Αθάνατε Διόνυσε, της έκστασης θεέ,
των μασκοφόρων εορτών δημιουργέ,
εσύ που μαλακώνεις τις ψυχές,
θορυβωποιέ με το «ευοί–ευάν» και τις φωνές.
Μας δίνεις χαρές με τις γιορτές,
πάνδημη χαρίζεις ψυχαγωγία,
συμπληρώνεις του Απόλλωνα τη συμμετρία,
κι εσύ στα συμπόσια φιλοσοφείς με οινοποσία.
Πρωτόγονε, διφυή, τρίγονε, άνακτα Βάκχε,
άρρητε, άγριε, κρύφιε, δικέρατε,
δίμορφε ταύρε!
Ποτέ δεν πήγες στις χώρες του Βορρά
ευθυμία να τους μεταγγίσεις και χαρά·
τον ρόλο σου ανέλαβαν ιερατεία μοχθηρά
και στρεβλόψυχα ψυχιατρεία.
Κι ηγέτες βγάζουν εγκληματίες όλο κακία,
το ίδιο και στην ισλαμική επικρατεία.
Εσύ που πήγες ακόμη και στην Τροία,
να πας και στην υπερατλαντική Εσπερία,
επίσης στη Γροιλανδία, Ρωσία και Λαπωνία,
να τους μεταγγίσεις λίγη ανθρωπιά.
Ορφικά να τους διδάξεις
και Βακχικά μυστήρια,
με πειθώ, με μουσικά άσματα
και χαρμόσυνα εμβατήρια·
με ζουρνάδες, με κλαρίνα και τη λύρα.
Οίνος ευφραίνει καρδίαν
και διώχνει τη μελαγχολία,
έστω και με ουίσκι, εν μέτρω, και με μπύρα.
Αγάπη στη φύση να τους ενσταλάξεις,
στα δάση ο κόσμος οξυγόνο ν’ απολαύσει·
ισορροπία, δικαιοσύνη και σωφροσύνη,
τους πολέμους να διώξεις υπέρ της Ειρήνης.
Του καθενός μας η μέγιστη ευθύνη:
φραγμός στις ανθρωποθυσίες και στην οδύνη,
τους νέους Χίτλερ «ΟΧΙ» να δίνεις
και στο Πατρινό Καρναβάλι να τους γελοιοποιήσεις.
Ο νους μου κάθε τέτοια εποχή εκεί πάει·
χαρά, ευθυμία δίνει και παραζάλη.
Στο χορό μασκέ όταν πας και πάλι,
άλλη δίπλα σε φλερτάρει.
Ας η μαινάδα πάει να σε φάει —
εκεί δεν σε πειράζει αν γνωστή σου είναι,
άσχημη ή μεγάλη:
η μάσκα κρύβει το κεφάλι.
Από τα καθημερινά ελευθερώνεσαι
και από τη βιοπάλη,
και στου έρωτα ρίχνεσαι την αγκάλη,
γευόμενος της γυναικός τα ουράνια κάλλη.
Είθε να με αξίωνε ο Διόνυσος
να πήγαινα και πάλι
Καθότι παλιό πατρινόπου το αίμα με τραβάει
Αφιερωμένο στο Πατρινό Καρναβάλι (22/1/26)
Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών