Αμφικτύων

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Who now would sit and set his wanderings in order?
For the world is measureless, beyond the paling of one’s court.

Far was the voyage that Odysseus took with the Argo,
craft-lord of ships and captain peerless;
and he clave the Atlantic, into waters untrodden by men.

Only Homer sings of this passage:
“Unto the isle of the twain Sirens
the goodly vessel comes;
the stern drove her fleetly on,
and straightway the wind fell away,
and a shining calm was laid upon the sea,
as though a god had hushed the waves to sleep.”

First at Cuba and at Hispaniola
the Argo made her haven,
and there the crew went ashore.

Feasting there was, and festival among the islanders;
yet ere they knew us, wary were their hearts.
Bare were the bodies of the women,
after the custom of that land—
with leaves they adorned their limbs;
and the men likewise, though in other wise arrayed.

Like statues of Hellas they stood, yet dusk of skin—
for the sun at the world’s girdle had fashioned them in fire.
And our seafarers felt as though among their own,
gentle and familiar the welcome.

Many days we tarried there,
that the captain might gather the wisdom of winds and seasons,
learn the ways of lands and currents,
and take aboard water and store of food.

A storm of the tropics held us fast,
yet safe we lay in Cuba’s shelter.

Strange lands, and fruits unknown—
sweet, full of sap, and marvellous to taste.
The ship upon the sandy shore was drawn,
and we in huts beside the forest’s rim
looked out upon the warm-breathing seas
and the mouth of a mighty river—
where the winds are turned
and a new current takes the keel.

Free were the women and full of longing,
chiefly the young, the maidens—
athirst for love.
In the blazing sun they shone like polished ebony,
and the sailors were eager.

Sirens they seemed, who held us in thrall with their grace,
granting us love and dances of worship.
Some there were who yearned to abide forever;
yet the remembrance of home drew them again.

At dawn we loosed from shore toward the south,
with a kindly current swelling our sails—
to Jamaica, to Puerto Rico,
to Hispaniola and to Trinidad.

Fair islands, deep in green,
with virgin nature all around,
friendly unto the Argonauts.

And in the end we came upon the Amazon River—
and at first we deemed it a broad sea;
but rowing against the stream
we knew our error.

We passed along that mighty river,
and knew many tribes of men,
and tributary streams, and havens and bays,
and sacred places and shadowed gorges.

Even to the mouth of the Gorgon we came—
yet no tokens did we take in proof,
that the children of this age of engines
might believe our tale.

These things we inscribed upon the sun and upon the stars—
and, men say, in full account
within the scrolls of Homer.

(19 April 2026)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ποιος κάθεται τα ταξίδια του να καταγράφει;
Απέραντος ο κόσμος, πέρα απ’ της αυλής σου τον φράχτη.

Μακρινό ταξίδι ανέλαβε με την Αργώ ο Οδυσσέας,
δεινός καπετάνιος και αρχηγός,
κι έπλευσε στον Ατλαντικό, σε πελάγη νέα.

Μόνο ο Όμηρος τούτο το ταξίδι ιστορεί:
«Στων δυο Σειρήνων το νησί
το ωραίο καράβι φτάνει·
που ο πρύνος το γοργόσπρωνε,
κι αμέσως πέφτει τ’ αγέρι
και γαλήνη απλώνεται στη θάλασσα λαμπρή,
σαν κάποιος θεός τα κύματα να αποκοιμίσει».

Στην Κούβα και στην Ισπανιόλα
πρωτοέπιασε η Αργώ,
κι εκεί κατέβηκε το πλήρωμα.

Γιορτές και πανηγύρια οι ιθαγενείς,
μα πριν μας γνωρίσουν, ήταν επιφυλακτικοί.
Σχεδόν γυμνά τα σώματα των γυναικών,
κατά το έθιμο το τοπικό—
με φύλλο συκής στολίζαν το κορμί,
και οι άνδρες παρόμοια, αλλιώς  στολισμένοι.

Σαν αγάλματα ελληνικά, μα μελαμψά—
ο ισημερινός τα είχε σμιλέψει με φως.
Κι οι ναυτικοί μας ένιωθαν σαν στο σπίτι τους,
γλυκά και οικεία.

Μείναμε μέρες αρκετές εκεί,
να συλλέξει ο καπετάνιος γνώση και καιρό,
να μάθει για τόπους και ανέμους,
και να εφοδιαστούμε νερό και τροφή.

Μια τροπική καταιγίδα μάς κράτησε,
μα ασφαλείς   της Κούβας  το καταφύγιο

Μέρη εξωτικά, άγνωστοι καρποί—
γλυκείς, χυμώδεις, πρωτόγνωροι.
Το πλοίο στην αμμουδερή ακτή,
κι εμείς σε καλύβες, στου δάσους τις παρυφές,
αγναντεύαμε τις θάλασσες τις ζεστές
και του μεγάλου ποταμού το στόμα—
εκεί που άλλαζαν οι άνεμοι
και μπαίναμε σε άλλο ρεύμα.

Ερωτικές οι γυναίκες, ελευθερωμένες,
ιδίως οι νέες, οι παρθένες—
διψασμένες για έρωτα.
Στον λαμπρό ήλιο έλαμπαν σαν έβενος,
κι οι ναύτες πρόθυμοι.

Σειρήνες μάς αιχμαλώτισαν με τη γοητεία τους,
μας χάρισαν έρωτες και χορούς της λατρείας τους.
Κάποιοι ήθελαν εκεί να μείνουν,
μα η μνήμη της πατρίδας τούς τράβηξε πίσω.

Αναχωρήσαμε ένα πρωί προς το νοτιά,
με ρεύμα ευνοϊκό που φούσκωνε τα πανιά—
προς Τζαμάικα, Πουέρτο Ρίκο,
την Ισπανιόλα και το Τρινιντάντ.

Πανέμορφα, καταπράσινα νησιά,
παρθένα φύση παντού,
φιλική στους Αργοναύτες.

Και τέλος φτάσαμε στον Αμαζόνιο—
στην αρχή τον πήραμε για θάλασσα πλατιά,
μα πλέοντας κόντρα στο ρεύμα
καταλάβαμε το λάθος.

Διαπλεύσαμε τον μέγα ποταμό,
γνωρίσαμε λαούς πολλούς,
παραποτάμους, όρμους και λιμάνια,
τόπους ιερούς και φαράγγια

Κι ως το στόμα της Γοργόνας φτάσαμε—

μόνο που ξεχάσαμε αποδείξεις να κρατήσουμε,
για να πιστέψουν σήμερα
τα παιδιά της ΑΙ
την αλήθεια των λεγομένων.

Αυτά τα γράψαμε στον ήλιο και στ’ αστέρια—
και, λένε, λεπτομερώς
στου Ομήρου τα τεφτέρια .(19/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The markets — at times wild, always speculative,
now bulls, now doves.
Without feeling, yet always rational,
materialistic, relentless, often punishable.

Whoever ignores them, whoever shows no respect,
will be cast into ruin by the daughters of Fate.
Ruthless and at times uncontrollable,
wild like the horses of Diomedes,
poisonous like a viper, like a serpent—
yet at times self-regulated, even deranged,
when scandalously they favor a few.

Highly attractive to speculators,
they burden the people with rising costs.

Hermes the Gainer, god of the market
and of finance,
of cunning and transaction,
empties our coffers with every increase,
like Scylla and Charybdis playing with the Straits.

Like the Pythia, he delivers oracles—
now good, now grim—
and measures the pulse of the world.
Like Medusa, with a glance
he petrifies wealth in an instant
and lays waste to entire regions.

Artificial Intelligence (AI) now changes everything—
no one knows where it leads us, what it prepares.
For all unfolds in the deep darkness of multinationals;
it reveals only what it is fed.

The global market never sleeps;
its star rises elsewhere each moment.
Now rich, now poor,
it shapes nations and enlarges corporations.

At times it calls for war, at times for peace,
yet remains untouched, without pain—
always winning, whatever may come.
In peace or war, it bears no responsibility.

For peoples and armies, destroyer and rebuilder alike,
it turns blood into loans and rights,
and lands into fields soaked in blood.

The markets — without feeling, without shame,
possess only an endless appetite.
They do not distinguish friend from foe.

Profit, like a magnet, unites them,
and global power regulates all.
Religions and nations do not divide them;
only in sharing spoils do they even start wars.

They sell and wager everything—
food, energy, gold, currencies.
Old empires weaken; new ones are built.

Aristotle laid the cornerstone:
only the spirit remains truly priceless.
Without shame, without ethos,
it lies in surplus—yet unwanted.
The masses are cast aside.

Often the markets are manipulated;
the greatest sharks are favored,
and the peoples are driven into poverty.

The markets — children of communication—
alongside war, advanced technology.
Omnipresent in innovation.

Banks are their right hand;
together they play the “one-armed bandit.”
And be certain—whatever you take,
they have seen you, they have marked you.

Market means abundance—yet also kleptocracy.
New technology, a source of wealth,
and robots in labor.

Will man be left unemployed?
Will the worker lose his daily bread?
And the surplus flow to the plutocrat?
Only necessity will change them.

Hermes the Gainer — their god,
and money their only aim.
Without money, trade stands still;
without a coin, not even at the cemetery gate.

Money makes you rich and fair,
transforms you into a notable politician.
The market, a school that educates,
and Wall Street magnifies wealth.

Yet it does not uplift the common man—
and now, where does AI lead him?

The market — the horn of Amalthea,
devouring all; for the people, not a share.
Luxury for the “high” society,
but shadows too—drugs and prostitution,
and human greed.

Excess wealth brings arrogance.
Democracy demands a full stomach.
Through dialogue society may change—
and through education.

The hungry know only complaint and misery;
dogma and theocracy stand as obstacles.

In the market you will hear the news,
there you will find company and delight,
the crier’s voice,
and fresh goods at the open stalls.

Nothing on earth is free.
Everything has a price and some value.
Only the spirit is found free—yet devalued;
that is why you despise it.

And if the intellectual becomes an outcast,
without a place in society,
the world will remain forever blind—
and if AI is not regulated,
it will sink deeply into chaos.

Even the gods are persuaded by their words,
and the powerful of the earth bow before them.

On battlefields
and in diplomatic bargains,
essence is lost in darkness.
The peoples — eternal victims,
while others live like beetles,
and the powerful gamble with us like dice.

The messenger of the gods,
chosen one of communication,
stands among us.

Hail, Hermes the Gainer—
remain with us.

(12/4/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Whoever rushes, stumbles;
speed without prudence brings harm.
If you foolishly chase time,
it grants no mercy—
it measures your grave, sooner or later.

Many graves belong to the hasty;
they hurried through life only to be covered with earth.
All run to outrun the void,
and cast their health into the abyss.

Violence everywhere, haste everywhere,
a breathless life within a whirlwind.
Mistakes abound, bodies mourn upon the asphalt,
and those who live with prudence are few to lead.

And the powerful, on thrones built of fear,
scatter terror among forgotten peoples.
While reason could heal wounds,
they are lovers of death, hunters of war.

They bleed nature, wound her deeply,
as if she were not a mother—but a cruel stepmother.
And from their hands flows a voiceless world:
refuge and ruins—man left naked.

Children stand in line before an unknown god,
children of the criminal device,
with weary eyes burdened by evil.
Screens spread death everywhere,
and the world grows used to horror as if it were natural.

All for money—a cold world,
and the innocent pays a heavy, costly price.

The child, without voice, without any cause,
born into a generation of war,
becomes a victim—paying again.

Knowledge has risen—but what does it serve?
Progress, or weapons that scatter destruction?
Technology that, instead of enlightening, kills,
and slowly turns the world into ruins.

Justice? A shadow fading into yesterday.
Institutions collapsed, without outcry.
Love and friendship—long forgotten,
and greed adorned with artillery shells.

Αλέξανδρος ο Μέγας
built twenty-five Alexandrias;
they emptied dozens of cities.
They placed criminal tools even in infants’ hands,
while cheating in school exams,
and when those same children turn to crime at their desks,
they speak of modern folly.

They send humans to the stars, beyond the moon,
while others plunge the world into a vortex of war.
They kill without remorse, without responsibility,
and humanity watches them, helpless, in pain.

Democracy fades, oligarchy surges,
and power runs wherever it smells money.
Violence takes root even in schools,
and knowledge retreats before fire and brutality.

For glory, for wealth, for empty power,
man dissolves without perspective.
From above, he guides the bomb—
without return, without conscience, without trial, without feeling.
Justice has long been lost,
and man commits crimes with chilling cruelty.

It is time for Zeus to return to earth,
to restore order and gather the thieves.

You are the enemy—or perhaps I am,
depending on where time finds you.
But once evil slips from the hand,
it does not return—no one can recall it.

Humanity stands naked at a crossroads:
it will either be saved by justice and voice,
or be lost in a heavy global silence,
with one despot ruling over all.

Man has forgotten Dionysus’ joy,
Apollo’s light—the knowledge,
the reason of Socrates.
He embraced gods of rage and the exotic,
of Jerusalem, torn by fierce hatred and passions,
for borders, for land,
for who will seize God first.

Civilization unites the world;
fanaticism divides and kills it.

And yet—with light,
with rays of Greek spirit,
civilized societies could be illuminated.

But instead of peace, love, and life,
they choose chaos, strife, and destruction.

(17/4/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει ,

Η ταχύτητα  χωρίς φρόνηση βλάπτει

Αν εσύ το χρόνο άφρονα  κυνηγάς ,
 εκείνος  δεν χαρίζεται

 το μνήμα σου αργά ή άμεσα μετρά

 Πολλά μνήματα ανήκουν σε βιαστικούς

 βιάζονταν στη ζωή με χώμα να σκεπαστούν
τρέχουν όλοι να προλάβουν το κενό,
και   την  υγεία τους ρίχνουν στο γκρεμό.

Παντού βία, παντού βιασύνη,
μια ζωή χωρίς ανάσα  μέσα σε δίνη
Τα λάθη πλήθος, τα κορμιά στην άσφαλτο  θρηνούν,
κι όσοι ζουν με  σύνεση, λίγοι   οδηγούν.

Κι οι ισχυροί, σε θρόνους από φόβο χτισμένους,
σπέρνουν τρόμο σε λαούς ξεχασμένους.
Ενώ ο λόγος θα μπορούσε να γιατρέψει πληγές,
εκείνοι εραστές του θανάτου και των πολέμων   θηρευτές.

Τη φύση τη ματώνουν, την πληγώνουν βαθιά,
σαν να μην είναι μάνα — μα  μητριά κακιά .
Κι απ’ τα χέρια τους κυλάει ένας κόσμος βουβός,
προσφυγιά και ερείπια — ο άνθρωπος γυμνός.

Παιδιά στην ουρά του άγνωστου θεού,

παιδιά του εγκληματικού κινητού
με μάτια  κουρασμένα  απ’ το βάρος του κακού.
οι οθόνες σκορπούν τον θάνατο παντού,
κι’ ο κόσμος συνηθίζει το φρικτό σαν φυσικού.

όλα για χρήμα — ένας κόσμος ψυχρός,
κι ο αθώος πληρώνει λογαριασμό βαρύ κι ακριβό.

Το παιδί, δίχως φωνή, δίχως  αιτία καμιά

επειδή  έλαχε σε   πολεμική  γενιά ,
γίνεται θύμα σε την πληρώνει ξανά.

Η γνώση υψώθηκε — μα για τι πολεμά;
για  πρόοδο  ή για όπλα που σκορπούν συμφορά;
τεχνολογία που αντί να φωτίζει, σκοτώνει,
κι έναν κόσμο ερειπίων αργά  τον  ερημώνει .

Δικαιοσύνη; σκιά που χάνεται στο χθες,
θεσμοί γκρεμισμένοι, χωρίς  ιαχές .
αγάπη και φιλία — ξεχασμένες  προ πολλού ,
κι η πλεονεξία  στολισμένη  με βλήματα πυροβολικού

Ο Μ. Αλέξανδρος έκτισε 25 Αλεξάνδρειες

αυτοί      δεκάδες πόλεις  τις έκαναν  άδειες

 ακόμη και στα νήπια εγκληματικά έδωσαν εργαλεία

και αντιγράφουν στις εξετάσεις στα σχολεία

και όταν αυτά εγκληματούν στα θρανία

Τώρα βλέπουν την σύγχρονη μωρεία

Στέλνουν ανθρώπους στ’ αστέρια, πέρα απ’ τη σελήνη,
κι άλλοι τον κόσμο βυθίζουν σε πολεμική δίνη.

σκοτώνουν χωρίς τύψεις, χωρίς  ευθύνη,
κι η ανθρωπιά άπραγη τους  παρατηρεί  με οδύνη

Η δημοκρατία σβήνει, η ολιγαρχία ορμά
κι η εξουσία τρέχει όπου  οσφραίνεται λεφτά
Η βία ριζώνει ακόμα και στα σχολεία,
κι η γνώση υποχωρεί μπροστά στη φωτιά.και στη βία

Για δόξα, για πλούτο, για δύναμη κενή,
ο άνθρωπος λιώνει χωρίς προοπτική.
κι από ψηλά  τη  βόμβα κατευθύνει

 δίχως  επιστροφή,  χωρίς  συνείδηση, χωρίς δίκη ,  χωρίς  αισθήματα

 χάθηκε προ πολλού η δικαιοσύνη και ο άνθρωπος στυγερά κάνει εγκλήματα.

Καιρός ο Δίας στη γη να επιστρέψει

τάξη να φέρει και τους ληστές να συμμαζέψει  

Εχθρός είσαι εσύ — ή ίσως εγώ,
ανάλογα πού σε βρίσκει ο καιρός.
μα όταν το κακό ξεφύγει απ’ το χέρι,
δεν γυρίζει πίσω — κανείς δεν το ξέρει.

Σε σταυροδρόμι στέκει η ανθρωπότητα γυμνή:
ή θα σωθεί με δικαιοσύνη και φωνή,
ή θα χαθεί σε μια σιωπή παγκόσμια βαριά,
με έναν δεσπότη πάνω απ’ όλους να κυβερνά .

Ξέχασε ο άνθρωπος του Διόνυσου τη χαρά,
του Απόλλωνα το φως — τη γνώση

του Σωκράτη, τα λογικά.
αγκάλιασε θεούς οργής και  εξωτικά,

της Ιερουσαλήμ που  ξεσκίζεται   από μίση φοβερά   και  πάθη
για σύνορα, για γη,  και το θεό ποιος  να τον πρωτο  αρπάξει

Ο   πολιτισμός  τον κόσμο τον ενώνει

ο   φανατισμός τον διαιρεί και τον σκοτώνει

Κι’ όμως — με φως,

από τις Ελληνικές ακτίνες  ,
να  φωτίσουν  θα μπορούσαν

πολιτισμένες κοινωνίες  

Μα αντί για ειρήνη, για αγάπη, για ζωή,
διαλέγουν το χάος, την Εριδα και την καταστροφή.(17/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ύστερα από ογδόντα δύο χρόνια συμβίωσης,
ο καουμπόι με την Ευρούλα πάνε για διαζύγιο.
Προέκυψε και για τους δυο πρόβλημα επιβίωσης,
εκείνος τα έξοδά του θέλει να μειώσει,
κι εκείνη τα δικά της πια μόνη να πληρώνει,
και όχι στον καουμπόι να τα χρεώνει.

Κι αυτή σε καλλυντικά να τα ξοδεύει,
πολυτελώς να ζει και να τον κοροϊδεύει,
πως είναι άξεστος, τραχύς και απότομος,
αλαζόνας και απρόσιτος, γνωστός σε όλο τον κόσμο.

Σε δουλεία την κρατάει επί μακρόν,
και της κάνει το βίο αβίωτο με φόρους βαρείς.
Τώρα ζητάει και πανωπροίκι,
δεν φτάνουν οι βάσεις που ’χει στη γη της χτίσει.

Τώρα και το τεράστιο οικόπεδό της ζητάει,
στα βόρεια περάσματα για να περνάει,
της βάζει όρους την ενέργεια απ’ αυτόν να αγοράζει,
και στους πολέμους που αρχίζει να τον ακολουθεί πειθήνια.

Συνεχώς τη βρίζει και την εξευτελίζει,
ζιζάνια σπέρνει και διχόνοιες,
ανάβει έριδες βαθιές και υποχθόνιες.
Μια ζωή σκλάβα την κρατάει,
και συνεχώς τη δέρνει,
της κακομιλάει και σαν κουρέλι πίσω του τη σέρνει.

Τώρα ο καουμπόης έχει πια γεράσει,
έχασε τα πλούτη του και την παλιά του αίγλη.
Αυτά και άλλα είδε η Ευρούλα,
και μπαϊράκι σήκωσε η εξυπνουλα.

Φλερτάρει τώρα με τον Σι και με τον Περσέα,
και στο Ορμούζ στέλνει καράβια πέρα ως πέρα.
Χωρίς τον καουμπόι, τον Οβριό και τον Πέρση,
πώς θα σταθεί — μονάχα αυτή το ξέρει.

Η μάνα της στη διπλωματία την έκανε ξεφτέρι,
κι έχει και τον Πάπα που την ευλογεί στο χέρι.
Μα ο αντίχριστος καουμπόης πια δεν της είναι προσφιλής,
της φαίνεται βαρύς, σκληρός και μισητός.

Είκοσι εννέα έχει εραστές,
μα όλοι τους αδύνατοι σαν σκιές,
με γνώση ενός κοκόρου, λίγη και ρηχή,
και ξεχνούν πριν στεγνώσει η υπογραφή.

Η Ευρούλα από γένος ήταν ξακουστό,
με βασίλισσες, στρατηγούς και σόι τρανό,
κι από την Αθήνα κουβαλά τον Σωκράτη,
λόγο σοφό, βαρύ και γεμάτο κάτι.

Αυτή θήλασε τον καουμπόι το πρώτο γάλα,
και τον βοήθησε να φτιάξει πλούτη μεγάλα.
Το παιδί έγινε εργατικό και παλληκαράς,
μα ξέφυγε σε δρόμους σκληρούς και σκοτεινούς.

Εκστρατείες, αρπαγές και χρήμα πολύ,
έφτιαξε αεροπλάνα και ταξίδεψε ως το διάστημα κι εκεί.
Μοίραζε και λεφτά στη φτωχολογιά,
κι άνοιξε πόρτες σε πλήθη και σε ξενιτιά.

Μα τώρα έχει γεράσει ο παιδαράς,
και κάνει ανοησίες και σφάλματα βαριά.
Μπλέχτηκε με παρέες εγκληματικές,
που τον φόνο τον βαφτίζουν πράξεις ηρωικές.

Κάνει πολέμους που δεν έπρεπε να κάνει,
την οικογένειά του όλη την έχει τρελάνει,
γιατί ζει μέσα σε μεγάλη πλάνη,
και την ανθρωπότητα βαριά τη βασανίζει.

Όποιος του αντιμιλησει, τον σημαδεύει,
με τα πιστόλια του τον απειλεί και τον παιδεύει.
Ακόμα και τον Πάπα δεν διστάζει να απειλεί,
σαν να ’χει χάσει πια τη λογική.

Κατόπιν τούτου ο χωρισμός είναι οριστικός,
με διαζύγιο φαινομενικά συναινετικό.
Μα το δέσιμό τους μένει και θα διαρκεί,
ο καουμπόης με την Ευρούλα —.την ελευθερία τους θα χαίρονται μαζί στην ίδια ακτή

Ο  Ατλαντικός  θα τους ενώνει  εσαεί,
δεμένοι με συμφέροντα και κοινή ιστορική γραμμή.(15/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

A brother to the Greek stands near,

It starts from Troia
yet in his company turns foolish;
division he never abandons,
and the foreigner he calls to judge his fate.

He may even embrace his enemy,
so long as party passions align.
And the outsider arrives — never for free —
to tear the heart from the oath-breaker.

In civil war we trembled;
brother rose against brother,
with neither mercy nor grace,
not even a prayer for the dying.

Some summoned Athens,
others cried out to Sparta,
while Rome lay in wait,
seeking the moment to bind and undo us.

“Democracy,” said some — “oligarchy,” said others,
yet in the end, we fell once more into chains.

In peace, a people flourishes;
in civil war, it grows savage.
Hatred awakens, conflict spreads,
and blood answers blood:
brother against brother, child against father,
while Strife casts reason into shadow.

Guard your words, and whom you trust;
reveal not the depths of your belief.
Whether red or blue,
the slaughterhouse awaits —
I have lived it, in occupation and in war.

Trust not even the sun;
hold fast your tongue —
for silence is the wiser path.

Civil war feeds on passion;
treachery grows and kills.
With doctrines they intoxicate the crowds,
bidding them forget their homeland
for the mirage of some distant ideal.

To the “rams” they grant power and gold,
to the “sheep” enclosure and silence.
Crime is crowned as courage,
prudence condemned as betrayal,
and reason stands powerless.

National claims are sacrificed
upon the altar of party rule.
In the squares — slogans, not dialogue;
the rational is suspect, the furious exalted,
the wise dismissed as unfit.

A world undone by madness.
Parties like factions of thieves,
bound by greed and quiet lawlessness.
Their unity is complicity,
their offering — the homeland itself.

They promise equality, speak of merit,
yet once in power — disorder reigns:
privation for the many, ease for the few.

They govern through vengeance,
feigning service to the people,
while serving only themselves.

Thus begins civil war —
with words that sound noble.

Dark were those days;
even the sun withdrew in shame.
Brother slew brother,
and division took monstrous form.

“Patriot” or enemy —
a word both vague and deadly.
And the people, lost between,
knew not where to stand.

With fear and betrayal as guides,
one could be sent to Acheron with ease.
Interrogations, persecutions, camps —
a land divided: mountain and city,
East set against West.

And while we should have claimed our rights,
we turned upon each other.
Thus Greece was wounded to the depths —
and endured, though at a bitter cost.

The blood of our children was not in vain.

Never again civil war.
Never again such strife.
Even within parties,
let a new order rise to end it.

Yet factions linger still,
a hidden war beneath the surface;
progress remains in shadow,
as cunning discord stifles every step forward,
while the politician gathers his coin.

Amphiktyon – Retired Major General Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Φίλος του Έλληνα επιστήθιος,
μαζί του γίνεται  ηλίθιος·
τον διχασμό   δεν τον αλλάζει,
τον ξένο σαν διαιτητή πάντα φωνάζει.
Ακόμα και τον εχθρό αγκαλιάζει,
αρκεί το κομματικό πάθος να ταιριάζει.

Κι ο ξένος έρχεται με το αζημίωτο,
την καρδιά να ξεριζώσει στον επίορκο.

Στον εμφύλιο συνταραχτήκαμε,
αδερφός τον αδερφό σφαχτήκαμε,
χωρίς οίκτο και έλεος,
ούτε ένα ευχέλαιο.

Οι μεν Αθηναίους καλούσαν,
οι δε Σπαρτιάτες ζητούσαν,
κι οι Ρωμαίοι ευκαιρία γυρεύαν
να μας διαλύσουν και να μας δέσουν.
Δημοκρατία οι μεν, ολιγαρχία οι άλλοι,
μα στο τέλος σε δουλεία έπεσε πάλι.

Στην ειρήνη ο κόσμος προκόβει,
 στον  εμφύλιο  αγριεύει ,
έρχονται  μίση και συγκρούσεις·
ο εμφύλιος φέρνει αλληλοσκοτωμό:
αδερφός τον αδερφό, παιδί τον πατέρα,
κι η Έρις τη λογική κάνει πέρα.

Πρόσεχε τι λες και σε ποιον μιλάς,
τις πεποιθήσεις σου να μην αποκαλύπτεις.
Είτε κόκκινος είτε θαλασσής,
στο σφαγείο θα βρεθείς —
αυτά τα έζησα στην κατοχή και στον εμφύλιο.

Μη εμπιστευτείς ούτε τον ήλιο,
τη γλώσσα κράτα σφιχτή —
«σιγάν κρείττον εστί».

Ο εμφύλιος τα πάθη φουντώνει,
η ρουφιανιά θεριεύει, σκοτώνει.
Με δόγματα τα πλήθη ποτίζουν,
την πατρίδα να λησμονήσουν ζητούν,
για μια  ουτοπική διεθνιστική ελπίδα.

Στα «κριάρια» αξιώματα και χρήμα,
στα «πρόβατα» μαντρί και  αυστηρή σιωπή.
Η πράξη εγκληματική γίνεται ανδρεία,
η σωφροσύνη προδοσία,
κι η λογική χωρίς ισχύ.

Εθνικές διεκδικήσεις θυσία,
ένεκα της κομματοκρατίας.
Στις πλατείες συνθήματα, όχι διάλογος,
ο λογικός ύποπτος, ο έξαλλος ένδοξος

ο σώφρων ακατάλληλος

Κόσμος παράλογος .

κόμματα σαν συμμορίες,
με πλεονεξία και παρανομίες.
Η συνοχή τους συνενοχή
και η πατρίδα θυσία στο κομματικό συμφέρον.

Υπόσχονται ισότητα, μιλούν για αξιοκρατία,
μα όταν κυβερνήσουν — η μια  η άλλη  πεντοζάλη·
στενά για τον λαό, άνετα για εκείνους., παραζάλη

Με εκδίκηση κυβερνούν,
το συμφέρον της πλειοψηφίας προσποιούνται,
μα υπηρετούν το δικό τους.
Χωρίς ηθικούς φραγμούς,
με ωραία λόγια αρχίζει ο εμφύλιος.

Άγρια τα ήθη εκείνη την εποχή,
ο ήλιος κρυβόταν από ντροπή·
αδερφός σκότωνε αδερφό,
κι ο διχασμός γινόταν τέρας.

«Εθνικόφρων» ή εχθρός —
λέξη αόριστη και φονική.
Κι ο λαός στη μέση χαμένος,
να μη ξέρει πού να σταθεί.

Με προδοσίες και φόβο,
στον Αχέροντα σε στέλναν εύκολα.
ανακρίσεις, διώξεις, στρατόπεδα,
μια χώρα στα δύο,: βουνό και πόλη,
σε Ανατολή και Δύση.

Κι ενώ έπρεπε τα δίκαια μας να διεκδικούμε,
εμείς μεταξύ μας σκοτωνόμαστε.
κι’ έτσι η Ελλάδα βαθιά πληγώθηκε—
και σώθηκε με βαρύ τίμημα.

Το αίμα των παιδιών μας δικαιώθηκε

Ποτέ πιά εμφύλιος

Ποτέ πια διαμάχη

Ακόμη και στα κόμματα

Το νέο Σύνταγμα να τ’ αλλάξει

Οι   φατρίες ακόμη σε κρυφό εμφύλιο

και η πρόοδος δεν βλέπει τον ήλιο

η δολερή έριδα όλα τα  εξουδετερώνει

και κάθε πρόοδο τη ματαιώνει(14/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι αγορές — άλλοτε άγριες πάντα κερδοσκοπικές,
άλλοτε   ταύροι κι’ άλλοτε περιστερές.
Δίχως αισθήματα, μα πάντοτε λογικές,
υλιστικές, ανελέητες και συχνά τιμωρητέες.
Όποιος τις αγνοεί και δεν τις σεβαστεί
στον χαμό  θα τον ρίξουν της Μοίρας οι θυγατέρες

Αδυσώπητες και ενίοτε ανεξέλεγκτες,
άγριες σαν τ’ άλογα του Διομήδη,

και δηλητηριώδεις σαν οχιά σαν φίδι
μα και αυτοελεγχόμενες, κάποτε παρανοϊκές,

 όταν κάποιους σκανδαλωδώς υποστηρίζουν.

στους κερδοσκόπους λίαν ελκυστικές,
  τον λαό  με  ακρίβεια τον γεμίζουν  .

Ο Κερδώος Ερμής  Θεός της αγοράς

 και της χρηματιστικής ,
της πονηριάς και της συναλλαγής,
 με τις αυξήσεις  μας  ξαφρίζει τον κορβανά,
σαν τη Σκύλλα και   Χάρυβδη παίζει με  τα Στενά    

Σαν  την Πυθία  δίνει  χρησμό, άλλοτε καλό άλλοτε κακό

και τον παγκόσμιο  μετράει  σφυγμό

Σαν τη Μέδουσα πλούτη με το βλέμμα της

 απολιθωνει στο λεπτό και τον Κόλπο κάνει ρημαδιό  .

Η Τεχνητή Νοημοσύνη(ΑΙ) όλα τώρα τ’ αλλάζει —
κανείς δεν ξέρει πού μας οδηγεί  και τι μας ετοιμάζει

Καθώς όλα γίνονται στο βαθύ των πολυεθνικών  σκοτάδι

Ότι της βάζουν αυτό μαρτυράει.

Η παγκόσμια αγορά ξύπνια πάντα μένει    ·
  το άστρο της κάθε στιγμή  αλλού ανατέλλει
Άλλοτε πλούσιες κι άλλοτε φτωχές,
διαμορφώνουν χώρες και γιγαντώνουν πολυεθνικές.

Πότε πόλεμο ζητούν και πότε ειρήνη,
κι’ αυτές  στο απυρόβλητο  χωρίς οδύνη —
κερδισμένες ό,τι κι αν γίνει,
 στην  ειρήνη και στον πόλεμο  ουδεμία φέρουν ευθύνη.

Σε λαούς και στρατιές οι  καταστροφείς
οι αγορές και ο  επισκευαστής
και το αίμα γίνεται δάνεια και  δικαιώματα.
και στις χώρες ματωμένα χώματα
 

Οι αγορές χωρίς συναίσθημα, χωρίς ντροπή,
μόνο στομάχι διαθέτουν ευρύ.

Φίλο δεν ξεχωρίζουν από τον εχθρό

Το κέρδος σαν μαγνήτης τις ενώνει  

κι’ η  διεθνής  εξουσία  τα πάντα ρυθμίζει

Θρησκείες και έθνη  δεν τη χωρίζουν ,
 μόνο  στη μοιρασιά ακόμη και  πόλεμο αρχίζουν .

 Τα πάντα πουλούν και στοιχηματίζουν —
 τροφές, ενέργεια, χρυσό και νομίσματα,

παλιές  αυτοκρατορίες αδυνατίζουν και νέες χτίζουν

Ο Αριστοτέλης έβαλε το θεμέλιο λίθο
μόνο το πνεύμα μένει στα ανεκτίμητα

Χωρίς ντροπή χωρίς ήθος

εν επαρκεία στα  αζήτητα!  

 στο  περιθώριο το πλήθος

Συχνά οι αγορές  χειραγωγούνται,
 οι  μέγιστοι καρχαρίες   ευνοούνται
 και οι λαοί στη φτώχεια οδηγούνται

Οι αγορές — παιδιά της επικοινωνίας,
μαζί με τον πόλεμο ανέπτυξαν την τεχνολογία.
πανταχού παρούσες στην  καινοτομία,
 

 Οι  τράπεζες το δεξί τους χέρι

μαζί παίζουν τον «κουλοχέρη»
και να ’σαι βέβαιος, ό,τι κι’ αν πάρεις

 θα σε «δουν», σ’έχουν σταμπάρει

Αγορά σημαίνει αφθονία, αλλα και κλεπτοκρατία
πηγή   πλούτου η νέα τεχνολογία
και τα ρομπότ στην εργασία.

Ο άνθρωπος θα μείνει στην αργία αμανάτι;
Το μεροκάματο  θα λείψει απ’ τον εργάτη;
και το περίσσευμα πάει στον πλουτοκράτη;

μόνο η  ανάγκη  θα τις αλλάξει

Ερμής ο Κερδώος — θεός τους,
και το χρήμα ο μοναδικός σκοπός τους.
Χωρίς χρήμα, στάση εμπορίου·
χωρίς οβολό, ούτε  στην θύρα του κοιμητηρίου.

Το χρήμα σε κάνει πλούσιο κι ωραίο,
σε  μεταμορφώνει σε  πολιτικό σπουδαίο.
Η αγορά σχολείο που σε μορφώνει,
κι η Wall Street τον πλούτο γιγαντώνει.
Μα τον απλό άνθρωπο δεν τον ανυψώνει —
και τώρα η ΑΙ πού τον οδηγεί;

 Αγορά ο  “πίθος” της Αμαλθείας

τα τρώνε  όλα, για τους λαούς  ούτε μία,
 πολυτελή ζωή η «υψηλή»  κοινωνία
μα και σκιές — ναρκωτικά και πορνεία,
κι’ η ανθρώπινη πλεονεξία

Το πολύ χρήμα φέρνει την Ευρυβία

Γεμάτο στομάχι θέλει η Δημοκρατία  
με  διάλογο θα αλλάξει η κοινωνία

και με την παιδεία

ο νηστικός — μόνο γκρίνια και δυστυχία

  εμπόδιο  το δόγμα και η θεοκρατία

Στην αγορά θ’ ακούσεις τα νέα,
εκεί θα βρεις την παρέα και τα ωραία,
του «ντελάλη» τη φωνή,
και τα φρέσκα προϊόντα  στη λαϊκή

 
Δωρεάν δεν θα βρεις τίποτα στη γης.
Όλα έχουν τιμή και κάποια αξία
μόνο το πνεύμα  δωρεάν θα το βρεις σε απαξία

Γι’ αυτό και το περιφρονείς

Κι αν ο πνευματικός άνθρωπος μείνει παρίας,
χωρίς θέση στην κοινωνία,
τυφλή θα μείνει εσαεί —
και αν η ΑΙ δεν ρυθμιστεί

  βαθιά στο χάος ο κόσμος  θα βυθιστεί.

Ακόμη και οι θεοί πείθονται στα ρήματα τους
κι οι ισχυροί της γης υποκλίνονται μπροστά τους.

Στα πολεμικά μέτωπα   ,
και στα διπλωματικά παζάρια,

μπερδεύεται η ουσία στα σκοτάδια
οι λαοί  τα αιώνια  σφαχτάρια —
 κι άλλοι  ζούνε   σαν  τα σκαθάρια

και οι ισχυροί μας παίζουν στα ζάρια

Ο αγγελιοφόρος των θεών
  της επικοινωνίας  ο εκλεκτός —
στέκει ανάμεσό μας.

Χαίρε, Κερδώε Ερμή —
μείνε μεθ’ ημών.(12/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

AND THE SEAFARING SKILL OF THE AEGEAN MAN**

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Introduction

The period following the collapse of the Mycenaean world (ca. 1200–1000 BC) is characterized by limited written evidence and has been termed “historical silence.” However, this period does not represent an absence of civilization but rather a phase of restructuring.

The established dating of the Trojan War is, according to some scholars, incorrectly placed in the 13th century BC (Finley, 1978). New approaches based on astronomical data from the Odyssey (Koutrouvelis, Davlos, 1984), as well as other interpretations, place the Trojan War as early as 3400 BC.

---

1. Causes of the Historical “Silence”

This period is attributed to a combination of factors:

• Collapse of Mycenaean palaces
  (Drews, 1993 – The End of the Bronze Age)
• Population movements and conflicts
  (Desborough, 1972)
• Geological disasters (earthquakes, volcanic eruptions)
  (Friedrich, 2000 – eruption of Thera)
• Collapse of Eastern Mediterranean trade networks
  (Cline, 2014 – 1177 B.C.)

These factors led to disorganization but not to the disappearance of the population.

---

2. The Aegean Man as a Maritime Civilization

The geography of the Aegean played a decisive role in shaping a maritime culture.

The populations of the Aegean:

• developed shipbuilding (Casson, 1995 – Ships and Seamanship)
• used astronomical navigation
• exploited winds (Aeolus as a symbolic expression)

Seafaring became a fundamental means of survival, communication, and expansion.

---

3. Migrations and Wider Geographical Diffusion

Greek presence is archaeologically attested in:

• Asia Minor (Boardman, 1999)
• Black Sea (Tsetskhladze, 1998)
• Mediterranean and Southern Italy
• Middle East
• Balkans

At the same time, there are claims of broader cultural diffusion. These are linked to prehistoric cultural expeditions of figures such as Orpheus, Jason, Heracles, Perseus, Prometheus, etc., through which Greek culture is said to have spread to:

• Northern and Western Europe
• India (Mallory, 1989)
• Central Asia and China
• Pacific and Atlantic regions
• America (Mycenaean voyages)

These approaches are based on:

• linguistic traces
• Greek symbols (swastika, Medusa, trident, meander, etc.)
• divine entities
• mythological elements
• cultural influences and traditions

However, they require further systematic documentation, which, according to the author, is hindered by the international establishment and supported by the domestic political system.

---

4. Genetic Data and Continuity

Analysis of ancient DNA (Lazaridis et al., 2017, Nature) shows that:

• Minoans and Mycenaeans share a common genetic base
• Mycenaeans are linked to modern Greeks, and thus also the Minoans

These findings support the biological continuity of the population in the Greek area and challenge those who speak uncritically about “pre-Greeks.”

---

5. Timeless Maritime Tradition

The maritime identity of Hellenism has been preserved throughout the millennia:

• from prehistory
• to antiquity
• to the modern era

Today’s Greek shipping industry continues this tradition, confirming the enduring relationship of Greeks with the sea.

---

6. Mythology – Greek Archaeology

According to the historical researcher Athanasios Stageritis (Ogygia – Greek Archaeology, Vienna, 1815) and others, Greek mythology constitutes Greek archaeology. Due to its great antiquity, spanning thousands of years, it lacks precise dates. However, it often contains astronomical data and elements reflecting the evolution of the Greek world, indicating its reliability and great depth in time.

---

7. Transmission of Culture to the Rest of the World

During this phase of cultural expeditions and migrations, the Greeks are considered to have transmitted early civilization to other peoples.

---

Conclusion

The “historical silence” is not a period of inactivity but a transitional stage. Geological upheavals, social transformations, and geography led the Aegean man to the sea—for exploration, communication, and travel.

His maritime activity enabled not only survival but also the diffusion of cultural elements across wider regions. Greek presence was not interrupted but transformed and continues even today. Many Americans of Greek descent (4th and 5th generation) still obtain Greek passports.

---

Indicative Bibliography

• Drews, R. (1993). The End of the Bronze Age
• Cline, E. (2014). 1177 B.C.: The Year Civilization Collapsed
• Lazaridis, I. et al. (2017). Nature
• Casson, L. (1995). Ships and Seamanship in the Ancient World
• Boardman, J. (1999). The Greeks Overseas
• Mallory, J.P. (1989). In Search of the Indo-Europeans
• Friedrich, W. (2000). Fire in the Sea
• Koutrouvelis, K. (1984). Davlos Magazine

Amphiktyon (Konstantinos Konstantinidis)
Retired Lieutenant General, Author, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org