Αμφικτύων

PART B – The Findings and the Difficult Conclusions

---

The data are clear and do not allow for misinterpretation:

• Continuous habitation for tens of thousands of years
• Transition from hunters to farmers
• Organized fishing, maritime activity, and early seafaring
• Networks for transporting raw materials already since the Mesolithic era
• At times when no other people had yet appeared in history

The obsidian from Milos was not “found by chance.” It was transported. By boats. And for it to be transported, someone must have traveled. This implies navigation—not theoretical, but real.

And this is where the questions begin.

How ancient is maritime activity in the Aegean after all? From the time of the “flood of Aegis”?
How early do organized social structures appear? The cave was abandoned thousands of years ago.

And above all: this entire sequence of development is described in detail by Greek archaeology.

Franchthi does not confirm “myths.”
It reveals the prehistory of a dynamic people who emerged by the sea.
It compels a re-examination of established views.

Foreign scholars do not know better than we Greeks the prehistory that we still experience through our language, traditions, and myths.

It shows that the Greek region was not peripheral, but an active field of development.
That the people here were not merely surviving, but adapting, innovating, and communicating.

And this may be the most unsettling conclusion:
history is not always as simple as we would like.

---

Epilogue – When the Findings Speak

Franchthi Cave (Σπήλαιο Φράγχθι) does not need exaggeration to impress. Its findings are enough.

It is a place that demonstrates continuity, evolution, and human adaptability in the Greek region—not through theories, but through layers of earth, tools, bones, and traces of life.

It also shows that what is often called “mythology” is, in fact, documented prehistory that tells a truth:
that we are not newcomers, nor nonexistent Indo-Europeans, but that our ancestors, through experience, created and spread civilization through their sea voyages.

They discovered writing thousands of years earlier—not the much later Phoenicians, who followed behind them.

In an era where information is often oversimplified and falsehood prevails, such places serve as reminders and a return to reason:
reality is more complex—and more interesting—than easy conclusions.

Humanbeings everywhere: break your chains, end the silence, drive out falsehood.
Proclaim  Hellenic civilization and universal  Hellenic values.

The present era—of chaos, wars, and disintegration—urgently needs a change of course:
toward the  ideals of wisdom, peace, progress  and global cooperation.

No more blood. No more human sacrifice.

And perhaps, in the end, that is what matters most.

---

Amphiktyon – Retired Lieutenant General Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

ΜΕΡΟΣ Β΄ – Τα ευρήματα και τα δύσκολα συμπεράσματα

Τα δεδομένα είναι σαφή και δεν επιδέχονται  παρερμηνείες:

• Συνεχής κατοίκηση για δεκάδες χιλιάδες χρόνια
• Μετάβαση από κυνηγούς σε γεωργούς
• Οργανωμένη αλιεία , θαλάσσια δραστηριότητα και  πρώιμη ναυσιπλοΐα
• Δίκτυα μεταφοράς πρώτων υλών ήδη από τη Μεσολιθική εποχή
• Σε εποχές που ουδείς άλλος λαός είχε στην ιστορία εμφανιστεί

Ο οψιανός από τη Μήλο δεν «βρέθηκε τυχαία». Μεταφέρθηκε. με πλοία. Και για να μεταφερθεί, κάποιος ταξίδεψε. Αυτό σημαίνει ναυσιπλοΐα — όχι θεωρητική, αλλά πραγματική.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

Πόσο παλιά είναι τελικά η ναυτική δραστηριότητα στο Αιγαίο; Από την εποχή του κατακλυσμού της Αιγηίδος
Πόσο νωρίς εμφανίζονται οργανωμένες κοινωνικές δομές; Η εγκατάλειψη του σπηλαίου έγινε χιλιάδες χρόνια πριν. Και κυρίως: αυτή όλη την αλληλουχία της εξέλιξης την αναφέρει λεπτομερώς η Ελληνική Αρχαιολογία  

Το Φράγχθι δεν επιβεβαιώνει «μύθους» Φανερώνει την προϊστορία ενός δυναμικού λαού που γεννήθηκε πλάι στο κύμα. Επιβάλλει επανεξέταση δεδομένων. Οι ξένοι δεν γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους Έλληνες την προϊστορία που  την βιώνουμε ακόμη με τη γλώσσα, τις παραδόσεις και τους μύθους

Δείχνει ότι ο ελλαδικός χώρος δεν ήταν περιφερειακός, αλλά ενεργό πεδίο εξέλιξης. Ότι οι άνθρωποι εδώ δεν απλώς επιβίωναν, αλλά προσαρμόζονταν, καινοτομούσαν και επικοινωνούσαν.

Και αυτό ίσως είναι το πιο ενοχλητικό συμπέρασμα:
η ιστορία δεν είναι πάντα τόσο απλή όσο θα θέλαμε.

---

Επίλογος – Όταν τα ευρήματα μιλούν

Το Σπήλαιο Φράγχθι δεν χρειάζεται υπερβολές για να εντυπωσιάσει. Τα ίδια τα ευρήματά του αρκούν.

Είναι ένας τόπος που δείχνει τη συνέχεια, την εξέλιξη και την προσαρμοστικότητα του ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο. Όχι μέσα από θεωρίες, αλλά μέσα από στρώματα γης, εργαλεία, οστά και ίχνη ζωής.

Δείχνει ακόμη ότι η  Ελληνική Αρχαιολογίας(την λένε  από άγνοια ή σκοπιμότητα Μυθολογία ) η «Ωγυγία» είναι τεκμηριωμένη προϊστορία  και  λέει  την αλήθεια:

Ότι δεν είμαστε επήλυδες, ούτε ανύπαρκτοι Ινδοευρωπαίοι, ότι  οι πρόγονοι μας έφτιαξαν μέσα από τις εμπειρίες , και διέδωσαν με τα ταξίδια τους στις θάλασσες τον πολιτισμό,  αυτοί  ανακάλυψαν και τα γράμματα προ χιλιάδων  ετών και όχι οι κατά πολύ νεότεροι  Φοίνικες που πίσω   τους   έτρεχαν σαν τα ζαγάρια που κυνηγάνε  τον  λαγό.

Σε μια εποχή όπου η πληροφορία συχνά υπεραπλουστεύεται,  και το ψέμα κυριαρχεί ,τέτοιοι χώροι λειτουργούν ως υπενθύμιση και επαναφορά στην Λογική
η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη — και πιο ενδιαφέρουσα — από τα εύκολα συμπεράσματα.

Έλληνες!!  όπου γης σπάστε τα δεσμά, δώστε τέλος στη σιωπή, διώξτε  το ψέμα. Κηρύξτε τον Ελληνικό Πολιτισμό και τις Πανανθρώπινες Ελληνικές Αξίες . Η παρούσα  εποχή   του Χάους , των Πολέμων και της διάλυσης έχει άμεση ανάγκη αλλαγής πορείας : του Ελληνικού Πολιτισμού  της  Φρόνησης , της Ειρήνης και της Παγκόσμιας Συνεργασίας . Όχι άλλο αίμα. Όχι άλλη ανθρωποθυσία

Και ίσως, τελικά, αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη αξία.(25/4/26)

*Αμφικτύων  Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

PART A – The Discovery That Changes the Data

Franchthi Cave is not just another archaeological site. It is a living archive spanning tens of thousands of years. A place that proves something simple yet crucial: that the Greek region has been continuously inhabited from the Paleolithic era to the present day.

And yet, for years its significance was not highlighted as it should have been.

The discovery began almost by chance in 1956, when students identified Neolithic finds and stone tools. Among them were objects made of obsidian — a stone that originates exclusively from the island of Milos. What does this mean? That people, thousands of years ago, were crossing the Aegean Sea.

No, we are not talking about “assumptions.” We are talking about evidence.

And yet, the initial indifference was a reality. It took the intervention of foreign academic expeditions for systematic research to begin. From that point on, Franchthi began to reveal a story that does not easily fit into simplified narratives.

Because this discovery is not just about a cave. It concerns the very narrative of prehistory in the Aegean.

---

Amphiktyon A – Retired Lieutenant General Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

---

ΜΕΡΟΣ Α΄ – Το εύρημα που αλλάζει τα δεδομένα

7

Το Σπήλαιο Φράγχθι δεν είναι απλώς ένας ακόμη αρχαιολογικός χώρος. Είναι ένα ζωντανό αρχείο δεκάδων χιλιάδων ετών. Ένας τόπος που αποδεικνύει κάτι απλό αλλά κρίσιμο: ότι ο ελλαδικός χώρος κατοικείται αδιάλειπτα από την Παλαιολιθική εποχή μέχρι σήμερα.

Κι όμως, για χρόνια η σημασία του δεν αναδείχθηκε όσο θα έπρεπε.

Η ανακάλυψη ξεκινά σχεδόν τυχαία, όταν το 1956 μαθητές εντόπισαν νεολιθικά ευρήματα και λίθινα εργαλεία. Ανάμεσά τους, αντικείμενα από οψιανό — πέτρα που προέρχεται αποκλειστικά από τη Μήλος. Τι σημαίνει αυτό; Ότι άνθρωποι πριν από χιλιάδες χρόνια διέσχιζαν το Αιγαίο.

Όχι, δεν μιλάμε για «υποθέσεις». Μιλάμε για αποδείξεις.

Κι όμως, η αρχική αδιαφορία υπήρξε πραγματικότητα. Χρειάστηκε η παρέμβαση ξένων πανεπιστημιακών αποστολών για να ξεκινήσει η συστηματική έρευνα. Από εκεί και πέρα, το Φράγχθι άρχισε να αποκαλύπτει μια ιστορία που δεν χωρά εύκολα σε απλοποιητικά σχήματα.

Γιατί το εύρημα αυτό δεν αφορά μόνο ένα σπήλαιο. Αφορά την ίδια την αφήγηση της προϊστορίας στο Αιγαίο.(24/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Greek world is among the oldest and most influential, having exercised real maritime and cultural influence which it spread throughout the then-known inhabited world. It is also the only civilization that has recorded three great floods: those of Ogyges, Deucalion, and Dardanus.

If a comprehensive international study of Greek civilization across the globe had been undertaken, the truth—now obscured by dogmatic, legalistic, and misguided views—would have been revealed.

Two myths conceal the origins of Hellenism: that the Greeks are autochthonous, and that the Greek invented writing in very ancient times when no other people had yet appeared on the stage of history.

There are many conflicting theories regarding the melting of the glaciers. The most recent is linked to the myth of Atlantis as described by Plato.

This myth is indirectly supported by the melting of the glaciers that covered Northern Europe several millennia ago. Atlantis, according to Plato, was located in the center of the Atlantic Ocean and was connected to or near the American continent. According to existing theory, its presence prevented the Gulf Stream from moving northward and influencing the climate of Northern Europe, which at that time was glacial.

Geologists argue that thousands of years ago, when Atlantis sank, this allowed the Gulf Stream to flow northward toward Northern Europe, the British Isles, Scandinavia, as well as Iceland and Greenland. In recent millennia, glaciers have melted, temperatures have risen, and sea levels have increased in these regions. Particularly along the coasts, ice melting occurred even in Iceland and Greenland, and the United States is preparing to restore navigation through the North Pole.

Without the influence of the Gulf Stream (the “Ocean” of the Orphics), the countries of Northern Europe would have a climate similar to that of Canada (Alaska, etc.) and northernmost America, since they lie at the same latitudes.

If the myth of Atlantis is confirmed by findings and evidence, this would also confirm another myth—that of Aegeis. For with the melting of the ice in Northern Europe, the waters of the Black Sea created the rift of the Bosporus and the Hellespont and flooded the region of Aegeis, which had previously been dry land with lakes and mountains. At that time, the level of the Mediterranean also rose, producing the so-called Flood. These events, of course, did not occur over a short period but over a long span of time.

Only the mountain peaks remained above the water’s surface. Around that same period is dated the first migration of populations from the submerged Aegeis northward in search of pasturelands. It was then that the Mediterranean level likely rose and the strait of Gibraltar (the Pillars of Heracles) was formed.

At that time, the Aegean island populations became seafarers out of necessity for communication, and with their ships began traveling throughout the Aegean, the Mediterranean, and beyond. Perhaps all this upheaval in the Aegean and the Mediterranean was attributed to the action of Pluto, god of the underworld, acting through volcanic eruptions—just as it is said that the volcano of Santorini destroyed the Minoan civilization.

However, there are indications that the flooding of Aegeis was due to the melting of the ice in Northern Europe.

This view is supported by the fact that the northward progression of the warm waters of the Gulf Stream continues even today, reaching increasingly northern regions. Through its influence, winters in the far northern regions of Greenland and Iceland have become milder.

According to reports, findings discovered in Bermuda—mentioned in the book Atlantis by the American author Ern. Mertz—may belong to the sunken Atlantis, located on the seabed near Bermuda and the islands of Andros, the Bahamas, and Bimini. There appear extensive ancient structures, even of Greek influence and style, as well as certain artifacts, such as a large jar of Cretan craftsmanship with double axes.

With modern technology, it is now possible to explore even the greatest depths and bring to the surface whatever may exist. If the sinking of Atlantis truly occurred, it did not happen in a single night but over centuries—though myth has recorded it as an instantaneous event over time.

Perhaps one day, the Truth will shine.

(23/4/26)

Amphiktyon A – Retired Major General Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο Ελληνικός κόσμος: είναι από τους αρχαιότερους και πιο επιδραστικούς και είχε πραγματική ναυτική και πολιτιστική ακτινοβολία την οποία διέδωσε στην τότε γνωστή οικουμένη. Είναι και η μόνη που έχει καταγράψει τρεις κατακλυσμούς: του Ωγύγου, του Δευκαλίωνος και του Δαρδάνου

Αν είχε αναληφθεί μια διεθνής μελέτη του ανά την γην   Ελληνικού Πολιτισμού  θα είχε αποδειχθεί  η αλήθεια που κρύβεται τώρα με διάφορες δογματικές, δικολαβίστικες και ανόητες   απόψεις.

Δύο μύθοι που κρύβουν την γένεση του Ελληνισμού. Ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες , ο Ελληνας εφηύρε τα  γράμματα   σε εποχές πολύ μακρινές που άλλος λαός δεν βρισκόταν τότε στο προσκήνιο της ιστορίας.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες αλληλο γρονθοκοπούμενες αναφορικά με το λιώσιμο των παγετώνων . Η τελευταία συνδέεται με το μύθο της Ατλαντίδος του Πλάτωνα

Ο μύθος αυτός  εμμέσως επιβεβαιώνεται από το λιώσιμο των των παγετώνων  που κάλυπταν πριν αρκετές χιλιετίες τη Βόρεια Ευρώπη  . Η  Ατλαντίδα  όπως  αναφέρει ο Πλάτων βρισκόταν στο κέντρο του Ατλαντικού και συνδεόταν ή βρισκόταν  εγγύς    της Αμερικανικής ηπείρου . Σύμφωνα με την υπάρχουσα θεωρία η ύπαρξη της εμπόδιζε το Κόλπειο Ρεύμα να κινηθεί προς βορράν και να επιδράσει στο κλίμα της  βόρειας Ευρώπης, το οποίον τότε  ήταν παγετώδες. Οι γεωλόγοι υποστηρίζουν ότι πριν   Χιλιετίες   όταν βυθίστηκε η Ατλαντίδα , τούτο απελευθέρωσε το Κόλπειο Ρεύμα να κινηθεί προς βορρά προς τη Β. Ευρώπη, τις Βρετανικές νήσους, την Σκανδιναβία , καθώς και προς την Ισλανδία και Γροιλανδία.  Τις τελευταίες χιλιετίες  σημειώνεται  τήξη των παγετώνων και  αυξάνει  η θερμοκρασία και ανέρχεται και η στάθμη της θάλασσας  στις χώρες αυτές. Ιδιαίτερα στις ακτές , έγινε το λιώσιμο των πάγων ακόμη και στην Ισλανδία και Γροιλανδία και ετοιμάζονται οι ΗΠΑ να αποκαταστήσουν ναυσιπλοΐα μέσω του Βορείου Πόλου. Χωρίς τη επίδραση του Κόλπειου Ρεύματος(του «Ωκεανού» των Ορφικών) οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης θα είχαν το κλίμα των χωρών του Καναδά(Αλάσκα κλπ) και της βορειότερης Αμερικής διότι βρίσκονται στα ίδια πλάτη .

 Αν επιβεβαιωθεί ο μύθος της Ατλαντίδας με ευρήματα και πειστήρια ,τούτο θα επιβεβαιώσει και ένα άλλο μύθο αυτόν της Αιγηίδος. Γιατί με το λιώσιμο των πάγων  της βορειας Ευρώπης τα νερά του Ευξείνου  δημιούργησαν το ρήγμα  του Βοσπόρου και Ελλησπόντου και  κατέκλυσαν  το χώρο της Αιγηίδα, η οποία πριν  ήταν   ξηρά με λίμνες και όρη . Τότε  ανέβηκε και  τη στάθμη της Μεσογείου, με τον λεγόμενο Κατακλυσμό. Αυτά φυσικά δεν έγιναν σε σύντομο χρονικό διάστημα αλλά σε μάκρος χρόνου

Τρεις φανταστικές φωτογραφίες της Ατλαντίδας του Πλάτωνα

. Έμειναν άνω της επιφάνειας των υδάτων μόνο οι κορυφές των βουνών . Εκείνη περίπου την εποχή ανάγεται και η πρώτη μετακίνηση πληθυσμών της  καταποντιστεί σας   Αιγίδας προς βορράν προς εξεύρεση βοσκοτόπων . Τότε πιθανόν ανήλθε και η στάθμη της Μεσογείου και   δημιουργήθηκε το ρήγμα  του Γιβραλτάρ στη Μεσόγειο(Στηλών του Ηρακλέους). Την εποχή εκείνη οι Αιγαίοι πληθυσμοί των νησιών έγιναν ναυτικοί για λόγους ανάγκης επικοινωνίας  και με τα πλοία τους άρχισαν να ταξιδεύουν στο Αιγαίο. στη Μεσόγειο και έξω από αυτήν. Ισως όλη αυτή αναταραχή στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο να οφείλεται στην δράση του Πλούτωνα θεού του κάτω κόσμου που έδρασε με την έκρηξη ηφαιστείων, όπως θρυλείται ότι το Ηφαίστειο της Σαντορίνης  κατέστρεψε τον Μινωικό Πολιτισμό.

Ωστόσο υπάρχουν ενδείξεις ότι ο κατακλυσμός της Αιγηίδος  οφείλεται στην τήξη των πάγων της Βόρειας Ευρώπης.

Υπέρ της εκδοχής αυτής συνηγορεί και το γεγονός ότι η η προς Βορράν πρόοδος των θερμών υδάτων του Γκολφ Στήμ συνεχίζεται και σήμερον και τούτο φτάνει ολοένα και βορειότερα . Με την δράση του έγιναν ηπιότεροι οι χειμώνες των βορειοτάτων περιοχών Γροιλανδίας και Ισλανδίας

Κατά πληροφορίες βρέθηκαν ευρήματα στις Βερμούδες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο της Αμερικανίδας Ενρ. Μερτζ «Ατλαντίς» πιθανόν  της βυθισμένης Ατλαντίδος που βρίσκεται στο βυθό των Βερμούδων και στις νήσους Άνδρος, Μπαχάμες και Μπίμινι όπου εμφαίνονται εκτεταμένα αρχαία κτίρια και μάλιστα ελληνικής επιδράσεως και ρυθμού, καθώς και η εύρεση ορισμένων   ευρημάτων,  όπως ένας μεγάλος πίθος κρητικής τεχνοτροπίας με διπλούς πελέκεις . Με τα σύγχρονα μέσα η τεχνολογία είναι σε θέση να ερευνήσει ακόμη και στα μεγαλύτερα βάθη και να φέρει στην επιφάνεια αν κάτι υπάρχει. Αν πράγματι έγινε ο καταποντισμός της Ατλαντίδος αυτός δεν συνέβη σε μια νύχτα αλλά σε αιώνες, αλλά ο μύθος  το αποτύπωσε σαν στιγμιαίο γεγονός με την πάροδο των αιώνων. Κάποτε  ίσως λάμψει η Αλήθεια (23/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Pelasgians were not only Greeks, but also the first inhabitants of Greece. This is evidenced by the “Orphic” texts, as well as by anthropological findings and archaeological excavations carried out in Greece, Mesopotamia, Southern Russia, Western Europe, and America. Thucydides is precise in stating that the Greeks and the Pelasgians constitute the same nation.

All ancient writers have confused ideas about the origin of our race, because they knew very little about the Aegean peoples and their ancient civilization, just as until recently we knew nothing about Orphic worship.

Nevertheless, today everyone agrees — with the exception of doctrinaire system adherents — that the Pelasgians were a great people who expanded throughout Southeastern Europe, and mainly into the Greek lands, Asia Minor, Crete, Cyprus, Italy, and everywhere where Hellenism later flourished.

Thus, according to Strabo (Geography A), “the Pelasgians were an ancient Greek tribe spread throughout Greece,” meaning they were dispersed and found among the Aeolians of Thessaly; Crete was colonized by them, as Homer calls them; Thessaly is called “Pelasgian Argos”; and many of the peoples of Epirus are called Pelasgian. Homer also calls Zeus Dodonian “Pelasgian”:
“Zeus lord of Dodona, Pelasgian.”

Lesbos and the Peloponnese were also called Pelasgia, according to the historian Ephorus. They first settled in Lemnos and Imbros and from there migrated to Italy as Tyrrhenians; they also settled in Athens, as recorded in the history of the Pelasgians. Strabo, who studied all ancient writers and Homer, provides a general picture of the Pelasgians, in contrast to Herodotus, who allegedly ignores the matter and transmits inaccurate and anti-Hellenic accounts.

The homeland of the Pelasgians is Arcadia, and from there they went to Italy and returned as Tyrrhenians, and also went to Lemnos, Imbros, Crete, and Cyprus; they penetrated Asia Minor and the Near East, and the coastal regions of the Mediterranean.

The comic playwright Aristophanes, referring to their wandering life, calls them “Pelargoi” (storks).

These groups left Greece for Cyprus and Crete, and from Crete went to Asia Minor becoming Eteocretans; from Cyprus they went to the coasts of the Near East as Palestinians and Phoenicians, and also into Europe, moving with their flocks westward and northward in search of food.

Aeschylus in the Suppliants presents the ancient kingdom of Argos, where Danaus and his fifty daughters sought protection from the sons of Aegyptus. He defines the Pelasgian state as extending from the Peloponnese to Macedonia and Epirus.

“Of the earth-born, I am indeed of ancient land…”

“I am the child of the one who once inhabited this land long ago; I, Pelasgus, am the ruler of this country, and from me the race of the Pelasgians takes its name, those who cultivate the land through which flows the impassable Strymon. My kingdom extends to the land of the Perrhaebians, to Pindus, to the land of the Paeonians and the mountains of Dodona, and reaches as far as the sea. Over all these I hold authority.”

Therefore, the Pelasgians have always dominated Greece and appear from antiquity either as permanent inhabitants or as migrating groups who founded colonies everywhere.

Thus, the theory that another people inhabited Greece before the Greeks is false, baseless, ridiculous, and imposed.

The Pelasgian nation, organized into many states, extended far beyond its original limits, something that also happens today with Greeks and our state.

This nation possessed an indigenous and self-generated civilization and organization at a time when no other tribe had appeared in history. Their tendency to travel and love of the sea and ships was the reason for the transmission of Greek civilization, directly or indirectly, to most of the world.

Aristophanes, as mentioned, calls them “Pelargoi” (storks) because they occupied many lands like storks, while Plato in the Phaedo characterizes them as frogs because they loved the watery element and leapt like frogs to islands, opposite coasts, the Aegean, the Mediterranean, and beyond.

Pelasgus was said to be the son of Zeus and Niobe or of Arestor. And since there were many Pelasgian kings in Greece and beyond, Hesiod and other writers state that the first Pelasgian king was Arcas in the Peloponnese, an autochthon, from whom the Pelasgians are descended — the most ancient race of Greece.

Since the Arcadian Pelasgians were among the most ancient inhabitants of Greece, they were considered autochthonous. According to I. Thomopoulos in Pelasgika, numerous Pelasgian inscriptions have been found in Lemnos, Crete, Lycia, Caria, Etruria, the Hittite kingdom, and elsewhere. He writes:

“The Eteocretan inscriptions and the Lemnian inscription, written in the same Helleno-Pelasgian language, are similar to modern Albanian, which is closely related to the Hittite Pelasgian language; also Lydian, Carian, and Etruscan. Therefore, the Minoan civilization of Crete, as well as the Hittite civilization of Asia Minor, the Mitanni, the Elamites, etc., were Pelasgian.”

Therefore, theories that the Greeks were newcomers are unfounded and not supported by evidence, contrary to what has been stated above.

Moreover, the fact that Greeks preserved Pelasgian traditions and place names as their own demonstrates this continuity. It would be unreasonable to assume that an entire people migrated, conquered Greece, and only retained the myths of the conquered people while completely forgetting their own ancestral traditions.

Conclusion: The indigenous peoples of the Mediterranean, especially the Aegean, are primarily the Greeks, and Greek civilization is self-originating and unique. This has been demonstrated by excavations not only in Greece but wherever the ancient world is being uncovered.

(22/4/26)
Amphiktyon  – Retired Major General Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Πελασγοί ήταν όχι μόνο Έλληνες, αλλά και οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδας. Αυτό αποδεικνύεται από τα «Ορφικά» και από τις ανθρωπολογικές διαπιστώσεις και τις αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν στην Ελλάδα, στη Μεσοποταμία, στη Νότια Ρωσία, στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική. Ο Θουκυδίδης είναι ακριβέστατος ότι οι Έλληνες και οι Πελασγοί αποτελούν το αυτό Έθνος.

Όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς έχουν συγκεχυμένες ιδέες περί της καταγωγής της φυλής μας, διότι ελάχιστα γνώριζαν περί των Αιγαίων και του αρχαίου πολιτισμού τους, όπως και εμείς τίποτα μέχρι πρότινος δεν γνωρίζαμε για την Ορφική λατρεία.

Εν τούτοις, σήμερα όλοι συμφωνούν — με εξαίρεση δογματικούς του συστήματος — ότι οι Πελασγοί ήταν μέγας λαός που είχε επεκταθεί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και κυρίως στις ελληνικές χώρες, στη Μικρά Ασία, στην Κρήτη, στην Κύπρο, στην Ιταλία, ακόμη και παντού όπου άκμασε μετέπειτα ο Ελληνισμός.

Έτσι, κατά τον Στράβων («Γεωγραφικά» Α), «οι Πελασγοί ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο κατά την Ελλάδα επιπολάσαν», δηλαδή ήταν διασκορπισμένοι και βρίσκονταν στους Αιολείς της Θεσσαλίας, και της Κρήτης έγιναν έποικοι, όπως ονομάζει ο Όμηρος, και «Πελασγικό Άργος» η Θεσσαλία ονομάζεται· πολλοί δε και τα ηπειρωτικά έθνη λέγονται Πελασγικά, και τον Δία Δωδωναίο ο Όμηρος ονομάζει Πελασγικό:

«Ζευ άνα Δωδωναίε Πελασγικέ».

Και τη Λέσβο και την Πελοπόννησο Πελασγία την ονόμαζαν, λέγει ο ιστορικός Έφορος. Πρώτα εγκαταστάθηκαν στη Λήμνο και την Ίμβρο και από εκεί μετανάστευσαν στην Ιταλία ως Τυρρηνοί· εγκαταστάθηκαν και στην Αθήνα, όπως γράφει η ιστορία περί Πελασγών. Ο Στράβων, ο οποίος είναι μελετητής όλων των αρχαίων συγγραφέων και του Ομήρου, μας δίνει μια γενική εικόνα περί των Πελασγών, σε αντίθεση με τον Ηρόδοτος, ο οποίος αγνοεί το θέμα και τροφοδοτεί την ιστορία με ανιστόρητα ψεύδη και ανθελληνικές θεωρίες.

Η εστία των Πελασγών είναι η Αρκαδία και από εκεί πήγαν στην Ιταλία και επέστρεψαν ως Τυρρηνοί και πήγαν στη Λήμνο, Ίμβρο, Κρήτη και Κύπρο· εισέδυσαν στη Μικρά Ασία και στην Εγγύς Ανατολή και πέριξ των ακτών της Μεσογείου.

Ο κωμικός συγγραφέας Αριστοφάνης, για τον πλάνητα βίο τους, τους ονομάζει Πελαργούς.

Αυτοί, κατά ομάδες, έφυγαν από την Ελλάδα προς την Κύπρο και την Κρήτη, και από την Κρήτη πήγαν στη Μικρά Ασία και έγιναν Ετεοκρήτες, και από την Κύπρο πήγαν στις ακτές της Εγγύς Ανατολής ως Παλαιστίνιοι και Φοίνικες, αλλά και στην Ευρώπη, ωθούμενοι με τα ποίμνιά τους προς δυσμάς και βορράν προς εξεύρεση τροφής.

Ο Αισχύλος στις «Ικέτιδες» παρουσιάζει το γηραιό βασίλειο του Άργους, προς το οποίο είχε καταφύγει ο Δαναός με τις 50 θυγατέρες του ζητώντας προστασία κατά των γιων του Αιγύπτου. Ορίζει το Πελασγικό κράτος από την Πελοπόννησο, όπου έδρευε, μέχρι τη Μακεδονία και την Ήπειρο.

«Του γηγενούς γαρ ειμί Παλαίχθονος…»

«Εκείνου που κατώκησε παλαιότερα τον τόπο αυτό είμαι παιδί, εγώ ο Πελασγός, ο αρχηγός αυτής της χώρας, και από εμέ έχει λάβει το όνομά του το γένος των Πελασγών, οι οποίοι καρπούνται γη γη από την οποίαν περνά ο αδιάβατος Στρυμών. Το κράτος μου εκτείνεται μέχρι της γης των Περραιβών, της Πίνδου, της χώρας των Παιόνων και των ορέων της Δωδώνης· φτάνουν δε τα όριά του στη θάλασσα. Επί όλων αυτών έχω την εξουσία».

Επομένως οι Πελασγοί ανέκαθεν κυριαρχούσαν στην Ελλάδα και από την αρχαιότητα εμφανίζονται είτε ως μόνιμοι κάτοικοι είτε ως κινούμενοι μετανάστες που πήγαιναν παντού και έφτιαχναν αποικίες. Συνεπώς, η θεωρία ότι άλλος λαός κατοικούσε πριν από τους Έλληνες την Ελλάδα είναι ψευδέστατη, ανυπόστατη, γελοία και υποβολιμαία.

Το Πελασγικό έθνος, οργανωμένο σε πολλά κράτη, εκτεινόταν πολύ ευρύτερα των ορίων του, κάτι που συμβαίνει και σήμερα με Έλληνες και το κράτος μας.

Το έθνος αυτό διέθετε αυτοφυή και αυτόφωτο πολιτισμό και οργάνωση σε εποχές που καμία άλλη φυλή δεν είχε παρουσιαστεί στο προσκήνιο της ιστορίας. Η τάση του να ταξιδεύει και η αγάπη του προς τη θάλασσα και τα πλοία ήταν η αιτία μετάδοσης του ελληνικού πολιτισμού είτε αμέσως είτε εμμέσως στο πλείστον της οικουμένης.

Ο Αριστοφάνης, όπως αναφέρθηκε, τους αποκαλεί Πελαργούς διότι κατείχαν πολλούς τόπους, όπως οι πελαργοί, ενώ ο Πλάτων στον «Φαίδωνα» τους χαρακτηρίζει βατράχους, διότι αγαπούσαν το υγρό στοιχείο και πηδούσαν όπως οι βάτραχοι στα νησιά, στις απέναντι ακτές, στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο και πέρα από αυτήν.

Ο Πελασγός ήταν γιος του Διός και της Νιόβης ή του Αρέστορος. Και επειδή υπήρξαν πολλοί Πελασγοί βασιλείς στην Ελλάδα και εκτός αυτής, ο Ησίοδος, όπως και άλλοι συγγραφείς, γράφει ότι ο πρώτος Πελασγός βασιλιάς υπήρξε ο Αρκάς στην Πελοπόννησο, ο οποίος ήταν αυτόχθων και ότι εξ αυτού κατάγονται οι Πελασγοί, το αρχαιότερο γένος της Ελλάδος.

Επειδή και οι Αρκάδες Πελασγοί υπήρξαν πανάρχαιοι κάτοικοι της Ελλάδος, εθεωρούντο αυτόχθονες. Όπως γράφει ο Ι. Θωμόπουλος στα «Πελασγικά», άπειρες Πελασγικές επιγραφές έχουν βρεθεί σε Λήμνο, Κρήτη, Λυκία, Καρία, Ετρουρία, στο βασίλειο των Χετταίων κ.ά. Ο εν λόγω συγγραφέας γράφει:

«Οι Ετεοκρητικές επιγραφές και η επιγραφή της Λήμνου, γραμμένες στην αυτή Ελληνο-Πελασγική γλώσσα, είναι όμοιες προς τη σημερινή Αλβανική, που είναι συγγενέστατη προς τη Χετταϊκή Πελασγική γλώσσα· ήσαν δε και η Λυδική, Καρική και Ετρουσκική. Συνεπώς ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης, καθώς και ο Χετταϊκός της Μικράς Ασίας των Μιτάνι, των Ελαμιτών κ.λπ., ήταν Πελασγικός».

Επομένως οι ψευτο θεωρίες ότι οι Έλληνες είναι επήλυδες είναι έωλες και δεν βασίζονται σε τεκμήρια, εν αντιθέσει με τις αποδείξεις που διατυπώθηκαν ανωτέρω.

Αλλά και το γεγονός ότι οι Έλληνες διατηρήσαμε τις Πελασγικές παραδόσεις και τα τοπωνύμια ως δικά μας αποδεικνύει τη συνέχεια αυτή. Διότι θα ήταν παράλογο να δεχθούμε ότι ένας ολόκληρος λαός μετακινήθηκε και κατέλαβε την Ελλάδα και ενθυμείται μόνο τα γεγονότα και τους θρύλους των προγόνων του κατακτηθέντος λαού, ενώ λησμόνησε τελείως κάθε παράδοση ή θρύλο σχετικό με τη χώρα που προήλθε ο δήθεν «Ινδοευρωπαίος» της ΑΙ

Συμπέρασμα: Γηγενείς της Μεσογείου και ειδικότερα του Αιγαίου είναι κυρίως οι Έλληνες και ο ελληνικός πολιτισμός είναι αυτόφωτος και μοναδικός. Αυτό, εξάλλου, έδειξαν και οι ανασκαφές, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού όπου ανασκάπτεται ο αρχαίος κόσμος.(22/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

I shall sing the voyage of the Argo, many-oared and glorious,
that from Iolcus set forth, from the far Thessalian land,
and opened paths upon seas unknown to mortal men.

As Apollonius of Rhodes has told,
first to the Euxine Sea the brave ones sailed,
and to Colchis rich in depths;
there the dread Aeëtes pursued them.
And they, with wisdom in their hearts,
turned not their sails to the south,
but northward, to escape his snare—
perhaps driven also by curiosity.

Rivers and tributaries they crossed,
and frozen lands they traversed;
welcomed by the Hyperboreans,
they were borne with the Argo across wild white expanses,
until they reached the bounds of the Arctic,
where earth communes with heaven,
and the Pole Star stands above the head of man.

From there they descended into the great Ocean, the Atlantic,
and through the Pillars of Heracles
they returned again to familiar seas.

Yet a second voyage did the Argonauts dare,
with Jason and the divine Orpheus as helmsmen,
aboard the Argo beloved of the gods.

One morning, from Iolcus—modern Volos—
they set forth: a mighty fleet,
and men of valor, countless in number.

And all the city followed them with blessings,
as they left behind the land of their fathers.

With favorable winds they crossed the Mediterranean
and came to the Pillars of Heracles,
where they paused to rest
and to replenish food and water.

Then they set sail for distant Atlantis—
the Azores.

A great wonder met their eyes:
green islands, serene and blessed.
And they remembered what Plato had taught,
of a land Zeus had sunk
for the hubris of its people.

There they passed the winter,
with much rain, yet no frost.

Then they followed the “Great River,”
flowing ever from east to west,
like a vein of the earth.

The current bore them first northward,
then southward;
and suddenly they beheld the islands of Bermuda.
One island to the north they named Andros.

There they remained for a long time,
to rest and gather knowledge
of winds, currents, and unknown seas.

The people there were hospitable;
and they repaired their ship,
mast and hold alike.

At Bimini, a jar of oil
fell into the depths of the sea;
and though divers strove,
they could not recover it.
(And even today men wonder
how a Greek amphora was found there.)

Then they sailed along the coasts of South America,
passing Jamaica, Puerto Rico,
Hispaniola, and Trinidad.

And they entered the great Amazon River,
vast as a sea.

Many peoples they encountered,
many tribes and unknown lands.

And they came even to Cusco,
to the Inca of Peru.

There they exchanged wisdom and arts,
and taught much of their own civilization.
Sacred signs they left behind:
the Gorgon Medusa, the trident of Poseidon,
and other ancient symbols.

And as gods were they honored by those people,
who received them with love
and laid them upon beds of rest.

When the hour of return came,
they were sent forth with gifts and tears;
for beloved were the Greeks in every land.

They even gifted them the wind-rose tablet—
the plate of Poseidon—
a tool most useful to seafarers.

But later, when foreign conquerors came,
many of these things were lost or hidden,
that the memory of the old gods might fade
and the rule of the conquerors prevail.

Only the Argo, it is said, dared such a voyage—
she passed dread rocks and mighty waves,
and crossed the Atlantic
through frozen circles of the north.

And Homer sang:

“Surely no ship of mortal men could pass that way…
save only the Argo, known to all,
whom the gods themselves sent forth.”

For she was a vessel that seemed to fly,
even defying the weight of earth;
no helmsman did she need,
but from her captain received unseen command.

And thus it is told: the road to the West
was no straight path,
but full of circles, dangers, and wandering.

For the West in those days was dread and unknown—
a realm of loss, or endless roaming,
the dwelling even of Pluto—
more uncertain than a voyage to the moon.

(21/4/26)

 Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

 Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τον πλου θα υμνήσω της Αργώς, της πολύκωπης και δοξασμένης,
που από την Ιωλκό ξεκίνησε, απ’ άκρα θεσσαλική γη,
και δρόμους άνοιξε σε πέλαγα που άνθρωπος δεν γνώρισε.

Καθώς και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος δίδαξε,
πρώτα στον Εύξεινος Πόντος επήγαν οι ανδρείοι,
και στην Κολχίδα τη βαθυγείτονα·
εκεί τους κυνήγησε ο Αιήτης ο φοβερός.
Κι εκείνοι, σοφά φρονώντας,
όχι προς νότον έστρεψαν τα πανιά,
μα προς τον βορρά, να φύγουν απ’ την παγίδα.

μπορεί  και από περιέργεια

Ποταμούς και παραπόταμους διέσχισαν, και γη παγωμένη με από τους υπερβορείους  φιλοξενήθηκαν
με  την Αργώ σε εκτάσεις λευκές και άγριες παρασύρθηκαν,
ως που έφτασαν στα πέρατα του Αρκτικού,
εκεί όπου η γη με τον ουρανό συνομιλεί

 και  τον Πολικό Αστέρα άνωθεν της κεφαλής

Κι από εκεί στον μέγα Ωκεανό κατέβηκαν, τον Ατλαντικό,
και μέσω των Ηρακλείων Στηλών
επέστρεψαν πάλι σε γνώριμα νερά.

Αλλά και δεύτερον πλου ετόλμησαν οι Αργοναύτες,
με κυβερνήτες τον Ιάσονα και τον θεσπέσιο Ορφέα,
πάνω στην Αργώ, την αγαπημένη των θεών.

Ένα πρωί, από την Ιωλκό, τον σημερινό Βόλο,
ξεκίνησαν — στόλος πολύς,
και άνδρες γενναίοι, πλήθος αμέτρητο.

Κι όλη η πόλη τούς συνόδευσε με ευχές,
καθώς άφηναν πίσω τους τη γη των πατέρων.

Με ούριους ανέμους διέσχισαν τη Μεσόγειο,
κι έφτασαν στις Ηράκλειες Στήλες,
όπου στάθηκαν να ξαποστάσουν
και να γεμίσουν τα σκεύη με νερό και τροφή.

Κι έπειτα άνοιξαν πανιά για τη μακρινή Ατλαντίδα
τις Αζόρες.

Θαύμα μεγάλο αντίκρισαν τα μάτια τους:
νησιά πράσινα, γαλήνια, ευλογημένα.
Κι ενθυμήθηκαν όσα ο Πλάτων δίδαξε,
για χώρα που ο Ζευς καταπόντισε
για την ύβρη των ανθρώπων της.

Εκεί πέρασαν τον χειμώνα,
με βροχές πολλές, μα δίχως παγετό.

Και ύστερα ακολούθησαν τον «Μεγάλο Ποταμό»,
που αδιάκοπα ρέει από ανατολή σε δύση,
σαν φλέβα της γης.

Το ρεύμα τους έφερε πρώτα προς τον βορρά
κι έπειτα προς τον νότο·
και τότε αντίκρισαν τα νησιά των Βερμούδων

Άνδρο ονοματήσανε ένα νησί βορείως  αυτών

 Στις Βερμούδες έμειναν για καιρό,
να αναπαυθούν και να συλλέξουν γνώση
για ανέμους, για ρεύματα και για θάλασσες άγνωστες.

Φιλόξενος ήταν ο λαός εκείνος.
Και επισκεύασαν το πλοίο τους,
κατάρτι και αμπάρι.

Στο Μπίμινι, ένα πιθάρι με λάδι
χάθηκε στα βάθη της θάλασσας·
κι όσο κι αν οι δύτες αγωνίστηκαν,
δεν μπόρεσαν να το ανασύρουν.

(Και σήμερα απορούν οι άνθρωποι
πώς βρέθηκε εκεί ελληνικός αμφορέας.)

Έπειτα διέπλευσαν τις ακτές της Νοτίου Αμερικής,
περνώντας από τη Τζαμάικα, το Πουέρτο Ρίκο,
την Ισπανιόλα και το Τρινιντάντ.

Και μπήκαν στον μέγα Αμαζόνιος,
ποταμό αχανή σαν θάλασσα.

Πολλούς λαούς γνώρισαν,
πολλές φυλές και τόπους άγνωστους.

Κι έφτασαν ως το Κούσκο,
στους Ίνκας του Περού.

Εκεί αντάλλαξαν σοφία και τέχνες,
και δίδαξαν πολλά από τον πολιτισμό τους.
Σημεία ιερά άφησαν:
τη Μέδουσα, την τρίαινα του Ποσειδώνα,
και άλλα σύμβολα αρχαία και την Γοργόνα

Και σαν θεούς τους τίμησαν οι άνθρωποι εκείνοι,
και τους φιλοξένησαν με αγάπη.και τους κοίμησαν σε κλίνη

Όταν ήρθε η ώρα του γυρισμού,
τους αποχαιρέτησαν με δώρα και δάκρυα·
γιατί αγαπητοί ήταν οι Έλληνες σε κάθε γη παντού

. Τους δωρίσαμε ακόμα

  το ανεμολόγιο (πλάκα Εκενικ) του Ποσειδώνα

χρήσιμο στους ναυτικούς

Μα ύστερα, όταν ήρθαν οι ξένοι κατακτητές,
πολλά από αυτά χάθηκαν ή κρύφτηκαν,
για να σβηστεί η μνήμη των  θεών  και να  επικρατήσει των  κατακτητών

Μόνο η Αργώ, λέγουν, τόλμησε τέτοιον πλου —
πέρασε πέτρες και κύματα φοβερά,
και διέσχισε τον Ατλαντικό
μέσα από κύκλους παγωμένους.

Και ο Όμηρος τραγούδησε:

«ἡ δέ τοι οὐκ ἄν τις ναῦς ἀνδρῶν ἀλεείνοιτο…»

Διότι καμία ναυς ανθρώπων δεν  μπορούσε να περάσει εκεί,
παρά μόνον η Αργώ,
που την οδήγησαν οι θεοί.

Γιατί αυτή ήταν πλοίο που πετούσε και στον αέρα

τη βαρύτητα την έκαναν πέρα

και δε χρειάζοταν  τιμονιέρης να την πηδαλιουχεί,

 από τον  πλοίαρχο  έπαιρνε άυλη την εντολή

Και καθώς λέγεται, ο δρόμος προς τη Δύση
δεν ήταν ίσος,
μα γεμάτος κύκλους, κινδύνους και περιπλάνηση.

Διότι η Δύση τότε ήταν άγνωστη και φοβερή—
χώρος χαμού ή ατέρμονης πορείας, εκεί και του Πλούτωνα η κατοικία
πιο αβέβαιος κι από ταξίδι προς τη σελήνη.

(21/4/26)

  Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org