Αμφικτύων

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Greek world is among the oldest and most influential, having exercised real maritime and cultural influence which it spread throughout the then-known inhabited world. It is also the only civilization that has recorded three great floods: those of Ogyges, Deucalion, and Dardanus.

If a comprehensive international study of Greek civilization across the globe had been undertaken, the truth—now obscured by dogmatic, legalistic, and misguided views—would have been revealed.

Two myths conceal the origins of Hellenism: that the Greeks are autochthonous, and that the Greek invented writing in very ancient times when no other people had yet appeared on the stage of history.

There are many conflicting theories regarding the melting of the glaciers. The most recent is linked to the myth of Atlantis as described by Plato.

This myth is indirectly supported by the melting of the glaciers that covered Northern Europe several millennia ago. Atlantis, according to Plato, was located in the center of the Atlantic Ocean and was connected to or near the American continent. According to existing theory, its presence prevented the Gulf Stream from moving northward and influencing the climate of Northern Europe, which at that time was glacial.

Geologists argue that thousands of years ago, when Atlantis sank, this allowed the Gulf Stream to flow northward toward Northern Europe, the British Isles, Scandinavia, as well as Iceland and Greenland. In recent millennia, glaciers have melted, temperatures have risen, and sea levels have increased in these regions. Particularly along the coasts, ice melting occurred even in Iceland and Greenland, and the United States is preparing to restore navigation through the North Pole.

Without the influence of the Gulf Stream (the “Ocean” of the Orphics), the countries of Northern Europe would have a climate similar to that of Canada (Alaska, etc.) and northernmost America, since they lie at the same latitudes.

If the myth of Atlantis is confirmed by findings and evidence, this would also confirm another myth—that of Aegeis. For with the melting of the ice in Northern Europe, the waters of the Black Sea created the rift of the Bosporus and the Hellespont and flooded the region of Aegeis, which had previously been dry land with lakes and mountains. At that time, the level of the Mediterranean also rose, producing the so-called Flood. These events, of course, did not occur over a short period but over a long span of time.

Only the mountain peaks remained above the water’s surface. Around that same period is dated the first migration of populations from the submerged Aegeis northward in search of pasturelands. It was then that the Mediterranean level likely rose and the strait of Gibraltar (the Pillars of Heracles) was formed.

At that time, the Aegean island populations became seafarers out of necessity for communication, and with their ships began traveling throughout the Aegean, the Mediterranean, and beyond. Perhaps all this upheaval in the Aegean and the Mediterranean was attributed to the action of Pluto, god of the underworld, acting through volcanic eruptions—just as it is said that the volcano of Santorini destroyed the Minoan civilization.

However, there are indications that the flooding of Aegeis was due to the melting of the ice in Northern Europe.

This view is supported by the fact that the northward progression of the warm waters of the Gulf Stream continues even today, reaching increasingly northern regions. Through its influence, winters in the far northern regions of Greenland and Iceland have become milder.

According to reports, findings discovered in Bermuda—mentioned in the book Atlantis by the American author Ern. Mertz—may belong to the sunken Atlantis, located on the seabed near Bermuda and the islands of Andros, the Bahamas, and Bimini. There appear extensive ancient structures, even of Greek influence and style, as well as certain artifacts, such as a large jar of Cretan craftsmanship with double axes.

With modern technology, it is now possible to explore even the greatest depths and bring to the surface whatever may exist. If the sinking of Atlantis truly occurred, it did not happen in a single night but over centuries—though myth has recorded it as an instantaneous event over time.

Perhaps one day, the Truth will shine.

(23/4/26)

Amphiktyon A – Retired Major General Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο Ελληνικός κόσμος: είναι από τους αρχαιότερους και πιο επιδραστικούς και είχε πραγματική ναυτική και πολιτιστική ακτινοβολία την οποία διέδωσε στην τότε γνωστή οικουμένη. Είναι και η μόνη που έχει καταγράψει τρεις κατακλυσμούς: του Ωγύγου, του Δευκαλίωνος και του Δαρδάνου

Αν είχε αναληφθεί μια διεθνής μελέτη του ανά την γην   Ελληνικού Πολιτισμού  θα είχε αποδειχθεί  η αλήθεια που κρύβεται τώρα με διάφορες δογματικές, δικολαβίστικες και ανόητες   απόψεις.

Δύο μύθοι που κρύβουν την γένεση του Ελληνισμού. Ότι οι Έλληνες είναι αυτόχθονες , ο Ελληνας εφηύρε τα  γράμματα   σε εποχές πολύ μακρινές που άλλος λαός δεν βρισκόταν τότε στο προσκήνιο της ιστορίας.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες αλληλο γρονθοκοπούμενες αναφορικά με το λιώσιμο των παγετώνων . Η τελευταία συνδέεται με το μύθο της Ατλαντίδος του Πλάτωνα

Ο μύθος αυτός  εμμέσως επιβεβαιώνεται από το λιώσιμο των των παγετώνων  που κάλυπταν πριν αρκετές χιλιετίες τη Βόρεια Ευρώπη  . Η  Ατλαντίδα  όπως  αναφέρει ο Πλάτων βρισκόταν στο κέντρο του Ατλαντικού και συνδεόταν ή βρισκόταν  εγγύς    της Αμερικανικής ηπείρου . Σύμφωνα με την υπάρχουσα θεωρία η ύπαρξη της εμπόδιζε το Κόλπειο Ρεύμα να κινηθεί προς βορράν και να επιδράσει στο κλίμα της  βόρειας Ευρώπης, το οποίον τότε  ήταν παγετώδες. Οι γεωλόγοι υποστηρίζουν ότι πριν   Χιλιετίες   όταν βυθίστηκε η Ατλαντίδα , τούτο απελευθέρωσε το Κόλπειο Ρεύμα να κινηθεί προς βορρά προς τη Β. Ευρώπη, τις Βρετανικές νήσους, την Σκανδιναβία , καθώς και προς την Ισλανδία και Γροιλανδία.  Τις τελευταίες χιλιετίες  σημειώνεται  τήξη των παγετώνων και  αυξάνει  η θερμοκρασία και ανέρχεται και η στάθμη της θάλασσας  στις χώρες αυτές. Ιδιαίτερα στις ακτές , έγινε το λιώσιμο των πάγων ακόμη και στην Ισλανδία και Γροιλανδία και ετοιμάζονται οι ΗΠΑ να αποκαταστήσουν ναυσιπλοΐα μέσω του Βορείου Πόλου. Χωρίς τη επίδραση του Κόλπειου Ρεύματος(του «Ωκεανού» των Ορφικών) οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης θα είχαν το κλίμα των χωρών του Καναδά(Αλάσκα κλπ) και της βορειότερης Αμερικής διότι βρίσκονται στα ίδια πλάτη .

 Αν επιβεβαιωθεί ο μύθος της Ατλαντίδας με ευρήματα και πειστήρια ,τούτο θα επιβεβαιώσει και ένα άλλο μύθο αυτόν της Αιγηίδος. Γιατί με το λιώσιμο των πάγων  της βορειας Ευρώπης τα νερά του Ευξείνου  δημιούργησαν το ρήγμα  του Βοσπόρου και Ελλησπόντου και  κατέκλυσαν  το χώρο της Αιγηίδα, η οποία πριν  ήταν   ξηρά με λίμνες και όρη . Τότε  ανέβηκε και  τη στάθμη της Μεσογείου, με τον λεγόμενο Κατακλυσμό. Αυτά φυσικά δεν έγιναν σε σύντομο χρονικό διάστημα αλλά σε μάκρος χρόνου

Τρεις φανταστικές φωτογραφίες της Ατλαντίδας του Πλάτωνα

. Έμειναν άνω της επιφάνειας των υδάτων μόνο οι κορυφές των βουνών . Εκείνη περίπου την εποχή ανάγεται και η πρώτη μετακίνηση πληθυσμών της  καταποντιστεί σας   Αιγίδας προς βορράν προς εξεύρεση βοσκοτόπων . Τότε πιθανόν ανήλθε και η στάθμη της Μεσογείου και   δημιουργήθηκε το ρήγμα  του Γιβραλτάρ στη Μεσόγειο(Στηλών του Ηρακλέους). Την εποχή εκείνη οι Αιγαίοι πληθυσμοί των νησιών έγιναν ναυτικοί για λόγους ανάγκης επικοινωνίας  και με τα πλοία τους άρχισαν να ταξιδεύουν στο Αιγαίο. στη Μεσόγειο και έξω από αυτήν. Ισως όλη αυτή αναταραχή στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο να οφείλεται στην δράση του Πλούτωνα θεού του κάτω κόσμου που έδρασε με την έκρηξη ηφαιστείων, όπως θρυλείται ότι το Ηφαίστειο της Σαντορίνης  κατέστρεψε τον Μινωικό Πολιτισμό.

Ωστόσο υπάρχουν ενδείξεις ότι ο κατακλυσμός της Αιγηίδος  οφείλεται στην τήξη των πάγων της Βόρειας Ευρώπης.

Υπέρ της εκδοχής αυτής συνηγορεί και το γεγονός ότι η η προς Βορράν πρόοδος των θερμών υδάτων του Γκολφ Στήμ συνεχίζεται και σήμερον και τούτο φτάνει ολοένα και βορειότερα . Με την δράση του έγιναν ηπιότεροι οι χειμώνες των βορειοτάτων περιοχών Γροιλανδίας και Ισλανδίας

Κατά πληροφορίες βρέθηκαν ευρήματα στις Βερμούδες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο της Αμερικανίδας Ενρ. Μερτζ «Ατλαντίς» πιθανόν  της βυθισμένης Ατλαντίδος που βρίσκεται στο βυθό των Βερμούδων και στις νήσους Άνδρος, Μπαχάμες και Μπίμινι όπου εμφαίνονται εκτεταμένα αρχαία κτίρια και μάλιστα ελληνικής επιδράσεως και ρυθμού, καθώς και η εύρεση ορισμένων   ευρημάτων,  όπως ένας μεγάλος πίθος κρητικής τεχνοτροπίας με διπλούς πελέκεις . Με τα σύγχρονα μέσα η τεχνολογία είναι σε θέση να ερευνήσει ακόμη και στα μεγαλύτερα βάθη και να φέρει στην επιφάνεια αν κάτι υπάρχει. Αν πράγματι έγινε ο καταποντισμός της Ατλαντίδος αυτός δεν συνέβη σε μια νύχτα αλλά σε αιώνες, αλλά ο μύθος  το αποτύπωσε σαν στιγμιαίο γεγονός με την πάροδο των αιώνων. Κάποτε  ίσως λάμψει η Αλήθεια (23/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Pelasgians were not only Greeks, but also the first inhabitants of Greece. This is evidenced by the “Orphic” texts, as well as by anthropological findings and archaeological excavations carried out in Greece, Mesopotamia, Southern Russia, Western Europe, and America. Thucydides is precise in stating that the Greeks and the Pelasgians constitute the same nation.

All ancient writers have confused ideas about the origin of our race, because they knew very little about the Aegean peoples and their ancient civilization, just as until recently we knew nothing about Orphic worship.

Nevertheless, today everyone agrees — with the exception of doctrinaire system adherents — that the Pelasgians were a great people who expanded throughout Southeastern Europe, and mainly into the Greek lands, Asia Minor, Crete, Cyprus, Italy, and everywhere where Hellenism later flourished.

Thus, according to Strabo (Geography A), “the Pelasgians were an ancient Greek tribe spread throughout Greece,” meaning they were dispersed and found among the Aeolians of Thessaly; Crete was colonized by them, as Homer calls them; Thessaly is called “Pelasgian Argos”; and many of the peoples of Epirus are called Pelasgian. Homer also calls Zeus Dodonian “Pelasgian”:
“Zeus lord of Dodona, Pelasgian.”

Lesbos and the Peloponnese were also called Pelasgia, according to the historian Ephorus. They first settled in Lemnos and Imbros and from there migrated to Italy as Tyrrhenians; they also settled in Athens, as recorded in the history of the Pelasgians. Strabo, who studied all ancient writers and Homer, provides a general picture of the Pelasgians, in contrast to Herodotus, who allegedly ignores the matter and transmits inaccurate and anti-Hellenic accounts.

The homeland of the Pelasgians is Arcadia, and from there they went to Italy and returned as Tyrrhenians, and also went to Lemnos, Imbros, Crete, and Cyprus; they penetrated Asia Minor and the Near East, and the coastal regions of the Mediterranean.

The comic playwright Aristophanes, referring to their wandering life, calls them “Pelargoi” (storks).

These groups left Greece for Cyprus and Crete, and from Crete went to Asia Minor becoming Eteocretans; from Cyprus they went to the coasts of the Near East as Palestinians and Phoenicians, and also into Europe, moving with their flocks westward and northward in search of food.

Aeschylus in the Suppliants presents the ancient kingdom of Argos, where Danaus and his fifty daughters sought protection from the sons of Aegyptus. He defines the Pelasgian state as extending from the Peloponnese to Macedonia and Epirus.

“Of the earth-born, I am indeed of ancient land…”

“I am the child of the one who once inhabited this land long ago; I, Pelasgus, am the ruler of this country, and from me the race of the Pelasgians takes its name, those who cultivate the land through which flows the impassable Strymon. My kingdom extends to the land of the Perrhaebians, to Pindus, to the land of the Paeonians and the mountains of Dodona, and reaches as far as the sea. Over all these I hold authority.”

Therefore, the Pelasgians have always dominated Greece and appear from antiquity either as permanent inhabitants or as migrating groups who founded colonies everywhere.

Thus, the theory that another people inhabited Greece before the Greeks is false, baseless, ridiculous, and imposed.

The Pelasgian nation, organized into many states, extended far beyond its original limits, something that also happens today with Greeks and our state.

This nation possessed an indigenous and self-generated civilization and organization at a time when no other tribe had appeared in history. Their tendency to travel and love of the sea and ships was the reason for the transmission of Greek civilization, directly or indirectly, to most of the world.

Aristophanes, as mentioned, calls them “Pelargoi” (storks) because they occupied many lands like storks, while Plato in the Phaedo characterizes them as frogs because they loved the watery element and leapt like frogs to islands, opposite coasts, the Aegean, the Mediterranean, and beyond.

Pelasgus was said to be the son of Zeus and Niobe or of Arestor. And since there were many Pelasgian kings in Greece and beyond, Hesiod and other writers state that the first Pelasgian king was Arcas in the Peloponnese, an autochthon, from whom the Pelasgians are descended — the most ancient race of Greece.

Since the Arcadian Pelasgians were among the most ancient inhabitants of Greece, they were considered autochthonous. According to I. Thomopoulos in Pelasgika, numerous Pelasgian inscriptions have been found in Lemnos, Crete, Lycia, Caria, Etruria, the Hittite kingdom, and elsewhere. He writes:

“The Eteocretan inscriptions and the Lemnian inscription, written in the same Helleno-Pelasgian language, are similar to modern Albanian, which is closely related to the Hittite Pelasgian language; also Lydian, Carian, and Etruscan. Therefore, the Minoan civilization of Crete, as well as the Hittite civilization of Asia Minor, the Mitanni, the Elamites, etc., were Pelasgian.”

Therefore, theories that the Greeks were newcomers are unfounded and not supported by evidence, contrary to what has been stated above.

Moreover, the fact that Greeks preserved Pelasgian traditions and place names as their own demonstrates this continuity. It would be unreasonable to assume that an entire people migrated, conquered Greece, and only retained the myths of the conquered people while completely forgetting their own ancestral traditions.

Conclusion: The indigenous peoples of the Mediterranean, especially the Aegean, are primarily the Greeks, and Greek civilization is self-originating and unique. This has been demonstrated by excavations not only in Greece but wherever the ancient world is being uncovered.

(22/4/26)
Amphiktyon  – Retired Major General Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Πελασγοί ήταν όχι μόνο Έλληνες, αλλά και οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδας. Αυτό αποδεικνύεται από τα «Ορφικά» και από τις ανθρωπολογικές διαπιστώσεις και τις αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν στην Ελλάδα, στη Μεσοποταμία, στη Νότια Ρωσία, στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική. Ο Θουκυδίδης είναι ακριβέστατος ότι οι Έλληνες και οι Πελασγοί αποτελούν το αυτό Έθνος.

Όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς έχουν συγκεχυμένες ιδέες περί της καταγωγής της φυλής μας, διότι ελάχιστα γνώριζαν περί των Αιγαίων και του αρχαίου πολιτισμού τους, όπως και εμείς τίποτα μέχρι πρότινος δεν γνωρίζαμε για την Ορφική λατρεία.

Εν τούτοις, σήμερα όλοι συμφωνούν — με εξαίρεση δογματικούς του συστήματος — ότι οι Πελασγοί ήταν μέγας λαός που είχε επεκταθεί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και κυρίως στις ελληνικές χώρες, στη Μικρά Ασία, στην Κρήτη, στην Κύπρο, στην Ιταλία, ακόμη και παντού όπου άκμασε μετέπειτα ο Ελληνισμός.

Έτσι, κατά τον Στράβων («Γεωγραφικά» Α), «οι Πελασγοί ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο κατά την Ελλάδα επιπολάσαν», δηλαδή ήταν διασκορπισμένοι και βρίσκονταν στους Αιολείς της Θεσσαλίας, και της Κρήτης έγιναν έποικοι, όπως ονομάζει ο Όμηρος, και «Πελασγικό Άργος» η Θεσσαλία ονομάζεται· πολλοί δε και τα ηπειρωτικά έθνη λέγονται Πελασγικά, και τον Δία Δωδωναίο ο Όμηρος ονομάζει Πελασγικό:

«Ζευ άνα Δωδωναίε Πελασγικέ».

Και τη Λέσβο και την Πελοπόννησο Πελασγία την ονόμαζαν, λέγει ο ιστορικός Έφορος. Πρώτα εγκαταστάθηκαν στη Λήμνο και την Ίμβρο και από εκεί μετανάστευσαν στην Ιταλία ως Τυρρηνοί· εγκαταστάθηκαν και στην Αθήνα, όπως γράφει η ιστορία περί Πελασγών. Ο Στράβων, ο οποίος είναι μελετητής όλων των αρχαίων συγγραφέων και του Ομήρου, μας δίνει μια γενική εικόνα περί των Πελασγών, σε αντίθεση με τον Ηρόδοτος, ο οποίος αγνοεί το θέμα και τροφοδοτεί την ιστορία με ανιστόρητα ψεύδη και ανθελληνικές θεωρίες.

Η εστία των Πελασγών είναι η Αρκαδία και από εκεί πήγαν στην Ιταλία και επέστρεψαν ως Τυρρηνοί και πήγαν στη Λήμνο, Ίμβρο, Κρήτη και Κύπρο· εισέδυσαν στη Μικρά Ασία και στην Εγγύς Ανατολή και πέριξ των ακτών της Μεσογείου.

Ο κωμικός συγγραφέας Αριστοφάνης, για τον πλάνητα βίο τους, τους ονομάζει Πελαργούς.

Αυτοί, κατά ομάδες, έφυγαν από την Ελλάδα προς την Κύπρο και την Κρήτη, και από την Κρήτη πήγαν στη Μικρά Ασία και έγιναν Ετεοκρήτες, και από την Κύπρο πήγαν στις ακτές της Εγγύς Ανατολής ως Παλαιστίνιοι και Φοίνικες, αλλά και στην Ευρώπη, ωθούμενοι με τα ποίμνιά τους προς δυσμάς και βορράν προς εξεύρεση τροφής.

Ο Αισχύλος στις «Ικέτιδες» παρουσιάζει το γηραιό βασίλειο του Άργους, προς το οποίο είχε καταφύγει ο Δαναός με τις 50 θυγατέρες του ζητώντας προστασία κατά των γιων του Αιγύπτου. Ορίζει το Πελασγικό κράτος από την Πελοπόννησο, όπου έδρευε, μέχρι τη Μακεδονία και την Ήπειρο.

«Του γηγενούς γαρ ειμί Παλαίχθονος…»

«Εκείνου που κατώκησε παλαιότερα τον τόπο αυτό είμαι παιδί, εγώ ο Πελασγός, ο αρχηγός αυτής της χώρας, και από εμέ έχει λάβει το όνομά του το γένος των Πελασγών, οι οποίοι καρπούνται γη γη από την οποίαν περνά ο αδιάβατος Στρυμών. Το κράτος μου εκτείνεται μέχρι της γης των Περραιβών, της Πίνδου, της χώρας των Παιόνων και των ορέων της Δωδώνης· φτάνουν δε τα όριά του στη θάλασσα. Επί όλων αυτών έχω την εξουσία».

Επομένως οι Πελασγοί ανέκαθεν κυριαρχούσαν στην Ελλάδα και από την αρχαιότητα εμφανίζονται είτε ως μόνιμοι κάτοικοι είτε ως κινούμενοι μετανάστες που πήγαιναν παντού και έφτιαχναν αποικίες. Συνεπώς, η θεωρία ότι άλλος λαός κατοικούσε πριν από τους Έλληνες την Ελλάδα είναι ψευδέστατη, ανυπόστατη, γελοία και υποβολιμαία.

Το Πελασγικό έθνος, οργανωμένο σε πολλά κράτη, εκτεινόταν πολύ ευρύτερα των ορίων του, κάτι που συμβαίνει και σήμερα με Έλληνες και το κράτος μας.

Το έθνος αυτό διέθετε αυτοφυή και αυτόφωτο πολιτισμό και οργάνωση σε εποχές που καμία άλλη φυλή δεν είχε παρουσιαστεί στο προσκήνιο της ιστορίας. Η τάση του να ταξιδεύει και η αγάπη του προς τη θάλασσα και τα πλοία ήταν η αιτία μετάδοσης του ελληνικού πολιτισμού είτε αμέσως είτε εμμέσως στο πλείστον της οικουμένης.

Ο Αριστοφάνης, όπως αναφέρθηκε, τους αποκαλεί Πελαργούς διότι κατείχαν πολλούς τόπους, όπως οι πελαργοί, ενώ ο Πλάτων στον «Φαίδωνα» τους χαρακτηρίζει βατράχους, διότι αγαπούσαν το υγρό στοιχείο και πηδούσαν όπως οι βάτραχοι στα νησιά, στις απέναντι ακτές, στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο και πέρα από αυτήν.

Ο Πελασγός ήταν γιος του Διός και της Νιόβης ή του Αρέστορος. Και επειδή υπήρξαν πολλοί Πελασγοί βασιλείς στην Ελλάδα και εκτός αυτής, ο Ησίοδος, όπως και άλλοι συγγραφείς, γράφει ότι ο πρώτος Πελασγός βασιλιάς υπήρξε ο Αρκάς στην Πελοπόννησο, ο οποίος ήταν αυτόχθων και ότι εξ αυτού κατάγονται οι Πελασγοί, το αρχαιότερο γένος της Ελλάδος.

Επειδή και οι Αρκάδες Πελασγοί υπήρξαν πανάρχαιοι κάτοικοι της Ελλάδος, εθεωρούντο αυτόχθονες. Όπως γράφει ο Ι. Θωμόπουλος στα «Πελασγικά», άπειρες Πελασγικές επιγραφές έχουν βρεθεί σε Λήμνο, Κρήτη, Λυκία, Καρία, Ετρουρία, στο βασίλειο των Χετταίων κ.ά. Ο εν λόγω συγγραφέας γράφει:

«Οι Ετεοκρητικές επιγραφές και η επιγραφή της Λήμνου, γραμμένες στην αυτή Ελληνο-Πελασγική γλώσσα, είναι όμοιες προς τη σημερινή Αλβανική, που είναι συγγενέστατη προς τη Χετταϊκή Πελασγική γλώσσα· ήσαν δε και η Λυδική, Καρική και Ετρουσκική. Συνεπώς ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης, καθώς και ο Χετταϊκός της Μικράς Ασίας των Μιτάνι, των Ελαμιτών κ.λπ., ήταν Πελασγικός».

Επομένως οι ψευτο θεωρίες ότι οι Έλληνες είναι επήλυδες είναι έωλες και δεν βασίζονται σε τεκμήρια, εν αντιθέσει με τις αποδείξεις που διατυπώθηκαν ανωτέρω.

Αλλά και το γεγονός ότι οι Έλληνες διατηρήσαμε τις Πελασγικές παραδόσεις και τα τοπωνύμια ως δικά μας αποδεικνύει τη συνέχεια αυτή. Διότι θα ήταν παράλογο να δεχθούμε ότι ένας ολόκληρος λαός μετακινήθηκε και κατέλαβε την Ελλάδα και ενθυμείται μόνο τα γεγονότα και τους θρύλους των προγόνων του κατακτηθέντος λαού, ενώ λησμόνησε τελείως κάθε παράδοση ή θρύλο σχετικό με τη χώρα που προήλθε ο δήθεν «Ινδοευρωπαίος» της ΑΙ

Συμπέρασμα: Γηγενείς της Μεσογείου και ειδικότερα του Αιγαίου είναι κυρίως οι Έλληνες και ο ελληνικός πολιτισμός είναι αυτόφωτος και μοναδικός. Αυτό, εξάλλου, έδειξαν και οι ανασκαφές, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού όπου ανασκάπτεται ο αρχαίος κόσμος.(22/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

I shall sing the voyage of the Argo, many-oared and glorious,
that from Iolcus set forth, from the far Thessalian land,
and opened paths upon seas unknown to mortal men.

As Apollonius of Rhodes has told,
first to the Euxine Sea the brave ones sailed,
and to Colchis rich in depths;
there the dread Aeëtes pursued them.
And they, with wisdom in their hearts,
turned not their sails to the south,
but northward, to escape his snare—
perhaps driven also by curiosity.

Rivers and tributaries they crossed,
and frozen lands they traversed;
welcomed by the Hyperboreans,
they were borne with the Argo across wild white expanses,
until they reached the bounds of the Arctic,
where earth communes with heaven,
and the Pole Star stands above the head of man.

From there they descended into the great Ocean, the Atlantic,
and through the Pillars of Heracles
they returned again to familiar seas.

Yet a second voyage did the Argonauts dare,
with Jason and the divine Orpheus as helmsmen,
aboard the Argo beloved of the gods.

One morning, from Iolcus—modern Volos—
they set forth: a mighty fleet,
and men of valor, countless in number.

And all the city followed them with blessings,
as they left behind the land of their fathers.

With favorable winds they crossed the Mediterranean
and came to the Pillars of Heracles,
where they paused to rest
and to replenish food and water.

Then they set sail for distant Atlantis—
the Azores.

A great wonder met their eyes:
green islands, serene and blessed.
And they remembered what Plato had taught,
of a land Zeus had sunk
for the hubris of its people.

There they passed the winter,
with much rain, yet no frost.

Then they followed the “Great River,”
flowing ever from east to west,
like a vein of the earth.

The current bore them first northward,
then southward;
and suddenly they beheld the islands of Bermuda.
One island to the north they named Andros.

There they remained for a long time,
to rest and gather knowledge
of winds, currents, and unknown seas.

The people there were hospitable;
and they repaired their ship,
mast and hold alike.

At Bimini, a jar of oil
fell into the depths of the sea;
and though divers strove,
they could not recover it.
(And even today men wonder
how a Greek amphora was found there.)

Then they sailed along the coasts of South America,
passing Jamaica, Puerto Rico,
Hispaniola, and Trinidad.

And they entered the great Amazon River,
vast as a sea.

Many peoples they encountered,
many tribes and unknown lands.

And they came even to Cusco,
to the Inca of Peru.

There they exchanged wisdom and arts,
and taught much of their own civilization.
Sacred signs they left behind:
the Gorgon Medusa, the trident of Poseidon,
and other ancient symbols.

And as gods were they honored by those people,
who received them with love
and laid them upon beds of rest.

When the hour of return came,
they were sent forth with gifts and tears;
for beloved were the Greeks in every land.

They even gifted them the wind-rose tablet—
the plate of Poseidon—
a tool most useful to seafarers.

But later, when foreign conquerors came,
many of these things were lost or hidden,
that the memory of the old gods might fade
and the rule of the conquerors prevail.

Only the Argo, it is said, dared such a voyage—
she passed dread rocks and mighty waves,
and crossed the Atlantic
through frozen circles of the north.

And Homer sang:

“Surely no ship of mortal men could pass that way…
save only the Argo, known to all,
whom the gods themselves sent forth.”

For she was a vessel that seemed to fly,
even defying the weight of earth;
no helmsman did she need,
but from her captain received unseen command.

And thus it is told: the road to the West
was no straight path,
but full of circles, dangers, and wandering.

For the West in those days was dread and unknown—
a realm of loss, or endless roaming,
the dwelling even of Pluto—
more uncertain than a voyage to the moon.

(21/4/26)

 Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

 Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τον πλου θα υμνήσω της Αργώς, της πολύκωπης και δοξασμένης,
που από την Ιωλκό ξεκίνησε, απ’ άκρα θεσσαλική γη,
και δρόμους άνοιξε σε πέλαγα που άνθρωπος δεν γνώρισε.

Καθώς και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος δίδαξε,
πρώτα στον Εύξεινος Πόντος επήγαν οι ανδρείοι,
και στην Κολχίδα τη βαθυγείτονα·
εκεί τους κυνήγησε ο Αιήτης ο φοβερός.
Κι εκείνοι, σοφά φρονώντας,
όχι προς νότον έστρεψαν τα πανιά,
μα προς τον βορρά, να φύγουν απ’ την παγίδα.

μπορεί  και από περιέργεια

Ποταμούς και παραπόταμους διέσχισαν, και γη παγωμένη με από τους υπερβορείους  φιλοξενήθηκαν
με  την Αργώ σε εκτάσεις λευκές και άγριες παρασύρθηκαν,
ως που έφτασαν στα πέρατα του Αρκτικού,
εκεί όπου η γη με τον ουρανό συνομιλεί

 και  τον Πολικό Αστέρα άνωθεν της κεφαλής

Κι από εκεί στον μέγα Ωκεανό κατέβηκαν, τον Ατλαντικό,
και μέσω των Ηρακλείων Στηλών
επέστρεψαν πάλι σε γνώριμα νερά.

Αλλά και δεύτερον πλου ετόλμησαν οι Αργοναύτες,
με κυβερνήτες τον Ιάσονα και τον θεσπέσιο Ορφέα,
πάνω στην Αργώ, την αγαπημένη των θεών.

Ένα πρωί, από την Ιωλκό, τον σημερινό Βόλο,
ξεκίνησαν — στόλος πολύς,
και άνδρες γενναίοι, πλήθος αμέτρητο.

Κι όλη η πόλη τούς συνόδευσε με ευχές,
καθώς άφηναν πίσω τους τη γη των πατέρων.

Με ούριους ανέμους διέσχισαν τη Μεσόγειο,
κι έφτασαν στις Ηράκλειες Στήλες,
όπου στάθηκαν να ξαποστάσουν
και να γεμίσουν τα σκεύη με νερό και τροφή.

Κι έπειτα άνοιξαν πανιά για τη μακρινή Ατλαντίδα
τις Αζόρες.

Θαύμα μεγάλο αντίκρισαν τα μάτια τους:
νησιά πράσινα, γαλήνια, ευλογημένα.
Κι ενθυμήθηκαν όσα ο Πλάτων δίδαξε,
για χώρα που ο Ζευς καταπόντισε
για την ύβρη των ανθρώπων της.

Εκεί πέρασαν τον χειμώνα,
με βροχές πολλές, μα δίχως παγετό.

Και ύστερα ακολούθησαν τον «Μεγάλο Ποταμό»,
που αδιάκοπα ρέει από ανατολή σε δύση,
σαν φλέβα της γης.

Το ρεύμα τους έφερε πρώτα προς τον βορρά
κι έπειτα προς τον νότο·
και τότε αντίκρισαν τα νησιά των Βερμούδων

Άνδρο ονοματήσανε ένα νησί βορείως  αυτών

 Στις Βερμούδες έμειναν για καιρό,
να αναπαυθούν και να συλλέξουν γνώση
για ανέμους, για ρεύματα και για θάλασσες άγνωστες.

Φιλόξενος ήταν ο λαός εκείνος.
Και επισκεύασαν το πλοίο τους,
κατάρτι και αμπάρι.

Στο Μπίμινι, ένα πιθάρι με λάδι
χάθηκε στα βάθη της θάλασσας·
κι όσο κι αν οι δύτες αγωνίστηκαν,
δεν μπόρεσαν να το ανασύρουν.

(Και σήμερα απορούν οι άνθρωποι
πώς βρέθηκε εκεί ελληνικός αμφορέας.)

Έπειτα διέπλευσαν τις ακτές της Νοτίου Αμερικής,
περνώντας από τη Τζαμάικα, το Πουέρτο Ρίκο,
την Ισπανιόλα και το Τρινιντάντ.

Και μπήκαν στον μέγα Αμαζόνιος,
ποταμό αχανή σαν θάλασσα.

Πολλούς λαούς γνώρισαν,
πολλές φυλές και τόπους άγνωστους.

Κι έφτασαν ως το Κούσκο,
στους Ίνκας του Περού.

Εκεί αντάλλαξαν σοφία και τέχνες,
και δίδαξαν πολλά από τον πολιτισμό τους.
Σημεία ιερά άφησαν:
τη Μέδουσα, την τρίαινα του Ποσειδώνα,
και άλλα σύμβολα αρχαία και την Γοργόνα

Και σαν θεούς τους τίμησαν οι άνθρωποι εκείνοι,
και τους φιλοξένησαν με αγάπη.και τους κοίμησαν σε κλίνη

Όταν ήρθε η ώρα του γυρισμού,
τους αποχαιρέτησαν με δώρα και δάκρυα·
γιατί αγαπητοί ήταν οι Έλληνες σε κάθε γη παντού

. Τους δωρίσαμε ακόμα

  το ανεμολόγιο (πλάκα Εκενικ) του Ποσειδώνα

χρήσιμο στους ναυτικούς

Μα ύστερα, όταν ήρθαν οι ξένοι κατακτητές,
πολλά από αυτά χάθηκαν ή κρύφτηκαν,
για να σβηστεί η μνήμη των  θεών  και να  επικρατήσει των  κατακτητών

Μόνο η Αργώ, λέγουν, τόλμησε τέτοιον πλου —
πέρασε πέτρες και κύματα φοβερά,
και διέσχισε τον Ατλαντικό
μέσα από κύκλους παγωμένους.

Και ο Όμηρος τραγούδησε:

«ἡ δέ τοι οὐκ ἄν τις ναῦς ἀνδρῶν ἀλεείνοιτο…»

Διότι καμία ναυς ανθρώπων δεν  μπορούσε να περάσει εκεί,
παρά μόνον η Αργώ,
που την οδήγησαν οι θεοί.

Γιατί αυτή ήταν πλοίο που πετούσε και στον αέρα

τη βαρύτητα την έκαναν πέρα

και δε χρειάζοταν  τιμονιέρης να την πηδαλιουχεί,

 από τον  πλοίαρχο  έπαιρνε άυλη την εντολή

Και καθώς λέγεται, ο δρόμος προς τη Δύση
δεν ήταν ίσος,
μα γεμάτος κύκλους, κινδύνους και περιπλάνηση.

Διότι η Δύση τότε ήταν άγνωστη και φοβερή—
χώρος χαμού ή ατέρμονης πορείας, εκεί και του Πλούτωνα η κατοικία
πιο αβέβαιος κι από ταξίδι προς τη σελήνη.

(21/4/26)

  Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Who now would sit and set his wanderings in order?
For the world is measureless, beyond the paling of one’s court.

Far was the voyage that Odysseus took with the Argo,
craft-lord of ships and captain peerless;
and he clave the Atlantic, into waters untrodden by men.

Only Homer sings of this passage:
“Unto the isle of the twain Sirens
the goodly vessel comes;
the stern drove her fleetly on,
and straightway the wind fell away,
and a shining calm was laid upon the sea,
as though a god had hushed the waves to sleep.”

First at Cuba and at Hispaniola
the Argo made her haven,
and there the crew went ashore.

Feasting there was, and festival among the islanders;
yet ere they knew us, wary were their hearts.
Bare were the bodies of the women,
after the custom of that land—
with leaves they adorned their limbs;
and the men likewise, though in other wise arrayed.

Like statues of Hellas they stood, yet dusk of skin—
for the sun at the world’s girdle had fashioned them in fire.
And our seafarers felt as though among their own,
gentle and familiar the welcome.

Many days we tarried there,
that the captain might gather the wisdom of winds and seasons,
learn the ways of lands and currents,
and take aboard water and store of food.

A storm of the tropics held us fast,
yet safe we lay in Cuba’s shelter.

Strange lands, and fruits unknown—
sweet, full of sap, and marvellous to taste.
The ship upon the sandy shore was drawn,
and we in huts beside the forest’s rim
looked out upon the warm-breathing seas
and the mouth of a mighty river—
where the winds are turned
and a new current takes the keel.

Free were the women and full of longing,
chiefly the young, the maidens—
athirst for love.
In the blazing sun they shone like polished ebony,
and the sailors were eager.

Sirens they seemed, who held us in thrall with their grace,
granting us love and dances of worship.
Some there were who yearned to abide forever;
yet the remembrance of home drew them again.

At dawn we loosed from shore toward the south,
with a kindly current swelling our sails—
to Jamaica, to Puerto Rico,
to Hispaniola and to Trinidad.

Fair islands, deep in green,
with virgin nature all around,
friendly unto the Argonauts.

And in the end we came upon the Amazon River—
and at first we deemed it a broad sea;
but rowing against the stream
we knew our error.

We passed along that mighty river,
and knew many tribes of men,
and tributary streams, and havens and bays,
and sacred places and shadowed gorges.

Even to the mouth of the Gorgon we came—
yet no tokens did we take in proof,
that the children of this age of engines
might believe our tale.

These things we inscribed upon the sun and upon the stars—
and, men say, in full account
within the scrolls of Homer.

(19 April 2026)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ποιος κάθεται τα ταξίδια του να καταγράφει;
Απέραντος ο κόσμος, πέρα απ’ της αυλής σου τον φράχτη.

Μακρινό ταξίδι ανέλαβε με την Αργώ ο Οδυσσέας,
δεινός καπετάνιος και αρχηγός,
κι έπλευσε στον Ατλαντικό, σε πελάγη νέα.

Μόνο ο Όμηρος τούτο το ταξίδι ιστορεί:
«Στων δυο Σειρήνων το νησί
το ωραίο καράβι φτάνει·
που ο πρύνος το γοργόσπρωνε,
κι αμέσως πέφτει τ’ αγέρι
και γαλήνη απλώνεται στη θάλασσα λαμπρή,
σαν κάποιος θεός τα κύματα να αποκοιμίσει».

Στην Κούβα και στην Ισπανιόλα
πρωτοέπιασε η Αργώ,
κι εκεί κατέβηκε το πλήρωμα.

Γιορτές και πανηγύρια οι ιθαγενείς,
μα πριν μας γνωρίσουν, ήταν επιφυλακτικοί.
Σχεδόν γυμνά τα σώματα των γυναικών,
κατά το έθιμο το τοπικό—
με φύλλο συκής στολίζαν το κορμί,
και οι άνδρες παρόμοια, αλλιώς  στολισμένοι.

Σαν αγάλματα ελληνικά, μα μελαμψά—
ο ισημερινός τα είχε σμιλέψει με φως.
Κι οι ναυτικοί μας ένιωθαν σαν στο σπίτι τους,
γλυκά και οικεία.

Μείναμε μέρες αρκετές εκεί,
να συλλέξει ο καπετάνιος γνώση και καιρό,
να μάθει για τόπους και ανέμους,
και να εφοδιαστούμε νερό και τροφή.

Μια τροπική καταιγίδα μάς κράτησε,
μα ασφαλείς   της Κούβας  το καταφύγιο

Μέρη εξωτικά, άγνωστοι καρποί—
γλυκείς, χυμώδεις, πρωτόγνωροι.
Το πλοίο στην αμμουδερή ακτή,
κι εμείς σε καλύβες, στου δάσους τις παρυφές,
αγναντεύαμε τις θάλασσες τις ζεστές
και του μεγάλου ποταμού το στόμα—
εκεί που άλλαζαν οι άνεμοι
και μπαίναμε σε άλλο ρεύμα.

Ερωτικές οι γυναίκες, ελευθερωμένες,
ιδίως οι νέες, οι παρθένες—
διψασμένες για έρωτα.
Στον λαμπρό ήλιο έλαμπαν σαν έβενος,
κι οι ναύτες πρόθυμοι.

Σειρήνες μάς αιχμαλώτισαν με τη γοητεία τους,
μας χάρισαν έρωτες και χορούς της λατρείας τους.
Κάποιοι ήθελαν εκεί να μείνουν,
μα η μνήμη της πατρίδας τούς τράβηξε πίσω.

Αναχωρήσαμε ένα πρωί προς το νοτιά,
με ρεύμα ευνοϊκό που φούσκωνε τα πανιά—
προς Τζαμάικα, Πουέρτο Ρίκο,
την Ισπανιόλα και το Τρινιντάντ.

Πανέμορφα, καταπράσινα νησιά,
παρθένα φύση παντού,
φιλική στους Αργοναύτες.

Και τέλος φτάσαμε στον Αμαζόνιο—
στην αρχή τον πήραμε για θάλασσα πλατιά,
μα πλέοντας κόντρα στο ρεύμα
καταλάβαμε το λάθος.

Διαπλεύσαμε τον μέγα ποταμό,
γνωρίσαμε λαούς πολλούς,
παραποτάμους, όρμους και λιμάνια,
τόπους ιερούς και φαράγγια

Κι ως το στόμα της Γοργόνας φτάσαμε—

μόνο που ξεχάσαμε αποδείξεις να κρατήσουμε,
για να πιστέψουν σήμερα
τα παιδιά της ΑΙ
την αλήθεια των λεγομένων.

Αυτά τα γράψαμε στον ήλιο και στ’ αστέρια—
και, λένε, λεπτομερώς
στου Ομήρου τα τεφτέρια .(19/4/26)

Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The markets — at times wild, always speculative,
now bulls, now doves.
Without feeling, yet always rational,
materialistic, relentless, often punishable.

Whoever ignores them, whoever shows no respect,
will be cast into ruin by the daughters of Fate.
Ruthless and at times uncontrollable,
wild like the horses of Diomedes,
poisonous like a viper, like a serpent—
yet at times self-regulated, even deranged,
when scandalously they favor a few.

Highly attractive to speculators,
they burden the people with rising costs.

Hermes the Gainer, god of the market
and of finance,
of cunning and transaction,
empties our coffers with every increase,
like Scylla and Charybdis playing with the Straits.

Like the Pythia, he delivers oracles—
now good, now grim—
and measures the pulse of the world.
Like Medusa, with a glance
he petrifies wealth in an instant
and lays waste to entire regions.

Artificial Intelligence (AI) now changes everything—
no one knows where it leads us, what it prepares.
For all unfolds in the deep darkness of multinationals;
it reveals only what it is fed.

The global market never sleeps;
its star rises elsewhere each moment.
Now rich, now poor,
it shapes nations and enlarges corporations.

At times it calls for war, at times for peace,
yet remains untouched, without pain—
always winning, whatever may come.
In peace or war, it bears no responsibility.

For peoples and armies, destroyer and rebuilder alike,
it turns blood into loans and rights,
and lands into fields soaked in blood.

The markets — without feeling, without shame,
possess only an endless appetite.
They do not distinguish friend from foe.

Profit, like a magnet, unites them,
and global power regulates all.
Religions and nations do not divide them;
only in sharing spoils do they even start wars.

They sell and wager everything—
food, energy, gold, currencies.
Old empires weaken; new ones are built.

Aristotle laid the cornerstone:
only the spirit remains truly priceless.
Without shame, without ethos,
it lies in surplus—yet unwanted.
The masses are cast aside.

Often the markets are manipulated;
the greatest sharks are favored,
and the peoples are driven into poverty.

The markets — children of communication—
alongside war, advanced technology.
Omnipresent in innovation.

Banks are their right hand;
together they play the “one-armed bandit.”
And be certain—whatever you take,
they have seen you, they have marked you.

Market means abundance—yet also kleptocracy.
New technology, a source of wealth,
and robots in labor.

Will man be left unemployed?
Will the worker lose his daily bread?
And the surplus flow to the plutocrat?
Only necessity will change them.

Hermes the Gainer — their god,
and money their only aim.
Without money, trade stands still;
without a coin, not even at the cemetery gate.

Money makes you rich and fair,
transforms you into a notable politician.
The market, a school that educates,
and Wall Street magnifies wealth.

Yet it does not uplift the common man—
and now, where does AI lead him?

The market — the horn of Amalthea,
devouring all; for the people, not a share.
Luxury for the “high” society,
but shadows too—drugs and prostitution,
and human greed.

Excess wealth brings arrogance.
Democracy demands a full stomach.
Through dialogue society may change—
and through education.

The hungry know only complaint and misery;
dogma and theocracy stand as obstacles.

In the market you will hear the news,
there you will find company and delight,
the crier’s voice,
and fresh goods at the open stalls.

Nothing on earth is free.
Everything has a price and some value.
Only the spirit is found free—yet devalued;
that is why you despise it.

And if the intellectual becomes an outcast,
without a place in society,
the world will remain forever blind—
and if AI is not regulated,
it will sink deeply into chaos.

Even the gods are persuaded by their words,
and the powerful of the earth bow before them.

On battlefields
and in diplomatic bargains,
essence is lost in darkness.
The peoples — eternal victims,
while others live like beetles,
and the powerful gamble with us like dice.

The messenger of the gods,
chosen one of communication,
stands among us.

Hail, Hermes the Gainer—
remain with us.

(12/4/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Whoever rushes, stumbles;
speed without prudence brings harm.
If you foolishly chase time,
it grants no mercy—
it measures your grave, sooner or later.

Many graves belong to the hasty;
they hurried through life only to be covered with earth.
All run to outrun the void,
and cast their health into the abyss.

Violence everywhere, haste everywhere,
a breathless life within a whirlwind.
Mistakes abound, bodies mourn upon the asphalt,
and those who live with prudence are few to lead.

And the powerful, on thrones built of fear,
scatter terror among forgotten peoples.
While reason could heal wounds,
they are lovers of death, hunters of war.

They bleed nature, wound her deeply,
as if she were not a mother—but a cruel stepmother.
And from their hands flows a voiceless world:
refuge and ruins—man left naked.

Children stand in line before an unknown god,
children of the criminal device,
with weary eyes burdened by evil.
Screens spread death everywhere,
and the world grows used to horror as if it were natural.

All for money—a cold world,
and the innocent pays a heavy, costly price.

The child, without voice, without any cause,
born into a generation of war,
becomes a victim—paying again.

Knowledge has risen—but what does it serve?
Progress, or weapons that scatter destruction?
Technology that, instead of enlightening, kills,
and slowly turns the world into ruins.

Justice? A shadow fading into yesterday.
Institutions collapsed, without outcry.
Love and friendship—long forgotten,
and greed adorned with artillery shells.

Αλέξανδρος ο Μέγας
built twenty-five Alexandrias;
they emptied dozens of cities.
They placed criminal tools even in infants’ hands,
while cheating in school exams,
and when those same children turn to crime at their desks,
they speak of modern folly.

They send humans to the stars, beyond the moon,
while others plunge the world into a vortex of war.
They kill without remorse, without responsibility,
and humanity watches them, helpless, in pain.

Democracy fades, oligarchy surges,
and power runs wherever it smells money.
Violence takes root even in schools,
and knowledge retreats before fire and brutality.

For glory, for wealth, for empty power,
man dissolves without perspective.
From above, he guides the bomb—
without return, without conscience, without trial, without feeling.
Justice has long been lost,
and man commits crimes with chilling cruelty.

It is time for Zeus to return to earth,
to restore order and gather the thieves.

You are the enemy—or perhaps I am,
depending on where time finds you.
But once evil slips from the hand,
it does not return—no one can recall it.

Humanity stands naked at a crossroads:
it will either be saved by justice and voice,
or be lost in a heavy global silence,
with one despot ruling over all.

Man has forgotten Dionysus’ joy,
Apollo’s light—the knowledge,
the reason of Socrates.
He embraced gods of rage and the exotic,
of Jerusalem, torn by fierce hatred and passions,
for borders, for land,
for who will seize God first.

Civilization unites the world;
fanaticism divides and kills it.

And yet—with light,
with rays of Greek spirit,
civilized societies could be illuminated.

But instead of peace, love, and life,
they choose chaos, strife, and destruction.

(17/4/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Literary Society
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org