Αμφικτύων

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

1/
Πόσο ανθρωπισμό  είχαν τότε αμφότεροι οι εμπόλεμοι, Έλληνες και Τρώες (της αυτής φυλής), σε αντίθεση με τη σημερινή αγριότητα και δολιότητα της δήθεν εξελιγμένης και πολιτισμένης ανθρωπότητας.!

Ο γέρο- Πρίαμος είχε το θάρρος να μεταβεί στο στρατόπεδο του Αχιλλέα για να ζητήσει τη σορό του παιδιού του. Αντί να θανατωθεί, όπως συχνά θα συνέβαινε στη σύγχρονη εποχή, όπου οι αντίπαλοι πολλές φορές συμπεριφέρονται απάνθρωπα, ο Αχιλλέας όχι μόνο τον σεβάστηκε, αλλά του προσέφερε δείπνο και τον παρηγόρησε για την απώλεια του Έκτορα.

Η σκηνή αυτή συγκαταλέγεται στις πλέον ανθρώπινες της αρχαίας γραμματείας: ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως αντίπαλος, αλλά και ως πατέρας, ως άνθρωπος. Αυτός ο ανθρωπισμός διαπερνά την Ιλιάδα, ακόμη και μέσα στην αγριότητα του πολέμου.

---

2/
Ο Θερσίτης ήταν υιός του Αγρίου, βασιλιά της Καλυδώνας. Ο Άγριος εκδιώχθηκε από την Πλευρώνα (περιοχή του σημερινού Μεσολογγίου) από τον Διομήδη και, κατά την παράδοση, ίδρυσε στη συνέχεια το Αγρίνιο. Πρόκειται για εποχή κατά την οποία διαμορφώνονταν οι πρώιμες πόλεις.

---

3/
Ο Θερσίτης, εξάδελφος του Μελέαγρου, περιγράφεται ως εξαιρετικά αποκρουστικός: αλιθώρος, χωλός, καμπούρης, μακροκέφαλος και αραιότριχος. Πέραν της εξωτερικής του μορφής, χαρακτηριζόταν από δειλία, φλυαρία και δημαγωγική διάθεση. Συγκέντρωνε, κατά την παράδοση, πλήθος αρνητικών χαρακτηριστικών.

---

4/
Σε συνέλευση του στρατεύματος, ο Οδυσσέας τον χτύπησε με το σκήπτρο, επειδή μιλούσε ακατάπαυστα και ασεβώς, ενώ είχαν τον λόγο οι αρχηγοί. Είχε μάλιστα το θράσος να υβρίσει τον Αγαμέμνονα. Ωστόσο, λόγω της γνωστής του ιδιοσυγκρασίας, συχνά του συγχωρούσαν τη συμπεριφορά του.

---

5/
Το τέλος του Θερσίτη υπήρξε προδιαγεγραμμένο. Μετά από μάχη, όταν οι Έλληνες επέστρεφαν στο στρατόπεδο, αντίκρισαν την Πενθεσίλεια, βασίλισσα των Αμαζόνων, ημιθανή, χτυπημένη από το ακόντιο του Αχιλλέα.

Ο Αχιλλέας, αντικρίζοντάς την, κατελήφθη από θαυμασμό και συγκίνηση για τη θεϊκή της ομορφιά. Κατά την παράδοση, την ύστατη εκείνη στιγμή γεννήθηκε ένας ιδιότυπος, ιδανικός έρωτας.

Ο Θερσίτης, ειρωνευόμενος τον Αχιλλέα για τον οίκτο και τον θαυμασμό του, επιχείρησε μάλιστα να βεβηλώσει το σώμα της. Τότε ο Αχιλλέας τον σκότωσε ακαριαία.

---

6/
Η άποψη ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες άρχισαν το 774 π.Χ. θεωρείται, κατά ορισμένες παραδόσεις, ελλιπής. Η απαρχή τους ανάγεται ήδη στην ηρωική εποχή.

---

7/
Ο Υγίνος αναφέρει δεκαπέντε αγώνες. Οι τέσσερις πρώτοι δεν σώζονται· η απαρίθμηση αρχίζει από τον πέμπτο:

• Πέμπτος: του Δαναού,(35.000 Π.Ε περίπου) με αφορμή τους γάμους των θυγατέρων του
• Έκτος: του Λυγκέα στο Άργος, προς τιμήν της Αργείας Ήρας
• Έβδομος: του Περσέα(34.000-28΄000 Π.Ε περίπου), επιτάφιος προς τιμήν του Πολυδεύκη
• Όγδοος: του Ηρακλή, προς τιμήν του Πέλοπος
• Ένατος: ο Νεμεακός, επιτάφιος του Αρχεμόρου
• Δέκατος: ο Ισθμικός, αποδιδόμενος στον Ερατοκλή ή στον Θησέα
• Ενδέκατος: των Αργοναυτών, επιτάφιος του Κυζίκου
• Δωδέκατος: του Ακάστου, επιτάφιος του Πηλίου
• Δέκατος τρίτος: του Πριάμου, προς τιμήν του Πάριδος
• Δέκατος τέταρτος: του Αχιλλέα, επιτάφιος του Πατρόκλου
• Δέκατος πέμπτος: του Αινεία, προς τιμήν του πατρός του Αγχίση  (Από το βιβλίο «Για ένα κλαδί ελιάς» του Κωνσταντίνου Κωνσταντινίδη (εκδ. Προσκήνιο, Άγγελος) Σιδεράτος)

Ο Πυθικός αγώνας δεν αναφέρεται, πιθανώς επειδή θεωρείται προγενέστερος ή μεταγενέστερος του Υγίνου. Επομένως ψεύδονται όλοι  εκείνοι που λένε ότι οι Ο.Α ξεκίνησαν το 774 π.Χ

Ιδρυτής της Ολυμπίας και των Ολυμπιακών Αγώνων θεωρείται ο νεότερος Ηρακλής.(3/4/26)

 .Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                  Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

https://www.amphiktyon.org

ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΔΥΣΤΟΠΙΑ 

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – ΑμφικτύωνΟ εγκέφαλός μας απορρυθμίστηκε·
σε κάθε αλλαγή καιρού η ψυχή αντιστέκεται.
Τη μάνα φύση ο άνθρωπος απαρνήθηκε,
παιδί της πόλης και της μηχανής έγινε,
και κάθε της ανάσα τον ενοχλεί.Το νεράκι όμως χωρίς βροχή πως θαρθεί;Στην εποχή της δυστοπίας
κυρίαρχη η απρόσωπη εξουσία·
πλύση εγκεφάλων, φόβος, υστερία πολέμων,
κι ο άνθρωπος — μονάδα χωρίς αξία.
Μόνο ως μνήμη απομένει η ευκοσμία.Τη βροχή τη βαφτίζει κακοκαιρία,
την αιγίδα του Δία φοβάται·
στο κρύο τρέμει, στο χιόνι διασκεδάζει,
στη ζέστη κρύβεται σε τεχνητό αέρα.
Τη φύση την αποφεύγει —
κι αρρωσταίνει.Τα όντα της γης γνωρίζουν να σωπαίνουν:
πουλιά φωλιάζουν, κοπάδια μαζεύονται.
Μόνο ο άνθρωπος αντιστέκεται στους νόμους,
παραβιάζει — και σαν πάθει γκρινιάζει.Έφτιαξε μηχανές και πίστεψε πως έγινε θεός·
άγγιξε τη Σελήνη, ονειρεύεται τον Άρη.
Κι ενώ η γη τον θρέφει με στοργή,
εκείνος την πληγώνει.Μιλά για αγάπη —
σε συνέδρια, σε λόγους κούφιους·
μα τα δάση καίγονται,
ξανά και ξανά.Πόλεμοι με όπλα εξελιγμένα,
φωτιές, καπνοί και χημικά·
πλαστικό στη γη και στον βυθό,
σκουπίδια ακόμη και στον ουρανό.Ο κόσμος κινείται αδιάκοπα —
τροχοί, φτερά και κύματα·
μα πίσω τους αφήνουν
μόλυνση   φθορά.και θύματαΗ γη έγινε σκουπιδαριό,
δάση γυμνά, ποτάμια πληγωμένα·
κι Αμαζόνιος στενάζει.  ο πελαργός  από την καμινάδα απουσιάζειΚαι το χελιδόνι τώρα  δεν φωλιάζει Ποιος να φωνάξει;
ποιος να αντισταθεί,
όταν ο φόβος πεινά και λυγίζει;
κι όταν ο πόλεμος απειλεί
με φωτιά και με πυρηνικά σιωπά;και τα σκάνδαλα πλέον τα αψηφάΚι όμως — κάποτε γνώριζαν:
οι παλαιοί δίσταζαν να πληγώσουν τη φύση·
είχαν το μέτρο.Μα ύστερα ήρθαν οι άγριοι και οι φανατισμένοι,
και ό,τι χτίστηκε κάηκε·
κι ο κόσμος γέμισε
διχασμό και θεοκρατικό  σκοτάδι.και στη βαλλόμενη Ιερουσαλήμ το «άγιο φως»  πάει να πάρειΤώρα βασιλεύει ο Μαμωνάς·
η αγορά ορίζει τα πάντα.
Το πνεύμα σκονίζεται κλειδωμένο,
κι ο άνθρωπος —
γίνεται αγρίμι φοβισμένοΧτίζουν καταφύγια·
φοβούνται το τέλος που οι ίδιοι ετοιμάζουν.
Κοιτούν προς Άρη και Σελήνη,
σαν να υπάρχει διαφυγή.Κι εσύ, άνθρωπε,
κοιμάσαι μέσα στην ψευδαίσθηση,
ενώ γύρω σου
ο κόσμος καίγεται και σε απειλεί(2/4/26).Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.comhttp://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

7

Μετά από μάχη εκτός των τειχών της Τροίας, ο μεν Έκτωρ προσπαθούσε να πλησιάσει το τείχος ώστε να λάβει βοήθεια από τους Τρωαδίτες, ενώ, αντίθετα, ο Αχιλλέας τον απομάκρυνε προς το πεδίο. Διέταξε δε το στράτευμα να μην τον φονεύσουν, διότι ήθελε ο ίδιος να τον σκοτώσει.

Όταν έφτασαν στις πηγές του Σκαμάνδρου, βγήκε ο Δηίφοβος για να ενθαρρύνει τον Έκτωρ, ο οποίος πλέον είχε εγκλωβιστεί. Τότε στάθηκε και ζήτησε μονομαχία, υπό τον όρο να μην ατιμαστεί το σώμα του ηττημένου.

Ο Αχιλλέας απάντησε:
«Ω Έκτωρ, όρκο και συνθήκη μη βάζεις… πρέπει να πεθάνεις σήμερα».

Και λέγοντας αυτά, έριξε το δόρυ. Ο Έκτωρ έσκυψε και σώθηκε. Ανταπέδωσε, αλλά το δόρυ του αναπήδησε από την ασπίδα. Χωρίς άλλο όπλο πλέον, όρμησε με το ξίφος.

Ο Αχιλλέας παρατήρησε το γυμνό σημείο στον αυχένα — και με ένα ακόντιο τον σκότωσε.

---

Το τέλος του Ἕκτορα

6

Έτσι πέθανε ο Έκτωρ, το προπύργιο της Τροίας. Ο Αχιλλέας έδεσε το σώμα του στο άρμα και το έσυρε στο στρατόπεδο.

Οι Τρώες θρηνούσαν, ενώ οι Έλληνες τίμησαν τον Πάτροκλος με επιτάφιο αγώνα.

Ο γέροντας Πρίαμος τόλμησε να πάει στον Αχιλλέα και να ζητήσει το σώμα του γιου του. Εκείνος συγκινήθηκε και του το παρέδωσε.

Τα γεγονότα αυτά τα αφηγείται ο Όμηρος στην Ιλιάδα.

---

Η Πενθεσίλεια και οι Αμαζόνες

6

Τρεις ημέρες μετά τον ενταφιασμό, εμφανίστηκε η Πενθεσίλεια με Αμαζόνες και Σκύθες.

Αρίστευσε στη μάχη και έτρεψε τους Έλληνες σε φυγή. Όμως, τελικά, ο Αχιλλέας την αντιμετώπισε και τη θανάτωσε με ακόντιο.

Η μάχη γύρισε υπέρ των Ελλήνων και οι Τρώες υποχώρησαν στα τείχη. 

Σχολιασμός:

1/Πόσο ιπποτισμό έδειχναν τότε αμφότεροι οι εμπόλεμοι της αυτής φυλής( Έλληνες και Τρώες), εν αντιθέσει με την σημερινή αγριότητα και δολιότητα . Είχε το θάρρος να πάει ο γέρο Πρίαμος να πάρει τη σορό του παιδιού του και αντί να τον σκοτώσει όπως θα έκαναν οι δήθεν «πολιτισμένοι» σημερινοί αντίπαλοι που συμπεριφέρονται σαν ύαινες. Ο Αχιλλέας του προσέφερε δείπνο και τον παρηγόρησε για τον  χαμό του παιδιου του στη μάχη. Η σκηνή με τον Πρίαμο είναι από τις πιο ανθρώπινες της αρχαίας γραμματείας:ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως αντίπαλος, αλλά και ως πατέρας, ως άνθρωπος. Αυτός ο « Ανθρωπισμός » είναι πράγματι έντονος στην Ιλιάδα — ακόμα και μέσα στην αγριότητα του πολέμου (Συνεχίζεται)

.Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                  Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Έφυγε το γλυκό μας καναρίνι
και μας άφησε βαθιά οδύνη
άδειο τώρα της λαϊκής ντίβας το καμαρίνι
στο Ηρώδειο η μοίρα της να μείνει

Πέταξε η μεγάλη μας θεά
πλέει στον έβδομο ουρανό πολύ ψηλά
κοντά στους θεϊκούς αοιδούς και μουσουργούς
στον Όλυμπο να τραγουδήσει στους θεούς

Σίγασε η γλυκιά υγρή φωνάρα
που άλλοτε γινόταν αηδόνα και άλλοτε κανάρα
Μια ζωή γεμάτη τραγούδια
κάθε φορά διαφορετικά, από ρεμπέτικα
στα ελαφρολαϊκά,  

Φαινόμενο η Μαρινέλλα, ξεχωριστό
η μεγάλη του πεντάγραμμου κυρία
των Ελλήνων η ιδιαίτερη λατρεία
η Μαρινέλλα η δική μας
για πάντα έφυγε από τη ζωή μας

αλλά κατοικεί στην ψυχή μας

Αφήνεις πίσω σου χιλιάδες τραγούδια
που κάθε φορά δεν λες τα ίδια
πάντα θα βρίσκεσαι κοντά μας
θα μας διώχνεις την ακεφιά
και θα μας φέρνεις τη χαρά μας

Συνοδός του μεγάλου Καζαντζίδη
και πλήθους τραγουδιστών στο λαϊκό τραγούδι
αλλά συ έκανες επανάσταση
του ελαφρολαικου έφερες την ανάσταση
και η φωνή τράβαγε στα ύψη
και ντίβα του έντεχνου μπορούσες να  γίνεις
αλλά τον λαό δεν θέλησες να εγκαταλείψεις

Ό,τι έκανες με την αξία και την εργατικότητά σου
ήσουν αρχόντισσα με την προσωπικότητά σου
αλλά και ένας απλός άνθρωπος στη γειτονιά σου
δεν το έπαιξες ντίβα
παρότι θα μπορούσες να γίνεις
γι’ αυτό ο κόσμος σε τίμησε και σ’ αγάπησε
 το μέγιστο έργο σου σαν αοιδός  στο  ανταποδίδει

Μαρινέλλα, πάντα θα είσαι στην καρδιά μας
γιατί ήσουν αυθεντική, κατάδικιά μας
 μας ψυχαγώγησες   και σε τραγουδουδάμε  από τα νιάτα μας

ως τα γεράματα μας

Δίπλα στον Ιερό Βράχο άφησες την πνοή σου
γιατί μιμήθηκες των αγγέλων τη φωνή τους
αλλά δεν άντεξε η καρδιά σου
και λύγισαν τα γόνατά σου

Της θεάς είχες τη χάρη
σαν ήλιος έλαμπες στη σκηνή και σαν φεγγάρι
και ο Ορφέας και η μούσα Ερατώ ήρθαν να σε πάρουν
αλλά σε ζήλεψε ο Άδης

Τώρα που σε άλλη διάσταση ταξιδεύεις
και στον έβδομο ουρανό ανεβαίνεις
καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μας  Μαρινέλλα
 η πατρίδα όπως πρέπει  θα σε τιμήσει κάποια μέρα (31/3/26)

.Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                                                                                                                     Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

https://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Our sweet canary has flown away,
and left us in deep sorrow;
now empty stands the dressing room
of the people’s diva —
her fate sealed at the Odeon.

Our great goddess has taken flight,
sailing high in the seventh heaven,
beside divine singers and composers,
to sing upon Olympus for the gods.

Silenced now that tender, vibrant voice,
that once became a nightingale, then a canary;
a life filled with songs,
each time different — from rebetiko
to light folk melodies.

A phenomenon — Marinella, unique,
the grand lady of the staff,
the beloved of the Greek people;
our own Marinella —
forever gone from our lives,
yet dwelling within our souls.

You leave behind thousands of songs,
never the same, never repeated;
you will always be near us,
driving away our sadness,
bringing back our joy.

Companion of Stelios Kazantzidis
and of many voices in folk song —
yet you made a revolution:
you revived the light folk genre,
your voice rising to the heights.

You could have become a diva
of the art song,
yet you chose not to abandon the people.

Everything you achieved —
through worth and tireless work;
a noble lady in your presence,
yet a simple soul in your neighborhood.

You never played the diva,
though you could have become one;
that is why the people honored you
and loved you —
repaying your great work as a singer.

Marinella, you will always live in our hearts,
for you were authentic — truly one of us;
you gave us joy,
and we sing you from our youth
to our old age.

Beside the Sacred Rock
you breathed your last,
as if you imitated the voices of angels;
yet your heart could not endure,
and your knees gave way.

You had the grace of a goddess —
like the sun you shone upon the stage,
like the moon you glowed;
and Orpheus
with the muse Erato
came to take you —
but even Hades envied you.

Now, as you travel in another realm,
ascending to the seventh heaven,
farewell, our beloved Marinella —
your homeland will one day honor you as you deserve.

(31/3/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

These days are extremely critical for humanity.
They may even be a point of no return to the previous state.

It is the duty of all — and especially of generals, admirals, and air marshals, who are considered experts in the geostrategy of the Gulf and the consequences of a war — to act:

1. To inform the media and the people.
2. To take to the squares and demonstrate against the war before it begins.

It should be noted that in all the strategic schools I attended, both in Greece and within NATO, we were taught that a world war could be triggered from the Gulf, because from that region the entire humanity is affected.

And today, we see the whole region in flames.

The American people and the European peoples have already mobilized against the war.

It is the responsibility of all of us to stop this disastrous and reckless war.

Konstantinos Konstantinidis
Major General (ret.) – Author
Member of former NATO Generals, Admirals, and Air Marshals
for Peace and Disarmament

Konstantinos Konstantinidis – Amphictyon

Houses grow old,
with time they become haunted;
in vain you try to repair them —
how long will you still remain?

Like their master, so are they,
once blooming like lilies,
now, together with him, wrinkled,
loosened and warped.

In vain now to maintain them;
which of your descendants would dwell there?

They have become antique shops,
heaps of memory and books;
a house — a museum.
How can you throw away your child’s prize?

As if you cast away your very life,
as if you deny the divine;
and yet, one day, all will be lost,
like stardust drifting through the universe.

Courtyards and single homes have vanished,
boxes have come — apartment blocks through the years;
they too grow old, worn and tired,
and the shores fill with forgotten villas.

Planned once by Doxiadis — yet unheard,
ugliness went on and never ceased.

Friendships fade, hollow and frail,
bursting like bubbles;
no friendship truly remains alive,
only kinship — familiar warmth.

New “friends” — doctors and hospitals,
a bitter comfort in an empty society;
only hopes endure, resilient,
fluttering like butterflies.

Friends grow fewer, vanish in silence,
yet the house is full — of life and of the past;
wherever you go, you will long for it,
for what once gave you soul and heart.

Now everything ages quickly —
and if you do not change, the waves will cover you.

Elders of another age
still stand, resilient;
while they should have turned to ash,
others depart earlier, in the whirl of the road.

If you cross the Rubicon of ninety,
you look toward a hundred — perhaps you reach it;
with moderation in food and step,
with calm thought, without turmoil or sorrow.

New technology burdens old age —
how to learn the digital world the screen commands?
and if one cannot, he is cast aside like a shadow,
old age abandoned, forever alone.

Children of another time, another life,
more natural, simpler, with discipline and duty;
innocence is lost, romance and essence gone,
violence has replaced measure, dignity, and patriotism.

Yet hope never dies —
and war appears, breathing again;
change flows like a torrent,
sweeping everything along its course.

It changes you too, without your knowing;
it matures you, takes your youth away.
Fate silently leads you —
all things move embraced in its net.

When you grow and have children,
then you understand time deeply;
everything runs, everything ages,
eras end within museums.

What was fashion yesterday fades today,
like a rose that blooms and quickly withers;
and you run — but what can you catch?
no one has ever tamed time.

Have you never wondered, never thought,
what your time means before eternity?
For what purpose have you come to life,
and what do you represent in the infinite?

Wars grow old — yet like Cronus are reborn;
new weapons are sold across the world,
perfected within laboratories;
old and new alike bring death,
and even religions bless them,
while profiteers grow rich in madness.

And the thinker walks alone now,
with a resounding voice:
“Stop the war — Muslims, Jews, and Christians!”

Democracy ages and bends,
the voice of the people faintly echoes;
yet the people persist — still hoping
that one day their power will be heard.

Photographs fade in the light,
memories tangle like an old web;
respect is lost, shame is silent,
and each man holds the law in his own hands.

Religions age — yet values remain;
customs and feasts still bind the world;
but without measure, without harmony,
war comes — bringing melancholy.

Drums of war and suspicion resound;
who will stop profiteering?
War becomes a monster before it begins,
devouring the entrails of nations.

And yet — all things grow old, but not power;
party rule feeds on nectar and grows,
the same words, the same deep wounds,
truth fading into shadows.

The media hold the minds of the masses,
bringing storms everywhere;
ideologies pass like tempests,
leaving ruins before they vanish.

Great powers too grow old,
geopolitical quakes bring upheaval;
new peoples rise upon the earth,
the old fade into arrogance and guilt.

Only one thing does not age — the sweet homeland, Hellas,
standing upright in every trial;
and when fierce winds blow,
it unites as one.

And Hellenic civilization, like fragrant basil,
ever-living and timeless, continues to breathe.

(29/3/26)

Amphictyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τα σπίτια παλιώνουν,
με τον χρόνο στοιχειώνουν·
μάταια να τα επισκευάσεις —
πόσο ακόμη θα κάτσεις;

Όπως ο νοικοκύρης τους κι εκείνα,
που κάποτε άνθιζαν σαν κρίνα,
τώρα, μαζί του, ρυτιδιασμένα,
χαλαρωμένα και σκεβρωμένα

Μάταια πια να τα συντηρήσεις·
ποιος  γόνος  σου εκεί να κατοικήσει;

.Κατάντησαν πια παλαιοπωλεία,
στοίβες μνήμης  και τα βιβλία·
σπίτι –  μουσείο·
πώς να πετάξεις του παιδιού σου το  βραβείο;
Σαν να πετάς τον ίδιο σου τον βίο,
σαν να αρνείσαι το θείο·
κι όμως, μια μέρα, όλα θα χαθούν
 σαν αστρόσκονες στο σύμπαν θα πετούν

Έφυγαν οι αυλές και τα σπίτια τα μόνα,
ήρθαν κουτιά — πολυκατοικίες  με τα  χρόνια·
κι αυτές γερνούν, κι αυτές φθαρμένες,
κι οι ακτές γεμίζουν βίλες ξεχασμένες.

από το Δοξιάδη   σχεδιάστημε— μα δεν εισακούστηκε,
η  ασχήμια συνέχισε  και δεν σταμάτησε.

Ξεθωριάζουν κι’ οι φιλίες φρούδες

σπάνε σαν τις  φυσαλίδες

Καμιά φιλία δεν έμεινε ζωντανή,
μόνο η συγγένεια, γνώριμη, θαλπωρή

Νέοι «φίλοι» — γιατροί και νοσοκομεία,
παρηγοριά πικρή σε άδεια κοινωνία ·

  ανθεκτικές   μόνο  οι ελπίδες

τριγυρνούν σαν τις πεταλούδες

 . Οι φίλοι λιγοστεύουν, χάνονται σιωπηλά,
μα το σπίτι γεμάτο — ζωή και παλιά·
κι όπου κι αν πας, θα το ζητάς νοσταλγικά
αυτό που σου έδωσε ψυχή και καρδιά.

Τώρα όλα γρήγορα  παλιώνουν —
κι αν εσύ δεν  αλλάζεις, τα κύματα σε κουκουλώνουν.

Υπερήλικες άλλης εποχής,
στέκουν ακόμη όρθιοι, ανθεκτικοί·
κι ενώ θα ’πρεπε στάχτη να ’χουν γίνει,
άλλοι φεύγουν νωρίτερα , στης άσφαλτου τη δίνη.

Αν τον Ρουβίκωνα των ενενήντα περάσεις,
τον αιώνα κοιτάς — κι ίσως τον φτάσεις·
με μέτρο στο φαγητό και στο βήμα,
με σκέψη ήρεμη, χωρίς κύμα και κρίμα

Η νέα τεχνολογία τα γηρατειά  κουράζει —
πώς να μάθει  ψηφιακά  που η οθόνη προστάζει;
κι αν δεν μπορεί, τον πετούν σαν σκιά στην μπάντα
 απομονωμένα τα γηρατειά για πάντα

Παιδιά άλλης εποχής, άλλης ζωής εκείνοι
πιο φυσικής, πιο απλής με πειθαρχία και ευθύνη
χάθηκε η αθωότητα, ο ρομαντισμός και η ουσία

το μέτρο, την ευπρέπεια και τον πατριωτισμό

αντικατέστησε η βία

Μα η προσδοκία ποτέ δεν πεθαίνει —
 και ο πόλεμος προβάλλει  και πάλι ανασαίνει·
η αλλαγή σαν χείμαρρος κυλά
και τα πάντα μαζί της παρασέρνει  ορμητικά.

Κι εσένα αλλάζει χωρίς να το νιώσεις,
 ώριμο σ ’έκανε σου πήρε τη νιότη
η μοίρα σιωπηλά σε οδηγεί και εσένα
 στης  ειμαρμένη της τράτα τα πάντα πορεύονται  αγκαλιασμένα   

Σαν μεγαλώσεις — και παιδιά αποκτήσεις,
τότε τον χρόνο βαθιά θα  εννοήσεις ·
όλα τρέχουν, όλα παλιώνουν,
σε μουσεία οι εποχές τελειώνουν

Ό,τι χθες ήταν μόδα, σήμερα σβήνει,
σαν ρόδο που ανθίζει και γρήγορα κλείνει·
κι εσύ τρέχεις — μα τι να προλάβεις;
ουδείς το χρόνο μπόρεσε  να τον  δαμάσει.

 Ποτέ δεν διερωτήθηκες δεν μπήκες σε σκέψη

Μπρος  στην αιωνιότητα ο χρόνος σου τι σχέση έχει;

  για ποιο σκοπό έχεις  έρθει στη ζωή  ;

και στο άπειρο τι εκπροσωπείς;

Κι οι πόλεμοι παλιώνουν — και σαν Κρόνοι ξαναγεννιούνται,
νέα όπλα στον κόσμο  πουλιούνται ·
στα εργαστήρια τελειοποιούνται,
 τα παλιά και τα νέα το ίδιο σκοτώνουν

 και από τις θρησκείες ευλογούνται

 Και οι πολεμοκάπηλοι τρελά  τα οικονομούν

Κι ο στοχαστής, μόνος πια προχωρεί,
 με στεντόρεια φωνή

Στοπ στον πόλεμο ισλαμιστές , εβραίοι και χριστιανοί.

Και η δημοκρατία γερνά και λυγίζει,
η φωνή του λαού αχνά μόνο αντηχεί·
μα  ο λαός  επιμένει — ακόμη ελπίζει,
πως κάποτε η δύναμη του  θα   ακουστεί.

Οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν στο φως,
οι μνήμες μπερδεύονται σαν παλιός ιστός·
το σέβας χάνεται, η ντροπή σιωπά,
κι ο καθένας μόνος του νόμους κρατά.

Παλιώνουν οι θρησκείες — μα αξίες μένουν,
ήθη και γιορτές τον κόσμο δένουν·
μα χωρίς μέτρο, χωρίς αρμονία,
έρχεται πόλεμος —  φέρνει μελαγχολία

Τύμπανα πολέμου  και   καχυποψία

Ποιος θα σταματήσει την  κερδοσκοπία;

Τέρας έγινε   πριν καν αρχίσει,
των λαών τα σωθικά έχει καταβροχθίσει.

Κι όμως — όλα γερνούν, μα όχι η  Ευρυβία·
με νέκταρ τρέφεται η κομματοκρατία·
λόγια τα ίδια, πληγές βαθιές,
και η αλήθεια χάνεται σε σκιές.

Τα μέσα κρατούν των μαζών το νου,
και φέρνουν καταιγίδες παντού·
οι ιδεολογίες σαν θύελλες περνούν,
και πίσω τους ερείπια αφήνουν πριν εξαφανιστούν .

Κι οι μεγάλες δυνάμεις γερνούν κι αυτές,
σεισμοί γεωπολιτικοί, φέρνουν  ανατροπές·
νέοι λαοί αναδύονται στη γη,
κι οι παλιοί χάνονται στην  αλαζονεία και  ενοχή.

Μόνο ένα δεν γερνά — η πατρίδα η γλυκιά, Η ΕΛΛΑΣ
όρθια στέκει σε κάθε συμφορά

κι όταν ο άνεμος άγριος φυσά,
εκείνη ενώνεται πανστρατιά ·

και ο Ελληνικός πολιτισμός σαν δροσερός βασιλικός

αείζωος και  διαχρονικός  μοσχοβολά(29/3/26)
.Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                                                                                                                                                                                                                               Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Sphinx is located near the Pyramid of Cheops. Scholars believe that it served as a guardian of the pyramids. It is approximately 20 meters high and 72 meters long. Its form is that of a massive reclining lion with a human head. It was carved from a solid rocky hill or boulder. Apart from the head, which was built, it was completed with hewn stones.

The Greeks describe the Sphinx as a monstrous creature, as it had the face of a maiden, the chest, legs, and tail of a lion, and the wings of a bird. According to another version, it had the face, hands, and voice of a human, the body of a dog, the tail of a dragon, the claws of a lion, and the wings of a bird. There were also other variations of the Sphinx, such as a lion’s front and a human’s back with the wings of an eagle. It was also taught many riddles by the Muses of the Valley of the Muses in Boeotia.

The goddess Hera placed the Sphinx on Mount Phikion near Thebes and ordered it to pose the following riddle to passersby:
“What creature has one voice and two, three, and four feet? In the morning it uses four, at noon two, and in the evening three.”

If the passersby could not solve the riddle, it would devour one of them. Thus, it consumed one person each month, until it was driven away by the dog Laelaps of Cephalus, when the alliance of Amphitryon and Cephalus was formed against it. It was destined to capture whatever it desired and not to be captured by humans. For this reason, Zeus turned both it and the dog to stone.

Many stories have been written about the Sphinx. It is said that it was the illegitimate daughter of Laius, named Sphynx, and because Laius loved her, he revealed to her a secret oracle, which was kept hidden so that Cadmus would not learn it, and was known only to the kings and the legitimate children of the royal family. Since Laius had many children who claimed the throne, asserting they were not illegitimate, he appointed the Sphinx as judge to test whether they knew the oracle, which only the legitimate children of Laius knew. In this way, Laius rid himself of his illegitimate children who disputed the throne. However, Oedipus saw the oracle in a dream, overthrew the Sphinx, and won the kingship. On his way to Thebes, he killed Laius without knowing he was his father and married Laius’s wife, Jocasta, without knowing she was his mother. Thus, he became a patricide and committed incest. Yet the oracle had previously warned him that he would kill his father and marry his mother.

The Egyptians associated the Sphinx with the months of July and August, when the Sun is in the signs of Leo and Virgo, and the flooding of the Nile occurs.

A statue of this kind was also found near the Pyramids of enormous size. The circumference of its head alone was over one hundred feet, and the height from the head to the feet was forty-three feet. It was said there that this was the tomb of Amasis. According to announcements by researchers and archaeologists, the following conclusions arise:

1. The Sphinx is purely a Greek symbol.
2. It is the oldest Greek monument in Egypt.
3. It was constructed by skilled craftsmen in very ancient prehistoric times, when Rhodians and Boeotians first set foot in the land of the Nile.
4. It was built on an islet like a lighthouse for ships, before the Sahara Desert fully emerged, when it was then a sea. At the base of the Sphinx there are indications of marine erosion (at a depth of 20 meters, steps of coastal construction techniques were found).
5. Beneath the Sphinx there are ancient chambers with tombs and treasures.
6. It is estimated that the Sphinx was built around 25,000 B.C. by Greek craftsmen to house historical relics that were originally kept in the Museum of Dodonaean Zeus in Thessaly. After the Flood of Ogygus (around 23,000 B.C.), they were transferred from Greece to a safe location in the Sahara. Beneath the Sphinx, in chambers, it is said that there are Greek archives placed there by priests.
7. There was also an underground water passage connecting the Sphinx with the Pyramids.
8. Unpublished archaeological findings have been discovered beneath the Sphinx.
9. Since the Greek myth of the Sphinx is older than the Egyptian one, this indicates that the Egyptians derived the concept of the Sphinx from the Greeks, with the difference that the Greek Sphinx had a female head. The Thebes of Egypt were built by Boeotian Greeks, who brought their gods, myths, and customs there. It should be noted that for the Egyptians the lion symbolized the guardian at the gates of Hades.
10. According to Greek mythology, the Sphinx dwelled on Mount Phikion (or Phinion or Phaga), which dominates the plain of the village Vagia, west of Thebes. The area strongly preserves the memory of the Sphinx, which killed passersby who could not solve its riddles. Oedipus not only managed to answer but also took advantage of its confusion to kill it and free the Thebans from it (27/3/26).

Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η Σφίγγα βρίσκεται κοντά στην Πυραμίδα του Χέοπος. Οι μελετητές πιστεύουν ότι ήταν φρουρός των πυραμίδων. Έχει ύψος περίπου 20 μ. και μήκος 72 μ. Η μορφή της είναι ένα τεράστιο λιοντάρι ξαπλωμένο, αλλά με ανδρικό κεφάλι. Σκαλίστηκε πάνω σε συμπαγή πέτρινο λόφο-ογκόλιθο. Εκτός από το κεφάλι, που χτίστηκε, συμπληρώθηκε με πελεκητούς λίθους.

Οι Έλληνες περιγράφουν τη Σφίγγα σαν τερατώδες θηρίο, επειδή είχε πρόσωπο παρθενικό, στήθος, πόδια και ουρά λέοντος και φτερούγες όρνεου. Κατ’ άλλη εκδοχή είχε πρόσωπο, χέρια και φωνή ανθρώπου, σώμα σκύλου, ουρά δράκοντος, νύχια λέοντος και πτέρυγες ορνέου. Είχαν και άλλες παραλλαγές σφιγγός, όπως εμπρός όψη λέοντος και πίσω ανθρώπου και φτερά αετού. Διδάχθηκε και πολλά αινίγματα από τις Μούσες της Κοιλάδας των Μουσών στη Βοιωτία.

Η θεά Ήρα έβαλε τη Σφίγγα στο Φίκειον όρος κοντά στη Θήβα και της έδωσε εντολή να απευθύνει στους διαβάτες το εξής αίνιγμα: «Ποιο ζώο έχει μία φωνή και δύο, τρεις και τέσσερις πόδες; Το πρωί χρησιμοποιεί τέσσερις, το μεσημέρι δύο και το εσπέρας τρεις».

Αν οι διαβάτες δεν έλυναν το αίνιγμα, έτρωγε έναν από αυτούς. Έτρωγε λοιπόν κάθε μήνα από έναν, και την έδιωξε ο σκύλος Λαίλαψ του Κεφάλου, όταν έγινε η συμμαχία Αμφιτρύοντος και Κεφάλου για αυτήν. Ήταν δε πεπρωμένο να συλλαμβάνει ό,τι αυτή επιθυμούσε και να μην συλλαμβάνεται από τους ανθρώπους. Για αυτόν τον σκοπό ο Ζευς απολίθωσε και αυτή και τον σκύλο.

Πολλές ιστορίες έχουν γραφτεί γύρω από τη Σφίγγα. Είπαν ότι ήταν νόθος κόρη του Λάϊου, ονόματι Σφήγξ, και επειδή ο Λάϊος την αγαπούσε, της φανέρωσε κάποιον μυστικό χρησμό, ο οποίος φυλασσόταν μυστικός για να μη το μάθει ο Κάδμος και το γνώριζαν μόνο οι βασιλείς και τα γνήσια παιδιά της βασιλικής οικογένειας. Επειδή ο Λάϊος είχε πολλά παιδιά και ζητούσαν τη βασιλεία λέγοντας ότι δεν είναι νόθα, έβαλε κριτή τη Σφίγγα να τα ελέγχει αν γνώριζαν το χρησμό, τον οποίο γνώριζαν μόνο τα γνήσια παιδιά του Λάϊου. Έτσι ξεφορτώθηκε τα νόθα παιδιά του που φιλονικούσαν για τη βασιλεία. Όμως ο Οιδίποδας είδε το χρησμό στον ύπνο του, γκρέμισε τη Σφίγγα και κέρδισε τη βασιλεία. Καθ’ οδόν προς τις Θήβες φόνευσε τον Λάϊο χωρίς να γνωρίζει ότι είναι πατέρας του και παντρεύτηκε τη γυναίκα του Λάϊου, την Υοκάστη, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι μητέρα του. Έτσι έγινε πατροκτόνος και μητρομίκτης. Και όμως το μαντείο προηγουμένως, με χρησμό, τον είχε προειδοποιήσει ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα.

Οι Αιγύπτιοι με τη Σφίγγα σήμαιναν τον μήνα Αύγουστο και Ιούλιο, όπου ο Ήλιος είναι στο ζώδιο του Λέοντος και της Παρθένου, και γίνεται πλημμύρα του Νείλου.

Βρέθηκε και άγαλμα αυτής πλησίον των Πυραμίδων με τεράστιο μέγεθος. Μόνο η περιφέρεια της κεφαλής του  είναι άνω των εκατό ποδών, το δε μέγεθος από της κεφαλής του μέχρι τα πόδια ήταν 43 πόδια. Εκεί έλεγαν ότι ήταν ο τάφος του Αμάσιδος. Σύμφωνα με ανακοινώσεις ερευνητών και αρχαιολόγων, προκύπτουν τα κάτωθι συμπεράσματα:

1.   Η Σφίγγα είναι καθαρά ελληνικό σύμβολο.

2.   Είναι το αρχαιότερο ελληνικό μνημείο στην Αίγυπτο.

3.   Κατασκευάστηκε από έμπειρους τεχνίτες σε πανάρχαια προϊστορικά χρόνια, όταν πρωτοπάτησαν το πόδι τους οι Ρόδιοι και Βοιωτοί στη χώρα του Νείλου.

4.   Έγινε πάνω σε νησίδα σαν φάρος για τα πλοία, πριν αναδυθεί πλήρως η έρημος Σαχάρα, που ήταν τότε θάλασσα. Στα βάθρα της Σφίγγας υπάρχουν ενδείξεις θαλάσσιας φθοράς (σε βάθος 20 μ. βρήκαν σκαλοπάτια από παράκτιες τεχνικές ενδείξεις).

5.   Κάτω από τη Σφίγγα υπάρχουν αίθουσες πανάρχαιες με τάφους και θησαυρούς.

6.   Εκτιμάται ότι η Σφίγγα χτίστηκε το 25.000 π.Ε. από Έλληνες τεχνίτες για να φιλοξενήσει τα ιστορικά κειμήλια που φυλάσσονταν αρχικά στο Μουσείο του Δωδωναίου Δία της Θεσσαλίας. Μετά τον Κατακλυσμό του Ωγύγου (γύρω στα 23.000 π.Ε.), μεταφέρθηκαν από την Ελλάδα σε ασφαλές σημείο στη Σαχάρα. Κάτω από τη Σφίγγα, σε αίθουσες, λέγεται ότι υπάρχουν ελληνικά αρχεία που τοποθέτησαν ιερείς.

7.   Υπήρχε και υπόγειος υδάτινος δρόμος που ένωνε τη Σφίγγα με τις Πυραμίδες.

8.   Έχουν βρεθεί μη ανακοινώσιμα αρχαιολογικά ευρήματα κάτω από τη Σφίγγα.

9.   Επειδή ο ελληνικός μύθος της Σφίγγας είναι αρχαιότερος από τον αιγυπτιακό, τούτο δηλώνει ότι οι Αιγύπτιοι πήραν τα περί σφιγγός από τους Έλληνες, με τη διαφορά ότι η ελληνική Σφίγγα είχε γυναικείο κεφάλι. Τις Θήβες της Αιγύπτου έχτισαν οι Έλληνες Βοιωτοί και μετέφεραν τους θεούς, τους μύθους και τα έθιμά τους εκεί. Να σημειωθεί ότι για τους Αιγυπτίους το λιοντάρι συμβόλιζε τον φύλακα στις πύλες του Άδη.

10.                   Η Σφίγγα, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, κατοικούσε στο όρος Φίκιον ή Φίνιον ή Φαγά, που δεσπόζει στον κάμπο του χωριού Βάγια, δυτικά της Θήβας. Η περιοχή φέρει έντονη την ανάμνησή της Σφίγγας, η οποία σκότωνε τους διαβάτες που δεν μπορούσαν να λύσουν τους γρίφους της. Ο Οιδίποδας όχι μόνο κατάφερε να απαντήσει, αλλά και εκμεταλλεύτηκε το σάστισμά της για να τη σκοτώσει και να απαλλάξει τους Θηβαίους από αυτήν (27/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com

amphiktyon.org