Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Είχε δίκιο η αείμνηστη και σπουδαία πνευματική Ελληνίδα  Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ που έλεγε ότι οι Βαλκανικοί λαοί είναι ξαδέρφια μας.

Θα σας παραθέσω τα πιο σημαντικά Ελληνικά φύλα κατ’ αλφαβητική σειρά:

1, Αβαντες(Φωκίδα) Αθαμάνες, Αιγαίοι, Αιγύπτιοι, Αίθικες, Αινιάνες, Αίμονες, Αιολείς, Αιτωλοί, Ακραγάντες, Αονες, Αργείοι, Αριοι(από το θεό Αρη) Αρκάδες, Αρκτάνες, Αχαιοί, Αραμαίοι(Συρίας, Παλαιστίνης, Μεσοποταμίας)

2. Βοιωτοί, Βρύγες

3. Γέτες, Γραίοι ,

4.  Δάκες(Ρουμάνοι) , Δαναοί, Δωριείς ,

5. Εθνικοί(Παλαιστίνη) Εκτήνες, Επειοί, Ετεοκρήτες,  Ετρούσκοι (Βόρεια Ιταλία)(

6. Θεσπρωτοί, Θεσσαλοί, Θράκες

7, Ιλλυριοί(Αλβανία), Ιταλιώτες (Νότια Ιταλία), Ίωνες

8. Κάδμιοι, Κάρες(Μ. Ασία), Καύκωνες, Κεφαλλήνες , Κουρήτες, Κρήτες, Κυρηναίοι( Λιβύη), Κυλικράνες (Φθιώτες)

9. Λαπίθες, Λέλεγες,(Μ. Ασία) Λοκροί,

10. Μάγνητες, Μακεδόνες,, Μινύες,  Μινώοι, Μήδοι, Μυσοί(Μ. Ασία), Μολοσσοί, Μυρμιδόνες,

11. Παφλαγόνες, Πελασγοί, Περαιβοί , Πέρσες(από τον Πέρση) , Πίεροι,

12. Σικελοί, Σιναίτες,

13. Τέμμικες(Βοιωτοί), Τελχίνες,

14. Υαντες, (Βοιωτοί)

15. Φιλισταίοι(Παλαιστίνιοι), Φθιοι,, Φλεγύες, Φοίνικες(της Ηπείρου και της Φοινίκης) , Φρύγες(  κατάγονται και οι Αρμένιοι)

Φωκείς

16.  Χετταίοι, Χιττίτες, 

Οι περισσότεροι από   τα  συγγενικά στον Ελληνισμό    στο  παρελθόν φύλα,  άλλα αφομοιώθηκαν , άλλα εξισλαμίστηκαν ή έγιναν καθολικοί στο θρήσκευμα . Οσο ειμαστε υποδουλοι το έθνος με τις παροικίες του ένωνε περισσότερο τον εκτός Ελλάδος Ελληνισμό .  Αφ’ ότου συγκροτήθηκε  το Ελληνικό κράτος ουδέν έπραξε να διατηρήσει  δεσμούς με τα Ελληνικά φύλα των γειτονικών χωρών. Μόνο ο Καποδίστριας είχε αυτή την έγνοια για όλο το γένος , αλλά μετά την απώλεια τους ουδείς ενδιαφέρθηκε. Αν δεν καλλιεργήσεις τη συγγένεια αυτή χάνεται

Ετσι χάσαμε τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας με τις άστοχες ενέργειες μας και την αδυναμία μας να σταματήσουμε την εθνοκάθαρση της Τουρκίας . Πρόσφατα  ακόμη απωλέσαμε  και την Ελληνική μειονότητα της Κωνστ/πόλεως . Χάσαμε τον Ελληνισμό της Ανατ. Ρωμυλίας, , εγκαταλείψαμε τους Ελληνο-Βλάχους στη Ρουμανία και τους 300.000 των Σκοπίων , αποτύχαμε να ενσωματώσουμε τη Βόρειο Ήπειρο στην Ελλάδα και χάσαμε την συγγενική επαφή με τους Ιλλυριους που μεταμορφώθηκαν σε Αλβανούς και τώρα  διάκεινται εχθρικά προς τους Ελληνες . Διακόψαμε λόγω του σχίσματος την επαφή με τον Ελληνισμό της Κάτω Ιταλίας-Σικελίας  και κάθε πολιτιστική επαφή με τους Ετρούσκους εξαρδέλφους μας. Αγνοήσαμε παντελώς τον Ελληνισμό της Ανατολής καθώς και αυτόν στα Νότια και Βόρεια παράλια της Μεσογείου.

Η Τουρκία     ασκεί κατοχή στην Μικρά Ασία σε Βυζαντινούς κατά το πλείστον πληθυσμούς και εμείς δεν έχουμε αναπτύξει  κάποιο  πολιτιστικό δίαυλο προς την κατεύθυνση αυτή. Έχουμε εγκαταλείψει στο έλεος της αφομοίωσης   ακόμη   και τους ομογενείς    της  Αμερικής , Αυστραλίας  και Ευρώπης ,  τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας και καταδικασμένοι στο εγγύς μέλλον να σβήσουμε σαν έθνος. Εργαλείο μας πρέπει να γίνει η κλασική  παιδεία (γλώσσα  και πολιτισμός)

 Το Ελληνικό κράτος μπορεί να επιβιώσει  και  με ξένους υπηκόους . Τότε όμως  δεν θα ένιαι Ελληνικό . Ο Έλληνας   αν μπει  στα Μουσεία ο κόσμος θα έχει χάσει την  ουσία(17/2/26)

 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.comamphiktyon.org
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η Ινδοευρωπαϊκή ψευδοθεωρία που νομίζαμε ότι είχε πεθάνει ξαναήρθε στο προσκήνιο. Ίσως αποτελεί ένα ιδεολογικό εργαλείο για να ενοποιήσει τους Ευρωπαίους; Τη θεωρία εκμεταλλεύτηκε η γερμανική προπαγάνδα τον περασμένο αιώνα για να στηρίξει τον «Παγγερμανισμό».

Αυτή δεν απαντά στο: ποιος, πότε, πού, πώς και γιατί. Δεν ομιλείται πουθενά η υποτιθέμενη Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, εκτός από την Ελλάδα, εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Ποιος τη δημιούργησε;
Από πού ήρθε;
Ποιος τη μετέδωσε;
Ποιόν πολιτισμό δημιούργησε;

Ως γλωσσολογική υπόθεση (από τον Sir William Jones) εξηγεί ομοιότητες μερικών λέξεων και γραμματικής. Εκεί τελειώνει η επιστημονική της εγκυρότητα. Όταν όμως μετατράπηκε σε θεωρία «κοινής καταγωγής λαών, πολιτισμών ή θρησκειών», έγινε ιδεολογικό εργαλείο που θόλωσε τις πραγματικές ιστορικές και πνευματικές ιδιαιτερότητες – ιδιαίτερα θίγει τον Ελληνισμό.

Για την Ελλάδα ειδικά, η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία δεν εξηγεί ούτε τη φιλοσοφία, ούτε τη θρησκεία, ούτε την πολιτειακή σκέψη. Το ελληνικό πνεύμα δεν είναι παράγωγο «μετανάστευσης», αλλά αυτόχθονης κοσμοαντίληψης που διαμορφώθηκε και ωρίμασε ιστορικά στον ελλαδικό χώρο πριν δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Η θεωρία αυτή έχει πεθάνει από τον περασμένο αιώνα, γιατί ήταν έωλη και αυθαίρετη. Χωρίς τεκμήρια, αποδείξεις και στηρίγματα.

Παρά ταύτα, υπάρχουν «Έλληνες» στην Ελλάδα και στην Κύπρο που θέλουν να την νεκραναστήσουν και να την προβάλλουν.

Η ομοιότητα λέξεων δεν χρειαζόταν να μεταφερθεί μέσω της στέπας από βοσκούς Σκύθες και Σαρμάτες μετανάστες στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Η ελληνική προϊστορία έχει τεκμήρια ότι τα ελληνικά πλοία μετέφεραν στα όρια της στέπας, στον Εύξεινο Πόντο και στη βόρεια Ευρώπη, τον ελληνικό πολιτισμό, τη θρησκεία και το ελληνικό αλφάβητο, μαζί με τα προϊόντα που αντάλλασσαν.

Στο τέλος, ο φαναριώτης προπαγανδιστής, σαν άριστος εμβριουλκός, τον πίεσε να ανακεφαλαιώσει , αλλά το «παιδί» ήταν νεκρό . Τελικά ο καθηγητής είπε  τα εξής:

1/ Το ελληνικό αλφάβητο το πήραμε από τους Φοίνικες
2/ Πληθυσμοί της στέπας πιθανόν να μετακινήθηκαν προς δυσμάς στην Ευρώπη και ίσως αυτοί μετέφεραν την Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και στην Ελλάδα
3/ Η Γραμμική γραφή Α δεν έχει αναγνωστεί, διότι πρόκειται για ξένη προς τον Ελληνισμό γλώσσα
4/ Την ελληνοκεντρική ιδέα τη διαδίδουν  ακροδεξιοί (ιδού και η πολιτική διάσταση του θέματος)
5/ Τον τελευταίο καιρό πολλοί «ελληνο κεντριστές» γράφουν και προωθούν δραστήρια  τον ελληνικό πολιτισμό
6/ Οι γενετιστές δεν συμφωνούν με την αθρόα κάθοδο πληθυσμών της στέπας στην Ελλάδα με βάση το DNA, αλλά είναι και αδύνατον να συνδεθεί τούτο με τη γλωσσική θεωρία
7/ Οι Έλληνες είναι δογματικοί, να ισχυρίζονται ότι μόνο αυτοί είναι οι δημιουργοί του πολιτισμού (αυτό είναι που τους καίει)

 Αν διαθέτει τέτοιους καθηγητές η Κύπρος μας, γιατί παραπονείται για τον Αττίλα;

Να σημειωθεί ότι η ΑΙ είναι σφόδρα υπέρμαχος της Ινδοευρωπικής ιδέας

Όσον αφορά την προβολή του ελληνικού πολιτισμού, αυτό δεν είναι προπαγάνδα αλλά η εναλλακτική πρόταση για να βγει η Δύση από την παρούσα διάλυση και παρακμή. Η άλλη όψη είναι η σύγκρουση, ο πυρηνικός πόλεμος  και το χάος. (16/2/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

amphiktyon@gmail.com

http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS – ATHLETICS

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Έλληνες δεν ήταν ειδωλολάτρες, Οι Θεοί των   Ελλήνων από αρχαιότατης εποχής (100.000-13.000 Π.Ε) κυβέρνησαν την Ελλάδα και τον περισσότερο  γνωστό τότε  κόσμο.

Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν μονοθεϊστές . Ποτέ δεν λάτρεψαν τα είδωλα. Πίστευαν ότι υπάρχει μία ασύλληπτη από την ανθρώπινη φύση  ανώτατη διάνοια που καθορίζει την Αρμονία του Σύμπαντος  με το Νόμο της .

Η αντίληψη των Ελλήνων περί του Θείου: :

1/  Ο Υλικός Κόσμος προϋπήρχε. Ουδείς    δημιούργός

2/ Ο Γεννήτορας του Σύμπαντος Κόσμου (και της ζωής) είναι το «Ον» με ανεξάντλητη και μυστηριώδης δύναμη η   επιβάλει  την παγκόσμια Αρμονία και κυβερνά τα πάντα εν σοφία.

3/ Την Αρμονία και Σοφία των πάντων κατέχει ο Μέγας γεννήτορας του κόσμου: το Φως , το Πύρ και ο Ηλιος που ονόμασαν Θεό Φαέθοντα

Η Ελληνική θεολογία ορίζει ως έννοια του θείου: το Αγέννητον, το Άχρονον, το Άπειρον, το Ανεξάρτητον.

Δηλαδή ο Θεός είναι Αχωρος(μη περιβαλλόμενος από τον χώρο) αλλά πληρών όλο το χώρο. Τούτο σημαίνει ότι δεν αποτελείται από Υλη, άρα είναι Άυλος (Πνεύμα). Η έννοια του Άχρονου σημαίνει ότι δεν έχει αρχή και τέλος . Το Ανεξάρτητον εκφράζει την παντοδυναμία του θείου

Η Ελληνική Ηθική πρεσβεύει  ότι ο  κόσμος είναι το θείον εν εξελίξει . (Τα «πάντα ρει» κατά Ηράκλειτον)

Ο Άνθρωπος οφείλει να τιμά τους Θεούς αλλά όχι να τους φοβάται, όπως δεν φοβάται τη Φύση.

Η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τον κόσμο οδηγεί στην καλλιτεχνική δημιουργία  και ως εκ τούτου είναι μια λατρευτική πράξη η τέχνη(Μουσική, Χορός, Καλές Τέχνες κ.α)

Η Επιστήμη αντιθέτως ανεπτύχθηκε σε μία μόνο ιστορική περίοδο και σε ένα τόπο στην Κλασσική Ελλάδα και από εκεί διαδόθηκε στον κόσμο.

Οι Θεοί ευσπλαχνίστηκαν τους ανθρώπους που γεννήθηκαν για να μοχθούν και τους προσέφεραν τις εορτές προς τιμήν των με συνεορταστές τον Διόνυσο , τον Απόλλωνα και τις Μούσες(Πλάτων  -Νόμοι) Μήπως είναι καιρός τώρα να πάει στη Δύση ο Διόνυσος,   ο Απόλλωνας και οι Μούσες να τους δώσει ισορροπία, φιλοσοφία ,ψυχαγωγίακαι απελευθέρωση 

Τα λατρευτικά αγάλματα τα αντίκρυζαν μόνο οι ιερείς εντός των ναών  και όχι οι απλοί άνθρωποι. Οι Ελληνες δεν προσκυνοήσαν τα αγάλματα των θεών(τα τιμούσαν)

Οι Θεοί απαιτούν ελευθερία πνεύματος και όχι υπηκόους (  γονατισμένους και ταπεινωμένους δούλους)

Ο Απόλλων απαιτεί κριτική σκέψη και γι’ αυτό αναπτύχθηκε η φιλοσοφία

Οι μονοθεϊστικές θρησκείες επειδή λαμβάνουν τον χαρακτήρα  δόγματος   αποξενώνουν τον άνθρωπο από την φυλή του και τον κάνουν να μισεί τις άλλες θρησκείες .

Η  κατανόηση του κοινωνικού και ψυχικού σκοπού όλων των κοινωνικών ατόμων είναι η ύψιστη  εκδήλωση της ανθρώπινης διανόησης  που ανέπτυξαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας

Η Ελληνική θρησκεία απαιτεί βίο φυσικό ο οποίος προσαρμόζεται στους φυσικούς νόμους. Τούτο όμως στην σύγχρονη εποχή έχει διαταραχθεί και ζούμε μηχανικά,  αυξάνει τα προβλήματα και  δημιουργεί αδιέξοδα.

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι Ενάρετος, δηλαδή κάθε συνειδητή ενέργεια να γίνεται σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως και τους νόμους των ψυχών των

Ο Νόμος για τους Ελληνες είχε ιδιαίτερη αξία και όχι όπως τον βλέπουμε σήμερα . Ο Νόμος των Ελληνικών πόλεων είχε καθολική ισχύ περίπου σαν θεϊκή επιταγή, εφ’ όσον αυτοί ήταν αποτέλεσμα  δημοκρατικής εντολής .

Το πρώτο καθήκον του ανθρώπου είναι η εργασία

Η Πλατωνική πολιτεία δεν έχει σχέση με τα σοσιαλιστικά ή κομμουνιστικά καθεστώτα διότι βασιζόταν στην πνευματική και ψυχική αριστοκρατία. Μόνο ο Καποδίστριας και Μεταξάς προσέγγισαν στην έννοια αυτή.

Η Ψυχή χρειάζεται καλλιέργεια για να αυξηθεί, κάτι που οι σημερινές κοινωνίες παντελώς αγνοούν και το παραμελούν , με αποτέλεσμα η κατάσταση των νέων να είναι οικτρά.

Ο Χριστιανισμός διέδωσε μια άνευ προηγουμένου μισαλλοδοξία που οπισθοδρόμησε την ανθρωπότητα

Η Ελληνική θρησκεία και οι Αξίες του Πολιτισμού του  διακρίνονται από ένα βαθύ αίσθημα σεβασμού  και αγάπης προς κάθε άνθρωπο και κάθε λαό ανεξαρτήτως θρησκείας

Η Ελληνική θρησκεία υπήρξε το φιλοσοφικό υπόβαθρο που δημιουργήθηκε ο Ελληνικός Πολιτισμός.

Οι κοσμοπολιτικές θρησκείες χαρακτηρίζονται από την απραξία του κόσμου και του σώματος που εκφράζεται σαν αναχωρητισμός , ασκητισμός, απολυταρχισμός , καταπίεση κ.α  Στην σύγχρονη εποχή εκφράστηκε από τον Μαρξισμό και τα παρόμοια και η απραξία εκδηλώνεται υπό μορφή συνδικάτων αργόσχολων εργατοπατέρων , απεργιών ,  διάδοση ναρκωτικών , παρσφύση  ερωτισμό ,   συναυλιών προς διάδοση ιδεολογιών, στροφή των νέων προς τα ναρκωτικά κλπ Ο Κλασσικός άνθρωπος εξελίσσεται μόνο με την καθαρή σκέψη και κρίση ως  αποτέλεσμα  της γνώσης του. (15/2/26) Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                         amphiktyon.org
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

A spy is rarely born overnight. He is shaped gradually within a system that is closed, rigid, and for a long time unwilling to recognize the value of those who served it. Betrayal does not always stem from greed; more often, it is the final outburst of a long-standing internal rupture with the very system itself.

Many feel that they were used, constrained, and ultimately abandoned. The search for new alliances—even with opposing powers—does not always arise from ideological conversion, but from suffocation, bitterness, and the need to escape the bonds of military life. In some individuals, the attraction of risk, transgression, and secrecy also plays a decisive role.

After retirement, officers with knowledge and qualifications are often pushed into obscurity, with meager pensions and no institutional utilization. At the same time, they observe people without abilities or merit accumulating wealth. Then the tormenting question arises: if all this effort had been invested elsewhere, what might their lives have been? The “window of exit” opens, and temptation grows stronger—especially when external actors cultivate it. Only strong moral formation and philosophical education can halt this downward slide.

The sense of injustice is often intensified by historical trauma. For many, bitterness toward NATO and the sense of betrayal associated with Cyprus functioned as psychological catalysts. Thus, the act takes on the character of revenge rather than mere transaction; money becomes a means, not a motive.

The approach to the “enemy camp” is not a modern deviation. Since antiquity, exiled or marginalized Greek leaders sought refuge at the Persian Court: Hippias, Demaratus, Themistocles, Alcibiades. History does not vindicate these actions, but it records them as a recurring human pattern.

Recruitment attempts have always been—and remain—a standard practice of intelligence services. The vast majority of officers rejected them categorically; a very small number did not. Understanding the psychology of the spy, however, does not imply justification. It means recognizing that betrayal is not an isolated act, but the result of personal fractures, institutional failures, and historical wounds.

Some may believe—rightly or wrongly—that the leakage of plans belonging to allied organizations does not constitute betrayal of the homeland. All such considerations will be weighed by Justice.

No defense of the accused is attempted here. Espionage remains one of the gravest and most dishonorable crimes. Yet a crucial institutional question arises: what happens when a person is deprived of Greek citizenship? To which political community does he then belong?

International law prohibits the creation of stateless persons. The removal of citizenship without another political affiliation is not a simple punishment but a form of political mutilation. A stateless person is legally stripped, without full rights, without protection, without a homeland—a hunted being.

For this reason, modern states must exercise extreme restraint. Otherwise, they risk transforming themselves from guarantors of law into producers of human “legal aberrations.” And that is not a victory of Democracy, but its defeat.

(10 February 2026)

Amphictyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Hellenic Writers’ Society

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο κατάσκοπος σπανίως γεννιέται αιφνίδια. Διαμορφώνεται σταδιακά μέσα σε ένα σύστημα κλειστό, άκαμπτο και απρόθυμο επί μακρόν  να αναγνωρίσει την αξία εκείνων που το υπηρέτησαν. Η προδοσία δεν πηγάζει πάντοτε από φιλοχρηματία· συχνά αποτελεί το τελικό ξέσπασμα μιας μακράς εσωτερικής ρήξης με το ίδιο το σύστημα.

Πολλοί αισθάνονται ότι χρησιμοποιήθηκαν, περιορίστηκαν και τελικώς εγκαταλείφθηκαν. Η αναζήτηση νέων συμμαχιών — ακόμη και με αντίπαλες δυνάμεις — δεν προκύπτει πάντα από ιδεολογική μεταστροφή, αλλά από ασφυξία, πικρία και ανάγκη διαφυγής από τους δεσμούς της στρατιωτικής ζωής.  Ορισμένοι ενργούν και σαν θηρευτές του κινδύνου και της υπέρβασης/

 Μετά την αποστρατεία, αξιωματικοί με γνώσεις και προσόντα συχνά οδηγούνται στην αφάνεια, με πενιχρές συντάξεις και χωρίς θεσμική αξιοποίηση. Την ίδια στιγμή βλέπουν ανθρώπους χωρίς ικανότητες  και προσόντα να πλουτίζουν. Τότε γεννιέται το βασανιστικό ερώτημα: αν όλη αυτή η προσπάθεια είχε διοχετευθεί αλλού, ποια θα ήταν η ζωή τους; Το «παράθυρο εξόδου» ανοίγει και ο πειρασμός γίνεται ισχυρότερος — ιδίως όταν εξωτερικοί παράγοντες τον καλλιεργούν. Μόνο ισχυρή ηθική συγκρότηση και φιλοσοφική παιδεία μπορούν να ανακόψουν την  κατολίσθηση .

Η αίσθηση αδικίας συχνά επιτείνεται από ιστορικά τραύματα. Για αρκετούς, η πικρία απέναντι στο ΝΑΤΟ και το αίσθημα προδοσίας που συνδέεται με την Κύπρο λειτούργησαν ως ψυχολογικός καταλύτης. Έτσι, η πράξη αποκτά χαρακτήρα εκδίκησης και όχι απλής συναλλαγής· το χρήμα γίνεται μέσο, όχι κίνητρο.

Η προσέγγιση του «αντίπαλου στρατοπέδου» δεν είναι νεωτερικό φαινόμενο. Από την αρχαιότητα, εξόριστοι ή περιθωριοποιημένοι Έλληνες ηγέτες κατέφυγαν στην Περσική Αυλή: ο Ιππίας, ο Δημάρατος, ο Θεμιστοκλής, ο Αλκιβιάδης. Η Ιστορία δεν δικαιώνει τις πράξεις αυτές, αλλά τις καταγράφει ως επαναλαμβανόμενη ανθρώπινη  πράξη.

Οι απόπειρες στρατολόγησης υπήρξαν και παραμένουν πάγια πρακτική των μυστικών υπηρεσιών. Τα πλείστα των  στελεχών τις απέρριψαν κατηγορηματικά.  Ελάχιστοι  όχι. Η κατανόηση, όμως, της ψυχολογίας του κατασκόπου δεν σημαίνει δικαίωση. Σημαίνει ότι η προδοσία δεν είναι μεμονωμένο γεγονός, αλλά αποτέλεσμα προσωπικών ρωγμών, θεσμικών αποτυχιών και ιστορικών τραυμάτων.

Ορισμένοι ενδέχεται να θεωρούν — εσφαλμένα ή όχι — ότι η διαρροή σχεδίων συμμαχικών οργανισμών δεν συνιστά προδοσία της πατρίδας. Όλα αυτά θα συνεκτιμηθούν από τη Δικαιοσύνη.

Δεν επιχειρείται εδώ υπεράσπιση του κατηγορουμένου. Η κατασκοπεία παραμένει ένα από τα βαρύτερα και ατιμωτικότερα εγκλήματα. Ανακύπτει όμως ένα κρίσιμο θεσμικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν κάποιος στερείται την ελληνική ιθαγένεια; Σε ποια πολιτική κοινότητα ανήκει πλέον;

Το διεθνές δίκαιο απαγορεύει τη δημιουργία ανιθαγενών. Η αφαίρεση ιθαγένειας χωρίς άλλη υπαγωγή δεν αποτελεί απλή τιμωρία, αλλά πολιτικό ακρωτηριασμό. Ο ανιθαγενής είναι νομικά απογυμνωμένος, χωρίς πλήρη δικαιώματα, χωρίς προστασία, χωρίς πατρίδα, ‘ένα ον  κυνηγημένο /

Γι’ αυτό τα σύγχρονα κράτη οφείλουν να είναι φειδωλά. Διαφορετικά, κινδυνεύουν να μετατραπούν από εγγυητές του δικαίου σε παραγωγούς ανθρώπινων «νομικών εκτρωμάτων». Και αυτό δεν είναι νίκη της Δημοκρατίας, αλλά ήττα της. (10/2/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                         amphiktyon.org
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

I. The Silent Decision

No savior will come.
No messiah with flags and drumbeats,
no grand words and empty promises.

The exit begins quietly, within yourself.
Hold Kapodistrias in your heart as an ideal.

It begins the moment the citizen decides:
not to shout,
not to hate,
not to applaud the lie,
not to accept blood as truth,
and never to hide the truth—however bitter it may be.

To judge calmly, with cold reason,
without dogma, without party, without reward.

---

II. The Citizen versus the Mob

The mob demands a camp; it breeds fear and suffering.
The citizen seeks truth and naked words.

The mob shouts, burns, and destroys.
The citizen thinks, examines, and acts—on election day.

The pollster influences him little in his judgment.
From the parrots of the media
he learns half-truths
and often the whole lie.

Finding the truth is his own responsibility.

That is why they fear the citizen:
because he does not fit
into the sack like the others.

---

III. Responsibility

Responsibility is not neutrality.
It is judgment—without party identity.

To say “no” to your own side when it errs.
Not to baptize interest as patriotism.
Not to offer alibis to traitors with fine words.
Not to call patriotism “fascism.”

---

IV. The Small Resistance

Resistance is not only rupture.
It is refusal, contempt—and judgment.

Do not share the lie.
Do not laugh at slander.
Do not applaud the submissive.

Small acts—great breakwaters.
Even on the internet, make your marks:
silent exposure has weight.

---

V. The Homeland Again

The homeland does not ask for cries.
It asks for shoulders.

It is not a slogan; it is a burden.
And it is borne only by free citizens,
not by followers.

It demands reasoned courage.

---

VI. Exit

The exit is not escape.
It is return.

Unity of Greeks wherever they are.
In unity there is strength, as of old.

Party, dogma, and faction truly behead you.
Bound like the Meander, Hellenism moves forward;
loosened, it is lost in Tartarus.

Return to reason.
To memory.
To judgment.
To shared responsibility.

With courage, prudence, and temperance.
The Greek does not compromise without magnanimity.

Let Greece shine like the Sun and give light.
Hellenism, hand in hand like the Meander, does not break.

With mind—and again with deeds—
to trample kleptocracy.

Self-knowledge, said Socrates.

This text
• does not preach,
• does not flatter,
• places the citizen face to face with himself.

Thus it closes rightly:
not with cheap hope,
but with heavy responsibility.

All children, in the circle-dance of Hellenism.

---

9 February 2026
Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Society of Greek Writers

amphiktyon.blogspot.com
amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ι. Χωρίς όπλα

Δεν έχει χαρακώματα ούτε στολές.
Έχει οθόνες, συνθήματα και λέξεις αιχμηρές.
Δεν ακούς πυροβολισμούς — ακούς κραυγές για κλοπές, λεηλασίες και σκανδαλοποιούς.
Όλοι να πιάσουν την κουτάλα προσπαθούν.

Ο εχθρός δεν φαίνεται πουθενά.
Φορά το πρόσωπο του φίλου, μιλά τη γλώσσα σου, κρατά το ίδιο διαβατήριο, έχει τα μέσα, το κομμα του δίνει το  εισιτήριο.
Της αρπαχτής γίνεται εφαλτήριο.

---

2. Οι λέξεις–σφαίρες

Λέξεις ξύλινες, βαρετές, σφαίρες για σένα τον ακομμάτιστο.
Η αλήθεια, λάφυρο.
Η μισή φράση πιο φονική από ολόκληρο ψέμα.

Το κομματόσκυλο αδιαφορεί για σένα και για μένα.
Λίγο πριν από την Κυριακή θα σε θυμηθεί και την πόρτα θα σου χτυπήσει.
Χρυσά κουτάλια θα σου υποσχεθεί — να τον σταυροδοτήσεις.

---

3. Με σύμμαχο την Έριδα

Σε στρατόπεδα μας χώρισαν:
όχι με σύνορα, μα με έριδες.
Μας έβαψαν μπλε, πράσινους, ροζ και μαύρους,
και σύμμαχους αναρχικούς  και χώρισαν τους Ελληνες

Αν δεν προβληματιστείς και τούτη τη φορά,
θα σε γεμίσει και πάλι ψέμα με ουρά.
Νομιμοποιημένη δικτατορία χωρίς αντιπολίτευση,
και πίσω   πυρετωδώς εργάζεται η κλεπτοκρατία.

---

4. Οι νέοι στρατολόγοι

Δεν στρατολογούν με σημαίες, μα με θυμό.
Δεν μιλούν για πατρίδα — μιλούν για ταυτότητα, για το κόμμα.
Δεν τους ενδιαφέρει τούτο το χώμα.
Κράτος σουρωτήρι και η δικαιοσύνη πτώμα.

Σου λένε ποιος είσαι και ποιον να μισείς.
Και στο τέλος χειροκροτείς τη σιωπή σου.
Κάνει πως δεν βλέπει την αποχή σου,
αδιαφορεί για την επιβίωσή σου.

Της ακρίβειας εξαπολύει τα κλεφτρόνια.
Γι’ αυτούς το άπαν είναι το κόμμα.
Ουδεμία σημασία αν η κοινωνία βυθίστηκε στη βρώμα.

Μετρούν και ξαναμετρούν τις σφυγμομετρήσεις.
Το κουστούμι δεν τους νοιάζει αν σε σφίξει,
αρκεί εσύ την ψήφο να τους ρίξεις.

---

5. Η οικονομία του μίσους

Το μίσος έγινε επένδυση.
Κλικ, ψήφοι, επιδοτήσεις. Με ένα φιλοδώρημα  θα τον ψηφίσεις , όλοι τους αξιοθρήνητοι για λύπη

Και τον λαθρομετανάστη θα βοηθήσεις,
ξένο δεν θα τον θεωρήσεις.
Εσένα, σε λίγο, κάποιο μουσείο θα σε φιλοξενήσει.

Σε κλέβουν και σε ξυλοφορτώνουν,
κι αυτοί τ’ αρπάζουν και τα τσεπώνουν.
Για σένα ψιλό δεν υπάρχει,
για αυτούς «δόξα τω «κουβέρνο»  να ’χει».

Όσο διχάζεσαι, κερδίζουν.
Όσο ουρλιάζεις, κυβερνούν.

Τους θεωρείς Έλληνες επειδή ελληνικά μιλούν;
Στη μαύρη τρύπα έχεις πέσει, φουκαρά,
και να βγεις αδυνατείς —
σου κλείδωσαν τη σκέψη οι πονηροί. Αδιέξοδα μπροστά σου φοβερά.

Η ανάγκη έγινε φόβος,
κι ο φόβος υπακοή.
Και όλα πάνε «φοβερά»
κι εσύ υπομονή.

---

6. Η πλατεία χωρίς πρόσωπα

Στην ίδια πλατεία στεκόμαστε,
μα δεν κοιταζόμαστε.
Ο καθένας κρατά το πανό του σαν ασπίδα.
Κανείς δεν ακούει. Όλοι απαντούν.

Κι εσύ στη σιωπή μονίμως,
εκ δεξιών, εξ αριστερών και εξ ευωνύμων.

---

7. Η πατρίδα στη μέση

Η πατρίδα έμεινε μόνη, σαν λέξη παλιά.
Τη μνημονεύουν όλοι, την υπηρετούν λίγοι.

Άλλοι την πουλούν φθηνά,
άλλοι τη φορούν σαν έμβλημα.
Κανείς δεν τη σηκώνει στους ώμους ψηλά.
Η Ελλάδα είναι πολύ βαριά.

---

Επίλογος

Ο σύγχρονος εμφύλιος δεν τελειώνει με ειρήνη.
Τελειώνει με μνήμη.

Αρπακτικές συμμορίες λυμαίνονται τη χώρα
και ο λαός ζαρωμένος — προς ώρας.

Όταν θυμηθούμε ότι πριν τα κόμματα
υπήρχε κοινός τόπος.

Κι αν δεν τον ξαναβρούμε,
ο πόλεμος θα μένει πάντα ανοιχτός
να τον ξαναζήσεις παντοιοτρόπως

Στη Δημοκρατία υπάρχουν και άλλες λύσεις.
Αρκεί το μυαλό σου να κινητοποιήσεις.
(9/2/2026)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

amphiktyon.blogspot.com
amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Για έναν στρατιωτικό, η κατασκοπεία σε βάρος της πατρίδας είναι η  πλέον ατιμωτική  και ανόσια πράξη. Όπως είπε ο Σωκράτης:
«Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστί η Πατρίς».

Ο κατηγορούμενος αξιωματικός είναι επίορκος, διότι παραβίασε τον όρκο του χάριν του κέρδους. Αν αποδειχθεί η ενοχή του, θα εκπέσει στον βαθμό του σμηνίτη. Προκαλεί απορία πώς ένας ανώτερος αξιωματικός τεχνολογικού κλάδου με άριστες σπουδές  αγνοούσε τις δυνατότητες των σύγχρονων μέσων εντοπισμού κατασκοπείας: «τεχνολογικά ίχνη, δίκτυα αντικατασκοπείας, διπλούς πράκτορες κ.α»

Σήμερα, ό,τι λέμε, γράφουμε ή πράττουμε —σε ανοιχτό ή κλειστό χώρο— καταγράφεται. Με το κινητό τηλέφωνο, το Wi-Fi, τις φανερές και κρυφές κάμερες, όλα γίνονται γνωστά στον «Big Brother». Το ίδιο ισχύει για τις αγορές μας, τις συναλλαγές με τράπεζες και με το κράτος, ακόμη και για τις κοινωνικές μας επαφές. Είμαστε σαν χρυσόψαρα στη γυάλα.

Αυτά όφειλε να τα γνωρίζει ένας τεχνολόγος αξιωματικός. Ο Πυθαγόρας δίδασκε στη σχολή του: «Βλέπε, άκου, σιώπα». Όταν χειρίζεσαι άκρως απόρρητες πληροφορίες, είναι σαν να κρατάς αναμμένα κάρβουνα στα χέρια σου.

Αν καταδικαστεί για κατασκοπία, θα χαρακτηριστεί άπατρις, φιλοχρήματος, ανήθικος και επίορκος.. Υπήρξε όμως επιπόλαιος. Αν έχει παιδιά, δεν σκέφτηκε το άγος που τους κληροδότησε με το  όνομα  του;

Το 1953  ήμουν  διοικητής της Κρυπτογραφικής Σχολής του ΝΑΤΟ. Όλα ήταν χαρακτηρισμένα “COSMIC TOP SECRET”, τον ανώτατο βαθμό απορρήτου. Πρωί και βράδυ ελέγχαμε ένα προς ένα τους κώδικες και το υλικό. Κάθε απώλεια σήμαινε πιθανή  υποκλοπή (compromise) στην κρυπτογραφική διάλεκτο . Η ποινή τότε  ήταν ακόμη και θάνατος, βάσει του διαβόητου Νόμου 375.(εκτέλεση  Βαβούδη κ.α για κατασκοπία } Απαγορεύσαμε την είσοδο στο Κρυπτογραφικό Κέντρο  του ΓΕΕΘΑ ακόμη και στον Ναύαρχο Μανουμπάτεν Διοικητή των Ναυτικών Δυνάμεων Μεσογείου και μόνο όταν μας  προσκόμισε  το Πιστοποιητικόν Ασφαλείας του ανοίξαμε τη θύρα και μας έστειλε συγχαρητήρια για τον βαθμό ασφαλείας του Κέντρου

Την ίδια περίοδο, μια απλή οικογενειακή επίσκεψη σε συγγενή που ψήφιζε Ιωάννη Ζίγδη και Λουκή Ακρίτα —βουλευτές του Κέντρου— θεωρήθηκε ύποπτη. Η NSA έλαβε την πληροφορία και διατάχθηκα να παραδώσω τη Σχολή. Μόνο η εγγύηση συγγενή μου στρατηγού του ΙΔΕΑ με έσωσε.

Αυτά συνέβαιναν το 1953, όταν η τεχνολογία παρακολούθησης  ήταν στα σπάργανα. Σήμερα, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο αδύνατο είναι να διαφύγει κάποιος επί μακρόν από τις Υπηρεσίες Ασφαλείας.

Στον Εμφύλιο υπήρχαν κατάσκοποι συνειδήσεως Σήμερα, οι κατάσκοποι εργάζονται για το χρήμα. Ειλικρινά λυπούμαι πολύ σαν πρώην στέλεχος των Διαβιβάσεων για το θλιβερό συμβάν.(7/2/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                         amphiktyon.org
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

(Poetic / Literary Translation)

Prologue

A sworn friend of the Greek—yet at his side he turns into an enemy.
In his company he grows foolish, for division feeds him without end.

Time does not change the Greek; then as now,
the foreign hand drives him toward division and cries aloud.
He embraces the enemy as a friend,
and the enemy comes to help—for a price:
to tear hearts from the faithless, without mercy, without restraint.

---

The Civil War

Thus we were shattered by civil war.
Brother butchered brother for the sake of ideas,
without pity, without mercy, not even a final blessing.

Some called the Athenians democrats;
others named the Spartans oligarchs.
Meanwhile the enemies lay in wait for the golden moment
to fasten the yoke of slavery upon us—
just as today the West provokes strife
while the Yellow Dragon storms forward.

The system of rule was only the pretext—
democracy or oligarchy.
The true aim of outsiders was one alone:
to turn us into subjects.

---

Peace and Rupture

In times of peace, people grow calm
and tend to their well-being.
But when needs swell and burdens rise,
complaint becomes conflict,
and like a raging torrent, it sweeps all away.

Civil war is born within,
yet it carries mutual slaughter:
brother kills brother, child kills father,
and Strife banishes reason.
No one knows who is friend or foe,
and vengeance reigns supreme.

---

Fear

When you meet another,
you speak of winds and waters.
Be careful not to reveal yourself,
even if you are but a lamb.
Do not say whether you stand with the reds
or with the blues.

The tongue ties itself.
According to whom you face,
you learn either to keep silent
or to speak in riddles,
so that no one truly understands you.

---

The Corruption of Values

Civil war provokes the mind,
sets the soul ablaze,
and inflates the passions.
Informing wounds—
and often kills.

Reckless audacity was renamed courage,
blind obedience became virtue;
prudence was called cowardice,
self-restraint unmanliness.
Patriotism was branded nationalism,
and the democratic man a communist—
both in civil war and in occupation.

Words lost their meaning:
quarrel became merit,
reflection an evasion.
The frenzied were celebrated,
the rational suspected,
and the thug appeared powerful.

---

The Parties

With dogmas they feed the sheep,
with ideologies they water them,
until they forget the homeland
for an unseen promise.

To the rams they offer offices,
money, rank, and glory.
To the rest—the pen and silence.

The party above all.
Legalized gangs shout endlessly on the screens,
noise without substance.
They stone the homeland
and excellence alike.
Their unity is no virtue—
it is shared complicity.
Even justice they hold in their grasp.

Legalized gangs:
they seize through laws,
they steal through procedures.
They fear opposition,
though it serves society.

---

Party Rule

They honor their oaths only when it suits them,
and trample them once they grow strong.
Through deceit they betray the homeland,
and if needed, they burn it to save themselves.

They borrow and never repay,
they control the treasury.
Honest men are rare;
crafty and agreeable ones abound.

If they are called clever and we fools,
then replace them.
We want patriots as leaders—
not the leader’s ornamental plants.

---

Historical Nightmare

Savage were the morals of civil war.
The sun hid itself in shame.
Brother slew brother, son slew father,
and rage gave birth to the monster of division.
The “party of the people” drank our blood—
and this is no lie.

The civil war was foreign-driven:
two governments,
and the people lost in between.
We emerged victorious from war,
yet instead of justice and reparations,
we turned our weapons upon one another.

---

Epilogue

Civil war does not end with weapons.
It continues through parties,
through distorted words,
buried memories,
and betrayed homelands.

Whoever forgets
is condemned to live it again.

1. Ο Κομματικός Εμφύλιος
   → αίμα, ξένη παρέμβαση, ιστορικό τραύμα
2. Ο Σύγχρονος Εμφύλιος
   → λόγος, οθόνες, αλγόριθμοι, διχασμός χωρίς όπλα
3. Η Έξοδος – Η Ευθύνη του Πολίτη
   → όχι σωτήρες, όχι όχλος, μόνο κρίση και ευθύνη 

 Ο Κομματικός Εμφύλιος

Πρόλογος

Φίλος του Έλληνα επιστήθιος, κι όμως μαζί του γίνεται εχθρός. Με αυτόν παρέα γίνεται ανόητος, γιατί ο διχασμός τον τρέφει διαρκώς.

Τον Έλληνα ο χρόνος δεν τον αλλάζει· και τότε και τώρα το ξένο στον διχασμό τον σπρώχνει και κραυγάζει. Τον εχθρό σαν φίλο τον αγκαλιάζει, κι εκείνος τρέχει για βοήθεια — με το αζημίωτο, να ξεριζώσει καρδιές στον επίορκο ,χωρίς καμία επιείκεια 

---

Ο εμφύλιος

Έτσι στον εμφύλιο συνταραχτήκαμε. Αδερφός τον αδερφό για ιδέες σφάξανε. Χωρίς οίκτο και χωρίς έλεος, ούτε μ’ ένα ευχέλαιο.

Οι μεν τους Αθηναίους καλούσαν δημοκράτες, και ολιγαρχικούς οι άλλοι τους Σπαρτιάτες. Κι οι εχθροί καρτερούσαν τη χρυσή ευκαιρία: να μας περάσουν της δουλείας τον χαλκά. Οπως ακριβώς σήμερα η Δύση στήνει καυγά και ο Κίτρινος δράκων εφορμά.

Το πολίτευμα ήταν το πρόσχημα· δημοκρατικό ή ολιγαρχικό. Μα ο αληθινός σκοπός των έξω ήταν ένας: να μας κάνουν υποτακτικούς.

---

Η ειρήνη και η ρήξη

Στην ειρήνη ο κόσμος ησυχάζει, για την ευζωία του φροντίζει. Μα όταν οι ανάγκες φουσκώσουν κι οι δαπάνες  μεγαλώνουν , η γκρίνια γίνεται σύγκρουση και  σαν χείμαρρος τα πάντα παρασύρει

Ο εμφύλιος είναι εσωτερικός, μα κουβαλά αλληλοσκοτωμό: αδερφός σφάζει τον αδερφό, παιδί τον πατέρα, κι η Έρις διώχνει τη λογική. Κανείς δεν ξέρει πια ποιος φίλος και ποιος εχθρός και η εκδίκηση υπερτέρα

---

Ο φόβος

Όταν κάποιον συναντήσεις, περί ανέμων και υδάτων θα μιλήσεις. Πρόσεχε μην αποκαλυφθείς, ακόμη κι αν είσαι αρνί. Μην πεις αν είσαι με τους κόκκινους ή με τους θαλασσί.

Ο γλωσσοδέτης μπαίνει μόνος του. Κι ανάλογα με ποιον μιλάς, μαθαίνεις να σωπαίνεις, ή το.υ μιλάς ακαταλαβήστικα να μη σε καταλαβαίνει

---

Η διαστροφή των αξιών

Ο εμφύλιος το πνεύμα ερεθίζει, την ψυχή φλογίζει, τα πάθη γιγαντώνει. Η ρουφιανιά πληγώνει — κι αρκετές φορές σκοτώνει.

Η παράλογη τόλμη βαφτίστηκε ανδρεία, η τυφλή αφοσίωση ευψυχία, η σύνεση δειλία, κι η σωφροσύνη ανανδρία. Ο  πατριωτισμός εθνικισμός και ο δημοκρατικός κομμουνιστής στον εμφύλιο και στην κατοχή   

Οι λέξεις άλλαξαν νόημα: ο καυγάς έγινε αρετή, η σκέψη υπεκφυγή. Ο έξαλλος ξακουστός, ο λογικός ύποπτος και ο τραμπούκος δυνατός

---

Τα κόμματα

Με δόγματα τα πρόβατα ταΐζουν, με ιδεολογίες τα ποτίζουν, να ξεχάσουν την πατρίδα για μια αόρατη ελπίδα.

Στα κριάρια δίνουν αξιώματα, χρήματα, θέσεις και μεγαλεία. Στ’ άλλα τη στρούγκα και τη σιωπή.

Το κόμμα πάνω απ’ όλα. νομιμοποημένες συμμορίες στα κανάλια όλο φωνασκείες χωρίς ουσία. Την πατρίδα πετροβολούν και την αριστεία. Η συνοχή τους δεν είναι αρετή, είναι κοινή συνενοχή.  Στο χέρι κρατούν  ακόμη και τον δικαστή. Νομιμοποιημένες συμμορίες: αρπάζουν με νόμους, κλέβουν με διαδικασίες. Τον αντίλογο τον φοβούνται, κι ας ωφελεί την κοινωνία.

---

Η κομματοκρατία

Τους όρκους τους κρατούν όσο συμφέρει, και τους καταπατούν όταν δυναμώσουν. Με δόλο  την πατρίδα καταδολιεύουν, κι αν χρειαστεί, την καίνε για να σωθούν.

Δανείζονται και δεν επιστρέφουν, τον κορβανά  κατέχουν. Έντιμους δύσκολα θα βρεις, δόλιους και ευχάριστους πολλούς.

Αν αυτοί λέγονται έξυπνοι κι΄εμείς βλάκες, τότε αλλάξτε τους: πατριώτες θέλουμε πολιτικούς και  όχι του αρχηγού τις  γλάστρες.

---

Ιστορικός εφιάλτης

Άγρια τα ήθη στον εμφύλιο. Ο ήλιος κρύφτηκε από ντροπή. Αδερφός σκότωνε αδερφό, γιός τον πατέρα. Κι η οργή γέννησε του διχασμού το τέρας. Το “κόμμα του λαού” μας ήπιε το αίμα κι’ αυτό δεν είναι ψέμα

Ξενοκίνητος ο εμφύλιος. Δύο κυβερνήσεις, κι ο λαός στη μέση χαμένος.

Βγήκαμε νικητές από πόλεμο, κι αντί για δίκαια και αποζημιώσεις, σκοτωνόμασταν μεταξύ μας.

---

Επίλογος

Ο εμφύλιος δεν τελειώνει με τα όπλα. Συνεχίζεται με κόμματα, με λέξεις αλλοιωμένες , μνήμες θαμμένες  και πατρίδες προδομένες.Όποιος ξεχνά, είναι καταδικασμένος να τον ξαναζήσει.

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                                                            Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                                           amphiktyon.org
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS