Μήνας: Ιανουάριος 2026

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Σύμφωνα με τον χρησμό, για να απαλλαγεί ο Ορέστης από τις Ερινύες έπρεπε να φέρει από την Ταυρική το άγαλμα της Αρτέμιδος. Έτσι, οι δύο αχώριστοι φίλοι, ο Ορέστης και ο Πυλάδης, κατευθύνθηκαν στην Ταυρική Χερσόνησο. Εκεί τους εντόπισε ο βουκόλος του βασιλιά Θόαντα και τους οδήγησε δεμένους ενώπιόν του. Ο Θόαντας διέταξε να φυλακιστούν και, σύμφωνα με το έθιμο της ξενοκτονίας, να θυσιαστεί ο ένας από τους δύο.

Ο κλήρος έπεσε στον Ορέστη. Ο Πυλάδης, δείχνοντας την ειλικρινή φιλία του, ζήτησε να θυσιαστεί ο ίδιος αντί του φίλου του. Ο Ορέστης, όμως, δεν το δέχθηκε, επιμένοντας ότι η μοίρα είχε ορίσει εκείνον. Έπειτα από τον πικρό και οδυνηρό ασπασμό τους, παραδόθηκε στην Ιφιγένεια για τη θυσία.

Αφού ετοιμάστηκαν όλα τα αναγκαία και η Ιφιγένεια στάθηκε κοντά στον βωμό κρατώντας τη μάχαιρα, έστησαν τον Ορέστη μπροστά στο βωμό, γυμνό μέχρι την οσφύ. Κανείς από τους δύο δεν γνώριζε ακόμη την αληθινή ταυτότητα του άλλου. Όταν όμως η Ιφιγένεια σήκωσε το μαχαίρι και είδε το σώμα του, διέκρινε τον χρυσό ώμο και κατάλαβε ότι ήταν Πελοπίδης. Τότε ανέβαλε τη θυσία, προφασιζόμενη ότι ο μελλοθάνατος δεν ήταν καθαρός και έπρεπε πρώτα να εξαγνιστεί.

Τη νύχτα επισκέφθηκε τη φυλακή, όπου αναγνωρίστηκαν και κατάστρωσαν το σχέδιο της διαφυγής. Με βάση αυτή την υπόθεση γράφτηκαν πολλά δράματα με διαφορετικές εκδοχές. Την επόμενη ημέρα η Ιφιγένεια ζήτησε να κατέβουν στη θάλασσα για τον καθαρμό και να πάρουν μαζί τους και το άγαλμα της Αρτέμιδος, το οποίο δήθεν είχε μολυνθεί. Με αυτόν τον τρόπο εξαπάτησαν τον Θόαντα και κατόρθωσαν να διαφύγουν, παίρνοντας μαζί τους το άγαλμα.

Αποπλεύσαντες, έφθασαν στη Σελεύκεια της Κιλικίας και στα Κόμανα. Όταν έφτασαν κοντά στο όρος Μελάντιον, έπαυσε οριστικά η μανία του Ορέστη, και το όρος ονομάστηκε από τότε Άμανον. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στην Αθήνα και έπειτα στις Μυκήνες, όπου ο Ορέστης ανέλαβε τη βασιλεία και έλαβε ως σύζυγο την Ερμιόνη, κόρη του Μενελάου. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο Τισαμενός.

Ο Μενέλαος είχε υποσχεθεί την Ερμιόνη στον Πύρρο, όταν ακόμη βρισκόταν στην Τρωάδα, όμως πριν επιστρέψει την πάντρεψε –ή είχε επιτρέψει να παντρευτεί– τον Ορέστη. Όταν όμως επέστρεψε από την Τροία, την έδωσε τελικά στον Πύρρο. Αυτό υπήρξε η αιτία που ο Ορέστης σκότωσε τον Πύρρο στους Δελφούς και την πήρε με τη βία. Αργότερα όμως την εγκατέλειψε και εκείνη παντρεύτηκε τον Διομήδη.

Ο Ορέστης είχε επίσης γυναίκα ή παλλακίδα την Ηριγόνη, κόρη του Αίγισθου. Πέθανε, όπως λέγεται, στην Αρκαδία από δάγκωμα φιδιού και τάφηκε στην Τεγέα. Άφησε δύο γιους, τον Τισαμενό και τον Πενθίλο.

Όταν οι Σπαρτιάτες πολεμούσαν τους Τεγεάτες και ηττώνταν, ζήτησαν χρησμό και έλαβαν την απάντηση ότι για να νικήσουν έπρεπε να μεταφέρουν τα οστά του Ορέστη στη Λακεδαίμονα. Ο χρησμός ήταν αινιγματικός και τους απογοήτευσε. Ένας Λακεδαιμόνιος, ονόματι Λίχας, πήγε στην Τεγέα και κάθισε σε ένα σιδηρουργείο, παρατηρώντας τη δουλειά του τεχνίτη. Τότε ο σιδηρουργός του ανέφερε ότι είχε βρει στην αυλή του έναν τάφο μήκους επτά πήχεων. Ο Λίχας κατάλαβε πως επρόκειτο για τον τάφο του Ορέστη. Όταν οι Σπαρτιάτες μετέφεραν τα οστά του, νίκησαν τους Τεγεάτες και τα έθαψαν στη Σπάρτη, κοντά στον ναό των Μοιρών. Από τότε ο τόπος ονομάστηκε Ορέστιον και Ορεστιάς, ενώ από απόγονο του Ορέστη ονομάστηκαν οι «Ορέστες των Μολοσσών».

Κατά μία άλλη παράδοση, ο Ορέστης, βασανισμένος από τύψεις ή μισητός λόγω της μητροκτονίας, κατέφυγε στην Αρκαδία και έζησε έναν χρόνο στους Αζάνες. Έπειτα συγκέντρωσε λαό από διάφορα μέρη της Ελλάδας και ίδρυσε αποικία στην Αιολίδα. Σύμφωνα με χρησμό, κυρίευσε τη Λέσβο, αλλά πέθανε πριν κτίσει πόλη. Έναν αιώνα αργότερα, απόγονός του ολοκλήρωσε την ίδρυση πόλης στο νησί. Οι Τριζήνιοι τον τίμησαν ιδιαίτερα και στη Σπάρτη του έκτισαν επίσημο τάφο.

Ο Ευριπίδης έγραψε την τραγωδία «Ορέστης», ενώ την ίδια μυθολογική ενότητα πραγματεύονται και οι «Ευμενίδες» του Αισχύλου. Οι τραγωδίες αυτές συνδέονται με τον κύκλο του Ορέστη, του Αίγισθου και της Κλυταιμνήστρας, τις οποίες ήδη διδαχθήκατε

---

Παρατηρήσεις

1.     Η χώρα των αρχαίων Ταύρων ονομαζόταν Ταυρική Χερσόνησος (Ταυρίς) και αντιστοιχεί στη σημερινή Κριμαία.

2.     Οι Ταύροι ήταν αυτόχθονος, προελληνικός λαός, συνδεδεμένος με Σκύθες και Κιμμέριους. Είχαν δικούς τους βασιλείς και ιερά έθιμα, ανθρωποθυσίες στην Άρτεμη, Θεό τους  λάτρευαν και τον Δία,Ποσειδώνα και   Απόλλωνα.

3.     Η ιστορία του Ατρέως και των απογόνων του τοποθετείται χρονικά περίπου στο 6000–5300 π.Ε.

4.     Το όνομα του Ορέστη απαντά σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπως το Άργος Ορεστικό στη Δυτική Μακεδονία και η Ορεστιάδα στη Θράκη.

5.     Ο Πύρρος ήταν Μολοσσός και ανήκε στο βασιλικό γένος των Αιακιδών, με γενάρχη τον Αιακό, παππού του Αχιλλέα. Παρουσιαζόταν ως «νέος Αχιλλέας στη Δύση» και προκαλούσε φόβο στους Ρωμαίους.

6.     Οι Ηπειρώτες ήταν ακραιφνείς Έλληνες, που έζησαν μακριά από τα μεγάλα πολιτιστικά κέντρα, αλλά συμμετείχαν στο όμαιμον, ομόγλωσσο, ομόθρησκο και ομόδοξο.

7.     Ο Τισαμενός ήταν μυθικός βασιλιάς της Αχαΐας και απόγονος του Αγαμέμνονα· εκδιώχθηκε από τους Ηρακλείδες και ίδρυσε βασίλειο στην Αχαΐα

8.     Παρόλο που έχουμε πανάρχαιους δεσμούς με   τους βόρειους λαούς  του Ευξέίνου, λόγω πολιτικών επιλογών σταματήσαμε ακόμη και τους πολιτιστικούς δεσμούς, τα λησμονήσαμε όλα, σβήνοντας  το ιστορικό μας παρελθόν (31/1/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος ΚωνσταντινίδηΣυγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

---

THE AVENGERS OF AEGISTHUS AND CLYTEMNESTRA

By Konstantinos Konstantinidis – Amphictyon

It is well known that Agamemnon, Cassandra, and all his companions were brutally murdered after his return from Troy to Argos by Aegisthus and his wife, Clytemnestra.

Agamemnon’s younger son, Orestes, and his friend Pylades devised a plan of vengeance against the two murderers, a plan that entailed their death. The deception involved spreading the rumor that Orestes himself had died, a story disseminated everywhere by Pylades.

Both men arrived secretly in Mycenae. Orestes went into hiding in the house of a poor and insignificant man who had married Electra. Pylades appeared before Aegisthus as a messenger and announced that Orestes had died while preparing powder in a vessel, as was customary at the time. As proof of his claim, he also presented the powder.

When Aegisthus and Clytemnestra heard the joyful news, they left the city to offer a sacrifice at the temple of Athena. There Orestes, together with several like-minded companions, rushed upon them, and Aegisthus and Clytemnestra were slain.

After these events, Orestes went from city to city seeking purification, but none would accept the matricide. Eventually, the people of Troezen took pity on him and set up a tent outside the city, beside the temple of Apollo. There, nine men purified him for many days through repeated rites and with the water of the Hypocrene.

The remnants of the purification rites were poured onto the ground, and from that spot a laurel tree sprang up before the temple of Apollo. The place was called “The Tent of Orestes.” There was also a stone upon which the purifiers sat, which was considered sacred. From this arose the custom that their descendants would eat together on certain designated days.

However, the purifications did not benefit him, for the Erinyes continued to torment him for the crime of matricide. In Arcadia he saw the black Erinyes in his sleep and, in a state of madness, bit off one of his fingers. It was buried in Megalopolis in a tomb called “The Tomb of the Finger,” and a stone finger was placed upon it. That place was called “Mania.”

Later, he saw the Erinyes as white and was healed. He sacrificed a dreadful offering to the Black Erinyes and a thanksgiving sacrifice to the White Ones. Their sanctuary was called “Ake.” Nearby stood another sanctuary called “Koureion,” because there he cut his hair after his recovery. There he built three shrines and made sacrifices to the Erinyes.

Subsequently, Orestes was summoned before a court of the Arcadians by Tyndareus—or, according to others, by relatives of Clytemnestra. Since no verdict was reached, the case was referred to Argos. The Argives condemned Orestes to death. Pylades secretly incited the court to turn against Helen, claiming that she was the source of all evils, but Apollo saved her by substituting Hermione in her place.

Orestes then appealed to the Areopagus in Athens, during the reign of Demophon, at the festival of the Anthesteria. The vote resulted in a tie, and he was acquitted. According to another version, Athena cast her vote in favor of Orestes. For this reason, he built an altar there in gratitude.

Despite his acquittal, the Erinyes continued to torment him. In Laconia, near Gytheion, he was healed at a place called Zeus Kapotas, meaning “the Reliever.” Yet he again fell into madness and sought the oracle at Delphi. The Pythia ordered him to bring from Tauris the statue of Artemis and to free his sister Iphigenia from the tyranny of Thoas; otherwise, he would never be cured. Thereupon he set out with his friend Pylades for Tauris.

---

Observations

1. The Erinyes were chthonic deities of ancient Greek mythology. Their role was to punish grave crimes, especially the murder of kin and the violation of oaths. They relentlessly pursued the guilty, causing remorse and madness.
In Aeschylus’ Oresteia, they are transformed into the Eumenides, symbolizing the transition from vengeance to justice.

2. The Greeks laid the foundations of the concept of justice and the institution of courts of law; the Romans systematized and codified it.

3. In antiquity, madness was understood primarily as divine possession or punishment, a state of ecstasy or loss of control. Today it might be interpreted as a psychotic or severe anxiety disorder.

4. Matricide in ancient Greece was considered the gravest form of pollution (miasma), violating both the natural and divine order, and was punished through purification rites, exile, and divine persecution.

(30/1/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Society of Greek Writers

AMPHIKTYON BLOG: amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON Articles & Books – Poems
(English language)
ANCIENT OLYMPICS – ATHLETICS

---

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Είναι γνωστή η δολοφονία εν ψυχρώ του Αγαμέμνονα, της Κασσάνδρας και όλων των φίλων του, μετά την επιστροφή του από την Τροία στο Άργος, από τον Αίγιστο και τη σύζυγό του Κλυταιμνήστρα.

Ο μικρότερος γιος του Αγαμέμνονα, Ορέστης, και ο φίλος του Πηλάδης κατέστρωσαν σχέδιο εκδίκησης των δύο δολοφόνων, το οποίο προέβλεπε θάνατο. Το σχέδιο εξαπάτησης προέβλεπε τον θάνατο του Ορέστη, φήμη που διέσπειρε παντού ο Πηλάδης.

Αμφότεροι ήρθαν κρυφά στις Μυκήνες. Ο Ορέστης πήγε και κρύφτηκε στο σπίτι ενός φτωχού και άσημου άνδρα, ο οποίος είχε νυμφευθεί την Ηλέκτρα. Ο Πηλάδης παρουσιάστηκε στον Αίγιστο ως αγγελιοφόρος και του ανακοίνωσε ότι ο Ορέστης πέθανε, καθώς παρασκεύαζε σκόνη σε δοχείο, όπως συνηθιζόταν τότε. Προς απόδειξη των λεγομένων του παρουσίασε και τη σκόνη.

Ο Αίγιστος και η Κλυταιμνήστρα, όταν άκουσαν την ευχάριστη είδηση, βγήκαν από την πόλη για να προσφέρουν θυσία στον ναό της Αθηνάς. Εκεί όρμησε ο Ορέστης με αρκετούς ομοϊδεάτες συντρόφους του και φονεύθηκαν ο Αίγιστος και η Κλυταιμνήστρα.

Μετά από αυτά ο Ορέστης πήγαινε από πόλη σε πόλη για να εξαγνιστεί, αλλά καμία δεν δεχόταν τον μητροκτόνο. Τελικά τον λυπήθηκαν οι Τροιζήνιοι και έστησαν σκηνή έξω από την πόλη, πλάι στον ναό του Απόλλωνα. Εκεί εννέα άνδρες τον καθάριζαν επί πολλές ημέρες με καθάρσεις και με το νερό της Υποκρήνης.

Τα υπολείμματα της κάθαρσης τα έριξαν στο έδαφος και εκεί βλάστησε μία δάφνη μπροστά στον ναό του Απόλλωνα. Το σημείο ονομάστηκε «Σκηνή του Ορέστη». Υπήρχε και μία πέτρα όπου κάθονταν οι καθαριστές, την οποία θεώρησαν ιερή. Από εκεί προήλθε η συνήθεια να τρώνε όλοι μαζί σε ορισμένες καθορισμένες ημέρες.

Οι καθαρμοί όμως δεν τον ωφέλησαν. Οι Ερινύες συνέχιζαν να τον βασανίζουν για τη μητροκτονία. Στην Αρκαδία είδε στον ύπνο του τις μαύρες Ερινύες και, σε κατάσταση μανίας, έφαγε το ένα δάχτυλο του χεριού του. Το έθαψαν στη Μεγαλόπολη σε μνήμα που ονομάστηκε «Δακτύλου Μνήμα». Ο τόπος ονομάστηκε «Μανία».

Αργότερα είδε τις Ερινύες λευκές και θεραπεύτηκε. Θυσίασε στις Μελανές Ερινύες αποτρόπαιη θυσία και στις Λευκές ευχαριστήρια. Το ιερό τους ονομάστηκε «Ακή». Πλησίον υπήρχε και το «Κουρείο», όπου έκοψε την κόμη του. Εκεί έκτισε τρία ιερά και θυσίαζε στις Ερινύες.

Στη συνέχεια κλήθηκε σε δικαστήριο των Αρκάδων από τον Τυνδάρεω ή, κατά άλλους, από συγγενείς της Κλυταιμνήστρας. Επειδή δεν εκδόθηκε απόφαση, η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Άργος. Οι Αργείοι τον καταδίκασαν σε θάνατο. Ο Πηλάδης υποκίνησε μυστικά το δικαστήριο να στραφεί κατά της Ελένης, αλλά ο Απόλλων την έσωσε δίνοντας στη θέση της την Ερμιόνη.

Ο Ορέστης προσέφυγε στον Άρειο Πάγο στην Αθήνα, επί Δημοφώντος, κατά τα Ανθεστήρια. Η ψηφοφορία έφερε ισοψηφία και αθωώθηκε. Κατά άλλους, η Αθηνά έδωσε την ψήφο υπέρ του. Ο Ορέστης έκτισε βωμό σε ανάμνηση.

Παρά την αθώωση, οι Ερινύες τον βασάνιζαν ακόμη. Στη Λακωνία, κοντά στο Γύθειο, θεραπεύτηκε σε τόπο που ονομάστηκε Ζευς Καπότας. Όμως υπέπεσε ξανά σε μανία και προσέφυγε στο μαντείο των Δελφών. Η Πυθία τον πρόσταξε να φέρει από την Ταυρική το άγαλμα της Αρτέμιδος και να ελευθερώσει την Ιφιγένεια από τον Θόαντα. Έτσι ξεκίνησε με τον Πηλάδη για την Ταυρική.

Παρατηρήσεις

1.     Οι Ερινύες ήταν χθόνιες θεότητες που τιμωρούσαν φόνους συγγενών και παραβίαση όρκων. Στην Ορέστεια μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες, σύμβολο μετάβασης από την εκδίκηση στη δικαιοσύνη.

2.     Οι Έλληνες θεμελίωσαν την έννοια του δικαίου και των δικαστηρίων· οι Ρωμαίοι το κωδικοποίησαν.

3.     Η μανία στην αρχαιότητα νοούνταν ως θεϊκή επιβολή, έκσταση ή τιμωρία. Σήμερα θα ερμηνευόταν ως ψυχωτικό ή αγχώδες επεισόδιο.

4.     Η μητροκτονία θεωρούνταν ύψιστο μίασμα που παραβίαζε τη φυσική και θεϊκή τάξη και τιμωρούνταν με κάθαρση, εξορία και θεϊκή δίωξη.(30/1/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Είναι από προηγούμενα άρθρα γνωστός ο μύθος της Ιφιγένειας, την οποία η θεά Άρτεμη φυγάδευσε στην Ταυρική και στο βωμό έβαλε ένα ελάφι. Η πραγματική ιστορία είναι διαφορετική.

Η « Ωγυγία,» τόμ. Ε΄, του Αθαν. Σταγειρίτη, μας πληροφορεί ότι ο Αγαμέμνων γέννησε την Ιφιγένεια από τη Χρυσηίδα στην Τρωάδα, κόρη του ιερέα Χρύση. Περιπλανώμενη δε μετά την άλωση της Τρωάδας, την άρπαξαν οι Σκύθες και τη μετέφεραν στην Ταυρική. Εκεί την έκαναν ιέρεια του ναού της Άρτεμης και θυσίαζε τους ξένους, μέχρι την εποχή που ήρθαν ο Ορέστης και ο Πυλάδης και την πήραν. Έλαβε δε και το άγαλμα της Άρτεμης και το πήγε στη Χρυσούπολη της Χαλκηδόνας και μετά το πήγαν στους Δελφούς, όπου βρήκε την αδερφή της Ηλέκτρα. Έπειτα, μετά θάνατον, ήρθε στη νήσο Λευκή, όπου έγινε και πάλι νέα, μετονομασθείσα Οριλοχία, και παντρεύτηκε τον Αχιλλέα. Πέθανε στα Μέγαρα και εκεί ήταν ο τάφος της. Ο χρησμός είπε να ενταφιαστεί στη Βραυρώνα, να είναι ιέρεια της Άρτεμης και να την τιμούν οι γυναίκες.

Ο Ευριπίδης έγραψε δύο τραγωδίες: η μία λέγεται «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και περιγράφει τα συμβάντα εκεί, ενώ η άλλη «Ιφιγένεια εν Ταύροις» και περιγράφει τα συμβάντα εκεί με τον Ορέστη και τον Πηλάδη.

Ο Όμηρος αναφέρει τρεις θυγατέρες του Αγαμέμνονα· οι μεν τραγικοί λένε τη μεν Ιφιάνασσαν Ιφιγένεια, τη δε Λαοδίκην Ηλέκτρα. Ο Σοφοκλής παρεισέφρησε και τη Χρυσόθεμη στο δράμα του. Κατά τον Όμηρο, ο Αγαμέμνων υποσχόταν μία εξ αυτών στον Αχιλλέα.

Η Ηλέκτρα προηγουμένως εκαλείτο Λαοδίκη, ήταν υπερβολικά ωραία και τη ζητούσαν πολλοί. Ο Αίγιστος δεν ήθελε να τη δώσει, φοβούμενος μήπως βάλει αντίζηλο στο βασίλειό του. Τελικά την έδωσε σε έναν ιδιώτη, ο οποίος δεν τόλμησε να βλάψει την παρθενία της. Εξ αυτού οι Αργείοι την ονόμασαν Ηλέκτρα, άγαμη. Κατ’ άλλους πήρε την ονομασία από το ηλεκτρόχρουν χρώμα του προσώπου της.

Όταν σκότωσαν τον Αγαμέμνονα, έστειλε κρυφά τον Ορέστη προς την Αστυόχειαν ή Αναξίβιαν, αδελφή του Αγαμέμνονα και γυναίκα του Στροφίου, βασιλιά της Φωκίδας. Επειδή την ζήτησε και δεν την βρήκε, την έκλεισε στη φυλακή, αλλά δεν αποκάλυψε. Όταν την ελευθέρωσαν, ήρθε στους Δελφούς και τότε ήρθε και η Ιφιγένεια εκεί πριν από τον Ορέστη. Αυτή όμως έμαθε ότι θυσίασε και τον Ορέστη στην Ταυρική. Καθώς την είδε, πήρε έναν δαυλό από τον βωμό και όρμησε να τη σκοτώσει. Φτάνει όμως ο Ορέστης και τη σώζει. Την Αστυόχειαν ο Ορέστης έδωσε γυναίκα στον Πηλάδη, η οποία είχε ήδη γίνει γριά. Παρόλα αυτά γέννησε δύο παιδιά.

Ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης έγραψαν τραγωδίες για τον φόνο του Αιγίστου και της Κλυταιμνήστρας με την ονομασία «Ηλέκτρα», επειδή και αυτή παρευρισκόταν στη σκηνή εκείνη. Την ίδια υπόθεση φέρουν και οι «Χοηφόρες» του Αισχύλου.

Ο δε Υάλυσος λένε ότι ήταν προς το τέλος ηνίοχος του Αγαμέμνονα και, φοβηθείς μήπως τον σκοτώσουν, έφυγε με φίλους του στην Ιταλία και έκτισε την πόλη Φαλίσκη της Ετρουρίας. Όταν δε έφτασε εκεί ο Αινείας, συμμάχησε με τον Τούρνον εναντίον του, ένεκα μεγάλου μίσους προς τους Τρωαδίτες.

Ο Ορέστης το μικρότερο παιδί του Αγαμέμνονα, ήταν τριετής όταν τον έστειλε στον Στρόφιο η Ηλέκτρα ή η τροφός του Αρσινόη. Είπαν ότι στην Κόρινθο τον πήγε ο αγγελιοφόρος Ταλθύβιος. Ο δε Στρόφιος είχε γιο τον Πηλάδη, σύγχρονο περίπου προς τον Ορέστη. Έκαναν παρέα τα ξαδέρφια και έγιναν αχώριστοι φίλοι και πρότυπο της φιλίας τους. Καθώς μεγάλωναν, αποφάσισαν να σκοτώσουν τον Αίγιστο. Ρωτήσαντες δε το μαντείο μυστικά, έλαβαν χρησμό ευνοϊκό. Αρχίζουν την προετοιμασία του σχεδίου. (28/1/26)

Σχολιασμός

1.   Οι Έλληνες  την ονόμασαν Ταυρική εκ του ονόματος  των κατοίκων, των Ταύρων. Οι Ταύροι κατοικούσαν μόνον στις ορεινές περιοχές της νότιας Κριμαίας. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε αρχικά μόνο για το νότιο τμήμα. Μεταγενέστερα η χρήση του ονόματος εφαρμόστηκε για το σύνολο της χερσονήσου της Κριμαίας. Η περιοχή αναφέρεται ως Ταυρική Χερσόνησος. Στην περιοχή υπάρχει και πόλη Χερσόνησος, η οποία τώρα λέγεται Χερσώνα.

2.     Η θρησκεία των αρχαίων Σκυθών ήταν πολυθεϊστική, με έντονα φυσιολατρικά και πολεμικά στοιχεία, και μας είναι γνωστή κυρίως από τον Ηρόδοτο.

3.     Κύρια χαρακτηριστικά της σκυθικής θρησκείας: α) Δεν είχαν ναούς ή αγάλματα (εκτός από τον θεό του πολέμου), είχαν όμως βωμό. β) Λάτρευαν θεότητες συνδεδεμένες με φυσικές δυνάμεις, τον ουρανό, τη γη και τον πόλεμο. γ) Οι τελετές τους ήταν απλές, Παλιά  έκαναν ανθρωποθυσίες, κυρίως ξένους. Μεταγενέστερα θυσίαζαν ζώα, όπως οι Έλληνες.

4.     Βραυρώνα (Αττική): Είναι αρχαίος ιερός τόπος της ανατολικής Αττικής, κοντά στον ποταμό Ερασίνο, αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη. Κέντρο λατρείας της  Βραυρωνίας Αρτέμιδος, η οποία συνδέεται στενά με γυναικείες τελετές μύησης και είναι ιδιαίτερα σημαντική  για κορίτσια πριν τον γάμο. Τα κορίτσια ντυμένα ως «ἄρκτοι» (αρκούδες), με κίτρινα/κροκωτά ενδύματα     συμβολισμός της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ωριμότητα. Υπήρχε πλήθος αναθημάτων (αγαλματίδια παιδιών, ενδύματα, παιχνίδια).

5.     Συνδέεται με την Ιφιγένεια, η οποία, κατά μία παράδοση, έφερε το ξόανο της Αρτέμιδος από την Ταυρική και ίδρυσε τη λατρεία στη Βραυρώνα.

6.     . Τα γυναικεία σωματεία, που θα όφειλαν να τιμούν τη θεότητα ως αυθεντικό σύμβολο της γυναίκας, της μητρότητας, της μετάβασης και της ιερής θηλυκής φύσης στον ναό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος, έχουν εγκαταλείψει κάθε ιστορική και πολιτισμική ρίζα. Αντί γι’ αυτό, αναζητούν και προβάλλουν «καινούργιες θεότητες», συχνά αλλότριες προς τον ελληνικό πολιτισμό, χωρίς καμία ουσιαστική σχέση με τη γυναικεία φύση, παρά μόνο με ξεπερασμένες, σκοτεινές και οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Έτσι, στο όνομα μιας δήθεν  θρησκευτικής ή ξενόφερτης παράδοσης, απορρίπτουν τη γυναίκα από τα δικά της αρχέγονα σύμβολα και την παραδίδουν σε ιδεολογικά κατασκευάσματα που ούτε την τιμούν ούτε την ελευθερώνουν.

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Written by Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

From previous articles, the myth of Iphigenia is well known: the goddess Artemis spirited her away to Tauris and placed a deer upon the altar in her stead. The true story, however, is different.

Ogygia, Volume V, by Athanasios Stagirites, informs us that Agamemnon fathered Iphigenia with Chryseis in the Troad, the daughter of the priest Chryses. After the fall of Troy, while wandering, she was seized by the Scythians and taken to Tauris. There she was made a priestess of the temple of Artemis and sacrificed foreigners, until the time when Orestes and Pylades arrived and took her away. She also took the statue of Artemis and brought it to Chrysopolis of Chalcedon, and later it was transferred to Delphi, where she found her sister Electra.

After her death, she came to the island of Leuke, where she became young again, was renamed Orilochia, and married Achilles. She died at Megara, where her tomb was located. An oracle decreed that she be buried at Brauron, serve as a priestess of Artemis, and be honored by women.

Euripides wrote two tragedies: one titled Iphigenia at Aulis, describing the events there, and another titled Iphigenia in Tauris, depicting the events involving Orestes and Pylades.

Homer mentions three daughters of Agamemnon. The tragedians identify Iphianassa as Iphigenia and Laodice as Electra. Sophocles also introduced Chrysothemis into his drama. According to Homer, Agamemnon promised one of his daughters to Achilles.

Electra was previously called Laodice. She was exceptionally beautiful and desired by many suitors. Aegisthus did not wish to give her in marriage, fearing she might introduce a rival to his kingdom. Eventually, he married her to a private citizen, who did not dare violate her virginity. For this reason, the Argives called her Electra, meaning “unmarried.” According to others, she received her name from the amber-like (electron) color of her complexion.

When Agamemnon was killed, Electra secretly sent Orestes to Astyocheia or Anaxibia, Agamemnon’s sister and wife of Strophius, king of Phocis. Because Aegisthus sought her and could not find her, he imprisoned her, though she revealed nothing. When she was released, she came to Delphi, where Iphigenia had arrived earlier than Orestes. However, she learned that Iphigenia had sacrificed Orestes in Tauris. When she saw her, she seized a torch from the altar and rushed to kill her. At that moment, Orestes arrived and saved her.

Orestes gave Astyocheia in marriage to Pylades; although she was already elderly, she nevertheless bore two children.

Sophocles and Euripides wrote tragedies concerning the murder of Aegisthus and Clytemnestra under the title Electra, since she was present at that scene. The same subject is treated in Aeschylus’ Libation Bearers (Choephoroi).

Hyalus is said to have been Agamemnon’s charioteer toward the end of his life. Fearing that he might be killed, he fled with companions to Italy and founded the city of Falerii in Etruria. When Aeneas arrived there, Hyalus allied himself with Turnus against him, out of deep hatred for the Trojans.

Orestes, the youngest child of Agamemnon, was three years old when Electra or his nurse Arsinoe sent him to Strophius. Some say that the messenger Talthybius brought him to Corinth. Strophius had a son, Pylades, approximately the same age as Orestes. The cousins grew up together, became inseparable friends, and became a model of friendship. As they matured, they decided to kill Aegisthus. After secretly consulting the oracle, they received a favorable prophecy and began preparing their plan.
(28/1/26)

---

Commentary

1. The Greeks called the region Tauris after its inhabitants, the Tauri, who lived only in the mountainous regions of southern Crimea. Initially, the name referred only to the southern part; later it was applied to the entire peninsula, known as the Tauric Chersonese. The city of Chersonesus in the area is now called Kherson.
2. The religion of the ancient Scythians was polytheistic, with strong elements of nature worship and warfare, known primarily through Herodotus.
3. Main characteristics of Scythian religion:
   a) They had no temples or statues (except for the god of war), but they did have altars.
   b) They worshipped deities associated with natural forces, the sky, the earth, and war.
   c) Their rituals were simple. In earlier times they practiced human sacrifice, mainly of foreigners; later they sacrificed animals, like the Greeks.
4. Brauron (Attica): An ancient sacred site in eastern Attica near the Erasinos River, dedicated to Artemis. It was the center of worship of Brauronian Artemis, closely associated with female initiation rites and particularly important for girls before marriage. Girls dressed as “arktoi” (bears), wearing yellow or saffron garments, symbolizing the transition from childhood to maturity. Numerous votive offerings existed (figurines of children, garments, toys).
5. The site is associated with Iphigenia, who, according to one tradition, brought the xoanon (wooden cult statue) of Artemis from Tauris and established the cult at Brauron.
6. Women’s associations, which should honor the goddess as an authentic symbol of womanhood, motherhood, transition, and the sacred feminine nature at the sanctuary of Brauronian Artemis, have abandoned every historical and cultural root. Instead, they seek and promote “new deities,” often alien to Greek culture, with no real connection to female nature, but rather to outdated, dark, and regressive concepts. Thus, in the name of a supposed religious or foreign tradition, they reject womanhood’s own primordial symbols and surrender women to ideological constructs that neither honor nor liberate them.

---

Amphiktyon – Retired Lieutenant General Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (English)
ANCIENT OLYMPICS – ATHLETICS

by Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Agamemnon, son of Atreus, was the mighty king of Mycenae. Some accounts tell a slightly different story: Atreus fathered a son, Plisthenes, who married the daughter of Catreus. Together they had two sons, Agamemnon and Menelaus, and, according to some, a daughter, Anaxibia. Because Plisthenes was weak and frail, he died young—or was accidentally killed by his father Atreus, who mistook him for Aegisthus. Atreus then raised the children as his own, and they became known as the Atreidae.

Agamemnon became close friends with Aegisthus, leaving him as regent while he led the expedition against Troy. Upon inheriting the throne, Agamemnon also conquered Sicyon, once ruled by Hippolytus. He married Clytemnestra, daughter of Tyndareus, and together they had many children.

After Helen was abducted, the Greek leaders gathered at Argos to plan the campaign and declared Agamemnon commander-in-chief. Some say he won their allegiance with gifts. He sailed with a fleet of one hundred ships to the assembly point at Aulis. There, during a hunt, he killed Artemis’ sacred deer. This angered the goddess, who unleashed storms that prevented the fleet from sailing to Troy.

The seer Calchas declared that Artemis would not be appeased unless Agamemnon sacrificed his daughter, Iphigenia. The tale of her sacrifice is well known.

Agamemnon was a remarkable leader, both as king and warrior. He personally slew sixteen enemy officers. Yet, he quarreled with Achilles over Briseis, ultimately taking her, which caused a rift that halted the war for a decade. Later, he returned her, and Troy fell.

Following the conquest, Agamemnon argued with his brother Menelaus, who wished to sacrifice to Athena to atone for Ajax’s impiety. Menelaus, king of Sparta, however, urged immediate departure. Half of the Greeks remained with Agamemnon, while the others sailed to Tenedos, where another dispute erupted. Odysseus returned to Agamemnon, while Menelaus departed with Nestor and Diomedes.

Agamemnon eventually returned to Mycenae with Cassandra. Soon, Clytemnestra and Aegisthus murdered him. Clytemnestra struck with an axe; Aegisthus followed with a sword as he exited the bath. They also killed Cassandra, all her followers, and Agamemnon’s sons, Teledamus and Pelops, along with his charioteer, Eurymedon. Agamemnon’s tomb was at Amyclae; the others were buried at Mycenae. Despite this, he was greatly honored, and statues were erected across Greece.

Agamemnon was towering, handsome, fair-skinned, eloquent, broad-foreheaded, dark-haired, dignified, and godlike. Priam admired him from the tower of Troy. Aeschylus immortalized Agamemnon in tragedy, recounting his misfortunes. With Clytemnestra, he fathered Iphigenia, Chryseis, Laodice, Iphianassa, Electra, Halysus, and Orestes.

Initially, Agamemnon refused to surrender Iphigenia for sacrifice, even considering resigning from command. Odysseus and Diomedes convinced Clytemnestra that Agamemnon intended to marry Iphigenia to Achilles, persuading her to comply—possibly with a forged letter.

At the moment of sacrifice, Agamemnon withdrew in grief. Artemis then snatched Iphigenia from the altar, transforming her into a stag, deer, bull, or elderly woman. Thunder, lightning, darkness, and earthquakes followed. A voice from Artemis’ grove declared, “Artemis does not desire such a sacrifice.” Iphigenia vanished, later appearing in Tauris, riding on clouds. A deer was placed on the altar as a substitute. Some accounts say that with Iphigenia, Achilles fathered Pyrrhus.

Commentary:

1. Cassandra, daughter of Priam and Hecuba, was a prophetess. Apollo desired her, but she refused, and he cursed her so that no one would believe her prophecies. She is one of Greek mythology’s most tragic figures, symbolizing women’s suffering.
2. Cassandra was killed by Clytemnestra and Aegisthus at Mycenae.
3. The Greeks had writing, disproving the false Phoenician claim that the Phoenicians invented the alphabet.
4. Human sacrifice had ended in Greece, and a deer was substituted for Iphigenia.
5. Division was ever-present in the Greek camp, even before and after sacrifices to Athena.
6. The curse of the Atreidae began with Atreus, who killed Thyestes’ children. It continued with Agamemnon’s murder by Clytemnestra and Orestes’ revenge—a cycle of bloodshed.
7. This curse seems to afflict some famous families (e.g., Onassis, Kennedy), doomed by misfortune (26/1/26).

Amphiktyon – Retired Lieutenant General Konstantinos Konstantinidis
Author, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (English)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο Αγαμέμνων ήταν γιος του Ατρέως, βασιλιά των Μυκηνών. Υπάρχει και άλλη εκδοχή:
[Ο Ατρεύς γέννησε έναν γιο, τον Πλησθένη, ο οποίος νυμφεύθηκε τη θυγατέρα του Κατρέως και γέννησε δύο γιους: τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο και, κατ’ άλλους, την Αναξιβία. Επειδή ήταν φιλάσθενης, ο Πλησθένης πέθανε νέος ή τον σκότωσε ακουσίως ο πατέρας του Ατρεύς, νομίζοντας ότι ήταν ο Αίγιστος. Τα παιδιά του τα ανέθρεψε ο Ατρεύς σαν παιδιά του και γι’ αυτό ονομάστηκαν Ατρίδες.]

Ο Αγαμέμνων έγινε φίλος του Αίγιστου και τον άφησε επίτροπο στον θρόνο όταν ανέλαβε την αρχηγία του εκστρατευτικού σώματος της Τροίας. Ο Αγαμέμνων, όταν έγινε διάδοχος του θρόνου, κατέλαβε και τη Σικυώνα, στην οποία βασίλευε ο Ιππόλυτος. Γυναίκα δε έλαβε την Κλυταιμνήστρα του Τυνδάρεως και γέννησε πολλά παιδιά.

Μετά την αρπαγή της Ελένης, συνήλθαν όλοι οι ηγεμόνες των Ελλήνων στο Άργος να διαβουλευθούν για την εκστρατεία και ανακήρυξαν τον Αγαμέμνονα αρχιστράτηγο. Κατ’ άλλους, έπεισε αυτούς με δώρα να του δώσουν την αρχιστρατηγία. Εκστράτευσε με εκατό (100) πλοία στο σημείο συγκέντρωσης, την Αυλίδα. Εκεί πήγε για κυνήγι και σκότωσε το ιερό ελάφι της Άρτεμης. Ο σκοτωμός του ελαφιού εξόργισε τη θεά Άρτεμη, η οποία έφερε τρικυμία στο πέλαγος και ο στόλος αδυνατούσε να πλεύσει προς την Τροία. Ο μάντης Κάλχας είπε ότι, αν δεν θυσιαστεί η Ιφιγένεια, κόρη του Αγαμέμνονα, δεν εξιλεώνεται η Άρτεμης. Είναι γνωστός ο μύθος της θυσίας της Ιφιγένειας και δεν θα τον εκθέσω πιο κάτω.

Ο Αγαμέμνων διέθετε πολλά ηγετικά προσόντα σαν βασιλιάς και σαν στρατιωτικός ηγέτης. Αρκεί να πούμε ότι σκότωσε ιδιοχείρως δεκαέξι (16) αξιωματούχους του εχθρού. Φιλονίκησε όμως με τον Αχιλλέα για τη Βρισηίδα και στο τέλος την πήρε. Αυτό δημιούργησε τον διχασμό και το σταμάτημα επί δεκαετία των πολεμικών επιχειρήσεων στην Τροία. Τελικά του την έδωσε και έτσι έγινε η άλωση της Τροίας.

Μετά την άλωση φιλονίκησε με τον αδερφό του Μενέλαο, επειδή αυτός ήθελε να θυσιάσει για να εξιλεώσει την Αθηνά για την ασέβεια του Αίαντος, ενώ ο Μενέλαος έλεγε να αναχωρήσουν. Κατόπιν τούτου, ο Αγαμέμνων και οι μισοί των Ελλήνων έμειναν εκεί, ενώ ο Μενέλαος αναχώρησε με τους άλλους και ήρθε στη Τένεδο. Εκεί συνέβη και άλλη φιλονικία μεταξύ τους. Ο μεν Οδυσσέας επέστρεψε στον Αγαμέμνονα, ο δε Μενέλαος με τον Νέστορα και τον Διομήδη αναχώρησαν.

Ύστερα αναχώρησε και το τμήμα του Αγαμέμνονα, ο οποίος πήρε μαζί του και την Κασσάνδρα, και επέστρεψαν στις Μυκήνες. Σε λίγο, η Κλυταιμνήστρα και ο Αίγιστος τον σκότωσαν. Η μεν Κλυταιμνήστρα τον χτύπησε με τσεκούρι και κατόπιν ο Αίγιστος με το ξίφος, καθώς έβγαινε από το λουτρό. Εν συνεχεία κατέσφαξαν την Κασσάνδρα και όλους τους οπαδούς της, καθώς και τους δύο γιους του Αγαμέμνονα, Τηλέδαμον και Πέλοπα. Σκότωσαν και τον ηνίοχο του Αγαμέμνονα, τον Ευρυμέδοντα. Ο τάφος του ήταν στις Αμύκλες, ενώ των άλλων στις Μυκήνες. Τον τίμησαν όμως πολύ, καθώς και αγάλματα του έφτιαξαν σε πολλά μέρη.

Ο Αγαμέμνων ήταν μεγαλόσωμος, ωραίος, λευκός, ευπώγων, ευρυμέτωπος, μελανόθριξ, ευπαρουσίαστος, με καλή μόρφωση και όμοιος με τους θεούς. Όταν τον είδε ο Πρίαμος από τον πύργο, τον θαύμασε. Ο Αισχύλος έγραψε τραγωδία για τον Αγαμέμνονα με τη δυστυχία του. Αυτός από την Κλυταιμνήστρα γέννησε την Ιφιγένεια, τη Χρυσόθεμη, τη Λαοδίκη, την Ιφιάνασσα, την Ηλέκτρα, τον Ηάλυσον και τον Ορέστη.

Ο Αγαμέμνων αρνήθηκε να παραδώσει την Άρτεμη προς θυσία και μάλιστα έκρινε να παραιτηθεί και από την αρχιστρατηγία, αλλά ο Οδυσσέας και ο Διομήδης συνάντησαν την Κλυταιμνήστρα και της είπαν ότι ο Αγαμέμνων ήθελε την Ιφιγένεια να την παντρέψει με τον Αχιλλέα και έτσι δέχθηκε να την παραδώσει, ή είχαν και γράμμα πλαστό του ιδίου. Επομένως εξαπάτησαν την Κλυταιμνήστρα να την πάρουν.

Όταν ήρθε η ώρα της θυσίας, ο Αγαμέμνων αποχώρησε ένεκα λύπης και, όταν την έβαλαν στο θυσιαστήριο, την άρπαξε η Άρτεμις από τον βωμό και τη μεταμόρφωσε σε άρκτο ή ελάφι ή σε ταύρο ή σε γριά γυναίκα. Τότε συνέβη τρικυμία, αστραπές, βροντές, σκοτάδι και σεισμός. Ακούστηκε και φωνή από το άλσος της Αρτέμιδος λέγουσα ότι «η Άρτεμις δεν θέλει τέτοια θυσία». Και εξαφανίστηκε η Ιφιγένεια από εκεί και εμφανίστηκε στην Ταυρική. Ήρθε πάνω στα σύννεφα καθισμένη, εκεί δε φάνηκε μία έλαφος δεμένη αντί της Ιφιγένειας και εκείνη θυσίασαν. Κατ’ άλλους, η Κλυταιμνήστρα έγραψε στον Αχιλλέα για την Ιφιγένεια. Όταν έμαθε την απάτη που είχαν κάνει επ’ ονόματί του, έγινε θηρίο και συντάραξε όλο το στρατόπεδο και απείλησε με θάνατο αν τολμήσουν να βάλουν χέρι στην Ιφιγένεια. Τη νύκτα δε βρήκε τον τρόπο να την στείλει κρυφά στην Ταυρική και να την προφυλάξει εκεί ο βασιλιάς των Σκυθών και να την κάνει ιέρεια στον ναό της Αρτέμιδος. Μερικοί λένε ότι με την Ιφιγένεια γέννησε τον Πύρρο ο Αχιλλέας.
(Ωγυγία τόμ. Ε σελ. 29–33, Αθ. Σταγειρίτης 1815, Βιέννη, Ελεύθερη Σκέψη)

Σχολιασμός

1.     Η Κασσάνδρα, κόρη του βασιλιά Πριάμου και της Εκάβης, ήταν μάντης. Ο θεός Απόλλωνας της πρότεινε να δεχτεί τον έρωτά του, αλλά εκείνη αρνήθηκε και την καταράστηκε να μην πιστεύει ποτέ κανείς άνθρωπος στις προφητείες της. Η Κασσάνδρα είναι μία από τις πιο τραγικές μορφές της ελληνικής μυθολογίας, καθώς περιγράφει την ταλαιπωρία των γυναικών στη σημερινή κοινωνία.

2.     Την Κασσάνδρα την έσφαξαν η Κλυταιμνήστρα και ο Αίγιστος στις Μυκήνες.

3.     Οι Έλληνες είχαν γραφή και η ιστορία σε πολλά μέρη διαψεύδει τους ψευδολόγους «φοινικιστές», που γράφουν ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν το αλφάβητο.

4.     Ο μύθος δείχνει ότι οι ανθρωποθυσίες είχαν σταματήσει στην Ελλάδα και αντί της Ιφιγένειας θυσίασαν έλαφο.

5.     Ο διχασμός πανταχού παρών στο στρατόπεδο των Ελλήνων, ακόμη και στον χρόνο αναχώρησης για την πατρίδα, προ ή μετά τη θυσία προς την Αθηνά.

6.     Η κατάρα των Ατρειδών ξεκινά από τον Ατρέα, που σκότωσε τα παιδιά του Θυέστη και τα έδωσε να τα φάει. Ακολουθούν ο φόνος του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και η εκδίκηση του Ορέστη, συνεχίζοντας τον κύκλο αίματος.

7.     Αυτή η κατάρα ακολουθεί και ορισμένες ξακουστές οικογένειες (Ωνάση, Κέννεντι κ.ά.), που χάνονται από κάποια κακή ειμαρμένη (26/1/26).

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Konstantinos Konstantinidis – Amfiktion writes

The store went bankrupt

and the shelves were left,

and the deserted old man Thomas

goes barefoot to the thorns.

He scattered his wealth

and now he has a few things.

He, like a Texan cowboy,

doesn’t give up•

he grabbed his gun,

and goes on a robbery spree.

— How’s the store going, old man Thomas?

— It’s going badly, he answers me.

The loans ate me up.

Money has become expensive,

I can’t print it.

The big boss holds it,

he gives me orders•

I try to collect it,

but the debt tightens me like a noose.

And it hurts me

The yellow man in the East,

the bear hunter in the North,

millions of third-worlders are coming in…

The way we’re going, the shop

will soon close.

The only thing I have that’s terrible:

Grandpa’s gun, the cowboy.

He settles every dispute in a minute

and doesn’t give a bill.

And the cowboy’s grace•

took root in the family.

His ranch grew,

with his gun he enslaved people,

and with his ingenuity

and hard work,

Uncle Thomas’s shop

became the first in all of humanity:

in quantity and quality,

but he never forgot aggression.

But lately times have changed.

From being the market leader and world leader,

the store began to decline.

“Listen, friend, if you don’t steal, you won’t get rich.”

Like a pauper, my friends also disappeared.

Now an idea torments me:

to try once more

the cowboy behavior,

with the strongest army in the world.

Since I can’t hurt them otherwise,

such as financially,

I’ll bore them to death — and wherever I go.

First the weak:

thunderous blows.

Most will be afraid

as if they were tired of guns.

With robbery, I will enrich the store

and from the profit of submission.

My great-grandfather had said:

“Divide and conquer.”

I will sow weeds in the earth,

at the same time

I will shout “peace” with the funnel.

I will hit them

and they will think

that they are hitting each other,

until their armies start a war.

Then I will crush them,

even with my nuclear weapons.

The first blow — my advantage.

They, you fools,

may fire a few shots•

but I will have done them the damage

We will also reduce the population! .

— Bravo, Uncle Thomas.

You arrange everything without the innkeeper.

You of the many are now a target.

Everyone now knows your plans.

Your cunning will not pass.

It looks like Hitler’s recipe

You must have copied it

In the West, these things don’t work.

They, Uncle Thomas,

are holding you back with the bonds.

And you’re going to wipe them out?

Have you gone crazy, like “Thersites”?

Now you’re burning down your own house.

They’ll hit you in the heart

and you’ll kill your children.

The worst evil: division.

In American democracy

fascism doesn’t work.

In democratic values, its strength

and in the unity of the West, its power.

The American Republic will once again do great things

The American people will once again dominate

Like the front engine of the West

It will be freed from its debts and with the dollar it will prevail

It will modernize and continue in its destiny (25/1/26)

Amphiktyon – Major General (retd) Konstantinos Konstantinidis

Author, Member of the Society of Greek Writers

http://www.amphiktyon.blogspot.com

AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS

AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (English language)

ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Φαλίρισε το μαγαζί
και μείνανε τα ράφια,
κι ο έρημος μπάρμπα Θωμάς
ξυπόλυτος πάει στ’ αγκάθια.

Τον πλούτο του εσκόρπισε
και τώρα έχει κεσάτια.
Αυτός, σαν κάου μπόης τεξιανός,
κάτω δεν το βάζει·
άρπαξε το όπλο του,
πλιάτσικο πάει να κάνει.

— Πώς πάει το μαγαζί, μπάρμπα Θωμά;
— Στραβά κι ανάποδα, μου απαντάει.
Με έφαγαν τα δανεικά.

Το χρήμα έγινε ακριβό,
να το τυπώσω δεν μπορώ.
Το μεγάλο αφεντικό το κρατάει,
αυτό εντολές μου δίνει·
να το συμμαζέψω προσπαθώ,
μα το χρέος σαν θηλιά με σφίγγει.

Και με πονάει

Ο κιτρινιάρης στην Ανατολή,
ο αρκουδιάρης στον Βορρά,
μιλιούνια μπαίνουν  τριτοκοσμικοί…
Κατά πώς πάμε, το μαγαζί
σε λίγο κλείνει.

Το μόνο που διαθέτω φοβερό:
το όπλο το παππού, το καουμπόικο.
Κάθε διαφορά λύνει στο λεπτό
και λογαριασμό δεν δίνει.

Και η χάρη του  καουμπόη·
ρίζωσε  στο σόι.
Το ράντσο του μεγάλωσε,
με το όπλο του λαούς σκλάβωσε,
κι με την ευρηματικότητα
και την εργατικότητα,

του μπάρμπα Θωμά το μαγαζί
  το πρώτο έγινε  σ’ όλη την ανθρωπότητα :
σε ποσότητα και ποιότητα,
 ποτέ όμως δεν λησμόνησε την  επιθετικότητα.

Τελευταία όμως άλλαξαν οι καιροί.
Από πρώτος στην αγορά και παγκόσμιο σαΐνι,
το μαγαζί άρχισε να φθίνει.

«Άκου, φίλε, αν δεν κλέψεις δεν πλουτίζεις».
   σαν φτώχυνα, χάθηκαν και οι φίλοι.
Τώρα μια ιδέα με βασανίζει:
να δοκιμάσω άλλη μια φορά
την καουμπόικη συμπεριφορά,
με την ισχυρότερη στον κόσμο στρατιά.

Αφού αλλιώς να τους πλήξω αδυνατώ,
όπως λ.χ. στο οικονομικό,
θα τους βαρέσω στο ψαχνό — κι όπου βγω.
Πρώτα τους αδύνατους:
χτυπήματα κεραυνοβόλα.
Οι πιο πολλοί θα φοβηθούν
σαν βαρέσουν τα πυροβόλα.

Με τη ληστεία θα εμπλουτίσω το μαγαζί
κι απ’ το κέρδος της υποταγής.
Ο προπάππος μου είχε πει:
«Διαίρει και βασίλευε».

Ζιζάνια θα σπείρω στη γη,
την ίδια στιγμή
«ειρήνη» θα φωνάζω με το χωνί.
Εγώ θα τους χτυπώ
κι αυτοί θα νομίζουν
πως χτυπιούνται μεταξύ τους,
ώσπου πόλεμο να ξεκινήσουν οι στρατοί τους.

Τότε θα τους πλακώσω εγώ,
ακόμα και με τα πυρηνικά μου.
Το πρώτο χτύπημα — το πλεονέκτημά μου.
Αυτοί, ψοφοδεείς,
μπορεί να ρίξουν καμιά ντουφεκιά·
εγώ όμως θα τους έχω κάνει τη ζημι

Θα ελαττώσουμε και πληθυσμιακά! .

— Μπράβο, μπάρμπα Θωμά.
Όλα τα κανονίζεις χωρίς τον ξενοδόχο.
Εσύ των πολλών  είσαι  τώρα στόχος.
Όλοι τώρα ξέρουν τα σχέδιά σου.
Δεν θα περάσει η πονηριά σου.

Μοιάζει με του Χίτλερ τη συνταγή

Θαρρείς και έκανες αντιγραφή

Στη Δύση αυτά δεν περνάνε.
Αυτοί, μπάρμπα Θωμά,
με τα ομόλογα σε κρατάνε.
Κι εσύ πας να τους εξαφανίσεις;

Τρελάθηκες, σαν τον «Θερσίτη»;
Τώρα καις το δικό σου σπίτι.
Θα σε χτυπήσουν στην καρδιά σου
και θα σκοτώσεις τα παιδιά σου.

Το χειρότερο κακό: ο διχασμός.
Στην αμερικανική δημοκρατία
δεν περνάει ο φασισμός.
Στις δημοκρατικές αξίες η δύναμή της
και στην ενότητα της Δύσης η ισχύς της.

Η Αμερικανική Δημοκρατία και πάλι θα μεγαλουργήσει

Ο Αμερικανικός  λαός και πάλι θα κυριαρχήσει

Σαν η εμπροστομηχανή της Δύσης

Από τα χρέη της θ’ απαλλαγεί και με το δολάριο θα κατισχύσει

Θα  εκσυγχρονιστεί  και στο πεπρωμένο της θα συνεχίσει (25/1/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://www.amphiktyon.blogspot.com
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

Αθάνατε Διόνυσε, της έκστασης θεέ,
των μασκοφόρων εορτών δημιουργέ,
εσύ που μαλακώνεις τις ψυχές,
θορυβωποιέ με το «ευοί–ευάν» και τις φωνές.

Μας δίνεις χαρές με τις γιορτές,
πάνδημη χαρίζεις ψυχαγωγία,
συμπληρώνεις του Απόλλωνα τη συμμετρία,
κι εσύ στα συμπόσια φιλοσοφείς με οινοποσία.

Πρωτόγονε, διφυή, τρίγονε, άνακτα Βάκχε,
άρρητε, άγριε, κρύφιε, δικέρατε,
δίμορφε ταύρε!

Ποτέ δεν πήγες στις χώρες του Βορρά
ευθυμία να τους μεταγγίσεις και χαρά·
τον ρόλο σου ανέλαβαν ιερατεία μοχθηρά
και στρεβλόψυχα ψυχιατρεία.

Κι ηγέτες βγάζουν εγκληματίες όλο κακία,
το ίδιο και στην ισλαμική επικρατεία.

Εσύ που πήγες ακόμη και στην Τροία,
να πας και στην υπερατλαντική Εσπερία,
επίσης στη Γροιλανδία, Ρωσία και Λαπωνία,
να τους μεταγγίσεις λίγη ανθρωπιά.

Ορφικά να τους διδάξεις
και Βακχικά μυστήρια,
με πειθώ, με μουσικά άσματα
και χαρμόσυνα εμβατήρια·
με ζουρνάδες, με κλαρίνα και τη λύρα.

Οίνος ευφραίνει καρδίαν
και διώχνει τη μελαγχολία,
έστω και με ουίσκι, εν μέτρω, και με μπύρα.

Αγάπη στη φύση να τους ενσταλάξεις,
στα δάση ο κόσμος οξυγόνο ν’ απολαύσει·
ισορροπία, δικαιοσύνη και σωφροσύνη,
τους πολέμους να διώξεις υπέρ της Ειρήνης.

Του καθενός μας η μέγιστη ευθύνη:
φραγμός στις ανθρωποθυσίες και στην οδύνη,
τους νέους Χίτλερ  «ΟΧΙ» να δίνεις
και στο Πατρινό Καρναβάλι να τους γελοιοποιήσεις.

Ο νους μου κάθε τέτοια εποχή εκεί πάει·
χαρά, ευθυμία δίνει και παραζάλη.
Στο χορό μασκέ  όταν πας και πάλι,
άλλη δίπλα σε φλερτάρει.

Ας η μαινάδα πάει να σε φάει —
εκεί δεν σε πειράζει αν γνωστή σου είναι,
άσχημη ή μεγάλη:
η μάσκα κρύβει το κεφάλι.

Από τα καθημερινά ελευθερώνεσαι
και από τη βιοπάλη,
και στου έρωτα ρίχνεσαι την αγκάλη,
γευόμενος της γυναικός τα ουράνια κάλλη.

Είθε να με αξίωνε ο Διόνυσος
να πήγαινα και πάλι

Καθότι παλιό πατρινόπου το αίμα με τραβάει

---

Αφιερωμένο στο Πατρινό Καρναβάλι (22/1/26)
Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών