Αμφικτύων

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

This war will go down in history as Mr. Trump’s war.

1. The military cost is high.
   The war will evolve into an unconventional one (guerrilla warfare). It will result in military casualties. And the longer it lasts, the more the number of dead and wounded—and the cost—will increase.
   This will be difficult for the American people to tolerate.
2. There is also a significant political cost within the United States.
   Approximately 2 out of 3 Americans want the war to end quickly. This means that:
   a) a landing or invasion would carry serious political costs
   b) it would pressure the government either not to proceed or to withdraw early without achieving its objectives, namely:
   (1) regime change
   (2) reopening the Strait of Hormuz
3. The economic cost is enormous.
   So far, the war has cost 1–2 billion per day, i.e. over 350 billion.
   For a ground operation, the cost would multiply depending on the number of troops involved, its duration, and other unforeseen factors—meaning we would be talking about trillions.
4. Long-term involvement, similar to Vietnam, both inside and outside populated areas, implies casualties, declining morale, economic burden, and geopolitical decline.
5. The replacement of the Army Chief, generals, admirals, and air marshals is a bad omen.
   As the Native Americans say: “You don’t change horses in midstream.”

---

Forecasts

Most assessments converge on the view that a landing is possible but not certain. If it is not used as leverage to achieve a ceasefire, it will be: very difficult, long-lasting, and the U.S. will relive days similar to the Vietnam War—perhaps even worse, as it would bear global responsibility and condemnation for closing the Strait of Hormuz, in addition to the high risk of failure.

If a landing takes place, the U.S. will likely become deeply entangled for a long time. Forecasts suggest that the U.S. will not win the war easily.

China and Russia would be pleased to see the U.S. wear down in the Gulf and might even supply Iran with weapons via Pakistan.

Personal opinion: Only a reckless and irrational president would undertake such an operation. Issues like these are resolved through diplomatic means, not war. (3/4/26)

Amphiktyon A – Retired Major General Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers

http://www.amphiktyon.blogspot.com
http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο πόλεμος αυτός θα μείνει στην ιστορία σαν ο πόλεμος του κ. Τραμπ.

1.   Το στρατιωτικό κόστος μεγάλο. Ο πόλεμος θα εξελιχθεί σε ανορθόδοξο (αντάρτικο). Θα έχει απώλειες στρατιωτικού προσωπικού. Και στο μέτρο που θα διαρκέσει επί μακρόν, θα αυξάνονται οι νεκροί, τραυματίες και το κόστος.
Αυτό δύσκολα θα το ανεχθεί ο αμερικανικός λαός.

2.   Μεγάλο και το πολιτικό κόστος μέσα στις ΗΠΑ.
Περίπου 2 στους 3 Αμερικανούς θέλουν να τελειώσει γρήγορα ο πόλεμος. Αυτό σημαίνει ότι:
α/ μια απόβαση ή εισβολή θα είχε σοβαρό  πολιτικό  κόστος
β/ θα πιέσει την κυβέρνηση να μην προχωρήσει ή να αποσυρθεί νωρίς χωρίς να έχει επιτύχει τους σκοπούς της, δηλαδή (1) την αλλαγή του καθεστώτος (2) το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

3.   Υπέρογκο οικονομικό κόστος.
Ως τώρα ο πόλεμος έχει στοιχίσει 1–2 δις την ημέρα, δηλαδή άνω των 350 δις  
Για την χερσαία επιχείρηση το κόστος θα πολλαπλασιαστεί ανάλογα με τα στρατεύματα που θα εμπλέξει, τη διάρκεια  και άλλα απρόβλεπτα, δηλαδή θα μιλάμε για τρισεκατομμύρια.

4.   Μακροχρόνια η εμπλοκή  τύπου Βιετνάμ εντός και εκτός κατοικημένων τόπων, συνεπάγεται απώλειες, πτώση ηθικού, οικονομικό κόστος, γεωπολιτική καθίζηση

5.   Η αλλαγή του Αρχηγού Στρατού , στρατηγών, ναυάρχων και πτεράρχων κακός οιωνός. Οι Ινδιάνοι λένε δεν αλλάζουμε άλογα μέσα στο ποτάμι

---

Προγνωστικά

Οι περισσότερες εκτιμήσεις συγκλίνουν ότι η απόβαση είναι πιθανή αλλά όχι βέβαιη. Αν δεν είναι απειλή για την επίτευξη ανακωχής, θα είναι: πολύ δύσκολη, μακροχρόνια και οι ΗΠΑ θα ξαναζήσουν ημέρες Βιετναμικού πολέμου — και πολύ χειρότερες, διότι θα έχουν την παγκόσμια ευθύνη και κατακραυγή για το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, πέραν του υψηλού ρίσκου αποτυχίας.

Αν γίνει απόβαση, μάλλον μπλέκουν βαθιά και για πολύ καιρό. Τα προγνωστικά λένε ότι οι ΗΠΑ δεν θα κερδίσουν εύκολα τον πόλεμο.

Κίνα και Ρωσία θα τρίβουν τα χέρια τους από χαρά όσο οι ΗΠΑ θα φθείρονται στον   Κόλπο και ίσως να τροφοδοτούν το Ιράν μέσω Πακιστάν  με οπλισμό.

Προσωπική άποψη: Μόνο ένας ριψοκίνδυνος και άφρων πρόεδρος θα την αναλάμβανε. Τέτοια ζητήματα λύνονται με διπλωματικά μέσα όχι με πόλεμο(3/4/26)

.Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης         Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

1/
Πόσο ανθρωπισμό  είχαν τότε αμφότεροι οι εμπόλεμοι, Έλληνες και Τρώες (της αυτής φυλής), σε αντίθεση με τη σημερινή αγριότητα και δολιότητα της δήθεν εξελιγμένης και πολιτισμένης ανθρωπότητας.!

Ο γέρο- Πρίαμος είχε το θάρρος να μεταβεί στο στρατόπεδο του Αχιλλέα για να ζητήσει τη σορό του παιδιού του. Αντί να θανατωθεί, όπως συχνά θα συνέβαινε στη σύγχρονη εποχή, όπου οι αντίπαλοι πολλές φορές συμπεριφέρονται απάνθρωπα, ο Αχιλλέας όχι μόνο τον σεβάστηκε, αλλά του προσέφερε δείπνο και τον παρηγόρησε για την απώλεια του Έκτορα.

Η σκηνή αυτή συγκαταλέγεται στις πλέον ανθρώπινες της αρχαίας γραμματείας: ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως αντίπαλος, αλλά και ως πατέρας, ως άνθρωπος. Αυτός ο ανθρωπισμός διαπερνά την Ιλιάδα, ακόμη και μέσα στην αγριότητα του πολέμου.

---

2/
Ο Θερσίτης ήταν υιός του Αγρίου, βασιλιά της Καλυδώνας. Ο Άγριος εκδιώχθηκε από την Πλευρώνα (περιοχή του σημερινού Μεσολογγίου) από τον Διομήδη και, κατά την παράδοση, ίδρυσε στη συνέχεια το Αγρίνιο. Πρόκειται για εποχή κατά την οποία διαμορφώνονταν οι πρώιμες πόλεις.

---

3/
Ο Θερσίτης, εξάδελφος του Μελέαγρου, περιγράφεται ως εξαιρετικά αποκρουστικός: αλιθώρος, χωλός, καμπούρης, μακροκέφαλος και αραιότριχος. Πέραν της εξωτερικής του μορφής, χαρακτηριζόταν από δειλία, φλυαρία και δημαγωγική διάθεση. Συγκέντρωνε, κατά την παράδοση, πλήθος αρνητικών χαρακτηριστικών.

---

4/
Σε συνέλευση του στρατεύματος, ο Οδυσσέας τον χτύπησε με το σκήπτρο, επειδή μιλούσε ακατάπαυστα και ασεβώς, ενώ είχαν τον λόγο οι αρχηγοί. Είχε μάλιστα το θράσος να υβρίσει τον Αγαμέμνονα. Ωστόσο, λόγω της γνωστής του ιδιοσυγκρασίας, συχνά του συγχωρούσαν τη συμπεριφορά του.

---

5/
Το τέλος του Θερσίτη υπήρξε προδιαγεγραμμένο. Μετά από μάχη, όταν οι Έλληνες επέστρεφαν στο στρατόπεδο, αντίκρισαν την Πενθεσίλεια, βασίλισσα των Αμαζόνων, ημιθανή, χτυπημένη από το ακόντιο του Αχιλλέα.

Ο Αχιλλέας, αντικρίζοντάς την, κατελήφθη από θαυμασμό και συγκίνηση για τη θεϊκή της ομορφιά. Κατά την παράδοση, την ύστατη εκείνη στιγμή γεννήθηκε ένας ιδιότυπος, ιδανικός έρωτας.

Ο Θερσίτης, ειρωνευόμενος τον Αχιλλέα για τον οίκτο και τον θαυμασμό του, επιχείρησε μάλιστα να βεβηλώσει το σώμα της. Τότε ο Αχιλλέας τον σκότωσε ακαριαία.

---

6/
Η άποψη ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες άρχισαν το 774 π.Χ. θεωρείται, κατά ορισμένες παραδόσεις, ελλιπής. Η απαρχή τους ανάγεται ήδη στην ηρωική εποχή.

---

7/
Ο Υγίνος αναφέρει δεκαπέντε αγώνες. Οι τέσσερις πρώτοι δεν σώζονται· η απαρίθμηση αρχίζει από τον πέμπτο:

• Πέμπτος: του Δαναού,(35.000 Π.Ε περίπου) με αφορμή τους γάμους των θυγατέρων του
• Έκτος: του Λυγκέα στο Άργος, προς τιμήν της Αργείας Ήρας
• Έβδομος: του Περσέα(34.000-28΄000 Π.Ε περίπου), επιτάφιος προς τιμήν του Πολυδεύκη
• Όγδοος: του Ηρακλή, προς τιμήν του Πέλοπος
• Ένατος: ο Νεμεακός, επιτάφιος του Αρχεμόρου
• Δέκατος: ο Ισθμικός, αποδιδόμενος στον Ερατοκλή ή στον Θησέα
• Ενδέκατος: των Αργοναυτών, επιτάφιος του Κυζίκου
• Δωδέκατος: του Ακάστου, επιτάφιος του Πηλίου
• Δέκατος τρίτος: του Πριάμου, προς τιμήν του Πάριδος
• Δέκατος τέταρτος: του Αχιλλέα, επιτάφιος του Πατρόκλου
• Δέκατος πέμπτος: του Αινεία, προς τιμήν του πατρός του Αγχίση  (Από το βιβλίο «Για ένα κλαδί ελιάς» του Κωνσταντίνου Κωνσταντινίδη (εκδ. Προσκήνιο, Άγγελος) Σιδεράτος)

Ο Πυθικός αγώνας δεν αναφέρεται, πιθανώς επειδή θεωρείται προγενέστερος ή μεταγενέστερος του Υγίνου. Επομένως ψεύδονται όλοι  εκείνοι που λένε ότι οι Ο.Α ξεκίνησαν το 774 π.Χ

Ιδρυτής της Ολυμπίας και των Ολυμπιακών Αγώνων θεωρείται ο νεότερος Ηρακλής.(3/4/26)

 .Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                  Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

http://www.amphiktyon.org

ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΔΥΣΤΟΠΙΑ 

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – ΑμφικτύωνΟ εγκέφαλός μας απορρυθμίστηκε·
σε κάθε αλλαγή καιρού η ψυχή αντιστέκεται.
Τη μάνα φύση ο άνθρωπος απαρνήθηκε,
παιδί της πόλης και της μηχανής έγινε,
και κάθε της ανάσα τον ενοχλεί.Το νεράκι όμως χωρίς βροχή πως θαρθεί;Στην εποχή της δυστοπίας
κυρίαρχη η απρόσωπη εξουσία·
πλύση εγκεφάλων, φόβος, υστερία πολέμων,
κι ο άνθρωπος — μονάδα χωρίς αξία.
Μόνο ως μνήμη απομένει η ευκοσμία.Τη βροχή τη βαφτίζει κακοκαιρία,
την αιγίδα του Δία φοβάται·
στο κρύο τρέμει, στο χιόνι διασκεδάζει,
στη ζέστη κρύβεται σε τεχνητό αέρα.
Τη φύση την αποφεύγει —
κι αρρωσταίνει.Τα όντα της γης γνωρίζουν να σωπαίνουν:
πουλιά φωλιάζουν, κοπάδια μαζεύονται.
Μόνο ο άνθρωπος αντιστέκεται στους νόμους,
παραβιάζει — και σαν πάθει γκρινιάζει.Έφτιαξε μηχανές και πίστεψε πως έγινε θεός·
άγγιξε τη Σελήνη, ονειρεύεται τον Άρη.
Κι ενώ η γη τον θρέφει με στοργή,
εκείνος την πληγώνει.Μιλά για αγάπη —
σε συνέδρια, σε λόγους κούφιους·
μα τα δάση καίγονται,
ξανά και ξανά.Πόλεμοι με όπλα εξελιγμένα,
φωτιές, καπνοί και χημικά·
πλαστικό στη γη και στον βυθό,
σκουπίδια ακόμη και στον ουρανό.Ο κόσμος κινείται αδιάκοπα —
τροχοί, φτερά και κύματα·
μα πίσω τους αφήνουν
μόλυνση   φθορά.και θύματαΗ γη έγινε σκουπιδαριό,
δάση γυμνά, ποτάμια πληγωμένα·
κι Αμαζόνιος στενάζει.  ο πελαργός  από την καμινάδα απουσιάζειΚαι το χελιδόνι τώρα  δεν φωλιάζει Ποιος να φωνάξει;
ποιος να αντισταθεί,
όταν ο φόβος πεινά και λυγίζει;
κι όταν ο πόλεμος απειλεί
με φωτιά και με πυρηνικά σιωπά;και τα σκάνδαλα πλέον τα αψηφάΚι όμως — κάποτε γνώριζαν:
οι παλαιοί δίσταζαν να πληγώσουν τη φύση·
είχαν το μέτρο.Μα ύστερα ήρθαν οι άγριοι και οι φανατισμένοι,
και ό,τι χτίστηκε κάηκε·
κι ο κόσμος γέμισε
διχασμό και θεοκρατικό  σκοτάδι.και στη βαλλόμενη Ιερουσαλήμ το «άγιο φως»  πάει να πάρειΤώρα βασιλεύει ο Μαμωνάς·
η αγορά ορίζει τα πάντα.
Το πνεύμα σκονίζεται κλειδωμένο,
κι ο άνθρωπος —
γίνεται αγρίμι φοβισμένοΧτίζουν καταφύγια·
φοβούνται το τέλος που οι ίδιοι ετοιμάζουν.
Κοιτούν προς Άρη και Σελήνη,
σαν να υπάρχει διαφυγή.Κι εσύ, άνθρωπε,
κοιμάσαι μέσα στην ψευδαίσθηση,
ενώ γύρω σου
ο κόσμος καίγεται και σε απειλεί(2/4/26).Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.comhttp://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

7

Μετά από μάχη εκτός των τειχών της Τροίας, ο μεν Έκτωρ προσπαθούσε να πλησιάσει το τείχος ώστε να λάβει βοήθεια από τους Τρωαδίτες, ενώ, αντίθετα, ο Αχιλλέας τον απομάκρυνε προς το πεδίο. Διέταξε δε το στράτευμα να μην τον φονεύσουν, διότι ήθελε ο ίδιος να τον σκοτώσει.

Όταν έφτασαν στις πηγές του Σκαμάνδρου, βγήκε ο Δηίφοβος για να ενθαρρύνει τον Έκτωρ, ο οποίος πλέον είχε εγκλωβιστεί. Τότε στάθηκε και ζήτησε μονομαχία, υπό τον όρο να μην ατιμαστεί το σώμα του ηττημένου.

Ο Αχιλλέας απάντησε:
«Ω Έκτωρ, όρκο και συνθήκη μη βάζεις… πρέπει να πεθάνεις σήμερα».

Και λέγοντας αυτά, έριξε το δόρυ. Ο Έκτωρ έσκυψε και σώθηκε. Ανταπέδωσε, αλλά το δόρυ του αναπήδησε από την ασπίδα. Χωρίς άλλο όπλο πλέον, όρμησε με το ξίφος.

Ο Αχιλλέας παρατήρησε το γυμνό σημείο στον αυχένα — και με ένα ακόντιο τον σκότωσε.

---

Το τέλος του Ἕκτορα

6

Έτσι πέθανε ο Έκτωρ, το προπύργιο της Τροίας. Ο Αχιλλέας έδεσε το σώμα του στο άρμα και το έσυρε στο στρατόπεδο.

Οι Τρώες θρηνούσαν, ενώ οι Έλληνες τίμησαν τον Πάτροκλος με επιτάφιο αγώνα.

Ο γέροντας Πρίαμος τόλμησε να πάει στον Αχιλλέα και να ζητήσει το σώμα του γιου του. Εκείνος συγκινήθηκε και του το παρέδωσε.

Τα γεγονότα αυτά τα αφηγείται ο Όμηρος στην Ιλιάδα.

---

Η Πενθεσίλεια και οι Αμαζόνες

6

Τρεις ημέρες μετά τον ενταφιασμό, εμφανίστηκε η Πενθεσίλεια με Αμαζόνες και Σκύθες.

Αρίστευσε στη μάχη και έτρεψε τους Έλληνες σε φυγή. Όμως, τελικά, ο Αχιλλέας την αντιμετώπισε και τη θανάτωσε με ακόντιο.

Η μάχη γύρισε υπέρ των Ελλήνων και οι Τρώες υποχώρησαν στα τείχη. 

Σχολιασμός:

1/Πόσο ιπποτισμό έδειχναν τότε αμφότεροι οι εμπόλεμοι της αυτής φυλής( Έλληνες και Τρώες), εν αντιθέσει με την σημερινή αγριότητα και δολιότητα . Είχε το θάρρος να πάει ο γέρο Πρίαμος να πάρει τη σορό του παιδιού του και αντί να τον σκοτώσει όπως θα έκαναν οι δήθεν «πολιτισμένοι» σημερινοί αντίπαλοι που συμπεριφέρονται σαν ύαινες. Ο Αχιλλέας του προσέφερε δείπνο και τον παρηγόρησε για τον  χαμό του παιδιου του στη μάχη. Η σκηνή με τον Πρίαμο είναι από τις πιο ανθρώπινες της αρχαίας γραμματείας:ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως αντίπαλος, αλλά και ως πατέρας, ως άνθρωπος. Αυτός ο « Ανθρωπισμός » είναι πράγματι έντονος στην Ιλιάδα — ακόμα και μέσα στην αγριότητα του πολέμου (Συνεχίζεται)

.Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                  Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Έφυγε το γλυκό μας καναρίνι
και μας άφησε βαθιά οδύνη
άδειο τώρα της λαϊκής ντίβας το καμαρίνι
στο Ηρώδειο η μοίρα της να μείνει

Πέταξε η μεγάλη μας θεά
πλέει στον έβδομο ουρανό πολύ ψηλά
κοντά στους θεϊκούς αοιδούς και μουσουργούς
στον Όλυμπο να τραγουδήσει στους θεούς

Σίγασε η γλυκιά υγρή φωνάρα
που άλλοτε γινόταν αηδόνα και άλλοτε κανάρα
Μια ζωή γεμάτη τραγούδια
κάθε φορά διαφορετικά, από ρεμπέτικα
στα ελαφρολαϊκά,  

Φαινόμενο η Μαρινέλλα, ξεχωριστό
η μεγάλη του πεντάγραμμου κυρία
των Ελλήνων η ιδιαίτερη λατρεία
η Μαρινέλλα η δική μας
για πάντα έφυγε από τη ζωή μας

αλλά κατοικεί στην ψυχή μας

Αφήνεις πίσω σου χιλιάδες τραγούδια
που κάθε φορά δεν λες τα ίδια
πάντα θα βρίσκεσαι κοντά μας
θα μας διώχνεις την ακεφιά
και θα μας φέρνεις τη χαρά μας

Συνοδός του μεγάλου Καζαντζίδη
και πλήθους τραγουδιστών στο λαϊκό τραγούδι
αλλά συ έκανες επανάσταση
του ελαφρολαικου έφερες την ανάσταση
και η φωνή τράβαγε στα ύψη
και ντίβα του έντεχνου μπορούσες να  γίνεις
αλλά τον λαό δεν θέλησες να εγκαταλείψεις

Ό,τι έκανες με την αξία και την εργατικότητά σου
ήσουν αρχόντισσα με την προσωπικότητά σου
αλλά και ένας απλός άνθρωπος στη γειτονιά σου
δεν το έπαιξες ντίβα
παρότι θα μπορούσες να γίνεις
γι’ αυτό ο κόσμος σε τίμησε και σ’ αγάπησε
 το μέγιστο έργο σου σαν αοιδός  στο  ανταποδίδει

Μαρινέλλα, πάντα θα είσαι στην καρδιά μας
γιατί ήσουν αυθεντική, κατάδικιά μας
 μας ψυχαγώγησες   και σε τραγουδουδάμε  από τα νιάτα μας

ως τα γεράματα μας

Δίπλα στον Ιερό Βράχο άφησες την πνοή σου
γιατί μιμήθηκες των αγγέλων τη φωνή τους
αλλά δεν άντεξε η καρδιά σου
και λύγισαν τα γόνατά σου

Της θεάς είχες τη χάρη
σαν ήλιος έλαμπες στη σκηνή και σαν φεγγάρι
και ο Ορφέας και η μούσα Ερατώ ήρθαν να σε πάρουν
αλλά σε ζήλεψε ο Άδης

Τώρα που σε άλλη διάσταση ταξιδεύεις
και στον έβδομο ουρανό ανεβαίνεις
καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μας  Μαρινέλλα
 η πατρίδα όπως πρέπει  θα σε τιμήσει κάποια μέρα (31/3/26)

.Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι                                                                                                                                                                     Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Our sweet canary has flown away,
and left us in deep sorrow;
now empty stands the dressing room
of the people’s diva —
her fate sealed at the Odeon.

Our great goddess has taken flight,
sailing high in the seventh heaven,
beside divine singers and composers,
to sing upon Olympus for the gods.

Silenced now that tender, vibrant voice,
that once became a nightingale, then a canary;
a life filled with songs,
each time different — from rebetiko
to light folk melodies.

A phenomenon — Marinella, unique,
the grand lady of the staff,
the beloved of the Greek people;
our own Marinella —
forever gone from our lives,
yet dwelling within our souls.

You leave behind thousands of songs,
never the same, never repeated;
you will always be near us,
driving away our sadness,
bringing back our joy.

Companion of Stelios Kazantzidis
and of many voices in folk song —
yet you made a revolution:
you revived the light folk genre,
your voice rising to the heights.

You could have become a diva
of the art song,
yet you chose not to abandon the people.

Everything you achieved —
through worth and tireless work;
a noble lady in your presence,
yet a simple soul in your neighborhood.

You never played the diva,
though you could have become one;
that is why the people honored you
and loved you —
repaying your great work as a singer.

Marinella, you will always live in our hearts,
for you were authentic — truly one of us;
you gave us joy,
and we sing you from our youth
to our old age.

Beside the Sacred Rock
you breathed your last,
as if you imitated the voices of angels;
yet your heart could not endure,
and your knees gave way.

You had the grace of a goddess —
like the sun you shone upon the stage,
like the moon you glowed;
and Orpheus
with the muse Erato
came to take you —
but even Hades envied you.

Now, as you travel in another realm,
ascending to the seventh heaven,
farewell, our beloved Marinella —
your homeland will one day honor you as you deserve.

(31/3/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
http://www.amphiktyon.org

These days are extremely critical for humanity.
They may even be a point of no return to the previous state.

It is the duty of all — and especially of generals, admirals, and air marshals, who are considered experts in the geostrategy of the Gulf and the consequences of a war — to act:

1. To inform the media and the people.
2. To take to the squares and demonstrate against the war before it begins.

It should be noted that in all the strategic schools I attended, both in Greece and within NATO, we were taught that a world war could be triggered from the Gulf, because from that region the entire humanity is affected.

And today, we see the whole region in flames.

The American people and the European peoples have already mobilized against the war.

It is the responsibility of all of us to stop this disastrous and reckless war.

Konstantinos Konstantinidis
Major General (ret.) – Author
Member of former NATO Generals, Admirals, and Air Marshals
for Peace and Disarmament

Konstantinos Konstantinidis – Amphictyon

Houses grow old,
with time they become haunted;
in vain you try to repair them —
how long will you still remain?

Like their master, so are they,
once blooming like lilies,
now, together with him, wrinkled,
loosened and warped.

In vain now to maintain them;
which of your descendants would dwell there?

They have become antique shops,
heaps of memory and books;
a house — a museum.
How can you throw away your child’s prize?

As if you cast away your very life,
as if you deny the divine;
and yet, one day, all will be lost,
like stardust drifting through the universe.

Courtyards and single homes have vanished,
boxes have come — apartment blocks through the years;
they too grow old, worn and tired,
and the shores fill with forgotten villas.

Planned once by Doxiadis — yet unheard,
ugliness went on and never ceased.

Friendships fade, hollow and frail,
bursting like bubbles;
no friendship truly remains alive,
only kinship — familiar warmth.

New “friends” — doctors and hospitals,
a bitter comfort in an empty society;
only hopes endure, resilient,
fluttering like butterflies.

Friends grow fewer, vanish in silence,
yet the house is full — of life and of the past;
wherever you go, you will long for it,
for what once gave you soul and heart.

Now everything ages quickly —
and if you do not change, the waves will cover you.

Elders of another age
still stand, resilient;
while they should have turned to ash,
others depart earlier, in the whirl of the road.

If you cross the Rubicon of ninety,
you look toward a hundred — perhaps you reach it;
with moderation in food and step,
with calm thought, without turmoil or sorrow.

New technology burdens old age —
how to learn the digital world the screen commands?
and if one cannot, he is cast aside like a shadow,
old age abandoned, forever alone.

Children of another time, another life,
more natural, simpler, with discipline and duty;
innocence is lost, romance and essence gone,
violence has replaced measure, dignity, and patriotism.

Yet hope never dies —
and war appears, breathing again;
change flows like a torrent,
sweeping everything along its course.

It changes you too, without your knowing;
it matures you, takes your youth away.
Fate silently leads you —
all things move embraced in its net.

When you grow and have children,
then you understand time deeply;
everything runs, everything ages,
eras end within museums.

What was fashion yesterday fades today,
like a rose that blooms and quickly withers;
and you run — but what can you catch?
no one has ever tamed time.

Have you never wondered, never thought,
what your time means before eternity?
For what purpose have you come to life,
and what do you represent in the infinite?

Wars grow old — yet like Cronus are reborn;
new weapons are sold across the world,
perfected within laboratories;
old and new alike bring death,
and even religions bless them,
while profiteers grow rich in madness.

And the thinker walks alone now,
with a resounding voice:
“Stop the war — Muslims, Jews, and Christians!”

Democracy ages and bends,
the voice of the people faintly echoes;
yet the people persist — still hoping
that one day their power will be heard.

Photographs fade in the light,
memories tangle like an old web;
respect is lost, shame is silent,
and each man holds the law in his own hands.

Religions age — yet values remain;
customs and feasts still bind the world;
but without measure, without harmony,
war comes — bringing melancholy.

Drums of war and suspicion resound;
who will stop profiteering?
War becomes a monster before it begins,
devouring the entrails of nations.

And yet — all things grow old, but not power;
party rule feeds on nectar and grows,
the same words, the same deep wounds,
truth fading into shadows.

The media hold the minds of the masses,
bringing storms everywhere;
ideologies pass like tempests,
leaving ruins before they vanish.

Great powers too grow old,
geopolitical quakes bring upheaval;
new peoples rise upon the earth,
the old fade into arrogance and guilt.

Only one thing does not age — the sweet homeland, Hellas,
standing upright in every trial;
and when fierce winds blow,
it unites as one.

And Hellenic civilization, like fragrant basil,
ever-living and timeless, continues to breathe.

(29/3/26)

Amphictyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers
http://www.amphiktyon.blogspot.com
http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τα σπίτια παλιώνουν,
με τον χρόνο στοιχειώνουν·
μάταια να τα επισκευάσεις —
πόσο ακόμη θα κάτσεις;

Όπως ο νοικοκύρης τους κι εκείνα,
που κάποτε άνθιζαν σαν κρίνα,
τώρα, μαζί του, ρυτιδιασμένα,
χαλαρωμένα και σκεβρωμένα

Μάταια πια να τα συντηρήσεις·
ποιος  γόνος  σου εκεί να κατοικήσει;

.Κατάντησαν πια παλαιοπωλεία,
στοίβες μνήμης  και τα βιβλία·
σπίτι –  μουσείο·
πώς να πετάξεις του παιδιού σου το  βραβείο;
Σαν να πετάς τον ίδιο σου τον βίο,
σαν να αρνείσαι το θείο·
κι όμως, μια μέρα, όλα θα χαθούν
 σαν αστρόσκονες στο σύμπαν θα πετούν

Έφυγαν οι αυλές και τα σπίτια τα μόνα,
ήρθαν κουτιά — πολυκατοικίες  με τα  χρόνια·
κι αυτές γερνούν, κι αυτές φθαρμένες,
κι οι ακτές γεμίζουν βίλες ξεχασμένες.

από το Δοξιάδη   σχεδιάστημε— μα δεν εισακούστηκε,
η  ασχήμια συνέχισε  και δεν σταμάτησε.

Ξεθωριάζουν κι’ οι φιλίες φρούδες

σπάνε σαν τις  φυσαλίδες

Καμιά φιλία δεν έμεινε ζωντανή,
μόνο η συγγένεια, γνώριμη, θαλπωρή

Νέοι «φίλοι» — γιατροί και νοσοκομεία,
παρηγοριά πικρή σε άδεια κοινωνία ·

  ανθεκτικές   μόνο  οι ελπίδες

τριγυρνούν σαν τις πεταλούδες

 . Οι φίλοι λιγοστεύουν, χάνονται σιωπηλά,
μα το σπίτι γεμάτο — ζωή και παλιά·
κι όπου κι αν πας, θα το ζητάς νοσταλγικά
αυτό που σου έδωσε ψυχή και καρδιά.

Τώρα όλα γρήγορα  παλιώνουν —
κι αν εσύ δεν  αλλάζεις, τα κύματα σε κουκουλώνουν.

Υπερήλικες άλλης εποχής,
στέκουν ακόμη όρθιοι, ανθεκτικοί·
κι ενώ θα ’πρεπε στάχτη να ’χουν γίνει,
άλλοι φεύγουν νωρίτερα , στης άσφαλτου τη δίνη.

Αν τον Ρουβίκωνα των ενενήντα περάσεις,
τον αιώνα κοιτάς — κι ίσως τον φτάσεις·
με μέτρο στο φαγητό και στο βήμα,
με σκέψη ήρεμη, χωρίς κύμα και κρίμα

Η νέα τεχνολογία τα γηρατειά  κουράζει —
πώς να μάθει  ψηφιακά  που η οθόνη προστάζει;
κι αν δεν μπορεί, τον πετούν σαν σκιά στην μπάντα
 απομονωμένα τα γηρατειά για πάντα

Παιδιά άλλης εποχής, άλλης ζωής εκείνοι
πιο φυσικής, πιο απλής με πειθαρχία και ευθύνη
χάθηκε η αθωότητα, ο ρομαντισμός και η ουσία

το μέτρο, την ευπρέπεια και τον πατριωτισμό

αντικατέστησε η βία

Μα η προσδοκία ποτέ δεν πεθαίνει —
 και ο πόλεμος προβάλλει  και πάλι ανασαίνει·
η αλλαγή σαν χείμαρρος κυλά
και τα πάντα μαζί της παρασέρνει  ορμητικά.

Κι εσένα αλλάζει χωρίς να το νιώσεις,
 ώριμο σ ’έκανε σου πήρε τη νιότη
η μοίρα σιωπηλά σε οδηγεί και εσένα
 στης  ειμαρμένη της τράτα τα πάντα πορεύονται  αγκαλιασμένα   

Σαν μεγαλώσεις — και παιδιά αποκτήσεις,
τότε τον χρόνο βαθιά θα  εννοήσεις ·
όλα τρέχουν, όλα παλιώνουν,
σε μουσεία οι εποχές τελειώνουν

Ό,τι χθες ήταν μόδα, σήμερα σβήνει,
σαν ρόδο που ανθίζει και γρήγορα κλείνει·
κι εσύ τρέχεις — μα τι να προλάβεις;
ουδείς το χρόνο μπόρεσε  να τον  δαμάσει.

 Ποτέ δεν διερωτήθηκες δεν μπήκες σε σκέψη

Μπρος  στην αιωνιότητα ο χρόνος σου τι σχέση έχει;

  για ποιο σκοπό έχεις  έρθει στη ζωή  ;

και στο άπειρο τι εκπροσωπείς;

Κι οι πόλεμοι παλιώνουν — και σαν Κρόνοι ξαναγεννιούνται,
νέα όπλα στον κόσμο  πουλιούνται ·
στα εργαστήρια τελειοποιούνται,
 τα παλιά και τα νέα το ίδιο σκοτώνουν

 και από τις θρησκείες ευλογούνται

 Και οι πολεμοκάπηλοι τρελά  τα οικονομούν

Κι ο στοχαστής, μόνος πια προχωρεί,
 με στεντόρεια φωνή

Στοπ στον πόλεμο ισλαμιστές , εβραίοι και χριστιανοί.

Και η δημοκρατία γερνά και λυγίζει,
η φωνή του λαού αχνά μόνο αντηχεί·
μα  ο λαός  επιμένει — ακόμη ελπίζει,
πως κάποτε η δύναμη του  θα   ακουστεί.

Οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν στο φως,
οι μνήμες μπερδεύονται σαν παλιός ιστός·
το σέβας χάνεται, η ντροπή σιωπά,
κι ο καθένας μόνος του νόμους κρατά.

Παλιώνουν οι θρησκείες — μα αξίες μένουν,
ήθη και γιορτές τον κόσμο δένουν·
μα χωρίς μέτρο, χωρίς αρμονία,
έρχεται πόλεμος —  φέρνει μελαγχολία

Τύμπανα πολέμου  και   καχυποψία

Ποιος θα σταματήσει την  κερδοσκοπία;

Τέρας έγινε   πριν καν αρχίσει,
των λαών τα σωθικά έχει καταβροχθίσει.

Κι όμως — όλα γερνούν, μα όχι η  Ευρυβία·
με νέκταρ τρέφεται η κομματοκρατία·
λόγια τα ίδια, πληγές βαθιές,
και η αλήθεια χάνεται σε σκιές.

Τα μέσα κρατούν των μαζών το νου,
και φέρνουν καταιγίδες παντού·
οι ιδεολογίες σαν θύελλες περνούν,
και πίσω τους ερείπια αφήνουν πριν εξαφανιστούν .

Κι οι μεγάλες δυνάμεις γερνούν κι αυτές,
σεισμοί γεωπολιτικοί, φέρνουν  ανατροπές·
νέοι λαοί αναδύονται στη γη,
κι οι παλιοί χάνονται στην  αλαζονεία και  ενοχή.

Μόνο ένα δεν γερνά — η πατρίδα η γλυκιά, Η ΕΛΛΑΣ
όρθια στέκει σε κάθε συμφορά

κι όταν ο άνεμος άγριος φυσά,
εκείνη ενώνεται πανστρατιά ·

και ο Ελληνικός πολιτισμός σαν δροσερός βασιλικός

αείζωος και  διαχρονικός  μοσχοβολά(29/3/26)
.Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                                                                                                                                                                                                                               Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

http://www.amphiktyon.org