Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – ΑμφικτύωνΟ εγκέφαλός μας απορρυθμίστηκε· σε κάθε αλλαγή καιρού η ψυχή αντιστέκεται. Τη μάνα φύση ο άνθρωπος απαρνήθηκε, παιδί της πόλης και της μηχανής έγινε, και κάθε της ανάσα τον ενοχλεί.Το νεράκι όμως χωρίς βροχή πως θαρθεί;Στην εποχή της δυστοπίας κυρίαρχη η απρόσωπη εξουσία· πλύση εγκεφάλων, φόβος, υστερία πολέμων, κι ο άνθρωπος — μονάδα χωρίς αξία. Μόνο ως μνήμη απομένει η ευκοσμία.Τη βροχή τη βαφτίζει κακοκαιρία, την αιγίδα του Δία φοβάται· στο κρύο τρέμει, στο χιόνι διασκεδάζει, στη ζέστη κρύβεται σε τεχνητό αέρα. Τη φύση την αποφεύγει — κι αρρωσταίνει.Τα όντα της γης γνωρίζουν να σωπαίνουν: πουλιά φωλιάζουν, κοπάδια μαζεύονται. Μόνο ο άνθρωπος αντιστέκεται στους νόμους, παραβιάζει — και σαν πάθει γκρινιάζει.Έφτιαξε μηχανές και πίστεψε πως έγινε θεός· άγγιξε τη Σελήνη, ονειρεύεται τον Άρη. Κι ενώ η γη τον θρέφει με στοργή, εκείνος την πληγώνει.Μιλά για αγάπη — σε συνέδρια, σε λόγους κούφιους· μα τα δάση καίγονται, ξανά και ξανά.Πόλεμοι με όπλα εξελιγμένα, φωτιές, καπνοί και χημικά· πλαστικό στη γη και στον βυθό, σκουπίδια ακόμη και στον ουρανό.Ο κόσμος κινείται αδιάκοπα — τροχοί, φτερά και κύματα· μα πίσω τους αφήνουν μόλυνση φθορά.και θύματαΗ γη έγινε σκουπιδαριό, δάση γυμνά, ποτάμια πληγωμένα· κι Αμαζόνιος στενάζει. ο πελαργός από την καμινάδα απουσιάζειΚαι το χελιδόνι τώρα δεν φωλιάζει Ποιος να φωνάξει; ποιος να αντισταθεί, όταν ο φόβος πεινά και λυγίζει; κι όταν ο πόλεμος απειλεί με φωτιά και με πυρηνικά σιωπά;και τα σκάνδαλα πλέον τα αψηφάΚι όμως — κάποτε γνώριζαν: οι παλαιοί δίσταζαν να πληγώσουν τη φύση· είχαν το μέτρο.Μα ύστερα ήρθαν οι άγριοι και οι φανατισμένοι, και ό,τι χτίστηκε κάηκε· κι ο κόσμος γέμισε διχασμό και θεοκρατικό σκοτάδι.και στη βαλλόμενη Ιερουσαλήμ το «άγιο φως» πάει να πάρειΤώρα βασιλεύει ο Μαμωνάς· η αγορά ορίζει τα πάντα. Το πνεύμα σκονίζεται κλειδωμένο, κι ο άνθρωπος — γίνεται αγρίμι φοβισμένοΧτίζουν καταφύγια· φοβούνται το τέλος που οι ίδιοι ετοιμάζουν. Κοιτούν προς Άρη και Σελήνη, σαν να υπάρχει διαφυγή.Κι εσύ, άνθρωπε, κοιμάσαι μέσα στην ψευδαίσθηση, ενώ γύρω σου ο κόσμος καίγεται και σε απειλεί(2/4/26).Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντι Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών http://www.amphiktyon.blogspot.comhttp://www.amphiktyon.org
