Αμφικτύων

The frightened dove of Tehran
goes elsewhere to weave its nest,
as dreadful metallic birds
have shattered nests and broken eggs.

They fled far away, to distant lands,
as war keeps bringing bombs.
Astonished and hungry people
watch the swarm of evil omens passing by.

Like serpents, the explosives crawl and bite,
poisoning our lives with venom.
They are drawn by money and greed;
wisdom grows scarce while technology increases.
And when the curtain falls,
only darkness and devastation remain.

Vain are the efforts to gather material wealth;
energy moves everything in the universe.
Spirit is sought everywhere,
yet here it exists in abundance and remains neglected.
Only the Parthenon glorified Pericles,
while petty politics reign in Greece.

All speak of peace,
yet in the end they unleash wars.
War profiteers sell their wares dearly,
and peoples march like herds to the slaughterhouse.

They proclaim peace,
yet bring fiercer war upon us.
The Eagle fears the Dragon’s trap;
the “Great One,” full of ignorance, says:
“I know nothing.”
And someday the hourglass of wealth runs dry.

And the god of the Easterner
holds sword, blade, and dynamite,
ready to drench humanity in blood
so that theocracy may prevail and be glorified.

They promise him virgins and paradise,
yet lead him to the grave.
“You shall eat pilaf after death,”
they tell him without fear.
A rotten affair, reeking of madness;
only for freedom is it worthy to die.

The dove of peace drinks a little water
from the lily of purity and grace,
and now in Greece it builds its nest.
Zeus ordained contests instead of wars,
to abolish the games of battle.

Hospitable is the people of Athena and Hermes,
yet if the ecosystem is not protected, it shall collapse.
This land, the “navel of the Earth,”
with sun, sea, and gods,
echoes culture and peace.

Life is a martyrdom;
wealth gives birth to temptation, the new criterion.
And now a single trembling ray of light remains:
will there be peace, or war once more?
Humanity has lost its sleep and serenity.
Will the little child eat bread,
or remain hungry?

Will the dove of peace return,
or does a new storm frighten it before its journey begins?
Before the ravenous eagle
and the bloodthirsty hawk descend upon it?

“War is the father of all,”
war in the universe, war upon the Earth.
At night, a storm; at dawn, splendid light.
Behind every war emerges change,
and afterward a new balance and harmony follows.

Yet humanity drags along its fate
and learns nothing.
The same things again and again:
high prices disturb us, everything lies in ashes,
and tomorrow perhaps love and flowers.

And the hourglass of the environment empties
and threatens mankind.
He forgets the problem
and stumbles through chaos.
Yet hope sustains him,
and he forgets what has passed;
two steps forward
and one backward he moves.

But if humanity attained a peaceful life,
it would advance faster in evolution.
It would explore the universe,
improve itself,
and with AI experience a golden age,
if only it used it wisely.

To escape misery,
to stand once more upon its feet,
and gaze at the stars.
To love nature completely
and lift life in both hands,
like another Prometheus.

Terrible is the torment of war,
shameful the betrayal of warlike Albion.
They burned, killed, plundered, and departed,
without paying a single drachma;
they stabbed us again through bankruptcy.
Who else? Germany.

Peace cannot exist without justice,
nor without a pure and noble soul.
Instead of hatred, deceit, and madness,
welcome be the dove of peace
and “Peace on Earth.”

(24 May 2029)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τρομαγμένο το περιστέρι της Τεχεράνης
αλλού πηγαίνει τη φωλιά του να υφάνει.
Καθώς τα φοβερά μεταλλικά πουλιά
γκρέμισαν τις φωλιές και έσπασαν τ’ αυγά.

Έφυγαν μακριά, σε άλλα μέρη,
καθώς ο πόλεμος  βόμβες φέρνει.
Έκθαμβοι οι άνθρωποι και πεινασμένοι
βλέπουν το σμήνος των κακών οιωνών να διαβαίνει

Σαν φίδια έρπουν τα  εκρηκτικά  και δαγκώνουν,
με δηλητήριο τη ζωή μας φαρμακώνουν.
Τους έλκει το χρήμα και η πλεονεξία,

Λιγη η  σοφία περισσότερη η  τεχνολογία
κι όταν πέσει η αυλαία, μένει σκοτάδι και πανωλεθρία.

Μάταιοι κόποι     της ύλης  η  συλλογή·
η ενέργεια τα πάντα στο σύμπαν κινεί.

Παντού το πνεύμα  περιζήτητο

Εδώ εν επαρκεία και αζήτητο
Μόνο ο Παρθενώνας δόξασε τον Περικλή,
μα στην Ελλάδα κυριαρχεί η μικροπολιτική.

Όλοι για ειρήνη μιλάνε,
μα στο τέλος πολέμους ξαμολάνε.
Οι πολεμοκάπηλοι την πραμάτεια τους μοσχοπουλάνε
κι οι λαοί σαν κοπάδι στο σφαγείο προχωράνε.

Ειρήνη εξαγγέλλουν,
κι αγριότερο πόλεμο μάς φέρνουν.
 ο Αετός φοβάται του Δράκου την παγίδα

πλήρης άγνοιας ο «Μεγάλος» και «ουδέν οίδα»

 κάποτε τελειώνει του πλούτου η κλεψύδρα

Κι ο θεός του ανατολίτη
σπαθί κρατεί, ξίφος και δυναμίτη,
έτοιμος την ανθρωπότητα να ματοκυλίσει
για να δοξαστεί και η θεοκρατία να επικρατήσει.

Του υπόσχονται παρθένες και παραδείσους,
μα τον οδηγούν στον τάφο.
«Πιλάφια θα τρως όταν πεθάνεις»,
του λένε χωρίς φόβο.
Σάπια υπόθεση, παράνοια μυρίζει·
μόνο για τη λευτεριά αξίζει να πεθαίνεις.

Το περιστέρι της ειρήνης, λίγο νεράκι πίνει
στης αγνότητας και της ευγένειας την κρίνη,
στην Ελλάδα τώρα τη φωλιά του στήνει.
Αγώνες αντί για πολέμους ο Δίας έχει ορίσει,
τους πολεμικούς αγώνες να καταργήσει.

Φιλόξενος ο λαός της Αθηνάς και του Ερμή,
μα αν το οικοσύστημα δεν προσεχθεί, θα γκρεμιστεί.
Τούτη η χώρα, ο «ομφαλός της γης»,
με ήλιο, θάλασσα και θεούς,
πολιτισμό και ειρήνη αντηχεί.

Μια ζωή μαρτύριο·
ο πλούτος γεννά σαγήνη το νέο κριτήριο
Και τώρα μια μοναδική ηλιαχτίδα που τρεμοσβήνει:
θα γίνει ειρήνη ή πόλεμος θα ξαναγίνει;
Κι η ανθρωπότητα έχασε τον ύπνο και τη γαλήνη.
Θα φάει το παιδάκι ψωμί
ή νηστικό θα μείνει;

Το περιστέρι της ειρήνης θα γυρίσει
ή το φοβίζει νέα καταιγίδα πριν ξεκινήσει;
Πριν ο αδηφάγος αετός
και το αιμοβόρο γεράκι πάνω του ορμήσουν;

«Πόλεμος πάντων πατήρ»·
πόλεμος στο σύμπαν, πόλεμος στη γη.
Το βράδυ νεροποντή, πανώρια η χαραυγή.
Πίσω από κάθε πόλεμο ξεμυτίζει η αλλαγή,
κι έπειτα νέα ισορροπία και αρμονία ακολουθεί.

Κι ο άνθρωπος τη μοίρα του τραβά,
μα μυαλό δεν βάζει  
Τα ίδια και τα ίδια:
 μας τάραξε η ακρίβεια , όλα  αποκαΐδια,
κι αύριο αγάπες και λουλούδια;

Κι η κλεψύδρα του περιβάλλοντος αδειάζει
και τον απειλεί.
Το πρόβλημα ξεχνά
και στο χάος παραπατά.
Η ελπίδα όμως τον κρατά,
κι όσα πέρασαν τα ξεχνά·
δύο βήματα μπροστά
κι ένα πίσω προχωρεί.

Αν όμως ειρηνική ζωή αποκτούσε,
ταχύτερα στην εξέλιξη θα προχωρούσε.
Το σύμπαν θα εξερευνούσε,
τον εαυτό του θα βελτίωνε
και με την ΑΙ χρυσό αιώνα θα βίωνε,
αν σωστά τη χρησιμοποιούσε.

Να ξεφύγει από τη μιζέρια,
να σταθεί ξανά στα δυο του πόδια,
για να κοιτάξει τ’ αστέρια.
Να αγαπήσει τη φύση πλέρια
και τη ζωή να σηκώσει στα δυο του χέρια,
σαν άλλος Προμηθέας.

Δεινό το μαρτύριο του πολέμου,
αισχρή κι η προδοσία της εμπόλεμης Αλβιώνος.
Έκαψαν, σκότωσαν, άρπαξαν και έφυγαν,
κι ούτε δραχμή δεν πλήρωσαν·
μας μαχαίρωσαν ξανά με τη χρεοκοπία.

Ποιά άλλη;  η Γερμανία

Ειρήνη δεν γίνεται χωρίς δικαιοσύνη
και χωρίς αγνή ψυχή και μεγαλοσύνη.
Αντί για μίσος, δολιότητα και παραφροσύνη,
 καλοδεχούμενο το περιστέρι
και «επί γης Ειρήνη».( 24/5/29)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

According to tradition, the Sauromatian Amazons descended from the Themiscyrian Amazons. During an expedition of Heracles or Theseus, the Greeks sent three ships carrying captive Amazons to the Euxine Pontus (Black Sea). The Amazons revolted, killed the guards and sailors, and because they did not know the art of navigation, the ships were left at the mercy of the waves and currents.

Eventually, the ships drifted ashore at Lake Maeotis. There the Amazons landed safely, seized many horses, and plundered the Scythian land.

The Mixing of Scythians and Amazons

The Scythians were astonished and could not understand how these women of a different race had appeared in their country. When they captured some prisoners, they realized they were women and admired their courage and skill in warfare. For this reason, they desired to have children with them.

After learning their number, they sent an equal body of young men near them and observed their movements without disturbing them. After some time, the Amazons grew bolder and at midday came out from their camp in pairs, wandering around the camp of the young men.

The young men also gained courage, approached them, and became friendly with them. Soon the two camps united into one, and each young man took as wife the woman he had first met. The women learned the language of the men, but the men were unable to learn the language of the women.

Later, the men invited them to come to their parents, but the Amazons refused. As they said, they could neither coexist with the local women nor live among the relatives of their husbands, because they had previously harmed their land and there was always the fear of revenge.

Thus, they departed together with their husbands, traveling for three days eastward of the River Tanais and another three days north of Lake Maeotis.

There the Sauromatians and their descendants finally settled. They preserved, though in corrupted form, the language of their ancestors, as well as the dietary customs, traditions, and manners of the Scythians, because the women never fully learned the language of their husbands.

During military expeditions, the women accompanied the men and fought on horseback, wearing male attire and fighting beside them. For this reason, the migrations of the tribe were family migrations involving the entire people.

The maidens remained unmarried until they had killed a man in battle. The Scythians called the Amazons “androctones” — “slayers of men.”

Commentary

These are the accounts given by Herodotus concerning the origin of the Sauromatians and their connection with the Amazons. This narrative appears mainly in his Histories and constitutes one of the most important ancient traditions concerning the warrior women of the steppe.

The Sauromatians believed in Zeus and especially worshipped Artemis and Ares.

This tradition contains particularly interesting folkloric and sociological elements:

• women fought on horseback alongside men,
• migrations were family-based and not merely military,
• women preserved a distinct language and customs,
• and there existed a ritual connection between marriage and martial valor.

Many of these characteristics of the Scytho-Sarmatian peoples are confirmed by archaeological discoveries. In several steppe burials, women have been found interred with bows, spears, horses, and military equipment.

For this reason, many modern historians believe that behind the Greek tradition of the Amazons there existed a real historical and social background and not merely a mythological invention.

The Scythians moved “with women and children,” meaning that the entire tribe migrated together. During winter they moved southward to milder climates with their herds, while in summer they traveled farther north. They are considered quintessential peoples of the steppe.

This demonstrates a nomadic civilization very different from the classical Greek city-states. Women participated more actively in public and military life than in the Mediterranean world.

The Amazons were called “androctones” (“slayers of men”), a designation reflecting both the fear and admiration they inspired among the Greeks.

The Scythians offered sacrifices to Ares, which distinguished them from the Greeks, who especially honored Zeus Xenios, protector of hospitality and strangers. These differing ways of life and cultural perceptions contributed to the hostility between the two worlds.

Problems of Adaptation and Social Integration

The transition from a nomadic way of life to a more organized urban civilization has historically been difficult for many peoples, including certain Roma populations, who have faced challenges of social integration. In some cases, this has contributed to phenomena of marginalization and criminality, such as theft, robbery, drug trafficking, and organized crime.

Phenomena of Lawlessness in Crete

In certain mountainous and isolated regions of Crete, phenomena such as vendettas, illegal weapon possession, organized criminal activity, drug trafficking, and strong localism have occasionally been observed. These phenomena are often associated with geographic isolation, traditions of armed self-justice, distrust toward central authority, and a misunderstood concept of personal freedom.

Similar difficulties of social adaptation may also appear among immigrant populations in host countries, occasionally leading to increased delinquency and insecurity within society.

(22/5/26)

Amphiktyon – Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site:
Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Σαυρομάτιδες Αμαζόνες κατάγονταν, σύμφωνα με την παράδοση, από τις Θεμισκύριες Αμαζόνες. Σε μία εκστρατεία του Ηρακλή ή του Θησέως, οι Έλληνες έστειλαν τρία πλοία στον Εύξεινο Πόντο με αιχμάλωτες Αμαζόνες. Εκείνες στασίασαν, σκότωσαν τους φύλακες και τους ναύτες και, επειδή δεν γνώριζαν την τέχνη της ναυσιπλοΐας, τα πλοία έμειναν ακυβέρνητα στην ορμή των κυμάτων και των ρευμάτων.

Τελικά εξόκειλαν στη Μαιώτιδα λίμνη. Εκεί οι Αμαζόνες αποβιβάστηκαν σώες, άρπαξαν πολλά άλογα και λεηλάτησαν τη σκυθική χώρα.

Μίξη Σκυθών και Αμαζόνων Οι Σκύθες αιφνιδιάστηκαν και αγνοούσαν πώς αυτές οι γυναίκες διαφορετικού γένους βρέθηκαν στη χώρα τους. Όταν συνέλαβαν μερικές αιχμαλώτους, αντιλήφθηκαν ότι ήταν γυναίκες και θαύμασαν την τόλμη και την πολεμική τους ικανότητα. Για τον λόγο αυτό επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν μαζί τους.

Όταν πληροφορήθηκαν τον αριθμό τους, έστειλαν ανάλογο σώμα νέων ανδρών πλησίον τους και παρακολουθούσαν τις κινήσεις τους χωρίς να τις ενοχλούν. Μετά από λίγο καιρό οι Αμαζόνες ξεθάρρεψαν και έβγαιναν το μεσημέρι από το στρατόπεδό τους ανά δύο, περιφερόμενες γύρω από το στρατόπεδο των νέων.

Τότε και οι νέοι ξεθάρρεψαν, ήρθαν σε επαφή μαζί τους και έγιναν φίλοι. Σύντομα τα δύο στρατόπεδα ενώθηκαν σε ένα και κάθε νέος έλαβε ως σύζυγο τη γυναίκα που είχε γνωρίσει πρώτη. Οι γυναίκες έμαθαν τη γλώσσα των ανδρών, αλλά οι άνδρες δεν μπόρεσαν να μάθουν τη γλώσσα των γυναικών.

Αργότερα οι άνδρες τις κάλεσαν να έρθουν στους γονείς τους, αλλά εκείνες δεν δέχθηκαν. Δεν θα μπορούσαν, όπως έλεγαν, να συνυπάρξουν με τις γυναίκες του τόπου ούτε να συμβιώσουν με τους συγγενείς των ανδρών τους, διότι προηγουμένως είχαν βλάψει τη χώρα τους και υπήρχε πάντοτε ο φόβος εκδίκησης.

Τότε αναχώρησαν μαζί με τους άνδρες τους, πορευόμενοι επί τριήμερον προς ανατολάς του Τανάιδος ποταμού και άλλο τόσο προς βορράν της Μαιώτιδος λίμνης.

Εκεί εγκαταστάθηκαν τελικά οι Σαυρομάτες και οι απόγονοί τους. Διαφύλαξαν, έστω και παραφθαρμένη, τη γλώσσα των προγόνων τους, καθώς και το διαιτολόγιο και τα ήθη και έθιμα των Σκυθών, διότι οι γυναίκες δεν έμαθαν ποτέ πλήρως τη γλώσσα των ανδρών τους.

Οι γυναίκες στις εκστρατείες συνόδευαν τους άνδρες τους και πολεμούσαν έφιππες, φέροντας ανδρική στολή και πολεμώντας στο πλευρό τους. Γι’ αυτό και οι μετακινήσεις τους ήταν οικογενειακές στο σύνολο της φυλής.

Οι παρθένες παρέμεναν ανύπανδρες έως ότου σκοτώσουν κάποιον άνδρα στον πόλεμο. Οι Σκύθες ονόμαζαν τις Αμαζόνες «ανδροκτόνες».

Σχολιασμός

Αυτά αναφέρει ο Ηρόδοτος για τη γένεση των Σαυροματών και τη σύνδεσή τους με τις Αμαζόνες. Η αφήγηση αυτή περιλαμβάνεται κυρίως στις «Ιστορίες» του και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αρχαίες παραδόσεις για τις πολεμίστριες γυναίκες της στέπας.

Οι Σαυρομάτες πίστευαν στον Δία και λάτρευαν ιδιαιτέρως την Άρτεμη και τον Άρη.

Στην παράδοση αυτή υπάρχουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα λαογραφικά και κοινωνιολογικά στοιχεία:

• οι γυναίκες πολεμούν έφιππες μαζί με τους άνδρες,
• οι μετακινήσεις είναι οικογενειακές και όχι μόνο στρατιωτικές,
• οι γυναίκες διατηρούν ξεχωριστή γλώσσα και έθιμα,
• και υπάρχει τελετουργική σύνδεση γάμου και πολεμικής ανδρείας.

Πολλά από αυτά τα στοιχεία   για τους σκυθοσαρματικούς λαούς επιβεβαιώνονται  από αρχαιολογικά ευρήματα. Σε αρκετούς τάφους της στέπας έχουν βρεθεί γυναίκες θαμμένες με τόξα, δόρατα, άλογα και πολεμικό εξοπλισμό.

Γι’ αυτό αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι πίσω από την ελληνική παράδοση των Αμαζόνων υπήρχε πραγματικό ιστορικό και κοινωνικό υπόβαθρο και όχι απλώς μυθοπλαστική επινόηση.

Οι Σκύθες μετακινούνταν «συν γυναιξί και τέκνοις», δηλαδή ολόκληρη η φυλή μετακινούνταν μαζί. Τον χειμώνα κατευθύνονταν νοτιότερα, σε ηπιότερα κλίματα, μαζί με τα κοπάδια τους, ενώ το καλοκαίρι μετακινούνταν βορειότερα. Θεωρούνται κατεξοχήν λαοί της στέπας.

Το γεγονός αυτό δείχνει έναν νομαδικό πολιτισμό διαφορετικό από τις κλασικές ελληνικές πόλεις-κράτη. Οι γυναίκες συμμετείχαν περισσότερο στη δημόσια και πολεμική ζωή απ’ ό,τι στον μεσογειακό κόσμο.

Οι Αμαζόνες ονομάζονταν «ανδροκτόνες» Τούτο συνδέεται με   τον φόβο αλλά και τον θαυμασμό που προκαλούσαν στους Έλληνες.

Οι Σκύθες  πρόσφεραν θυσίες στον Άρη, γεγονός που τους διαφοροποιούσε από τους Έλληνες, οι οποίοι τιμούσαν ιδιαιτέρως τον Ξένιο Δία, προστάτη της φιλοξενίας και των ξένων. Οι διαφορετικοί τρόποι ζωής και οι πολιτισμικές αντιλήψεις συνέβαλαν στη διαμόρφωση αντιπαλότητας μεταξύ των δύο κόσμων.

Προβλήματα με τους Ρομά  . Η μετάβαση από έναν νομαδικό τρόπο ζωής σε έναν πιο οργανωμένο αστικό πολιτισμό υπήρξε ιστορικά δύσκολη για πολλούς λαούς, και για τους Ρομά, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες κοινωνικής ενσωμάτωσης, με αποτέλεσμα την ροπή ορισμένων στην παρανομία, την κλοπή, ληστεία , τα ναρκωτικά , το οργανωμένο έγκλημα κ.α

Φαινόμενα παραβατικότητας στην Κρήτη  Παρατηρούνται   σε ορισμένες ορεινές και απομονωμένες περιοχές της  Κρήτης , όπως   παράνομες πράξεις ( αυτοδικία  , οπλοχρησία,  έντονη  παραβατικότητα, παράνομος πλουτισμός, εμπόριο ναρκωτικών)   , που συνδέονται με την απομόνωση, έντονος τοπικισμό , τις πρωτόγονες συνήθειες(βεντέτα ) την ιστορική δυσπιστία προς το κράτος και την κακώς εννοούμενη ελευθερία. Παρόμοια φαινόμενα προσαρμογής έχουν και οι  μετανάστες στις χώρες  υποδοχής των και   δημιουργούν  έντονα φαινόμενα εγκληματικότητας , παραβατικότητας ,  η οποία δημιουργεί ανασφάλεια στους πολίτες.  (22/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε συνοπτικά με τις Αμαζόνες. Με την ονομασία αυτή ήταν γνωστό ένα είδος γυναικών εξόχως ανδρείων και πολεμικών, και η λέξη παράγεται από το α- στερητικό και το «μαζός», που σημαίνει μαστός,(στήθος).

Υπήρξαν τρία γένη Αμαζόνων σε διάφορες περιοχές:

1.   Στην Ασία, παρά τον Θερμώδοντα ποταμό.

2.   Στη Σαυροματία.

3.   Στη Λιβύη.

Οι δύο πρώτες κατάγονταν από τη Σκυθία, ενώ η τρίτη από τη Λιβύη,  . Η ακριβής καταγωγή τους αγνοείται. Επειδή ήταν δεινές πολεμίστριες, θεωρούνταν θυγατέρες του θεού Άρη.

Οι Σκύθες, σε παλαιές εποχές, εκστράτευαν συν γυναιξί και τέκνοις και έφτασαν μέχρι την Καππαδοκία. Σε κάποια μάχη που έλαβε χώρα εκεί, σκοτώθηκαν όλοι οι άνδρες εκτός από ολίγους. Όταν οι γυναίκες είδαν τη συμφορά, άρπαξαν τα όπλα και νίκησαν τους εχθρούς. Στην πατρίδα τους είχαν τη δική τους κυριαρχία, με θεσμούς και διπλωματία.

Αργότερα έκτισαν την πόλη Θεμίσκυρα, εγκατέστησαν περιβόητα ανάκτορα και επέβαλαν διοίκηση και έννομη τάξη. Είχαν δύο βασίλισσες ως ανώτατες άρχουσες: τη Μαρπησία και τη Λαμπιδώ. Η πρώτη είχε την ευθύνη της λειτουργίας του κράτους, ενώ η δεύτερη ήταν υπεύθυνη για τις εξωτερικές υποθέσεις και τους πολέμους, ως αρχηγός του στρατεύματος.

Θέσπισαν επίσης συμβούλια γυναικών και νόμους σύμφωνα με τους οποίους οι άνδρες έμεναν στο σπίτι, ανέτρεφαν τα παιδιά και εκτελούσαν όλες τις εργασίες που σε άλλα έθνη εκτελούσαν οι γυναίκες. Δεν τους επιτρεπόταν να φέρουν όπλα στους πολέμους και στα κυνήγια, ούτε να ασχολούνται με ανδρικά γυμνάσματα ή με τα πολιτικά. Απόλυτη δηλαδή γυναικοκρατία επιβλήθηκε διά νόμου.

Οι γυναίκες εκτελούσαν όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά καθήκοντα. Παρόμοια μέτρα καθιέρωσαν και στην ανατροφή των νηπίων. Παραμόρφωναν τα χέρια και τα πόδια των αρρένων νηπίων, ώστε να τα καταστήσουν ανίκανα για πολεμικές και ανδρικές εργασίες. Στα θήλεα νήπια αφαιρούσαν τους μαστούς ή, κατά άλλους, μόνο τον δεξιό μαστό, ώστε να μη δυσκολεύονται στην τοξοβολία και στη χρήση των όπλων. Δεν θήλαζαν τα βρέφη, αλλά τα έτρεφαν με ζωικό γάλα και άλλες μαλακές τροφές.

Οι Θεμισκύριες Αμαζόνες

Μετά τη θέσπιση της γυναικοκρατίας, η Μαρπησία εξεστράτευσε στην Ασία και προχώρησε μέσω του Τανάιδος ποταμού, όπου έπεσε ηρωικά μαχόμενη. Τη διαδέχθηκε η κόρη της Ορειθύια , η οποία υπέταξε πολλά μέρη της Ασίας και έφθασε μέχρι τη Θράκη.

Έπειτα επέστρεψε στην πατρίδα της νικήτρια και τροπαιούχος. Με τα πολλά λάφυρα έκτισε μεγαλοπρεπέστατο ναό στην Ταυροπόλο Άρτεμη και άλλον έναν προς τιμήν του πατρός Άρεως. Προσέφερε θυσίες στους θεούς και διοργάνωσε πολυτελείς εορτές.

Η Ωρείθυια εξουσίαζε πολλά μέρη της Ασίας και σχεδόν ολόκληρη τη Συρία με τρόπο φιλάνθρωπο και επιεική, γι’ αυτό και τιμήθηκε από όλους τους κατοίκους της χώρας. Όταν πέθανε η Λαμπιδώ, ανέλαβε η Αντιόπη.

Το κίνημα και η δύναμη των Αμαζόνων έλαβαν μεγάλη φήμη, και τότε ο Ευρυσθέας έστειλε τον Ηρακλή να του φέρει τη ζώνη της Αντιόπης, δηλαδή να καθυποτάξει το βασίλειό της. Μερικοί συγχέουν τα ονόματα και αναφέρουν ότι ο Ηρακλής πήγε για τη ζώνη της Ιππολύτης, ενώ άλλοι για εκείνη της Αντιόπης.

Κατά την απουσία της Ωρείθυιας με το στράτευμα στην Ασία, ο Ηρακλής ήρθε στη Θεμίσκυρα και, ύστερα από μεγάλη μάχη, νίκησε την Αντιόπη και την έλαβε αιχμάλωτη.

Κατά άλλους, τα γεγονότα αυτά είναι πολύ μεταγενέστερα της Μαρπησίας και της Λαμπιδούς και στο μεταξύ βασίλευσαν πολλές άλλες μέχρι την Ωρείθυια και την Αντιόπη.

Λέγεται ακόμη ότι αργότερα εξεστράτευσε και ο Θησέας εναντίον των Αμαζόνων με στόλο και συνέλαβε αιχμάλωτη την Αντιόπη ή την Ιππολύτη, όταν η Ωρείθυια απουσίαζε με το στράτευμα.

Όταν επέστρεψε η Ωρείθυια, συμμάχησε με τον βασιλιά Σαγέα των Σκυθών και εξεστράτευσαν κατά της Αθήνας. Στρατοπέδευσαν έξω από την πόλη εναντίον του Θησέως, με σκοπό να εκδικηθούν και να απελευθερώσουν την αιχμάλωτη Αντιόπη.

Ο ερχομός τους συντάραξε τους Αθηναίους. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, ο πόλεμος με τις Αμαζόνες έληξε ειρηνικά, ύστερα από συμφωνία. Το γεγονός αυτό έδωσε αργότερα θέμα στους τραγικούς ποιητές.

Μερικοί υποστήριξαν ότι οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν ποτέ, αλλά τους διαψεύδει ο Πλούταρχος, ο οποίος αναφέρει ότι σώζονταν ακόμη επί των ημερών του πολλά μνημεία, τοπωνύμια και τελετές θυσιών προς τιμήν τους.

Η καθυπόταξή τους από τους Έλληνες και η αποτυχημένη εκστρατεία τους κατά της Αθήνας μείωσε σημαντικά τη δύναμή τους και οδήγησε στην απώλεια των κατακτήσεών τους.

Μετά την Ωρείθυια βασίλευσε η Πενθεσίλεια, η οποία όμως εκδιώχθηκε επειδή έγινε πρόξενος εμφυλίου πολέμου. Ήρθε τότε με ένα τμήμα στρατού ως σύμμαχος των Τρώων στον Τρωικό πόλεμο.

Μετά τον θάνατο του Έκτορος εισήλθε στη μάχη και επέδειξε μεγάλη ανδραγαθία, αποδεκατίζοντας αρκετούς ηγέτες των  Ελλήνων . Τελικά τη σκότωσε μαχόμενη ο Αχιλλέας, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, στάθηκε δίπλα της όταν ξεψυχούσε και τότε σκότωσε τον αυθάδη Θερσίτη, επειδή τον ειρωνεύτηκε.

Λέγεται μάλιστα ότι εκείνες τις στιγμές ο Αχιλλέας ανακάλυψε τη μεγάλη ομορφιά της και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένας «ουράνιος έρωτας».

Αλλά και επί Μεγάλου Αλεξάνδρου διασώζετο μία ταπεινή βασίλισσα των Αμαζόνων με το όνομα Θάληστρις, την οποία ο Αλέξανδρος συνάντησε κατά την προέλασή του στην Ασία.

Σχολιασμός

Στο χωριό  Μονοκλησιά  στις Σέρρες,   κάθε χρόνο στις 8 Ιανουαρίου αναβιώνει η «Γυναικοκρατία» ή «Γιορτή της Μπάμπως». Παρόμοιες γιορτές γίνονται και σε χωριά της Θράκης

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ένα ενιαίο πολιτικό σύστημα, αλλά λειτουργούσαν σαν «εργαστήριο πολιτευμάτων». Ιδιαίτερα τέτοια πολιτικά εργαστήρια δημιουργούσαν στις αποικίες, όπως στη Λιβύη και στον Εύξεινο Πόντο.

Από την άποψη αυτή, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι υπήρξαν οι πρώτοι που προβληματίστηκαν σοβαρά πάνω στη θέση της γυναίκας και στη συμμετοχή της στην εξουσία.

Οι ηγέτες αυτών των λαών ήταν είτε Έλληνες είτε ελληνοποιημένοι εντόπιοι, γεγονός που διαφαίνεται τόσο από τα ονόματα όσο και από τη θρησκεία τους, η οποία ήταν συνδεδεμένη με το ελληνικό πάνθεον και ιδιαίτερα με τον Δία.

Οι πολλές ανεξάρτητες πόλεις-κράτη επέτρεψαν συνεχή πειραματισμό πάνω στη διακυβέρνηση, την παιδεία και την κοινωνική οργάνωση.

Παραδείγματα

α/ Ο Πυθαγόρας στον Κρότωνα δημιούργησε κοινότητα με φιλοσοφικούς, μαθηματικούς αλλά και πολιτικούς κανόνες· κάτι ανάμεσα σε σχολή, αδελφότητα και πολιτικό κύκλο.

β/ Ο Πλάτων στην Αθήνα, ιδιαίτερα στην «Πολιτεία» και στους «Νόμους», προσπάθησε να περιγράψει ιδανικά μοντέλα πολιτείας.

γ/ Η Σπάρτη αποτέλεσε διαφορετικό μοντέλο στρατιωτικής οργάνωσης, πειθαρχίας και μικτής διακυβέρνησης.

δ/ Άλλες πόλεις είχαν τυραννίδες, ολιγαρχίες ή μικτά συστήματα, όπως εκείνα της γυναικοκρατίας των Σκυθών και των Λιβύων.

Ο ελληνικός κόσμος λειτουργούσε ως δίκτυο αυτόνομων κοινωνικών «πειραμάτων». Πράγματι, πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η πολυδιάσπαση των πόλεων-κρατών δημιούργησε ανταγωνισμό ιδεών και θεσμών.

Η δημοκρατία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά ούτε θεωρήθηκε εξαρχής τέλεια. Οι ίδιοι οι Έλληνες την υποστήριξαν, την αμφισβήτησαν, την τροποποίησαν και συχνά επέστρεφαν σε άλλα μοντέλα, επιδιώκοντας τη βελτίωσή της.

Ο Αριστοτέλης κατέγραψε και συνέκρινε πολλά διαφορετικά πολιτεύματα, προσπαθώντας να διαπιστώσει ποιο λειτουργεί καλύτερα ανάλογα με τον χαρακτήρα κάθε κοινωνίας.

Ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν στατικός· διέθετε έντονο πνεύμα πολιτικού και φιλοσοφικού πειραματισμού. Αυτό ίσως αποτελεί ένα από τα πλέον ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του στην παγκόσμια ιστορία. (1^ον από 3μέρη)

(21/5/2026)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

From 1950 until 1973, when the first successful oil drilling operation took place in Prinos, Turkey did not openly and publicly advance strong claims in the Aegean Sea. Its ambitions were known mainly within diplomatic circles and were reflected in confidential documents and analyses.

I still remember the prophetic words of the late Ambassador Daskalakis during a lecture he delivered to us at the Air War College in 1969:

“Turkey claims the Aegean… In the end, the stronger side will prevail. Therefore, make sure to maintain strong Armed Forces.”

At the time, this statement caused a profound impression upon us, because it was the first time we had heard so clearly the assessment that Turkish policy followed a long-term revisionist strategy.

After 1973 and the beginning of oil extraction from Prinos, Turkey gradually began to express its claims in the Aegean more openly. The situation, however, changed dramatically after 1974 and the Turkish invasion of Cyprus, when Ankara started systematically and insistently projecting claims both in the Aegean and in Thrace.

Since then, Turkish policy has escalated progressively: from the casus belli against the extension of Greek territorial waters, to the theories of “grey zones” and later the doctrine of the “Blue Homeland.” Today, Turkey appears to be moving toward a new upgrading of its claims through legislative and geopolitical initiatives.

Although the full content of Turkey’s new moves is not yet entirely clear, it is estimated that the objective is to intensify pressure upon Greece either through diplomatic coercion or through the creation of faits accomplis in the field, as occurred in the past during the Imia crisis.

Turkish strategy often interprets international law selectively, applying it where it serves its interests and rejecting it where it considers it restrictive to its ambitions. A characteristic example is its stance toward the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) and its casus belli threat against Greece.

We are living in a period of international instability, where international law is being tested, new armed conflicts are erupting across the globe, and geopolitical rivalries are intensifying. Within such an environment, the long-term avoidance of exercising sovereign rights may be interpreted by Turkey as a sign of hesitation.

Greece possesses capable diplomatic personnel and strong Armed Forces. Nevertheless, what is required is a long-term national strategy, determination, and clear political will.

In my opinion, the following are necessary:

1. To examine the extension of Greek territorial waters to 12 nautical miles, in accordance with International Law and the UNCLOS Convention, while providing for international navigation corridors.
2. To continue strengthening the defensive fortification of the islands and the Evros region, with emphasis on comprehensive national defense and deterrent capability.
3. To accelerate the modernization and operational reinforcement of the Hellenic Armed Forces.
4. To systematically raise the issue of Turkish claims in international forums, especially within the European Union, so that a clearer European position may emerge.
5. To utilize all diplomatic options available to the country in every direction — including toward Russia — guided by the principles of stability and the protection of national interests.
6. To strengthen Greece’s strategic partnerships with countries playing a decisive role in the Eastern Mediterranean, such as the United States, Israel, France, and others.

Greece desires peace, stability, and cooperation among nations. Peace, however, can only be effectively safeguarded when accompanied by strong deterrent capability and national unity.

For Hellenism, the message of history remains timeless:

“MOLON LABE” (“Come and take them”)

(19/5/26)

Amphiktyon – Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site:
Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Από το 1950 έως και το 1973, όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη επιτυχής γεώτρηση πετρελαίου στον Πρίνο, η Τουρκία δεν προέβαλλε δημόσια και έντονα διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Οι επιδιώξεις της ήταν γνωστές κυρίως στους διπλωματικούς κύκλους και αποτυπώνονταν σε εμπιστευτικά έγγραφα και αναλύσεις.

Θυμάμαι ακόμη τα προφητικά λόγια του αείμνηστου πρέσβη ε.τ. Δασκαλάκη, σε διάλεξη που μας είχε παραδώσει στη Σχολή Πολέμου Αεροπορίας το 1969:

«Η Τουρκία διεκδικεί το Αιγαίο…. Τελικά θα επικρατήσει ο ισχυρότερος. Γι’ αυτό κοιτάξτε να  διατηρήσετε ισχυρές Ε.Δ.»

Η φράση αυτή προκάλεσε τότε έντονη εντύπωση, διότι για πρώτη φορά ακούγαμε τόσο ξεκάθαρα την εκτίμηση ότι η τουρκική πολιτική ακολουθούσε μακροχρόνιο αναθεωρητικό σχεδιασμό.

Μετά το 1973 και την έναρξη άντλησης πετρελαίου από τον Πρίνο, η Τουρκία άρχισε να διατυπώνει πιο εμφανώς τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Η κατάσταση όμως άλλαξε ριζικά μετά το 1974 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όταν η Άγκυρα άρχισε να προβάλλει συστηματικά και επιτακτικά αξιώσεις τόσο στο Αιγαίο όσο και στη Θράκη.

Έκτοτε, η τουρκική πολιτική κλιμακώθηκε σταδιακά: από το «casus belli» για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, στις θεωρίες περί «γκρίζων ζωνών» και αργότερα στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Σήμερα, η Τουρκία φαίνεται να προχωρεί σε νέα αναβάθμιση των διεκδικήσεών της μέσω νομοθετικών και γεωπολιτικών πρωτοβουλιών.

Αν και δεν είναι ακόμη απολύτως σαφές το πλήρες περιεχόμενο των νέων τουρκικών κινήσεων, εκτιμάται ότι στόχος είναι η ενίσχυση της πίεσης προς την Ελλάδα είτε μέσω διπλωματικού εκβιασμού είτε μέσω δημιουργίας τετελεσμένων στο πεδίο, όπως έχει συμβεί κατά το παρελθόν με την κρίση των Ιμίων.

Η τουρκική στρατηγική συχνά ερμηνεύει επιλεκτικά το διεθνές δίκαιο, εφαρμόζοντάς το όπου εξυπηρετεί τα συμφέροντά της και απορρίπτοντάς το όπου θεωρεί ότι περιορίζει τις επιδιώξεις της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η στάση της απέναντι στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και η απειλή «casus belli» έναντι της Ελλάδας.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο διεθνούς αστάθειας, όπου το διεθνές δίκαιο δοκιμάζεται, νέες πολεμικές συγκρούσεις ξεσπούν σε διάφορες περιοχές του κόσμου και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί εντείνονται. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αποφυγή άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων επί δεκαετίες ενδέχεται να εκλαμβάνεται από την Τουρκία ως ένδειξη διστακτικότητας.

Η Ελλάδα διαθέτει αξιόλογο διπλωματικό προσωπικό και ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις. Ωστόσο, απαιτείται μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική, αποφασιστικότητα και σαφής πολιτική βούληση.

Κατά την άποψή μου, είναι αναγκαίο:

1.   Να εξεταστεί η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τη Σύμβαση UNCLOS, με πρόβλεψη διεθνών διαύλων ναυσιπλοΐας.

2.   Να συνεχιστεί η ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης των νησιών και του Έβρου, με έμφαση στην «παλλάική άμθνα» και την  αποτρεπτική ισχύ.

3.   Να επιταχυνθεί ο εκσυγχρονισμός και η επιχειρησιακή ενίσχυση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

4.   Να τεθεί συστηματικά το ζήτημα των τουρκικών διεκδικήσεων στα διεθνή φόρα και ιδιαίτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να υπάρξει σαφέστερη ευρωπαϊκή στάση.

5.   Να αξιοποιηθούν όλες οι διπλωματικές δυνατότητες της χώρας προς κάθε κατεύθυνση-και προς την Ρωσία,-με γνώμονα τη σταθερότητα και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων.

6.   Να ενισχυθούν οι στρατηγικές συνεργασίες της Ελλάδας με χώρες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο.(ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία κ.α)

Η Ελλάδα επιθυμεί την ειρήνη, τη σταθερότητα και τη συνεργασία των λαών. Η ειρήνη, όμως, διασφαλίζεται ουσιαστικά μόνο όταν συνοδεύεται από ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα και εθνική ενότητα.

Για τον Ελληνισμό, το μήνυμα της ιστορίας παραμένει διαχρονικό:

«ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»

(19/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site:

 http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η Ελλάδα δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα όπου οι επισκέπτες έρχονται μόνο για ανάπαυση και αναψυχή. Είναι ο τόπος όπου γεννήθηκαν οι θεμελιώδεις αρχές του παγκόσμιου πολιτισμού. Μαζί με τις όμορφες παραλίες, τα βουνά, τις πόλεις και τα γραφικά χωριά της, η Ελλάδα αποτελεί έναν ζωντανό χώρο μνήμης και πνευματικής δημιουργίας.

Στον ελληνικό χώρο διαμορφώθηκαν οι πρώτοι θεσμοί δημοκρατίας, οι βάσεις της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της ιατρικής, της αστρονομίας, της ναυσιπλοΐας, του αθλητισμού και των τεχνών. Εδώ ο άνθρωπος άρχισε να αναζητεί την αλήθεια όχι μόνο μέσω της πίστης αλλά και μέσω της λογικής και της επιστημονικής σκέψης.

Η Ελλάδα αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, ένα διαρκές σχολείο, ένα ανοικτό μουσείο και ένα πολύτιμο φυλακτήριο των απαρχών του ανθρώπινου πολιτισμού.

Σήμερα, όμως, ο μέσος επισκέπτης έρχεται σε περιορισμένη επαφή με το βάθος της ελληνικής σκέψης, κυρίως μέσω σύντομων ξεναγήσεων. Θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οργανωμένα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά προγράμματα για νέους από όλη την Ευρώπη, με σεμινάρια, διαλέξεις και βιωματικές δράσεις στους ίδιους τους ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους.

Τέτοιες πρωτοβουλίες θα ενίσχυαν:

• τη γνωριμία των νέων με τις ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού,
• την αλληλοκατανόηση μεταξύ των λαών,
• την καλλιέργεια ανθρωπιστικών αξιών,
• και την επιστροφή στο ελληνικό ιδεώδες του «μέτρου», της αυτογνωσίας και της αρμονίας.

Η επαφή των νέων με το Απολλώνιο πνεύμα της λογικής και το Διονυσιακό πνεύμα της δημιουργικότητας μπορεί να συμβάλει στη διαμόρφωση πιο ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και μιας πιο ανθρώπινης κοινωνίας.

Παρόμοια εκπαιδευτικά–τουριστικά προγράμματα θα μπορούσαν να υποστηριχθούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς συνδέονται άμεσα με την πολιτιστική συνοχή της Ευρώπης, την παιδεία, τον βιώσιμο τουρισμό και τη νεανική κινητικότητα.

Το παρόν σημείωμα προτείνεται να τεθεί υπόψη του Apostolos Tzitzikostas, Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Βιώσιμες Μεταφορές και τον Τουρισμό, με σκοπό τη διερεύνηση της δυνατότητας δημιουργίας ευρωπαϊκών προγραμμάτων πολιτιστικού και εκπαιδευτικού τουρισμού με επίκεντρο την Ελλάδα και την κλασική παιδεία. (17/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site:

 http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η κλασική ελληνική σκέψη εξακολουθεί να φωτίζει ακόμη και τις πιο σύνθετες διεθνείς εξελίξεις του 21ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε συζητήσεις γύρω από τον ανταγωνισμό Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας, επανέρχεται συχνά το όνομα του Θουκυδίδη.

Ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ, αναφερόμενος κάποτε στη θεωρία του Θουκυδίδη, φέρεται να υπενθύμισε στον Ντόναλντ Τραμπ ότι η ιστορία διδάσκει πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η σύγκρουση ανάμεσα σε μια κατεστημένη δύναμη και σε μια ανερχόμενη. Η αναφορά αυτή δεν ήταν απλώς φιλολογική· ήταν βαθιά πολιτική.

Ο Θουκυδίδης, περιγράφοντας τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ανέλυσε με μοναδική διαύγεια τον φόβο που προκαλεί σε μια ισχυρή δύναμη η άνοδος μιας νέας. Η αντιπαράθεση Αθήνας και Σπάρτης δεν υπήρξε μόνο στρατιωτική· ήταν σύγκρουση ισχύος, συμφερόντων και πολιτικών αντιλήψεων. Το αποτέλεσμα υπήρξε καταστροφικό και για τους δύο κόσμους.

Σήμερα, πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβαίνει στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας. Η Αμερική εξακολουθεί να αποτελεί τη σημαντικότερη δύναμη του πλανήτη, ενώ η Κίνα αναπτύσσεται με ταχύτητα σε οικονομικό, τεχνολογικό και γεωπολιτικό επίπεδο. Ο ανταγωνισμός αυτός μπορεί να οδηγήσει είτε σε ισορροπία είτε σε επικίνδυνη σύγκρουση.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαχρονική αξία της ελληνικής σκέψης: δεν προσφέρει μόνο γνώση του παρελθόντος, αλλά και εργαλεία κατανόησης του παρόντος.

Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως, αν στη συζήτηση αυτή προβαλλόταν όχι μόνο ο Θουκυδίδης αλλά και ο Περικλής. Στον περίφημο «Επιτάφιο», ο Αθηναίος ηγέτης εξυμνεί τη δημοκρατία, την ελευθερία του πολίτη, την αξιοκρατία και τον σεβασμό στους νόμους. Υπενθυμίζει ότι η πραγματική δύναμη μιας πολιτείας δεν βρίσκεται μόνο στα όπλα ή στον πλούτο, αλλά στην ποιότητα των θεσμών και των ανθρώπων της.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα της ελληνικής γραμματείας προς τον σύγχρονο κόσμο: ότι οι λαοί μπορούν να ανταγωνίζονται χωρίς να αυτοκαταστρέφονται και ότι η ειρήνη αποτελεί μορφή σοφίας, όχι αδυναμίας.

Σε μια εποχή όπου κυριαρχούν οι οικονομικοί δείκτες, οι αγορές και οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί, η κλασική παιδεία παραμένει πολύτιμη. Διότι χωρίς ιστορική γνώση και πνευματικό βάθος, ακόμη και η μεγαλύτερη ισχύς γίνεται κοντόφθαλμη.

Και δυστυχώς ΗΠΑ και  Ευρώπη που ήταν πρωτοπόρες στην Κλασική Παιδεία την έβγαλαν από τα σχολεία προς τον σκοπόν του «πολιτικώς ορθού» Έφτασε σε  έσχατη παραχάραξη  να αλλοιώσει και την Οδύσσεια του Ομήρου  με μαύρη Ελένη ενώ η Ελένη ήταν γαλανόλευκη

Αντίθετα η Κίνα προβαίνει με εντατικό ρυθμό στην διάδοση της Ελληνικής παιδείας στα σχολεία.

Καλές είναι οι μπίζνες· ακόμη καλύτερη, όμως, είναι η   Ελληνική Κλασσική Παιδεία. (16/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site:

 http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

A well-organized state alone is not enough;
honest and wise people are also needed,
so that the economy may prosper
and citizens may not suffer from hunger.

Technocrats alone are not sufficient,
nor bureaucrats and profiteers,
nor those who exploit public life
through selfishness and petty politics.

Prime Minister of our era,
draw near to people of knowledge and virtue,
so that they may reform the state mechanism
which too often serves the few
and wrongs the many.

The country suffers from favoritism,
partisan interests, and chronic dysfunction.
Laws bend in favor of “our own people,”
while education remains wounded
and schools neglected.

Legislators often prove to be servants
of party factions,
indifferent to the needs of the citizens,
to galloping inflation,
and to the rising cost of living
that crushes households.

The nation is torn apart
by crime and lawlessness.
The police resist,
yet the deeper cause lies elsewhere.
When the root decays,
the tree itself decays as well.

The root of the problem
lies in the lack of education and culture.
Citizens must be taught,
from kindergarten onward,
their rights and obligations
both at school and in public life.

Young people must learn respect
for their elders,
their teachers,
and people of intellect and spirit.

They should be taught
the Highway Traffic Code from an early age
and apply it conscientiously,
so that the bleeding on the asphalt roads may cease.

Above all,
they must love their homeland as a mother
and serve it with honor and self-sacrifice,
like Socrates
and Leonidas.

The State has a duty
to offer visions and ideals to the young,
not to abandon them
to gangs,
depravity,
anarchy,
and the dark dizziness of decay.

Today the world is rapidly changing form.
Technology races ahead
and brings upheavals.
Greece needs innovation and creativity
in order to achieve self-sufficiency,
for with old tools
come poverty and inadequacy.

This rock holds a unique position;
whoever possesses it
controls the Mediterranean.
Therefore, we must remain strong
as long as Turkey lies in wait.

There is a need to create jobs
through new technological investments
and dignified wages,
so that young people may build families
with security,
prospects,
and prosperity.

Our nation shall survive,
for it has rooted itself deeply
in rock and sea.
It shall create again,
and radiate light
to a suffering world.

Let the political parties cease their divisions
and chart a long-term strategy.
With one voice
let them serve development and progress
beyond the horizon
of the four-year political cycle.

The country can flourish,
provided there is unity of effort,
seriousness,
and worthy leadership,
far from petty politics,
corruption,
and favoritism.

If tax evasion is defeated,
if a National Defense Fund is established,
if strong incentives are provided
for Greek and foreign investments,
if the Greek Diaspora demonstrates
its patriotism in practice,
then new high-technology jobs can be created
so that Greece may prosper.

(11/5/2026)

 Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org