European Issues for Discussion

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Europe continues to face unresolved geopolitical issues that affect its security, stability, and cohesion. Some of these problems have remained unsettled for decades and require a long-term political approach.

The Cyprus Issue

The division of Cyprus remains one of the most significant unresolved issues on the European continent. The presence of Turkish troops in the northern part of the island since 1974 and the absence of a definitive settlement perpetuate a situation that is incompatible with the principles of European integration.

The search for a just and sustainable solution, based on the relevant resolutions of the United Nations Security Council and the European acquis communautaire, should remain a priority for the European Union.

The European Dimension of Eastern Thrace and Constantinople

If Turkey, through new legislation currently under consideration, challenges the Treaty of Lausanne and raises issues such as “grey zones” and other revisionist claims, then the question of European integration in Eastern Thrace, as well as in Imbros and Tenedos, should also be placed on the agenda.

Eastern Thrace and Constantinople constitute geographical parts of the European continent and possess particular historical, cultural, and geopolitical significance for Europe.

The issue of revisiting the status of Eastern Thrace—an overwhelmingly Greek region until 1922 before it came under Turkish sovereignty—as well as that of Constantinople, should be openly discussed from historical and geopolitical perspectives.

A broader dialogue should be initiated regarding the European character of the region, the protection of historical monuments, religious freedoms, cultural heritage, and the rights and identity of hidden or overlooked minority communities.

The Russo-Ukrainian Conflict

The war between Russia and Ukraine is the most serious military conflict in Europe since the Cold War.

Peace cannot be built solely through military means. Sooner or later, a political settlement will be required—one that guarantees Ukraine’s security, preserves the stability of the European continent, and prevents future conflicts.

Despite current hostilities, Russia remains an important part of the European cultural and historical space. In the long term, Europe will need to find a new framework for coexistence and cooperation with Russia when conditions permit.

The Turkish Question

Turkey remains a country of considerable geostrategic importance. However, its relations with neighboring states are often characterized by tensions, particularly in the Eastern Mediterranean, the Aegean Sea, Syria, and Cyprus.

The European Union must approach Turkey with realism. Cooperation is necessary in several areas, but issues concerning democracy, the rule of law, human rights, and respect for the sovereignty of neighboring states cannot be ignored.

Stability in the Eastern Mediterranean requires good-neighborly relations and the abandonment of revisionist policies.

The Role of the European Union

The European Union often focuses on developments in Northern and Eastern Europe, while issues concerning the Eastern Mediterranean do not always receive equivalent attention.

A comprehensive European strategy must take into account both the challenges of the North and those of the South. Europe’s security is indivisible.

Conclusion

Twenty-first century Europe is called upon to resolve problems inherited from the twentieth century. The Cyprus issue, relations with Turkey, the Russo-Ukrainian conflict, and the stability of the Eastern Mediterranean are matters that require dialogue, strategic thinking, and long-term planning.

Solutions will emerge through political will, international legality, and a balanced distribution of power. Only in this way can a safer, more stable, and more prosperous Europe be built.

(31 May 2026)

Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

Ευρωπαϊκά Ζητήματα προς Συζήτηση

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η Ευρώπη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ανοικτά γεωπολιτικά προβλήματα, τα οποία επηρεάζουν την ασφάλεια, τη σταθερότητα και τη συνοχή της. Ορισμένα από αυτά παραμένουν άλυτα επί δεκαετίες και απαιτούν μακροπρόθεσμη πολιτική προσέγγιση.

Το Κυπριακό Ζήτημα

Η διαίρεση της Κύπρου εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εκκρεμότητες στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στο βόρειο τμήμα του νησιού από το 1974 και η απουσία οριστικής λύσης συντηρούν μια κατάσταση που δεν συνάδει με τις αρχές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η αναζήτηση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης, στη βάση των σχετικών αποφάσεων του  Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ  και του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου, θα πρέπει να παραμείνει προτεραιότητα για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Διάσταση της Ανατολικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης

Αν η Τουρκία με το νέο νόμο που ετοιμάζει αμφισβητήσει την Συνθήκη της Λωζάννης και προβάλλει θέμα γκρίζων ζωνών κ.α τότε πρέπει να θέσουμε θέμα Ευρωπαικής ολοκλήρωσης στην Ανατολική Θράκη καθώς Ιμβρου και Τενέδου.

Η Ανατολική Θράκη και η Κωνσταντινούπολη αποτελούν γεωγραφικά τμήματα της ευρωπαϊκής ηπείρου και κατέχουν ιδιαίτερη ιστορική και πολιτισμική  και γεωπολιτική σημασία για την Ευρωπη.

Να τεθεί ευθέως ζήτημα αναθεώρησης  του καθεστώτος της Ανατολικής Θράκης μιας Ελληνικοτάτης περιοχής ως 1922 που περιήλθε στην Τουρκία, καθώς και της Κωνστντινουπόλεως για λόγους ιστορικούς και γεωπολιτικούς

 Να ανοίξει ένας ευρύτερος διάλογος για τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της περιοχής, την προστασία των ιστορικών μνημείων, των θρησκευτικών ελευθεριών και της πολιτιστικής κληρονομιάς καθώς και των κρυφών μειονοτήτων

Η Ρωσοουκρανική Σύγκρουση

Ο πόλεμος μεταξύ  Ρωσίας και  Ουκρανίας αποτελεί τη σοβαρότερη στρατιωτική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Η ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με στρατιωτικά μέσα. Αργά ή γρήγορα θα απαιτηθεί μια πολιτική διευθέτηση, η οποία θα διασφαλίζει: την ασφάλεια της Ουκρανίας, τη σταθερότητα της ευρωπαϊκής ηπείρου, την αποφυγή μελλοντικών συγκρούσεων.

Παρά τις σημερινές αντιπαραθέσεις, η Ρωσία αποτελεί σημαντικό μέρος του ευρωπαϊκού πολιτισμικού και ιστορικού χώρου. Μακροπρόθεσμα, η Ευρώπη θα χρειαστεί να βρει έναν νέο τρόπο συνύπαρξης και συνεργασίας με τη Ρωσία, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Το Ζήτημα της Τουρκίας

Η  Τουρκία  παραμένει μία χώρα με ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία. Ωστόσο, οι σχέσεις της με γειτονικά κράτη χαρακτηρίζονται   από εντάσεις, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη Συρία και στην Κύπρο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αντιμετωπίζει την Τουρκία με ρεαλισμό. Η συνεργασία είναι αναγκαία σε αρκετούς τομείς, αλλά δεν μπορεί να αγνοούνται ζητήματα: δημοκρατίας, κράτους δικαίου, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σεβασμού της κυριαρχίας των γειτονικών κρατών.

Η σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου προϋποθέτει σχέσεις καλής γειτονίας και εγκατάλειψη αναθεωρητικών πολιτικών.

Ο Ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συχνά επικεντρώνεται στις εξελίξεις της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης, ενώ τα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου δεν λαμβάνουν πάντοτε την αντίστοιχη προσοχή.

Μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή στρατηγική οφείλει να λαμβάνει υπόψη τόσο τις προκλήσεις του Βορρά όσο και τις προκλήσεις του Νότου. Η ασφάλεια της Ευρώπης είναι ενιαία και αδιαίρετη.

Επίλογος

Η Ευρώπη του 21ου αιώνα καλείται να επιλύσει προβλήματα που κληρονόμησε από τον 20ό αιώνα. Το Κυπριακό, οι σχέσεις με την Τουρκία, η ρωσοουκρανική σύγκρουση και η σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου αποτελούν ζητήματα που απαιτούν διάλογο, στρατηγική σκέψη και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Οι λύσεις  θα προκύψουν  από πολιτική βούληση, διεθνή νομιμότητα και ισορροπία δυνάμεων. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομηθεί μια ασφαλέστερη και πιο σταθερή Ευρώπη.

(30/5/26)

 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

“Life Experiences”

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

War begins easily,
but ends with difficulty.
It changes humanity
and first of all kills the youth.

The one who starts it
rarely emerges victorious;
arrogance overtakes him,
far removed from reason.

I experienced Nazism,
I lived through Fascism as well.
From a privileged child in Kyparissia
I became poor.

Self-censorship in the newspaper
during the years of the dictatorship;
the “AGON” of Trifylia stood lifeless
within the silence of the Metaxas regime.

During the Occupation the business closed;
my father refused
to support the occupier.
A victim of war —
the business shut down forever.

Some things were taken by the occupiers,
others by the National Resistance;
my father was executed by the Nazis,
while help from anywhere was nonexistent.

And then began
the wandering life of the migrant.
It was difficult to find shelter
in those years,
as it is in the present century.

First in Patras,
then in occupied Athens,
amid executions,
fear, and hunger.

In a small room in Aigaleo
we lived as a family.
My youngest brother,
struck by typhus,
burned with high fever,
a highly contagious disease.

Medical care then
was an unattainable dream.
But my mother, with love,
took him in her arms —
he had become skin and bones —
and carried him to the Infectious Diseases Hospital
in Korydallos.

They placed him
in the ward of the dying.
Yet he survived.
Today he is a veteran general.

And I myself, from an Italian,
received a kick.
At the market, the carabiniere
threw the basket with the rabbit into the air.

He lifted me high and then I fell back down,
and the rabbit returned to the same place.

Yet a decade later,
at NATO, in Italy,
the Carabinieri presented arms to me,
thinking I was a general;
with two silver stars, I was only a lieutenant.

My thoughts always return
to the children of nations at war —
Arabs, Iranians, Russians, Ukrainians, and Jews.

War strikes the young first;
it shatters the dreams of youth.
People are never the same
after war.

To suddenly see
the head of a boy your own age
severed by a sea mine,
washed ashore in Kyparissia
so that they could extract the explosives…

In those years, life had no value.

Children with “plasticine macaroni”
played with explosives, yellowed
by malaria and Atabrine.
One alone burned like gunpowder,
but together they became dynamite.

And so children
were blown apart.

Orphans swollen from hunger
on Akademias Street.
Their final breath:
“I’m hungry, dear lady…”
and then deadly silence.

Nearly four hundred thousand children
during the Occupation —
a bloody sacrifice
to the plunder of Nazism.

What became of the youth
of that generation?
By what right
did they cut short our youthful dreams?

Instead of playing as children,
we lived in rags,
hungry and skeletal.
The days became centuries;
freedom was slow to dawn.

Yet I was fortunate;
I had my uncle, a wise man.
He taught me letters,
philosophy,
and the quintessence of life.

The older ones
raised high
the flag of Resistance.

To see your father dead,
executed with a final bullet…

That bullet struck me too,
though I stood far away;
and on an oilcloth
they carried him to the cemetery
while the blockade still surrounded the area.

To the hero Christos Konstantinidis
we recently erected a monument.

The Italian occupiers
paid some small compensations.
But the Germans, who caused
the greatest genocide
and the devastation of villages,
paid only the first installment
of the occupation loan — and nothing more.

Perhaps some Erinys or Themis
will one day set things right.
Their atrocious crimes
will burden them forever;
Justice will not absolve them.

They imposed memoranda upon us;
they repeated a second crime
without shame, without responsibility.
“To sin twice” is considered madness.

Terrible too were the crimes
of Turkey.
I lived in Smyrna
and came to know the tragedy.

In Pontus and Asia Minor
a great Genocide took place.
An ancient Hellenism
was uprooted
by the conqueror.

The Pontic Greeks were slaughtered,
the others expelled
from their ancestral homes.
Only our dead remain there,
and they create fears within them.

All these tragedies
wounded the Greek soul.
They tempered it like steel
and made it strong.

And while we long
to live in peace,
they question our islands
and view Hellenism with hostility.

But the Greek answers them,
as his ancestors once did,
with few words:
“Mολών λαβέ” — “Come and take them.”

Yet we possessed high morale
and a longing for freedom.
The National Resistance in the mountains
gave us hope and wings.

But then were born
the eggs of Division:
some sided with Moscow,
others with the Allies.

And whoever spoke of Hellenism
was considered an enemy
by their generation.

The accursed day
of Attila’s invasion —
the betrayal of Cyprus
by the junta mafia
and reckless party politics.

We served the homeland faithfully;
we did not betray it.
We loved it as our mother.
Some of us gave our hearing,
others gave other parts of themselves.

And still we have not retired;
and wherever we may go,
we shall remain here.

Heroes are only those
who sacrificed themselves for the homeland.

Hail, heavenly Greece eternal!

(28 May 2026)

Amphiktyon – Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Greek Literary Society

Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site

ΒΙΩΜΑΤΑ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο πόλεμος εύκολα αρχίζει
μα δύσκολα τελειώνει,
την ανθρωπότητα αλλάζει
και πρώτα τη νεότητα σκοτώνει.

Εκείνος που τον ξεκινά
σπανίως βγαίνει νικητής·
η αλαζονεία τον κυριεύει,
μακριά απ’ τη λογική.

Βίωσα τον ναζισμό,
έζησα και τον φασισμό.
Από αρχοντόπουλο στην Κυπαρισσία
βρέθηκα φτωχός.

Αυτολογοκρισία στην εφημερίδα
στα χρόνια της δικτατορίας·
άνευρος ο «ΑΓΩΝ» της Τριφυλίας
μέσα στη μεταξική σιωπή.

Στην Κατοχή η επιχείρηση κλείνει·
στον κατακτητή ο πατέρας μου
στήριξη δεν δίνει.
Θύμα του πολέμου —
 η επιχείρηση οριστικά κλείνει.

Άλλα πήραν οι κατακτητές,
άλλα η Εθνική Αντίσταση·

τον πατέρα μου εκτέλεσαν οι Ναζιστές
 βοήθεια από κάπου  ανύπαρκτη

Και τότε αρχίζει

η περιπλάνηση του μετανάστη.
Δύσκολο να στεγαστείς
εκείνα τα χρόνια.

όπως και στον παρόντα αιώνα

Πρώτα στην Πάτρα,
ύστερα στην κατοχική Αθήνα,
ανάμεσα σε εκτελέσεις,
φόβο και πείνα.

Σε μια κάμαρα στο Αιγάλεω
ζούσαμε οικογενειακώς.
Ο μικρότερος αδελφός
χτυπημένος από εξανθηματικό τύφο,

με υψηλό πυρετό
νόσημα άκρως μολυσματικό.

Η περίθαλψη τότε
όνειρο απατηλό.
Μα η μάνα, με αγάπη,
τον πήρε αγκαλιά —
είχε γίνει δέρμα και οστά —
και τον πήγε στο Λοιμωδών
στον Κορυδαλλό.

Τον έβαλαν
σε θάλαμο αναχωρητών.
Κι όμως επέζησε.
Σήμερα είναι βετεράνος στρατηγός.

Κι εγώ από Ιταλό
δέχτηκα κλωτσιά.
Στο παζάρι ο καραμπινιέρος
πέταξε το πανέρι στον αέρα με το κουνέλι

Με σήκωσε ψηλά και προσγειώθηκα μετά
και το κουνέλι γύρισε στα ίδια μέρη.

Κι όμως, μια δεκαετία μετά,
στο ΝΑΤΟ, στην Ιταλία,
μου παρουσίασε όπλα η Καραμπινιερία
νομίζοντας πως ήμουν στρατηγός,
 με δύο ασημένια ήμουν υπολοχαγός.

Στη σκέψη μου πάντα
στα παιδιά των εμπολέμων  γυρίζει
Αράβων, Ιρανών , Ρώσων, Ουκρανών

 και Εβραίων.
Ο πόλεμος πρώτα τη νιότη χτυπά,
τα όνειρα των νέων συντρίβει.

Ποτέ δεν είναι ίδιοι
οι άνθρωποι μετά τον πόλεμο.

Να δεις ξαφνικά
το κεφάλι του συνομηλίκου σου
κομμένο από θαλάσσια νάρκη,

ξεβρασμένη στην Κυπαρισσία
για να πάρουν την εκρηκτική ουσία…
Εκείνα τα χρόνια η ζωή δεν είχε αξία.

Παιδιά με «μακαρόνια» πλαστελίνης
έπαιζαν με εκρηκτικά, κατακίτρινα από

την ελονοσία και την ατεμπρίνη
ένα μόνο έκαιγε σαν πυρίο,
μα όλα μαζί γίνονταν δυναμίτης.
Κι έτσι παιδιά
κόπηκαν στα δύο.

 Τα ορφανά πρησμένα από την πείνα
στην οδό Ακαδημίας.
Η τελευταία τους  πνοή:
«Πεινάω, καλέ κυρία…»
κι ύστερα νεκρική σιωπή.

Τετρακόσιες περίπου  χιλιάδες παιδιά
μέσα στην Κατοχή —
αιματηρή θυσία
στου Ναζισμού την  διαρπαγή.

Τι απέγιναν τα νιάτα
εκείνης της γενιάς;
Με ποιο δικαίωμα
μας  έκοψαν τα  όνειρα τα νεανικά;

Αντί να παίζουμε σαν παιδιά,
ζούσαμε  ρακένδυτοι,
πεινασμένοι και  σκελετωμένοι.
Οι μέρες γίνονταν αιώνες·
αργούσε η λευτεριά να ξημερώσει

Εγώ όμως στάθηκα τυχερός·
είχα το θείο μου ήταν σοφός
μου δίδαξε γράμματα
και φιλοσοφία. και της ζωής

της πεμπτουσία

Οι μεγαλύτεροι
σήκωσαν ψηλά
τη σημαία της Αντίστασης.

Να δεις τον πατέρα σου νεκρό,
με χαριστική βολή εκτελεσμένο,

Εκείνη η σφαίρα χτύπησε και μένα

παρότι απομακρυσμένος
και πάνω σε λιόπανο
τον  πήγαν  στο  νεκροταφείο  

όσο το  μπλόκο  διαρκούσε τριγύρω

Στον ήρωα Χρήστο Κωνσταντινίδη
στήσαμε πρόσφατα μνημείο.

Οι Ιταλοί κατακτητές
 πλήρωσαν κάποιες μικρές αποζημιώσεις.
Οι Γερμανοί όμως, που τη  μέγιστη γενοκτονία

προξένησαν και των χωριών τις δηώσεις
μόνο του κατοχικού δανείου πλήρωσαν.

την πρώτη δόση  και έτερον ουδέν

κάποια Ερινύα ή η Θέμις θα τα διορθώσει


Τα αποτρόπαια εγκλήματα
θα τους βαραίνουν αιώνια.

 η Δικαιοσύνη δεν θα τους αθωώσει

Μνημόνια μάς επέβαλαν

Δεύτερο έγκλημα επανέλαβαν
χωρίς ντροπή, χωρίς αίσθημα ευθύνης.

 Το δις εξαμαρτάνειν  θεωρείται παραφροσύνη

Αποτρόπαια και τα  εγκληματα
  της Τουρκίας

έζησα στη Σμύρνη

και γνώρισα την τραγωδία.
Στον Πόντο και στη Μικρά Ασία
συντελέστηκε μείζονα Γενοκτονία.

Ένας πανάρχαιος Ελληνισμός
ξερριζώθηκε.από τον  κατακτητή
Οι Πόντιοι σφαγιάστηκαν,
οι άλλοι εκδιώχθηκαν
από τις πατρογονικές εστίες

 Μόνο οι νεκροί μας   μένουν εκεί

Και τους δημιουργούν φοβίες.

Όλες αυτές οι τραγωδίες
λάβωσαν την ελληνική ψυχή.

Την χαλύβδωσαν

και την έκαναν ισχυρή

Κι ενώ ποθούμε
να ζήσουμε ειρηνικά,
 αυτοί  αμφισβητούν  τα νησιά
και τον Ελληνισμό βλέπουν εχθρικά.

Μα ο Έλληνας τους απαντά 

 όπως οι πρόγονοι  του λακωνικά
«Μολών λαβέ».

Είχαμε όμως υψηλό ηθικό
και πόθο για λευτεριά.
Η Εθνική Αντίσταση στα βουνά
μας έδινε ελπίδα και φτερά

Μα τότε γεννιόνταν
και του Διχασμού τ’ αυγά
άλλοι με το Μόσκοβο,
άλλοι με τους συμμάχους.
Κι όποιος  μιλούσε για Ελληνισμό,
 εχθρός. ήταν  η γενιά τους

  Η αποφράδα μέρα   
της εισβολής του Αττίλα —
 η Κυπριακή  προδοσία
από την  χουντική μαφία
και  η άφρονα  κομματοκρατία

Την πατρίδα πιστά υπηρετήσαμε

δεν την προδώσαμε

σαν μάνα μας την αγαπήσαμε

την ακοή  κι’ άλλοι άλλα τις χαρίσαμε

και ακόμη δεν αποστρατευτήκαμε

αλλά και που θα φύγουμε εδώ θα είμαστε

Ήρωες  μόνο  όσοι θυσιαστήκανε υπέρ πατρίδας  

Χαίρε  ουράνια Ελλάδα  αιωνία!

 (28/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

TSIPRAS A HARBINGER OF NATIONAL DISASTER

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

With his new party, EL.A.S., Mr. Alexis Tsipras attempts to drag Greece back to the nightmarish days of the Civil War, of “EL.A.S. – EL.A.S. for Greece,” except that back then the children of Greece were fighting for Moscow.

It is astonishing how the Supreme Court of Greece failed to perceive Mr. Tsipras’ trap and the associations that refer to those dreadful times. No one has the right to use the title of our country, which is considered sacred, for political games — especially when such references evoke national division.

Mr. Tsipras, instead of remaining silent, has returned to the political stage in order to supposedly “save” Greece once again. The same man who:

1/ Introduced student strikes and school occupations into the educational system.

2/ As a Marxist of the Interior Communist Party of Greece, later moved into the Left of Alekos Alavanos, only to present himself afterwards as the savior of the economy.

3/ With deceptive slogans won the votes of the Greek people in 2015, became Prime Minister, and plunged the country into yet another harsh Memorandum, binding Greece for decades.

4/ Held a referendum and threw into the trash — even if mistaken — the verdict of the Greek people.

5/ Brought the economy to total collapse and led the people into poverty and economic suffocation.

6/ Handed over the name, language, and nationality of “Macedonia” to the people of Skopje and treated the massive gatherings of Greek patriots in Thessaloniki, Athens, and Prespes as a “mob.”

7/ Is once again being presented as the savior of the country, despite being a politician whom many associated with tolerance toward extremist groups and with events that scarred Athens.

8/ His government, full of scandals, disorder, and chaos, led the country to international humiliation, disrepute, and ridicule.

9/ Invited Recep Tayyip Erdoğan to officially present his claims and made the unforgettable statement that “the Aegean belongs to the fish.” Except that now Turkish fishing boats are the ones catching them.

10/ Ultimately proved incapable and unfit to govern the country.

And yet, the media continue to promote him relentlessly as a future “savior.” Heaven help us. How much lower will we descend with such a mentality?

(27/5/26)

Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

ΤΣΙΠΡΑΣ ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Με το νέο του κόμμα ΕΛ.Α.Σ., ο κ Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να γυρίσει την Ελλάδα πίσω στις εφιαλτικές ημέρες του Εμφυλίου Πολέμου, του «ΕΛ.Α.Σ. – ΕΛ.Α.Σ. για την Ελλάδα», μόνο που τότε πολεμούσαν τα παιδιά της Ελλάδος   για τη Μόσχα.

Απορίας άξιον   πώς ο Άρειος Πάγος δεν αντελήφθη την παγίδα του κ. Τσίπρα και τους συνειρμούς που παραπέμπουν σε εφιαλτικές εποχές. Κανένας δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τον τίτλο της χώρας μας, που θεωρείται ιερός, για πολιτικά παιχνίδια, και μάλιστα όταν αυτά παραπέμπουν σε εθνικό διχασμό.

Ο κ. Τσίπρας, αντί να παραμείνει στη σιωπή, ξαναβγήκε στο προσκήνιο για να «σώσει» δήθεν την Ελλάδα. Αυτός που:

1/ Εγκαινίασε τις μαθητικές απεργίες και τις καταλήψεις σχολείων στην παιδεία.

2/ Ως μαρξιστής του ΚΚΕ Εσωτερικού μεταπήδησε στην Αριστερά του Αλέκου Αλαβάνου, για να παρουσιαστεί αργότερα ως σωτήρας της οικονομίας.

3/ Με απατηλά συνθήματα κέρδισε την ψήφο των Ελλήνων το 2015, έγινε πρωθυπουργός και βύθισε τη χώρα σε ένα ακόμη βαθύ Μνημόνιο, δεσμεύοντας τη χώρα για δεκαετίες.

4/ Έκανε δημοψήφισμα και πέταξε στα σκουπίδια — έστω και εσφαλμένη — την ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

5/ Έφερε την οικονομία σε πλήρη κατάρρευση και οδήγησε τον λαό σε φτώχεια και οικονομική ασφυξία.

6/ Παρέδωσε το όνομα, τη γλώσσα και την εθνότητα της «Μακεδονίας» στους Σκοπιανούς και αντιμετώπισε τις ογκώδεις συγκεντρώσεις των Ελλήνων πατριωτών σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Πρέσπες ως «όχλο».

7/ Προβάλλεται ξανά ως σωτήρας της χώρας, ενώ υπήρξε πολιτικός που πολλοί ταύτισαν με ανοχή απέναντι σε ακραίες ομάδες και με γεγονότα που στιγμάτισαν την Αθήνα.

8/ Η κυβέρνησή του, γεμάτη σκάνδαλα, διάλυση και χάος, οδήγησε τη χώρα σε διεθνή διασυρμό, ανυποληψία και χλευασμό.

9/ Κάλεσε τον Recep Tayyip Erdoğan να διατυπώσει επισήμως τις διεκδικήσεις του και είπε το αμίμητο ότι «το Αιγαίο είναι για τα ψάρια». Μόνο που τώρα τα ψαρεύουν τα τουρκικά ψαροκάικα.

10/ Αποδείχθηκε ανίκανος και ακατάλληλος να κυβερνήσει τη χώρα.

Κι όμως, αυτόν προβάλλουν κατά κόρον τα ΜΜΕ ως μελλοντικό «σωτήρα». Και μη χειρότερα. Πού ακόμη θα κατρακυλήσουμε με τέτοια νοοτροπία; (27/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

THE AMAZONS OF LAKE TRITONIS

Third Part

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Amazons of Libya

According to Diodorus Siculus, in western Libya and around Lake Tritonis there lived an ancient matriarchal nation of Amazons.

The island they inhabited was also called Hesperia. The Amazons are described as an exceptionally warlike people, similar to the Amazons of Scythia. They subdued many cities and tribes of the region, leaving free only one sacred city, Mene, inhabited by Ethiopian fish-eaters.

The region is described as a land:

  • with volcanoes,
  • mountain ranges,
  • precious stones,
  • rich vegetation,
  • and vast expanses of water.

Queen Myrina

When the famous Myrina ruled, she assembled an army of:

  • 30,000 infantry,
  • and 3,000 cavalry.

She campaigned against the Atlanteans, who were considered the most civilized nation of Libya. They inhabited fertile lands with great cities and, according to Diodorus, lived in prosperity and happiness.

Myrina captured the city of Cerne:

  • slaughtered the men,
  • enslaved the women,
  • and used terror to subjugate neighboring peoples.

Later, however, she treated the Atlanteans with clemency and founded a new city bearing her name: Myrina.


The War Against the Gorgons

The Atlanteans asked Myrina to free them from the Gorgons, who ravaged their land.

Myrina marched against them:

  • killed many,
  • captured 3,000 prisoners,
  • and attempted to burn the forests where they had taken refuge.

However, the fire did not spread — probably because of the great humidity of the region, a detail suggesting an environment very different from today’s Saharan desert landscape.

Later, the captive Gorgons escaped, seized the Amazons’ weapons, and slew many of them.

Myrina then built magnificent tombs for the fallen Amazons.


Perseus and Heracles

Later, the Perseus also fought the Gorgons when their queen was Medusa.

Afterward appeared Heracles, who — according to tradition — exterminated both the Gorgons and the Amazons because he would not tolerate matriarchal nations.


Commentary – Lake Tritonis and the Green Sahara

Lake Tritonis is described by:

  • Herodotus,
  • Diodorus,
  • and the Argonautica,

as a vast lagoon or inland sea of North Africa.

Descriptions include:

  • reeds,
  • marshlands,
  • rich vegetation,
  • great forests,
  • and peoples living around its shores.

Today, many researchers believe this tradition may relate to the era of the so-called “Green Sahara,” when:

  • North Africa was far wetter,
  • large lakes and rivers existed,
  • and desertification had not yet been completed.

5

The great climatic transformation appears to have begun around:

  • 6000–4000 BC,
    when the Sahara gradually turned into desert.

The Argonautica and Chronology

Since the Argonauts describe Tritonis as a vast water region resembling a sea, it may indicate that the myth itself dates to a period long before the desertification of the Sahara.

This would place the origins of the tradition much earlier than the conventional Mycenaean dating of approximately 1400–1200 BC.

The Orphic Argonautica, with their strongly archaic and cosmological character, reinforce the idea that the myth preserves memories of extremely ancient ages.

For the Orphics, thousands of years before many other civilizations appeared on the historical stage, had already formulated theories concerning:

  • the Universe,
  • Life,
  • Monotheism,
  • and Cosmic Order.

These concepts are expressed in the Orphic Hymns, texts which foreign scholars often ignored, avoided interpreting, or failed to highlight adequately. Unfortunately, according to this interpretation, several Greek scholars and researchers — as well as AI systems — have fallen into the same error.

Specifically, according to the Orphic tradition:

  1. They conceived the idea of a heliocentric system.
  2. They recorded that the Sun was located in the region of Taurus from 3620 BC until 1841 BC.
  3. From around 5000 BC they had determined and recorded the successive positions of the North Pole and its deviations.
  4. From as early as 11,860 BC they possessed advanced knowledge and studied cosmic phenomena.
  5. From these Orphic theories emerged the first principles of:
    • Cosmology,
    • Theogony,
    • Physiology,
    • and Philosophy,
      later expressed by the Pre-Socratic philosophers.
  6. They investigated celestial phenomena and studied the spiritual manifestations of individuals and societies.

This, according to the present interpretation, is not mere ancestral glorification, but a scientific truth supported by the surviving Orphic texts.


General Conclusion

It is hoped that AI systems will further study and better understand the significance of the Orphic tradition so as to avoid mistaken historical estimations.

(25 May 2026)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site

ΟΙ ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΩΝΙΔΑΣ ΛΙΜΝΗΣ 3ον

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Αμαζόνες της Λιβύης

Σύμφωνα με τον Διόδωρος Σικελιώτης, στη δυτική Λιβύη και γύρω από την Τριτωνίδα Λίμνη κατοικούσε πανάρχαιο γυναικοκρατούμενο έθνος Αμαζόνων.

Η νήσος όπου κατοικούσαν ονομαζόταν και Εσπερία. Οι Αμαζόνες παρουσιάζονται ως εξαιρετικά πολεμικός λαός, παρόμοιος με τις Αμαζόνες της Σκυθίας. Υπέταξαν πολλές πόλεις και λαούς της περιοχής, αφήνοντας ελεύθερη μόνο μία ιερή πόλη, τη Μήνη, την οποία κατοικούσαν Αιθίοπες ιχθυοφάγοι.

Η περιοχή περιγράφεται ως τόπος:με ηφαίστεια, ορεινούς όγκους, πολύτιμους λίθους,  πλούσια βλάστηση, και μεγάλες υδάτινες εκτάσεις.


Η βασίλισσα Μύρινα

Όταν βασίλευε η περίφημη Μύρινα, συγκρότησε στρατό:

  • 30.000 πεζών
  • και 3.000 ιππέων.

Εξεστράτευσε εναντίον των Ατλαντίων, οι οποίοι θεωρούνταν το πλέον πολιτισμένο έθνος της Λιβύης. Κατοικούσαν εύφορη χώρα με μεγάλες πόλεις και ζούσαν, κατά τον Διόδωρο, σε ευδαιμονία.

Η Μύρινα κατέλαβε την πόλη Κέρνη:

  • έσφαξε τους άνδρες,
  • υποδούλωσε τις γυναίκες,
  • και χρησιμοποίησε τον τρόμο για να υποτάξει τους γειτονικούς λαούς.

Κατόπιν όμως φέρθηκε ήπια στους Ατλαντίους και ίδρυσε νέα πόλη με το όνομά της, τη Μύρινα.


Ο πόλεμος με τις Γοργόνες

Οι Ατλάντιοι ζήτησαν από τη Μύρινα να τους απαλλάξει από τις Γοργόνες, που λυμαίνονταν τη χώρα τους.

Η Μύρινα εκστράτευσε εναντίον τους:σκότωσε πολλές, συνέλαβε 3.000 αιχμάλωτες, και προσπάθησε να κάψει τα δάση όπου είχαν καταφύγει.  Όμως η φωτιά δεν εξαπλώθηκε — πιθανώς λόγω της μεγάλης υγρασίας της περιοχής, στοιχείο που ίσως υποδηλώνει πολύ διαφορετικό περιβάλλον από το σημερινό σαχαριανό τοπίο.

Αργότερα οι αιχμάλωτες Γοργόνες δραπέτευσαν, άρπαξαν τα όπλα των Αμαζόνων και σκότωσαν πολλές από αυτές.

Η Μύρινα έκτισε τότε μεγάλους τάφους για τις πεσούσες Αμαζόνες.


Περσέας και Ηρακλής

Τις Γοργόνες πολέμησε αργότερα και ο Περσέας, όταν βασίλισσά τους ήταν η Μέδουσα.

Κατόπιν εμφανίζεται και ο Ηρακλής, ο οποίος — σύμφωνα με την παράδοση — εξολόθρευσε τόσο τις Γοργόνες όσο και τις Αμαζόνες, επειδή δεν ανεχόταν γυναικοκρατούμενα έθνη.


Σχολιασμός – Η Τριτωνίδα και η Πράσινη Σαχάρα

Η Τριτωνίδα λίμνη περιγράφεται από:

  • τον Ηρόδοτος,
  • τον Διόδωρο,
  • και τα Αργοναυτικά,

ως τεράστια λιμνοθάλασσα ή εσωτερική θάλασσα της Βόρειας Αφρικής.

Οι περιγραφές περιλαμβάνουν:

  • καλαμιώνες,
  • έλη,
  • πλούσια βλάστηση,
  • μεγάλα δάση,
  • και λαούς που ζούσαν γύρω από αυτήν.

Σήμερα πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι η παράδοση αυτή ίσως σχετίζεται με την εποχή της λεγόμενης «Πράσινης Σαχάρας», όταν:

  • η Βόρεια Αφρική ήταν πολύ πιο υγρή,
  • υπήρχαν μεγάλες λίμνες και ποτάμια,
  • και η ερημοποίηση δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.

6

Η μεγάλη κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι ξεκίνησε περίπου:

  • 6000–4000 π.Χ.,
    οπότε η Σαχάρα μετατράπηκε προοδευτικά σε έρημο.

Τα Αργοναυτικά και η χρονολόγηση

Αφού οι Αργοναύτες περιγράφουν την Τριτωνίδα ως μεγάλη υδάτινη περιοχή σαν θάλασσα , τότε:  ο  μύθος  ανάγεται σε εποχή  πολύ πριν από την   ερημοποίηση της Σαχάρας.

Αυτό  μας  μετέφερει σε πολύ παλαιότερη χρονολογία  από τη συμβατική μυκηναϊκή χρονολόγηση (1400–1200 π.Χ.).  

Τα Ορφικά Αργοναυτικά, με τον έντονα αρχαιότροπο και κοσμολογικό χαρακτήρα τους, ενισχύουν   την ιδέα ότι ο μύθος διατηρεί μνήμη εξαιρετικά αρχαίων εποχών.

Διότι  οι  Ορφικοί χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν οι άλλοι λαοί στο προσκήνιο της ιστορίας είχαν διατυπώσει τις θεωρίες περί Σύμπαντος , περί της Ζωής , περί Μονοθεΐας κλπ Αυτά τα έχουν διατυπώσει στους  Ύμνους του Ορφέως τους οποίους όχι μόνο αγνόησαν  και απέφυγαν να ερμηνεύσουν και ουδέποτε προέβαλαν οι ξένοι  επιστήμονες . Δυστυχώς στο ίδιο σφάλμα υπέπεσαν και  αρκετοί Ελληνες επιστήμονες και ερευνητές καθώς και  η ΑΙ

Συγκεκριμένα οι Ορφικοί είχαν συλλάβει

1/ Την έννοια του Ηλιοκεντρικού συστήματος

2/ Πρώτοι σημείωσαν ότι ο Ήλιος βρισκόταν στην περιοχή του Ταύρου από το 3.620 π. Χ μέχρι το 1841π.Χ

3/ Από το 5.000 π. Χ είχαν καθορίσει και καταγράψει τις διαδοχικές θέσεις του Βορείου Πόλου και κατά συνέπειαν τις αποκλείσεις του Πόλου  από

4/ Από το 11.860 π.Χ  είχαν προηγμένες γνώσεις  και μελετούσαν τα φαινόμενα του Σύμπαντος

5/  Από τις θεωρίες αυτές των Ορφικών προήλθαν προήλθαν οι πρώτες αρχές της Φυσιολογίας της Κοσμογονίας, της Θεογονίας και της   και της Φιλοσοφίας  που διατυπώθηκαν αργότερα από τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους

6/ Έκαναν έρευνα στα φυσικά φαινόμενα του Ουρανού ,στην μελέτη των  πνευματικών εκδηλώσεων των ατόμων και των κοινωνιών

Τούτο δεν αποτελεί προγονοπληξία αλλά επιστημονική αλήθεια  που αποδεικνύεται από τα αδειάσειστα κείμενα των «Ορφικών»

Γενικό Συμπέρασμα

 Αναμένουμε  ότι η ΑΙ θα μελετήσει και θα κατανοήσει την σημασία των Ορφικών ώστε να μην πέφτει σε λάθος εκτιμήσεις(25/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

WELCOME DOVE OF PEACEKonstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The frightened dove of Tehran
goes elsewhere to weave its nest,
as dreadful metallic birds
have shattered nests and broken eggs.

They fled far away, to distant lands,
as war keeps bringing bombs.
Astonished and hungry people
watch the swarm of evil omens passing by.

Like serpents, the explosives crawl and bite,
poisoning our lives with venom.
They are drawn by money and greed;
wisdom grows scarce while technology increases.
And when the curtain falls,
only darkness and devastation remain.

Vain are the efforts to gather material wealth;
energy moves everything in the universe.
Spirit is sought everywhere,
yet here it exists in abundance and remains neglected.
Only the Parthenon glorified Pericles,
while petty politics reign in Greece.

All speak of peace,
yet in the end they unleash wars.
War profiteers sell their wares dearly,
and peoples march like herds to the slaughterhouse.

They proclaim peace,
yet bring fiercer war upon us.
The Eagle fears the Dragon’s trap;
the “Great One,” full of ignorance, says:
“I know nothing.”
And someday the hourglass of wealth runs dry.

And the god of the Easterner
holds sword, blade, and dynamite,
ready to drench humanity in blood
so that theocracy may prevail and be glorified.

They promise him virgins and paradise,
yet lead him to the grave.
“You shall eat pilaf after death,”
they tell him without fear.
A rotten affair, reeking of madness;
only for freedom is it worthy to die.

The dove of peace drinks a little water
from the lily of purity and grace,
and now in Greece it builds its nest.
Zeus ordained contests instead of wars,
to abolish the games of battle.

Hospitable is the people of Athena and Hermes,
yet if the ecosystem is not protected, it shall collapse.
This land, the “navel of the Earth,”
with sun, sea, and gods,
echoes culture and peace.

Life is a martyrdom;
wealth gives birth to temptation, the new criterion.
And now a single trembling ray of light remains:
will there be peace, or war once more?
Humanity has lost its sleep and serenity.
Will the little child eat bread,
or remain hungry?

Will the dove of peace return,
or does a new storm frighten it before its journey begins?
Before the ravenous eagle
and the bloodthirsty hawk descend upon it?

“War is the father of all,”
war in the universe, war upon the Earth.
At night, a storm; at dawn, splendid light.
Behind every war emerges change,
and afterward a new balance and harmony follows.

Yet humanity drags along its fate
and learns nothing.
The same things again and again:
high prices disturb us, everything lies in ashes,
and tomorrow perhaps love and flowers.

And the hourglass of the environment empties
and threatens mankind.
He forgets the problem
and stumbles through chaos.
Yet hope sustains him,
and he forgets what has passed;
two steps forward
and one backward he moves.

But if humanity attained a peaceful life,
it would advance faster in evolution.
It would explore the universe,
improve itself,
and with AI experience a golden age,
if only it used it wisely.

To escape misery,
to stand once more upon its feet,
and gaze at the stars.
To love nature completely
and lift life in both hands,
like another Prometheus.

Terrible is the torment of war,
shameful the betrayal of warlike Albion.
They burned, killed, plundered, and departed,
without paying a single drachma;
they stabbed us again through bankruptcy.
Who else? Germany.

Peace cannot exist without justice,
nor without a pure and noble soul.
Instead of hatred, deceit, and madness,
welcome be the dove of peace
and “Peace on Earth.”

(24 May 2029)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site

ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΟ  

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τρομαγμένο το περιστέρι της Τεχεράνης
αλλού πηγαίνει τη φωλιά του να υφάνει.
Καθώς τα φοβερά μεταλλικά πουλιά
γκρέμισαν τις φωλιές και έσπασαν τ’ αυγά.

Έφυγαν μακριά, σε άλλα μέρη,
καθώς ο πόλεμος  βόμβες φέρνει.
Έκθαμβοι οι άνθρωποι και πεινασμένοι
βλέπουν το σμήνος των κακών οιωνών να διαβαίνει

Σαν φίδια έρπουν τα  εκρηκτικά  και δαγκώνουν,
με δηλητήριο τη ζωή μας φαρμακώνουν.
Τους έλκει το χρήμα και η πλεονεξία,

Λιγη η  σοφία περισσότερη η  τεχνολογία
κι όταν πέσει η αυλαία, μένει σκοτάδι και πανωλεθρία.

Μάταιοι κόποι     της ύλης  η  συλλογή·
η ενέργεια τα πάντα στο σύμπαν κινεί.

Παντού το πνεύμα  περιζήτητο

Εδώ εν επαρκεία και αζήτητο
Μόνο ο Παρθενώνας δόξασε τον Περικλή,
μα στην Ελλάδα κυριαρχεί η μικροπολιτική.

Όλοι για ειρήνη μιλάνε,
μα στο τέλος πολέμους ξαμολάνε.
Οι πολεμοκάπηλοι την πραμάτεια τους μοσχοπουλάνε
κι οι λαοί σαν κοπάδι στο σφαγείο προχωράνε.

Ειρήνη εξαγγέλλουν,
κι αγριότερο πόλεμο μάς φέρνουν.
 ο Αετός φοβάται του Δράκου την παγίδα

πλήρης άγνοιας ο «Μεγάλος» και «ουδέν οίδα»

 κάποτε τελειώνει του πλούτου η κλεψύδρα

Κι ο θεός του ανατολίτη
σπαθί κρατεί, ξίφος και δυναμίτη,
έτοιμος την ανθρωπότητα να ματοκυλίσει
για να δοξαστεί και η θεοκρατία να επικρατήσει.

Του υπόσχονται παρθένες και παραδείσους,
μα τον οδηγούν στον τάφο.
«Πιλάφια θα τρως όταν πεθάνεις»,
του λένε χωρίς φόβο.
Σάπια υπόθεση, παράνοια μυρίζει·
μόνο για τη λευτεριά αξίζει να πεθαίνεις.

Το περιστέρι της ειρήνης, λίγο νεράκι πίνει
στης αγνότητας και της ευγένειας την κρίνη,
στην Ελλάδα τώρα τη φωλιά του στήνει.
Αγώνες αντί για πολέμους ο Δίας έχει ορίσει,
τους πολεμικούς αγώνες να καταργήσει.

Φιλόξενος ο λαός της Αθηνάς και του Ερμή,
μα αν το οικοσύστημα δεν προσεχθεί, θα γκρεμιστεί.
Τούτη η χώρα, ο «ομφαλός της γης»,
με ήλιο, θάλασσα και θεούς,
πολιτισμό και ειρήνη αντηχεί.

Μια ζωή μαρτύριο·
ο πλούτος γεννά σαγήνη το νέο κριτήριο
Και τώρα μια μοναδική ηλιαχτίδα που τρεμοσβήνει:
θα γίνει ειρήνη ή πόλεμος θα ξαναγίνει;
Κι η ανθρωπότητα έχασε τον ύπνο και τη γαλήνη.
Θα φάει το παιδάκι ψωμί
ή νηστικό θα μείνει;

Το περιστέρι της ειρήνης θα γυρίσει
ή το φοβίζει νέα καταιγίδα πριν ξεκινήσει;
Πριν ο αδηφάγος αετός
και το αιμοβόρο γεράκι πάνω του ορμήσουν;

«Πόλεμος πάντων πατήρ»·
πόλεμος στο σύμπαν, πόλεμος στη γη.
Το βράδυ νεροποντή, πανώρια η χαραυγή.
Πίσω από κάθε πόλεμο ξεμυτίζει η αλλαγή,
κι έπειτα νέα ισορροπία και αρμονία ακολουθεί.

Κι ο άνθρωπος τη μοίρα του τραβά,
μα μυαλό δεν βάζει  
Τα ίδια και τα ίδια:
 μας τάραξε η ακρίβεια , όλα  αποκαΐδια,
κι αύριο αγάπες και λουλούδια;

Κι η κλεψύδρα του περιβάλλοντος αδειάζει
και τον απειλεί.
Το πρόβλημα ξεχνά
και στο χάος παραπατά.
Η ελπίδα όμως τον κρατά,
κι όσα πέρασαν τα ξεχνά·
δύο βήματα μπροστά
κι ένα πίσω προχωρεί.

Αν όμως ειρηνική ζωή αποκτούσε,
ταχύτερα στην εξέλιξη θα προχωρούσε.
Το σύμπαν θα εξερευνούσε,
τον εαυτό του θα βελτίωνε
και με την ΑΙ χρυσό αιώνα θα βίωνε,
αν σωστά τη χρησιμοποιούσε.

Να ξεφύγει από τη μιζέρια,
να σταθεί ξανά στα δυο του πόδια,
για να κοιτάξει τ’ αστέρια.
Να αγαπήσει τη φύση πλέρια
και τη ζωή να σηκώσει στα δυο του χέρια,
σαν άλλος Προμηθέας.

Δεινό το μαρτύριο του πολέμου,
αισχρή κι η προδοσία της εμπόλεμης Αλβιώνος.
Έκαψαν, σκότωσαν, άρπαξαν και έφυγαν,
κι ούτε δραχμή δεν πλήρωσαν·
μας μαχαίρωσαν ξανά με τη χρεοκοπία.

Ποιά άλλη;  η Γερμανία

Ειρήνη δεν γίνεται χωρίς δικαιοσύνη
και χωρίς αγνή ψυχή και μεγαλοσύνη.
Αντί για μίσος, δολιότητα και παραφροσύνη,
 καλοδεχούμενο το περιστέρι
και «επί γης Ειρήνη».( 24/5/29)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org