Αμφικτύων

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη

Ο Άτλας ήταν γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης. Με την Πλειόνη απέκτησε τις κόρες Πλειάδες, με την Αίθρα τις Ιάδες και με την Εσπερίδα τις Εσπερίδες. Ο Γίγαντας Άτλας αναφέρεται σε πολλές παραδόσεις. Υπήρξαν πολλοί με το ίδιο όνομα. Άλλοτε θεωρείται γιος του Ιαπετού και της Ασίας (Ωκεανίδας) ή γιος του Ουρανού και αδελφός του Κρόνου.

Στη μάχη των Γιγάντων εναντίον των Θεών, ο Ζευς τον τιμώρησε να κρατά σε όλη του τη ζωή πάνω στους ώμους του τη Γη και τον θόλο του Ουρανού. Είχε το βασίλειό του στη Βορειοδυτική Αφρική, ολόγυρα από το ομώνυμο όρος, και στη δικαιοδοσία του τη χώρα των Εσπερίδων, που βρισκόταν στο τέλος της Δύσης, όπως και τη χώρα των Υπερβορείων.

Κάποτε ο Ηρακλής πήγε να φέρει τα Μήλα των Εσπερίδων. Στην επιστροφή του συνάντησε τον Άτλαντα, που κρατούσε στους ώμους του τη σφαίρα της Γης. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άτλας γνώριζε το βάθος του Ωκεανού και είχε τοποθετήσει κίονες (κολώνες) που στήριζαν την Ευρώπη —και, σύμφωνα με άλλη παράδοση, τη Γη— για να μην βυθιστεί στα Τάρταρα του Ωκεανού.

Ο Άτλας, από τη θέση του βασιλείου του, είχε τη δυνατότητα να βοηθά τους Έλληνες της αρχαιότητας στα υπερπόντια ταξίδια τους, ώστε να διαδίδουν τον Πολιτισμό. Από το όνομα του όλοι οι χάρτες πήραν την ονομασία  ΑΤΛΑΣ.

1. Ο ΠΕΡΣΕΑΣ

Ένας άλλος ήρωας της αρχαιότητας, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης, ήταν και ο Περσέας. Κι αυτός ταξίδεψε στον Ατλαντικό Ωκεανό και αλλού.

Ο Περσέας, στη μεγάλη εκστρατεία του στην Εσπερία, σκότωσε τη Μέδουσα Γοργώ. Όταν επέστρεφε στην Ελλάδα, πετώντας στον Ουρανό με το φτερωτό άλογό του, τον Πήγασο, έστρεψε τα μάτια της Μέδουσας προς τον Άτλαντα. Ο Άτλας αμέσως πέτρωσε και μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο όρος της Βορειοδυτικής Αφρικής.

2. Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Είναι γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Κλυμένης. Το όνομά του αλληγορεί τον «προγνωρίζοντα, τον προμανθάνοντα, τον προνοητικό και διορατικό. Προέβλεπε τα πάντα και γνώριζε ότι συγκεκριμένα αίτια ή ενέργειες επιφέρουν συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Σύμφωνα με την παράδοση, έκλεψε το Πυρ από τους Θεούς και το έδωσε στους ανθρώπους.

3. Ο ΕΠΙΜΗΘΕΑΣ

Κι αυτός είναι γιος του Ιαπετού και της Κλυμένης, αντίθετος στον χαρακτήρα και στις ενέργειες από τον αδελφό του Προμηθέα. Το όνομά του σημαίνει τον σκεπτόμενο μετά το πάθημα ή τον παθόντα και μαθόντα.

Ο Επιμηθέας ο νεότερος (+/- 14.000 Π.Ε.) νυμφεύτηκε την Πανδώρα και απέκτησαν μια θυγατέρα, την Πείρα, η οποία παντρεύτηκε τον Δευκαλίωνα, τον βασιλιά που επέζησε στον ομώνυμο Κατακλυσμό

Η Πανδώρα ήταν η   γυναίκα  που την   έπλασε —θα λέγαμε, τη μόρφωσε— ο Ήφαιστος με την Αθηνά στον Όλυμπο. Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε θεός ή θεά την προίκισε με ένα προτέρημα:  ομορφιά, επιδεξιότητα, χάρη, πειθώ και λόγο, Μόνο ο Ερμής την προίκισε με την πονηριά και το ψέμα.

Ο Δίας την προόριζε για γυναίκα του Προμηθέα, προς τιμωρία του επειδή έκλεψε από τον Όλυμπο τη φωτιά και την έδωσε στους ανθρώπους. Ο Προμηθέας ειδοποίησε τον αδελφό του να μην δεχθεί την Πανδώρα για γυναίκα του, επειδή θα κληροδοτούσε στους ανθρώπους πολλά δεινά.

Ο εύπιστος όμως Επιμηθέας θαμπώθηκε από την ομορφιά της και την νυμφεύτηκε.

Η Πανδώρα έφερε ως  δώρο από τον Όλυμπο ένα πιθάρι, σφραγισμένο με όλα τα καλά και τα κακά του ανθρώπινου γένους. Ανυπόμονη όμως το άνοιξε και αμέσως ξαναγύρισαν στον Ουρανό όλα τα καλά. Πρόφθασε να το ξανακλείσει όταν είχαν απομείνει μέσα όλα τα κακά, που ήταν τοποθετημένα στον πυθμένα του πιθαριού.

Το μόνο καλό που έμεινε στο πιθάρι ήταν η Ελπίδα, που κληρονόμησαν σαν παρηγοριά οι άνθρωποι.

Για τη ζωή και το έργο του Επιμηθέα δεν έχουν γραφτεί πολλά. Ο μύθος πλάστηκε στους χρόνους του Ησιόδου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

α/ Ο Άτλας και τα παιδιά του δείχνουν τη ναυτική περιπλάνηση του Ελληνικού γένους από τη βαθιά αρχαιότητα, η οποία συνεχίζεται χωρίς διακοπή και σήμερα.

β/ Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσονται και οι πανάρχαιες οργανωμένες εκστρατείες των Ελλήνων —η Αργοναυτική Εκστρατεία και η εκστρατεία στην Τροία— για τη διάδοση του Πολιτισμού τους στον κόσμο.

γ/ Την περιπλάνηση από τα πανάρχαια χρόνια συνεχίζει ο ναυτικός Ελληνικός λαός με τις διαδοχικές μεταναστευτικές ροές του, προς δημιουργία αποικιών ανά τον κόσμο, προς διάδοση του Πολιτισμού, αλλά και προς ικανοποίηση της δίψας «του ειδέναι», για να γνωρίσει τον κόσμο.

Ακόμη και σήμερα, στα πιο ακραία και δυσπρόσιτα μέρη του κόσμου, θα βρεις Έλληνες, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί παρακινημένοι από τη φλόγα της γνωριμίας.

δ/ Ο Άτλας, κατά τα φαινόμενα, είχε δημιουργήσει μια βάση περί το Γιβραλτάρ και στήριζε τα ταξίδια στον Ατλαντικό —ανεφοδιασμό, παροχή μετεωρολογικών πληροφοριών, ασφάλεια πλόων, ανάπαυση πληρωμάτων κ.ά.

ε/ Ο γάμος του επιπόλαιου Επιμηθέα με την Πανδώρα είναι διαχρονικός και χαρακτηρίζει και τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος πρώτα ακολουθεί τον κακό δρόμο και μετά μαθαίνει και διορθώνει την πορεία του. Πάντα όμως είχε σύμμαχο την Ελπίδα.

στ/ Ποτέ όμως, ως τώρα, δεν είχε προχωρήσει τόσο βαθιά στο σκοτεινό τούνελ όσο έχει οδηγηθεί στη σημερινή εποχή με την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Και ενώ οι Προμηθείς που την κατασκεύασαν τον προειδοποιούν ότι, με το όργανο αυτό, που προσπαθεί να γίνει ισόθεος  , αν συνεχίσει τηνίδια πορεία  , θα  οδηγηθεί στην άβυσσο της  ολοσχερούς καταστροφής.

αυτός προχωρεί ακάθεκτος προς την πιθανή καταστροφή του.

ζ/ Εδώ ο μύθος τελειώνει και αρχίζει η πραγματική εναγώνια πάλη με τον εαυτό του, προκειμένου να απαλλαγεί από τις αυταπάτες και τα στερεότυπα που τον έριξαν στο τούνελ της ψεύτικης Αμάλθειας.

η/ Το «Κέρας της Αμάλθειας» συμβολίζει την αστείρευτη πηγή αφθονίας  (10/9/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Greece Cannot Be Governed Under the Fear of Turkish Threats and Coercion

For years, Greece has been confronted with Turkey’s persistent efforts to create faits accomplis and challenge our sovereign rights.

The invasion and occupation of 38% of Cyprus, the Turkish-Libyan Memorandum, maritime claims and disputes, Marine Parks, the casus belli, the doctrine of the “Blue Homeland,” and a continuous rhetoric of threats have created a situation that can no longer be treated as something merely occasional or temporary.

Turkish leaders have accustomed us to threats of war. In recent times, however, tensions have increased considerably, and both the Turkish political leadership and a significant part of the Turkish media appear to be in a state of unprecedented agitation.

Faced with all this, Greece cannot continue responding merely with delays, waiting, and repeated appeals to international law, but must respond with action.

Our country has delayed the extension of its territorial waters to 12 nautical miles, as provided for under the Law of the Sea. At the same time, more than two years have passed without the laying of the electrical cable that will connect Greece with Cyprus.

Meanwhile, the geopolitical environment in the wider region has become increasingly complex and dangerous.

New Alliance Dynamics

New developments are taking shape in the Middle East and the Eastern Mediterranean:

1. Turkey, Saudi Arabia, and Pakistan have entered into defense cooperation, creating a new geopolitical reality.

2. To counterbalance this development, Greece and Cyprus have recently moved to further strengthen their relations with Egypt.

3. Greek-Israeli defense cooperation is continuously being upgraded and has now acquired the character of a long-term strategic partnership.

4. Israel announced that it is closing the British Consulate in East Jerusalem as retaliation for the United Kingdom’s new measures against Israeli settlements in the West Bank.

Within this environment, Greece must consider its next steps with both composure and determination.

The Time for Decisions Has Come

In view of the aforementioned provocations by Ankara, we believe that the time has come for Greece to extend its territorial waters, at least to the south and west of Crete, and not only there.

Furthermore, the laying of the electrical cable to Cyprus must proceed now, without seeking prior notification from Turkey, as provided for under international law.

Greece cannot allow a third country to determine, through threats and coercion, the manner in which it exercises its rights.

How Close Are We to a Crisis?

All these developments constitute a potential crisis in the region, and our country must not allow itself to be subjected to coercion.

For whoever starts a war without international law on his side will sooner or later be confronted with the consequences of his choices.

Greece Is Not the Greece of the Past

Today, we have 40 Rafale fighter aircraft, 110 upgraded fourth-generation F-16s, a capable Navy, the “Achilles’ Shield” in the Aegean, and soon, with Israel’s cooperation, the “Dome” will also be completed.

Our islands are fully equipped, and the country possesses modern defensive and offensive weapons systems, many of them automated.

Above all, however, we possess determination and courage.

These capabilities, combined with our modern Armed Forces, can inflict significant blows on our neighbor and make Turkey think very seriously before deciding to become involved in a war with Greece.

Because in such a case, the Pandora’s box of consequences would be opened for Turkey. Its supply lines and the survival of each of its naval vessels would be placed at serious risk.

Deterrence Is the Best Guarantee of Peace

With international law on our side and with strong Armed Forces, the Government must convince Turkey to demonstrate reason and restraint.

Greece does not seek war.

But peace is one thing, and retreat under the threat of war is another.

Peace is safeguarded when an adversary knows that the cost of an aggressive action will be greater than any potential benefit.

If, however, we once again yield to Turkish pressure, then Turkey will have secured yet another victory over Greece, using its familiar method of intimidation.

And then the question will not simply be:

“Will there be war?”

but rather:

How many more concessions can peace endure?

(9 September 2026)

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη

Η Ελλάδα δεν μπορεί να κυβερνάται υπό τον φόβο των τουρκικών απειλών και εκβιασμών

Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χρόνια αντιμέτωπη με μια διαρκή προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργεί τετελεσμένα και να αμφισβητεί  τα  κυριαρχικά μας  δικαιώματα.

Εισβολή και κατοχή του 38% της Κύπρου, Τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο, αμφισβητήσεις στη θάλασσα, Θαλάσσια Πάρκα, «casus belli», «Γαλάζια Πατρίδα» και μια συνεχής ρητορική απειλών συνθέτουν ένα σκηνικό που δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως κάτι περιστασιακό.

Οι Τούρκοι ηγέτες μάς έχουν συνηθίσει στις απειλές πολέμου. Τον τελευταίο καιρό, όμως, η ένταση έχει αυξηθεί αισθητά και τόσο η τουρκική πολιτική ηγεσία όσο και σημαντικό μέρος των τουρκικών ΜΜΕ εμφανίζονται σε κατάσταση πρωτοφανούς έξαρσης.

Και απέναντι σε όλα αυτά, η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντά διαρκώς με καθυστερήσεις  ,  αναμονή και επίκληση του διεθνούς δικαίου, αλλά με πράξεις

Η χώρα μας  καθυστερεί στην επέκταση των χωρικών υδάτων της στα 12 Ν.Μ., όπως προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας. Παράλληλα, καθυστερεί   περισσότερο από δύο χρόνια στην  πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου που θα συνδέσει την Ελλάδα με την Κύπρο.

Την ίδια στιγμή, το γεωπολιτικό περιβάλλον στην ευρύτερη περιοχή γίνεται ολοένα πιο σύνθετο και επικίνδυνο. τον τελευταίο καιρό 

Νέα συμμαχικά δεδομένα

Στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο διαμορφώνονται νέα δεδομένα:

1. Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν προχώρησαν στη σύναψη αμυντικής συνεργασίας, δημιουργώντας ένα νέο γεωπολιτικό δεδομένο.

2. Προς αντιστάθμιση αυτού, Ελλάδα και Κύπρος προχώρησαν προσφάτως σε περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεών τους με την Αίγυπτο.

3. Η ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία συνεχώς αναβαθμίζεται και έχει πλέον αποκτήσει χαρακτήρα στρατηγικής συνεργασίας μακράς πνοής.

4. Το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι κλείνει το βρετανικό προξενείο στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, ως αντίποινα για τα νέα μέτρα του Ηνωμένου Βασιλείου εναντίον ισραηλινών εποικισμών στη Δυτική Όχθη.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα οφείλει να εξετάσει με ψυχραιμία αλλά και αποφασιστικότητα τα επόμενα βήματά της.

Ήρθε η ώρα των αποφάσεων

Κατόπιν των ως άνω προκλήσεων εκ μέρους της Άγκυρας, φρονούμε ότι είναι η κατάλληλη ώρα προκειμένου η Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, τουλάχιστον νοτίως και δυτικά της Κρήτης, και όχι μόνο.

Πέραν αυτού, πρέπει να προχωρήσει τώρα η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου προς την Κύπρο, χωρίς να ζητήσουμε προηγούμενη ενημέρωση της Τουρκίας, όπως προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να επιτρέπει σε μια τρίτη χώρα να καθορίζει, μέσω απειλών και εκβιασμών, τον τρόπο με τον οποίο θα ασκεί τα δικαιώματά της.

Πόσο κοντά είμαστε σε μια κρίση;

Όλα αυτά συνθέτουν μια εν δυνάμει κρίση στην περιοχή στην οποία η χώρα μας  δεν πρέπει να εκβιαστεί.

Γιατί εκείνος που αρχίζει έναν πόλεμο χωρίς να έχει το διεθνές δίκαιο με το μέρος του, αργά ή γρήγορα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες των επιλογών του.

Η Ελλάδα δεν είναι η Ελλάδα του παρελθόντος

Σήμερα διαθέτουμε 40 Ραφάλ, 110 εκσυγχρονισμένα F-16 4ης γενεάς, αξιόμαχο Ναυτικό, την «Ασπίδα του Αχιλλέα» στο Αιγαίο και, σε λίγο, με τη συνεργασία του Ισραήλ, θα ολοκληρωθεί και ο «Θόλος».

Τα νησιά μας είναι πλήρως εξοπλισμένα και η χώρα διαθέτει σύγχρονα οπλικά συστήματα, αμυντικά και επιθετικά, πολλά από τα οποία είναι αυτοματοποιημένα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, διαθέτουμε αποφασιστικότητα και καρδιά.

Αυτά τα στοιχεία, σε συνδυασμό με τις σύγχρονες Ένοπλες Δυνάμεις μας, μπορούν να επιφέρουν σημαντικά πλήγματα στη γείτονα και να την κάνουν να σκεφτεί πολύ σοβαρά πριν αποφασίσει να εμπλακεί σε έναν πόλεμο με την Ελλάδα.

Διότι σε μια τέτοια περίπτωση, θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου για την Τουρκία. Ο ανεφοδιασμός της και η επιβίωση κάθε πλοίου της θα τεθούν σε σοβαρό κίνδυνο.

Η αποτροπή είναι η καλύτερη εγγύηση της ειρήνης

Με το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας και με ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, η Κυβέρνηση πρέπει να πείσει την Τουρκία να επιδείξει λογική και αυτοσυγκράτηση.

Η Ελλάδα δεν επιδιώκει τον πόλεμο.

Αλλά άλλο ειρήνη και άλλο υποχώρηση υπό την απειλή του πολέμου.

Η ειρήνη διασφαλίζεται όταν ο αντίπαλος γνωρίζει ότι το κόστος μιας επιθετικής ενέργειας θα είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πιθανό όφελος.

Εάν, όμως, για ακόμη μία φορά υποχωρήσουμε στις τουρκικές πιέσεις, τότε η Τουρκία θα έχει καταγάγει μία ακόμη νίκη σε βάρος της Ελλάδας, χρησιμοποιώντας τη γνωστή μέθοδο του εκφοβισμού.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι μόνο «Θα έχουμε πόλεμο;» αλλά

 Πόσες ακόμη υποχωρήσεις μπορεί να αντέξει η ειρήνη;  (9/9/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη

Η Σαξονία (Sachsen) είναι ένα από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας.(βλέπε χάρτη)

 Στις πρόσφατες εκλογές το  AfD από 20,8% στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2025 έχει πλέον φτάσει σε ιστορική νίκη με 43,8% στη Σαξονία-Άνχαλτ, ενώ η CDU καταρρέει στο 17,2%, γεγονός που προμηνύει πολύ ισχυρότερη AfD, αυξανόμενη πίεση στον Μερτς και δύσκολη πολιτική ισορροπία μέχρι τις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές.

 Η Σαξονία βρίσκεται  στην ανατολική Γερμανία, στα σύνορα με την Πολωνία και την Τσεχία. Πρωτεύουσά της είναι η Δρέσδη (Dresden), ενώ μεγάλη και γνωστή πόλη είναι η Λειψία (Leipzig).

5

Γιατί μετρά ει τόσο πολύ αυτή η περιοχή για την Γερμανία;

  Η Σαξονία έχει ιδιαίτερο βάρος για τη Γερμανία για ιστορικούς, οικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους.

• Ιστορικά: υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γερμανικά κρατίδια και το Βασίλειο της Σαξονίας είχε μεγάλη πολιτική και στρατιωτική ισχύ.
• Πολιτιστικά: η Δρέσδη έγινε σπουδαίο κέντρο τέχνης, μουσικής και αρχιτεκτονικής, ενώ η Λειψία σημαντικό κέντρο πανεπιστημίων, εμπορίου και πνευματικής ζωής.
• Βιομηχανικά: η περιοχή είχε ισχυρή παράδοση στη μεταλλουργία, στα μηχανήματα, στη χημική βιομηχανία και ιδιαίτερα στην αυτοκινητοβιομηχανία και τη μικροηλεκτρονική.
• Γεωγραφικά: βρίσκεται στην ανατολική Γερμανία, με άμεση πρόσβαση προς Πολωνία και Τσεχία, άρα αποτελεί σημαντική πύλη της Γερμανίας προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
• Στη σύγχρονη Γερμανία: είναι επίσης σημαντική επειδή αποτελεί χαρακτηριστικό κομμάτι της ιστορίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και της επανένωσης του 1990.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πολύ ενδιαφέρον: η Σαξονία δεν είναι απλώς «ένα κρατίδιο της Γερμανίας». Έχει μια ισχυρότατη δική της ιστορική ταυτότητα. Για αιώνες οι Σάξονες είχαν δικό τους ηγεμονικό οίκο, κράτος, στρατό και πολιτική

 Οι Wettin ήταν ο μεγάλος ηγεμονικός οίκος της Σαξονίας. Κυβέρνησαν τη Σαξονία για αιώνες και απέκτησαν τεράστια επιρροή στη γερμανική και ευρωπαϊκή πολιτική.

• Από τον ίδιο οίκο προήλθαν και οι εκλέκτορες και αργότερα βασιλείς της Σαξονίας. Η θέση τους στην αυτοκρατορική πολιτική ήταν ιδιαίτερα σημαντική.
• Η Δρέσδη έγινε η λαμπρή αυλή των Wettin — παλάτια, τέχνη, μουσική και συλλογές έργων τέχνης έδωσαν στη Σαξονία μεγάλη ευρωπαϊκή ακτινοβολία.
• Η Σαξονία συνδέθηκε στενά με την Πολωνία, όταν ο εκλέκτορας της Σαξονίας Αύγουστος ο Ισχυρός έγινε και βασιλιάς της Πολωνίας. Έτσι η σαξονική δυναστεία απέκτησε επιρροή πολύ πέρα από τη Γερμανία.
• Και κάτι πολύ ενδιαφέρον: οι Wettin δημιούργησαν έναν από τους σημαντικότερους δυναστικούς δικτύους της Ευρώπης. Κλάδοι του οίκου τους συνδέθηκαν με θρόνους όπως της Βρετανίας, του Βελγίου, της Βουλγαρίας και της Πορτογαλίας.

Συμπέρασμα : Η: Σαξονία → Wettin → Δρέσδη → βασιλική αυλή-Απολυταρχία-Ναζισμός και τωρα η αντιδημοκρατική Ε.Ε  είναι η ιστορική ψυχή της Γερμανίας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Σύμμαχοι στον Β’ Π.Π βομβάρδισαν και ισοπέδωσαν τη Δρέσδη πρωτεύουσα του κρατιδίου, γεγονος που θεωρήθηκε σαν έγκλημα  κατά του Πολιτισμού , διότι η  Δρέσδη  δεν φιλοξενούσε στρατιωτικούς στόχους  (7/9/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

by Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Saxony (Sachsen) is one of the 16 federal states of Germany. (See map.)

In the recent elections, the AfD, which received 20.8% in the 2025 federal elections, has now achieved a historic victory with 43.8% in Saxony-Anhalt, while the CDU has collapsed to 17.2%. This points to a much stronger AfD, increasing pressure on Merz, and a difficult political balance until the next federal elections.

Saxony is located in eastern Germany, bordering Poland and the Czech Republic. Its capital is Dresden, while another major and well-known city is Leipzig.

Why does this region matter so much to Germany?

Saxony carries particular weight for Germany for historical, economic and geopolitical reasons.

• Historically: it was one of the most important German states, and the Kingdom of Saxony possessed considerable political and military power.
• Culturally: Dresden became a major center of art, music and architecture, while Leipzig developed into an important center of universities, commerce and intellectual life.
• Industrially: the region developed a strong tradition in metallurgy, machinery, the chemical industry and, particularly, the automotive industry and microelectronics.
• Geographically: it lies in eastern Germany, with direct access to Poland and the Czech Republic, making it an important gateway from Germany toward Central and Eastern Europe.
• In modern Germany: it is also significant because it represents an important part of the history of the former East Germany and German reunification in 1990.

And there is something else very interesting: Saxony is not simply “another German state.” It has an exceptionally strong historical identity. For centuries, the Saxons had their own ruling dynasty, state, army and political power.

The Wettin dynasty was the great ruling house of Saxony. It ruled Saxony for centuries and acquired enormous influence in German and European politics.

• The same dynasty produced the Electors and later Kings of Saxony. Their position in imperial politics was particularly important.
• Dresden became the magnificent court of the Wettins — palaces, art, music and collections of artworks gave Saxony great European prestige.
• Saxony became closely connected with Poland when the Elector of Saxony, Augustus the Strong, also became King of Poland. Thus, the Saxon dynasty extended its influence far beyond Germany.
• And something particularly interesting: the Wettins created one of the most important dynastic networks in Europe. Branches of their house became connected with thrones such as those of Britain, Belgium, Bulgaria and Portugal.

Conclusion

Saxony → Wettin → Dresden → royal court, Authoritarianism, Nazism , now Undemocratic European Union. During  the WW II the Allies bombed and completely destroyed  Dresden  — an event that has been regarded by many as a crime against culture, because Dresden was primarily a historic and cultural city and not simply a military target.

7 September 2026

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

by Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Saxony (Sachsen) is one of the 16 federal states of Germany. (See map.)

In the recent elections, the AfD, which received 20.8% in the 2025 federal elections, has now achieved a historic victory with 43.8% in Saxony-Anhalt, while the CDU has collapsed to 17.2%. This points to a much stronger AfD, increasing pressure on Merz, and a difficult political balance until the next federal elections.

Saxony is located in eastern Germany, bordering Poland and the Czech Republic. Its capital is Dresden, while another major and well-known city is Leipzig.

Why does this region matter so much to Germany?

Saxony carries particular weight for Germany for historical, economic and geopolitical reasons.

• Historically: it was one of the most important German states, and the Kingdom of Saxony possessed considerable political and military power.
• Culturally: Dresden became a major center of art, music and architecture, while Leipzig developed into an important center of universities, commerce and intellectual life.
• Industrially: the region developed a strong tradition in metallurgy, machinery, the chemical industry and, particularly, the automotive industry and microelectronics.
• Geographically: it lies in eastern Germany, with direct access to Poland and the Czech Republic, making it an important gateway from Germany toward Central and Eastern Europe.
• In modern Germany: it is also significant because it represents an important part of the history of the former East Germany and German reunification in 1990.

And there is something else very interesting: Saxony is not simply “another German state.” It has an exceptionally strong historical identity. For centuries, the Saxons had their own ruling dynasty, state, army and political power.

The Wettin dynasty was the great ruling house of Saxony. It ruled Saxony for centuries and acquired enormous influence in German and European politics.

• The same dynasty produced the Electors and later Kings of Saxony. Their position in imperial politics was particularly important.
• Dresden became the magnificent court of the Wettins — palaces, art, music and collections of artworks gave Saxony great European prestige.
• Saxony became closely connected with Poland when the Elector of Saxony, Augustus the Strong, also became King of Poland. Thus, the Saxon dynasty extended its influence far beyond Germany.
• And something particularly interesting: the Wettins created one of the most important dynastic networks in Europe. Branches of their house became connected with thrones such as those of Britain, Belgium, Bulgaria and Portugal.

Conclusion

Saxony → Wettin → Dresden → royal court represents an important part of the historical soul of Germany.

It is no coincidence that the Allies bombed and largely destroyed Dresden, the capital of the state, during the Second World War — an event that has been regarded by many as a crime against culture, because Dresden was primarily a historic and cultural city and not simply a military target.

7 September 2026

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη

Η Σαξονία (Sachsen) είναι ένα από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας.(βλέπε χάρτη)

 Στις πρόσφατες εκλογές το  AfD από 20,8% στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2025 έχει πλέον φτάσει σε ιστορική νίκη με 43,8% στη Σαξονία-Άνχαλτ, ενώ η CDU καταρρέει στο 17,2%, γεγονός που προμηνύει πολύ ισχυρότερη AfD, αυξανόμενη πίεση στον Μερτς και δύσκολη πολιτική ισορροπία μέχρι τις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές.

 Η Σαξονία βρίσκεται  στην ανατολική Γερμανία, στα σύνορα με την Πολωνία και την Τσεχία. Πρωτεύουσά της είναι η Δρέσδη (Dresden), ενώ μεγάλη και γνωστή πόλη είναι η Λειψία (Leipzig).

5

Γιατί μετρά ει τόσο πολύ αυτή η περιοχή για την Γερμανία;

  Η Σαξονία έχει ιδιαίτερο βάρος για τη Γερμανία για ιστορικούς, οικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους.

• Ιστορικά: υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γερμανικά κρατίδια και το Βασίλειο της Σαξονίας είχε μεγάλη πολιτική και στρατιωτική ισχύ.
• Πολιτιστικά: η Δρέσδη έγινε σπουδαίο κέντρο τέχνης, μουσικής και αρχιτεκτονικής, ενώ η Λειψία σημαντικό κέντρο πανεπιστημίων, εμπορίου και πνευματικής ζωής.
• Βιομηχανικά: η περιοχή είχε ισχυρή παράδοση στη μεταλλουργία, στα μηχανήματα, στη χημική βιομηχανία και ιδιαίτερα στην αυτοκινητοβιομηχανία και τη μικροηλεκτρονική.
• Γεωγραφικά: βρίσκεται στην ανατολική Γερμανία, με άμεση πρόσβαση προς Πολωνία και Τσεχία, άρα αποτελεί σημαντική πύλη της Γερμανίας προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
• Στη σύγχρονη Γερμανία: είναι επίσης σημαντική επειδή αποτελεί χαρακτηριστικό κομμάτι της ιστορίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και της επανένωσης του 1990.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πολύ ενδιαφέρον: η Σαξονία δεν είναι απλώς «ένα κρατίδιο της Γερμανίας». Έχει μια ισχυρότατη δική της ιστορική ταυτότητα. Για αιώνες οι Σάξονες είχαν δικό τους ηγεμονικό οίκο, κράτος, στρατό και πολιτική

 Οι Wettin ήταν ο μεγάλος ηγεμονικός οίκος της Σαξονίας. Κυβέρνησαν τη Σαξονία για αιώνες και απέκτησαν τεράστια επιρροή στη γερμανική και ευρωπαϊκή πολιτική.

• Από τον ίδιο οίκο προήλθαν και οι εκλέκτορες και αργότερα βασιλείς της Σαξονίας. Η θέση τους στην αυτοκρατορική πολιτική ήταν ιδιαίτερα σημαντική.
• Η Δρέσδη έγινε η λαμπρή αυλή των Wettin — παλάτια, τέχνη, μουσική και συλλογές έργων τέχνης έδωσαν στη Σαξονία μεγάλη ευρωπαϊκή ακτινοβολία.
• Η Σαξονία συνδέθηκε στενά με την Πολωνία, όταν ο εκλέκτορας της Σαξονίας Αύγουστος ο Ισχυρός έγινε και βασιλιάς της Πολωνίας. Έτσι η σαξονική δυναστεία απέκτησε επιρροή πολύ πέρα από τη Γερμανία.
• Και κάτι πολύ ενδιαφέρον: οι Wettin δημιούργησαν έναν από τους σημαντικότερους δυναστικούς δικτύους της Ευρώπης. Κλάδοι του οίκου τους συνδέθηκαν με θρόνους όπως της Βρετανίας, του Βελγίου, της Βουλγαρίας και της Πορτογαλίας.

Συμπέρασμα : Η: Σαξονία → Wettin → Δρέσδη → βασιλική αυλή   είναι η ιστορική ψυχή της Γερμανίας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Σύμμαχοι στον Β’ Π.Π βομβάρδισαν και ισοπέδωσαν τη Δρέσδη πρωτεύουσα του κρατιδίου, γεγονος που θεωρήθηκε σαν έγκλημα  κατά του Πολιτισμού , διότι η  Δρέσδη  δεν φιλοξενούσε στρατιωτικούς στόχους  (7/9/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

by Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

The world I knew when I was a child was different. I lived through it, and I offer you my personal, lived experience. It was simpler, more honest, more natural, and it had values. The people of that time were noble-minded, dignified, straightforward, and brave. They loved their homeland and proved it through their actions, not through words.

They Had Different Values

When, later in life, I wrote the book “Thus We Fought at Troy” and studied the moral values of the Iliad, I was surprised to discover how closely they resembled the way of thinking and living of the people in my family and my village. It was as though thousands of years had never passed. The old values had reached my generation as an unwritten inheritance.

They were not wealthy by today’s standards. Yet they were rich in feelings and prospered within simplicity. They knew how to distinguish what was necessary from what was superfluous, and they possessed an instinctive sense of reason and moderation.

Homeland and Freedom

Among the men of that era, courage, straightforwardness, and bravery stood out. They proved these virtues in the struggles of the homeland: in the Greek War of Independence of 1821, the Balkan Wars, the Asia Minor Campaign, the National Resistance, and in the historic “NO” of 1940.

And my family, through both its branches, the Petropoulaioi and the Mitrodimaioi (Ntreδες), who later became the Konstantinidaioi, made its own contribution to the struggle for freedom.

I will never forget their composure when, in 1940, war was declared and they were called to go to the front. One might have thought they were simply going hunting. For them, bravery was not a matter of words; it was a way of life.

Their Word Was a Contract

Their word had particular value. The boundaries of fields often had neither fences nor legal contracts; they were established by one’s word. Theft was almost unknown. Houses were left unlocked, and no one was afraid for their possessions.

I remember, as a twelve- or thirteen-year-old child during the Occupation, an incident: while playing with other children, I accidentally killed a stray rooster. We wondered what we should do with it. In the end, we boiled it and ate it, but we regarded what we had done as a sin. Such was the strength of our sense of justice and respect for another person’s property.

A person’s social worth was not measured by money, but by his actions, his conduct, and his contribution. My family was described as “dómbro”: honest, straightforward, and sincere in its intentions.

One for All and All for One

Alongside bravery, there was also sensitivity and compassion.

During the Occupation, when hunger was severe, people shared even their own bread with those in need. Mutual assistance was not a slogan; it was a way of life.

Truly worthy people were modest and dignified. They did not flaunt their wealth or social position. They helped the weaker members of society and, above all, helped the younger generation advance through education, literature, and the arts.

I should mention our fellow villager, the heroic General Pan. Giannoulis, who helped my family during the Occupation by securing my mother’s appointment at the Ministry of Military Affairs and providing meals through the Rigillis Officers’ Club, as well as helping other children from our village.

My Mother and Archbishop Damaskinos

A characteristic example of this society is the story of my mother.

In 1943, with five children to feed, she turned to the Archdiocese of Athens. Archbishop Damaskinos, seeing the name “Konstantinidou, wife of an executed officer,” received her personally and told her: “Your husband was an honorable man.” He remembered him from 1929 and gave her generous assistance.

My father, Major Christos Konstantinidis, had also served the public interest with integrity. When he reported irregularities in the Aid Committee for the earthquake victims of Corinth, he was eventually removed from his position himself. Instead of dismissing the thieves, they dismissed the honest man.

A Memory That Must Not Be Lost

Perhaps I was late in highlighting, as much as I should have, the values and history of my family. Modern technology and Artificial Intelligence have helped me shed new light on people and families who contributed to the homeland and to society.

That is why I decided to prepare this study: not to glorify the past, but to preserve a memory and a way of life that I fear is disappearing.

Because that world really was different.

It did not have more possessions; it had more moderation.

It did not have more words; it had more meaning in its word.

It did not have more display; it had more dignity.

The People Who Sustain the Village

And, above all, it had people who understood that a person’s worth is not determined by what he possesses, but by what he is and what he gives.

I will not mention the older, devoted supporters and benefactors of the village, such as Panagiotis Konstantinidis, the Kakkavas family, the distinguished sculptor Georgkas, and many others, who through their contributions left their own indelible mark on the history of our homeland.

The story continues…

Today, new pillars of support continue this beautiful tradition of love and service to our historic village.

Among them are “General” Panagiotis Georgakopoulos, whom many call “the soul of the village,” our tireless and creative community president Athanasios Kyriazis, as well as the intellectual administrator of the website “Siderokastritikoi Antilaloi,” Maria Liakaki, who, like a modern cultural weaver, connects the yesterday of our village with its today and is shaping her own mark for tomorrow.

Through their contribution, together with the support of the benefactors, a centuries-old tradition of tangible love for our homeland continues. It is an effort whose goal is for our historic village to be reborn, reshaped, beautified, and regain the vitality it deserves.

Because a village does not live only through its buildings, squares, and roads.

Above all, it lives through its people.

Through those who love it, support it, and struggle every day to keep its history, tradition, memory, and soul alive.

Unfortunately, our state has not made any substantial progress toward the necessary decentralization. The countryside continues to lose population and productive strength, while many of our villages lack the resources and opportunities that would allow them to regain the life and development they once enjoyed.

And yet, as long as there are people who love their homeland and give selflessly for it, hope remains alive.

Because, in the end, our villages are not kept standing only by their stones and houses.

They are kept standing by their people.

And perhaps this is the most important thing we can pass on to the generations that follow. (5/9/26)

Lieutenant General (Ret.)Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org 

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη

Ο κόσμος που γνώρισα όταν ήμουν μικρός ήταν διαφορετικός. Τον έζησα και σας καταθέτω τη βιωματική μου εμπειρία. Ήταν πιο απλός, πιο ειλικρινής πιο φυσιολογικός και  είχε αξίες. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής ήταν υψηλόφρονες, αξιοπρεπείς, ευθείς και γενναίοι. Αγαπούσαν την πατρίδα και το απέδειξαν με πράξεις, όχι με λόγια.

Είχαν διαφορετικές αξίες

Όταν αργότερα συνέγραψα το βιβλίο «Έτσι πολεμήσαμε στην Τροία» και μελέτησα τις ηθικές αξίες της Ιλιάδας, διαπίστωσα με έκπληξη πόσο κοντά βρίσκονταν στον τρόπο σκέψης και ζωής των ανθρώπων της οικογένειάς μου και του χωριού μου. Σαν να μην είχαν περάσει χιλιάδες χρόνια. Οι παλιές αξίες είχαν φτάσει ως τη δική μου γενιά σαν μια άγραφη κληρονομιά.

Δεν ήταν πλούσιοι με τη σημερινή έννοια. Ήταν όμως πλούσιοι σε αισθήματα και ευημερούσαν μέσα στη λιτότητα. Γνώριζαν να ξεχωρίζουν το αναγκαίο από το περιττό και είχαν έναν έμφυτο ορθολογισμό.  .

Πατρίδα και Ελευθερία

Στους άνδρες εκείνης της εποχής ξεχώριζαν το θάρρος, η ευθύτητα και η ανδρεία. Τις αρετές αυτές τις απέδειξαν στους αγώνες της πατρίδας: στην Επανάσταση του 1821, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στην Εθνική Αντίσταση και στο Κοσμοϊστορικό ΟΧΙ

Και η οικογένειά μου, από τους δύο κλάδους της,   Πετροπουλαίους και   Μητροδημαίους (Ντρέδες), που αργότερα έγιναν Κωνσταντινιδαίοι, έδωσε τους δικούς της αγώνες για την ελευθερία,  

Αξέχαστη μου έμεινε η ψυχραιμία τους όταν, το 1940, κηρύχθηκε ο πόλεμος και κλήθηκαν να πάνε στο μέτωπο. Θα νόμιζε κανείς ότι πήγαιναν σε κυνήγι. Η γενναιότητα γι’ αυτούς δεν ήταν λόγια· ήταν τρόπος ζωής.

Ο λόγος τους ήταν συμβόλαιο

Ο λόγος τους είχε ιδιαίτερη αξία. Τα όρια των χωραφιών συχνά δεν είχαν ούτε φράχτες ούτε συμβόλαια· καθορίζονταν με τον λόγο. Η κλεψιά ήταν σχεδόν άγνωστη. Τα σπίτια έμεναν ανοιχτά και κανείς δεν φοβόταν για την περιουσία του.

Θυμάμαι, παιδί δώδεκα ή δεκατριών ετών στην Κατοχή, ένα περιστατικό: παίζοντας με άλλα παιδιά, σκότωσα κατά λάθος  ένα  αδέσποτο κόκορα . Προβληματιστήκαμε τι θα τον κάνουμε . Τελικά τον  βράσαμε και τον φάγαμε, αλλά το θεωρήσαμε αμάρτημα. Τόσο ισχυρή ήταν μέσα μας η αίσθηση του δικαίου και του σεβασμού στην ξένη περιουσία.

Η κοινωνική αξία του ανθρώπου δεν μετριόταν με τα χρήματα, αλλά με τις πράξεις, τη συμπεριφορά και την προσφορά του. Το δικό μου σόι το χαρακτήριζαν «ντόμπρο»: τίμιο, ευθύ και καθαρό στις προθέσεις του.

Ο ένας για όλους και όλοι για τον έναν

Παράλληλα με τη γενναιότητα υπήρχε και η ευαισθησία. Στην Κατοχή, όταν η πείνα ήταν μεγάλη, οι άνθρωποι μοιράζονταν ακόμη και το ψωμί τους με εκείνον που είχε ανάγκη. Η αλληλοβοήθεια δεν ήταν σύνθημα· ήταν τρόπος ζωής.

Οι πραγματικά άξιοι άνθρωποι ήταν σεμνοί και αξιοπρεπείς. Δεν επιδείκνυαν πλούτο ή θέση. Βοηθούσαν τους ασθενέστερους και ιδιαίτερα τη νέα γενιά να προχωρήσει στα γράμματα και στις τέχνες. Να κάνω μνεία στον  συγχωριανό μας  ηρωικό   Στρατηγό Παν. Γιαννούλη που βόηθησε την οικογένεια μου στην κατοχή με τον διορισμό της μητέρας μου στο Υπουργείο Στρατιωτικών και την παροχή συσσιτίου από την Λέσχη Ριγίλλης , καθώς και άλλα παιδιά του χωριού μας.

Η μητέρα μου στον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κοινωνίας είναι η ιστορία της μητέρας μου. Το 1943, έχοντας να θρέψει πέντε παιδιά, απευθύνθηκε στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, βλέποντας το όνομα «Κωνσταντινίδου, σύζυγος εκτελεσθέντος αξιωματικού», τη δέχθηκε προσωπικά και της είπε: «Ο σύζυγός σας ήταν έντιμος άνθρωπος». Τον θυμόταν από το 1929 και της έδωσε γενναία βοήθεια.

Ο πατέρας μου, ο Ταγματάρχης Χρήστος Κωνσταντινίδης, είχε επίσης υπηρετήσει με συνέπεια το δημόσιο συμφέρον. Όταν κατήγγειλε ατασθαλίες στην Επιτροπή Αρωγής για τους σεισμόπληκτους της Κορίνθου, τελικά απομακρύνθηκε ο ίδιος. Αντί να διώξουν τους κλέφτες, έδιωξαν τον έντιμο.

Μια μνήμη που δεν πρέπει να χαθεί

Ίσως άργησα να αναδείξω όσο έπρεπε τις αξίες και την ιστορία της οικογένειάς μου. Η σύγχρονη τεχνολογία και η Τεχνητή Νοημοσύνη με βοήθησαν να φωτίσω ξανά πρόσωπα και οικογένειες που πρόσφεραν στην πατρίδα και στην κοινωνία.

Γι’ αυτό αποφάσισα να συντάξω αυτή τη μελέτη: όχι για να εξυμνήσω το παρελθόν, αλλά για να διασώσω μια μνήμη και έναν τρόπο ζωής που φοβάμαι ότι χάνεται.

Γιατί εκείνος ο κόσμος ήταν πράγματι διαφορετικός.

Δεν είχε περισσότερα αγαθά· είχε περισσότερα μέτρα.
Δεν είχε περισσότερα λόγια· είχε περισσότερο λόγο.
Δεν είχε περισσότερη επίδειξη· είχε περισσότερη αξιοπρέπεια.

Οι άνθρωποι που στηρίζουν το χωριό

Και, πάνω απ’ όλα, είχε ανθρώπους που γνώριζαν πως η αξία του ανθρώπου δεν κρίνεται από όσα έχει, αλλά από όσα είναι και όσα προσφέρει.

Δεν θα αναφερθώ στους παλαιότερους, ένθερμους στυλοβάτες και χορηγούς του χωριού, όπως ο Παναγιώτης Κωνσταντινίδης, η οικογένεια Κάκκαβα, ο σπουδαίος γλύπτης Γεωργκάς και πολλοί ακόμη, που με την προσφορά τους άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του τόπου μας.

Η ιστορία συνεχίζεται…

Σήμερα, νέοι στυλοβάτες συνεχίζουν αυτή την όμορφη παράδοση αγάπης και προσφοράς προς το ιστορικό χωριό μας.

Ανάμεσά τους είναι ο «Στρατηγός» Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, που πολλοί αποκαλούν «την ψυχή του χωριού», ο ακούραστος και δημιουργικός κοινοτάρχης μας Αθανάσιος Κυριαζής, καθώς και η πνευματική διαχειρίστρια της ιστοσελίδας «Σιδεροκαστρίτικοι Αντίλαλοι» , Μαρία Λιακάκη, η οποία, σαν μια σύγχρονη πολιτιστική υφάντρα, ενώνει το χθες του χωριού μας με το σήμερα και χαράσσει το δικό της στίγμα για το αύριο.

Με τη δική τους προσφορά, αλλά και με τη συνδρομή των χορηγών, συνεχίζεται μια μακραίωνη παράδοση έμπρακτης αγάπης για τον τόπο μας. Μια προσπάθεια με στόχο το ιστορικό  χωριό μας να αναγεννηθεί, να διαμορφωθεί, να καλλωπιστεί και να αποκτήσει ξανά τη ζωντάνια που του αξίζει.

Γιατί ένα χωριό δεν ζει μόνο από τα κτίρια, τις πλατείες και τους δρόμους του.
Ζει, πάνω απ’ όλα, από τους ανθρώπους του.

Από εκείνους που το αγαπούν, το στηρίζουν και αγωνίζονται καθημερινά να κρατήσουν ζωντανή την ιστορία, την παράδοση, τη μνήμη και την ψυχή του.

Δυστυχώς, το κράτος μας δεν έχει προχωρήσει ουσιαστικά στην αναγκαία αποκέντρωση. Η επαρχία εξακολουθεί να αποδυναμώνεται πληθυσμιακά και παραγωγικά, ενώ πολλά χωριά μας στερούνται τις δυνάμεις και τις ευκαιρίες που θα τους επέτρεπαν να ξαναβρούν τη ζωή και την ανάπτυξη που είχαν στο παρελθόν.

Κι όμως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο τους και προσφέρουν ανιδιοτελώς γι’ αυτόν, η ελπίδα παραμένει ζωντανή.

Γιατί τελικά, τα χωριά μας δεν τα κρατούν όρθια μόνο οι πέτρες και τα σπίτια τους.
Τα κρατούν όρθια οι άνθρωποί τους.

Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο που μπορούμε να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.  (5/9/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

by Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Until now, at the age of 98, the only enemy I have fought hard against has been cancer — and, so far, I have defeated it. Yet I never imagined that I could be defeated by an “Achilles’ heel,” like the hero and demigod Achilles.

[Achilles, son of Peleus and Thetis and the greatest warrior of the Greeks at Troy, was invulnerable throughout his body except for his heel, which ultimately became his fatal weak point. According to tradition, Achilles was killed by Paris, who ambushed him and struck him with an arrow in the heel, his only vulnerable spot.]

As for me, a man who until now was constantly on the move throughout the day, this problem has made me limp and walk in pain. For weeks, one of my legs has been swollen in the lower part because of edema, as the etymology of the name Oedipus itself suggests.

And suddenly, my entire life changed and my daily routine was turned upside down. I was patient, believing that since it had come on its own, it would go away on its own. I have always had a tendency, without any particular reason, to avoid doctors and medicines. But this problem became persistent, is troubling me, and makes it even more difficult for me to care for my wife, who suffers from a serious illness. And besides, one never knows where persistent pain may lead.

So, at the urging of my son, who is a dentist and researcher, I underwent a Doppler ultrasound examination of the veins in my legs.

The results were negative; nothing alarming was found. However, this also had to be confirmed by a specialist. So I went to our hospital, NIMTS, a hospital to which I am also emotionally attached. When we were junior officers, we contributed to its construction through a special monthly deduction from our meagre salaries at the time, just as we also contributed to the “Queen’s Fund.”

Today, of course, NIMTS is part of the National Health System and receives all citizens.

After the emergency-room doctor took my medical history, she called in several doctors from related specialties to examine me. Nothing alarming emerged from these examinations.

The doctors, moreover, subjected me to a little “interrogation” questionnaire, because they found it rather unusual that I had reached the age of 98 without serious health problems.

Do I smoke?

At the Evelpidon Military Academy, although we were given poor food at the time — because of the Civil War — we were, on the other hand, supplied with plenty of cigarettes, because smoking was then considered a sign of “manliness.” Hollywood was the great promoter of cigarettes. Fortunately, I gave up smoking in good time.

What do I eat?

Everything, in moderation. I prefer fruit, vegetables, legumes, yogurt, and so on. But when I am in Kalamata, I will certainly eat some traditional roast pork!

What exercise do I do?

We used to call it “Swedish gymnastics”; I also do a little Yoga and walk every day, as well as using a stationary bicycle. I take approximately 6,000 to 7,000 steps a day. I used to swim during the summers; now I only sunbathe on a bench.

What medicines do I take?

I avoid them. I take only one, as a preventive measure, for my blood pressure.

Where do I come from?

My roots lie in Sidirokastro, in the region of Trifylia, Messenia, through my grandfather and grandmother, who came from two families of klephts, armatoles, and fighters in the Greek War of Independence of 1821.

How many children do I have?

Two wonderful children who honor their parents. One is an outstanding dentist and researcher, and the other is a senior executive of the largest pharmaceutical company in the United States. These two children give life to their mother and to me.

What do I do now?

I am the owner of websites and a writer. My selfless purpose is to spread the glory of Greece throughout the world.

In which branch of the Armed Forces did I serve?

In the Hellenic Army, in the Signal Corps — fortunately for me.

In the end, I was given a medical assessment declaring me healthy, with the sole recommendation that I wear a special compression stocking.

I thank them from the bottom of my heart. Grateful!

(4/9/26)

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: www.amphiktyon.org