1. The Anthropomorphic Monsters of the Past and Today
There are still monsters living and operating among us.
Today, there may be even more savage monsters, and some of them take different forms either as persons, half good and half bad, net, machines or environment They were created by human beings, yet nothing connects them with the human race or with nature. They have enlisted modern scientists—their slaves—and compel them to develop the most sophisticated weapons for killing other human beings, entire nations, and for destroying the environment.
Everything is done for money.
They sit in their palaces and unleash thunder and lightning. They have ruined nature and transformed it, at times, into an oven, a garbage dump, and a cesspool of sewage—all for their material gain.
They have opened human slaughterhouses and, in the future, may perhaps even use human flesh and waste for consumption.
For the time being, they manufacture laboratory-produced foods, incubator babies, questionable vaccines and diseases, so that the pharmaceutical industries can remain in operation.
2. The Worship of Money
They have been seized by such a passion for money that they are willing to sacrifice even their own lives, provided that they become rich before they die.
3. The Modern Monsters and Machines
The modern monsters are not only anthropomorphic. There are also machines, and in recent times they have perfected humanoid robots.
These, apparently, will replace people who will no longer have jobs: first manual workers, and later even scientists, who nowadays are increasingly less concerned with science itself.
4. The Modern Wealth-Bringing Hera
The modern, wealth-bringing Hera, in order to avenge herself on Zeus for his infidelities, unleashed, through her limitless wealth, her one-sided intelligence, so as to abolish the old order of Zeus and establish her own.
5. The New Pandora
She cast a new Pandora upon the Earth and, through her technology, deceived the world into believing that it would be able to regulate nature and exploit it without any consequences.
That is why she concealed all the evils and presented only one: Hope.
The hope that the little human being would become superhuman, that he would kill all the animals, plants, and even insects, because from now on, through technology, he would no longer need them.
6. Insecurity Increased
Criminals and schizophrenics multiplied, and the world became savage.
7. Humanity Under Hypnosis
So that you will not be afraid before they take you to the slaughterhouse, they have hypnotized and put you to sleep, so that, although you have been destined for slaughter, you believe that you are going to celebrations and festivities.
8. Today’s Monsters — Psychologically Disturbed People
Quite a few monsters are walking among us, with attractive faces and colorful appearances.
Social media have captivated young people and are directing them toward complete alienation.
And now there is AI, whose ultimate destination no one can predict with certainty, unless the wise human spirit guides it:
toward a New Great Spiritual and Cultural Revolution, or toward Slavery and Destruction?
9. The Human Being, the Soul and the Spirit
Money and the spirit, working in complete harmony, for the good of humanity and nature, as taught by our ancient ancestors, the Greeks.
That is how it will be once again.
Lt. General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis Author — Member of the Society of Greek Writers
1. Τα ανθρωπόμορφα τέρατα του παρελθόντος και του σήμερα
Υπάρχουν ακόμη τέρατα που ζουν και δρούν αναμεσα μας
Τώρα υπάρχουν, ίσως, και πιο άγρια τέρατα ακόμη και μερικά έχουν μορφή μηχανών. Εγιναν από άνθρωπο, αλλά τίποτα δεν τους συνδέει με το ανθρώπινο γένος και τη φύση. Έχουν επιστρατεύσει τους σύγχρονους επιστήμονες – είλωτές τους — και τους βάζουν να κατασκευάζουν τα πλέον περίτεχνα όπλα για το φόνο άλλων ανθρώπων, λαών ολόκληρων και για την καταστροφή του πειβάλλοντος.
Όλα γίνονται για το χρήμα
Αυτοί κάθονται στα παλάτια τους και εξαπολύουν κεραυνούς και βροντές. Χάλασαν τη φύση και τη μετέβαλαν άλλοτε σε φούρνο, σκουπιδοτενεκέ και χαβούζα λυμάτων όλα για το υλικο τους κέρδος
Έχουν ανοίξει ανθρωπο-σφαγεία και, στο μέλλον, ίσως χρησιμοποιήσουν ακόμη και την ανθρώπινη σάρκα και τα απόβλητα προς βρώσιν.
Προς το παρόν παρασκευάζουν τρόφιμα του σωλήνα, παιδιά της θερμοκοιτίδας , ύποπτα εμβόλια και ασθένειες, ώστε να εργάζονται οι φαρμακοβιομηχανίες.
2. Η λατρεία του χρήματος
Τους έχει καταλάβει τέτοιο πάθος για το χρήμα, ώστε θυσιάζουν ακόμη και την ίδια τους τη ζωή, αρκεί πριν πεθάνουν να έχουν γίνει πλούσιοι.
3. Τα σύγχρονα τέρατα και οι μηχανές
Τα σύγχρονα τέρατα δεν είναι μόνο τα ανθρωπόμορφα. Υπάρχουν και οι μηχανές και, τον τελευταίο καιρό, έχουν τελειοποιήσει τα ανθρωποειδή.
Αυτά, κατά τα φαινόμενα, θα αντικαταστήσουν τους ανθρώπους που δεν θα έχουν εργασία: τόσο τους χειρώνακτες, σε πρώτη φάση, όσο και αργότερα τους επιστήμονες, που ελάχιστα ασχολούνται πλέον με την ίδια την επιστήμη.
4. Η σύγχρονη πλουτοφόρα Ήρα
Η σύγχρονη πλουτοφόρα Ήρα, για να εκδικηθεί τον Δία για τις απιστίες του, έριξε, με τον άκρατο πλούτο, τη μονόπλευρη νοημοσύνη της, έτσι ώστε να θέσει εκτός νόμου το παλαιό καθεστώς του Δία και να φέρει το δικό της.
5. Η νέα Πανδώρα
Έριξε στη Γη μια καινούργια Πανδώρα και, με την τεχνολογία της, πλάνεψε τον κόσμο ότι θα ρυθμίσει τη φύση και θα την εκμεταλλεύεται χωρίς καμία συνέπεια.
Γι’ αυτό έκρυψε όλα τα κακά και πρόβαλε μόνο ένα: την Ελπίδα. Την ελπίδα ότι ο ανθρωπάκος θα γίνει υπεράνθρωπος, θα σκοτώσει όλα τα ζώα, τα φυτά, ακόμη και τα έντομα, γιατί στο εξής, με την τεχνολογία, δεν θα τα έχει ανάγκη πια.
6. Αυξήθηκε η Ανασφάλεια
Πολλαπλασιάστηκαν οι εγκληματίες και σχιζοφρενείς και ο κόσμος έγινε άγριος
7. Η υπνωτισμένη ανθρωπότητα
Για να μη φοβάσαι πριν σε μπάσουν στο σφαγείο, σε έχουν υπνωτίσει και κοιμίσει, έτσι ώστε, ενώ σε έχουν προορίσει για σφαγή, εσύ να νομίζεις ότι πηγαίνεις για γιορτές και πανηγύρια.
8. Τα σημερινά τέρατα -ψυχικά πειραγμένοι
Αρκετά τέρατα κυκλοφορούν μεταξύ μας. Με ωραίο πρόσωπο και πλουμιστά χρώματα . Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχουν αιχμαλωτίσει τους νέους και τους κατευθύνου στην πλήρη αλλοτρίωση. Και τώρα η ΑΙ που κανείς δεν μπορεί με βεβαίοτητα να προβλέψει που θα μας πάει αν το σοφό πνεύμα δεν την κατευθύνει Στην νέα Μεγάλη Πνευματική και Πολιτιστική Επανάσταση ή στη Δουλοσύνη και καταστορφή;
9. Ο άνθρωπος, η ψυχή και το πνεύμα
Το χρήμα και το πνεύμα, σε απόλυτη συνεργασία, για το καλό του ανθρώπου και της φύσεως, όπως δίδαξαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, οι Έλληνες.
Έτσι θα γίνει και πάλι.
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Her mother was Earth. She was a fearsome monster that breathed flames from her mouth and lightning from her nostrils. She wandered throughout the known world—Syria, Palestine, Persia, India, Egypt, Libya, and Hesperia—and burned forests and fields.
When Aegis reached the Kerauneia Mountains of Epirus and laid waste to the surrounding lands, Athena intervened and killed her. She made a breastplate from her skin, thereby becoming invincible against all her opponents.
b. Campe
There were two man-eating monster-beasts by this name. One Campe was the guardian of the Cyclopes in Tartarus and was killed by Zeus. The other lived in Libya and was killed by Dionysus.
c. Echidna
A beast, half serpent from the waist down and half exceptionally beautiful woman, daughter of Phorcys. She lived in a cave in Syria and was immortal. With Typhon, she gave birth to the following monsters.
d. Orthrus
A serpent-bodied creature with many heads that guarded the herds of Geryon. Heracles killed him.
e. The Colchian Dragon
A serpent-like beast that guarded the Golden Fleece.
f. The Dragon of the Hesperides
It guarded the Golden Apples in the land of the Hesperides.
g. The Nemean Lion
An invincible lion that devoured humans and animals. Heracles killed it.
h. The Lernaean Hydra
A savage beast with one hundred heads that lived in the marshes of Lerna, near Argos. Heracles killed it.
i. The Chimera
A beast that sometimes had two heads, those of a goat and a lion, and at other times took the form of a serpent with a lion’s head. Bellerophon killed it.
j. Cerberus
The dog that guarded the entrance to Hades so that the living could not enter. He had three dog heads, a dragon’s tail, and serpent heads sprouted from his back.
Heracles descended into Hades, fought him, defeated him, and brought him before Eurystheus, who sent him back to the Underworld.
k. The Sphinx
A female monster that lived on Mount Phicium, near Thebes in Boeotia. She had the body of a lion with wings and the face of a woman.
The goddess Hera sent her to Thebes to punish its inhabitants. The Sphinx asked passers-by:
“What creature has four legs in the morning, two at noon, and three in the evening?”
The Sphinx threw herself from the mountain when Oedipus solved the riddle.
l. The Gorgons
They had a terrifying female appearance, with snakes on their heads instead of hair, which coiled around their bodies, golden wings, tusks, and iron hands. Whoever looked directly at them was turned to stone.
They were called Stheno, whose name signified great strength; Euryale, associated with the broad sea; and Medusa, who was mortal and the companion of Poseidon. She lived in Hesperia.
Most of the Medusas were exterminated by the Libyan Amazons, at the request of the Atlanteans, who still lived in North Africa.
The immortal Gorgons were exterminated by Heracles III, while Perseus killed Medusa. Atlas saw the dead eyes of Medusa and was turned into a mountain.
Around 25,000–20,000 BC, the sons of Atlas, the Greek-Atlanteans, inhabited Hesperia and named the continent Atlantis.
m. The Petrified Dragon
A serpent raised by Heracles that helped him kill the Nemean Lion. It followed Heracles to Thebes and remained at Aulis.
After appearing among the expeditionary force sent to Troy, it turned to stone.
n. The Dragon of the Castalian Spring
It had three rows of teeth, three tongues, and flames came from its eyes. This dragon was killed by Cadmus.
Following Athena’s advice, he sowed its teeth, and warriors immediately sprang from the ground.
o. The Bull of Marathon
Poseidon sent it to Attica to punish Athens because the Athenians had failed to give the city his name.
p. The Minotaur
The son of the Bull of Marathon and Pasiphae, or, according to another version, the son of Minos and Pasiphae.
He had the head of a bull and the body of a man. He was imprisoned in the Labyrinth of Knossos in Crete, which Daedalus built in the palace of Minos.
Theseus killed him with the help of Ariadne.
q. Python of Apollo
A serpent, guardian of Delphi.
r. Pegasus
A winged horse, child of Poseidon and Medusa.
s. The Stymphalian Birds
Large birds that shot arrows with their iron feathers. They lived at Lake Stymphalia and were regarded as beasts of the region of Stymphalus. Heracles killed some of them and drove the others away.
t. The Cyclopes
Titans, sons of Uranus and Gaia. They were smiths and craftsmen who forged Zeus’s thunderbolts and the weapons of the gods.
Brontes symbolized thunder, Steropes lightning, and Arges the thunderbolt.
The Cyclopes in Homer’s Odyssey were giant, savage humanoids with one eye and immense strength. They were solitary shepherds, like the one whom Odysseus blinded in order to free his companions.
Hand-Bellied Cyclopes
They were brothers of the Heavenly Cyclopes and were considered indigenous inhabitants. They constructed enormous walls and cities from huge stone blocks, the famous Cyclopean Walls.
Such walls can be found in Argos, Mycenae, Tiryns, the Dragon Houses of Euboea, and elsewhere.
u. Centaurs
They had the body and arms of a horse and the head of a human. They were the children of Ixion. They were wild monsters that fed on raw meat and destroyed the fields.
The Centaur Pholus was of good character, while Chiron possessed human characteristics because he was wise; he was the son of Cronus and Philyra. He had a school on Mount Pelion, where he taught, among other subjects, medicine.
v. Telchines
They were craftsmen who taught human beings how to carve statues. They were skilled in magic and knew how to bring hail, snow, and rain.
w. Curetes or Corybantes and the Idaean Dactyls
They discovered metals and benefited the human race.
x. The Sirens
Monsters who, according to tradition, were born from the river god Achelous and Sterope.
They had the hands and head of a woman, the body and wings of a bird, and the breast and legs of a vulture with enormous claws. They possessed melodious voices. With their sweet, enchanting songs, they bewitched and seduced sailors, luring them toward them.
Only Odysseus escaped, as related in the Odyssey. They were regarded as guardians of the Underworld and as goddesses of love and death.
They included Himeropa, who awakens longing; Thelxiepeia, the enchantress; Aglaope, with the magnificent voice; Parthenope, the maiden; Leucosia, the white goddess; and others.
y. Harpies
They resembled the Sirens. The word “Harpy” is associated with the storm and the whirlwind.
They were predatory, winged spirits and servants of Zeus. Aello, or Aellopus, had feet as swift as the wind. Ocypete, Ocythoe, or Ocyponde, had swift feet and powerful flight, while Celaeno was the dark one.
The Harpies were defeated by the winged sons of Boreas, Calais and Zetes, when the Harpies were tormenting the old man Phineus. They fled to Crete and hid beneath a cave.
The names of the Greek monsters are well known and internationally established, and they are used in literature as symbols. Greek Mythology is an ideal book for the education and cultivation of the human being, but also for the reflection it inspires on life and humanity.
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis Author – Member of the Society of Greek Writers
Μητέρα της ήταν η Γη. Ήταν φοβερό τέρας, που έβγαζε φλόγες από το στόμα του και κεραυνούς από τα ρουθούνια του. Περιπλανήθηκε σε όλο τον γνωστό κόσμο — Συρία, Παλαιστίνη, Περσία, Ινδία, Αίγυπτο, Λιβύη και Εσπερία — και κατέκαψε τα δάση και τους αγρούς.
Όταν η Αιγίς έφθασε στα Κεράυνεια Όρη της Ηπείρου και ερήμωσε τα μέρη, επενέβη η Αθηνά και τη σκότωσε. Το δέρμα της το έκανε θώρακα και έτσι έγινε ανίκητη από όλους τους αντιπάλους της.
β΄. Κάμπη
Υπήρχαν δύο τέρατα-θηρία ανθρωποφάγα με αυτό το όνομα. Η μία Κάμπη ήταν φύλακας των Κυκλώπων στα Τάρταρα και τη σκότωσε ο Δίας. Η άλλη ζούσε στη Λιβύη και τη σκότωσε ο Διόνυσος.
γ΄. Έχιδνα
Θηρίο, μισό φίδι από τη μέση και κάτω και μισή ωραιότατη γυναίκα, θυγατέρα του Φόρκυ. Κατοικούσε σε σπήλαιο στη Συρία και ήταν αθάνατη. Με τον Τυφώνα γέννησε τα παρακάτω θηρία.
δ΄. Όρθρος
Σώμα φιδιού με πολλά κεφάλια, που φύλαγε τα κοπάδια του Γηρυόνη. Τον σκότωσε ο Ηρακλής.
ε΄. Δράκων της Κολχίδος
Θηρίο, με μορφή φιδιού, που φύλαγε το Χρυσόμαλλο Δέρας.
στ΄. Δράκων των Εσπερίδων
Φύλαγε τα Χρυσά Μήλα στη χώρα των Εσπερίδων.
ζ΄. Λέων της Νεμέας
Λιοντάρι ανίκητο, που κατασπάραζε ανθρώπους και ζώα. Το σκότωσε ο Ηρακλής.
η΄. Λερναία Ύδρα
Άγριο θηρίο με εκατό κεφάλια, που ζούσε στους βάλτους της Λέρνης, κοντά στο Άργος. Τη σκότωσε ο Ηρακλής.
θ΄. Χίμαιρα
Θηρίο που άλλοτε είχε δύο κεφάλια, κατσίκας και λιονταριού, και άλλοτε γινόταν φίδι με λιονταρίσιο κεφάλι. Τη σκότωσε ο Βελλεροφόντης.
ι΄. Κέρβερος
Ο σκύλος που φύλαγε την είσοδο του Άδη, ώστε να μην εισέρχονται οι ζωντανοί. Είχε τρία κεφάλια σκύλου, ουρά δράκοντα και από τη ράχη του πετάγονταν κεφάλια φιδιών.
Ο Ηρακλής κατέβηκε στον Άδη, πάλεψε μαζί του, τον νίκησε και τον έφερε στον Ευρυσθέα, ο οποίος τον ξαναγύρισε στον Κάτω Κόσμο.
ια΄. Σφίγγα
Θηλυκό τέρας που ζούσε στο όρος Φίκειον, κοντά στη Θήβα της Βοιωτίας. Είχε σώμα λιονταριού με φτερά και πρόσωπο γυναίκας.
Την έστειλε στη Θήβα η θεά Ήρα για να τιμωρήσει τους κατοίκους της. Η Σφίγγα ρωτούσε τους περαστικούς:
«Ποιο ζώο έχει το πρωί τέσσερα πόδια, το μεσημέρι δύο και το βράδυ τρία;»
Η Σφίγγα αυτογκρεμίστηκε όταν ο Οιδίποδας έλυσε το αίνιγμα.
ιβ΄. Γοργόνες
Είχαν φοβερή γυναικεία όψη, με φίδια στο κεφάλι αντί για μαλλιά, που τυλίγονταν στο σώμα τους, χρυσά φτερά, χαυλιόδοντες και σιδερένια χέρια. Όποιος τις κοιτούσε κατάματα μεταμορφωνόταν σε πέτρα.
Λέγονταν Σθενώ, που είχε ευρύ σθένος, Ευρυάλη, που συνδεόταν με την ευρεία θάλασσα, και Μέδουσα, η οποία ήταν θνητή και σύντροφος του Ποσειδώνα. Κατοικούσε στην Εσπερία.
Τις περισσότερες Μέδουσες εξόντωσαν οι Λίβυες Αμαζόνες, μετά από παράκληση των Ατλάντων, που ζούσαν ακόμη στη Βόρεια Αφρική.
Τις αθάνατες Γοργόνες εξόντωσε ο Ηρακλής ο Γ΄, ενώ ο Περσέας σκότωσε τη Μέδουσα. Τα νεκρά μάτια της Μέδουσας αντίκρισε ο Άτλαντας και έγινε όρος.
Γύρω στο 25.000–20.000 π.Χ. κατοίκησαν την Εσπερία οι γιοι του Άτλαντα, οι Ελληνο-Άτλαντες, και ονόμασαν την ήπειρο Ατλαντίδα.
ιγ΄. Ο Απολιθωμένος Δράκων
Φίδι που μεγάλωσε ο Ηρακλής και τον βοήθησε να σκοτώσει το λιοντάρι της Νεμέας. Ακολούθησε τον Ηρακλή στη Θήβα και έμεινε στην Αυλίδα.
Μετά την εμφάνισή του στο εκστρατευτικό σώμα της Τροίας, πέτρωσε.
ιδ΄. Ο Δράκων της Κασταλίας Πηγής
Είχε τρεις σειρές δοντιών, τρεις γλώσσες και από τα μάτια του παρήγε φλόγες. Τον δράκοντα αυτόν σκότωσε ο Κάδμος.
Με συμβουλή της Αθηνάς έσπειρε τα δόντια του και αμέσως δημιουργήθηκαν πολεμιστές.
ιε΄. Ο Ταύρος του Μαραθώνα
Τον έστειλε ο Ποσειδώνας στην Αττική για τιμωρία των Αθηνών, επειδή δεν έδωσαν το όνομα στην πόλη.
ιστ΄. Ο Μινώταυρος
Γιος του Ταύρου του Μαραθώνα και της Πασιφάης ή, κατά άλλη εκδοχή, του Μίνωα και της Πασιφάης.
Είχε κεφάλι ταύρου και ανθρώπινο σώμα. Ζούσε φυλακισμένος στον Λαβύρινθο της Κνωσού, στην Κρήτη, που κατασκεύασε ο Δαίδαλος στα ανάκτορα του Μίνωα.
Τον σκότωσε ο Θησέας με τη βοήθεια της Αριάδνης.
ιζ΄. Ο Πύθων του Απόλλωνα
Φίδι, φύλακας των Δελφών.
ιη΄. Ο Πήγασος
Φτερωτό άλογο, παιδί του Ποσειδώνα και της Μέδουσας.
ιθ΄. Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες
Μεγάλα πουλιά που έριχναν βέλη με τα σιδερένια φτερά τους. Ζούσαν στη λίμνη Στυμφαλία και θεωρούνταν θηρία της περιοχής του Στυμφάλου. Άλλες σκότωσε και άλλες έδιωξε ο Ηρακλής.
κ΄. Οι Κύκλωπες
Τιτάνες, γιοι του Ουρανού και της Γαίας. Ήταν σιδηρουργοί-τεχνίτες, που κατασκεύαζαν τους κεραυνούς του Δία και τα όπλα των θεών.
Ο Βρόντης συμβόλιζε τη βροντή, ο Στερόπης την αστραπή και ο Άργης τον κεραυνό.
Οι Κύκλωπες στην Οδύσσεια του Ομήρου ήταν γίγαντες-αγριάνθρωποι, με ένα μάτι και αχαλίνωτη δύναμη. Ήταν ακοινώνητοι βοσκοί, όπως εκείνος που τύφλωσε ο Οδυσσέας για να απελευθερώσει τους συντρόφους του.
Κύκλωπες Χειρογάστορες
Ήταν αδελφοί των Ουράνιων Κυκλώπων και θεωρούνταν γηγενείς. Κατασκεύασαν τεράστια τείχη και πόλεις με τεράστιους ογκόλιθους, τα περίφημα Κυκλώπεια Τείχη.
Τέτοια τείχη συναντούμε στο Άργος, στις Μυκήνες, στην Τίρυνθα, στα Δρακόσπιτα της Εύβοιας κ.ά.
κα΄. Κένταυροι
Είχαν σώμα και χέρια αλόγου και κεφάλι ανθρώπου. Ήταν παιδιά του Ιξίωνα. Άγρια τέρατα, που τρέφονταν με ωμό κρέας και κατέστρεφαν τους αγρούς.
Καλό χαρακτήρα είχε ο Κένταυρος Φόλος, ενώ ο Χείρων είχε ανθρώπινα χαρακτηριστικά επειδή ήταν σοφός, γιος του Κρόνου και της Φιλύρας. Είχε σχολή στο Πήλιο, όπου δίδασκε, μεταξύ άλλων, και την Ιατρική.
κβ΄. Τελχίνες
Ήταν τεχνίτες που έμαθαν στους ανθρώπους να σμιλεύουν τα αγάλματα. Ήταν γνώστες της μαγικής τέχνης και γνώριζαν να ρίχνουν χαλάζι, χιόνι και βροχή.
κγ΄. Κουρήτες ή Κορύβαντες και Ιδαίοι Δάκτυλοι
Αυτοί ανακάλυψαν τα μέταλλα και ευεργέτησαν το ανθρώπινο γένος.
κδ΄. Οι Σειρήνες
Τέρατα που, σύμφωνα με την παράδοση, γέννησε ο ποταμός Αχελώος με τη Στερόπη.
Είχαν χέρια και κεφάλι γυναίκας, σώμα πουλιού με φτερά, στήθος και πόδια γύπα με τεράστια νύχια και διέθεταν μελωδική φωνή. Με τη γλυκιά μελωδική φωνή τους μάγευαν και ξελόγιαζαν τους ναυτικούς, για να τους παρασύρουν κοντά τους.
Μόνο ο Οδυσσέας γλίτωσε, όπως αναφέρεται στην Οδύσσεια. Θεωρούνταν φύλακες του Κάτω Κόσμου και θεές του έρωτα και του θανάτου.
Ήταν η Ιμερόπη, που ξυπνά τη νοσταλγία, η Θελξίππεια, η σαγηνεύτρια, η Αγλαόπη, με την υπέροχη φωνή, η Παρθενόπη, η παρθενική, η Λευκωσία, η λευκή θεά, και άλλες.
κε΄. Αρπυίες
Έμοιαζαν με τις Σειρήνες. Η λέξη «Αρπυία» συνδέεται με τη θύελλα και τον ανεμοστρόβιλο.
Ήταν αρπακτικά, φτερωτά πνεύματα, υπηρέτριες του Δία. Η Αελλώ ή Αελλόπους είχε γρήγορα πόδια σαν τον άνεμο. Η Οκυπέτη, Οκυθόη ή Οκυπόδη είχε γρήγορα πόδια και δυνατό πέταγμα, ενώ η Καιλενώ ήταν η σκοτεινή.
Τις Αρπυίες νίκησαν οι φτερωτοί γιοι του Βορέα, Καλάις και Ζήτης, όταν αυτές τιμωρούσαν τον γέρο Φινέα. Κατέφυγαν στην Κρήτη και κρύφτηκαν κάτω από μια σπηλιά.
Τα ονόματα των Ελληνικών τεράτων είναι γνωστά και καταξιωμένα διεθνώς και χρησιμοποιούντα στην λογοτεχνία σαν σύμβολα . Η Ελληνική Μυθολογία είναι ιδανικό βιβλίο για μόρφωση και καλλιέργεια του ανθρώπου, αλλά και για τον προβληματισμό που δημιουργεί πάνω στη ζωή και τον άνθρωπο.
MajorGeneral (Ret.) Konstantinos Konstantinidis Author – Member of the Society of Greek Writers
The Greeks had not only the grace-bestowing Muses and the Graces in their mythological tradition, but also Monsters and monstrous births. This leads us to the conclusion that these traditions refer to periods hundreds of thousands of years ago, when, according to mythological narratives, human genes became intermingled with those of other animals, giving rise to strange, anthropomorphic beings—monsters.
The Greek Logos, even through its accounts of monstrous births, unfolds the earliest history of humankind on the planet Earth.
We can distinguish three types of monstrous beings:
Monsters that tormented human beings and existed before the Olympian gods.
Monsters created by the gods to punish human beings.
Monster offspring born from unions between humans and mortals or between humans and gods.
I would, however, add the prehistoric mammoths, which terrified primitive humans by their appearance and their cries.
We have such “monsters” even today, under different names, which terrorize us and consume our lives. By way of example, I would mention a few of them: a) our divisive political system, b) wildfires, c) waste, d) environmental destruction, e) nuclear weapons, f) reckless leaders, g) Attila, h) modern natural disasters, i) plastics, oligarchs, and so on.
In the past, according to mythological tradition, there appeared a mighty Heracles, who first cleansed his immediate surroundings of the terrible monsters and dangers that plagued them: the Nemean Lion, the Lernaean Hydra, the Stymphalian Birds, the Python of Delphi, and others.
He then turned toward the South, toward Crete, where he confronted the Minotaur, and toward the North of Greece, to Thrace, where he captured the man-eating horses of Diomedes.
He subsequently turned toward the East, where he confronted Echidna in Syria, and toward the West, where he obtained the Apples of the Hesperides. To the south, he also confronted and killed Campe in Libya, while to the north he reached as far as Colchis, where he faced the dragon that guarded the Golden Fleece.
Thus, through his labors and wanderings, Heracles emerged as the symbolic master of the known world of his time, having confronted and overcome the forces of chaos, fear, and destruction.
And perhaps his next and most symbolic labor was his descent into Hades, in order to confront Cerberus, the terrifying guardian of the entrance to the Underworld, thereby proving that even the realm of the dead was not beyond the reach of his strength and will.
Thus, Heracles’ journey is no longer limited to confronting external monsters. Through his descent into Hades, he turns inward, explores his own self, and comes face to face with the deepest and eternal mystery of human existence: the phenomenon of life and death.
Another, more recent hero, Ioannis Kapodistrias, attempted to build a better Greece immediately after its liberation from Ottoman rule. He envisioned a modern, organized, and well-governed Greek state, founded upon education, justice, and social progress.
However, the political climate of the time, influenced also by the interests and ambitions of foreign powers, stood against him. Kapodistrias, despite his service and good intentions, ultimately met his assassination on September 27, 1831, outside the Church of Saint Spyridon in Nafplio.
And yet, Kapodistrias never ceased to be a symbol of selflessness, patriotism, and political regeneration. His figure continues to stand, in our collective imagination, as a reminder that Greece can seek a better path, free from the maladies, divisions, and entrenched obstacles of a political system that so often disappoints its citizens.
Kapodistrias therefore remains an enduring hero and a symbol of the Greece we envision: a Greece that is free, independent, just, and truly creative.
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis Author – Member of the Society of Greek Writers
Οι Έλληνες δεν είχαν μόνο τις χαριτόβρυτες Μούσες και τις Χάριτες στη μυθολογική τους παράδοση, αλλά και τα Τέρατα και τις τερατογενέσεις. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αναφέρονται σε χρόνους εκατοντάδων χιλιάδων ετών, τότε που τα ανθρώπινα γονίδια συμπλέκονταν, κατά τη μυθολογική αφήγηση, με άλλα ζωικά και δημιουργούσαν παράξενες ανθρωπόμορφες υπάρξεις-τέρατα.
Ο Ελληνικός Λόγος, ακόμη και μέσα από τις τερατογονίες, ξεδιπλώνει την πρώτη ιστορία του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη Γη.
Διακρίνουμε τρία είδη τερατογονίας:
Τέρατα που ταλαιπωρούσαν τους ανθρώπους και υπήρχαν πριν από τους Ολύμπιους θεούς.
Τέρατα που γέννησαν οι θεοί για να τιμωρήσουν τους ανθρώπους.
Τέρατα-παιδιά που γέννησαν οι άνθρωποι με θνητούς ή με θεούς.
Εγώ, όμως, θα πρόσθετα και τα προϊστορικά μαμούθ, τα οποία τρομοκρατούσαν τον πρωτόγονο άνθρωπο με τη θέα και τις οιμωγές τους.
Τέτοια «τέρατα» έχουμε και σήμερα, με διαφορετικά ονόματα, που μας τρομοκρατούν και μας κατατρώγουν τη ζωή. Θα αναφέρω ενδεικτικά μερικά από αυτά: α) το διχαστικό πολιτικό μας σύστημα, β) τις πυρκαγιές, γ) τα σκουπίδια, δ) την περιβαλλοντική καταστροφή, ε) τα πυρηνικά όπλα, στ) τους άφρονες ηγέτες, ζ) τον Αττίλα, η) τις σύγχρονες θεομηνίες, θ) τα πλαστικά, τους Ολιγάρχες κ.ο.κ.
Στο παρελθόν, σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση, βρέθηκε ένας παντοδύναμος Ηρακλής, ο οποίος πρώτα καθάρισε το εγγύς προς αυτόν περιβάλλον από τα φοβερά τέρατα και τους κινδύνους που το μάστιζαν: το Λιοντάρι της Νεμέας, τη Λερναία Ύδρα, τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, τον Πύθωνα των Δελφών και άλλα.
Στη συνέχεια στράφηκε προς τον Νότο, προς την Κρήτη, αντιμετωπίζοντας τον Μινώταυρο, και προς τον Βορρά της Ελλάδος, στη Θράκη, όπου συνέλαβε τα ανθρωποφάγα άλογα του Διομήδη.
Κατόπιν στράφηκε προς την Ανατολή, όπου αντιμετώπισε την Έχιδνα στη Συρία, και προς τη Δύση, όπου απέκτησε τα Μήλα των Εσπερίδων. Προς Νότον αντιμετώπισε και σκότωσε την Κάμπη στη Λιβύη, ενώ προς Βορράν έφθασε μέχρι την Κολχίδα, όπου αντιμετώπισε τον δράκοντα που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας.
Έτσι, ο Ηρακλής, μέσα από τους άθλους και τις περιπλανήσεις του, αναδείχθηκε σε συμβολικό κυρίαρχο του τότε γνωστού κόσμου, έχοντας αντιμετωπίσει και υπερνικήσει τις δυνάμεις του χάους, του φόβου και της καταστροφής.
Και ο επόμενος, ο πιο συμβολικός ίσως, άθλος του ήταν η κάθοδός του στον Άδη, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Κέρβερο, τον φοβερό φύλακα της εισόδου του Κάτω Κόσμου, ώστε να αποδείξει ότι ακόμη και ο κόσμος των νεκρών δεν ήταν απρόσιτος στη δύναμη και τη θέλησή του.
Έτσι, η πορεία του Ηρακλή δεν περιορίζεται πλέον στην αντιμετώπιση εξωτερικών τεράτων. Με την κάθοδό του στον Άδη, στρέφεται προς τα έσω, ερευνά τον ίδιο τον εαυτό του και έρχεται αντιμέτωπος με το βαθύτερο και αιώνιο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης: το φαινόμενο της ζωής και του θανάτου.
Ένας άλλος, νεότερος ήρωας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, προσπάθησε να οικοδομήσει μια καλύτερη Ελλάδα, αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από τον τουρκικό ζυγό. Οραματίστηκε ένα σύγχρονο, οργανωμένο και ευνομούμενο ελληνικό κράτος, θεμελιωμένο στην παιδεία, τη δικαιοσύνη και την κοινωνική πρόοδο.
Όμως, το πολιτικό κλίμα της εποχής, επηρεασμένο και από τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των ξένων δυνάμεων, στάθηκε απέναντί του. Ο Καποδίστριας, παρά την προσφορά και τις αγαθές προθέσεις του, οδηγήθηκε τελικά στη δολοφονία, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, έξω από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο.
Και όμως, ο Καποδίστριας δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί σύμβολο ανιδιοτέλειας, πατριωτισμού και πολιτικής αναγέννησης. Η μορφή του εξακολουθεί να στέκει νοερά ανάμεσά μας, ως υπόμνηση ότι η Ελλάδα μπορεί να αναζητήσει έναν καλύτερο δρόμο, απαλλαγμένο από τις παθογένειες, τις διχόνοιες και τις αγκυλώσεις ενός πολιτικού συστήματος που συχνά απογοητεύει τους πολίτες της.
Ο Καποδίστριας παραμένει, επομένως, ένας διαχρονικός ήρωας και ένα σύμβολο της Ελλάδας που οραματιζόμαστε: μιας Ελλάδας ελεύθερης, ανεξάρτητης, δίκαιης και πραγματικά δημιουργικής.
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Marking fifty-two years since the tragic days of August 1974, the Association of Retired Signal Corps Officers turns its thoughts to all those who fought in Cyprus, particularly to those who served in the Signal Corps, often far from the public spotlight, yet at the very heart of command and control.
Operations “Attila I” and “Attila II” represented one of the most severe trials for the Hellenic Navy-Army-Air Force Command in Cyprus (GEEF), ELDYK (Hellenic Force in Cyprus), and the units of the National Guard. Under continuous airstrikes, heavy artillery fire, constant tactical maneuvers, and overwhelming operational pressure, military communications were tested like never before.
At the time, primary tactical communication relied on VHF radio sets, such as the AN/PRC-77 and the VRC series, HF radios for long-range communications, and extensive tactical field wire networks. The mountainous terrain of Cyprus, particularly around the Kyrenia (Pentadaktylos) Range, severely hampered VHF communications, requiring line-of-sight retransmission or alternative signal routing wherever possible.
Maintaining reliable command, control, communications between headquarters proved exceptionally challenging. Enemy bombardment, physical destruction of landlines, and tactical movements continually compromised network integrity. Communications between Athens and Nicosia depended heavily on available military links, supplemented on occasion by civilian telecommunication circuits when operational necessity dictated. Furthermore, HF links lacked robust COMSEC protection against electronic interception or jamming, severely complicating the timely and secure transmission of critical orders.
This hostile environment, the self-sacrifice of ELDYK’s Signallers stood out. During the fierce battles from August 14 to 16, 1974, Signallers made superhuman efforts to keep communications open with GEEF despite relentless enemy artillery and air strikes. When radio equipment was destroyed or rendered inoperable, critical tactical information was relayed manually by messengers, often at a heavy cost in human lives. Their contribution was not merely technical; it was deeply operational and, in many instances, decisive for sustaining resistance.
On the third day of the Turkish operation “ATTILA-2”, during the battle at Hill B near the ELDYK camp, the ELDYK Signal Platoon suffered four (4) killed in action and five (5) missing in action. The two Infantry Battalions of ELDYK had already executed a tactical withdrawal further south. Consequently, the 54-man Signal Platoon, answering the call of duty alongside other detachment elements of ELDYK’s Headquarters Company, fought as Infantry. They directly engaged superior forces of the Turkish Regiment in Cyprus (TOURDYK) supported by an armor platoon. Total Greek casualties in this specific engagement reached 105 men.
The operations in Cyprus also highlighted the critical importance of Electronic Warfare (EW). Historical accounts and subsequent military analyses indicate that Turkish forces deployed electronic support and jamming capabilities, adversely affecting Greek tactical networks. The limited availability of secure voice modules and modern encryption on field networks increased vulnerability to signal intelligence exploitation. On the Greek side, Electronic Warfare capabilities were extremely limited relative to operational demands. Mitigating these disruptions relied primarily on the experience, discipline, and resourcefulness of Signal personnel through frequency hopping, tactical rerouting, and field expedients.
Τhe lesson of 1974 transcends technical specifics. The experience demonstrated in the most dramatic manner that effective Command and Control depends directly on reliable, secure, and resilient communications. Without communications, there is no coordination, no timely decision-making, and no effective exercise of command.
The lessons of Cyprus decisively shaped the development of the Hellenic Army Signal Corps in the following decades. The gradual introduction of modern communication systems, advanced cryptographic equipment, organic Electronic Warfare capabilities, and enhanced joint interoperability were not mere technological upgrades, they were a direct response to experiences gained at a heavy price.
Today, in an era of network-centric warfare, satellite communications, digital networks, and cyberspace, the core truth remains unchanged: Signals is not a auxiliary support function. It is a fundamental component of combat power.
As the Association of Retired Signal Corps Officers, we honor the memory of the fallen, express our profound respect to all who served in Cyprus, and pay special tribute to the Signallers who kept the lines open under the most arduous conditions.
The history of 1974 must not serve solely as a memorial; it must remain a source of knowledge, professional responsibility, and vigilance for future generations of the Hellenic Armed Forces.
Respectfully,
Lieutenant General (ret.) Dimitrios Koutroumanis
Chairman of the Association of Retired Signal Corps Officers Greece (SAADB)
by Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Ch. Konstantinidis
Every time I visit Patras, I gaze upon the broken flowerpot. It once bore the most beautiful flower, and the sweetest song.
Scattered dreams, loves, desires, the years of youth, when we saw visions shattered by time, filled with nostalgia, bitterness and pain. There were betrayals as well, and hopes that never came to pass.
Life is not built on dreams alone; it takes struggle, anguish and pain. Misfortunes and calamities, like Diomedes’ horses— you try to tame them, and they tear your heart apart.
Through those bleak years, laden with misery, we lived, as little children, hungry. Yet we had principles and values, escapes to Psila Alonia and the pier whenever the fleet arrived.
Those harsh wartime years, when sirens and cannons resounded, filled our lives with sorrow, while we, as always, were their eternal victims. How many obstacles, how many humiliations! Scylla and Charybdis seemed determined to crush us, to tear our young lives apart.
My generation was deprived of play and of the song of love. And even now, in the deep twilight of old age, our struggle grows harsher.
Those years, those years of martyrdom— how could one endure them? How can I sing of my lost youth, when it was utterly dark and wretched? A lifetime of suffering, and a soul broken. Our refugeehood tormented us, and orphanhood left us humbled.
Then, as we looked up at the stars, they brought us ominous tidings. We were born as unwanted children, amid battlefronts and fortresses, without soil beneath our feet, our own flowerpot dry and barren.
And when liberation finally came, that was when the greatest catastrophe began. Only the enemy’s collaborators and the black-marketeers had selfish and malicious souls. That accursed National Schism!
Everything has changed now, brighter, more luminous. Back then it was dark, but somehow more natural. Souls were purer, the times more romantic.
Only the enemy’s collaborators had selfish and malicious souls, and the black-marketeers.
Houses with courtyards, jasmine and daisies— the apartment blocks demolished it all, like comets sweeping everything away. Nothing recalls the old days anymore, nor the faces I have lost. And abundant energy has harmed the earth.
If this course continues, Medusa’s apparition will burn us.
The memory of friends and acquaintances weighs heavily. Feasts, flirting, friendships, and Maroudas’ songs— nostalgia takes your breath away.
When clouds descend upon the city and not a drop of rain falls, old memories suddenly spring to life, from the days when the rain fell in torrents.
And we, without umbrellas, beneath the arcades, exchanged glances with the girls we admired.
Now the city is dry and hot, and you yearn for the old city, the vanished city.
The arcades are remnants of another age, when the climate was different. Even the churches have changed.
The city’s patron saint, a splendid monument, the magnificent Archaeological Museum— yet it is impossible for me to find my old school.
The haunts and entertainments of those days are gone. The old noble lady has become a tourist attraction.
The factories and industries have disappeared, from the days when raisin after raisin-filled shiploads were exported, and, after liberation, ships brought soybeans to feed the hungry.
I was a schoolboy then. I worked during the summer carrying sacks, so that I could take my wages to my mother, may she rest in peace.
The city spreads out like a loukoumas, over forests, fields and mountains, to house the multitude that arrives every day.
Credit to the mayor—he takes care of her, beautifies every neighborhood, and in cleanliness he truly excels. It matters not whom he votes for.
The shoreline has finally been cleaned; the old industries were serious polluters.
Patras is still waiting for development. Even Kleomenis’ old wine shop has closed.
Overtourism will bring nothing but pollution.
The Carnival Dionysus shines brightly, but the Apollonian spirit is missing. And the Achaean calls for development— for a metro, and a solution to the traffic.
Only ghosts and spirits keep me company in the city.
My eyes keep searching for the old days, the old shops, and familiar faces.
But in vain. Time is merciless; the fatal entelechy of things clears away the old and brings the new. It plays its game beautifully.
Only ghosts can time not destroy, nor the spirits that accompany you as you walk alone. They seem almost to mock you:
“You, ancient old man, how did you find your way here? A man from another age!
All your acquaintances, all the loves of your past, are beneath the earth, and you still wander about like an ageless young man?
Did Zeus make you immortal? What have you done to steal longevity?”
You return to the scene of the crime, your lordship.
Your family was sacrificed for the sake of the homeland.
And you, alone, in your old neighborhood.
We endured dark years in our youth, and even darker old age.
The digital identity…
Yet there are worse things; we must not complain.
We have lived through three great eras, and even now we continue to change and modernize ourselves.
And now that you leave two Muses standing at your side, may they too drink water from the same source, each in her own time sending the message of Hellenism far and wide.
I am grateful to them!
This message has spread across the continents through Greeks and Philhellenes, the most experienced among us.
They will continue the work for humanity and the environment, moving from “I” to “We,” without violating the dignity of others;
bringing law and justice to every oligarch and every foolish “great man,”
and making money a means for the benefit of all humanity, rather than a dragon that devours your flesh.
With the bombs of Melpomene, the bell of Nature rings out mournfully.
(17 August 2026)
Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis Author – Member of the Society of Greek Writers
Κάθε φορά που επισκέπτομαι την Πάτρα αντικρίζω τη σπασμένη γλάστρα
Άνθιζε το πιο όμορφο λουλούδι
Και το πιο γλυκό τραγούδι.
Σκόρπια όνειρα, έρωτες, επιθυμίες, νεανικά χρόνια, που βλέπαμε οπτασίες τσακισμένες στον χρόνο, γεμάτες νοσταλγία, πίκρα και πόνο.
Δεν έλειψαν και οι προδοσίες, ούτε και οι απραγματοποίητες προσδοκίες. Η ζωή δεν χτίζεται με όνειρα μόνο· με αγώνα, αγωνία και πόνο.
Συμφορές και δυστυχίες, σαν τα άλογα του Διομήδη, πας να τα δαμάσεις κι την καρδιά σου σκίζει. Μέσα στα δίσεκτα χρόνια, με δυστυχία φορτωμένα, ζήσαμε, παιδόπουλα, πεινασμένα. Είχαμε όμως αρχές και αξίες, απόδραση στα Ψηλαλώνια και στο μώλο
σαν έφθανε ο στόλος
Τα δίσεκτα εκείνα του πολέμου χρόνια, που ηχούσαν οι σειρήνες και τα κανόνια, τη ζωή μας γέμιζαν όλο στεναχώρια κι εμείς, όπως πάντα, θύματα αιώνια.
Πόσα εμπόδια, πόσα καψόνια! Η Σκύλλα και η Χάρυβδη να μας συντρίψει, τις νεανικές μας ζωές να τις ξεσκίσει.
Η γενιά μου στερήθηκε το παιχνίδι και το ερωτικό τραγούδι. ως τώρα στα βαθιά γεράματα ο αγώνας μας σκληραίνει.
Τα χρόνια εκείνα, τα μαρτυρικά, Πώς να τα αντέξεις; Πώς να τραγουδήσω τη νιότη μου τη χαμένη, αφού ήταν κατάμαυρη, δυστυχισμένη;
Μια ζωή μαρτύρια κι η ψυχή τσακισμένη,
Η προσφυγιά μας ταλάνιζε κι από την ορφάνια ταπεινωμένοι
Τότε, κοιτάζοντας τ’ άστρα, κακά μας έδιναν μαντάτα. Εμείς απόπαιδα γεννηθήκαμε, σε μέτωπα και σε κάστρα. Χωρίς χώμα και ξερή η δική μας γλάστρα.
Και με της απελευθέρωσης τον ερχομό τότε έγινε ο μέγιστος χαμός.
Μόνο οι συνεργάτες του εχθρού και οι μαυραγορίτες είχαν εγωιστικές και μοχθηρές ψυχές.
Ο επάρατοςΔιχασμός !!!
Όλα τώρα έχουν αλλάξει, πιο λαμπερά, πιο φωτεινά. Τότε ήταν σκοτεινά, αλλά πιο φυσιολογικά. Οι ψυχές πιο αγνές, οι εποχές ρομαντικές.
Μόνο οι συνεργάτες του εχθρού είχαν εγωιστικές και μοχθηρές ψυχές.
και οι μαυραγορίτες
Σπίτια με αυλές, γιασεμιά και μαργαρίτες· οι πολυκατοικίες όλα τα γκρέμισαν σαν τους κομήτες.
Τίποτα δεν θυμίζει τα παλιά, τα πρόσωπα που έχω χάσει. Και η άφθονη ενέργεια τη γη την έχει βλάψει. Αν συνεχίσει τούτη η πορεία, θα μας κάψει της Μέδουσας η οπτασία.
Η μνήμη φίλων και γνωστών σε θλίβει. Γλέντια, φλερτ, φιλίες, και του Μαρούδα το τραγούδι η νοσταλγία σε πνίγει
Σαν πέφτει στην πόλη η συννεφιά και από βροχή δεν πέφτει στάλα, μνήμες ξεπετιούνται από τα παλιά τότε που έβρεχε με την κουτάλα.
Κι εμείς, χωρίς ομπρέλες, στις στοές βλέμματα ανταλλάσσαμε με τις εκλεκτές. Τώρα άνυδρη η πόλη και θερμή, την παλιά πόλη, τη φευγάτη, νοσταλγείς.
Απομεινάρια άλλων εποχών οι στοές, κλιματολογικές συνθήκες διαφορετικές. Ακόμα άλλαξαν και οι εκκλησιές. Ο πολιούχος άγιος, λαμπρό μνημείο, ωραιότατο το Αρχαιολογικό Μουσείο. Αδύνατον να βρω το παλιό μου το σχολείο.
Άλλα τα στέκια και τα θεάματα της εποχής. Η παλιά αρχόντισσα έγινε τουριστική. Έφυγαν τα εργοστάσια και οι βιομηχανίες, τότε που εξάγονταν καραβιές η σταφίδα και, με την απελευθέρωση, σόγια έφερναν τα πλοία να χορτάσουν οι πεινασμένοι.
Μαθητής τότε, δούλεψα το καλοκαίρι στα σακιά, το μεροκάματο να πάω στη μαμά μου, τη συγχωρεμένη.
Ξαπλώνεται η πόλη σαν λουκουμάς
Σε δάση, σε χωράφια και στα βουνά για να στεγάσει το λεφούσι που φτάνει καθημερινά. Άξιος ο δήμαρχος, την φροντίζει, κάθε της γειτονιά καλλωπίζει και από καθαριότητα «σκίζει». Σημασία δεν έχει τι ψηφίζει.
Καθάρισε πλέον η ακτή· οι παλιές βιομηχανίες σοβαρός ήταν ρυπαντής.
Η Πάτρα την ανάπτυξη ακόμη περιμένει. Έκλεισε και το παλιό οινοπωλείο του Κλεομένη. Ο υπερτουρισμός μόνο μόλυνση θα φέρει. Ο καρναβαλικός Διόνυσος λαμπμρός , λείπει ο Απολλώνιος θεμσός , και μετρό και κυκλοφοριακό ζητάει ανάπτυξη ο Αχαιός
Μόνο φαντάσματα και στοιχειά στην πόλη με συντροφεύουν. Ψάχνει συνέχεια η ματιά τα παλιά να βρει, τα μαγαζιά και πρόσωπα γνωστά.
Αλλά ματαίως· ο χρόνος αδυσώπητος, η Εντελέχεια μοιραία, καθαρίζει το παλιό και φέρνει το νέο.
Παίζει το παιχνίδι της ωραία
Μόνο τα φαντάσματα δεν μπορεί να εξοντώσει ο χρόνος. Και τα στοιχειά που σε συνοδεύουν, καθώς βαδίζεις μόνος, είναι σαν να σε κοροϊδεύουν:
«Εσύ, υπέργηρε, πώς βρέθηκες εδώ πέρα; Άνθρωπος μιας άλλης εποχής! Όλοι οι γνωστοί, όλες οι αγάπες σου από τα περασμένα, είναι στο χώμα, κι εσύ σεργιανάς σαν αιωνόβιος νεανίας ακόμα;
Αθάνατο σε έκανε ο Δίας; Τι κάνεις και κλέβεις την μακροζωία ;»
Γυρνάς στον τόπο του εγκλήματος, η αφεντιά σου. Θυσία υπέρ πατρίδας η οικογένειά σου. Κι εσύ, μοναχικός στην παλιά τη γειτονιά σου
Εμείς μαύρα χρόνια περάσαμε στη νεότητα και ακόμη χειρότερα γεράματα. Η ψηφιακή ταυτότητα…
Υπάρχουν όμως και χειρότερα· δεν πρέπει να παραπονιόμαστε. Ζήσαμε τρεις κύριες εποχές και ακόμη κάνουμε αλλαγές και εκσυγχρονιζόμαστε.
Και τώρα που δύο Μούσες στο πόδι σου αφήνεις, από την ίδια πηγή να πιουν κι αυτές νερό, η καθεμιά το μήνυμα του Ελληνισμού μακριά να στείλει εν καιρώ.τις ευγνωμονώ!!
Τούτο το μήνυμα έχει διαδοθεί στις ηπείρους από Έλληνες, Φιλέλληνες, τους πλέον εμπείρους. Θα συνεχίσουν το έργο για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, από το «Εγώ» στο «Εμείς» χωρίς να βιάσουν τον άλλον, νόμο στον κάθε ολιγάρχη και σε κάθε ανόητο « μεγάλο», και το χρήμα μέσο να γίνει υπέρ της οικουμένης και όχι, σαν δράκοντας, σάρκες σου να τρώει
με τις βόμβες Μελπομένη
η καμπάνα της φύσης λυπητερά σημαίνει. (17/8/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
The Argonautic Expedition constitutes one of the oldest and most important traditions of the Greek world. According to ancient tradition, it took place before the Trojan War and therefore belongs to an even earlier generation of heroes.
This is not a story that suddenly appeared in later times. The memory of the Argonautic Expedition was preserved through the Greek oral and written tradition and became associated with specific places, peoples, and events, among which Colchis and the Golden Fleece hold a prominent position.
According to Apollodorus, the Argo was a penteconter, that is, a ship with fifty oars, and was built by Argus, from whom it received its name. Its construction was associated with the sacred timber of Dodona and with Athena. Once it had been built, Jason gathered the finest heroes of Greece and set out for Colchis.
Among the Argonauts are Orpheus, Heracles, Theseus, Castor and Polydeuces, as well as other distinguished heroes.
Of particular interest is the fact that, in ancient tradition, the Argo does not always appear merely as an ordinary wooden ship. It is attributed with qualities that transcend the usual capabilities of a vessel. It has a voice, reacts to events, and participates in the adventure of the Argonauts in an almost animate manner.
This feature becomes even more intriguing when compared with Homer’s description of the ships of the Phaeacians in the Odyssey.
The Odyssey and Ancient Memory
The Odyssey is the story of the homecoming of Odysseus, who, after the fall of Troy, wandered for many years—according to some interpretations in the Mediterranean Sea and according to others in the Atlantic Ocean—until he returned to Ithaca.
For many centuries, the Homeric Epics were regarded by some as poetic creations without a historical foundation. The discovery, however, of the Mycenaean centers and, in particular, of Troy demonstrated that it is not correct to dismiss an ancient tradition simply because it originates from such a remote period.
This fact requires us to approach the Odyssey with an open mind as well.
Tradition may preserve real events, geographical knowledge, nautical experience, and technological concepts which, over the passage of centuries, became clothed in poetic language.
We must not forget that when we speak of the Argonautic Expedition, we are, according to ancient tradition, speaking of events that took place even before the Trojan War. Consequently, the chronological distance from the period when the epics were recorded is enormous. To demand today the same kind of physical evidence that might exist for a much later historical event would be unreasonable.
A wooden ship from such an extremely ancient period could hardly be expected to survive for thousands of years. The same applies to records, shipbuilding plans, wooden tablets, and other perishable materials.
Their absence does not prove that the events themselves did not occur.
The Phaeacians
In the Odyssey, the Phaeacians are presented as a highly civilized and peaceful people. They value hospitality, athletic contests, music, dancing, and song. They possess an organized society and remarkable knowledge of navigation.
Odysseus, shipwrecked and exhausted, finds protection and hospitality among them. The Phaeacians eventually help him return to Ithaca.
This image differs markedly from that of other peoples and places encountered by Odysseus during his wanderings.
The Phaeacians are also presented as a people of exceptional ancestry, described as angchitheoi, that is, “closely related to the gods.” This characterization is not insignificant. In the world of ancient poetry, closeness to the divine is associated with special abilities and knowledge.
And it is precisely here that the most astonishing element appears: the ships of the Phaeacians.
The Mind-Driven Ships
Homer describes the ships of the Phaeacians in a manner that continues to provoke astonishment even today.
Their ships know the routes of the sea and can reach their destinations without the ordinary process of navigation. They are not presented merely as exceptionally fast vessels. They appear to possess knowledge and autonomy.
Using modern terminology, we might describe such a conception as that of an autonomous or intelligent ship.
According to the Homeric description, the ship appears to know “all cities and fertile fields.” In modern terms, we might imagine that it possesses stored geographical information and knows the route to its destination.
This bears a striking resemblance to modern autonomous vessels, artificial-intelligence systems, and electronic navigation systems.
Of course, we do not know what actual technology, if any, may lie behind the Homeric description. Yet neither should we rule out in advance the possibility that the poet was describing, in the terms and images available to his age, an older tradition that he himself could not explain in any other way.
These ships appear extraordinarily fast, and their speed is compared with the speed of thought. Elsewhere, they are described as moving in ways that surpass the ordinary properties of ships.
If these images are transferred into the modern age, it is natural to draw parallels with autonomy, artificial intelligence, automatic navigation systems, and even technologies that we do not yet possess.
The Argo and the Phaeacians
The comparison becomes even more interesting when we observe that similarly extraordinary characteristics are attributed to the Argo.
The Argo is not merely the means of transportation of the Argonauts. In the tradition, it appears almost as a living entity. It has a voice and displays behavior that does not correspond to that of an ordinary inanimate object.
The Argonautic Expedition, according to ancient traditions, was not confined to the familiar waters of the Aegean. Later traditions concerning the return journey of the Argonauts include remarkable routes and descriptions of places that for centuries were regarded as mythical or unidentified.
All this may indeed constitute poetic creation. It is equally legitimate, however, to ask whether behind the poetic language there lies an extremely ancient nautical tradition and geographical knowledge that we are today unable to reconstruct.
The Memory of Colchis
The connection between the Argonautic tradition and Colchis is also of particular importance.
The tradition was not preserved exclusively in Greek literature. The region of the eastern Black Sea was for centuries a meeting place of peoples and civilizations, and the Argonautic tradition became deeply connected with the geography of the area.
Therefore, research should not be limited merely to the question of whether the Argo has been found. It should also examine the memory preserved in the very region of Colchis, including local traditions, archaeological evidence, ancient texts, and geographical correspondences.
The historical memory of peoples is not always preserved in the form of an object that can be placed inside a museum display case.
What May Lie Behind the Descriptions?
The great question, therefore, is not whether we should believe or disbelieve Homer.
The real question is:
How much genuine knowledge may have survived within the poetic form of the epics?
When Homer presents a ship as knowing its destination by itself, today we might call it an “intelligent ship.” When he describes movement faster than that of birds and compares it with thought, we may ask whether this is merely poetic exaggeration or a memory of some phenomenon that ancient man expressed in the language available to him.
The same applies to the Argo.
We do not possess today the plans for its construction, nor do we know the mechanism by which it operated. Yet this is entirely understandable when examining a tradition that reaches back to such a remote age.
Lack of knowledge must not be transformed into certainty of non-existence.
Modern Technology
It is particularly interesting that modern shipbuilding is moving toward increasingly automated and autonomous vessels.
Modern systems can use geographical databases, sensors, satellite navigation, computer systems, and artificial intelligence to recognize their surroundings and select safe routes.
Thus, the idea of a ship that “knows” its way and can navigate without continuous human intervention is no longer pure science fiction.
This does not prove that the ships of the Phaeacians were ancient autonomous vessels employing technology equivalent to that of today.
It does, however, demonstrate that the concept described by Homer is no longer inconceivable to modern man.
An Open Historical Question
As far as the Argo and the ships of the Phaeacians are concerned, no object has yet been found that would enable us to reconstruct their method of construction and operation.
This must be acknowledged.
But the other point must also be acknowledged:
the absence of such a discovery does not prove that these ships never existed.
The history of the most ancient periods is full of gaps. Many of them may remain forever. Others, however, may one day be illuminated by an unexpected archaeological discovery, a new reading of an ancient text, the decipherment of a previously unknown tradition, or the progress of science.
For this reason, the Argo and the ships of the Phaeacians deserve to remain subjects of research, rather than objects of ridicule or preconceived rejection.
Ancient Greek tradition has handed down to us an image of ships that know their way, move with astonishing speed, and possess a form of autonomy that today we would describe as “intelligence.”
Perhaps this is poetic imagination. Perhaps, however, behind the poetry lies a distant memory of knowledge that we have not yet succeeded in understanding.
In a history as ancient as that of the Argonauts, the proper scholarly attitude is not to say, “Impossible.”
It is to say:
“We do not know yet.”
And that is precisely why research must continue.
Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis Author – Member of the Society of Greek Writers
