PHOENICIA: AN ANCIENT PAN-GREEK COLONIAL FOUNDATION

By Major General (Ret.) Konstantinos H. Konstantinidis

Agenor arrived in Phoenicia, where he married Telephassa. By her, he fathered Europa, Cadmus, Phoenix, and Cilix. According to another tradition, Damno, daughter of Belus, bore him Phoenix and Isaie, whom Egyptus later married, as well as Malie, whom Danaus married. Subsequently, Agenor married Argiope, daughter of Nilus, by whom he fathered Cadmus.

Zeus desired to abduct Europa. He transformed himself into a bull and mingled with the herds of Agenor. When Europa saw how beautiful and gentle the bull was, she began to play with him and eventually climbed upon his back. Zeus then plunged into the sea and carried her across to Crete (Prose of Christ, 1552, Vol. IV).

Agenor subsequently dispatched his sons in search of Europa, commanding them to find her and bring her back.

They therefore set sail, each commanding his own fleet, while Telephassa accompanied Cadmus. Thasus, son of Poseidon—or, according to another version, of Cilix—also joined the expedition with his own fleet. They searched for Europa but failed to find her, eventually settling in different regions.

Phoenix settled in Phoenicia, which, according to this tradition, took its name from him. Another account maintains that he married Telephassa, who bore him Pyrrus, Astypalaea, Europa, and Phoenice. Nevertheless, the first version is generally regarded as the more prevalent tradition.

Cilix settled in Cilicia, which was named after him. Thasus traveled to Olympia, where he dedicated a ten-cubit statue of Tyrian Heracles, sculpted by Onatas. From there, he proceeded to the island of Thasos, which he named after himself. He also founded a city bearing the same name and dedicated a statue of Tyrian Heracles there. The deity continued to be worshipped on the island into later times.

Cadmus first arrived in Rhodes, where he established a sanctuary dedicated to Poseidon, fulfilling a vow he had made to the god during a violent storm at sea. He also left several Phoenicians behind to serve as custodians of the sanctuary. In addition, he presented numerous offerings to Lindian Athena, including a bronze cauldron bearing a Phoenician inscription.

He subsequently reached the island of Calliste, where he established a colony and appointed Membliarus as its ruler. He continued to wander through various lands in search of Europa. Having failed to find her, he eventually settled in Thrace, where his mother died.

During his stay in Thrace, Cadmus discovered the gold mines of Mount Pangaeus. He later traveled to Delphi, where he received an oracle instructing him to abandon his search for Europa, follow a cow wherever he encountered one, and establish a city at the place where the animal lay down. Cadmus followed the oracle’s instructions.

While traveling from Phocis, he encountered a cow that had strayed from the herd of Pelagon. The animal proceeded toward Boeotia and eventually lay down there. At that very location, Cadmus founded the citadel of Cadmeia, which he named after himself.

The indigenous inhabitants of that region, prior to the flood of Ogyges, were known as the Ectenes, who were subsequently destroyed by the flood. Later, two additional Boeotian tribes settled in the region: the Aones and the Hyantes. The Hyantes opposed Cadmus and, following their defeat, fled under cover of night. The Aones, however, remained and joined the Phoenicians.


COMMENTARY

1. Was Phoenicia a Colony of Chaonia?

Archaeological discoveries, inscriptions, coins, and the dating of the earliest settlement phases all point, in this interpretation, to a Greek colonial expansion and transfer of cultural traditions. The Phoenicians of Chaonia are said to have carried the name with them to their new settlement, following a naming practice that Greeks have traditionally employed when naming new homelands after places of origin.

2. Agenor’s Argive Ancestry

Agenor was the son of Io and Zeus. Consequently, according to Greek mythology, his ancestry was linked to Argos through Io, while his kingship and subsequent activities were associated with Phoenicia.

3. Agenor and the Royal House of Calydon

Could Agenor have belonged to a ruling dynasty that held power in Calydon, Aetolia? The mythological traditions may preserve memories of earlier migrations, movements of peoples, and cultural contacts.

4. Greek Geographical and Mythological Traditions

Names and mythological figures such as Europa, Phoenix, and Agenor and all the names mentioned are associated with ancient Greek geographical traditions that also locate their origins in northwestern Greece, particularly Epirus. By contrast, no connection is established here between these figures and the geographical region of the Middle East.

5. Shared Ancestry, Language, Religion, and Culture

They shared a common ancestry, language, and religion and, judging from the surviving dedications, cultural practices as well. Their names were Greek.

Telephassa is a compound Greek name, derived from tele- (“far”) and phao/phos (“light”), carrying the meaning or association of light shining from afar.

Cilix, Europa, Agenor, Thasus, and Cadmus, Onatas, Membliarus etc  are all Greek names. Cadmus, in particular, is associated with meanings such as summit, spear, hill, or shield, and is regarded here as a word of Cretan origin.

6. Phoenician Maritime Activity and Aegean Supremacy

The maritime orientation and seafaring activities of the Phoenicians indicate, according to this argument, their Greek origins. During that period, the Cretan-Aegean peoples held maritime supremacy. The settlers of Phoenicia subsequently followed in their footsteps, adopting and developing the seafaring traditions that had preceded them.

7. The Return to the Greek Homeland

As Greeks by origin, all of them—except Phoenix, who remained in the colony—eventually returned to their homeland in Greece. Had they belonged to another ethnic group, they would presumably have returned to their own ancestral homeland, which, according to this account, did not happen.

8. Thasus and Olympia

Thasus, moreover, traveled to Olympia, a sacred site traditionally reserved for Greeks, and made a dedication there to Tyrian Heracles. This is presented as further evidence of his Greek identity and cultural affiliation.

9. Cadmus and the Oracle of Delphi

Cadmus, too, went to Delphi, where he received an oracle directing him where to settle. His Greek identity, according to this interpretation, is unmistakable. Like the others, he was a Greek who had returned to his ancestral cultural sphere.

His subsequent cultural differentiation is attributed to his residence in a colony whose population was predominantly Semitic. A comparable process can be observed among Greek Americans, who may develop distinct cultural characteristics through life in another society while remaining fervently Greek in identity and sentiment.

10. The Greek Language

They spoke Greek. This is demonstrated, , by the absence of foreign linguistic elements in the region of Boeotia where they settled and lived.

11. The Greek Origins of the Mythological Narrative

The mythological narrative is entirely Greek in origin and does not derive from another nation or cultural tradition.

12. The Phoenicia of Epirus and the Phoenicia of Lebanon

The Phoenicia of Epirus predates the Phoenicia of Lebanon. Even the name Lebanon,  is Greek in origin.

Geologists, the author further maintains, consider Mount Olympus to have been the first mountain to emerge above the waters, followed by the Himalayas.

13. Variations in Ancient Sources

Ancient literary sources do not always agree on the identity of Europa’s father, the birthplace of Phoenix, or the precise sequence of the genealogical traditions. Such discrepancies are part of the complexity of ancient mythology and its transmission.

14. The Myth of the Phoenix

The myth of the Phoenix—the sacred bird that dies and rises anew from its own ashes—is of great antiquity. It is associated with a broader symbolic tradition encompassing the sun, death, the renewal of life, and the eternal cycle of rebirth.

The Rhodians worshipped Helios, the Sun God, and established Heliopolis in Egypt.

15. Tyre and Sidon: Greek-Origin Names

The names Tyre and Sidon are also presented as names of Greek origin.


CONCLUSION

Crete was the world’s first maritime power, and these settlements served as naval outposts of its wider sphere of influence, extending across Egypt and the Aegean—the cradle of the earliest civilization—which Aegean seafarers disseminated throughout the world.

Those who overlook this historical perspective risk falling into serious errors, such as those associated with the so-called Phoenicianists, proponents of the Indo-European theory, and those who asserted that “light comes from the East.”

 The Phoenicians, according to the thesis advanced here, were ancient Greek colonists whose settlement, over time, prospered because of its geographical position and commercial activity among Semitic peoples. At the same time, however, it was gradually assimilated by the numerically dominant Semitic population of the region.

From that point onward, the Phoenicians came into competition with the Greeks, yet continued to follow their lead at every turn—like the falcon following the hunter.

22 November 2026

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

ΠΕΡΙ ΑΓΗΝΟΡΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΓΟΝΩΝ ΤΟΥ

Η ΦΟΙΝΙΚΗ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Ο Αγήνωρ ήρθε στην Φοινίκη και έλαβε γυναίκα του την Τηλέφασσα . Εξ αυτής γέννησε την Ευρώπη, τον Κάδμο ,τον Φοίνικα και τον Κίλικα, ή την Δαμνώ του Βήλου και γέννησε τον Φοίνικα και την Ισαίην την οποίαν έγημεν(νυμφεύτηκε) ο Αίγυπτος και την Μαλίαν την οποία έγημεν ο Δαναός. Επειτα δε έλαβε την Αργιόπην του Νείλου και εξ αυτής γέννησε τον Κάδμον .

Αυτήν την Ευρώπη θέλησε να κλέψει ο Ζευς και έγινε ταύρος και έβοσκε με την αγέλη του Αγήνορος. Όταν τον είδε η Ευρώπη καλόν και ήμερο έπαιζε μαζί του και τέλος ανέβηκε στους ώμους του. Τότε εκείνος πήδησε στη θάλασσα και πέρασε στην Κρήτη(πρ. Χ. 1552 Τόμ. Δ’)

Τότε ο Αγήνωρ έστειλε τους γιούς του προς ανεύρεση της Ευρώπης με εντολή να την φέρουν πίσω.

Απέπλευσαν λοιπόν έχοντες ο καθένας το δικό του στολο και με τον Κάδμο ήρθε και η Τηλέφασσα. Επίσης ήρθε και ο Θάσος του Ποσειδώνος ή του Κίλικος με δικό του στόλο. Αναζητήσαντες την Ευρώπη αλλά δεν την βρήκαν και έμειναν σε διαφορα μέρη

Ο μεν Φοίνιξ στην Φοινίκη που πήρε το όνομα του . Αυτός κατ’ άλλους είχε την Τηλέφασσα γυναίκα και γέννησε τον Πείρον, την Αστυπάλαιαν , την Ευρώπη και Φοινίκην. Όμως η πρώτη εκδοχή είναιη επικραέστερη

Ο Κίλιξ έμεινε στην Κιλικία η οποία πήρε από το όνομα του. Ο Θάσος ήρθε στην Ολυμπία , αφιέρωσε ένα δεκάπηχο άγαλμα του Τυρίου Ηρακλέους , έργο του Ονατά. Από εκεί ήρθε στη νήσο Θάσο της οποίας έδωσε το όνομα του. Εκτισε και ομώνυμη πόλη στην οποία αφιέρωσε άγαλμα του Τυρίου Ηρακλέους ο οποίος λατρευόταν εκεί μέχρι των νεωτέρων χρόνων

Ο Κάδμος ήρθε πρώτα στη Ρόδο , έκτισε ιερό του Ποσειδώνος επειδή το υποσχέθηκε στο θεό  από την τρικυμία. Μάλιστα άφησε και μερικούς Φοίνικες εκεί επιμελητές του ιερού . Αφιέρωσε και στη Λυδία Αθηνά πολλά αφιερώματα καθώς και ένα χάλκινο λέβητα.με επιγραφή φοινικική, Εν συνεχεία ήρθε και στην νήσο Καλλίστη και άφησε αποικία και άρχοντα αυτής τον Μεμβρίαρο. Περιπλανήθηκε και σ’ άλλους τόπους προς εύρεση της Ευρώπης και επειδή δεν την βρήκε έμεινε στην Θράκη , όπου πέθανε η μητέρα του.

Εκεί περνώντας τον καιρό του ανακάλυψε τα μεταλλεία χρυσού του Παγγαίου όρους Έπειτα ήρθε στου Δελφούς και έλαβε χρησμό να μην πολυπραγμονεί αναφορικά με την Ευρώπη, αλλά όπου βρει βόδι να το ακολουθήσει και όπου αυτό καθίσει να χτίσει πόλη. Έτσι και έκανεε.

Ερχόμενος από την Φωκίδα βλέπει μια αγελάδα η οποία ξέκοψε από το κοπάδι του Πελάγοντος . Αυτή προχωρούσε προς την Βοιωτία και έπεσε εκεί όπου ο Κάδμος έκτισε την ακρόπολη Καδμεία , δίνοντας το όνομα του.

Οι γηγενείς κάτοικοι του μέρους εκείνου προ του κατακλυσμού του Ωγύγου ονομάζονταν Εκτήνες οι οποίοι καταστράφηκαν από τον κατακλυσμό . Μετά ήθραν εκεί αργότερα άλλα δύο έθνη της Βοιωτίας οι Αονες και οι Υαντες . Και οι μεν Υαντες εναντιώθηκαν προς τον Κάδμο και νικηθέντες έφυγαν τη νύχτα , οι δε Αονες έμειναν εκεί και ενώθηκαν με τους Φοίνικες

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

1/ 1. Φοινίκη αποικία της Χαονίας;

Αρχαιολογικά ευρήματα, επιγραφές, νομίσματα, χρονολόγηση των παλαιότερων φάσεων όλα δείχνουν ελληνική αποικιακή  μετάγγιση . Οι Φοινικες της Χαονίας μετέφεραν το όνομα στη   αποικία, όπως συνηθίζουν ακόμη οι Έλληνες να δίνουν στα ονόματα των νέων τους πατρίδων

2/ Ο Αγήνωρ ήταν γιός της Ιούς και του Δία. Άρα, μυθολογικά,  είχε ρίζες που συνδέονταν με το Άργος μέσω της Ιούς, αλλά η βασιλεία και η δράση του συνδέονται με τη Φοινίκη..

3/ Ο Αγήνωρ  ανήκε σε ηγεμονικό γένος που  βασίλευε στην Καλυδώνα της Αιτωλίας; Οι μύθοι διασώζουν μνήμες παλαιότερων μετακινήσεων και επαφών.

4/ Τα ονόματα και οι μυθολογικές μορφές, όπως η Ευρώπη, ο Φοίνικας και ο Αγήνορας, συνδέονται με παλαιότερες ελληνικές γεωγραφικές παραδόσεις που τοποθετούνται και στη βορειοδυτική Ελλάδα, δηλαδή στην Ήπειρο. Αντίθετα, δεν έχουμε κάποια σύνδεση τους με τον χώρο της  Μέσης Ανατολής.

5/ Ηταν όμαιμοι ,ομόγλωσσο, ομόθρησκοι και   εξ όσων βλέπουμε στα αφιερώματα ήταν και ομότροποι.  Τα ονόματα τους είναι Ελληνικά. Τηλέφασσα: σύνθετο ελληνικό όνομα, από το «τηλε-» (μακριά) και το «φάος/φῶς» (φως), με σημασιολογική σύνδεση με το φως που λάμπει από μακριά. Κίλιξ , Ευρώπη, Αγήνωρ, Θασος ,  Κάδμος είναι Ελληνικά(κάδμος=κορυφή· δόρυ, λόφος, ἀσπίς.-λέξη της Κρῆτης).

6/ Η ναυτική   κλίση των Φοινίκων  δηλώνει ότι ήταν Έλληνες διότι εκείνη την εποχή μόνο οι Κρήτες-Αιγαίοι είχαν τα πρωτεία στην ναυσιπλοΐα και αργότερα  τους ακολούθησαν   και οι άποικοι της Φοινίκης

7/ Σαν γνήσιοι Έλληνες όλοι εκτός από τον Φοίνικα που έμεινε στην αποικία οι άλλοι  ξανγύρισαν στην πατρίδα τους Ελλάδα , Αν ήταν άλλης εθνότητας θα πήγαιναν στην πατρίδα του , πράγμα που δεν συνέβη

8/ Ο Θάσος μάλιστα πήγε στην Ολυμπία μέρος στο οποίον μόνο Έλληνες το γένος μπορούσαν να επισκεφθούν και μάλιστα  να κάνει  και αφιέρωση στον Τύριο Ηρακλή

8/ Αλλά και ο  Κάδμος πήγε στους Δελφούς και πήρε χρησμό που να εγκατασταθεί. Ηλίου φαεινότερο ότι ήταν ακρεφνής Έλληνας όπως και οι άλλοι και επανέκαμψε στην πατρίδα του. Η  διαφοροποίηση του οφείλεται στην διαβίωση του σε μια αποικία της οποίας η πλειονότητα ήταν Σημίτες. Παρόμοια διαφοροποίηση συμβαίνει και με τους Ελληνο-Αμερικανούς αλλά δεν παύουν να είναι ένθερμοι μάλιστα Έλληνες

9/ Ομιλούσαν την Ελληνική γλώσσα και τούτο αποδεικνύεται στο γεγονός ότι δεν έχουμε ξένες λέξεις στην περιοχή της Βοιωτίας όπου έζησαν.

10/ Η μυθολογική πλοκή είναι καθαρά Ελληνικής προέλευσης  και΄όχι  άλλου έθνους

11/ Η Φοινίκη της Ηπείρου είναι παλαιότερη από τη Φοινίκη του Λιβάνου. Ακόμη και το όνομα του Λιβάνου είναι Ελληνικό . Κατά τους γαιολόγους ο Ολυμπος είναι το πρώτο όρος που ανήλθε των υδάτων και μετα τα Ιμαλάια

12/ Οι αρχαίες πηγές, μάλιστα, δεν συμφωνούν πάντοτε μεταξύ τους για το ποιος ήταν ο πατέρας της Ευρώπης, πού γεννήθηκε ο Φοίνικας ή ποια ήταν ακριβώς η γενεαλογική σειρά

13/ Ο Μύθος του Φοίνικα του ιερού πτηνού που πεθαίνει και αναγεννάται από τις στάχτες του, είναι πανάρχαιος και συνδέεται με έναν ευρύτερο αρχαίο συμβολισμό: τον ήλιο, τον θάνατο, την ανανέωση της ζωής και την αιώνια επιστροφή. Οι Ρόδιοι πίστευαν στον Ήλιο και έκτισαν στην Αίγυπτο την Ηλιούπολη

14/ Τύρος, Σιδώνα,   ονόματα, προέλευσης Ελληνικής

Συμπέρασμα

Η Κρήτη είναι η πρώτη θαλασσοκράτειρα στον κόσμο και αυτά ήταν ναυτικά στηρίγματα της κοσμοκρατορίας της όπως και στην Αίγυπτο και το Αιγαίο το λίκνο του πρώτου πολιτισμού που διάδωσαν οι Αιγαίοι ναυτικοί στον κόσμο ολόκληρο.

Όποιος λησμονεί αυτό πέφτει σε φοβερά σφάλματα όπως αυτό των λεγόμενων Φοινικιστών , των οπαδών της Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας . των άλλων που είπαν ότι «εξ ανατολής το φως» και τώρα με την ΑΙ η οποία με ένα μπλα-μπλα για να αποφύγει να  πει την αλήθεια  έγραφε «φιλολογία»

Οι Φοίνικες ήταν αρχαίοι Έλληνες άποικοι των οποίων η αποικία με την πάροδο του χρόνου λόγω θέσεως και δραστηριότητας εν μέσω σημιτικών λαών  πλούτισαν , αλλά  παράλληλα αφομοιώθηκε από το  πολυπληθές  σημιτικό στοιχείο της περιοχής . Εκτοτε ανταγωνιζόταν  τους Έλληνες, αλλά τους ακολουθούσε σε κάθε βήμα, όπως ακολουθεί το « ζαγάρι τον κυνηγό»

  (22/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

Ο Αγήνωρ ήρθε στην Φοινίκη και έλαβε γυναίκα του την Τηλέφασσα . Εξ αυτής γέννησε την Ευρώπη, τον Κάδμο ,τον Φοίνικα και τον Κίλικα, ή την Δαμνώ του Βήλου και γέννησε τον Φοίνικα και την Ισαίην την οποίαν έγημεν(νυμφεύτηκε) ο Αίγυπτος και την Μαλίαν την οποία έγημεν ο Δαναός. Επειτα δε έλαβε την Αργιόπην του Νείλου και εξ αυτής γέννησε τον Κάδμον .

Αυτήν την Ευρώπη θέλησε να κλέψει ο Ζευς και έγινε ταύρος και έβοσκε με την αγέλη του Αγήνορος. Όταν τον είδε η Ευρώπη καλόν και ήμερο έπαιζε μαζί του και τέλος ανέβηκε στους ώμους του. Τότε εκείνος πήδησε στη θάλασσα και πέρασε στην Κρήτη(πρ. Χ. 1552 Τόμ. Δ’)

Τότε ο Αγήνωρ έστειλε τους γιούς του προς ανεύρεση της Ευρώπης με εντολή να την φέρουν πίσω.

Απέπλευσαν λοιπόν έχοντες ο καθένας το δικό του στολο και με τον Κάδμο ήρθε και η Τηλέφασσα. Επίσης ήρθε και ο Θάσος του Ποσειδώνος ή του Κίλικος με δικό του στόλο. Αναζητήσαντες την Ευρώπη αλλά δεν την βρήκαν και έμειναν σε διαφορα μέρη

Ο μεν Φοίνιξ στην Φοινίκη που πήρε το όνομα του . Αυτός κατ’ άλλους είχε την Τηλέφασσα γυναίκα και γέννησε τον Πείρον, την Αστυπάλαιαν , την Ευρώπη και Φοινίκην. Όμως η πρώτη εκδοχή είναιη επικραέστερη

Ο Κίλιξ έμεινε στην Κιλικία η οποία πήρε από το όνομα του. Ο Θάσος ήρθε στην Ολυμπία , αφιέρωσε ένα δεκάπηχο άγαλμα του Τυρίου Ηρακλέους , έργο του Ονατά. Από εκεί ήρθε στη νήσο Θάσο της οποίας έδωσε το όνομα του. Εκτισε και ομώνυμη πόλη στην οποία αφιέρωσε άγαλμα του Τυρίου Ηρακλέους ο οποίος λατρευόταν εκεί μέχρι των νεωτέρων χρόνων

Ο Κάδμος ήρθε πρώτα στη Ρόδο , έκτισε ιερό του Ποσειδώνος επειδή το υποσχέθηκε στο θεό  από την τρικυμία. Μάλιστα άφησε και μερικούς Φοίνικες εκεί επιμελητές του ιερού . Αφιέρωσε και στη Λυδία Αθηνά πολλά αφιερώματα καθώς και ένα χάλκινο λέβητα.με επιγραφή φοινικική, Εν συνεχεία ήρθε και στην νήσο Καλλίστη και άφησε αποικία και άρχοντα αυτής τον Μεμβρίαρο. Περιπλανήθηκε και σ’ άλλους τόπους προς εύρεση της Ευρώπης και επειδή δεν την βρήκε έμεινε στην Θράκη , όπου πέθανε η μητέρα του.

Εκεί περνώντας τον καιρό του ανακάλυψε τα μεταλλεία χρυσού του Παγγαίου όρους Έπειτα ήρθε στου Δελφούς και έλαβε χρησμό να μην πολυπραγμονεί αναφορικά με την Ευρώπη, αλλά όπου βρει βόδι να το ακολουθήσει και όπου αυτό καθίσει να χτίσει πόλη. Έτσι και έκανεε.

Ερχόμενος από την Φωκίδα βλέπει μια αγελάδα η οποία ξέκοψε από το κοπάδι του Πελάγοντος . Αυτή προχωρούσε προς την Βοιωτία και έπεσε εκεί όπου ο Κάδμος έκτισε την ακρόπολη Καδμεία , δίνοντας το όνομα του.

Οι γηγενείς κάτοικοι του μέρους εκείνου προ του κατακλυσμού του Ωγύγου ονομάζονταν Εκτήνες οι οποίοι καταστράφηκαν από τον κατακλυσμό . Μετά ήθραν εκεί αργότερα άλλα δύο έθνη της Βοιωτίας οι Αονες και οι Υαντες . Και οι μεν Υαντες εναντιώθηκαν προς τον Κάδμο και νικηθέντες έφυγαν τη νύχτα , οι δε Αονες έμειναν εκεί και ενώθηκαν με τους Φοίνικες

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

1/ 1. Φοινίκη αποικία της Χαονίας;

Αρχαιολογικά ευρήματα, επιγραφές, νομίσματα, χρονολόγηση των παλαιότερων φάσεων όλα δείχνουν ελληνική αποικιακή  μετάγγιση . Οι Φοινικες της Χαονίας μετέφεραν το όνομα στη   αποικία, όπως συνηθίζουν ακόμη οι Έλληνες να δίνουν στα ονόματα των νέων τους πατρίδων

2/ Ο Αγήνωρ ήταν γιός της Ιούς και του Δία. Άρα, μυθολογικά,  είχε ρίζες που συνδέονταν με το Άργος μέσω της Ιούς, αλλά η βασιλεία και η δράση του συνδέονται με τη Φοινίκη..

3/ Ο Αγήνωρ  ανήκε σε ηγεμονικό γένος που  βασίλευε στην Καλυδώνα της Αιτωλίας; Οι μύθοι διασώζουν μνήμες παλαιότερων μετακινήσεων και επαφών.

4/ Τα ονόματα και οι μυθολογικές μορφές, όπως η Ευρώπη, ο Φοίνικας και ο Αγήνορας, συνδέονται με παλαιότερες ελληνικές γεωγραφικές παραδόσεις που τοποθετούνται και στη βορειοδυτική Ελλάδα, δηλαδή στην Ήπειρο. Αντίθετα, δεν έχουμε κάποια σύνδεση τους με τον χώρο της  Μέσης Ανατολής.

5/ Ηταν όμαιμοι ,ομόγλωσσο, ομόθρησκοι και   εξ όσων βλέπουμε στα αφιερώματα ήταν και ομότροποι.  Τα ονόματα τους είναι Ελληνικά. Τηλέφασσα: σύνθετο ελληνικό όνομα, από το «τηλε-» (μακριά) και το «φάος/φῶς» (φως), με σημασιολογική σύνδεση με το φως που λάμπει από μακριά. Κίλιξ , Ευρώπη, Αγήνωρ, Θασος ,  Κάδμος είναι Ελληνικά(κάδμος=κορυφή· δόρυ, λόφος, ἀσπίς.-λέξη της Κρῆτης).

6/ Η ναυτική   κλίση των Φοινίκων  δηλώνει ότι ήταν Έλληνες διότι εκείνη την εποχή μόνο οι Κρήτες-Αιγαίοι είχαν τα πρωτεία στην ναυσιπλοΐα και αργότερα  τους ακολούθησαν   και οι άποικοι της Φοινίκης

7/ Σαν γνήσιοι Έλληνες όλοι εκτός από τον Φοίνικα που έμεινε στην αποικία οι άλλοι  ξανγύρισαν στην πατρίδα τους Ελλάδα , Αν ήταν άλλης εθνότητας θα πήγαιναν στην πατρίδα του , πράγμα που δεν συνέβη

8/ Ο Θάσος μάλιστα πήγε στην Ολυμπία μέρος στο οποίον μόνο Έλληνες το γένος μπορούσαν να επισκεφθούν και μάλιστα  να κάνει  και αφιέρωση στον Τύριο Ηρακλή

8/ Αλλά και ο  Κάδμος πήγε στους Δελφούς και πήρε χρησμό που να εγκατασταθεί. Ηλίου φαεινότερο ότι ήταν ακρεφνής Έλληνας όπως και οι άλλοι και επανέκαμψε στην πατρίδα του. Η  διαφοροποίηση του οφείλεται στην διαβίωση του σε μια αποικία της οποίας η πλειονότητα ήταν Σημίτες. Παρόμοια διαφοροποίηση συμβαίνει και με τους Ελληνο-Αμερικανούς αλλά δεν παύουν να είναι ένθερμοι μάλιστα Έλληνες

9/ Ομιλούσαν την Ελληνική γλώσσα και τούτο αποδεικνύεται στο γεγονός ότι δεν έχουμε ξένες λέξεις στην περιοχή της Βοιωτίας όπου έζησαν.

10/ Η μυθολογική πλοκή είναι καθαρά Ελληνικής προέλευσης  και΄όχι  άλλου έθνους

11/ Η Φοινίκη της Ηπείρου είναι παλαιότερη από τη Φοινίκη του Λιβάνου. Ακόμη και το όνομα του Λιβάνου είναι Ελληνικό . Κατά τους γαιολόγους ο Ολυμπος είναι το πρώτο όρος που ανήλθε των υδάτων και μετα τα Ιμαλάια

12/ Οι αρχαίες πηγές, μάλιστα, δεν συμφωνούν πάντοτε μεταξύ τους για το ποιος ήταν ο πατέρας της Ευρώπης, πού γεννήθηκε ο Φοίνικας ή ποια ήταν ακριβώς η γενεαλογική σειρά

13/ Ο Μύθος του Φοίνικα του ιερού πτηνού που πεθαίνει και αναγεννάται από τις στάχτες του, είναι πανάρχαιος και συνδέεται με έναν ευρύτερο αρχαίο συμβολισμό: τον ήλιο, τον θάνατο, την ανανέωση της ζωής και την αιώνια επιστροφή. Οι Ρόδιοι πίστευαν στον Ήλιο και έκτισαν στην Αίγυπτο την Ηλιούπολη

14/ Τύρος, Σιδώνα,   ονόματα, προέλευσης Ελληνικής

Συμπέρασμα

Η Κρήτη είναι η πρώτη θαλασσοκράτειρα στον κόσμο και αυτά ήταν ναυτικά στηρίγματα της κοσμοκρατορίας της όπως και στην Αίγυπτο και το Αιγαίο το λίκνο του πρώτου πολιτισμού που διάδωσαν οι Αιγαίοι ναυτικοί στον κόσμο ολόκληρο.

Όποιος λησμονεί αυτό πέφτει σε φοβερά σφάλματα όπως αυτό των λεγόμενων Φοινικιστών , των οπαδών της Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας . των άλλων που είπαν ότι «εξ ανατολής το φως» και τώρα η ΑΙ η οποία με ένα μπλα-μπλα για να αποφύγει να  πει την αλήθεια  έγραφε «φιλολογία»

Οι Φοίνικες ήταν αρχαίοι Έλληνες άποικοι των οποίων η αποικία με την πάροδο του χρόνου λόγω θέσεως και δραστηριότητας εν μέσω σημιτικών λαών  πλούτισαν , αλλά  παράλληλα αφομοιώθηκε από το  πολυπληθές  σημιτικό στοιχείο της περιοχής . Εκτοτε ανταγωνιζόταν  τους Έλληνες, αλλά τους ακολουθούσε σε κάθε βήμα, όπως ακολουθεί το « ζαγάρι τον κυνηγό»

  (22/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Μέρος 3ον  

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

 .Δ. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΕΡΙΔΕΣ

Ο Σταγειρίτης αναφέρεται επίσης στους Πιερίδες, οι οποίοι, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, εκδιώχθηκαν από την Πιερία και εγκαταστάθηκαν στις υπώρειες του όρους Παγγαίου, πέρα από τον ποταμό Στρυμόνα.

Η παράδοση αυτή συνδέει τις μετακινήσεις πληθυσμών της αρχαιότητας με την ονομασία του Στρυμονικού κόλπου και τις ιστορικές σχέσεις των γειτονικών περιοχών.

Και εδώ πρέπει να διακρίνουμε την αρχαία παράδοση από την ιστορική τεκμηρίωση. Οι μετακινήσεις αρχαίων πληθυσμών ήταν συχνές και αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας της Μακεδονίας και της ευρύτερης περιοχής.

Ε. ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

1. Η ελληνική ιστορική ταυτότητα της Μακεδονίας

Από τις αρχαίες μαρτυρίες προκύπτει ότι η Μακεδονία   εθεωρείτο  ελληνικός κόσμος .

Η βασιλική δυναστεία των Αργεαδών συνδεόταν, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, με το Άργος και τους Ηρακλείδες. Οι Μακεδόνες συμμετείχαν στις πανελλήνιες  θρησκευτικές και αθλητικές εκδηλώσεις, ενώ οι σχέσεις τους με τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις και περιοχές ήταν συνεχείς, άλλοτε φιλικές και άλλοτε συγκρουσιακές.

Σημαντική είναι και η μαρτυρία του Ηροδότου για τον Αλέξανδρο Α΄, ο οποίος επιδίωξε να αποδείξει την ελληνική καταγωγή του, προκειμένου να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Ελλανοδίκες αποδέχθηκαν την καταγωγή του από το Άργος και του επέτρεψαν να συμμετάσχει.

Η μαρτυρία αυτή βρίσκεται στο πέμπτο βιβλίο των Ιστοριών, 22.

Η αρχαία ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας δεν αποδεικνύεται από ένα μόνο περιστατικό ή από μία γενεαλογία, αλλά από ένα ευρύτερο σύνολο ιστορικών, γλωσσικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών στοιχείων.

2. Η εγκατάσταση των Σλάβων στη Βαλκανική

Οι σλαβικοί πληθυσμοί εμφανίστηκαν στον χώρο των Βαλκανίων κατά την ύστερη αρχαιότητα και τις αρχές του Μεσαίωνα.

Οι σημαντικότερες μετακινήσεις και εγκαταστάσεις τους πραγματοποιήθηκαν από τα τέλη του 6ου και κυρίως κατά τον 7ο αιώνα μ.Χ., μέσα στο πλαίσιο των μεγάλων πληθυσμιακών ανακατατάξεων που επηρέασαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η εγκατάσταση σλαβικών πληθυσμών σε περιοχές βόρεια της Μακεδονίας έγινε από τους  μισθοφόρους  της Βυζαντινής αυτοκρατορίας  για την φύλαξη των συνόρων. . Ωστόσο, η παρουσία τους δεν σημαίνει ότι  έφυγαν  οι παλαιότεροι πληθυσμοί ούτε ότι η ιστορία της περιοχής άρχισε τότε.

Η Μακεδονία είχε ήδη πίσω της μακραίωνη ιστορία, με σημαντικό ελληνικό πολιτιστικό και ιστορικό αποτύπωμα.

3. Η Παιονία και οι νεότερες ονομασίες

Κατά την αρχαιότητα, βόρεια της Μακεδονίας υπήρχε η Παιονία, μια περιοχή με δικούς της πληθυσμούς και πολιτική ιστορία.

Ο ποταμός Αξιός, που είναι γνωστός και με την ονομασία Βαρδάρης, συνδέεται με τη μεταγενέστερη χρήση της ονομασίας Βαρδαρία.

Στη νεότερη εποχή, η περιοχή που αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία αποτελούσε τμήμα της γεωγραφικής και διοικητικής ενότητας που ήταν γνωστή ως Βαρντάρσκα Μπανόβινα στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ειδικότερα το 1944, συγκροτήθηκε στο πλαίσιο της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας η Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας, η οποία αργότερα αποτέλεσε μία από τις ομόσπονδες δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτή η ιστορική εξέλιξη έχει ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση του σύγχρονου Μακεδονικού Ζητήματος γιατί η ονομασία Μακεδονία δεν δόθηκε τυχαίως

4. Ο Πανσλαβισμός και το Μακεδονικό Ζήτημα

Κατά τον 19ο αιώνα, το κίνημα του Πανσλαβισμού ενίσχυσε τις πολιτικές και πολιτιστικές διεκδικήσεις διαφόρων σλαβικών πληθυσμών στα Βαλκάνια.

Το Μακεδονικό Ζήτημα εντάχθηκε σταδιακά στο ευρύτερο Ανατολικό Ζήτημα, καθώς η περιοχή αποτελούσε αντικείμενο ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , του ενδιαφέροντος  της Αυστοουγγαρίας για την περιοχή ,  και των βαλκανικών κρατών.

Η Ρωσία επιδίωκε να ενισχύσει την επιρροή της στους σλαβικούς πληθυσμούς της Βαλκανικής, ενώ η Βουλγαρία, η Σερβία  ανταγωνιστικές πολιτικές και εθνικές διεκδικήσεις στην περιοχή, ενώ  η Ελλάδα ανέπτυξαν επιζητούσε να απελευθερώσει υπόδουλους Ελληνικούς πληθυσμούς .

Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Μακεδονικό Ζήτημα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη πολιτική και διεθνή σημασία.

Η αξιοποίηση της μακεδονικής ονομασίας από διάφορα πολιτικά κινήματα και διεθνείς παράγοντες αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης ιστορίας, διότι προσβλέπουν στην ιστορική και πολιτιστική επήρεια του κράτους  του  Μεγάλου Αλεξάνδρου  στην ευρύτερη περιοχή της Ασίας

5. Η θέση του ΚΚΕ για το Μακεδονικό

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας συνδέθηκε με τις διεθνείς κομμουνιστικές αποφάσεις για το Μακεδονικό ήδη από το 1924, όταν η Κομμουνιστική Διεθνής προώθησε τη θέση περί ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης.

Η θέση αυτή μεταβλήθηκε κατά τις επόμενες δεκαετίες, ανάλογα με τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις και τις εσωτερικές αποφάσεις του κόμματος.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η 5η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, τον Ιανουάριο του 1949, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, όταν επανήλθε η θέση για ανεξάρτητη Μακεδονία στο πλαίσιο μιας ευρύτερης βαλκανικής ομοσπονδίας.

Η συγκεκριμένη πολιτική γραμμή συνδέθηκε με τις διεθνείς κομμουνιστικές αντιπαραθέσεις και τις εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο.

 6. Το Μακεδονικό κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο

Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, το Μακεδονικό Ζήτημα απέκτησε ιδιαίτερα σοβαρές πολιτικές και εθνικές διαστάσεις.

Η υποστήριξη που παρείχαν η Γιουγκοσλαβία και η Βουλγαρία στις κομμουνιστικές δυνάμεις, καθώς και οι πολιτικές επιδιώξεις γύρω από την αυτονομία της Μακεδονίας, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά περίπλοκο διεθνές και εσωτερικό σκηνικό.

Η σύνδεση του ζητήματος με την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας υπήρξε καθοριστική για τη στάση της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας.

Ανεξάρτητα από τις διαφορετικές ιστορικές ερμηνείες, είναι αναμφισβήτητο ότι το Μακεδονικό αποτέλεσε ένα από τα σοβαρότερα εθνικά και διεθνή ζητήματα της περιόδου.

 «Τότε ο ελληνικός λαός βρέθηκε τραγικά  διχασμένος, καθώς ένα μέρος του είχε ιδεολογική προσήλωση στην Αριστερά, ενώ ένα άλλο αντιτασσόταν σθεναρά στο ΚΚΕ, κατηγορώντας το ότι προωθούσε την εκχώρηση τμημάτων της πατρίδας σε ξένες δυνάμεις».

                                                       ΤΕΛΟΣ

  (21/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

THERE IS ONLY ONE MACEDONIA, AND IT IS GREEK – PART 2

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

B. HERODOTUS’ TESTIMONY

The Three Temenid Brothers

The testimony of Herodotus is of particular importance. In Book Eight of his Histories, Section 137 and the following paragraphs, he refers to the origins of the Macedonian royal dynasty.

Herodotus recounts that three brothers, descendants of Temenus and originating from Argos, left their city and headed towards Illyria.

Their names were Gauanes, Aeropus, and Perdiccas, the youngest of the three.

From Illyria, they crossed into Upper Macedonia and arrived at Lebaea, where they entered the service of the local king. One tended the horses, another the cattle, while the youngest, Perdiccas, looked after the smaller livestock.

Herodotus relates that the queen noticed a strange occurrence: whenever she baked bread for the three servants, the loaf intended for Perdiccas doubled in size.

She regarded this event as an omen and reported it to her husband. The king, becoming alarmed, decided to expel the three brothers from his territory.

When they asked to receive their wages, the king, pointing to a ray of sunlight entering through an opening in the roof, mockingly told them that this would be their payment.

The two older brothers were astonished. Perdiccas, however, drew a circle on the ground around the sunbeam with his knife and symbolically gathered the sunlight three times into the folds of his tunic.

Afterwards, the three brothers departed from Lebaea.

Herodotus continues his account by stating that Perdiccas eventually gained power in Macedonia and became the ancestor of the royal family from which Alexander I descended.

Indeed, Herodotus himself notes that Alexander I was the seventh descendant of Perdiccas.

This testimony is particularly significant: One of the earliest Greek historians explicitly records the tradition linking the Macedonian royal dynasty to Argos, the Temenids, and the genealogical tradition of Heracles.

This therefore constitutes authentic ancient testimony concerning the way in which the ancient Greeks themselves connected the origins of the Macedonian royal family with Greek mythology and genealogical tradition.

Source: Herodotus, Histories, Book VIII, 137–139 (Urania).

C. THE SUCCESSION OF THE KINGS OF MACEDONIA

From Perdiccas I to Alexander the Great

Later chronographers attempted to record the succession of the kings of Macedonia, beginning with the mythical Caranus and continuing up to Perseus, the last king of the independent Macedonian monarchy.

Ancient tradition and modern historical research distinguish two principal dynastic periods: the Argead dynasty and, later, the Antigonid dynasty.

The following kings belong to the first period:

KingApproximate Period of Reign
Perdiccas I7th–6th century BC
Argaeus IArchaic Period
Philip IArchaic Period
Aeropus IArchaic Period
AlcetasArchaic Period
Amyntas I6th century BC
Alexander Ic. 498–454 BC
Perdiccas IIc. 454–413 BC
Archelaus413–399 BC
Aeropus II399–396/395 BC
Amyntas II395/394 BC
Pausanias394/393 BC
Amyntas III393/392–370/369 BC
Alexander II370/369–368 BC
Perdiccas III365–360/359 BC
Philip II359–336 BC
Alexander III the Great336–323 BC
Philip III Arrhidaeus323–317 BC
Alexander IV323–310 BC

The earliest kings of the dynasty belong partly to the realm of ancient tradition, whereas clearer historical evidence, inscriptions, and coins are available for the later rulers.

Following the death of Alexander the Great, a period of intense dynastic conflicts and successive struggles for power ensued.

During the Hellenistic period, the Antigonid dynasty eventually prevailed, with its most prominent representatives being:

  • Cassander.
  • Antigonus II Gonatas.
  • Demetrius II.
  • Antigonus III Doson.
  • Philip V.
  • Perseus.

The Macedonian monarchy effectively came to an end following the Roman victory at Pydna in 168 BC and the subsequent dissolution of the kingdom by the Romans.

(To be continued)

(20 November 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Authors

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Μέρος 2ον  

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

 

Β. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ

Οι τρεις αδελφοί Τημενίδες

Ιδιαίτερη σημασία έχει η μαρτυρία του Ηροδότου, ο οποίος στο όγδοο βιβλίο των Ιστοριών του, στην ενότητα 137 και στις επόμενες παραγράφους, αναφέρεται στην καταγωγή της μακεδονικής βασιλικής δυναστείας.

Ο Ηρόδοτος διηγείται ότι τρεις αδελφοί, απόγονοι του Τήμενου και προερχόμενοι από το Άργος, εγκατέλειψαν την πόλη τους και κατευθύνθηκαν προς την Ιλλυρία.

Τα ονόματά τους ήταν Γαυάνης, Αέροπος και Περδίκκας, ο νεότερος από τους τρεις.

Από την Ιλλυρία πέρασαν στην Άνω Μακεδονία και έφτασαν στη Λεβαία, όπου εργάστηκαν στην υπηρεσία του τοπικού βασιλιά. Ο ένας φρόντιζε τα άλογα, ο άλλος τα βόδια και ο νεότερος, ο Περδίκκας, τα μικρότερα ζώα.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι η βασίλισσα παρατήρησε ένα παράξενο γεγονός: κάθε φορά που έψηνε ψωμί για τους τρεις υπηρέτες, το ψωμί του Περδίκκα διπλασιαζόταν σε μέγεθος.

Θεώρησε το γεγονός οιωνό και το ανέφερε στον σύζυγό της. Ο βασιλιάς, ανησυχώντας, αποφάσισε να απομακρύνει τους τρεις αδελφούς από την επικράτειά του.

Όταν εκείνοι ζήτησαν να λάβουν την αμοιβή τους, ο βασιλιάς, δείχνοντας την ηλιακή ακτίνα που έμπαινε από το άνοιγμα της στέγης, τους είπε ειρωνικά ότι αυτή θα ήταν η πληρωμή τους.

Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί έμειναν έκπληκτοι. Ο Περδίκκας, όμως, χάραξε με το μαχαίρι του έναν κύκλο γύρω από την ηλιακή ακτίνα στο έδαφος και συμβολικά συγκέντρωσε τρεις φορές το φως μέσα στον χιτώνα του.

Στη συνέχεια, οι τρεις αδελφοί έφυγαν από τη Λεβαία.

Ο Ηρόδοτος συνεχίζει την αφήγηση αναφέροντας ότι ο Περδίκκας απέκτησε τελικά την εξουσία στη Μακεδονία και έγινε ο πρόγονος της βασιλικής οικογένειας από την οποία καταγόταν ο Αλέξανδρος Α΄.

Μάλιστα, ο ίδιος ο Ηρόδοτος σημειώνει ότι ο Αλέξανδρος Α΄ ήταν έβδομος απόγονος του Περδίκκα.

Η μαρτυρία αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική: Ένας από τους αρχαιότερους Έλληνες ιστορικούς καταγράφει ρητά την παράδοση που συνδέει τη μακεδονική βασιλική δυναστεία με το Άργος, τους Τημενίδες και τη γενεαλογική παράδοση του Ηρακλή.

  Τούρο αποτελεί,  , αυθεντική αρχαία μαρτυρία για τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι αρχαίοι συνέδεαν την καταγωγή της μακεδονικής βασιλικής οικογένειας με την ελληνική μυθολογική και γενεαλογική παράδοση.

Πηγή: Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Η΄, 137-139 (Ουρανία).

Γ. Η ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Από τον Περδίκκα Α΄ στον Μέγα Αλέξανδρο

Οι μεταγενέστεροι χρονολόγοι προσπάθησαν να καταγράψουν τη διαδοχή των βασιλέων της Μακεδονίας, αρχίζοντας από τον μυθικό Κάρανο και φτάνοντας μέχρι τον Περσέα, τον τελευταίο βασιλιά της ανεξάρτητης μακεδονικής μοναρχίας.

Η αρχαία παράδοση και οι νεότερες ιστορικές έρευνες διακρίνουν δύο βασικές δυναστικές περιόδους: τη δυναστεία των Αργεαδών και, αργότερα, τη δυναστεία των Αντιγονιδών.

Στην πρώτη περίοδο ανήκουν οι ακόλουθοι βασιλείς:

ΒασιλιάςΧρονική περίοδος, κατά προσέγγιση
Περδίκκας Α΄7ος–6ος αιώνας π.Χ.
Αργαίος Α΄Αρχαϊκή περίοδος
Φίλιππος Α΄Αρχαϊκή περίοδος
Αέροπος Α΄Αρχαϊκή περίοδος
ΑλκέταςΑρχαϊκή περίοδος
Αμύντας Α΄6ος αιώνας π.Χ.
Αλέξανδρος Α΄περ. 498–454 π.Χ.
Περδίκκας Β΄περ. 454–413 π.Χ.
Αρχέλαος413–399 π.Χ.
Αέροπος Β΄399–396/395 π.Χ.
Αμύντας Β΄395/394 π.Χ.
Παυσανίας394/393 π.Χ.
Αμύντας Γ΄393/392–370/369 π.Χ.
Αλέξανδρος Β΄370/369–368 π.Χ.
Περδίκκας Γ΄365–360/359 π.Χ.
Φίλιππος Β΄359–336 π.Χ.
Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας336–323 π.Χ.
Φίλιππος Γ΄ Αρριδαίος323–317 π.Χ.
Αλέξανδρος Δ΄323–310 π.Χ.

Οι πρώτοι βασιλείς της δυναστείας ανήκουν εν μέρει στη σφαίρα της αρχαίας παράδοσης, ενώ για τους μεταγενέστερους υπάρχουν σαφέστερες ιστορικές μαρτυρίες, επιγραφές και νομίσματα.

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ακολούθησε περίοδος έντονων δυναστικών συγκρούσεων και διαδοχικών διεκδικήσεων της εξουσίας.

Στην ελληνιστική περίοδο κυριάρχησε τελικά η δυναστεία των Αντιγονιδών, με σημαντικότερους εκπροσώπους:

  • Κάσσανδρο.
  • Αντίγονο Β΄ Γονατά.
  • Δημήτριο Β΄.
  • Αντίγονο Γ΄ Δώσωνα.
  • Φίλιππο Ε΄.
  • Περσέα.

Η μακεδονική μοναρχία τερματίστηκε ουσιαστικά μετά τη ρωμαϊκή νίκη στην Πύδνα, το 168 π.Χ., και την κατάλυση του βασιλείου από τους Ρωμαίους. (συνεχίζεται )

  (20/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

SHENZHEN THIRTY-NINE YEARS AGO

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Former NATO Generals for Peace and Disarmament Took the Initiative Ahead of World Leaders, Declaring Our Opposition to Nuclear Weapons and the Arms Race

The recent meeting of the three major leaders of the United States, China and Russia in Shenzhen brought back memories of the journey we made to China in 1987, when we visited Beijing and Shenzhen.

We had been invited by the Chinese Peace Committee. Its chairwoman welcomed us in a traditional palace, and we reached an agreement on the need to abolish nuclear weapons and reduce armaments.

At that time, China was still taking its first steps towards industrial and technological development. We encountered a poor but proud and dynamic country, determined to move forward towards progress. The entire country seemed like one vast construction site.

Our next journey took us by train to Shenzhen, a coastal city in southern China. On the first day, we toured the old town and its traditional houses. In one neighbourhood, we were also shown houses built in European architectural styles, characteristic of the previous century.

The following day, we visited the vast area that was then being prepared for the creation of an industrial zone. What impressed me most was the many kilometres we travelled, seeing bulldozers, tractors, enormous machinery and heavy metal construction materials everywhere. At the time, we could not possibly have imagined the miracle that would follow, which we witnessed yesterday in a video.

A little further north, we visited rural areas and experienced the farmers’ way of life at first hand: fields, canals, dirt roads and traditional Chinese farming communities, closely connected to the land and the mud.

That same evening, the Governor of Shenzhen received us and hosted a magnificent dinner in our honour, featuring exquisite seafood.

However, on our return to the hotel, my wife and I developed severe and persistent diarrhoea, accompanied by extreme exhaustion. Our escort immediately alerted the authorities, who promptly took action and arranged for us to be transferred to a hospital.

The doctors acted swiftly, carrying out all the necessary examinations and providing us with intensive medical care. The following day, our condition deteriorated, particularly that of my wife, who was physically weaker.

The first night was truly nightmarish. We reached the point of believing that we might not survive. Along with the high fever, we had to endure throughout the night the infernal pounding of hammers from the neighbouring construction site, where a skyscraper was being built.

After two or three days, the symptoms subsided and, at our own request and against medical advice, we obtained permission to leave the hospital.

Anyone who has never visited China and India can hardly understand what a truly immense human sea means!

From there, we continued our scheduled journey to Pyongyang, North Korea. We were taken directly to a special sanatorium to recover. It was an idyllic place, the kind one might imagine exists only in photographs.

Subsequently, my wife and I travelled to Tokyo, Japan. Accompanied by Japanese friends from the Peace Committee, we first visited Hiroshima on the anniversary of the atomic bombing, and afterwards Nagasaki.

I must confess that, during the Cold War, I faced severe criticism from fellow officers for this courageous initiative, as did the other Generals for Peace.

Ever since, I have never neglected my duty to condemn nuclear weapons and the arms race, because they constitute a constant threat and a source of suffering for peoples everywhere.

A FEW WORDS ABOUT MODERN SHENZHEN

Shenzhen is today a modern and dynamic metropolis in southern China, close to Hong Kong.

From a small fishing village, it has evolved into one of the world’s most important technological and economic centres. It stands out for its impressive skyscrapers, innovative businesses, advanced technology and exceptionally rapid pace of development.

It is a striking symbol of modern urban transformation and China’s remarkable economic progress.

The Chinese Dragon Has Teeth, a Soul and a Philosophy

(19 November 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Authors

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

ΣΤΗ ΣΕΝΤΣΕΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Οι πρώην στρατηγοί του ΝΑΤΟ για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό προηγηθήκαν των ηγετών του κόσμου, διακηρύσσοντας την αντίθεσή μας στα πυρηνικά όπλα και στους εξοπλισμούς.

Η πρόσφατη συνάντηση των τριών μεγάλων ηγετών των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας στη Σεντσέν έφερε στη μνήμη μου το ταξίδι που πραγματοποιήσαμε το 1987 στην Κίνα, επισκεπτόμενοι το Πεκίνο και τη Σεντσέν.

Είχαμε προσκληθεί από την Επιτροπή Ειρήνης της Κίνας. Η πρόεδρός της μάς υποδέχθηκε σε ένα παραδοσιακό παλάτι και συμφωνήσαμε στην ανάγκη κατάργησης των πυρηνικών όπλων και περιορισμού των εξοπλισμών.

Εκείνη την εποχή, η Κίνα βρισκόταν ακόμη στα πρώτα βήματα της βιομηχανικής και τεχνολογικής της ανάπτυξης. Αντικρίσαμε μια φτωχή, αλλά υπερήφανη και δυναμική χώρα, αποφασισμένη να προχωρήσει προς την πρόοδο. Ολόκληρη η χώρα έμοιαζε με ένα απέραντο εργοτάξιο.

Το επόμενο ταξίδι μας έγινε σιδηροδρομικώς προς τη Σεντσέν, την παραλιακή πόλη της νότιας Κίνας. Την πρώτη ημέρα περιηγηθήκαμε στην παλιά πόλη, με τα παραδοσιακά σπίτια της. Σε μία συνοικία μάς έδειξαν και κατοικίες ευρωπαϊκού ρυθμού, χαρακτηριστικές του περασμένου αιώνα.

Την επομένη επισκεφθήκαμε την έκταση που τότε προετοίμαζαν για τη δημιουργία βιομηχανικής ζώνης. Εκείνο που με εντυπωσίασε ήταν τα πολλά χιλιόμετρα που διανύσαμε, βλέποντας παντού μπουλντόζες, τρακτέρ, τεράστια μηχανήματα και βαριά μεταλλικά υλικά. Δεν μπορούσαμε τότε να φανταστούμε το θαύμα που θα ακολουθούσε και που είδαμε χθες στο βίντεο.

Λίγο βορειότερα επισκεφθήκαμε αγροτικές περιοχές και γνωρίσαμε από κοντά τη ζωή των αγροτών: χωράφια, κανάλια, χωματόδρομοι και η παραδοσιακή κινεζική αγροτιά, δεμένη με τη γη και τη λάσπη.

Το ίδιο βράδυ μάς δέχθηκε ο κυβερνήτης της Σεντσέν και παρέθεσε προς τιμήν μας ένα μεγαλοπρεπές γεύμα με εκλεκτά θαλασσινά.

Ωστόσο, κατά την επιστροφή μας στο ξενοδοχείο, η σύζυγός μου κι εγώ παρουσιάσαμε έντονη και συνεχή διάρροια, συνοδευόμενη από μεγάλη εξάντληση. Ο συνοδός μας ειδοποίησε αμέσως τις αρχές, οι οποίες κινητοποιήθηκαν και μας μετέφεραν σε νοσοκομείο.

Οι γιατροί αντέδρασαν άμεσα, πραγματοποιώντας όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και παρέχοντάς μας εντατική περίθαλψη. Την επομένη η κατάστασή μας είχε επιδεινωθεί, ιδιαίτερα της συζύγου μου, που ήταν πιο αδύναμη.

Η πρώτη νύχτα ήταν πραγματικά εφιαλτική. Φθάσαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα επιζούσαμε. Μαζί με τον υψηλό πυρετό, μας συνόδευε όλη τη νύχτα ο δαιμονιώδης κρότος από τις σφύρες του διπλανού εργοταξίου, όπου ανεγειρόταν ένας ουρανοξύστης , αλλά ήταν  και το  σκληρό  στρώμα και το μαξιλάρι .

Ύστερα από δύο ή τρεις ημέρες τα συμπτώματα υποχώρησαν και, με δική μας ευθύνη, ζητήσαμε και πήραμε εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Όποιος δεν έχει επισκεφθεί την Κίνα και την Ινδία δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει πραγματική λαοθάλασσα!

Από εκεί συνεχίσαμε το προγραμματισμένο ταξίδι μας προς την Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας. Μας μετέφεραν απευθείας σε ειδικό σανατόριο για ανάρρωση. Ήταν ένα ειδυλλιακό μέρος, από εκείνα που νομίζει κανείς ότι υπάρχουν μόνο στις φωτογραφίες.

Στη συνέχεια, η σύζυγός μου κι εγώ μεταβήκαμε στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Με Ιάπωνες φίλους της Επιτροπής Ειρήνης επισκεφθήκαμε αρχικά τη Χιροσίμα, με αφορμή την επέτειο της ρίψης της ατομικής βόμβας, και κατόπιν το Ναγκασάκι.

Δεν σας κρύβω ότι, εκείνη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, δέχθηκα σφοδρή κριτική από συναδέλφους μου για την τολμηρή αυτή πρωτοβουλία, όπως και οι υπόλοιποι στρατηγοί της Ειρήνης.

Έκτοτε, δεν παρέλειψα ποτέ το καθήκον μου να καταδικάζω τα πυρηνικά όπλα και την κούρσα των εξοπλισμών, γιατί αποτελούν διαρκή απειλή και πηγή δυστυχίας για τους λαούς.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΕΝΤΣΕΝ

Η Σεντσέν (Shenzhen) είναι σήμερα μια σύγχρονη και δυναμική μεγαλούπολη στη νότια Κίνα, κοντά στο Χονγκ Κονγκ.

Από ένα μικρό ψαροχώρι εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα τεχνολογικά και οικονομικά κέντρα του κόσμου. Ξεχωρίζει για τους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, τις καινοτόμες επιχειρήσεις, την προηγμένη τεχνολογία και τους ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξής της.

Αποτελεί ένα χαρακτηριστικό σύμβολο του σύγχρονου αστικού μετασχηματισμού και της εντυπωσιακής οικονομικής προόδου της Κίνας.

Ο Κινεζικός Δράκος έχει δόντια, ψυχή αλλά και φιλοσοφία

   (22/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

έρ, τεράστια μηχανήματα και βαριά μεταλλικά υλικά. Δεν μπορούσαμε τότε να φανταστούμε το θαύμα που θα ακολουθούσε και που είδαμε χθες στο βίντεο.

Λίγο βορειότερα επισκεφθήκαμε αγροτικές περιοχές και γνωρίσαμε από κοντά τη ζωή των αγροτών: χωράφια, κανάλια, χωματόδρομοι και η παραδοσιακή κινεζική αγροτιά, δεμένη με τη γη.

Το ίδιο βράδυ μάς δέχθηκε ο κυβερνήτης της Σεντσέν και παρέθεσε προς τιμήν μας ένα μεγαλοπρεπές γεύμα με εκλεκτά θαλασσινά.

Ωστόσο, κατά την επιστροφή μας στο ξενοδοχείο, η σύζυγός μου κι εγώ παρουσιάσαμε έντονη και συνεχή διάρροια, συνοδευόμενη από μεγάλη εξάντληση. Ο συνοδός μας ειδοποίησε αμέσως τις αρχές, οι οποίες κινητοποιήθηκαν και μας μετέφεραν σε νοσοκομείο.

Οι γιατροί αντέδρασαν άμεσα, πραγματοποιώντας όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και παρέχοντάς μας εντατική περίθαλψη. Την επομένη η κατάστασή μας είχε επιδεινωθεί, ιδιαίτερα της συζύγου μου, που ήταν πιο αδύναμη.

Η πρώτη νύχτα ήταν πραγματικά εφιαλτική. Φθάσαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα επιζούσαμε. Μαζί με τον υψηλό πυρετό, μας συνόδευε όλη τη νύχτα ο δαιμονιώδης κρότος από τις σφύρες του διπλανού εργοταξίου, όπου ανεγειρόταν ένας ουρανοξύστης.

Ύστερα από δύο ή τρεις ημέρες τα συμπτώματα υποχώρησαν και, με δική μας ευθύνη, ζητήσαμε και πήραμε εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Όποιος δεν έχει επισκεφθεί την Κίνα και την Ινδία δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει πραγματική λαοθάλασσα!

Από εκεί συνεχίσαμε το προγραμματισμένο ταξίδι μας προς την Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας. Μας μετέφεραν απευθείας σε ειδικό σανατόριο για ανάρρωση. Ήταν ένα ειδυλλιακό μέρος, από εκείνα που νομίζει κανείς ότι υπάρχουν μόνο στις φωτογραφίες.

Στη συνέχεια, η σύζυγός μου κι εγώ μεταβήκαμε στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Με Ιάπωνες φίλους της Επιτροπής Ειρήνης επισκεφθήκαμε αρχικά τη Χιροσίμα, με αφορμή την επέτειο της ρίψης της ατομικής βόμβας, και κατόπιν το Ναγκασάκι.

Δεν σας κρύβω ότι, εκείνη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, δέχθηκα σφοδρή κριτική από συναδέλφους μου για την τολμηρή αυτή πρωτοβουλία, όπως και οι υπόλοιποι στρατηγοί της Ειρήνης.

Έκτοτε, δεν παρέλειψα ποτέ το καθήκον μου να καταδικάζω τα πυρηνικά όπλα και την κούρσα των εξοπλισμών, γιατί αποτελούν διαρκή απειλή και πηγή δυστυχίας για τους λαούς.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΕΝΤΣΕΝ

Η Σεντσέν (Shenzhen) είναι σήμερα μια σύγχρονη και δυναμική μεγαλούπολη στη νότια Κίνα, κοντά στο Χονγκ Κονγκ.

Από ένα μικρό ψαροχώρι εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα τεχνολογικά και οικονομικά κέντρα του κόσμου. Ξεχωρίζει για τους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, τις καινοτόμες επιχειρήσεις, την προηγμένη τεχνολογία και τους ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξής της.

Αποτελεί ένα χαρακτηριστικό σύμβολο του σύγχρονου αστικού μετασχηματισμού και της εντυπωσιακής οικονομικής προόδου της Κίνας.

   (19/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

ONE MACEDONIA, AND IT IS GREEK – Part I

ON THE KINGS OF MACEDONIA

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Macedonia’s Historical Heritage and the Prespa Agreement

It is indeed infuriating to read, on the one hand, the history of ancient Macedonia and, on the other, the political justifications that led to the acceptance of the name “North Macedonia,” as well as the recognition of the Macedonian language and the associated national terminology for the neighboring state.

Personally, I was deeply moved when I read in Ogygia by Athanasios Stagiritis, published in Vienna in 1815, the passages concerning the ancestry and succession of the kings of Macedonia.

A. THE ORIGIN OF THE MACEDONIAN KINGS

The Temenids and their Argive ancestry

According to ancient tradition, the descendants of Temenus were called Temenids and were associated with the royal dynasty of Argos.

Temenus was considered a descendant of Heracles and belonged to the genealogical tradition of the Heraclids. It is from this tradition that the Macedonian royal family’s connection with Argos derives.

Stagiritis also cites earlier genealogical accounts, including Pheidon, King of Argos, who is known from ancient tradition for his interventions in the system of weights and measures.

Caranus and the founding of the Macedonian kingdom

According to a later tradition, Caranus, brother of Pheidon, wishing to establish a realm of his own, assembled a military force from Argos and other regions of the Peloponnese.

He allied himself with the king of the Thracian Orestae and, following military campaigns, conquered territories in Macedonia.

“The Orestae, an ancient tribe of Orestis, in the region of present-day Kastoria, had their own king, Antiochus, who is mentioned by Thucydides in the 5th century BC. At that time, the entire region north of Mount Olympus extending as far as the Propontis was called Thrace and was Greek. The name Macedonia was given later by King Macedon, son of Zeus and grandson of Deucalion.”

Tradition presents Caranus as the first king of the Macedonian kingdom and the founder of the Argead dynasty, although this account is not entirely accurate.

The naming of Macedonia according to Hesiod

Ancient mythological tradition connects the name Macedonia with Macedon, son of Zeus and Thyia, daughter of Deucalion.

Hesiod, in his Theogony, writes:

“And she, having conceived by Zeus, the delight of thunder,
gave birth to Magnes and Macedon, the horse-loving warrior,
who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

A modern Greek translation

“And she, having united with Zeus, who delights in thunderbolts, gave birth to Magnes and Macedon, renowned for his prowess in warfare with horses, who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

This reference is of particular significance, as it constitutes evidence of the ancient mythological tradition concerning the naming of Macedonia and its association with Mount Olympus and Pieria.

In other traditions, Macedon is referred to as Macednus and is associated with a different genealogy. He is credited with two sons, Pierus and Hemathion, whose names were associated with Pieria and Imathia, respectively.

The myth of the trophy and the lion

Another tradition recounts that Caranus, after defeating a neighboring ruler named Cisseus in battle, erected a trophy according to Argive customs.

According to the story, a lion descended from Mount Olympus, overturned the trophy, and then disappeared.

Caranus interpreted the event as a divine sign and decided never to repeat the act. According to the same tradition, neither his descendants nor Philip nor Alexander customarily erected trophies, believing that doing so would provoke greater hostility among their defeated adversaries.

(19/11/2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

ONE MACEDONIA, AND IT IS GREEK – Part I

ON THE KINGS OF MACEDONIA

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Macedonia’s Historical Heritage and the Prespa Agreement

It is indeed infuriating to read, on the one hand, the history of ancient Macedonia and, on the other, the political justifications that led to the acceptance of the name “North Macedonia,” as well as the recognition of the Macedonian language and the associated national terminology for the neighboring state.

Personally, I was deeply moved when I read in Ogygia by Athanasios Stagiritis, published in Vienna in 1815, the passages concerning the ancestry and succession of the kings of Macedonia.

A. THE ORIGIN OF THE MACEDONIAN KINGS

The Temenids and their Argive ancestry

According to ancient tradition, the descendants of Temenus were called Temenids and were associated with the royal dynasty of Argos.

Temenus was considered a descendant of Heracles and belonged to the genealogical tradition of the Heraclids. It is from this tradition that the Macedonian royal family’s connection with Argos derives.

Stagiritis also cites earlier genealogical accounts, including Pheidon, King of Argos, who is known from ancient tradition for his interventions in the system of weights and measures.

Caranus and the founding of the Macedonian kingdom

According to a later tradition, Caranus, brother of Pheidon, wishing to establish a realm of his own, assembled a military force from Argos and other regions of the Peloponnese.

He allied himself with the king of the Thracian Orestae and, following military campaigns, conquered territories in Macedonia.

“The Orestae, an ancient tribe of Orestis, in the region of present-day Kastoria, had their own king, Antiochus, who is mentioned by Thucydides in the 5th century BC. At that time, the entire region north of Mount Olympus extending as far as the Propontis was called Thrace and was Greek. The name Macedonia was given later by King Macedon, son of Zeus and grandson of Deucalion.”

Tradition presents Caranus as the first king of the Macedonian kingdom and the founder of the Argead dynasty, although this account is not entirely accurate.

The naming of Macedonia according to Hesiod

Ancient mythological tradition connects the name Macedonia with Macedon, son of Zeus and Thyia, daughter of Deucalion.

Hesiod, in his Theogony, writes:

“And she, having conceived by Zeus, the delight of thunder,
gave birth to Magnes and Macedon, the horse-loving warrior,
who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

A modern Greek translation

“And she, having united with Zeus, who delights in thunderbolts, gave birth to Magnes and Macedon, renowned for his prowess in warfare with horses, who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

This reference is of particular significance, as it constitutes evidence of the ancient mythological tradition concerning the naming of Macedonia and its association with Mount Olympus and Pieria.

In other traditions, Macedon is referred to as Macednus and is associated with a different genealogy. He is credited with two sons, Pierus and Hemathion, whose names were associated with Pieria and Imathia, respectively.

The myth of the trophy and the lion

Another tradition recounts that Caranus, after defeating a neighboring ruler named Cisseus in battle, erected a trophy according to Argive customs.

According to the story, a lion descended from Mount Olympus, overturned the trophy, and then disappeared.

Caranus interpreted the event as a divine sign and decided never to repeat the act. According to the same tradition, neither his descendants nor Philip nor Alexander customarily erected trophies, believing that doing so would provoke greater hostility among their defeated adversaries.

(19/11/2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Μέρος 1ον  

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας και η Συμφωνία των Πρεσπών

Είναι πράγματι εξοργιστικό να διαβάζει κανείς, από τη μία πλευρά, την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας και, από την άλλη, τις πολιτικές αιτιολογίες που οδήγησαν στην αποδοχή της ονομασίας «Βόρεια Μακεδονία», καθώς και στην αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας και της σχετικής εθνικής ορολογίας για το γειτονικό κράτος.

Προσωπικά, συγκλονίστηκα διαβάζοντας στην «Ωγυγία» του Αθανασίου Σταγειρίτη, έκδοση Βιέννης του 1815, όσα αναφέρονται σχετικά με την καταγωγή και τη διαδοχή των βασιλέων της Μακεδονίας.

 Α. Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ

Οι Τημενίδες και η καταγωγή από το Άργος

Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, οι απόγονοι του Τήμενου ονομάστηκαν Τημενίδες και συνδέθηκαν με τη βασιλική δυναστεία του Άργους.

Ο Τήμενος θεωρούνταν απόγονος του Ηρακλή και ανήκε στη γενεαλογική παράδοση των Ηρακλειδών. Από αυτή την παράδοση προέρχεται και η σύνδεση της μακεδονικής βασιλικής οικογένειας με το Άργος.

Ο Σταγειρίτης παραθέτει επίσης παλαιότερες γενεαλογικές αναφορές, στις οποίες περιλαμβάνεται ο Φείδων, βασιλιάς του Άργους, γνωστός από την αρχαία παράδοση για τις παρεμβάσεις του στα μέτρα και στα σταθμά.

Ο Κάρανος και η ίδρυση του μακεδονικού βασιλείου

Σύμφωνα με μία μεταγενέστερη παράδοση, ο Κάρανος, αδελφός του Φείδωνα, επιθυμώντας να αποκτήσει δική του εξουσία, συγκέντρωσε στρατιωτική δύναμη από το Άργος και άλλες περιοχές της Πελοποννήσου.

Συμμάχησε με  βασιλιά των Θρακών των Ορεστών  και, ύστερα από στρατιωτικές επιχειρήσεις, κατέκτησε εδάφη της Μακεδονίας. «Οι Ορέστες, αρχαίο φύλο της Ορεστίδας, στην περιοχή της σημερινής Καστοριάς, είχαν δικό τους βασιλιά, τον Αντίοχο, ο οποίος μνημονεύεται από τον Θουκυδίδη κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.   Τότε όλη η περιοχή βορείως του Ολύμπου έως την Προποντίδα ονομαζόταν Θράκη και ήταν Ελληνική. Το όνομα Μακεδονία δόθηκε  αργότερααπό τον βασιλιά Μακεδνόν  γιό του Δία και εγγονό του Δευκαλίωνα

Η παράδοση   παρουσιάζει τον Κάρανο ως τον πρώτο βασιλιά του μακεδονικού βασιλείου και ιδρυτή της δυναστείας των Αργεαδών ,αλλά δεν είναι απόλυτα ακριβές

Η ονομασία της Μακεδονίας κατά τον Ησίοδο

Η αρχαία μυθολογική παράδοση συνδέει την ονομασία της Μακεδονίας με τον Μακεδόνα, γιο του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα.

Ο Ησίοδος στη «Θεογονία» αναφέρει:

«ἡ δ’ ὑποκυσαμένη Διὶ τερπικεραύνῳ
γείνατο Μάγνητα Μακεδόνα θ’ ἱππιοχάρμην,
οἳ περὶ Πιερίαν καὶ Ὄλυμπον δώματ’ ἔναιον
».

Σε νεοελληνική απόδοση:

«Και εκείνη, αφού ενώθηκε με τον Δία που χαίρεται τους κεραυνούς, γέννησε τον Μάγνητα και τον Μακεδόνα, τον φημισμένο για την πολεμική του ικανότητα με τα άλογα, οι οποίοι κατοικούσαν γύρω από την Πιερία και τον Όλυμπο».

Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι αποτελεί μαρτυρία της αρχαίας μυθολογικής παράδοσης για την ονομασία της Μακεδονίας και τη σύνδεσή της με τον Όλυμπο και την Πιερία.

Σε άλλες παραδόσεις ο Μακεδόνας αναφέρεται ως Μάκεδνος και συνδέεται με διαφορετική γενεαλογία. Του αποδίδονται δύο γιοι, ο Πίερος και ο Ημαθίων, από τους οποίους συνδέθηκαν ονομαστικά η Πιερία και η Ημαθία.

 Ο μύθος του τροπαίου και του λιονταριού

Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Κάρανος, αφού νίκησε σε μάχη έναν γειτονικό ηγεμόνα, τον Κισσέα, έστησε τρόπαιο σύμφωνα με τα αργειακά έθιμα.

Κατά τη διήγηση, ένα λιοντάρι κατέβηκε από τον Όλυμπο και ανέτρεψε το τρόπαιο, εξαφανιζόμενο στη συνέχεια.

Ο Κάρανος εξέλαβε το γεγονός ως θεϊκό σημάδι και αποφάσισε να μην επαναλάβει την πράξη. Σύμφωνα με την ίδια παράδοση, ούτε οι απόγονοί του ούτε ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος συνήθιζαν να στήνουν τρόπαια, επειδή θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε μεγαλύτερη έχθρα στους ηττημένους αντιπάλους τους.

  (19/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org