Greek Children Are Being Taught That in 1940 We Hid in… Basements!
Inspired by an article published in the newspaper “Estia” on 28 October 2020.
Since I was eleven (11) years old at the time and still retain vivid memories of those days, I can testify that we did not hide in basements. Quite the contrary: we took to the town squares and celebrated, as though we had already won the war!
We all took victory for granted, almost as if we were prophets or had direct contact with the Divine, who had already bestowed it upon us!
A similar phenomenon had occurred, according to tradition, at another historic moment: the Battle of Marathon, where Theseus, appearing in the form of Echetlaios, is said to have fought alongside the 10,000 Athenians and 1,000 Plataeans against 100,000 Persians.
What we must concern ourselves with, however, is this: Who within the Ministry of Education allows authors to present such inaccuracies and distort historical truth in school textbooks? What criteria are used to select these authors, and who verifies the historical accuracy of what Greek children are taught?
Back in 1940, there was also what was known as the “Fifth Column,” which spread false information and propaganda in support of the Germans. Our national leader, Ioannis Metaxas, dealt harshly with those he considered to be undermining the national effort.
Today, who appoints the authors of school textbooks? What criteria are applied, and under whose supervision are those entrusted with shaping the historical consciousness of future generations selected?
Historical memory must not become a field for arbitrary interpretations. Our children have the right to learn the history of their homeland accurately, responsibly, and with respect for the truth.
Greek Children Are Being Taught That in 1940 We Hid in… Basements!
Inspired by an article published in the newspaper “Estia” on 28 October 2020.
Since I was eleven (11) years old at the time and still retain vivid memories of those days, I can testify that we did not hide in basements. Quite the contrary: we took to the town squares and celebrated, as though we had already won the war!
We all took victory for granted, almost as if we were prophets or had direct contact with the Divine, who had already bestowed it upon us!
A similar phenomenon had occurred, according to tradition, at another historic moment: the Battle of Marathon, where Theseus, appearing in the form of Echetlaios, is said to have fought alongside the 10,000 Athenians and 1,000 Plataeans against 100,000 Persians.
What we must concern ourselves with, however, is this: Who within the Ministry of Education allows authors to present such inaccuracies and distort historical truth in school textbooks? What criteria are used to select these authors, and who verifies the historical accuracy of what Greek children are taught?
Back in 1940, there was also what was known as the “Fifth Column,” which spread false information and propaganda in support of the Germans. Our national leader, Ioannis Metaxas, dealt harshly with those he considered to be undermining the national effort.
Today, who appoints the authors of school textbooks? What criteria are applied, and under whose supervision are those entrusted with shaping the historical consciousness of future generations selected?
Historical memory must not become a field for arbitrary interpretations. Our children have the right to learn the history of their homeland accurately, responsibly, and with respect for the truth.
Konstantinos konstantinidis
Major General (Ret.) – Author
Δημοσιεύτηκε στισ
ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ΨΕΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ
Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!
Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.Κωνσταντίνος ΚωνσταντινίδηςΥποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας
Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!
Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.
Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!
Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!
Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.
Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;
Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.
Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;
Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Υποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας
Δημοσιεύτηκε στισ
ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ΨΕΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ
Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!
Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.Κωνσταντίνος ΚωνσταντινίδηςΥποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας
Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!
Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.
Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!
Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!
Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.
Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;
Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.
Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;
Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.
Just as lightning precedes every storm, so art precedes every cultural change, setting the pace for what follows.
Having lived through the end of the Romantic era, when art had not yet embarked on the downward course we see today, allow me to express a few thoughts about the art we enjoyed in those days and the art experienced by contemporary generations after the Second World War. The younger generations, moreover, cannot be considered blameless in shaping the youth of today.
The Bouzouki Lowered the Musical Sensibilities of the Greek People
The introduction of a different musical genre into our country took place during the Greek Civil War, when popular music featuring the bouzouki became officially established. This instrument came from Asia Minor along with the refugees. Until then, the bouzouki had been associated with dives, tekés (hashish dens), and drug addicts. Today, it is a musical preference even among the upper economic classes. Of course, Greek popular music has also produced quite a few noteworthy songs; overall, however, it has lowered the musical aesthetic standards of the Greek people.
Painting
In painting, the trends represented by Picasso, Dalí, and Marinetti prevailed, embodying Cubism, Surrealism, Futurism, and other radical forms of art. At the time, we ridiculed these trends as a perversion of art; today, however, their creators are regarded as towering figures of their era. In my view, the damage had already been done: from that point onward, the world began to grow uglier in order to be considered modern.
Sculpture
Sculpture followed the same downward course, with the crude, angular or wrinkled, unaesthetic and inelegant creations of modernist sculptors. One such work can be found in Athens, in the square in front of the Hilton Hotel: The Runner, constructed from pieces of glass.
Music and Song
Music followed a similar downward course. From the works of the great composers, such as Beethoven, Mozart, Wagner, Bach, and Brahms, to Greek composers such as Kalomoiris, Theodorakis, and Hadjidakis, the composers of the Ionian Islands, the distinguished representatives of light music, and our exceptional traditional folk music—
And Now, Pop and Heavy Metal
From those giants of music, we have arrived at an era in which young people, imitating foreign models, have embraced pop and heavy metal. Many of these musical trends draw elements from the music of primitive tribes, while they are often associated with forms of entertainment accompanied by strong alcoholic drinks, marijuana, hashish, and other narcotic substances.
This music, as expressed in some of its extreme forms, vulgarizes and debases the individual, drives people outside themselves, and often makes them aggressive. Evidence of this, in my view, can be found in the premature deaths of well-known pop stars, several of whom lost their lives as a result of drugs.
With this musical culture, our sense of reality and our feelings of humanism recede, as does our appreciation of goodness, truth, and beauty, along with gentleness, spiritual elevation, and harmony. Love, romantic affection, virtue, modesty, and respect for human beings are lost—values that we older generations took for granted. The rules of good conduct, mutual assistance, and affection even toward children are eroded. Thus, human beings risk becoming indistinguishable from animals, and society risks turning into a jungle.
The Promotion of Personal Particularities as Normality
Alongside other deviations, pronounced sexual deviations emerge, together with the public promotion and dissemination of homosexual relationships. Such relationships existed in the past as well, but they were often concealed so as not to offend public sensibilities. Today, by contrast, the public promotion of homosexual relationships and other personal particularities is presented as an expression of freedom and normality. When this becomes detached from all restraint and respect, however, it leads to license and permissiveness.
Religious Taboos in the Islamic World
In the Islamic world, in certain societies and under specific legal or religious interpretations, marriages to underage girls are permitted.
At the same time, cases of sexual abuse of minors are reported even among educators of both sexes. This demonstrates the seriousness of the problem, regardless of a person’s profession or social standing.
The masses have traditionally received only a basic education, in contrast to the elite, which attended the best schools and received a better education. Today, the elite itself has been weakened—the very elite that, for centuries, preserved and cultivated the concept and form of human life, as well as high ideals. Thus, society as a whole risks being led into decline as the middle class falls.
The Utopian and Unnatural Ideology of Equality
The utopian ideology of equality at every level among human beings, which runs contrary to nature when it ignores natural differences in abilities and intellectual cultivation, contributes, in my view, to the overall decline of society. This is precisely what we observe today.
Challenging intellectual and moral superiority degrades and harms society as a whole.
Conclusion
Art is not progress when it merely overturns established forms, nor is it freedom when it shows contempt for every measure of restraint. True civilization is that which elevates the individual and society. When these are lost, progress risks becoming regression, and civilization risks losing its soul.
For humanity to emerge from today’s spiritual and moral crisis, it must restore Greek values and ideals, as well as Direct Democracy and Freedom.
(29 October 2026)
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis Author – Member of the Society of Greek Authors
Όπως πριν από κάθε καταιγίδα προηγείται η αστραπή, έτσι και πριν από κάθε πολιτισμική αλλαγή προηγείται η τέχνη, η οποία δίνει τον ρυθμό.
Καθώς πρόλαβα το τέλος της Ρομαντικής εποχής, όταν η τέχνη δεν είχε ακόμη πάρει τον σημερινό κατήφορο, ας μου επιτραπεί να διατυπώσω μερικές σκέψεις για την τέχνη που απολαύσαμε εμείς τότε και για εκείνη που βιώνουν οι σύγχρονες γενιές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι νεότερες γενιές, άλλωστε, δεν είναι άμοιρες ευθύνης για τη διαμόρφωση της σημερινής νεολαίας.
Το μπουζούκι υποβίβασε το μουσικό αίσθημα του Έλληνα
Η εισβολή ενός διαφορετικού μουσικού είδους εκδηλώθηκε στη χώρα μας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, με την επισημοποίηση της λαϊκής μουσικής με το μπουζούκι, που ήρθαν από τη Μικρά Ασία μαζί με τους πρόσφυγες. Ως τότε, το μπουζούκι ήταν συνδεδεμένο με τα καταγώγια, τους ¨τεκέδες» και τους ναρκομανείς. Σήμερα αποτελεί μουσική προτίμηση ακόμη και της ανώτερης οικονομικής τάξης. Βέβαια και η λαική μούσα έβγαλε αρκετά αξιόλογα τραγούδια, αλλά γενικά στο σύνολο της υποβίβασε την μουσική αισθητική των Ελλήνων.
Στη Ζωγραφική
Στη ζωγραφική επικράτησαν οι τάσεις του Πικάσο, του Νταλί και του Μαρινέτι, ως εκπροσώπων του κυβισμού, του σουρεαλισμού, του φουτουρισμού και άλλων ριζοσπαστικών μορφών τέχνης. Τότε περιγελούσαμε αυτές τις τάσεις ως διαστροφή της τέχνης· σήμερα, όμως, οι δημιουργοί τους θεωρούνται ιερά τέρατα της εποχής τους. Το κακό, κατά την άποψή μου, είχε ήδη γίνει: από τότε ο κόσμος άρχισε να γίνεται ασχημότερος, προκειμένου να θεωρείται μοντέρνος.
Στη Γλυπτική
Τον ίδιο κατήφορο πήρε και η γλυπτική, με τα χονδροειδή, τετράγωνα ή ρυτιδωμένα, ακαλαίσθητα και άκομψα δημιουργήματα των νεωτεριστών γλυπτών. Ένα τέτοιο έργο θα συναντήσει κανείς στην Αθήνα, στην πλατεία μπροστά από το ξενοδοχείο Χίλτον: τον «Δρομέα», κατασκευασμένο από τεμάχια γυαλιού.
Στη Μουσική-Τραγούδι
Παρόμοιο κατήφορο πήρε και η μουσική. Από τα έργα των μεγάλων μουσουργών, όπως ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ, ο Βάγκνερ, ο Μπαχ και ο Μπραμς, έως τους Έλληνες συνθέτες Καλομοίρη, Θεοδωράκη και Χατζιδάκι, τους Επτανήσιους μουσουργούς, τους αξιόλογους εκπροσώπους της ελαφράς μουσικής και την εξαιρετική παραδοσιακή δημοτική μας μουσική
Και τώρα στην Ποπ και Χέβι Μέταλ
Από εκείνους τους γίγαντες της μουσικής φτάσαμε σε μια εποχή κατά την οποία η νεολαία, μιμούμενη ξένα πρότυπα, αγκάλιασε την ποπ και τη χέβι μέταλ. Πολλές από αυτές τις μουσικές τάσεις αντλούν στοιχεία από τη μουσική πρωτόγονων φυλών, ενώ συχνά συνδέονται με διασκεδάσεις που συνοδεύονται από βαριά αλκοολούχα ποτά, μαριχουάνα, χασίς και άλλες ναρκωτικές ουσίες.
Η μουσική αυτή, όπως εκφράζεται σε ορισμένες ακραίες μορφές της, εκχυδαΐζει και εξαχρειώνει το άτομο, το οδηγεί εκτός εαυτού και συχνά το καθιστά επιθετικό. Απόδειξη τούτου συχνά ο πρόωρος θάνατος γνωστών αστέρων της ποπ, αρκετοί από τους οποίους έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των ναρκωτικών.
Με αυτή τη μουσική κουλτούρα, υποχωρούν η αίσθηση της πραγματικότητας και τα αισθήματα ανθρωπισμού, καθώς και η εκτίμηση για το καλό, το αληθινό και το ωραίο, καθώς και η γλυκύτητα,, η πνευματική ανάταση και η αρμονία. Χάνονται η αγάπη, ο έρωτας, η αρετή, η ντροπή και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, αξίες που εμείς οι παλαιότεροι θεωρούσαμε αυτονόητες. Υποχωρούν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς, η φιλαλληλία και η στοργή ακόμη και προς τα παιδιά. Έτσι, ο άνθρωπος κινδυνεύει να εξομοιωθεί με το ζώο και η κοινωνία να γίνει ζούγκλα.
Η διάδοση των ιδιαιτεροτήτων σαν κανονικότητα
Μαζί με τις άλλες εκτροπές, εμφανίζονταιμ και έντονες σεξουαλικές παρεκκλίσεις, καθώς και η δημόσια προβολή και διάδοση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων. Και παλαιότερα υπήρχαν τέτοιες σχέσεις, αλλά συχνά αποκρύπτονταν, ώστε να μη θίγεται το κοινό αίσθημα. Σήμερα, αντίθετα, η δημόσια προβολή των ομοφυλικών και άλλων ιδιαιτεροτήτων παρουσιάζεται ως έκφραση ελευθερίας και κανονίκοτητας η οποία, όταν αποσυνδέεται από κάθε μέτρο και σεβασμό, καταλήγει στην ασυδοσία.
Τα θρησκευτικά ταμπού του Ισλαμικού κόσμου
Στον ισλαμικό κόσμο, σε ορισμένες κοινωνίες και υπό συγκεκριμένες νομικές ή θρησκευτικές αντιλήψεις, επιτρέπονται γάμοι με ανήλικα κορίτσια.
Παράλληλα, φαινόμενα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων καταγγέλλονται ακόμη και σε εκπαιδευτικούς, αμφοτέρων των φύλων. γεγονός που καταδεικνύει τη σοβαρότητα του προβλήματος, ανεξαρτήτως ιδιότητας ή κοινωνικής θέσης.
Η μάζα ανέκαθεν λάμβανε μια στοιχειώδη μόρφωση, σε αντίθεση με την ελίτ, η οποία φοιτούσε στα άριστα σχολεία και μορφονωνταν καλύτερα. Σήμερα έχει αποδυναμωθεί και η ίδια η ελίτ, η οποία επί αιώνες διέσωζε και καλλιεργούσε την έννοια και τη μορφή της ανθρώπινης ζωής, καθώς και τα υψηλά ιδεώδη. Έτσι, ολόκληρη η κοινωνία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παρακμή με την πτώση της μεσαίας τάξης.
Ουτοπιστική και αφύσικη ιδεολογία της Ισότητας
Η ουτοπιστική ιδεολογία της ισότητας σε όλες τις βαθμίδες μεταξύ των ανθρώπων, η οποία, όταν αγνοεί τις φυσικές διαφορές ικανοτήτων και πνευματικής καλλιέργειας, αντιβαίνει προς τη φύση, συμβάλλει, κατά την άποψή μου, στην καθολική πτώση της κοινωνίας. Αυτό ακριβώς παρατηρούμε σήμερα.
Η αμφισβήτηση της πνευματικής και ηθικής ανωτερότητας υποβιβάζει και βλάπτει ολόκληρη την κοινωνία.
Επίλογος
Η τέχνη δεν είναι πρόοδος όταν απλώς ανατρέπει, ούτε ελευθερία όταν περιφρονεί κάθε μέτρο. Αληθινός πολιτισμός είναι εκείνος που ανεβάζει το άτομο και την κοινωνία . Όταν αυτά χάνονται, η πρόοδος κινδυνεύει να γίνει οπισθοδρόμηση και ο πολιτισμός να χάσει την ψυχή του.
Η ανθρωπότητα για να βγει από την σημερινή πνευματική και ηθική κρίση πρέπει να επαναφέρει τις Ελληνικές αξίες , τα ιδανικά καθώς και την Άμεση Δημοκρατία και Ελευθερία
(29/10/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Όπως πριν από κάθε καταιγίδα προηγείται η αστραπή, έτσι και πριν από κάθε πολιτισμική αλλαγή προηγείται η τέχνη, η οποία δίνει τον ρυθμό.
Καθώς πρόλαβα το τέλος της Ρομαντικής εποχής, όταν η τέχνη δεν είχε ακόμη πάρει τον σημερινό κατήφορο, ας μου επιτραπεί να διατυπώσω μερικές σκέψεις για την τέχνη που απολαύσαμε εμείς τότε και για εκείνη που βιώνουν οι σύγχρονες γενιές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι νεότερες γενιές, άλλωστε, δεν είναι άμοιρες ευθύνης για τη διαμόρφωση της σημερινής νεολαίας.
Το μπουζούκι υποβίβασε το μουσικό αίσθημα του Έλληνα
Η εισβολή ενός διαφορετικού μουσικού είδους εκδηλώθηκε στη χώρα μας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, με την επισημοποίηση της λαϊκής μουσικής με το μπουζούκι, που ήρθαν από τη Μικρά Ασία μαζί με τους πρόσφυγες. Ως τότε, το μπουζούκι ήταν συνδεδεμένο με τα καταγώγια, τους ¨τεκέδες» και τους ναρκομανείς. Σήμερα αποτελεί μουσική προτίμηση ακόμη και της ανώτερης οικονομικής τάξης. Βέβαια και η λαική μούσα έβγαλε αρκετά αξιόλογα τραγούδια, αλλά γενικά στο σύνολο της υποβίβασε την μουσική αισθητική των Ελλήνων.
Στη Ζωγραφική
Στη ζωγραφική επικράτησαν οι τάσεις του Πικάσο, του Νταλί και του Μαρινέτι, ως εκπροσώπων του κυβισμού, του σουρεαλισμού, του φουτουρισμού και άλλων ριζοσπαστικών μορφών τέχνης. Τότε περιγελούσαμε αυτές τις τάσεις ως διαστροφή της τέχνης· σήμερα, όμως, οι δημιουργοί τους θεωρούνται ιερά τέρατα της εποχής τους. Το κακό, κατά την άποψή μου, είχε ήδη γίνει: από τότε ο κόσμος άρχισε να γίνεται ασχημότερος, προκειμένου να θεωρείται μοντέρνος.
Στη Γλυπτική
Τον ίδιο κατήφορο πήρε και η γλυπτική, με τα χονδροειδή, τετράγωνα ή ρυτιδωμένα, ακαλαίσθητα και άκομψα δημιουργήματα των νεωτεριστών γλυπτών. Ένα τέτοιο έργο θα συναντήσει κανείς στην Αθήνα, στην πλατεία μπροστά από το ξενοδοχείο Χίλτον: τον «Δρομέα», κατασκευασμένο από τεμάχια γυαλιού.
Στη Μουσική-Τραγούδι
Παρόμοιο κατήφορο πήρε και η μουσική. Από τα έργα των μεγάλων μουσουργών, όπως ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ, ο Βάγκνερ, ο Μπαχ και ο Μπραμς, έως τους Έλληνες συνθέτες Καλομοίρη, Θεοδωράκη και Χατζιδάκι, τους Επτανήσιους μουσουργούς, τους αξιόλογους εκπροσώπους της ελαφράς μουσικής και την εξαιρετική παραδοσιακή δημοτική μας μουσική
Και τώρα στην Ποπ και Χέβι Μέταλ
Από εκείνους τους γίγαντες της μουσικής φτάσαμε σε μια εποχή κατά την οποία η νεολαία, μιμούμενη ξένα πρότυπα, αγκάλιασε την ποπ και τη χέβι μέταλ. Πολλές από αυτές τις μουσικές τάσεις αντλούν στοιχεία από τη μουσική πρωτόγονων φυλών, ενώ συχνά συνδέονται με διασκεδάσεις που συνοδεύονται από βαριά αλκοολούχα ποτά, μαριχουάνα, χασίς και άλλες ναρκωτικές ουσίες.
Η μουσική αυτή, όπως εκφράζεται σε ορισμένες ακραίες μορφές της, εκχυδαΐζει και εξαχρειώνει το άτομο, το οδηγεί εκτός εαυτού και συχνά το καθιστά επιθετικό. Απόδειξη τούτου συχνά ο πρόωρος θάνατος γνωστών αστέρων της ποπ, αρκετοί από τους οποίους έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των ναρκωτικών.
Με αυτή τη μουσική κουλτούρα, υποχωρούν η αίσθηση της πραγματικότητας και τα αισθήματα ανθρωπισμού, καθώς και η εκτίμηση για το καλό, το αληθινό και το ωραίο, καθώς και η γλυκύτητα,, η πνευματική ανάταση και η αρμονία. Χάνονται η αγάπη, ο έρωτας, η αρετή, η ντροπή και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, αξίες που εμείς οι παλαιότεροι θεωρούσαμε αυτονόητες. Υποχωρούν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς, η φιλαλληλία και η στοργή ακόμη και προς τα παιδιά. Έτσι, ο άνθρωπος κινδυνεύει να εξομοιωθεί με το ζώο και η κοινωνία να γίνει ζούγκλα.
Η διάδοση των ιδιαιτεροτήτων σαν κανονικότητα
Μαζί με τις άλλες εκτροπές, εμφανίζονταιμ και έντονες σεξουαλικές παρεκκλίσεις, καθώς και η δημόσια προβολή και διάδοση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων. Και παλαιότερα υπήρχαν τέτοιες σχέσεις, αλλά συχνά αποκρύπτονταν, ώστε να μη θίγεται το κοινό αίσθημα. Σήμερα, αντίθετα, η δημόσια προβολή των ομοφυλικών και άλλων ιδιαιτεροτήτων παρουσιάζεται ως έκφραση ελευθερίας και κανονίκοτητας η οποία, όταν αποσυνδέεται από κάθε μέτρο και σεβασμό, καταλήγει στην ασυδοσία.
Τα θρησκευτικά ταμπού του Ισλαμικού κόσμου
Στον ισλαμικό κόσμο, σε ορισμένες κοινωνίες και υπό συγκεκριμένες νομικές ή θρησκευτικές αντιλήψεις, επιτρέπονται γάμοι με ανήλικα κορίτσια.
Παράλληλα, φαινόμενα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων καταγγέλλονται ακόμη και σε εκπαιδευτικούς, αμφοτέρων των φύλων. γεγονός που καταδεικνύει τη σοβαρότητα του προβλήματος, ανεξαρτήτως ιδιότητας ή κοινωνικής θέσης.
Η μάζα ανέκαθεν λάμβανε μια στοιχειώδη μόρφωση, σε αντίθεση με την ελίτ, η οποία φοιτούσε στα άριστα σχολεία και μορφονωνταν καλύτερα. Σήμερα έχει αποδυναμωθεί και η ίδια η ελίτ, η οποία επί αιώνες διέσωζε και καλλιεργούσε την έννοια και τη μορφή της ανθρώπινης ζωής, καθώς και τα υψηλά ιδεώδη. Έτσι, ολόκληρη η κοινωνία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παρακμή με την πτώση της μεσαίας τάξης.
Ουτοπιστική και αφύσικη ιδεολογία της Ισότητας
Η ουτοπιστική ιδεολογία της ισότητας σε όλες τις βαθμίδες μεταξύ των ανθρώπων, η οποία, όταν αγνοεί τις φυσικές διαφορές ικανοτήτων και πνευματικής καλλιέργειας, αντιβαίνει προς τη φύση, συμβάλλει, κατά την άποψή μου, στην καθολική πτώση της κοινωνίας. Αυτό ακριβώς παρατηρούμε σήμερα.
Η αμφισβήτηση της πνευματικής και ηθικής ανωτερότητας υποβιβάζει και βλάπτει ολόκληρη την κοινωνία.
Επίλογος
Η τέχνη δεν είναι πρόοδος όταν απλώς ανατρέπει, ούτε ελευθερία όταν περιφρονεί κάθε μέτρο. Αληθινός πολιτισμός είναι εκείνος που ανεβάζει το άτομο και την κοινωνία . Όταν αυτά χάνονται, η πρόοδος κινδυνεύει να γίνει οπισθοδρόμηση και ο πολιτισμός να χάσει την ψυχή του.
Η ανθρωπότητα για να βγει από την σημερινή πνευματική και ηθική κρίση πρέπει να επαναφέρει τις Ελληνικές αξίες , τα ιδανικά καθώς και την Άμεση Δημοκρατία και Ελευθερία
(29/10/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
It was Monday morning, 28 October 1940, and, as every day, we went to school. I was then eleven years old, a first-year student at the eight-year Gymnasium of Kyparissia. Our school was located in the upper part of the town.
From early that morning, we sensed an atmosphere of unrest throughout the town. At school, the headmaster announced that there would be no lessons because Italy had declared war on Greece and several of our teachers had been called up for military service.
We were instructed to assemble in the courtyard of the Metropolitan Church.
The place soon filled with Greek flags, and speakers delivered speeches condemning the cowardly Italian attack on Epirus. Cheers and cries of victory rang out. For us, victory was certain, as though it were guaranteed by some higher power.
Before this, our light cruiser Elli had been cowardly torpedoed and sunk at Tinos on 15 August, the Feast of the Dormition of the Virgin Mary. The incident had filled us all with indignation. Although the government, for political reasons, had declared that the torpedo attack had been carried out by a submarine of “unknown nationality,” the Greek people knew that the submarine was Italian. A silent anguish gripped us all, and we longed for revenge.
Now, we felt, the opportunity had finally come to avenge that outrage.
While the speeches and cheering continued, we suddenly heard the distant drone of aircraft coming from the Ionian Sea. A little later, we spotted a large formation of planes heading north. Without knowing their nationality, we burst into cheers, believing them to be Greek.
Later, however, we learned the sad truth: Italian aircraft had bombed residential areas of Patras, killing innocent civilians.
That was how we experienced the first day of the Greco-Italian War. It felt almost like a popular festival rather than the beginning of the most tragic chapter in our history, which followed the great victory of “NO” on the Albanian mountains.
We had scarcely begun to savor our army’s victories when Hitler’s mighty Germany declared war on Greece on 6 April 1941. The resistance put up by the Metaxas Line forts was heroic. Nevertheless, following day-long battles in Yugoslavia, the enemy entered Greece through Western Macedonia, rendering the continuation of the struggle at the forts futile.
Crete, however, remained free until the end of May. The Axis powers then conquered the island in a special airborne operation, during which they suffered heavy casualties, losing a substantial part of their elite paratrooper forces.
The time gained through the Battle of the Metaxas Line and the Battle of Crete proved crucial in delaying the German advance toward Moscow and, possibly, in contributing to the eventual defeat of the Axis on the Eastern Front.
This spirit of victory prevailed among the Greek people at the time and was transmitted to the Greek Army.
Sofia Vembo was the Tyrtaeus of the Epic of 1940—the poet and singer who inspired the nation’s fighting spirit.
A strange and inexplicable sense of determination, patriotism, and enthusiasm prevailed among both the leadership and the people during those days. One might have thought that our young men, called up for military service, were going off to a celebration: proud, happy, and smiling. And we applauded them as they departed by train. Those were unforgettable moments, etched deeply into our souls.
The achievement of our national leader, Ioannis Metaxas, was of historic significance. On that morning, he gave expression to the will of the entire Greek nation: of those who had lived before us, of his contemporaries, and of those yet to come.
Throughout that day, the reservists departed with smiles on their faces, traveling in enclosed railway carriages, aboard ships, and in motor vehicles, on their way to the front.
Relatives and friends bid them farewell with deep emotion and embraces, but not with tears.
Honor and glory to the heroic warriors of 1940 and to all the heroes of our nation who laid down their lives for their homeland throughout our long history.
It was Monday morning, 28 October 1940, and, as every day, we went to school. I was then eleven years old, a first-year student at the eight-year Gymnasium of Kyparissia. Our school was located in the upper part of the town.
From early that morning, we sensed an atmosphere of unrest throughout the town. At school, the headmaster announced that there would be no lessons because Italy had declared war on Greece and several of our teachers had been called up for military service.
We were instructed to assemble in the courtyard of the Metropolitan Church.
The place soon filled with Greek flags, and speakers delivered speeches condemning the cowardly Italian attack on Epirus. Cheers and cries of victory rang out. For us, victory was certain, as though it were guaranteed by some higher power.
Before this, our light cruiser Elli had been cowardly torpedoed and sunk at Tinos on 15 August, the Feast of the Dormition of the Virgin Mary. The incident had filled us all with indignation. Although the government, for political reasons, had declared that the torpedo attack had been carried out by a submarine of “unknown nationality,” the Greek people knew that the submarine was Italian. A silent anguish gripped us all, and we longed for revenge.
Now, we felt, the opportunity had finally come to avenge that outrage.
While the speeches and cheering continued, we suddenly heard the distant drone of aircraft coming from the Ionian Sea. A little later, we spotted a large formation of planes heading north. Without knowing their nationality, we burst into cheers, believing them to be Greek.
Later, however, we learned the sad truth: Italian aircraft had bombed residential areas of Patras, killing innocent civilians.
That was how we experienced the first day of the Greco-Italian War. It felt almost like a popular festival rather than the beginning of the most tragic chapter in our history, which followed the great victory of “NO” on the Albanian mountains.
We had scarcely begun to savor our army’s victories when Hitler’s mighty Germany declared war on Greece on 6 April 1941. The resistance put up by the Metaxas Line forts was heroic. Nevertheless, following day-long battles in Yugoslavia, the enemy entered Greece through Western Macedonia, rendering the continuation of the struggle at the forts futile.
Crete, however, remained free until the end of May. The Axis powers then conquered the island in a special airborne operation, during which they suffered heavy casualties, losing a substantial part of their elite paratrooper forces.
The time gained through the Battle of the Metaxas Line and the Battle of Crete proved crucial in delaying the German advance toward Moscow and, possibly, in contributing to the eventual defeat of the Axis on the Eastern Front.
This spirit of victory prevailed among the Greek people at the time and was transmitted to the Greek Army.
Sofia Vembo was the Tyrtaeus of the Epic of 1940—the poet and singer who inspired the nation’s fighting spirit.
A strange and inexplicable sense of determination, patriotism, and enthusiasm prevailed among both the leadership and the people during those days. One might have thought that our young men, called up for military service, were going off to a celebration: proud, happy, and smiling. And we applauded them as they departed by train. Those were unforgettable moments, etched deeply into our souls.
The achievement of our national leader, Ioannis Metaxas, was of historic significance. On that morning, he gave expression to the will of the entire Greek nation: of those who had lived before us, of his contemporaries, and of those yet to come.
Throughout that day, the reservists departed with smiles on their faces, traveling in enclosed railway carriages, aboard ships, and in motor vehicles, on their way to the front.
Relatives and friends bid them farewell with deep emotion and embraces, but not with tears.
Honor and glory to the heroic warriors of 1940 and to all the heroes of our nation who laid down their lives for their homeland throughout our long history.
Ήταν Δευτέρα πρωί, 28 Οκτωβρίου 1940, και, όπως κάθε μέρα, πήγαμε στο σχολείο. Τότε ήμουν έντεκα ετών, μαθητής της Α΄ τάξεως του οκταταξίου Γυμνασίου Κυπαρισσίας. Το Γυμνάσιό μας βρισκόταν στην επάνω πόλη.
Από το πρωί αντιληφθήκαμε μια αναστάτωση στην πόλη. Στο σχολείο ο γυμνασιάρχης μάς ανακοίνωσε ότι δεν θα κάναμε μάθημα, επειδή είχε κηρυχθεί πόλεμος από την Ιταλία και αρκετοί καθηγητές μας είχαν επιστρατευθεί.
Μας διέταξαν να συγκεντρωθούμε στο προαύλιο της εκκλησίας της Μητροπόλεως.
Εκεί ο χώρος γέμισε ελληνικές σημαίες και ομιλητές εκφωνούσαν λόγους για την άνανδρη επίθεση των Ιταλών στην Ήπειρο. Ζητωκραυγές και ιαχές για τη νίκη, η οποία για εμάς ήταν βέβαιη, σαν να την εγγυόταν κάποια ανώτερη δύναμη.
Είχε προηγηθεί η άνανδρη βύθιση του καταδρομικού μας «Έλλη» στην Τήνο, ανήμερα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου. Το γεγονός αυτό μάς είχε εξοργίσει όλους. Παρότι η κυβέρνηση, για πολιτικούς λόγους, είχε δηλώσει ότι ο τορπιλισμός ήταν έργο υποβρυχίου «αγνώστου εθνικότητας», ο ελληνικός λαός γνώριζε ότι το υποβρύχιο εκείνο ήταν ιταλικό. Ένας βουβός ψυχικός πόνος μάς κατείχε όλους και ζητούσαμε εκδίκηση.
Τώρα, λοιπόν, θεωρήσαμε ότι είχε έρθει η ευκαιρία να τους εκδικηθούμε.
Ενώ συνεχίζονταν οι ομιλίες και οι ζητωκραυγές, ξαφνικά ακούσαμε έναν μακρινό βόμβο αεροπλάνων από το Ιόνιο Πέλαγος. Σε λίγο διακρίναμε ένα πολυάριθμο σμήνος αεροπλάνων να κατευθύνεται προς βορρά. Χωρίς να γνωρίζουμε την εθνικότητά τους, ξεσπάσαμε σε ζητωκραυγές, καθώς τα θεωρήσαμε ελληνικά.
Αργότερα, όμως, πληροφορηθήκαμε το θλιβερό συμβάν: ιταλικά αεροπλάνα είχαν βομβαρδίσει κατοικημένες περιοχές της Πάτρας, με θύματα αμάχους πολίτες.
Έτσι βιώσαμε την πρώτη ημέρα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ήταν κάτι σαν λαϊκή γιορτή και όχι σαν η έναρξη της πιο θλιβερής περιόδου της ιστορίας μας, που ακολούθησε τη μεγάλη νίκη του «ΟΧΙ» στα αλβανικά βουνά.
Δεν προλάβαμε να γευθούμε τις νίκες του στρατού μας, όταν η πανίσχυρη χιτλερική Γερμανία μάς κήρυξε τον πόλεμο, στις 6 Απριλίου 1941. Η αντίσταση των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά υπήρξε ηρωική. Ωστόσο, ο εχθρός, έπειτα από ολοήμερες μάχες στη Γιουγκοσλαβία, εισήλθε στην Ελλάδα μέσω της Δυτικής Μακεδονίας, με αποτέλεσμα η συνέχιση του αγώνα στα Οχυρά να καταστεί μάταιη.
Όμως, η Κρήτη παρέμενε ακόμη ελεύθερη μέχρι τα τέλη Μαΐου. Τότε ο Άξονας την κατέλαβε με μια ειδική αεραποβατική επιχείρηση, κατά την οποία υπέστη σοβαρές απώλειες, χάνοντας μεγάλο μέρος από το επίλεκτο σώμα των αλεξιπτωτιστών του.
Ο χρόνος που κερδήθηκε με τη Μάχη των Οχυρών και τη Μάχη της Κρήτης υπήρξε κρίσιμος για την καθυστέρηση της γερμανικής προέλασης προς τη Μόσχα και, ενδεχομένως, για την τελική ήττα του Άξονα στο Ανατολικό Μέτωπο.
Αυτό το πνεύμα της νίκης επικρατούσε τότε στον ελληνικό λαό και μεταδιδόταν στον ελληνικό στρατό.
Η Σοφία Βέμπο ήταν ο «Τυρταίος» του Έπους του ’40.
Ένα παράξενο και ανεξήγητο αίσθημα αποφασιστικότητας, φιλοπατρίας και ενθουσιασμού επικρατούσε στην ηγεσία και στον λαό εκείνες τις ημέρες. Θα έλεγε κανείς πως οι στρατευμένοι νέοι μας πήγαιναν για γλέντι: υπερήφανοι, χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Κι εμείς τους χειροκροτούσαμε καθώς αναχωρούσαν με τα τρένα. Ήταν στιγμές ανεπανάληπτες, που χαράχτηκαν βαθιά στην ψυχή μας.
Κοσμοϊστορικό υπήρξε το έργο του εθνικού μας ηγέτη, Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εκείνο το πρωινό εξέφρασε τη θέληση σύμπαντος του Ελληνισμού: εκείνων που έζησαν πριν από εμάς, των συγχρόνων του και εκείνων που θα έρθουν μετά.
Όλη εκείνη την ημέρα οι επίστρατοι αναχωρούσαν με το χαμόγελο στα χείλη, σιδηροδρομικώς, με κλειστά βαγόνια, με πλοία και με αυτοκίνητα, για να πάνε στο μέτωπο.
Συγγενείς και φίλοι τούς αποχαιρετούσαν με συγκίνηση και ασπασμούς, όχι όμως με κλάματα.
Τιμή και δόξα στους ήρωες πολεμιστές του ’40 και σε όλους τους ήρωες της φυλής μας, που έπεσαν υπέρ πατρίδος στη μακραίωνη ιστορία μας.
(28/10/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
