THE BACK DOOR OF THE POLYTECHNIC

by Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

“The present analysis is not merely a retrospective historical or political assessment. It is the result of personal experience, observations, and knowledge of events as they unfolded during the critical period of 1973–1974, from my position as a senior officer of the Hellenic Armed Forces. The views expressed represent my own assessment of those events, in light of what I personally experienced and understood at the time.”

It is the height of folly that today’s society remains ignorant of what actually happened at the Polytechnic in November 1973. It is equally regrettable that an entire nation is dragged, for three consecutive days, into the delusion of the so-called “Polytechnic Revolution”—an event that should instead be commemorated as a tragic day of reflection, remembrance, and resolve to prevent similar events in the future.

What began as a simple gathering of young people, made possible by the relaxation of the regime’s restrictions and the move toward democratization under the new government of Spyros Markezinis, was branded by the political establishment as a “Revolution.” Ever since, the people of Athens have been burdened with a lie and a farce that culminated in the greatest national tragedy since the Asia Minor Catastrophe.

And consider this: the entire scenario, according to this account, had been orchestrated by the US intelligence services, which had long sought to remove Archbishop Makarios from power in Cyprus. They regarded him as a man of Moscow and wanted him ousted at any cost. Since dictator Georgios Papadopoulos refused to comply with their wishes, they considered the silent head of the Greek Military Police (ESA), Dimitrios Ioannidis, the appropriate person to bring about the desired outcome.

Papadopoulos’s downfall had been predetermined as early as September 1973, when the dictator refused to allow American aircraft bound for Israel to use the bases in Crete during the Yom Kippur War between Egypt and Israel (6 October 1973), while permitting Soviet aircraft to cross Greek airspace on their way to Egypt.

The operation was easy to arrange because the Communist Party, although outlawed, exercised influence over the student movement at the universities. Both the Communist Party of Greece (KKE) and the politically inactive establishment at the time stood to gain from a youth uprising that would bring down the junta. Neither the communist and left-wing instigators nor the politicians were concerned about the ominous prospects facing Cyprus. Their overriding objective was power by any means, even at the cost of sacrificing Cyprus.

Thus, the stage was set for the overthrow of the Papadopoulos regime, which opposed a coup against Makarios, and for its replacement by the convenient fool—or perhaps their agent; this has never been clarified—the invisible dictator Dimitrios Ioannidis.

Neither the foreign powers nor the domestic political forces wanted the transition to democracy as planned by the Papadopoulos regime and the Markezinis government. That was to be a democracy governed by rules, laws, and patriotism, rather than the state of decay and disintegration that characterized the post-junta era.

Even Europe did not want a democratic Greece whose national income was growing by 6–7 percent annually. It was also concerned by Greece’s strong productive base at the time.

Kissinger, however, wanted the partition of Cyprus at all costs, intending it—as indeed it subsequently became—to serve as Israel’s “rear area.” This could not have been achieved while Makarios remained in power.

Turkey, of course, was ready to fill the vacuum that would be created by Makarios’s fall.

On the very day when Ms. Damanaκη was shouting “This is the Polytechnic,” the partition of Cyprus was being plotted by American strategists, Turkish militarists, and communist instigators whom the author describes as consistently hostile to Greece, exploiting the reckless actions of the youth. The power-hungry Makarios also contributed to this outcome through his obsession with remaining in office, as did irresponsible politicians, both inside and outside Greece, who were seeking an opportunity to return to their homeland and regain power.

The Polytechnic uprising, therefore, was the “triggering fever” that brought about the change of regime and led to the loss of Cyprus, almost without a war—but at a terrible human cost amounting to a catastrophe.

Instead of the politically irresponsible establishment eventually—however belatedly—acknowledging its responsibility and undertaking an act of repentance and self-criticism for the events of that period, it celebrates the restoration of democracy and the Polytechnic uprising.

At the time, some refused to support Markezinis’s democratization process, while others played their game with the Americans behind the scenes. To this day, the file concerning the betrayal of Cyprus has not been made public, so as not to offend the Americans or expose the very protagonists involved.

Everything was fluid at the time, and the CIA was playing the Cyprus game as it pleased.

IN CONCLUSION

1. The Polytechnic uprising was a farce instigated by the communists and exploited by many, above all by the United States.

2. The result of this uprising was the fall of Papadopoulos and the rise to power of the invisible dictator Ioannidis, who carried out the coup against Makarios at the behest of the Americans.

3. Those primarily responsible for the Cyprus tragedy are:

  • The United States, as the planners and instigators of the geopolitical maneuvering.
  • Turkey, through its invasion, known as Attila.
  • Dimitrios Ioannidis, who organized the coup against Makarios.
  • Makarios, driven by his single-minded attachment to power and his appeal to the United Nations for intervention by the guarantor powers (Britain and Turkey) to remove the Sampson junta.
  • K. Karamanlis, for his dealings with Kissinger in Paris, allegedly seeking to exploit the Cyprus crisis for his own benefit, as well as for his inaction during Attila II and Greece’s withdrawal from NATO.
  • The country’s political establishment, which pursued opportunistic interests and remained inactive during that period.
  • The anti-national KKE and the Left, which, in the author’s view, have consistently betrayed the country. The same pattern, he argues, was evident in the Cyprus issue, as well as in the Polytechnic uprising, the Prespa Agreement, the December events of 1944, the Civil War, and elsewhere.

4. The Greek people, as a whole, did not take part in the “spectacle” of the Polytechnic uprising. Thus, the transition took place smoothly from one dictatorship to another.

5. Ever since, although it was the United States that brought about Attila, the post-junta political establishment has turned the issue into a Greek-Turkish dispute. After numerous phases and concessions, the goal of Cyprus’s reunification has been forgotten. Turkey has established a de facto entity of its own, calling it the “Turkish Republic of Northern Cyprus” (TRNC), and is now demanding the reunification of two federated states—effectively seeking the de jure partition of Cyprus.

(16 November 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Constantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΙΩΝΕΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Χρυσούν – Αργυρούν – Χαλκούν – Σιδηρούν Γένος

1. Οι τέσσερις αιώνες κατά τον Οβίδιο

Ο Οβίδιος διαιρεί την ιστορία του κόσμου σε τέσσερις αιώνες: τον Χρυσούν, τον Αργυρούν, τον Χαλκούν και τον Σιδηρούν.

Ο Χρυσούς Αιώνας

Ονομάστηκε Χρυσούς, επειδή τότε οι άνθρωποι ζούσαν απλά, άκακα και δίκαια. Δεν υπήρχαν δικαστές, κριτές, νόμοι, πόλεμοι, αρπαγές και σύνορα. Δεν υπήρχαν ούτε πόλεις με τείχη για προστασία από τους ληστές ούτε ταξίδια με σκοπό το κέρδος, τη διαρπαγή ή την περιήγηση.

Οι καρποί των φυτών και τα αγαθά της γης ήταν κοινά για όλους. Η γη παρήγε σιτάρι χωρίς σπορά, τα δένδρα έσταζαν μέλι και οι ποταμοί κυλούσαν νέκταρ και γάλα. Δεν υπήρχε φόβος ούτε λύπη. Ο Χρυσούς Αιώνας θεωρείται ότι συμπίπτει με τη βασιλεία του Κρόνου.

Ο Αργυρούς Αιώνας

Όταν ο Ζευς εκθρόνισε τον Κρόνο και ανέλαβε τη βασιλεία, διαίρεσε τον χρόνο σε τέσσερις εποχές: άνοιξη, θέρος, φθινόπωρο και χειμώνα.

Έτσι άρχισε ο Αργυρούς Αιώνας. Η προηγούμενη ευκρασία του κλίματος χάθηκε. Άλλοτε επικρατούσε ψύχος, άλλοτε καύσωνας και παγετός. Η γη δεν προσέφερε πλέον από μόνη της τους καρπούς της· απαιτούσε την εργασία του ανθρώπου. Τότε χρειάστηκε να ζευτούν τα βόδια και να καλλιεργηθεί η γη.

Οι άνθρωποι άρχισαν να δοκιμάζουν τις δυσκολίες της φύσης. Άλλοτε υπέφεραν από το υπερβολικό κρύο και άλλοτε από τη ζέστη. Αναζητούσαν καταφύγιο σε σπήλαια για να προστατευθούν από το ψύχος και στη σκιά των δασών για να δροσιστούν. Η ηρεμία και η ευτυχία του προηγούμενου αιώνα είχαν πλέον χαθεί.

Ο Χαλκούς Αιώνας

Ακολούθησε ο Χαλκούς Αιώνας. Οι άνθρωποι έγιναν σκληρότεροι, κατασκεύαζαν όπλα και στρέφονταν προς τον πόλεμο αντί της ειρήνης. Ωστόσο, δεν είχαν ακόμη φθάσει στην πλήρη διαφθορά και την ηθική εξαχρείωση των μεταγενέστερων γενεών.

Ο Σιδηρούς Αιώνας

Τελευταίος ήρθε ο βδελυρός Σιδηρούς Αιώνας, κατά τον οποίο οι άνθρωποι βυθίστηκαν σε κάθε μορφή κακίας.

Η ντροπή, η δικαιοσύνη, η πίστη και η αλήθεια εξαφανίστηκαν. Τη θέση τους πήραν η απάτη, η προδοσία, η βία και η φιλαργυρία.

Οι άνθρωποι έκοβαν τα δένδρα για να κατασκευάζουν πλοία, χάραζαν σύνορα στη γη και έφθαναν ακόμη και στα σπλάχνα της, αναζητώντας θησαυρούς. Με την ανακάλυψη του χρυσού και του σιδήρου εντάθηκαν η διχόνοια και οι πόλεμοι. Ο σίδηρος έγινε όργανο φύλαξης, αλλά και αρπαγής του πλούτου.

Από εκεί ξεπήδησαν οι αιματηρές συγκρούσεις, η επιβουλή της γυναίκας προς τον άνδρα και του γιου προς τον πατέρα, καθώς και όλα τα δεινά που εξακολουθούμε να βλέπουμε.

2. Η διαχρονική παρακμή του ανθρώπου

Έκτοτε ο άνθρωπος απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την ευτυχία. Και όσο προχωρεί η ζωή του, τόσο εντονότερα αναζητά αυτό που έχει χάσει.

Στην αρχή της ζωής μας όλα μοιάζουν με τον Χρυσούν Αιώνα. Σταδιακά, όμως, εμφανίζονται τα γνωρίσματα του Σιδηρού Αιώνα: η φιλανθρωπία υποχωρεί, η πλεονεξία αυξάνεται, η αλήθεια υβρίζεται, η κολακεία επιβραβεύεται, η πονηρία κυριαρχεί και η απλότητα εξαφανίζεται. Οι ποταμοί, αντί για νέκταρ, μοιάζουν να κυλούν αίμα.

Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες των τεσσάρων αιώνων. Μερικοί τους συσχετίζουν με τις μεγάλες μοναρχίες της Ιστορίας: τον Χρυσούν με τους Ασσυρίους, τον Αργυρούν με τους Πέρσες, τον Χαλκούν με τους Έλληνες και τον Αλέξανδρο και τον Σιδηρούν με τους Ρωμαίους, σύμφωνα με την ερμηνεία του προφήτη Δανιήλ.

Άλλοι τους παραλληλίζουν με τις τέσσερις ηλικίες του ανθρώπου: Χρυσή η παιδική ηλικία, Αργυρή η νεότητα, Χαλκή η ωριμότητα και Σιδηρά τα γηρατειά.

3. Η Τεχνολογική Εποχή

Από τον περασμένο αιώνα η ανθρωπότητα σημείωσε αλματώδη πρόοδο και ανέπτυξε την τεχνολογία με πρωτοφανή ταχύτητα. Η νέα αυτή περίοδος δικαιολογημένα μπορεί να χαρακτηριστεί Τεχνολογικός Αιώνας.

Χαρακτηρίζεται από τρεις μεγάλες εξελίξεις:

Α. Πυρηνική εποχή

Η διάσπαση του ατόμου, η πυρηνική σύντηξη και η ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων άλλαξαν ριζικά τις δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους της ανθρωπότητας.

Β. Διαστημική εποχή

Η αποστολή διαστημικών οχημάτων και η προσελήνωση ανθρώπου άνοιξαν νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση του Διαστήματος.

Γ. Εποχή του ψηφιακού υπολογιστή

Η ανάπτυξη των υπολογιστών και των ψηφιακών επικοινωνιών μεταμόρφωσε την εργασία, την οικονομία, την ενημέρωση και την καθημερινή ζωή.

4. Η Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης – Ο Αιώνας της Γνώσης

Σήμερα εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή: τον Αιώνα της Γνώσης, με καταλύτη την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες και να επηρεάσουν όλους τους τομείς της ζωής και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι δυνατότητες είναι τεράστιες, αλλά εξίσου μεγάλοι είναι και οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη ή ανεύθυνη χρήση της.

5. Ο άνθρωπος της τεχνολογίας, αλλά όχι του πολιτισμού

Κι ενώ ο άνθρωπος πέτυχε τόσο σπουδαία τεχνολογικά επιτεύγματα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, απέτυχε να καλλιεργήσει αντίστοιχα τον ψυχικό του κόσμο, την παιδεία και τον πολιτισμό του.

Η τεχνολογική πρόοδος δεν συνοδεύτηκε από ανάλογη ηθική και πνευματική ωρίμανση. Ο άνθρωπος απέκτησε πρωτοφανή μέσα, χωρίς να μάθει πάντοτε να τα χρησιμοποιεί ορθά.

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες διακοπών βασικών επικοινωνιών και λειτουργιών που στηρίζουν την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες ακόμη ανατροπές και εκπλήξεις μας επιφυλάσσει η επόμενη ημέρα.

6. Ο άνθρωπος «ζώον» παραμένει

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας: βία,τρομοκρατία,ανασφάλεια,  συγκρούσεις, έγκλημα, ανομία, ληστεία , βιασμός των θεσμών κ.α . Θα δείτε τον άνθρωπο να συμπεριφέρεται συχνά ως άλογο ζώο, να σέρνεται στα τέσσερα αναζητώντας το θείο, να προσκυνά το ψέμα ακόμη και σε χώρους με ιστορικό και συμβολικό βάρος, όπως το Πολυτεχνείο.

Θα δείτε μια πολιτεία που στερεί από τα Ελληνόπουλα την ουσιαστική γνωριμία με την αρχαία σοφία των προγόνων μας, στο όνομα μιας παρερμηνευμένης πολιτικής ορθότητας.

Θα δείτε πολέμους, πυρηνικούς εξοπλισμούς και τον διαρκή κίνδυνο ενός ολέθρου για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Θα δείτε ηγέτες που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου να αμφισβητούν την κλιματική αλλαγή και να μην λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος.

Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας: τεχνολογικά πανίσχυρης εποχής

Και αυτά είναι μόνο ένα μέρος του σύγχρονου  χάους  και  παρακμής.

7. Συμπέρασμα – Η ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο και στη Γη

Οι φιλόσοφοι, οι κοινωνιολόγοι, οι πολιτειολόγοι, οι εκπρόσωποι των θεωρητικών και κυρίως των φυσικών επιστημών, καθώς και οι πολιτικοί, έχουν χρέος να συνειδητοποιήσουν αυτή την αλήθεια.

Δεν αρκεί η έρευνα της Φύσεως και η τεχνολογική πρόοδος. Προέχει η μόρφωση, η παιδεία και η ηθική βελτίωση του ανθρώπου.

Εάν δεν αναλάβουν αυτή την ευθύνη, τότε δικαίως πρέπει να χαρακτηριστούν αδίστακτοι και θανάσιμοι εχθροί του ανθρώπου, του πολιτισμού και της ίδιας της Γης.

  (17/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΙΩΝΕΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Χρυσούν – Αργυρούν – Χαλκούν – Σιδηρούν Γένος

1. Οι τέσσερις αιώνες κατά τον Οβίδιο

Ο Οβίδιος διαιρεί την ιστορία του κόσμου σε τέσσερις αιώνες: τον Χρυσούν, τον Αργυρούν, τον Χαλκούν και τον Σιδηρούν.

Ο Χρυσούς Αιώνας

Ονομάστηκε Χρυσούς, επειδή τότε οι άνθρωποι ζούσαν απλά, άκακα και δίκαια. Δεν υπήρχαν δικαστές, κριτές, νόμοι, πόλεμοι, αρπαγές και σύνορα. Δεν υπήρχαν ούτε πόλεις με τείχη για προστασία από τους ληστές ούτε ταξίδια με σκοπό το κέρδος, τη διαρπαγή ή την περιήγηση.

Οι καρποί των φυτών και τα αγαθά της γης ήταν κοινά για όλους. Η γη παρήγε σιτάρι χωρίς σπορά, τα δένδρα έσταζαν μέλι και οι ποταμοί κυλούσαν νέκταρ και γάλα. Δεν υπήρχε φόβος ούτε λύπη. Ο Χρυσούς Αιώνας θεωρείται ότι συμπίπτει με τη βασιλεία του Κρόνου.

Ο Αργυρούς Αιώνας

Όταν ο Ζευς εκθρόνισε τον Κρόνο και ανέλαβε τη βασιλεία, διαίρεσε τον χρόνο σε τέσσερις εποχές: άνοιξη, θέρος, φθινόπωρο και χειμώνα.

Έτσι άρχισε ο Αργυρούς Αιώνας. Η προηγούμενη ευκρασία του κλίματος χάθηκε. Άλλοτε επικρατούσε ψύχος, άλλοτε καύσωνας και παγετός. Η γη δεν προσέφερε πλέον από μόνη της τους καρπούς της· απαιτούσε την εργασία του ανθρώπου. Τότε χρειάστηκε να ζευτούν τα βόδια και να καλλιεργηθεί η γη.

Οι άνθρωποι άρχισαν να δοκιμάζουν τις δυσκολίες της φύσης. Άλλοτε υπέφεραν από το υπερβολικό κρύο και άλλοτε από τη ζέστη. Αναζητούσαν καταφύγιο σε σπήλαια για να προστατευθούν από το ψύχος και στη σκιά των δασών για να δροσιστούν. Η ηρεμία και η ευτυχία του προηγούμενου αιώνα είχαν πλέον χαθεί.

Ο Χαλκούς Αιώνας

Ακολούθησε ο Χαλκούς Αιώνας. Οι άνθρωποι έγιναν σκληρότεροι, κατασκεύαζαν όπλα και στρέφονταν προς τον πόλεμο αντί της ειρήνης. Ωστόσο, δεν είχαν ακόμη φθάσει στην πλήρη διαφθορά και την ηθική εξαχρείωση των μεταγενέστερων γενεών.

Ο Σιδηρούς Αιώνας

Τελευταίος ήρθε ο βδελυρός Σιδηρούς Αιώνας, κατά τον οποίο οι άνθρωποι βυθίστηκαν σε κάθε μορφή κακίας.

Η ντροπή, η δικαιοσύνη, η πίστη και η αλήθεια εξαφανίστηκαν. Τη θέση τους πήραν η απάτη, η προδοσία, η βία και η φιλαργυρία.

Οι άνθρωποι έκοβαν τα δένδρα για να κατασκευάζουν πλοία, χάραζαν σύνορα στη γη και έφθαναν ακόμη και στα σπλάχνα της, αναζητώντας θησαυρούς. Με την ανακάλυψη του χρυσού και του σιδήρου εντάθηκαν η διχόνοια και οι πόλεμοι. Ο σίδηρος έγινε όργανο φύλαξης, αλλά και αρπαγής του πλούτου.

Από εκεί ξεπήδησαν οι αιματηρές συγκρούσεις, η επιβουλή της γυναίκας προς τον άνδρα και του γιου προς τον πατέρα, καθώς και όλα τα δεινά που εξακολουθούμε να βλέπουμε.

2. Η διαχρονική παρακμή του ανθρώπου

Έκτοτε ο άνθρωπος απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την ευτυχία. Και όσο προχωρεί η ζωή του, τόσο εντονότερα αναζητά αυτό που έχει χάσει.

Στην αρχή της ζωής μας όλα μοιάζουν με τον Χρυσούν Αιώνα. Σταδιακά, όμως, εμφανίζονται τα γνωρίσματα του Σιδηρού Αιώνα: η φιλανθρωπία υποχωρεί, η πλεονεξία αυξάνεται, η αλήθεια υβρίζεται, η κολακεία επιβραβεύεται, η πονηρία κυριαρχεί και η απλότητα εξαφανίζεται. Οι ποταμοί, αντί για νέκταρ, μοιάζουν να κυλούν αίμα.

Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες των τεσσάρων αιώνων. Μερικοί τους συσχετίζουν με τις μεγάλες μοναρχίες της Ιστορίας: τον Χρυσούν με τους Ασσυρίους, τον Αργυρούν με τους Πέρσες, τον Χαλκούν με τους Έλληνες και τον Αλέξανδρο και τον Σιδηρούν με τους Ρωμαίους, σύμφωνα με την ερμηνεία του προφήτη Δανιήλ.

Άλλοι τους παραλληλίζουν με τις τέσσερις ηλικίες του ανθρώπου: Χρυσή η παιδική ηλικία, Αργυρή η νεότητα, Χαλκή η ωριμότητα και Σιδηρά τα γηρατειά.

3. Η Τεχνολογική Εποχή

Από τον περασμένο αιώνα η ανθρωπότητα σημείωσε αλματώδη πρόοδο και ανέπτυξε την τεχνολογία με πρωτοφανή ταχύτητα. Η νέα αυτή περίοδος δικαιολογημένα μπορεί να χαρακτηριστεί Τεχνολογικός Αιώνας.

Χαρακτηρίζεται από τρεις μεγάλες εξελίξεις:

Α. Πυρηνική εποχή

Η διάσπαση του ατόμου, η πυρηνική σύντηξη και η ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων άλλαξαν ριζικά τις δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους της ανθρωπότητας.

Β. Διαστημική εποχή

Η αποστολή διαστημικών οχημάτων και η προσελήνωση ανθρώπου άνοιξαν νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση του Διαστήματος.

Γ. Εποχή του ψηφιακού υπολογιστή

Η ανάπτυξη των υπολογιστών και των ψηφιακών επικοινωνιών μεταμόρφωσε την εργασία, την οικονομία, την ενημέρωση και την καθημερινή ζωή.

4. Η Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης – Ο Αιώνας της Γνώσης

Σήμερα εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή: τον Αιώνα της Γνώσης, με καταλύτη την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες και να επηρεάσουν όλους τους τομείς της ζωής και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι δυνατότητες είναι τεράστιες, αλλά εξίσου μεγάλοι είναι και οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη ή ανεύθυνη χρήση της.

5. Ο άνθρωπος της τεχνολογίας, αλλά όχι του πολιτισμού

Κι ενώ ο άνθρωπος πέτυχε τόσο σπουδαία τεχνολογικά επιτεύγματα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, απέτυχε να καλλιεργήσει αντίστοιχα τον ψυχικό του κόσμο, την παιδεία και τον πολιτισμό του.

Η τεχνολογική πρόοδος δεν συνοδεύτηκε από ανάλογη ηθική και πνευματική ωρίμανση. Ο άνθρωπος απέκτησε πρωτοφανή μέσα, χωρίς να μάθει πάντοτε να τα χρησιμοποιεί ορθά.

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες διακοπών βασικών επικοινωνιών και λειτουργιών που στηρίζουν την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες ακόμη ανατροπές και εκπλήξεις μας επιφυλάσσει η επόμενη ημέρα.

6. Ο άνθρωπος «ζώον» παραμένει

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας: βία,τρομοκρατία,ανασφάλεια,  συγκρούσεις, έγκλημα, ανομία, ληστεία , βιασμός των θεσμών κ.α . Θα δείτε τον άνθρωπο να συμπεριφέρεται συχνά ως άλογο ζώο, να σέρνεται στα τέσσερα αναζητώντας το θείο, να προσκυνά το ψέμα ακόμη και σε χώρους με ιστορικό και συμβολικό βάρος, όπως το Πολυτεχνείο.

Θα δείτε μια πολιτεία που στερεί από τα Ελληνόπουλα την ουσιαστική γνωριμία με την αρχαία σοφία των προγόνων μας, στο όνομα μιας παρερμηνευμένης πολιτικής ορθότητας.

Θα δείτε πολέμους, πυρηνικούς εξοπλισμούς και τον διαρκή κίνδυνο ενός ολέθρου για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Θα δείτε ηγέτες που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου να αμφισβητούν την κλιματική αλλαγή και να μην λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος.

Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας: τεχνολογικά πανίσχυρης εποχής

Και αυτά είναι μόνο ένα μέρος του σύγχρονου  χάους  και  παρακμής.

7. Συμπέρασμα – Η ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο και στη Γη

Οι φιλόσοφοι, οι κοινωνιολόγοι, οι πολιτειολόγοι, οι εκπρόσωποι των θεωρητικών και κυρίως των φυσικών επιστημών, καθώς και οι πολιτικοί, έχουν χρέος να συνειδητοποιήσουν αυτή την αλήθεια.

Δεν αρκεί η έρευνα της Φύσεως και η τεχνολογική πρόοδος. Προέχει η μόρφωση, η παιδεία και η ηθική βελτίωση του ανθρώπου.

Εάν δεν αναλάβουν αυτή την ευθύνη, τότε δικαίως πρέπει να χαρακτηριστούν αδίστακτοι και θανάσιμοι εχθροί του ανθρώπου, του πολιτισμού και της ίδιας της Γης.

  (17/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

Η ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

  «Η παρούσα ανάλυση δεν αποτελεί απλώς μια εκ των υστέρων ιστορική ή πολιτική εκτίμηση. Είναι αποτέλεσμα προσωπικής βιωματικής εμπειρίας, παρατηρήσεων και γνώσης των γεγονότων, όπως αυτά εξελίχθηκαν κατά την κρίσιμη περίοδο του 1973-1974, από τη θέση μου ως ανώτερου αξιωματικού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι απόψεις που διατυπώνονται αποτελούν τη δική μου αποτίμηση των γεγονότων, υπό το πρίσμα όσων έζησα και αντιλήφθηκα εκείνη την εποχή.»

Είναι η εσχάτη μωρία η άγνοια της σημερινής κοινωνίας για το τι συνέβη τον Νοέμβριο του 1973 στο Πολυτεχνείο. Και είναι λυπηρό να σύρεται επί τριήμερο ένας ολόκληρος λαός στην πλάνη της «επανάστασης» του Πολυτεχνείου, η οποία κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί αποφράδα ημέρα περισυλλογής, μνήμης και πράξης προς αποφυγήν παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον.

Μια απλή συγκέντρωση της νεολαίας, ένεκα της χαλάρωσης των μέτρων από τη χούντα και της πορείας προς τον εκδημοκρατισμό από τη νέα κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη, το πολιτικό σύστημα τη βάφτισε «Επανάσταση» και έκτοτε ταλαιπωρεί τον λαό της Αθήνας με ένα ψέμα και μια φάρσα, που κατέληξε στη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Και να σκεφθεί κανείς ότι όλο το σενάριο ήταν σκηνοθετημένο από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, γιατί επιζητούσαν από καιρό την έξωση του Μακαρίου από την εξουσία της Κύπρου. Τον θεωρούσαν άνθρωπο της Μόσχας και ήθελαν να τον εκβάλλουν πάση θυσία. Και επειδή ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος δεν τους έκανε τη χάρη, θεώρησαν ότι το κατάλληλο πρόσωπο για να φέρει εις πέρας το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ήταν ο σιωπηλός αρχηγός της ΕΣΑ, Δημ. Ιωαννίδης.

Η πτώση του Παπαδόπουλου είχε προκαθοριστεί από τον Σεπτέμβριο του 1973, όταν ο δικτάτορας αρνήθηκε τη χρησιμοποίηση των βάσεων της Κρήτης από τα αμερικανικά αεροπλάνα με προορισμό το Ισραήλ, κατά τον πόλεμο Αιγύπτου – Ισραήλ του Γιομ Κιπούρ (6 Οκτωβρίου 1973), ενώ είχε επιτρέψει τη διέλευση σοβιετικών αεροσκαφών από τον ελληνικό εναέριο χώρο προς την Αίγυπτο.

Η μεθόδευση ήταν εύκολη, διότι το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρότι βρισκόταν στην παρανομία, ήλεγχε τη νεολαία στα πανεπιστήμια. Και τόσο το ΚΚΕ όσο και ο εν αδρανεία τότε πολιτικός κόσμος είχαν συμφέρον από μια εξέγερση της νεολαίας για την πτώση της χούντας. Κανείς εκ των κομμουνιστών και αριστερών υποκινητών, αλλά και των πολιτικών, δεν ενδιαφερόταν για τις ζοφερές προοπτικές στη μεγαλόνησο. Ο αντικειμενικός σκοπός τους ήταν η εξουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με τη θυσία της Κύπρου.

Έτσι στήθηκε το σκηνικό για την εκδίωξη της χούντας Παπαδόπουλου, η οποία αρνείτο το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, και τη διαδοχή του από τον βολικό ηλίθιο ή και πράκτορά τους —αυτό δεν ξεκαθαρίστηκε μέχρι σήμερα—, τον αόρατο δικτάτορα Δημ. Ιωαννίδη.

Τόσο οι εξωτερικές δυνάμεις όσο και οι εσωτερικές δεν ήθελαν τη μετάβαση στη δημοκρατία, όπως την είχε μεθοδεύσει η χούντα Παπαδόπουλου με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Δηλαδή, μια δημοκρατία με κανόνες, με νόμους και με πατριωτισμό, και όχι όπως το χάλι της Μεταπολίτευσης, με τη διάλυση και τη σήψη.

Ακόμη και η Ευρώπη δεν ήθελε μια δημοκρατική Ελλάδα με ετήσια άνοδο του εθνικού της εισοδήματος κατά 6-7%, ενώ την ανησυχούσε η δυναμική παραγωγική βάση της Ελλάδος την εποχή εκείνη.

Ο Κίσινγκερ, όμως, ήθελε πάση θυσία τη διχοτόμηση της Κύπρου, γιατί την προόριζε —όπως άλλωστε και έγινε— ως το «οπίσθιο έδαφος» του Ισραήλ. Αυτό δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί με τον Μακάριο στην εξουσία.

 Φυσικά  η Τουρκία ήταν έτοιμη να καλύψει το κενό που θα δημιουργούσε η πτώση του Μακαρίου.

Την ημέρα εκείνη που φώναζε η κ. Δαμανάκη «Εδώ Πολυτεχνείο», παιζόταν η διχοτόμηση της Κύπρου από τους Αμερικανούς σχεδιαστές, τους Τούρκους στρατοκράτες και τους πάντα ανθέλληνες κομμουνιστές υποκινητές της άφρονης νεολαίας. Στο παιχνίδι συνέβαλε και ο αρχομανής Μακάριος, με την εμμονή του στην εξουσία, αλλά και οι ανεύθυνοι πολιτικοί (εντός και εκτός Ελλάδος), που επιζητούσαν ευκαιρία να επανέλθουν στην πατρίδα και στην εξουσία.

Η εξέγερση, λοιπόν, του Πολυτεχνείου ήταν το «εμπύρευμα» για να επέλθει η αλλαγή και να χαθεί η Κύπρος, σχεδόν χωρίς πόλεμο, αλλά με τρομερές θυσίες που ισοδυναμούν με Καταστροφή.

Και αντί ο άφρων πολιτικός κόσμος, κάποτε —έστω και αργά—, να συναισθανθεί το βάρος της ευθύνης του και να προβεί σε μετάνοια και αυτοκριτική για τα τεκταινόμενα εκείνης της εποχής,  εορτάζει την επάνοδο της Δημοκρατίας και το Πολυτεχνείο.

. Τότε, άλλοι μεν αδιαφόρησαν να στηρίξουν τον εκδημοκρατισμό Μαρκεζίνη και άλλοι έπαιξαν με τους Αμερικανούς στο σκοτεινό ταμπλό. Ακόμη δεν έχουν αποκαλύψει τον φάκελο με την προδοσία της Κύπρου, για να μην θιγούν οι Αμερικανοί και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

Όλα τότε ήταν ρευστά και η CIA έπαιζε όπως ήθελε το παιχνίδι της Κύπρου.

Συμπερασματικά

1/ Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια φάρσα που υποκινήθηκε από τους κομμουνιστές και το εκμεταλλεύτηκαν πολλοί και κυρίως οι ΗΠΑ

2/ Αποτέλεσμα της εξέγερσης αυτής ήταν η πτώση του Παπαδόπουλου και η άνοδος του αόρατου δικτάτορα Ιωαννίδη, ο οποίος προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου κατ’ εντολήν των Αμερικανών.

3/ Υπεύθυνοι για την Κυπριακή Τραγωδία είναι πρωταρχικά:

  • Οι ΗΠΑ, ως σχεδιαστές και υποκινητές της γεωπολιτικής σκακιέρας .
  • Η Τουρκία, με την εισβολή του Αττίλα.
  • Ο Δημ. Ιωαννίδης, ο οποίος έκανε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.
  • Ο μονομανής Μακάριος, με την εγωπάθειά του και την έκκλησή του στον ΟΗΕ για επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανίας και Τουρκίας), προκειμένου να διώξουν τη χούντα Σαμψών.
  • Ο Κ. Καραμανλής, για τις δολοπλοκίες του στο Παρίσι με τον Κίσινγκερ, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την κρίση της Κύπρου προς ίδιον όφελος, αλλά και για την απραξία του κατά τον Αττίλα 2 και την έξοδο της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ.
  • Ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που καιροσκοπούσε και αδράνησε εκείνη την εποχή.
  • Το αντεθνικό ΚΚΕ και οι Αριστεροί, οι οποίοι πάντα προδίδουν τη χώρα. Έτσι συνέβη και στο Κυπριακό, όπως στο Πολυτεχνείο, στις Πρέσπες, στα Δεκεμβριανά, στον Εμφύλιο κ.λπ.

4/ Ο ελληνικός λαός, στην ολότητά του, δεν έλαβε μέρος στο «πανηγύρι» του Πολυτεχνείου και έτσι έγινε ομαλά η μετάβαση από τη μία χούντα στην άλλη.

5/ Έκτοτε, ενώ οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που έφεραν τον Αττίλα, η Μεταπολίτευση μετέτρεψε το ζήτημα σε ελληνοτουρκική διένεξη. Έτσι, μετά από πολλές φάσεις και υποχωρήσεις, έχει λησμονηθεί η επανένωση της Κύπρου. Η Τουρκία έχει δημιουργήσει de facto το δικό της μόρφωμα με την αυτοαποκαλούμενη ΤΔΒΚ και ζητεί την επανένωση δύο ομόσπονδων κρατών, δηλαδή την de jure διχοτόμηση της Κύπρου.

  (16/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

Η ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

  «Η παρούσα ανάλυση δεν αποτελεί απλώς μια εκ των υστέρων ιστορική ή πολιτική εκτίμηση. Είναι αποτέλεσμα προσωπικής βιωματικής εμπειρίας, παρατηρήσεων και γνώσης των γεγονότων, όπως αυτά εξελίχθηκαν κατά την κρίσιμη περίοδο του 1973-1974, από τη θέση μου ως ανώτερου αξιωματικού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι απόψεις που διατυπώνονται αποτελούν τη δική μου αποτίμηση των γεγονότων, υπό το πρίσμα όσων έζησα και αντιλήφθηκα εκείνη την εποχή.»

Είναι η εσχάτη μωρία η άγνοια της σημερινής κοινωνίας για το τι συνέβη τον Νοέμβριο του 1973 στο Πολυτεχνείο. Και είναι λυπηρό να σύρεται επί τριήμερο ένας ολόκληρος λαός στην πλάνη της «επανάστασης» του Πολυτεχνείου, η οποία κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί αποφράδα ημέρα περισυλλογής, μνήμης και πράξης προς αποφυγήν παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον.

Μια απλή συγκέντρωση της νεολαίας, ένεκα της χαλάρωσης των μέτρων από τη χούντα και της πορείας προς τον εκδημοκρατισμό από τη νέα κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη, το πολιτικό σύστημα τη βάφτισε «Επανάσταση» και έκτοτε ταλαιπωρεί τον λαό της Αθήνας με ένα ψέμα και μια φάρσα, που κατέληξε στη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Και να σκεφθεί κανείς ότι όλο το σενάριο ήταν σκηνοθετημένο από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, γιατί επιζητούσαν από καιρό την έξωση του Μακαρίου από την εξουσία της Κύπρου. Τον θεωρούσαν άνθρωπο της Μόσχας και ήθελαν να τον εκβάλλουν πάση θυσία. Και επειδή ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος δεν τους έκανε τη χάρη, θεώρησαν ότι το κατάλληλο πρόσωπο για να φέρει εις πέρας το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ήταν ο σιωπηλός αρχηγός της ΕΣΑ, Δημ. Ιωαννίδης.

Η πτώση του Παπαδόπουλου είχε προκαθοριστεί από τον Σεπτέμβριο του 1973, όταν ο δικτάτορας αρνήθηκε τη χρησιμοποίηση των βάσεων της Κρήτης από τα αμερικανικά αεροπλάνα με προορισμό το Ισραήλ, κατά τον πόλεμο Αιγύπτου – Ισραήλ του Γιομ Κιπούρ (6 Οκτωβρίου 1973), ενώ είχε επιτρέψει τη διέλευση σοβιετικών αεροσκαφών από τον ελληνικό εναέριο χώρο προς την Αίγυπτο.

Η μεθόδευση ήταν εύκολη, διότι το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρότι βρισκόταν στην παρανομία, ήλεγχε τη νεολαία στα πανεπιστήμια. Και τόσο το ΚΚΕ όσο και ο εν αδρανεία τότε πολιτικός κόσμος είχαν συμφέρον από μια εξέγερση της νεολαίας για την πτώση της χούντας. Κανείς εκ των κομμουνιστών και αριστερών υποκινητών, αλλά και των πολιτικών, δεν ενδιαφερόταν για τις ζοφερές προοπτικές στη μεγαλόνησο. Ο αντικειμενικός σκοπός τους ήταν η εξουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με τη θυσία της Κύπρου.

Έτσι στήθηκε το σκηνικό για την εκδίωξη της χούντας Παπαδόπουλου, η οποία αρνείτο το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, και τη διαδοχή του από τον βολικό ηλίθιο ή και πράκτορά τους —αυτό δεν ξεκαθαρίστηκε μέχρι σήμερα—, τον αόρατο δικτάτορα Δημ. Ιωαννίδη.

Τόσο οι εξωτερικές δυνάμεις όσο και οι εσωτερικές δεν ήθελαν τη μετάβαση στη δημοκρατία, όπως την είχε μεθοδεύσει η χούντα Παπαδόπουλου με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Δηλαδή, μια δημοκρατία με κανόνες, με νόμους και με πατριωτισμό, και όχι όπως το χάλι της Μεταπολίτευσης, με τη διάλυση και τη σήψη.

Ακόμη και η Ευρώπη δεν ήθελε μια δημοκρατική Ελλάδα με ετήσια άνοδο του εθνικού της εισοδήματος κατά 6-7%, ενώ την ανησυχούσε η δυναμική παραγωγική βάση της Ελλάδος την εποχή εκείνη.

Ο Κίσινγκερ, όμως, ήθελε πάση θυσία τη διχοτόμηση της Κύπρου, γιατί την προόριζε —όπως άλλωστε και έγινε— ως το «οπίσθιο έδαφος» του Ισραήλ. Αυτό δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί με τον Μακάριο στην εξουσία.

 Φυσικά  η Τουρκία ήταν έτοιμη να καλύψει το κενό που θα δημιουργούσε η πτώση του Μακαρίου.

Την ημέρα εκείνη που φώναζε η κ. Δαμανάκη «Εδώ Πολυτεχνείο», παιζόταν η διχοτόμηση της Κύπρου από τους Αμερικανούς σχεδιαστές, τους Τούρκους στρατοκράτες και τους πάντα ανθέλληνες κομμουνιστές υποκινητές της άφρονης νεολαίας. Στο παιχνίδι συνέβαλε και ο αρχομανής Μακάριος, με την εμμονή του στην εξουσία, αλλά και οι ανεύθυνοι πολιτικοί (εντός και εκτός Ελλάδος), που επιζητούσαν ευκαιρία να επανέλθουν στην πατρίδα και στην εξουσία.

Η εξέγερση, λοιπόν, του Πολυτεχνείου ήταν το «εμπύρευμα» για να επέλθει η αλλαγή και να χαθεί η Κύπρος, σχεδόν χωρίς πόλεμο, αλλά με τρομερές θυσίες που ισοδυναμούν με Καταστροφή.

Και αντί ο άφρων πολιτικός κόσμος, κάποτε —έστω και αργά—, να συναισθανθεί το βάρος της ευθύνης του και να προβεί σε μετάνοια και αυτοκριτική για τα τεκταινόμενα εκείνης της εποχής,  εορτάζει την επάνοδο της Δημοκρατίας και το Πολυτεχνείο.

. Τότε, άλλοι μεν αδιαφόρησαν να στηρίξουν τον εκδημοκρατισμό Μαρκεζίνη και άλλοι έπαιξαν με τους Αμερικανούς στο σκοτεινό ταμπλό. Ακόμη δεν έχουν αποκαλύψει τον φάκελο με την προδοσία της Κύπρου, για να μην θιγούν οι Αμερικανοί και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

Όλα τότε ήταν ρευστά και η CIA έπαιζε όπως ήθελε το παιχνίδι της Κύπρου.

Συμπερασματικά

1/ Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια φάρσα που υποκινήθηκε από τους κομμουνιστές και το εκμεταλλεύτηκαν πολλοί και κυρίως οι ΗΠΑ

2/ Αποτέλεσμα της εξέγερσης αυτής ήταν η πτώση του Παπαδόπουλου και η άνοδος του αόρατου δικτάτορα Ιωαννίδη, ο οποίος προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου κατ’ εντολήν των Αμερικανών.

3/ Υπεύθυνοι για την Κυπριακή Τραγωδία είναι πρωταρχικά:

  • Οι ΗΠΑ, ως σχεδιαστές και υποκινητές της γεωπολιτικής σκακιέρας .
  • Η Τουρκία, με την εισβολή του Αττίλα.
  • Ο Δημ. Ιωαννίδης, ο οποίος έκανε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.
  • Ο μονομανής Μακάριος, με την εγωπάθειά του και την έκκλησή του στον ΟΗΕ για επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανίας και Τουρκίας), προκειμένου να διώξουν τη χούντα Σαμψών.
  • Ο Κ. Καραμανλής, για τις δολοπλοκίες του στο Παρίσι με τον Κίσινγκερ, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την κρίση της Κύπρου προς ίδιον όφελος, αλλά και για την απραξία του κατά τον Αττίλα 2 και την έξοδο της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ.
  • Ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που καιροσκοπούσε και αδράνησε εκείνη την εποχή.
  • Το αντεθνικό ΚΚΕ και οι Αριστεροί, οι οποίοι πάντα προδίδουν τη χώρα. Έτσι συνέβη και στο Κυπριακό, όπως στο Πολυτεχνείο, στις Πρέσπες, στα Δεκεμβριανά, στον Εμφύλιο κ.λπ.

4/ Ο ελληνικός λαός, στην ολότητά του, δεν έλαβε μέρος στο «πανηγύρι» του Πολυτεχνείου και έτσι έγινε ομαλά η μετάβαση από τη μία χούντα στην άλλη.

5/ Έκτοτε, ενώ οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που έφεραν τον Αττίλα, η Μεταπολίτευση μετέτρεψε το ζήτημα σε ελληνοτουρκική διένεξη. Έτσι, μετά από πολλές φάσεις και υποχωρήσεις, έχει λησμονηθεί η επανένωση της Κύπρου. Η Τουρκία έχει δημιουργήσει de facto το δικό της μόρφωμα με την αυτοαποκαλούμενη ΤΔΒΚ και ζητεί την επανένωση δύο ομόσπονδων κρατών, δηλαδή την de jure διχοτόμηση της Κύπρου.

  (16/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

MATERIALISM vs IDEALISM

THE FUTILE BLOODSHED OF THE WORLD

By Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

Scientists, as well as politically misguided leaders, are committing crimes against humanity through their recklessness, folly, and stubbornness.

The age-old dispute among philosophers and scientists over matter, spirit, and the governance of peoples has persisted since ancient times.

Let us hope that humanity, guided by these invincible forces of the spirit and freedom, will rediscover the right path and emerge from the tragic and terrifying dead end in which it has become entangled. Humanity must neither be swept away nor surrender to the forces of destruction it has itself unleashed.

The War Between Materialists and Idealists

This conflict and division between materialists and idealists is ancient and deeply rooted. Essentially, it may be considered irrational, since human beings have a dual nature: they consist of both matter and spirit and therefore need both. These two dimensions must remain in balance if harmony is to prevail within humanity and throughout nature.

Consequently, this dispute is futile and unjustified, because Creation or Nature fashioned human beings neither to entrust them with nor to allow them to discover all its secrets.

Heraclitus – The Philosopher of Constant Change and the Hidden Depths of Nature

Heraclitus (approximately 535–475 BC), the philosopher from Ephesus, was one of the most profound and enigmatic figures of pre-Socratic thought. He became known as the “Obscure Philosopher,” not because his thinking lacked clarity, but because he condensed profound truths into brief, dense, and often enigmatic statements.

For Heraclitus, the world is neither static nor unchanging. It is in perpetual motion and constant transformation. Everything exists in a state of continuous becoming.

His famous image of the river expresses precisely this idea: we cannot step into the same river twice, because neither the river nor we ourselves remain the same. Accordingly, the myth of the stock market, too, will soon be overtaken by events.

The Logos Governs the World

A central place in his philosophy is occupied by the Logos, the deeper and universal order governing the world.

Behind the apparent contradictions of things lies a hidden harmony. The opposite is not merely the enemy of its counterpart; it is often its necessary precondition.

Heraclitus would not regard the current trend in the West as a genuine reality, but rather as an overturning of the existing balance and a shift in polarity in favour of the East.

Within this philosophical perspective, his statement acquires particular significance:

“Physis kryptesthai philei.”

Nature loves to hide.

The essence of things does not always lie on the surface. Deeper observation, inquiry, and contemplation are required in order to approach the truth.

The world does not reveal its secrets merely through telescopes or the study of particles to anyone who simply looks. For we, too, are created in the image and likeness of Nature.

According to Heraclitus, we ourselves are part of Nature, a fact that today’s rulers have largely forgotten. Their willingness to marginalise human populations in the pursuit of money constitutes a grave crime, one for which they will pay here on Earth.

Therefore, as part of Nature, we must first come to know ourselves: the Human Being.

Man Must Become Godlike (Superman)

Obviously, human beings strive to discover Nature’s secrets in an attempt to become godlike. This, however, is impossible, since Nature created humanity as mortal and imperfect, not immortal.

Both humanity and the Earth will one day, with mathematical certainty, come to an end, when the Sun becomes a white dwarf or when it exhausts its nuclear fuel and eventually cools.

The entire Universe, too, according to cosmologists, will eventually die, whether through continued expansion or contraction.

Yet no one knows what will become of the Soul.

Who Directs Matter and Spirit?

But what significance does the dispute between “idealists” and “materialists” actually have?

According to the idealists, “spirit directs inert matter.” According to the materialists, “matter is set in motion by the energy contained within it.”

What does this dispute ultimately amount to, given that neither of these opposing positions has been proven?

Neither the idealists nor the materialists have succeeded in proving their claims – nor can they ever do so, given the limitations and insignificance of human existence.

Navel-Gazing While Trading Blows

Both sides engage in endless navel-gazing without proving what is true. Unlike Socrates, they do not even acknowledge the possibility of doubt. Instead, for millennia, they have plunged humanity into bloodshed and torn it apart through conflict and war.

Are such enormous sacrifices truly justified for the sake of two insignificant and unproven theories?

Today, materialists have become so powerful that they concentrate enormous quantities of wealth and material resources in a few hands, thereby overturning the planet’s balance.

Meanwhile, the spirit of theocracy wages epic battles in the name of an unknown God.

They have turned the Earth into a battlefield of mutual annihilation and total destruction.

The Golden Beetle-Midas Figures

What value can such unfortunate creatures of Creation as Trump, Putin, Musk, Huang, and others possibly have, when they accumulate material wealth and power while inflicting bloody sacrifices upon innocent people?

Idealism and materialism employ different languages to describe the same reality, without this necessarily meaning that the two theories are identical.

Human Delusion: “A Dispute About the Shadow of an Ass”

As Jean-Jacques Rousseau (1712–1778) is said to have observed, it makes no difference whether idealists call this force God and Spirit, or whether materialists describe it as a higher power or energy that sets matter in motion.

It is a play on words without substance, yet one that has tormented societies for centuries.

The ancient Greeks would have said that they were quarrelling “about the shadow of an ass” – in other words, arguing over something utterly trivial and meaningless.

But What If Human Beings Became Better?

The continuous research conducted by natural scientists, as well as theological inquiry through metaphysics in the quest to reveal God, has ultimately proved fruitless.

The cost, however, has been particularly unbearable, for it has cost and continues to cost rivers of blood, pain, tears, and the obstruction of humanity’s progress.

If human beings wish to understand Nature, they must first understand themselves.

They must therefore devote themselves primarily to self-examination, exploring and improving their own nature, while turning to the teachings of the ancient Greek sages.

Only then will they be able to explore the world, improve their material living conditions, protect environmental cleanliness, and elevate their spiritual and intellectual standards.

Once they have first explored themselves and acquired wisdom, they will also know how to use material resources for the benefit of humanity.

14 November 2026

Major General (Ret.) Konstantinos Constantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

MATERIALISM vs IDEALISM

THE FUTILE BLOODSHED OF THE WORLD

By Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

Scientists, as well as politically misguided leaders, are committing crimes against humanity through their recklessness, folly, and stubbornness.

The age-old dispute among philosophers and scientists over matter, spirit, and the governance of peoples has persisted since ancient times.

Let us hope that humanity, guided by these invincible forces of the spirit and freedom, will rediscover the right path and emerge from the tragic and terrifying dead end in which it has become entangled. Humanity must neither be swept away nor surrender to the forces of destruction it has itself unleashed.

The War Between Materialists and Idealists

This conflict and division between materialists and idealists is ancient and deeply rooted. Essentially, it may be considered irrational, since human beings have a dual nature: they consist of both matter and spirit and therefore need both. These two dimensions must remain in balance if harmony is to prevail within humanity and throughout nature.

Consequently, this dispute is futile and unjustified, because Creation or Nature fashioned human beings neither to entrust them with nor to allow them to discover all its secrets.

Heraclitus – The Philosopher of Constant Change and the Hidden Depths of Nature

Heraclitus (approximately 535–475 BC), the philosopher from Ephesus, was one of the most profound and enigmatic figures of pre-Socratic thought. He became known as the “Obscure Philosopher,” not because his thinking lacked clarity, but because he condensed profound truths into brief, dense, and often enigmatic statements.

For Heraclitus, the world is neither static nor unchanging. It is in perpetual motion and constant transformation. Everything exists in a state of continuous becoming.

His famous image of the river expresses precisely this idea: we cannot step into the same river twice, because neither the river nor we ourselves remain the same. Accordingly, the myth of the stock market, too, will soon be overtaken by events.

The Logos Governs the World

A central place in his philosophy is occupied by the Logos, the deeper and universal order governing the world.

Behind the apparent contradictions of things lies a hidden harmony. The opposite is not merely the enemy of its counterpart; it is often its necessary precondition.

Heraclitus would not regard the current trend in the West as a genuine reality, but rather as an overturning of the existing balance and a shift in polarity in favour of the East.

Within this philosophical perspective, his statement acquires particular significance:

“Physis kryptesthai philei.”

Nature loves to hide.

The essence of things does not always lie on the surface. Deeper observation, inquiry, and contemplation are required in order to approach the truth.

The world does not reveal its secrets merely through telescopes or the study of particles to anyone who simply looks. For we, too, are created in the image and likeness of Nature.

According to Heraclitus, we ourselves are part of Nature, a fact that today’s rulers have largely forgotten. Their willingness to marginalise human populations in the pursuit of money constitutes a grave crime, one for which they will pay here on Earth.

Therefore, as part of Nature, we must first come to know ourselves: the Human Being.

Man Must Become Godlike (Superman)

Obviously, human beings strive to discover Nature’s secrets in an attempt to become godlike. This, however, is impossible, since Nature created humanity as mortal and imperfect, not immortal.

Both humanity and the Earth will one day, with mathematical certainty, come to an end, when the Sun becomes a white dwarf or when it exhausts its nuclear fuel and eventually cools.

The entire Universe, too, according to cosmologists, will eventually die, whether through continued expansion or contraction.

Yet no one knows what will become of the Soul.

Who Directs Matter and Spirit?

But what significance does the dispute between “idealists” and “materialists” actually have?

According to the idealists, “spirit directs inert matter.” According to the materialists, “matter is set in motion by the energy contained within it.”

What does this dispute ultimately amount to, given that neither of these opposing positions has been proven?

Neither the idealists nor the materialists have succeeded in proving their claims – nor can they ever do so, given the limitations and insignificance of human existence.

Navel-Gazing While Trading Blows

Both sides engage in endless navel-gazing without proving what is true. Unlike Socrates, they do not even acknowledge the possibility of doubt. Instead, for millennia, they have plunged humanity into bloodshed and torn it apart through conflict and war.

Are such enormous sacrifices truly justified for the sake of two insignificant and unproven theories?

Today, materialists have become so powerful that they concentrate enormous quantities of wealth and material resources in a few hands, thereby overturning the planet’s balance.

Meanwhile, the spirit of theocracy wages epic battles in the name of an unknown God.

They have turned the Earth into a battlefield of mutual annihilation and total destruction.

The Golden Beetle-Midas Figures

What value can such unfortunate creatures of Creation as Trump, Putin, Musk, Huang, and others possibly have, when they accumulate material wealth and power while inflicting bloody sacrifices upon innocent people?

Idealism and materialism employ different languages to describe the same reality, without this necessarily meaning that the two theories are identical.

Human Delusion: “A Dispute About the Shadow of an Ass”

As Jean-Jacques Rousseau (1712–1778) is said to have observed, it makes no difference whether idealists call this force God and Spirit, or whether materialists describe it as a higher power or energy that sets matter in motion.

It is a play on words without substance, yet one that has tormented societies for centuries.

The ancient Greeks would have said that they were quarrelling “about the shadow of an ass” – in other words, arguing over something utterly trivial and meaningless.

But What If Human Beings Became Better?

The continuous research conducted by natural scientists, as well as theological inquiry through metaphysics in the quest to reveal God, has ultimately proved fruitless.

The cost, however, has been particularly unbearable, for it has cost and continues to cost rivers of blood, pain, tears, and the obstruction of humanity’s progress.

If human beings wish to understand Nature, they must first understand themselves.

They must therefore devote themselves primarily to self-examination, exploring and improving their own nature, while turning to the teachings of the ancient Greek sages.

Only then will they be able to explore the world, improve their material living conditions, protect environmental cleanliness, and elevate their spiritual and intellectual standards.

Once they have first explored themselves and acquired wisdom, they will also know how to use material resources for the benefit of humanity.

14 November 2026

Major General (Ret.) Konstantinos Constantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

ΥΛΙΣΜΟΣ – ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ

Η ΑΣΚΟΠΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Εγκληματούν κατά της ανθρωπότητας με την αφροσύνη και το πείσμα τους οι επιστήμονες, αλλά και οι μη ορθοφρονούντες πολιτικοί ηγέτες.

Η αιώνια διαμάχη των φιλοσόφων και των επιστημόνων επί των θεμάτων της ύλης, του πνεύματος και της διακυβερνήσεως των λαών διαρκεί από πολύ παλιά.

Ας ελπίσουμε ότι και η ανθρωπότητα, κατευθυνόμενη από τις ακατανίκητες αυτές δυνάμεις του πνεύματος και της ελευθερίας, θα επανεύρει τον σωστό δρόμο και θα εξέλθει από το τραγικό και φοβερό αδιέξοδο στο οποίο έχει εμπλακεί. Η ανθρωπότητα δεν θα παρασυρθεί και δεν θα υποκύψει στις δυνάμεις του ολέθρου που έχει ανακαλύψει.

Ο Πόλεμος Υλιστών –Ιδεαλιστών

Είναι μακρά και πανάρχαια αυτή η διαμάχη και διάσταση μεταξύ των υλιστών και ιδεαλιστών. Στην ουσία θεωρείται ανόητη, γιατί ο άνθρωπος είναι δισυπόστατος, δηλαδή αποτελείται από ύλη και πνεύμα και, άρα, και από τα δύο έχει ανάγκη. Αυτά πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία για να υππαρχει αρμονία στον άνθρωπο και στη φύση.

Επομένως, η διαμάχη είναι ανώφελη και αδικαιολόγητη, διότι η Δημιουργία ή η Φύση έπλασε τον άνθρωπο όχι για να του εμπιστευτεί ή και να του επιτρέψει να μάθει όλα τα μυστικά της.

Ηράκλειτος – Ο φιλόσοφος της συνεχούς αλλαγής  και του κρυμμένου βάθους της φύσης

Ο Ηράκλειτος (περίπου 535–475 π.Χ.), ο φιλόσοφος από την Έφεσο, υπήρξε μία από τις πιο βαθιές και αινιγματικές μορφές της προσωκρατικής σκέψης. Έμεινε γνωστός ως ο «Σκοτεινός φιλόσοφος», όχι επειδή η σκέψη του ήταν φτωχή σε σαφήνεια, αλλά επειδή συμπύκνωνε μεγάλες αλήθειες σε σύντομες, πυκνές και συχνά αινιγματικές φράσεις.

Για τον Ηράκλειτο, ο κόσμος δεν είναι κάτι στατικό και αμετάβλητο. Είναι μια αδιάκοπη κίνηση, μια διαρκής μεταμόρφωση. Τα πάντα βρίσκονται σε ένα αέναο γίγνεσθαι. Η περίφημη εικόνα του ποταμού  εκφράζουν αυτήν ακριβώς τη σκέψη: δεν μπορούμε να μπούμε δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, γιατί ούτε το ποτάμι ούτε εμείς παραμένουμε οι ίδιοι. Και άρα ο μύθος του Χρηματιστηρίου σύντομα θα ξεπεραστεί

Ο Λόγος διέπει τον κόσμο

Κεντρική θέση στη φιλοσοφία του κατέχει ο Λόγος, η βαθύτερη και καθολική τάξη που διέπει τον κόσμο. Πίσω από τη φαινομενική αντίθεση των πραγμάτων υπάρχει μια κρυφή αρμονία. Το αντίθετο δεν είναι απλώς εχθρός του  αλλ ου· αποτελεί συχνά αναγκαία προϋπόθεσή του.  Ο  Ηράκλειτος την   σημερινή  τάση στη Δύση δεν θα χαρακτήριζε ως πραγματικότητα , αλλά σαν ανατροπή  της ισορροπίας και αλλαγή πολικότητας υπέρ της Ανατολής

Μέσα σε αυτή τη φιλοσοφική αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία η φράση του:

«Φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ».

Η φύση αγαπά να κρύβεται. Η ουσία των πραγμάτων δεν βρίσκεται πάντοτε στην επιφάνεια. Απαιτείται βαθύτερη παρατήρηση, αναζήτηση και στοχασμός για να προσεγγίσει κανείς την αλήθεια. Ο κόσμος δεν αποκαλύπτει τα μυστικά του μόνο με τα τηλεσκόπια και στα σωματίδια σε όποιον απλώς κοιτάζει, Γιατί και ο εαυτος μας είναι κατ’ εικονα και οιμοίωση της φύσης

Κατά τον  Ηράκλειτο  είμαστε και εμείς μέρος της φύση ςκάτι που σήμερα το παραγνωρίζουν οι κυβερνώντες-και το γεγονός ότι μπροστά στο χρήμα παραγκωνίζουν τον ανθρώπινο πλληθυσμό είναι μέγιστο έγκλημα και θα πληρωθεί εδώ στη γη. Άρα, ως μέρος της φύσης, πρέπει να γνωρίσουμε πρώτα τον εαυτό  μας, τον Ανθρωπο.

Ο Ανθρωπος  να γίνει ισόθεος (superman)

Προφανώς, ο άνθρωπος, προσπαθεί να  γνωρίσει τα μυστικά της, για να γίνει ισόθεος. Αυτό, όμως, είναι  αδύνατον, αφού η φύση  τον έπλασε θνητό, ατελή και όχι αθάνατο.

Αφού τόσο αυτός όσο και η Γη, μία μέρα, με μαθηματική ακρίβεια, θα πεθάνουν  όταν ο ήλιος γίνει λευκός νάνος  ή θα παγώσουν , όταν ο Ήλιος στερηθεί την πρώτη ύλη του σε πυρηνικά καύσιμα. Αλλά και όλο το Σύμπαν, όπως λένε οι κοσμολόγοι, κάποτε θα πεθάνει είτε από την διαστολή είτε από την συστολή του. Κανείς όμως δεν ξέρει τι θα γίνει η Ψυχή του.

Ποιος κατευθύνει την Υλη και το Πνεύμα ;

 Αλλά ποια σημασία έχει η διαμάχη «ιδεαλιστών» και «υλιστών», δηλαδή εάν «την νεκρά ύλη, κατά τους ιδεαλιστές, κατευθύνει το πνεύμα», «την δε ύλη, κατά τους υλιστές, κινεί η ενέργεια που περιέχεται στην ύλη», αφού αμφότερες οι διιστάμενες απόψεις είναι αναπόδεικτες;

Αφού τόσο οι ιδεαλιστές όσο και οι υλιστές δεν έχουν επιτύχει –ούτε είναι δυνατόν να επιτύχουν, λόγω της ατέλειας και της μηδαμινότητας του ανθρώπου– την απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Ομφαλοσκοπούν γρονθοκοπούμενοι

Και οι δύο ομφαλοσκοπούν χωρίς να αποδεικνύουν το αληθές, όχι μόνο δεν αμφιβάλλουν-όπως ο Σωκράτης- αλλά αιματοκυλούν και κατασπαράσσουν την ανθρωπότητα με έριδες και πολέμους επί χιλιετίες.

Αξίζουν άραγε οι τεράστιες   θυσίες για δύο ασήμαντες και αναπόδεικτες θεωρίες;

Αυτή δε την εποχή οι υλιστές έχουν γίνει τόσο ισχυροί, ώστε συγκεντρώνουν σε λίγα χέρια τεράστιες ποσότητες ύλης και έχουν ανατρέψει την ισορροπία του πλανήτη. Αλλά και το πνεύμα, της θεοκρατίας, δίνει επικές μάχες υπέρ του άγνωστου θεού .Εχουν μετατρέψει τη Γη σε πεδίο αλληλοεξόντωσης και ολοκληρωτικής καταστροφής της.

Οι χρυσοκάνθαροι Μίδες

Τι αξία μπορεί να έχουν  ατυχή   πλάσμα της Δημιουργίας λ.χ., Τραμπ, Πούτιν, Μασκ, Χουάνγκ κ.α, τα οποία συσσωρεύουν   ύλη  και ισχύ και προξενούν θυσίες αίματος σε βάρος αθώων;

 Ο ιδεαλισμός και ο υλισμός χρησιμοποιούν διαφορετική γλώσσα για να περιγράψουν την ίδια πραγματικότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι δύο θεωρίες είναι ταυτόσημες.

Η Ανθρώπινη πλάνη «περί όνου σκιάς»

Όπως είπε ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (Jean-Jacques Rousseau, 1712–1778), ουδεμία σημασία έχει αν αυτόν τον αποκαλούν θεό και πνεύμα οι ιδεαλιστές ή ανώτερη δύναμη  ή ενέργεια που κινεί την ύλη οι υλιστές.

Λογοπαίγνιο χωρίς ουσία, που όμως ταλαιπωρεί  επί αιώνες τις κοινωνίες. Οι αρχαίοι Έλληνες θα έλεγαν ότι φιλονικούν «περί όνου σκιάς», δηλαδή για το τίποτα.

Αν όμως γινόταν καλύτερος ο άνθρωπος;

 Η συνεχής έρευνα των φυσικών επιστημόνων και η θεολογική έρευνα, μέσα από  την μεταφυσική  για να αποκαλύψουν τον Θεό, απέβησαν μάταιες. Το κόστος, όμως, ήταν ιδιαίτερα δυσβάστακτο, διότι κόστισε και κοστίζει ποταμούς αίματος, πόνους και δάκρυα και ανάσχεση της προόδου  στην ανθρωπότητα.

Εάν οι άνθρωποι θέλουν να γνωρίσουν τη φύση πρέπει πρώτα να γνωρίσουν τον εαυτόν τους. Επομένως  πρέπει να ασχοληθούν πρωτίστως με τον εαυτό τους και αυτόν πρώτιστα να εξερευνήσουν και να διορθώσουν, στρεφόμενοι προς τις διδασκαλίες των Ελλήνων σοφών. Τότε θα μπορέσουν να εξερευνήσουν τον κόσμο, να βελτιώσουν τις υλικές συνθήκες διαβίωσής τους, την καθαριότητα του περιβάλλοντος και να ανυψώσουν  το πνευματικό  τους επίπεδο.

Όταν θα έχουν εξερευνήσει πρώτα τον εαυτό τους, και σοφία θα έχουν αποκτήσει   τότε  θα χρησιμοποιήσουν επωφελώς και την ύλη .

  (14/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

ΥΛΙΣΜΟΣ – ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ

Η ΑΣΚΟΠΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Εγκληματούν κατά της ανθρωπότητας με την αφροσύνη και το πείσμα τους οι επιστήμονες, αλλά και οι μη ορθοφρονούντες πολιτικοί ηγέτες.

Η αιώνια διαμάχη των φιλοσόφων και των επιστημόνων επί των θεμάτων της ύλης, του πνεύματος και της διακυβερνήσεως των λαών διαρκεί από πολύ παλιά.

Ας ελπίσουμε ότι και η ανθρωπότητα, κατευθυνόμενη από τις ακατανίκητες αυτές δυνάμεις του πνεύματος και της ελευθερίας, θα επανεύρει τον σωστό δρόμο και θα εξέλθει από το τραγικό και φοβερό αδιέξοδο στο οποίο έχει εμπλακεί. Η ανθρωπότητα δεν θα παρασυρθεί και δεν θα υποκύψει στις δυνάμεις του ολέθρου που έχει ανακαλύψει.

Ο Πόλεμος Υλιστών –Ιδεαλιστών

Είναι μακρά και πανάρχαια αυτή η διαμάχη και διάσταση μεταξύ των υλιστών και ιδεαλιστών. Στην ουσία θεωρείται ανόητη, γιατί ο άνθρωπος είναι δισυπόστατος, δηλαδή αποτελείται από ύλη και πνεύμα και, άρα, και από τα δύο έχει ανάγκη. Αυτά πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία για να υππαρχει αρμονία στον άνθρωπο και στη φύση.

Επομένως, η διαμάχη είναι ανώφελη και αδικαιολόγητη, διότι η Δημιουργία ή η Φύση έπλασε τον άνθρωπο όχι για να του εμπιστευτεί ή και να του επιτρέψει να μάθει όλα τα μυστικά της.

Ηράκλειτος – Ο φιλόσοφος της συνεχούς αλλαγής  και του κρυμμένου βάθους της φύσης

Ο Ηράκλειτος (περίπου 535–475 π.Χ.), ο φιλόσοφος από την Έφεσο, υπήρξε μία από τις πιο βαθιές και αινιγματικές μορφές της προσωκρατικής σκέψης. Έμεινε γνωστός ως ο «Σκοτεινός φιλόσοφος», όχι επειδή η σκέψη του ήταν φτωχή σε σαφήνεια, αλλά επειδή συμπύκνωνε μεγάλες αλήθειες σε σύντομες, πυκνές και συχνά αινιγματικές φράσεις.

Για τον Ηράκλειτο, ο κόσμος δεν είναι κάτι στατικό και αμετάβλητο. Είναι μια αδιάκοπη κίνηση, μια διαρκής μεταμόρφωση. Τα πάντα βρίσκονται σε ένα αέναο γίγνεσθαι. Η περίφημη εικόνα του ποταμού  εκφράζουν αυτήν ακριβώς τη σκέψη: δεν μπορούμε να μπούμε δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, γιατί ούτε το ποτάμι ούτε εμείς παραμένουμε οι ίδιοι. Και άρα ο μύθος του Χρηματιστηρίου σύντομα θα ξεπεραστεί

Ο Λόγος διέπει τον κόσμο

Κεντρική θέση στη φιλοσοφία του κατέχει ο Λόγος, η βαθύτερη και καθολική τάξη που διέπει τον κόσμο. Πίσω από τη φαινομενική αντίθεση των πραγμάτων υπάρχει μια κρυφή αρμονία. Το αντίθετο δεν είναι απλώς εχθρός του  αλλ ου· αποτελεί συχνά αναγκαία προϋπόθεσή του.  Ο  Ηράκλειτος την   σημερινή  τάση στη Δύση δεν θα χαρακτήριζε ως πραγματικότητα , αλλά σαν ανατροπή  της ισορροπίας και αλλαγή πολικότητας υπέρ της Ανατολής

Μέσα σε αυτή τη φιλοσοφική αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία η φράση του:

«Φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ».

Η φύση αγαπά να κρύβεται. Η ουσία των πραγμάτων δεν βρίσκεται πάντοτε στην επιφάνεια. Απαιτείται βαθύτερη παρατήρηση, αναζήτηση και στοχασμός για να προσεγγίσει κανείς την αλήθεια. Ο κόσμος δεν αποκαλύπτει τα μυστικά του μόνο με τα τηλεσκόπια και στα σωματίδια σε όποιον απλώς κοιτάζει, Γιατί και ο εαυτος μας είναι κατ’ εικονα και οιμοίωση της φύσης

Κατά τον  Ηράκλειτο  είμαστε και εμείς μέρος της φύση ςκάτι που σήμερα το παραγνωρίζουν οι κυβερνώντες-και το γεγονός ότι μπροστά στο χρήμα παραγκωνίζουν τον ανθρώπινο πλληθυσμό είναι μέγιστο έγκλημα και θα πληρωθεί εδώ στη γη. Άρα, ως μέρος της φύσης, πρέπει να γνωρίσουμε πρώτα τον εαυτό  μας, τον Ανθρωπο.

Ο Ανθρωπος  να γίνει ισόθεος (superman)

Προφανώς, ο άνθρωπος, προσπαθεί να  γνωρίσει τα μυστικά της, για να γίνει ισόθεος. Αυτό, όμως, είναι  αδύνατον, αφού η φύση  τον έπλασε θνητό, ατελή και όχι αθάνατο.

Αφού τόσο αυτός όσο και η Γη, μία μέρα, με μαθηματική ακρίβεια, θα πεθάνουν  όταν ο ήλιος γίνει λευκός νάνος  ή θα παγώσουν , όταν ο Ήλιος στερηθεί την πρώτη ύλη του σε πυρηνικά καύσιμα. Αλλά και όλο το Σύμπαν, όπως λένε οι κοσμολόγοι, κάποτε θα πεθάνει είτε από την διαστολή είτε από την συστολή του. Κανείς όμως δεν ξέρει τι θα γίνει η Ψυχή του.

Ποιος κατευθύνει την Υλη και το Πνεύμα ;

 Αλλά ποια σημασία έχει η διαμάχη «ιδεαλιστών» και «υλιστών», δηλαδή εάν «την νεκρά ύλη, κατά τους ιδεαλιστές, κατευθύνει το πνεύμα», «την δε ύλη, κατά τους υλιστές, κινεί η ενέργεια που περιέχεται στην ύλη», αφού αμφότερες οι διιστάμενες απόψεις είναι αναπόδεικτες;

Αφού τόσο οι ιδεαλιστές όσο και οι υλιστές δεν έχουν επιτύχει –ούτε είναι δυνατόν να επιτύχουν, λόγω της ατέλειας και της μηδαμινότητας του ανθρώπου– την απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Ομφαλοσκοπούν γρονθοκοπούμενοι

Και οι δύο ομφαλοσκοπούν χωρίς να αποδεικνύουν το αληθές, όχι μόνο δεν αμφιβάλλουν-όπως ο Σωκράτης- αλλά αιματοκυλούν και κατασπαράσσουν την ανθρωπότητα με έριδες και πολέμους επί χιλιετίες.

Αξίζουν άραγε οι τεράστιες   θυσίες για δύο ασήμαντες και αναπόδεικτες θεωρίες;

Αυτή δε την εποχή οι υλιστές έχουν γίνει τόσο ισχυροί, ώστε συγκεντρώνουν σε λίγα χέρια τεράστιες ποσότητες ύλης και έχουν ανατρέψει την ισορροπία του πλανήτη. Αλλά και το πνεύμα, της θεοκρατίας, δίνει επικές μάχες υπέρ του άγνωστου θεού .Εχουν μετατρέψει τη Γη σε πεδίο αλληλοεξόντωσης και ολοκληρωτικής καταστροφής της.

Οι χρυσοκάνθαροι Μίδες

Τι αξία μπορεί να έχουν  ατυχή   πλάσμα της Δημιουργίας λ.χ., Τραμπ, Πούτιν, Μασκ, Χουάνγκ κ.α, τα οποία συσσωρεύουν   ύλη  και ισχύ και προξενούν θυσίες αίματος σε βάρος αθώων;

 Ο ιδεαλισμός και ο υλισμός χρησιμοποιούν διαφορετική γλώσσα για να περιγράψουν την ίδια πραγματικότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι δύο θεωρίες είναι ταυτόσημες.

Η Ανθρώπινη πλάνη «περί όνου σκιάς»

Όπως είπε ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (Jean-Jacques Rousseau, 1712–1778), ουδεμία σημασία έχει αν αυτόν τον αποκαλούν θεό και πνεύμα οι ιδεαλιστές ή ανώτερη δύναμη  ή ενέργεια που κινεί την ύλη οι υλιστές.

Λογοπαίγνιο χωρίς ουσία, που όμως ταλαιπωρεί  επί αιώνες τις κοινωνίες. Οι αρχαίοι Έλληνες θα έλεγαν ότι φιλονικούν «περί όνου σκιάς», δηλαδή για το τίποτα.

Αν όμως γινόταν καλύτερος ο άνθρωπος;

 Η συνεχής έρευνα των φυσικών επιστημόνων και η θεολογική έρευνα, μέσα από  την μεταφυσική  για να αποκαλύψουν τον Θεό, απέβησαν μάταιες. Το κόστος, όμως, ήταν ιδιαίτερα δυσβάστακτο, διότι κόστισε και κοστίζει ποταμούς αίματος, πόνους και δάκρυα και ανάσχεση της προόδου  στην ανθρωπότητα.

Εάν οι άνθρωποι θέλουν να γνωρίσουν τη φύση πρέπει πρώτα να γνωρίσουν τον εαυτόν τους. Επομένως  πρέπει να ασχοληθούν πρωτίστως με τον εαυτό τους και αυτόν πρώτιστα να εξερευνήσουν και να διορθώσουν, στρεφόμενοι προς τις διδασκαλίες των Ελλήνων σοφών. Τότε θα μπορέσουν να εξερευνήσουν τον κόσμο, να βελτιώσουν τις υλικές συνθήκες διαβίωσής τους, την καθαριότητα του περιβάλλοντος και να ανυψώσουν  το πνευματικό  τους επίπεδο.

Όταν θα έχουν εξερευνήσει πρώτα τον εαυτό τους, και σοφία θα έχουν αποκτήσει   τότε  θα χρησιμοποιήσουν επωφελώς και την ύλη .

  (14/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Τον τελευταίο καιρό, ο ένας αιφνιδιασμός διαδέχεται τον άλλον και η μία πτώση επακολουθεί την άλλη, χωρίς τελειωμό.

Πρωτόγνωρα φαινόμενα πλημμυρίζουν το διαδίκτυο, καθώς και τη διεθνή και την ελληνική κοινωνία.

Έχουν πέσει όλες ανεξαιρέτως οι αξίες και οι θεεμοί . Οι νόμοι έχουν ατονήσει και ο καθένας πράττει ό,τι του γουστάρει, χωρίς να φοβάται την αρπάγη του νόμου. Ο λαός έχει μια κακή έκφραση «γίνεται της πουτάνας»

Έχουν γίνει τόσοι πολλοί οι παραβάτες, ώστε να είναι περισσότεροι από τους νομοταγείς. Έτσι, τα όργανα της τάξης έφτασαν στο σημείο κορεσμού. Αδυνατούν πλέον να συλλαμβάνουν όλους τους παραβάτες, ενώ και οι εισαγγελείς αφήνουν ελεύθερα τα μικρά εγκληματικά «ψάρια» να περνούν από το δίχτυ τους και πιάνουν μόνο τα μεγάλα. Εκείνα όμως τελικά ξεσκίζουν τα δίκτυα και ελευθερ΄΄ωνονται

Οι φυλακές γέμισαν κι αυτές και υπάρχει ήδη το βραχιολάκι, δηλαδή η σιωπηρή αμνήστευση των παραβατών.

Όπως πάμε, η παραβατικότητα έγινε η κανονικότητα και η νομιμότητα θα ονομαστεί βλακεία και έλλειψη προσαρμοστικότητας.

. Τα μπουμπούκια, οι Ρομά, πάνε στα εύκολα και ληστεύουν, διά της απάτης, τα γεροντάκια και τις γριούλες. Ο καθένας στο είδος του και τα πολυκαταστήματα στα τρόφιμα.

Το έγκλημα τώρα πια δεν φοβάται, αλλά δρα εν ημέρα, με βαριοπούλες, με ρόπαλα και δόρατα, με ρεβόλβερ ακόμη και με  καλάσνικοφ.

Οι πιο έξυπνοι χτυπούν τράπεζες και κλέβουν τεράστια ποσά. Και οι «μαυρογιαλούροι» πολιτικοί μας στο παραδοσιακό  πλιάτσικο.

Όταν βλέπετε να κλονίζονται ακόμη και οι ναυαρχίδες του καπιταλιστικού συστήματος, όπως η NVIDIA, η MICROSOFT και άλλες, τούτο είναι κακό σημάδι. Κάτι κακό θα βγάλει.

Ο κόμπος φαίνεται ότι φτάνει στο χτένι, όπως λέει ο λαός. Τώρα όλα είναι πιθανά. Ακόμη και κάποια μέρα να μας πουν ότι όλες οι καταθέσεις μας στις τράπεζες έχουν κάνει φτερά, γιατί σβήστηκαν από κάποια «μαύρη χείρα» οι εν χρήσει δίσκοι και μαζί τους και οι εφεδρικοί τοιούτοι.

Είμαστε στην εποχή που λένε «ο κλέψας του κλέψαντος» και, βέβαια, ο μέγας κλέφτης είναι εκείνος που ελέγχει το διαδίκτυο.

Αυτή η συχνότητα των διεθνών και εθνικών σκανδάλων κάπου θα μας οδηγήσει.

Βέβαια, όλα τα σενάρια τώρα είναι πιθανά και κανέναν δεν θα αιφνιδιάσουν. Έχουμε μπει στην εποχή της άκρας αβεβαιότητας, της σχιζοφρένειας και της πραγματοποίησης της πλέον αβυσσαλέας πιθανότητας.

Η Δύση έχει χάσει τα λογικά της, τον ειρμό της και οδηγείται στο κενό. Ακόμη και πόλεμο αδυνατούν πλέον να κάνουν, γιατί εκ των προτέρων τον χάνουν από τον λαό.

Τέτοιο συνταρακτικό ρυθμό διαδοχικών κατολισθήσεων στο κενό, ειλικρινά σας ομολογώ, ούτε στη Γερμανική Κατοχή δεν έζησα. Είναι πρωτόγνωρη και μοναδική κατάσταση. Μακάρι να διαψευστώ.

Όταν βλέπετε τα ένδοξα είδωλα του χθες να γκρεμίζονται με πάταγο (Τραμπ, Χουάνγκ , Μασλ κ.λπ.), τότε να αναμένουμε την αλλαγή.

Το ερώτημα είναι: προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Η χαράδρα είναι πολύ βαθιά; Η πτώση θα γίνει κανονικότητα, γιατί φαίνεται ότι η αλλαγή αργεί.

Μόνο ο Δίας θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση αλλά δεν πιστεύουμε  σ’ αυτόν

  (13/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org