SHENZHEN THIRTY-NINE YEARS AGO

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Former NATO Generals for Peace and Disarmament Took the Initiative Ahead of World Leaders, Declaring Our Opposition to Nuclear Weapons and the Arms Race

The recent meeting of the three major leaders of the United States, China and Russia in Shenzhen brought back memories of the journey we made to China in 1987, when we visited Beijing and Shenzhen.

We had been invited by the Chinese Peace Committee. Its chairwoman welcomed us in a traditional palace, and we reached an agreement on the need to abolish nuclear weapons and reduce armaments.

At that time, China was still taking its first steps towards industrial and technological development. We encountered a poor but proud and dynamic country, determined to move forward towards progress. The entire country seemed like one vast construction site.

Our next journey took us by train to Shenzhen, a coastal city in southern China. On the first day, we toured the old town and its traditional houses. In one neighbourhood, we were also shown houses built in European architectural styles, characteristic of the previous century.

The following day, we visited the vast area that was then being prepared for the creation of an industrial zone. What impressed me most was the many kilometres we travelled, seeing bulldozers, tractors, enormous machinery and heavy metal construction materials everywhere. At the time, we could not possibly have imagined the miracle that would follow, which we witnessed yesterday in a video.

A little further north, we visited rural areas and experienced the farmers’ way of life at first hand: fields, canals, dirt roads and traditional Chinese farming communities, closely connected to the land and the mud.

That same evening, the Governor of Shenzhen received us and hosted a magnificent dinner in our honour, featuring exquisite seafood.

However, on our return to the hotel, my wife and I developed severe and persistent diarrhoea, accompanied by extreme exhaustion. Our escort immediately alerted the authorities, who promptly took action and arranged for us to be transferred to a hospital.

The doctors acted swiftly, carrying out all the necessary examinations and providing us with intensive medical care. The following day, our condition deteriorated, particularly that of my wife, who was physically weaker.

The first night was truly nightmarish. We reached the point of believing that we might not survive. Along with the high fever, we had to endure throughout the night the infernal pounding of hammers from the neighbouring construction site, where a skyscraper was being built.

After two or three days, the symptoms subsided and, at our own request and against medical advice, we obtained permission to leave the hospital.

Anyone who has never visited China and India can hardly understand what a truly immense human sea means!

From there, we continued our scheduled journey to Pyongyang, North Korea. We were taken directly to a special sanatorium to recover. It was an idyllic place, the kind one might imagine exists only in photographs.

Subsequently, my wife and I travelled to Tokyo, Japan. Accompanied by Japanese friends from the Peace Committee, we first visited Hiroshima on the anniversary of the atomic bombing, and afterwards Nagasaki.

I must confess that, during the Cold War, I faced severe criticism from fellow officers for this courageous initiative, as did the other Generals for Peace.

Ever since, I have never neglected my duty to condemn nuclear weapons and the arms race, because they constitute a constant threat and a source of suffering for peoples everywhere.

A FEW WORDS ABOUT MODERN SHENZHEN

Shenzhen is today a modern and dynamic metropolis in southern China, close to Hong Kong.

From a small fishing village, it has evolved into one of the world’s most important technological and economic centres. It stands out for its impressive skyscrapers, innovative businesses, advanced technology and exceptionally rapid pace of development.

It is a striking symbol of modern urban transformation and China’s remarkable economic progress.

The Chinese Dragon Has Teeth, a Soul and a Philosophy

(19 November 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Authors

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

ΣΤΗ ΣΕΝΤΣΕΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Οι πρώην στρατηγοί του ΝΑΤΟ για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό προηγηθήκαν των ηγετών του κόσμου, διακηρύσσοντας την αντίθεσή μας στα πυρηνικά όπλα και στους εξοπλισμούς.

Η πρόσφατη συνάντηση των τριών μεγάλων ηγετών των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας στη Σεντσέν έφερε στη μνήμη μου το ταξίδι που πραγματοποιήσαμε το 1987 στην Κίνα, επισκεπτόμενοι το Πεκίνο και τη Σεντσέν.

Είχαμε προσκληθεί από την Επιτροπή Ειρήνης της Κίνας. Η πρόεδρός της μάς υποδέχθηκε σε ένα παραδοσιακό παλάτι και συμφωνήσαμε στην ανάγκη κατάργησης των πυρηνικών όπλων και περιορισμού των εξοπλισμών.

Εκείνη την εποχή, η Κίνα βρισκόταν ακόμη στα πρώτα βήματα της βιομηχανικής και τεχνολογικής της ανάπτυξης. Αντικρίσαμε μια φτωχή, αλλά υπερήφανη και δυναμική χώρα, αποφασισμένη να προχωρήσει προς την πρόοδο. Ολόκληρη η χώρα έμοιαζε με ένα απέραντο εργοτάξιο.

Το επόμενο ταξίδι μας έγινε σιδηροδρομικώς προς τη Σεντσέν, την παραλιακή πόλη της νότιας Κίνας. Την πρώτη ημέρα περιηγηθήκαμε στην παλιά πόλη, με τα παραδοσιακά σπίτια της. Σε μία συνοικία μάς έδειξαν και κατοικίες ευρωπαϊκού ρυθμού, χαρακτηριστικές του περασμένου αιώνα.

Την επομένη επισκεφθήκαμε την έκταση που τότε προετοίμαζαν για τη δημιουργία βιομηχανικής ζώνης. Εκείνο που με εντυπωσίασε ήταν τα πολλά χιλιόμετρα που διανύσαμε, βλέποντας παντού μπουλντόζες, τρακτέρ, τεράστια μηχανήματα και βαριά μεταλλικά υλικά. Δεν μπορούσαμε τότε να φανταστούμε το θαύμα που θα ακολουθούσε και που είδαμε χθες στο βίντεο.

Λίγο βορειότερα επισκεφθήκαμε αγροτικές περιοχές και γνωρίσαμε από κοντά τη ζωή των αγροτών: χωράφια, κανάλια, χωματόδρομοι και η παραδοσιακή κινεζική αγροτιά, δεμένη με τη γη και τη λάσπη.

Το ίδιο βράδυ μάς δέχθηκε ο κυβερνήτης της Σεντσέν και παρέθεσε προς τιμήν μας ένα μεγαλοπρεπές γεύμα με εκλεκτά θαλασσινά.

Ωστόσο, κατά την επιστροφή μας στο ξενοδοχείο, η σύζυγός μου κι εγώ παρουσιάσαμε έντονη και συνεχή διάρροια, συνοδευόμενη από μεγάλη εξάντληση. Ο συνοδός μας ειδοποίησε αμέσως τις αρχές, οι οποίες κινητοποιήθηκαν και μας μετέφεραν σε νοσοκομείο.

Οι γιατροί αντέδρασαν άμεσα, πραγματοποιώντας όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και παρέχοντάς μας εντατική περίθαλψη. Την επομένη η κατάστασή μας είχε επιδεινωθεί, ιδιαίτερα της συζύγου μου, που ήταν πιο αδύναμη.

Η πρώτη νύχτα ήταν πραγματικά εφιαλτική. Φθάσαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα επιζούσαμε. Μαζί με τον υψηλό πυρετό, μας συνόδευε όλη τη νύχτα ο δαιμονιώδης κρότος από τις σφύρες του διπλανού εργοταξίου, όπου ανεγειρόταν ένας ουρανοξύστης , αλλά ήταν  και το  σκληρό  στρώμα και το μαξιλάρι .

Ύστερα από δύο ή τρεις ημέρες τα συμπτώματα υποχώρησαν και, με δική μας ευθύνη, ζητήσαμε και πήραμε εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Όποιος δεν έχει επισκεφθεί την Κίνα και την Ινδία δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει πραγματική λαοθάλασσα!

Από εκεί συνεχίσαμε το προγραμματισμένο ταξίδι μας προς την Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας. Μας μετέφεραν απευθείας σε ειδικό σανατόριο για ανάρρωση. Ήταν ένα ειδυλλιακό μέρος, από εκείνα που νομίζει κανείς ότι υπάρχουν μόνο στις φωτογραφίες.

Στη συνέχεια, η σύζυγός μου κι εγώ μεταβήκαμε στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Με Ιάπωνες φίλους της Επιτροπής Ειρήνης επισκεφθήκαμε αρχικά τη Χιροσίμα, με αφορμή την επέτειο της ρίψης της ατομικής βόμβας, και κατόπιν το Ναγκασάκι.

Δεν σας κρύβω ότι, εκείνη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, δέχθηκα σφοδρή κριτική από συναδέλφους μου για την τολμηρή αυτή πρωτοβουλία, όπως και οι υπόλοιποι στρατηγοί της Ειρήνης.

Έκτοτε, δεν παρέλειψα ποτέ το καθήκον μου να καταδικάζω τα πυρηνικά όπλα και την κούρσα των εξοπλισμών, γιατί αποτελούν διαρκή απειλή και πηγή δυστυχίας για τους λαούς.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΕΝΤΣΕΝ

Η Σεντσέν (Shenzhen) είναι σήμερα μια σύγχρονη και δυναμική μεγαλούπολη στη νότια Κίνα, κοντά στο Χονγκ Κονγκ.

Από ένα μικρό ψαροχώρι εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα τεχνολογικά και οικονομικά κέντρα του κόσμου. Ξεχωρίζει για τους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, τις καινοτόμες επιχειρήσεις, την προηγμένη τεχνολογία και τους ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξής της.

Αποτελεί ένα χαρακτηριστικό σύμβολο του σύγχρονου αστικού μετασχηματισμού και της εντυπωσιακής οικονομικής προόδου της Κίνας.

Ο Κινεζικός Δράκος έχει δόντια, ψυχή αλλά και φιλοσοφία

   (22/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

έρ, τεράστια μηχανήματα και βαριά μεταλλικά υλικά. Δεν μπορούσαμε τότε να φανταστούμε το θαύμα που θα ακολουθούσε και που είδαμε χθες στο βίντεο.

Λίγο βορειότερα επισκεφθήκαμε αγροτικές περιοχές και γνωρίσαμε από κοντά τη ζωή των αγροτών: χωράφια, κανάλια, χωματόδρομοι και η παραδοσιακή κινεζική αγροτιά, δεμένη με τη γη.

Το ίδιο βράδυ μάς δέχθηκε ο κυβερνήτης της Σεντσέν και παρέθεσε προς τιμήν μας ένα μεγαλοπρεπές γεύμα με εκλεκτά θαλασσινά.

Ωστόσο, κατά την επιστροφή μας στο ξενοδοχείο, η σύζυγός μου κι εγώ παρουσιάσαμε έντονη και συνεχή διάρροια, συνοδευόμενη από μεγάλη εξάντληση. Ο συνοδός μας ειδοποίησε αμέσως τις αρχές, οι οποίες κινητοποιήθηκαν και μας μετέφεραν σε νοσοκομείο.

Οι γιατροί αντέδρασαν άμεσα, πραγματοποιώντας όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και παρέχοντάς μας εντατική περίθαλψη. Την επομένη η κατάστασή μας είχε επιδεινωθεί, ιδιαίτερα της συζύγου μου, που ήταν πιο αδύναμη.

Η πρώτη νύχτα ήταν πραγματικά εφιαλτική. Φθάσαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα επιζούσαμε. Μαζί με τον υψηλό πυρετό, μας συνόδευε όλη τη νύχτα ο δαιμονιώδης κρότος από τις σφύρες του διπλανού εργοταξίου, όπου ανεγειρόταν ένας ουρανοξύστης.

Ύστερα από δύο ή τρεις ημέρες τα συμπτώματα υποχώρησαν και, με δική μας ευθύνη, ζητήσαμε και πήραμε εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Όποιος δεν έχει επισκεφθεί την Κίνα και την Ινδία δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει πραγματική λαοθάλασσα!

Από εκεί συνεχίσαμε το προγραμματισμένο ταξίδι μας προς την Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας. Μας μετέφεραν απευθείας σε ειδικό σανατόριο για ανάρρωση. Ήταν ένα ειδυλλιακό μέρος, από εκείνα που νομίζει κανείς ότι υπάρχουν μόνο στις φωτογραφίες.

Στη συνέχεια, η σύζυγός μου κι εγώ μεταβήκαμε στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Με Ιάπωνες φίλους της Επιτροπής Ειρήνης επισκεφθήκαμε αρχικά τη Χιροσίμα, με αφορμή την επέτειο της ρίψης της ατομικής βόμβας, και κατόπιν το Ναγκασάκι.

Δεν σας κρύβω ότι, εκείνη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, δέχθηκα σφοδρή κριτική από συναδέλφους μου για την τολμηρή αυτή πρωτοβουλία, όπως και οι υπόλοιποι στρατηγοί της Ειρήνης.

Έκτοτε, δεν παρέλειψα ποτέ το καθήκον μου να καταδικάζω τα πυρηνικά όπλα και την κούρσα των εξοπλισμών, γιατί αποτελούν διαρκή απειλή και πηγή δυστυχίας για τους λαούς.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΕΝΤΣΕΝ

Η Σεντσέν (Shenzhen) είναι σήμερα μια σύγχρονη και δυναμική μεγαλούπολη στη νότια Κίνα, κοντά στο Χονγκ Κονγκ.

Από ένα μικρό ψαροχώρι εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα τεχνολογικά και οικονομικά κέντρα του κόσμου. Ξεχωρίζει για τους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες, τις καινοτόμες επιχειρήσεις, την προηγμένη τεχνολογία και τους ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξής της.

Αποτελεί ένα χαρακτηριστικό σύμβολο του σύγχρονου αστικού μετασχηματισμού και της εντυπωσιακής οικονομικής προόδου της Κίνας.

   (19/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

ONE MACEDONIA, AND IT IS GREEK – Part I

ON THE KINGS OF MACEDONIA

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Macedonia’s Historical Heritage and the Prespa Agreement

It is indeed infuriating to read, on the one hand, the history of ancient Macedonia and, on the other, the political justifications that led to the acceptance of the name “North Macedonia,” as well as the recognition of the Macedonian language and the associated national terminology for the neighboring state.

Personally, I was deeply moved when I read in Ogygia by Athanasios Stagiritis, published in Vienna in 1815, the passages concerning the ancestry and succession of the kings of Macedonia.

A. THE ORIGIN OF THE MACEDONIAN KINGS

The Temenids and their Argive ancestry

According to ancient tradition, the descendants of Temenus were called Temenids and were associated with the royal dynasty of Argos.

Temenus was considered a descendant of Heracles and belonged to the genealogical tradition of the Heraclids. It is from this tradition that the Macedonian royal family’s connection with Argos derives.

Stagiritis also cites earlier genealogical accounts, including Pheidon, King of Argos, who is known from ancient tradition for his interventions in the system of weights and measures.

Caranus and the founding of the Macedonian kingdom

According to a later tradition, Caranus, brother of Pheidon, wishing to establish a realm of his own, assembled a military force from Argos and other regions of the Peloponnese.

He allied himself with the king of the Thracian Orestae and, following military campaigns, conquered territories in Macedonia.

“The Orestae, an ancient tribe of Orestis, in the region of present-day Kastoria, had their own king, Antiochus, who is mentioned by Thucydides in the 5th century BC. At that time, the entire region north of Mount Olympus extending as far as the Propontis was called Thrace and was Greek. The name Macedonia was given later by King Macedon, son of Zeus and grandson of Deucalion.”

Tradition presents Caranus as the first king of the Macedonian kingdom and the founder of the Argead dynasty, although this account is not entirely accurate.

The naming of Macedonia according to Hesiod

Ancient mythological tradition connects the name Macedonia with Macedon, son of Zeus and Thyia, daughter of Deucalion.

Hesiod, in his Theogony, writes:

“And she, having conceived by Zeus, the delight of thunder,
gave birth to Magnes and Macedon, the horse-loving warrior,
who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

A modern Greek translation

“And she, having united with Zeus, who delights in thunderbolts, gave birth to Magnes and Macedon, renowned for his prowess in warfare with horses, who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

This reference is of particular significance, as it constitutes evidence of the ancient mythological tradition concerning the naming of Macedonia and its association with Mount Olympus and Pieria.

In other traditions, Macedon is referred to as Macednus and is associated with a different genealogy. He is credited with two sons, Pierus and Hemathion, whose names were associated with Pieria and Imathia, respectively.

The myth of the trophy and the lion

Another tradition recounts that Caranus, after defeating a neighboring ruler named Cisseus in battle, erected a trophy according to Argive customs.

According to the story, a lion descended from Mount Olympus, overturned the trophy, and then disappeared.

Caranus interpreted the event as a divine sign and decided never to repeat the act. According to the same tradition, neither his descendants nor Philip nor Alexander customarily erected trophies, believing that doing so would provoke greater hostility among their defeated adversaries.

(19/11/2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

ONE MACEDONIA, AND IT IS GREEK – Part I

ON THE KINGS OF MACEDONIA

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Macedonia’s Historical Heritage and the Prespa Agreement

It is indeed infuriating to read, on the one hand, the history of ancient Macedonia and, on the other, the political justifications that led to the acceptance of the name “North Macedonia,” as well as the recognition of the Macedonian language and the associated national terminology for the neighboring state.

Personally, I was deeply moved when I read in Ogygia by Athanasios Stagiritis, published in Vienna in 1815, the passages concerning the ancestry and succession of the kings of Macedonia.

A. THE ORIGIN OF THE MACEDONIAN KINGS

The Temenids and their Argive ancestry

According to ancient tradition, the descendants of Temenus were called Temenids and were associated with the royal dynasty of Argos.

Temenus was considered a descendant of Heracles and belonged to the genealogical tradition of the Heraclids. It is from this tradition that the Macedonian royal family’s connection with Argos derives.

Stagiritis also cites earlier genealogical accounts, including Pheidon, King of Argos, who is known from ancient tradition for his interventions in the system of weights and measures.

Caranus and the founding of the Macedonian kingdom

According to a later tradition, Caranus, brother of Pheidon, wishing to establish a realm of his own, assembled a military force from Argos and other regions of the Peloponnese.

He allied himself with the king of the Thracian Orestae and, following military campaigns, conquered territories in Macedonia.

“The Orestae, an ancient tribe of Orestis, in the region of present-day Kastoria, had their own king, Antiochus, who is mentioned by Thucydides in the 5th century BC. At that time, the entire region north of Mount Olympus extending as far as the Propontis was called Thrace and was Greek. The name Macedonia was given later by King Macedon, son of Zeus and grandson of Deucalion.”

Tradition presents Caranus as the first king of the Macedonian kingdom and the founder of the Argead dynasty, although this account is not entirely accurate.

The naming of Macedonia according to Hesiod

Ancient mythological tradition connects the name Macedonia with Macedon, son of Zeus and Thyia, daughter of Deucalion.

Hesiod, in his Theogony, writes:

“And she, having conceived by Zeus, the delight of thunder,
gave birth to Magnes and Macedon, the horse-loving warrior,
who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

A modern Greek translation

“And she, having united with Zeus, who delights in thunderbolts, gave birth to Magnes and Macedon, renowned for his prowess in warfare with horses, who dwelt around Pieria and Mount Olympus.”

This reference is of particular significance, as it constitutes evidence of the ancient mythological tradition concerning the naming of Macedonia and its association with Mount Olympus and Pieria.

In other traditions, Macedon is referred to as Macednus and is associated with a different genealogy. He is credited with two sons, Pierus and Hemathion, whose names were associated with Pieria and Imathia, respectively.

The myth of the trophy and the lion

Another tradition recounts that Caranus, after defeating a neighboring ruler named Cisseus in battle, erected a trophy according to Argive customs.

According to the story, a lion descended from Mount Olympus, overturned the trophy, and then disappeared.

Caranus interpreted the event as a divine sign and decided never to repeat the act. According to the same tradition, neither his descendants nor Philip nor Alexander customarily erected trophies, believing that doing so would provoke greater hostility among their defeated adversaries.

(19/11/2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Μέρος 1ον  

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η ιστορική κληρονομιά της Μακεδονίας και η Συμφωνία των Πρεσπών

Είναι πράγματι εξοργιστικό να διαβάζει κανείς, από τη μία πλευρά, την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας και, από την άλλη, τις πολιτικές αιτιολογίες που οδήγησαν στην αποδοχή της ονομασίας «Βόρεια Μακεδονία», καθώς και στην αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας και της σχετικής εθνικής ορολογίας για το γειτονικό κράτος.

Προσωπικά, συγκλονίστηκα διαβάζοντας στην «Ωγυγία» του Αθανασίου Σταγειρίτη, έκδοση Βιέννης του 1815, όσα αναφέρονται σχετικά με την καταγωγή και τη διαδοχή των βασιλέων της Μακεδονίας.

 Α. Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ

Οι Τημενίδες και η καταγωγή από το Άργος

Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, οι απόγονοι του Τήμενου ονομάστηκαν Τημενίδες και συνδέθηκαν με τη βασιλική δυναστεία του Άργους.

Ο Τήμενος θεωρούνταν απόγονος του Ηρακλή και ανήκε στη γενεαλογική παράδοση των Ηρακλειδών. Από αυτή την παράδοση προέρχεται και η σύνδεση της μακεδονικής βασιλικής οικογένειας με το Άργος.

Ο Σταγειρίτης παραθέτει επίσης παλαιότερες γενεαλογικές αναφορές, στις οποίες περιλαμβάνεται ο Φείδων, βασιλιάς του Άργους, γνωστός από την αρχαία παράδοση για τις παρεμβάσεις του στα μέτρα και στα σταθμά.

Ο Κάρανος και η ίδρυση του μακεδονικού βασιλείου

Σύμφωνα με μία μεταγενέστερη παράδοση, ο Κάρανος, αδελφός του Φείδωνα, επιθυμώντας να αποκτήσει δική του εξουσία, συγκέντρωσε στρατιωτική δύναμη από το Άργος και άλλες περιοχές της Πελοποννήσου.

Συμμάχησε με  βασιλιά των Θρακών των Ορεστών  και, ύστερα από στρατιωτικές επιχειρήσεις, κατέκτησε εδάφη της Μακεδονίας. «Οι Ορέστες, αρχαίο φύλο της Ορεστίδας, στην περιοχή της σημερινής Καστοριάς, είχαν δικό τους βασιλιά, τον Αντίοχο, ο οποίος μνημονεύεται από τον Θουκυδίδη κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.   Τότε όλη η περιοχή βορείως του Ολύμπου έως την Προποντίδα ονομαζόταν Θράκη και ήταν Ελληνική. Το όνομα Μακεδονία δόθηκε  αργότερααπό τον βασιλιά Μακεδνόν  γιό του Δία και εγγονό του Δευκαλίωνα

Η παράδοση   παρουσιάζει τον Κάρανο ως τον πρώτο βασιλιά του μακεδονικού βασιλείου και ιδρυτή της δυναστείας των Αργεαδών ,αλλά δεν είναι απόλυτα ακριβές

Η ονομασία της Μακεδονίας κατά τον Ησίοδο

Η αρχαία μυθολογική παράδοση συνδέει την ονομασία της Μακεδονίας με τον Μακεδόνα, γιο του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα.

Ο Ησίοδος στη «Θεογονία» αναφέρει:

«ἡ δ’ ὑποκυσαμένη Διὶ τερπικεραύνῳ
γείνατο Μάγνητα Μακεδόνα θ’ ἱππιοχάρμην,
οἳ περὶ Πιερίαν καὶ Ὄλυμπον δώματ’ ἔναιον
».

Σε νεοελληνική απόδοση:

«Και εκείνη, αφού ενώθηκε με τον Δία που χαίρεται τους κεραυνούς, γέννησε τον Μάγνητα και τον Μακεδόνα, τον φημισμένο για την πολεμική του ικανότητα με τα άλογα, οι οποίοι κατοικούσαν γύρω από την Πιερία και τον Όλυμπο».

Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι αποτελεί μαρτυρία της αρχαίας μυθολογικής παράδοσης για την ονομασία της Μακεδονίας και τη σύνδεσή της με τον Όλυμπο και την Πιερία.

Σε άλλες παραδόσεις ο Μακεδόνας αναφέρεται ως Μάκεδνος και συνδέεται με διαφορετική γενεαλογία. Του αποδίδονται δύο γιοι, ο Πίερος και ο Ημαθίων, από τους οποίους συνδέθηκαν ονομαστικά η Πιερία και η Ημαθία.

 Ο μύθος του τροπαίου και του λιονταριού

Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο Κάρανος, αφού νίκησε σε μάχη έναν γειτονικό ηγεμόνα, τον Κισσέα, έστησε τρόπαιο σύμφωνα με τα αργειακά έθιμα.

Κατά τη διήγηση, ένα λιοντάρι κατέβηκε από τον Όλυμπο και ανέτρεψε το τρόπαιο, εξαφανιζόμενο στη συνέχεια.

Ο Κάρανος εξέλαβε το γεγονός ως θεϊκό σημάδι και αποφάσισε να μην επαναλάβει την πράξη. Σύμφωνα με την ίδια παράδοση, ούτε οι απόγονοί του ούτε ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος συνήθιζαν να στήνουν τρόπαια, επειδή θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε μεγαλύτερη έχθρα στους ηττημένους αντιπάλους τους.

  (19/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

THE BACK DOOR OF THE POLYTECHNIC

by Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

“The present analysis is not merely a retrospective historical or political assessment. It is the result of personal experience, observations, and knowledge of events as they unfolded during the critical period of 1973–1974, from my position as a senior officer of the Hellenic Armed Forces. The views expressed represent my own assessment of those events, in light of what I personally experienced and understood at the time.”

It is the height of folly that today’s society remains ignorant of what actually happened at the Polytechnic in November 1973. It is equally regrettable that an entire nation is dragged, for three consecutive days, into the delusion of the so-called “Polytechnic Revolution”—an event that should instead be commemorated as a tragic day of reflection, remembrance, and resolve to prevent similar events in the future.

What began as a simple gathering of young people, made possible by the relaxation of the regime’s restrictions and the move toward democratization under the new government of Spyros Markezinis, was branded by the political establishment as a “Revolution.” Ever since, the people of Athens have been burdened with a lie and a farce that culminated in the greatest national tragedy since the Asia Minor Catastrophe.

And consider this: the entire scenario, according to this account, had been orchestrated by the US intelligence services, which had long sought to remove Archbishop Makarios from power in Cyprus. They regarded him as a man of Moscow and wanted him ousted at any cost. Since dictator Georgios Papadopoulos refused to comply with their wishes, they considered the silent head of the Greek Military Police (ESA), Dimitrios Ioannidis, the appropriate person to bring about the desired outcome.

Papadopoulos’s downfall had been predetermined as early as September 1973, when the dictator refused to allow American aircraft bound for Israel to use the bases in Crete during the Yom Kippur War between Egypt and Israel (6 October 1973), while permitting Soviet aircraft to cross Greek airspace on their way to Egypt.

The operation was easy to arrange because the Communist Party, although outlawed, exercised influence over the student movement at the universities. Both the Communist Party of Greece (KKE) and the politically inactive establishment at the time stood to gain from a youth uprising that would bring down the junta. Neither the communist and left-wing instigators nor the politicians were concerned about the ominous prospects facing Cyprus. Their overriding objective was power by any means, even at the cost of sacrificing Cyprus.

Thus, the stage was set for the overthrow of the Papadopoulos regime, which opposed a coup against Makarios, and for its replacement by the convenient fool—or perhaps their agent; this has never been clarified—the invisible dictator Dimitrios Ioannidis.

Neither the foreign powers nor the domestic political forces wanted the transition to democracy as planned by the Papadopoulos regime and the Markezinis government. That was to be a democracy governed by rules, laws, and patriotism, rather than the state of decay and disintegration that characterized the post-junta era.

Even Europe did not want a democratic Greece whose national income was growing by 6–7 percent annually. It was also concerned by Greece’s strong productive base at the time.

Kissinger, however, wanted the partition of Cyprus at all costs, intending it—as indeed it subsequently became—to serve as Israel’s “rear area.” This could not have been achieved while Makarios remained in power.

Turkey, of course, was ready to fill the vacuum that would be created by Makarios’s fall.

On the very day when Ms. Damanaκη was shouting “This is the Polytechnic,” the partition of Cyprus was being plotted by American strategists, Turkish militarists, and communist instigators whom the author describes as consistently hostile to Greece, exploiting the reckless actions of the youth. The power-hungry Makarios also contributed to this outcome through his obsession with remaining in office, as did irresponsible politicians, both inside and outside Greece, who were seeking an opportunity to return to their homeland and regain power.

The Polytechnic uprising, therefore, was the “triggering fever” that brought about the change of regime and led to the loss of Cyprus, almost without a war—but at a terrible human cost amounting to a catastrophe.

Instead of the politically irresponsible establishment eventually—however belatedly—acknowledging its responsibility and undertaking an act of repentance and self-criticism for the events of that period, it celebrates the restoration of democracy and the Polytechnic uprising.

At the time, some refused to support Markezinis’s democratization process, while others played their game with the Americans behind the scenes. To this day, the file concerning the betrayal of Cyprus has not been made public, so as not to offend the Americans or expose the very protagonists involved.

Everything was fluid at the time, and the CIA was playing the Cyprus game as it pleased.

IN CONCLUSION

1. The Polytechnic uprising was a farce instigated by the communists and exploited by many, above all by the United States.

2. The result of this uprising was the fall of Papadopoulos and the rise to power of the invisible dictator Ioannidis, who carried out the coup against Makarios at the behest of the Americans.

3. Those primarily responsible for the Cyprus tragedy are:

  • The United States, as the planners and instigators of the geopolitical maneuvering.
  • Turkey, through its invasion, known as Attila.
  • Dimitrios Ioannidis, who organized the coup against Makarios.
  • Makarios, driven by his single-minded attachment to power and his appeal to the United Nations for intervention by the guarantor powers (Britain and Turkey) to remove the Sampson junta.
  • K. Karamanlis, for his dealings with Kissinger in Paris, allegedly seeking to exploit the Cyprus crisis for his own benefit, as well as for his inaction during Attila II and Greece’s withdrawal from NATO.
  • The country’s political establishment, which pursued opportunistic interests and remained inactive during that period.
  • The anti-national KKE and the Left, which, in the author’s view, have consistently betrayed the country. The same pattern, he argues, was evident in the Cyprus issue, as well as in the Polytechnic uprising, the Prespa Agreement, the December events of 1944, the Civil War, and elsewhere.

4. The Greek people, as a whole, did not take part in the “spectacle” of the Polytechnic uprising. Thus, the transition took place smoothly from one dictatorship to another.

5. Ever since, although it was the United States that brought about Attila, the post-junta political establishment has turned the issue into a Greek-Turkish dispute. After numerous phases and concessions, the goal of Cyprus’s reunification has been forgotten. Turkey has established a de facto entity of its own, calling it the “Turkish Republic of Northern Cyprus” (TRNC), and is now demanding the reunification of two federated states—effectively seeking the de jure partition of Cyprus.

(16 November 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Constantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΙΩΝΕΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Χρυσούν – Αργυρούν – Χαλκούν – Σιδηρούν Γένος

1. Οι τέσσερις αιώνες κατά τον Οβίδιο

Ο Οβίδιος διαιρεί την ιστορία του κόσμου σε τέσσερις αιώνες: τον Χρυσούν, τον Αργυρούν, τον Χαλκούν και τον Σιδηρούν.

Ο Χρυσούς Αιώνας

Ονομάστηκε Χρυσούς, επειδή τότε οι άνθρωποι ζούσαν απλά, άκακα και δίκαια. Δεν υπήρχαν δικαστές, κριτές, νόμοι, πόλεμοι, αρπαγές και σύνορα. Δεν υπήρχαν ούτε πόλεις με τείχη για προστασία από τους ληστές ούτε ταξίδια με σκοπό το κέρδος, τη διαρπαγή ή την περιήγηση.

Οι καρποί των φυτών και τα αγαθά της γης ήταν κοινά για όλους. Η γη παρήγε σιτάρι χωρίς σπορά, τα δένδρα έσταζαν μέλι και οι ποταμοί κυλούσαν νέκταρ και γάλα. Δεν υπήρχε φόβος ούτε λύπη. Ο Χρυσούς Αιώνας θεωρείται ότι συμπίπτει με τη βασιλεία του Κρόνου.

Ο Αργυρούς Αιώνας

Όταν ο Ζευς εκθρόνισε τον Κρόνο και ανέλαβε τη βασιλεία, διαίρεσε τον χρόνο σε τέσσερις εποχές: άνοιξη, θέρος, φθινόπωρο και χειμώνα.

Έτσι άρχισε ο Αργυρούς Αιώνας. Η προηγούμενη ευκρασία του κλίματος χάθηκε. Άλλοτε επικρατούσε ψύχος, άλλοτε καύσωνας και παγετός. Η γη δεν προσέφερε πλέον από μόνη της τους καρπούς της· απαιτούσε την εργασία του ανθρώπου. Τότε χρειάστηκε να ζευτούν τα βόδια και να καλλιεργηθεί η γη.

Οι άνθρωποι άρχισαν να δοκιμάζουν τις δυσκολίες της φύσης. Άλλοτε υπέφεραν από το υπερβολικό κρύο και άλλοτε από τη ζέστη. Αναζητούσαν καταφύγιο σε σπήλαια για να προστατευθούν από το ψύχος και στη σκιά των δασών για να δροσιστούν. Η ηρεμία και η ευτυχία του προηγούμενου αιώνα είχαν πλέον χαθεί.

Ο Χαλκούς Αιώνας

Ακολούθησε ο Χαλκούς Αιώνας. Οι άνθρωποι έγιναν σκληρότεροι, κατασκεύαζαν όπλα και στρέφονταν προς τον πόλεμο αντί της ειρήνης. Ωστόσο, δεν είχαν ακόμη φθάσει στην πλήρη διαφθορά και την ηθική εξαχρείωση των μεταγενέστερων γενεών.

Ο Σιδηρούς Αιώνας

Τελευταίος ήρθε ο βδελυρός Σιδηρούς Αιώνας, κατά τον οποίο οι άνθρωποι βυθίστηκαν σε κάθε μορφή κακίας.

Η ντροπή, η δικαιοσύνη, η πίστη και η αλήθεια εξαφανίστηκαν. Τη θέση τους πήραν η απάτη, η προδοσία, η βία και η φιλαργυρία.

Οι άνθρωποι έκοβαν τα δένδρα για να κατασκευάζουν πλοία, χάραζαν σύνορα στη γη και έφθαναν ακόμη και στα σπλάχνα της, αναζητώντας θησαυρούς. Με την ανακάλυψη του χρυσού και του σιδήρου εντάθηκαν η διχόνοια και οι πόλεμοι. Ο σίδηρος έγινε όργανο φύλαξης, αλλά και αρπαγής του πλούτου.

Από εκεί ξεπήδησαν οι αιματηρές συγκρούσεις, η επιβουλή της γυναίκας προς τον άνδρα και του γιου προς τον πατέρα, καθώς και όλα τα δεινά που εξακολουθούμε να βλέπουμε.

2. Η διαχρονική παρακμή του ανθρώπου

Έκτοτε ο άνθρωπος απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την ευτυχία. Και όσο προχωρεί η ζωή του, τόσο εντονότερα αναζητά αυτό που έχει χάσει.

Στην αρχή της ζωής μας όλα μοιάζουν με τον Χρυσούν Αιώνα. Σταδιακά, όμως, εμφανίζονται τα γνωρίσματα του Σιδηρού Αιώνα: η φιλανθρωπία υποχωρεί, η πλεονεξία αυξάνεται, η αλήθεια υβρίζεται, η κολακεία επιβραβεύεται, η πονηρία κυριαρχεί και η απλότητα εξαφανίζεται. Οι ποταμοί, αντί για νέκταρ, μοιάζουν να κυλούν αίμα.

Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες των τεσσάρων αιώνων. Μερικοί τους συσχετίζουν με τις μεγάλες μοναρχίες της Ιστορίας: τον Χρυσούν με τους Ασσυρίους, τον Αργυρούν με τους Πέρσες, τον Χαλκούν με τους Έλληνες και τον Αλέξανδρο και τον Σιδηρούν με τους Ρωμαίους, σύμφωνα με την ερμηνεία του προφήτη Δανιήλ.

Άλλοι τους παραλληλίζουν με τις τέσσερις ηλικίες του ανθρώπου: Χρυσή η παιδική ηλικία, Αργυρή η νεότητα, Χαλκή η ωριμότητα και Σιδηρά τα γηρατειά.

3. Η Τεχνολογική Εποχή

Από τον περασμένο αιώνα η ανθρωπότητα σημείωσε αλματώδη πρόοδο και ανέπτυξε την τεχνολογία με πρωτοφανή ταχύτητα. Η νέα αυτή περίοδος δικαιολογημένα μπορεί να χαρακτηριστεί Τεχνολογικός Αιώνας.

Χαρακτηρίζεται από τρεις μεγάλες εξελίξεις:

Α. Πυρηνική εποχή

Η διάσπαση του ατόμου, η πυρηνική σύντηξη και η ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων άλλαξαν ριζικά τις δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους της ανθρωπότητας.

Β. Διαστημική εποχή

Η αποστολή διαστημικών οχημάτων και η προσελήνωση ανθρώπου άνοιξαν νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση του Διαστήματος.

Γ. Εποχή του ψηφιακού υπολογιστή

Η ανάπτυξη των υπολογιστών και των ψηφιακών επικοινωνιών μεταμόρφωσε την εργασία, την οικονομία, την ενημέρωση και την καθημερινή ζωή.

4. Η Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης – Ο Αιώνας της Γνώσης

Σήμερα εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή: τον Αιώνα της Γνώσης, με καταλύτη την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες και να επηρεάσουν όλους τους τομείς της ζωής και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι δυνατότητες είναι τεράστιες, αλλά εξίσου μεγάλοι είναι και οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη ή ανεύθυνη χρήση της.

5. Ο άνθρωπος της τεχνολογίας, αλλά όχι του πολιτισμού

Κι ενώ ο άνθρωπος πέτυχε τόσο σπουδαία τεχνολογικά επιτεύγματα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, απέτυχε να καλλιεργήσει αντίστοιχα τον ψυχικό του κόσμο, την παιδεία και τον πολιτισμό του.

Η τεχνολογική πρόοδος δεν συνοδεύτηκε από ανάλογη ηθική και πνευματική ωρίμανση. Ο άνθρωπος απέκτησε πρωτοφανή μέσα, χωρίς να μάθει πάντοτε να τα χρησιμοποιεί ορθά.

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες διακοπών βασικών επικοινωνιών και λειτουργιών που στηρίζουν την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες ακόμη ανατροπές και εκπλήξεις μας επιφυλάσσει η επόμενη ημέρα.

6. Ο άνθρωπος «ζώον» παραμένει

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας: βία,τρομοκρατία,ανασφάλεια,  συγκρούσεις, έγκλημα, ανομία, ληστεία , βιασμός των θεσμών κ.α . Θα δείτε τον άνθρωπο να συμπεριφέρεται συχνά ως άλογο ζώο, να σέρνεται στα τέσσερα αναζητώντας το θείο, να προσκυνά το ψέμα ακόμη και σε χώρους με ιστορικό και συμβολικό βάρος, όπως το Πολυτεχνείο.

Θα δείτε μια πολιτεία που στερεί από τα Ελληνόπουλα την ουσιαστική γνωριμία με την αρχαία σοφία των προγόνων μας, στο όνομα μιας παρερμηνευμένης πολιτικής ορθότητας.

Θα δείτε πολέμους, πυρηνικούς εξοπλισμούς και τον διαρκή κίνδυνο ενός ολέθρου για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Θα δείτε ηγέτες που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου να αμφισβητούν την κλιματική αλλαγή και να μην λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος.

Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας: τεχνολογικά πανίσχυρης εποχής

Και αυτά είναι μόνο ένα μέρος του σύγχρονου  χάους  και  παρακμής.

7. Συμπέρασμα – Η ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο και στη Γη

Οι φιλόσοφοι, οι κοινωνιολόγοι, οι πολιτειολόγοι, οι εκπρόσωποι των θεωρητικών και κυρίως των φυσικών επιστημών, καθώς και οι πολιτικοί, έχουν χρέος να συνειδητοποιήσουν αυτή την αλήθεια.

Δεν αρκεί η έρευνα της Φύσεως και η τεχνολογική πρόοδος. Προέχει η μόρφωση, η παιδεία και η ηθική βελτίωση του ανθρώπου.

Εάν δεν αναλάβουν αυτή την ευθύνη, τότε δικαίως πρέπει να χαρακτηριστούν αδίστακτοι και θανάσιμοι εχθροί του ανθρώπου, του πολιτισμού και της ίδιας της Γης.

  (17/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΙΩΝΕΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Χρυσούν – Αργυρούν – Χαλκούν – Σιδηρούν Γένος

1. Οι τέσσερις αιώνες κατά τον Οβίδιο

Ο Οβίδιος διαιρεί την ιστορία του κόσμου σε τέσσερις αιώνες: τον Χρυσούν, τον Αργυρούν, τον Χαλκούν και τον Σιδηρούν.

Ο Χρυσούς Αιώνας

Ονομάστηκε Χρυσούς, επειδή τότε οι άνθρωποι ζούσαν απλά, άκακα και δίκαια. Δεν υπήρχαν δικαστές, κριτές, νόμοι, πόλεμοι, αρπαγές και σύνορα. Δεν υπήρχαν ούτε πόλεις με τείχη για προστασία από τους ληστές ούτε ταξίδια με σκοπό το κέρδος, τη διαρπαγή ή την περιήγηση.

Οι καρποί των φυτών και τα αγαθά της γης ήταν κοινά για όλους. Η γη παρήγε σιτάρι χωρίς σπορά, τα δένδρα έσταζαν μέλι και οι ποταμοί κυλούσαν νέκταρ και γάλα. Δεν υπήρχε φόβος ούτε λύπη. Ο Χρυσούς Αιώνας θεωρείται ότι συμπίπτει με τη βασιλεία του Κρόνου.

Ο Αργυρούς Αιώνας

Όταν ο Ζευς εκθρόνισε τον Κρόνο και ανέλαβε τη βασιλεία, διαίρεσε τον χρόνο σε τέσσερις εποχές: άνοιξη, θέρος, φθινόπωρο και χειμώνα.

Έτσι άρχισε ο Αργυρούς Αιώνας. Η προηγούμενη ευκρασία του κλίματος χάθηκε. Άλλοτε επικρατούσε ψύχος, άλλοτε καύσωνας και παγετός. Η γη δεν προσέφερε πλέον από μόνη της τους καρπούς της· απαιτούσε την εργασία του ανθρώπου. Τότε χρειάστηκε να ζευτούν τα βόδια και να καλλιεργηθεί η γη.

Οι άνθρωποι άρχισαν να δοκιμάζουν τις δυσκολίες της φύσης. Άλλοτε υπέφεραν από το υπερβολικό κρύο και άλλοτε από τη ζέστη. Αναζητούσαν καταφύγιο σε σπήλαια για να προστατευθούν από το ψύχος και στη σκιά των δασών για να δροσιστούν. Η ηρεμία και η ευτυχία του προηγούμενου αιώνα είχαν πλέον χαθεί.

Ο Χαλκούς Αιώνας

Ακολούθησε ο Χαλκούς Αιώνας. Οι άνθρωποι έγιναν σκληρότεροι, κατασκεύαζαν όπλα και στρέφονταν προς τον πόλεμο αντί της ειρήνης. Ωστόσο, δεν είχαν ακόμη φθάσει στην πλήρη διαφθορά και την ηθική εξαχρείωση των μεταγενέστερων γενεών.

Ο Σιδηρούς Αιώνας

Τελευταίος ήρθε ο βδελυρός Σιδηρούς Αιώνας, κατά τον οποίο οι άνθρωποι βυθίστηκαν σε κάθε μορφή κακίας.

Η ντροπή, η δικαιοσύνη, η πίστη και η αλήθεια εξαφανίστηκαν. Τη θέση τους πήραν η απάτη, η προδοσία, η βία και η φιλαργυρία.

Οι άνθρωποι έκοβαν τα δένδρα για να κατασκευάζουν πλοία, χάραζαν σύνορα στη γη και έφθαναν ακόμη και στα σπλάχνα της, αναζητώντας θησαυρούς. Με την ανακάλυψη του χρυσού και του σιδήρου εντάθηκαν η διχόνοια και οι πόλεμοι. Ο σίδηρος έγινε όργανο φύλαξης, αλλά και αρπαγής του πλούτου.

Από εκεί ξεπήδησαν οι αιματηρές συγκρούσεις, η επιβουλή της γυναίκας προς τον άνδρα και του γιου προς τον πατέρα, καθώς και όλα τα δεινά που εξακολουθούμε να βλέπουμε.

2. Η διαχρονική παρακμή του ανθρώπου

Έκτοτε ο άνθρωπος απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την ευτυχία. Και όσο προχωρεί η ζωή του, τόσο εντονότερα αναζητά αυτό που έχει χάσει.

Στην αρχή της ζωής μας όλα μοιάζουν με τον Χρυσούν Αιώνα. Σταδιακά, όμως, εμφανίζονται τα γνωρίσματα του Σιδηρού Αιώνα: η φιλανθρωπία υποχωρεί, η πλεονεξία αυξάνεται, η αλήθεια υβρίζεται, η κολακεία επιβραβεύεται, η πονηρία κυριαρχεί και η απλότητα εξαφανίζεται. Οι ποταμοί, αντί για νέκταρ, μοιάζουν να κυλούν αίμα.

Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες των τεσσάρων αιώνων. Μερικοί τους συσχετίζουν με τις μεγάλες μοναρχίες της Ιστορίας: τον Χρυσούν με τους Ασσυρίους, τον Αργυρούν με τους Πέρσες, τον Χαλκούν με τους Έλληνες και τον Αλέξανδρο και τον Σιδηρούν με τους Ρωμαίους, σύμφωνα με την ερμηνεία του προφήτη Δανιήλ.

Άλλοι τους παραλληλίζουν με τις τέσσερις ηλικίες του ανθρώπου: Χρυσή η παιδική ηλικία, Αργυρή η νεότητα, Χαλκή η ωριμότητα και Σιδηρά τα γηρατειά.

3. Η Τεχνολογική Εποχή

Από τον περασμένο αιώνα η ανθρωπότητα σημείωσε αλματώδη πρόοδο και ανέπτυξε την τεχνολογία με πρωτοφανή ταχύτητα. Η νέα αυτή περίοδος δικαιολογημένα μπορεί να χαρακτηριστεί Τεχνολογικός Αιώνας.

Χαρακτηρίζεται από τρεις μεγάλες εξελίξεις:

Α. Πυρηνική εποχή

Η διάσπαση του ατόμου, η πυρηνική σύντηξη και η ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων άλλαξαν ριζικά τις δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους της ανθρωπότητας.

Β. Διαστημική εποχή

Η αποστολή διαστημικών οχημάτων και η προσελήνωση ανθρώπου άνοιξαν νέους ορίζοντες στην εξερεύνηση του Διαστήματος.

Γ. Εποχή του ψηφιακού υπολογιστή

Η ανάπτυξη των υπολογιστών και των ψηφιακών επικοινωνιών μεταμόρφωσε την εργασία, την οικονομία, την ενημέρωση και την καθημερινή ζωή.

4. Η Εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης – Ο Αιώνας της Γνώσης

Σήμερα εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή: τον Αιώνα της Γνώσης, με καταλύτη την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες και να επηρεάσουν όλους τους τομείς της ζωής και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι δυνατότητες είναι τεράστιες, αλλά εξίσου μεγάλοι είναι και οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη ή ανεύθυνη χρήση της.

5. Ο άνθρωπος της τεχνολογίας, αλλά όχι του πολιτισμού

Κι ενώ ο άνθρωπος πέτυχε τόσο σπουδαία τεχνολογικά επιτεύγματα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, απέτυχε να καλλιεργήσει αντίστοιχα τον ψυχικό του κόσμο, την παιδεία και τον πολιτισμό του.

Η τεχνολογική πρόοδος δεν συνοδεύτηκε από ανάλογη ηθική και πνευματική ωρίμανση. Ο άνθρωπος απέκτησε πρωτοφανή μέσα, χωρίς να μάθει πάντοτε να τα χρησιμοποιεί ορθά.

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες διακοπών βασικών επικοινωνιών και λειτουργιών που στηρίζουν την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες ακόμη ανατροπές και εκπλήξεις μας επιφυλάσσει η επόμενη ημέρα.

6. Ο άνθρωπος «ζώον» παραμένει

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας: βία,τρομοκρατία,ανασφάλεια,  συγκρούσεις, έγκλημα, ανομία, ληστεία , βιασμός των θεσμών κ.α . Θα δείτε τον άνθρωπο να συμπεριφέρεται συχνά ως άλογο ζώο, να σέρνεται στα τέσσερα αναζητώντας το θείο, να προσκυνά το ψέμα ακόμη και σε χώρους με ιστορικό και συμβολικό βάρος, όπως το Πολυτεχνείο.

Θα δείτε μια πολιτεία που στερεί από τα Ελληνόπουλα την ουσιαστική γνωριμία με την αρχαία σοφία των προγόνων μας, στο όνομα μιας παρερμηνευμένης πολιτικής ορθότητας.

Θα δείτε πολέμους, πυρηνικούς εξοπλισμούς και τον διαρκή κίνδυνο ενός ολέθρου για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Θα δείτε ηγέτες που καθορίζουν τις τύχες του κόσμου να αμφισβητούν την κλιματική αλλαγή και να μην λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος.

Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εποχής μας: τεχνολογικά πανίσχυρης εποχής

Και αυτά είναι μόνο ένα μέρος του σύγχρονου  χάους  και  παρακμής.

7. Συμπέρασμα – Η ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο και στη Γη

Οι φιλόσοφοι, οι κοινωνιολόγοι, οι πολιτειολόγοι, οι εκπρόσωποι των θεωρητικών και κυρίως των φυσικών επιστημών, καθώς και οι πολιτικοί, έχουν χρέος να συνειδητοποιήσουν αυτή την αλήθεια.

Δεν αρκεί η έρευνα της Φύσεως και η τεχνολογική πρόοδος. Προέχει η μόρφωση, η παιδεία και η ηθική βελτίωση του ανθρώπου.

Εάν δεν αναλάβουν αυτή την ευθύνη, τότε δικαίως πρέπει να χαρακτηριστούν αδίστακτοι και θανάσιμοι εχθροί του ανθρώπου, του πολιτισμού και της ίδιας της Γης.

  (17/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

Η ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

  «Η παρούσα ανάλυση δεν αποτελεί απλώς μια εκ των υστέρων ιστορική ή πολιτική εκτίμηση. Είναι αποτέλεσμα προσωπικής βιωματικής εμπειρίας, παρατηρήσεων και γνώσης των γεγονότων, όπως αυτά εξελίχθηκαν κατά την κρίσιμη περίοδο του 1973-1974, από τη θέση μου ως ανώτερου αξιωματικού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι απόψεις που διατυπώνονται αποτελούν τη δική μου αποτίμηση των γεγονότων, υπό το πρίσμα όσων έζησα και αντιλήφθηκα εκείνη την εποχή.»

Είναι η εσχάτη μωρία η άγνοια της σημερινής κοινωνίας για το τι συνέβη τον Νοέμβριο του 1973 στο Πολυτεχνείο. Και είναι λυπηρό να σύρεται επί τριήμερο ένας ολόκληρος λαός στην πλάνη της «επανάστασης» του Πολυτεχνείου, η οποία κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί αποφράδα ημέρα περισυλλογής, μνήμης και πράξης προς αποφυγήν παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον.

Μια απλή συγκέντρωση της νεολαίας, ένεκα της χαλάρωσης των μέτρων από τη χούντα και της πορείας προς τον εκδημοκρατισμό από τη νέα κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη, το πολιτικό σύστημα τη βάφτισε «Επανάσταση» και έκτοτε ταλαιπωρεί τον λαό της Αθήνας με ένα ψέμα και μια φάρσα, που κατέληξε στη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Και να σκεφθεί κανείς ότι όλο το σενάριο ήταν σκηνοθετημένο από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, γιατί επιζητούσαν από καιρό την έξωση του Μακαρίου από την εξουσία της Κύπρου. Τον θεωρούσαν άνθρωπο της Μόσχας και ήθελαν να τον εκβάλλουν πάση θυσία. Και επειδή ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος δεν τους έκανε τη χάρη, θεώρησαν ότι το κατάλληλο πρόσωπο για να φέρει εις πέρας το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ήταν ο σιωπηλός αρχηγός της ΕΣΑ, Δημ. Ιωαννίδης.

Η πτώση του Παπαδόπουλου είχε προκαθοριστεί από τον Σεπτέμβριο του 1973, όταν ο δικτάτορας αρνήθηκε τη χρησιμοποίηση των βάσεων της Κρήτης από τα αμερικανικά αεροπλάνα με προορισμό το Ισραήλ, κατά τον πόλεμο Αιγύπτου – Ισραήλ του Γιομ Κιπούρ (6 Οκτωβρίου 1973), ενώ είχε επιτρέψει τη διέλευση σοβιετικών αεροσκαφών από τον ελληνικό εναέριο χώρο προς την Αίγυπτο.

Η μεθόδευση ήταν εύκολη, διότι το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρότι βρισκόταν στην παρανομία, ήλεγχε τη νεολαία στα πανεπιστήμια. Και τόσο το ΚΚΕ όσο και ο εν αδρανεία τότε πολιτικός κόσμος είχαν συμφέρον από μια εξέγερση της νεολαίας για την πτώση της χούντας. Κανείς εκ των κομμουνιστών και αριστερών υποκινητών, αλλά και των πολιτικών, δεν ενδιαφερόταν για τις ζοφερές προοπτικές στη μεγαλόνησο. Ο αντικειμενικός σκοπός τους ήταν η εξουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με τη θυσία της Κύπρου.

Έτσι στήθηκε το σκηνικό για την εκδίωξη της χούντας Παπαδόπουλου, η οποία αρνείτο το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, και τη διαδοχή του από τον βολικό ηλίθιο ή και πράκτορά τους —αυτό δεν ξεκαθαρίστηκε μέχρι σήμερα—, τον αόρατο δικτάτορα Δημ. Ιωαννίδη.

Τόσο οι εξωτερικές δυνάμεις όσο και οι εσωτερικές δεν ήθελαν τη μετάβαση στη δημοκρατία, όπως την είχε μεθοδεύσει η χούντα Παπαδόπουλου με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Δηλαδή, μια δημοκρατία με κανόνες, με νόμους και με πατριωτισμό, και όχι όπως το χάλι της Μεταπολίτευσης, με τη διάλυση και τη σήψη.

Ακόμη και η Ευρώπη δεν ήθελε μια δημοκρατική Ελλάδα με ετήσια άνοδο του εθνικού της εισοδήματος κατά 6-7%, ενώ την ανησυχούσε η δυναμική παραγωγική βάση της Ελλάδος την εποχή εκείνη.

Ο Κίσινγκερ, όμως, ήθελε πάση θυσία τη διχοτόμηση της Κύπρου, γιατί την προόριζε —όπως άλλωστε και έγινε— ως το «οπίσθιο έδαφος» του Ισραήλ. Αυτό δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί με τον Μακάριο στην εξουσία.

 Φυσικά  η Τουρκία ήταν έτοιμη να καλύψει το κενό που θα δημιουργούσε η πτώση του Μακαρίου.

Την ημέρα εκείνη που φώναζε η κ. Δαμανάκη «Εδώ Πολυτεχνείο», παιζόταν η διχοτόμηση της Κύπρου από τους Αμερικανούς σχεδιαστές, τους Τούρκους στρατοκράτες και τους πάντα ανθέλληνες κομμουνιστές υποκινητές της άφρονης νεολαίας. Στο παιχνίδι συνέβαλε και ο αρχομανής Μακάριος, με την εμμονή του στην εξουσία, αλλά και οι ανεύθυνοι πολιτικοί (εντός και εκτός Ελλάδος), που επιζητούσαν ευκαιρία να επανέλθουν στην πατρίδα και στην εξουσία.

Η εξέγερση, λοιπόν, του Πολυτεχνείου ήταν το «εμπύρευμα» για να επέλθει η αλλαγή και να χαθεί η Κύπρος, σχεδόν χωρίς πόλεμο, αλλά με τρομερές θυσίες που ισοδυναμούν με Καταστροφή.

Και αντί ο άφρων πολιτικός κόσμος, κάποτε —έστω και αργά—, να συναισθανθεί το βάρος της ευθύνης του και να προβεί σε μετάνοια και αυτοκριτική για τα τεκταινόμενα εκείνης της εποχής,  εορτάζει την επάνοδο της Δημοκρατίας και το Πολυτεχνείο.

. Τότε, άλλοι μεν αδιαφόρησαν να στηρίξουν τον εκδημοκρατισμό Μαρκεζίνη και άλλοι έπαιξαν με τους Αμερικανούς στο σκοτεινό ταμπλό. Ακόμη δεν έχουν αποκαλύψει τον φάκελο με την προδοσία της Κύπρου, για να μην θιγούν οι Αμερικανοί και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

Όλα τότε ήταν ρευστά και η CIA έπαιζε όπως ήθελε το παιχνίδι της Κύπρου.

Συμπερασματικά

1/ Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια φάρσα που υποκινήθηκε από τους κομμουνιστές και το εκμεταλλεύτηκαν πολλοί και κυρίως οι ΗΠΑ

2/ Αποτέλεσμα της εξέγερσης αυτής ήταν η πτώση του Παπαδόπουλου και η άνοδος του αόρατου δικτάτορα Ιωαννίδη, ο οποίος προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου κατ’ εντολήν των Αμερικανών.

3/ Υπεύθυνοι για την Κυπριακή Τραγωδία είναι πρωταρχικά:

  • Οι ΗΠΑ, ως σχεδιαστές και υποκινητές της γεωπολιτικής σκακιέρας .
  • Η Τουρκία, με την εισβολή του Αττίλα.
  • Ο Δημ. Ιωαννίδης, ο οποίος έκανε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.
  • Ο μονομανής Μακάριος, με την εγωπάθειά του και την έκκλησή του στον ΟΗΕ για επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανίας και Τουρκίας), προκειμένου να διώξουν τη χούντα Σαμψών.
  • Ο Κ. Καραμανλής, για τις δολοπλοκίες του στο Παρίσι με τον Κίσινγκερ, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την κρίση της Κύπρου προς ίδιον όφελος, αλλά και για την απραξία του κατά τον Αττίλα 2 και την έξοδο της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ.
  • Ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που καιροσκοπούσε και αδράνησε εκείνη την εποχή.
  • Το αντεθνικό ΚΚΕ και οι Αριστεροί, οι οποίοι πάντα προδίδουν τη χώρα. Έτσι συνέβη και στο Κυπριακό, όπως στο Πολυτεχνείο, στις Πρέσπες, στα Δεκεμβριανά, στον Εμφύλιο κ.λπ.

4/ Ο ελληνικός λαός, στην ολότητά του, δεν έλαβε μέρος στο «πανηγύρι» του Πολυτεχνείου και έτσι έγινε ομαλά η μετάβαση από τη μία χούντα στην άλλη.

5/ Έκτοτε, ενώ οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που έφεραν τον Αττίλα, η Μεταπολίτευση μετέτρεψε το ζήτημα σε ελληνοτουρκική διένεξη. Έτσι, μετά από πολλές φάσεις και υποχωρήσεις, έχει λησμονηθεί η επανένωση της Κύπρου. Η Τουρκία έχει δημιουργήσει de facto το δικό της μόρφωμα με την αυτοαποκαλούμενη ΤΔΒΚ και ζητεί την επανένωση δύο ομόσπονδων κρατών, δηλαδή την de jure διχοτόμηση της Κύπρου.

  (16/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

Η ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

  «Η παρούσα ανάλυση δεν αποτελεί απλώς μια εκ των υστέρων ιστορική ή πολιτική εκτίμηση. Είναι αποτέλεσμα προσωπικής βιωματικής εμπειρίας, παρατηρήσεων και γνώσης των γεγονότων, όπως αυτά εξελίχθηκαν κατά την κρίσιμη περίοδο του 1973-1974, από τη θέση μου ως ανώτερου αξιωματικού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι απόψεις που διατυπώνονται αποτελούν τη δική μου αποτίμηση των γεγονότων, υπό το πρίσμα όσων έζησα και αντιλήφθηκα εκείνη την εποχή.»

Είναι η εσχάτη μωρία η άγνοια της σημερινής κοινωνίας για το τι συνέβη τον Νοέμβριο του 1973 στο Πολυτεχνείο. Και είναι λυπηρό να σύρεται επί τριήμερο ένας ολόκληρος λαός στην πλάνη της «επανάστασης» του Πολυτεχνείου, η οποία κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί αποφράδα ημέρα περισυλλογής, μνήμης και πράξης προς αποφυγήν παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον.

Μια απλή συγκέντρωση της νεολαίας, ένεκα της χαλάρωσης των μέτρων από τη χούντα και της πορείας προς τον εκδημοκρατισμό από τη νέα κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη, το πολιτικό σύστημα τη βάφτισε «Επανάσταση» και έκτοτε ταλαιπωρεί τον λαό της Αθήνας με ένα ψέμα και μια φάρσα, που κατέληξε στη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Και να σκεφθεί κανείς ότι όλο το σενάριο ήταν σκηνοθετημένο από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, γιατί επιζητούσαν από καιρό την έξωση του Μακαρίου από την εξουσία της Κύπρου. Τον θεωρούσαν άνθρωπο της Μόσχας και ήθελαν να τον εκβάλλουν πάση θυσία. Και επειδή ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος δεν τους έκανε τη χάρη, θεώρησαν ότι το κατάλληλο πρόσωπο για να φέρει εις πέρας το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ήταν ο σιωπηλός αρχηγός της ΕΣΑ, Δημ. Ιωαννίδης.

Η πτώση του Παπαδόπουλου είχε προκαθοριστεί από τον Σεπτέμβριο του 1973, όταν ο δικτάτορας αρνήθηκε τη χρησιμοποίηση των βάσεων της Κρήτης από τα αμερικανικά αεροπλάνα με προορισμό το Ισραήλ, κατά τον πόλεμο Αιγύπτου – Ισραήλ του Γιομ Κιπούρ (6 Οκτωβρίου 1973), ενώ είχε επιτρέψει τη διέλευση σοβιετικών αεροσκαφών από τον ελληνικό εναέριο χώρο προς την Αίγυπτο.

Η μεθόδευση ήταν εύκολη, διότι το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρότι βρισκόταν στην παρανομία, ήλεγχε τη νεολαία στα πανεπιστήμια. Και τόσο το ΚΚΕ όσο και ο εν αδρανεία τότε πολιτικός κόσμος είχαν συμφέρον από μια εξέγερση της νεολαίας για την πτώση της χούντας. Κανείς εκ των κομμουνιστών και αριστερών υποκινητών, αλλά και των πολιτικών, δεν ενδιαφερόταν για τις ζοφερές προοπτικές στη μεγαλόνησο. Ο αντικειμενικός σκοπός τους ήταν η εξουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με τη θυσία της Κύπρου.

Έτσι στήθηκε το σκηνικό για την εκδίωξη της χούντας Παπαδόπουλου, η οποία αρνείτο το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, και τη διαδοχή του από τον βολικό ηλίθιο ή και πράκτορά τους —αυτό δεν ξεκαθαρίστηκε μέχρι σήμερα—, τον αόρατο δικτάτορα Δημ. Ιωαννίδη.

Τόσο οι εξωτερικές δυνάμεις όσο και οι εσωτερικές δεν ήθελαν τη μετάβαση στη δημοκρατία, όπως την είχε μεθοδεύσει η χούντα Παπαδόπουλου με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Δηλαδή, μια δημοκρατία με κανόνες, με νόμους και με πατριωτισμό, και όχι όπως το χάλι της Μεταπολίτευσης, με τη διάλυση και τη σήψη.

Ακόμη και η Ευρώπη δεν ήθελε μια δημοκρατική Ελλάδα με ετήσια άνοδο του εθνικού της εισοδήματος κατά 6-7%, ενώ την ανησυχούσε η δυναμική παραγωγική βάση της Ελλάδος την εποχή εκείνη.

Ο Κίσινγκερ, όμως, ήθελε πάση θυσία τη διχοτόμηση της Κύπρου, γιατί την προόριζε —όπως άλλωστε και έγινε— ως το «οπίσθιο έδαφος» του Ισραήλ. Αυτό δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί με τον Μακάριο στην εξουσία.

 Φυσικά  η Τουρκία ήταν έτοιμη να καλύψει το κενό που θα δημιουργούσε η πτώση του Μακαρίου.

Την ημέρα εκείνη που φώναζε η κ. Δαμανάκη «Εδώ Πολυτεχνείο», παιζόταν η διχοτόμηση της Κύπρου από τους Αμερικανούς σχεδιαστές, τους Τούρκους στρατοκράτες και τους πάντα ανθέλληνες κομμουνιστές υποκινητές της άφρονης νεολαίας. Στο παιχνίδι συνέβαλε και ο αρχομανής Μακάριος, με την εμμονή του στην εξουσία, αλλά και οι ανεύθυνοι πολιτικοί (εντός και εκτός Ελλάδος), που επιζητούσαν ευκαιρία να επανέλθουν στην πατρίδα και στην εξουσία.

Η εξέγερση, λοιπόν, του Πολυτεχνείου ήταν το «εμπύρευμα» για να επέλθει η αλλαγή και να χαθεί η Κύπρος, σχεδόν χωρίς πόλεμο, αλλά με τρομερές θυσίες που ισοδυναμούν με Καταστροφή.

Και αντί ο άφρων πολιτικός κόσμος, κάποτε —έστω και αργά—, να συναισθανθεί το βάρος της ευθύνης του και να προβεί σε μετάνοια και αυτοκριτική για τα τεκταινόμενα εκείνης της εποχής,  εορτάζει την επάνοδο της Δημοκρατίας και το Πολυτεχνείο.

. Τότε, άλλοι μεν αδιαφόρησαν να στηρίξουν τον εκδημοκρατισμό Μαρκεζίνη και άλλοι έπαιξαν με τους Αμερικανούς στο σκοτεινό ταμπλό. Ακόμη δεν έχουν αποκαλύψει τον φάκελο με την προδοσία της Κύπρου, για να μην θιγούν οι Αμερικανοί και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

Όλα τότε ήταν ρευστά και η CIA έπαιζε όπως ήθελε το παιχνίδι της Κύπρου.

Συμπερασματικά

1/ Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια φάρσα που υποκινήθηκε από τους κομμουνιστές και το εκμεταλλεύτηκαν πολλοί και κυρίως οι ΗΠΑ

2/ Αποτέλεσμα της εξέγερσης αυτής ήταν η πτώση του Παπαδόπουλου και η άνοδος του αόρατου δικτάτορα Ιωαννίδη, ο οποίος προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου κατ’ εντολήν των Αμερικανών.

3/ Υπεύθυνοι για την Κυπριακή Τραγωδία είναι πρωταρχικά:

  • Οι ΗΠΑ, ως σχεδιαστές και υποκινητές της γεωπολιτικής σκακιέρας .
  • Η Τουρκία, με την εισβολή του Αττίλα.
  • Ο Δημ. Ιωαννίδης, ο οποίος έκανε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.
  • Ο μονομανής Μακάριος, με την εγωπάθειά του και την έκκλησή του στον ΟΗΕ για επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανίας και Τουρκίας), προκειμένου να διώξουν τη χούντα Σαμψών.
  • Ο Κ. Καραμανλής, για τις δολοπλοκίες του στο Παρίσι με τον Κίσινγκερ, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την κρίση της Κύπρου προς ίδιον όφελος, αλλά και για την απραξία του κατά τον Αττίλα 2 και την έξοδο της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ.
  • Ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που καιροσκοπούσε και αδράνησε εκείνη την εποχή.
  • Το αντεθνικό ΚΚΕ και οι Αριστεροί, οι οποίοι πάντα προδίδουν τη χώρα. Έτσι συνέβη και στο Κυπριακό, όπως στο Πολυτεχνείο, στις Πρέσπες, στα Δεκεμβριανά, στον Εμφύλιο κ.λπ.

4/ Ο ελληνικός λαός, στην ολότητά του, δεν έλαβε μέρος στο «πανηγύρι» του Πολυτεχνείου και έτσι έγινε ομαλά η μετάβαση από τη μία χούντα στην άλλη.

5/ Έκτοτε, ενώ οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που έφεραν τον Αττίλα, η Μεταπολίτευση μετέτρεψε το ζήτημα σε ελληνοτουρκική διένεξη. Έτσι, μετά από πολλές φάσεις και υποχωρήσεις, έχει λησμονηθεί η επανένωση της Κύπρου. Η Τουρκία έχει δημιουργήσει de facto το δικό της μόρφωμα με την αυτοαποκαλούμενη ΤΔΒΚ και ζητεί την επανένωση δύο ομόσπονδων κρατών, δηλαδή την de jure διχοτόμηση της Κύπρου.

  (16/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org