Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟΝ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ;

(του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη)

Το δωδεκάεδρο σύμπαν;

Πρόσφατες έρευνες υποστηρίζουν ότι το Σύμπαν μοιάζει με μπάλα ποδοσφαίρου (δημοσίευμα του επιστημονικού περιοδικού Nature). Η επιστημονική έρευνα παρουσιάζει πειστικά στοιχεία για τη μορφή του Σύμπαντος ως δωδεκαέδρου. Τα συμπεράσματα αυτά εξάγονται από παρατηρήσεις δορυφόρων, οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη.

Πρώτοι οι Έλληνες διατύπωσαν τη θεωρία περί του δωδεκαεδρικού Σύμπαντος. Ο Πυθαγόρας, στη θεωρία του περί αριθμών και σχημάτων, υποστήριζε ότι το Σύμπαν είναι ρομβοειδές. Μάλιστα απέδιδε στον αριθμό δώδεκα ιδιαίτερες ιδιότητες, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι και οι πλανήτες του Ηλίου θεωρούνταν δώδεκα. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι Ολύμπιοι Θεοί είναι δώδεκα.

Παρόμοια άποψη διατυπώνει και ο Πλάτων, ο οποίος θεωρεί ότι το Σύμπαν αποτελείται από τέτοια γεωμετρικά σχήματα. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι μελέτησε επίσης τα δωδεκάεδρα, όπως και ο περίφημος αστρονόμος Κέπλερ, ο οποίος διατύπωσε τη θεωρία ότι η δομή του Ηλιακού Συστήματος βασίζεται σε γεωμετρικά στερεά.

Οριστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη αυτά ερωτήματα της κοσμολογίας ίσως δώσουν στο μέλλον τα διαστημικά τηλεσκόπια, τα οποία πιθανόν να αποκαλύψουν την κρυφή γεωμετρία του Σύμπαντος.

Η κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων (ΚΑΜ), που θεωρείται η «ηχώ» της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), προσφέρει πληθώρα πολύτιμων στοιχείων για την πρώιμη ιστορία του Σύμπαντος, καθώς και για τη γενικότερη δομή του. Το βασικό ερώτημα που απασχολεί τους κοσμολόγους είναι κατά πόσον το Σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται επ’ άπειρον ή, μετά την παρέλευση δισεκατομμυρίων ετών, θα ακολουθήσει αντίστροφη πορεία και θα αρχίσει να συστέλλεται.

Το διαστημικό όχημα «Wilkinson»

Τα δεδομένα που μετέδωσε το Διαστημικό Όχημα Μικροκυματικής Ανισοτροπίας «Wilkinson», το οποίο είχε ως αποστολή την καταγραφή της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων, οδήγησαν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι οι θερμοκρασιακές μεταβολές που παρατηρούνται σε όλο τον ουράνιο θόλο είναι μικρότερες από εκείνες που θα αναμένονταν εάν το Σύμπαν ήταν άπειρο.

Οι παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου δείχνουν ότι το Σύμπαν είναι πολύ μικρό για να εμφανίζει μεγάλες μεταβολές στην κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων. Αστρονόμοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία υποστηρίζουν ότι το Διάστημα δεν είναι αρκετά μεγάλο ώστε να επιτρέπει σημαντικές διακυμάνσεις της.

Ένα πεπερασμένο και μικρό Σύμπαν, αποτελούμενο από κυρτά πεντάεδρα που σχηματίζουν μια σφαιρική δομή, φαίνεται να ερμηνεύει ικανοποιητικά τα αποτελέσματα των παρατηρήσεων.

Ο καθηγητής Τζορτζ Έλις, του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική, δήλωσε:

«Ένα δωδεκαεδρικό Σύμπαν θα είχε πολύ ενδιαφέρουσες ιδιότητες, εάν ήταν δυνατός ο διάπλους του. Αν προχωρούσαμε πέρα από τα άκρα του δωδεκαέδρου, θα επιστρέφαμε στο εσωτερικό του από την αντίθετη πλευρά.»

Ακριβέστερες παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου «Wilkinson», καθώς και τα στοιχεία που αναμένονταν από το διαστημικό τηλεσκόπιο «Planck», θα μπορούσαν να αποκαλύψουν αν το Σύμπαν είναι πράγματι δωδεκαεδρικό ή αν η γεωμετρία του είναι ακόμη πιο πολύπλοκη.

(Πηγή: Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 10/10/2003.)

Επιβεβαιώνουν τις γνώσεις των Αρχαίων Ελλήνων

Οι πρόσφατες αυτές έρευνες οδηγούν, κατά την άποψή μου, στο συμπέρασμα ότι οι σύγχρονοι επιστήμονες ουσιαστικά ανακαλύπτουν εκ νέου γνώσεις που είχαν ήδη διατυπώσει οι Αρχαίοι Έλληνες. Οι τελευταίοι, κατά την αντίληψή μου, τις είχαν κληρονομήσει από την προκατακλυσμιαία υπερτεχνολογία της «Χρυσής Εποχής», την οποία δημιούργησαν οι λαοί της θάλασσας γύρω από το Αιγαίο.

Όπως πολλές θεωρίες των Ελλήνων σοφών επιβεβαιώνονται με την πάροδο του χρόνου, έτσι –κατά την άποψή μου– και οι αντιλήψεις του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα και άλλων φιλοσόφων περί δωδεκαεδρικού Σύμπαντος φαίνεται να βρίσκουν σήμερα νέα ερείσματα μέσα από τις δυνατότητες των σύγχρονων επιστημονικών οργάνων.

Τι έγιναν τα απομεινάρια της τεχνολογίας των Θεών;

Σε πανάρχαια εποχή συνέβη μία τεράστια γεωλογική καταστροφή, η οποία προήλθε από κάποια κοσμική ή γεωλογική μεταβολή. Αποτέλεσμα αυτής υπήρξε η αλλαγή στις τροχιές των ουρανίων σωμάτων και η μεταβολή του άξονα περιστροφής της Γης (Πλάτων, Τίμαιος 22c-d, Κριτίας, Ησίοδος, Θεογονία, Αισχύλος, Προμηθέας Δεσμώτης κ.ά.).

Μετά το τρομακτικό κατακλυσμιαίο κύμα, μόνον οικοδομήματα εξαιρετικής αντοχής ήταν δυνατόν να διατηρηθούν, κυρίως δε οι ισόπεδες βάσεις τους. Πολλές από αυτές τις κατασκευές, που έχουν βρεθεί σε διάφορα σημεία του κόσμου –πυραμίδες, μεγαλιθικά μνημεία, θολωτοί τάφοι, μενίρ, αρχαίοι χάρτες κ.ά.– είναι αμφίβολο αν θα μπορούσαμε να τις ανακατασκευάσουμε ακόμη και με τα σημερινά υπερσύγχρονα τεχνικά μέσα. Πρόσφατα, μάλιστα, ανακοινώθηκε η ανακάλυψη πυραμιδοειδούς κατασκευής στον υποθαλάσσιο χώρο της Ιαπωνίας.

Η εποχή αυτή της προηγμένης υπερτεχνολογίας περιγράφεται από τον Ησίοδο και άλλους αρχαίους συγγραφείς ως η «Χρυσή Εποχή».

Ο Πυθαγόρας και ο Πλάτων δεν υπήρξαν τυχαίοι άνθρωποι. Εκτός του ότι ήταν μυημένοι στα Ορφικά Μυστήρια, είναι πιθανόν να είχαν πρόσβαση σε πανάρχαια αρχεία ή ιερά κέντρα γνώσης, από τα οποία άντλησαν σημαντικό μέρος των πληροφοριών που διέσωσαν στα έργα και στη διδασκαλία τους.

Οι αναφορές τους στο δωδεκαεδρικό Σύμπαν φαίνεται να παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ακρίβεια. Όπως ακριβείς θεωρούνται οι πληροφορίες τους για τον Ατλαντικό και την Αμερική, έτσι –κατά την άποψή μου– θα μπορούσαν να είναι ακριβείς και οι αναφορές τους στην Ατλαντίδα. Γιατί να έχουν επιβεβαιωθεί σε τόσα πολλά σημεία και όχι και σε αυτό; Ίσως απλώς να μην έχουμε ακόμη φθάσει στο επίπεδο γνώσεων της «Χρυσής Εποχής».

Η «Μυθολογία» μας ως πηγή γνώσεων

Μέσα στους μύθους της θρησκείας του Δωδεκαθέου υπάρχει ένας τεράστιος όγκος πανάρχαιων πληροφοριών και γνώσεων, τόσο για τον κόσμο και το Σύμπαν –ιδιαίτερα για τους πλησιέστερους προς τη Γη αστέρες και το Ηλιακό μας Σύστημα– όσο και για την προκατακλυσμιαία «Χρυσή Εποχή».

Σήμερα θαυμάζουμε τους γίγαντες του πνεύματος, όπως τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, για το σύνολο του έργου τους. Οι άνθρωποι αυτοί έθεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο σύγχρονος παγκόσμιος πολιτισμός. Κατά μία έννοια, διατύπωσαν σχεδόν όλα τα μεγάλα φιλοσοφικά και επιστημονικά ερωτήματα, ενώ οι μεταγενέστεροι συχνά επανέρχονται στις ιδέες τους.

Τους θαυμάζουμε για τη φιλοσοφία, την αστρονομία, τα μαθηματικά και τις άλλες επιστήμες. Τους θαυμάζουμε γιατί πρώτοι όρισαν έννοιες όπως η λογική,  η ελευθερία, η δημοκρατία και οι ανθρώπινες αξίες. Τους θαυμάζουμε ακόμη γιατί δίδαξαν με τη ζωή και τον θάνατό τους τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ζει και να πεθαίνει ο άνθρωπος, όπως ο Λεωνίδας και ο Σωκράτης.

Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο πολλοί διστάζουν να τους ακολουθήσουν: τη θρησκεία τους.

Πώς είναι δυνατόν –όπως συχνά υποστηρίζεται– μια «ειδωλολατρική» θρησκεία να δημιούργησε έναν τόσο υψηλό πολιτισμό; Είναι δυνατόν προσωπικότητες τέτοιου πνευματικού μεγέθους να λάτρευαν απλώς άψυχα είδωλα;

Τραγική οπισθοδρόμηση ο ανατολικος δογματισμος

Κατά την άποψή μου, από την επικράτηση  τωνς νέων ανατολικών θρησκείας και έπειτα, η παραδοσιακή ελληνική θρησκεία υπέστη σκληρό διωγμό και χαρακτηρίστηκε απαξιωτικά ως «ειδωλολατρική». Έτσι διακόπηκαν οι δεσμοί του Έλληνα με την προγονική του παράδοση, γεγονός που καθιστά σήμερα δυσκολότερη την επαναπροσέγγισή της, εκτός κι’ αν καθερώσει την αρχαία γλώσσα του  και την πατρώα θρησκεία σαν φιλοσοφία περισσότερο παρά σαν λατρεία

Η αντίφαση έγινε ιδιαίτερα εμφανής τα τελευταία χρόνια, καθώς παρατηρείται αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη μελέτη των αρχαίων ελληνικών κειμένων. Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το θείο ή, στη χειρότερη περίπτωση, προβάλλει τις δικές του αντιλήψεις στον αρχαίο κόσμο.

Άλλοι θεωρούν τους θεούς ως υπερβατικές υλικοπνευματικές οντότητες, άλλοι ως φυσικές δυνάμεις και ενέργειες, άλλοι ως συμβολικές εκφράσεις αρχετύπων και άλλοι ως ιστορικά πρόσωπα ή βασιλείς που θεοποιήθηκαν από τη συλλογική μνήμη.

Η πολυφωνία αυτή δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητική. Αντιθέτως, αποτελεί γνώρισμα του ελληνικού πολιτισμού. Παρόμοιες διαφωνίες υπήρχαν και στην αρχαιότητα.

Οι φιλόσοφοι συχνά απέρριπταν τις υπερβολές των ποιητών, τους οποίους κατηγορούσαν ότι απέδιδαν στους θεούς ανθρώπινα πάθη και απαράδεκτες συμπεριφορές. Ο Ξενοφάνης, για παράδειγμα, επέκρινε τον Όμηρο και τον Ησίοδο επειδή απέδωσαν στους θεούς πράξεις που, στους ανθρώπους, θεωρούνται αισχρές: εξαπάτηση, κλοπή και μοιχεία.

Εμείς οι Έλληνες, εχθροί του εαυτού μας

Ο Πλάτων, στο δεύτερο βιβλίο της Πολιτείας (377 κ.ε.), καταφέρεται εναντίον των ποιητών που παραποιούν τη φύση του θείου και υποστηρίζει ότι οι θεοί πρέπει να παρουσιάζονται όπως πραγματικά είναι.

Επιπλέον, θεωρεί ότι οι υπερβολές και οι αλληγορίες των ποιητών δεν πρέπει να διδάσκονται χωρίς ερμηνεία στους νέους, επειδή αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημά τους και κινδυνεύουν να σχηματίσουν εσφαλμένες αντιλήψεις για τη φύση του θείου.

Κατά τη δική μου ερμηνεία, οι αναφορές στα άρματα, στον εξοπλισμό και γενικότερα στα έργα των θεών δεν αφορούν κατ’ ανάγκην τις ίδιες τις θεϊκές οντότητες της ελληνικής θρησκείας, αλλά αποτελούν τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι συγγραφείς διέσωσαν πληροφορίες για την προκατακλυσμιαία «Χρυσή Εποχή».

Η Ελληνική Αρχαιολογία δεν είναι Μυθολογία

Επομένως, η ελληνική μυθολογία δεν είναι παραμύθι –όπως συχνά υποστηρίζεται– αλλά αποτελεί, κατά την άποψή μου, την ελληνική αρχαιολογία της προϊστορικής εποχής. Είναι οι μνήμες τεράστιων καταστροφών, γεωλογικών μεταβολών, πλημμυρών και άλλων φαινομένων που έμειναν στην συλλογική μνήμη ,΄όπως έμεινε σε μας η θεομηνία «Daniel»  με μία κωδική  λέξη.

Η λέξη «μύθος» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην παραμύθι. Μπορεί να σημαίνει μια ιστορία διατυπωμένη με αλληγορικό και έντεχνο τρόπο, ώστε να διαδοθεί εύκολα από γενιά σε γενιά και να φθάσει έως τις ημέρες μας.

Κατά τον Σωκράτη, μέσα στους μύθους μεταφέρονται πληροφορίες και έννοιες υψηλού επιπέδου. Μόνον μέσω των μύθων μπορούσε να διασωθεί η γνώση μετά την καταστροφή ενός ανεπτυγμένου πολιτισμού και να παραδοθεί στους βοσκούς και τους βουκόλους που επέζησαν της Μεγάλης Καταστροφής (Πλάτων, Τίμαιος, 22d).

Έτσι διασώθηκαν οι μύθοι και, εφόσον ερευνηθούν, ερμηνευθούν σωστά και αξιοποιηθούν τα διδάγματά τους, με άλλες πληροφορίες της επιστήμης,  μπορούν να προσφέρουν πολύτιμες γνώσεις και στη σύγχρονη κοινωνία. (5/8/26)

Δημοσιεύτηκε στισ

SAWING OFF THE PLANK ON WHICH WE STAND

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Humanity is not only destroying nature; it is also destroying the very conditions for its own survival.

The first factor of self-destruction is modern man who, unlike all other species in the animal kingdom, believes that the Earth belongs to him and that he has the right to dominate it and exploit it for profit at the expense of the environment. For centuries, human activity remained within relatively reasonable limits. However, since the twentieth century, with the rapid advance of technology, the situation has been evolving in a disastrous direction for life on our planet as a whole. Scientists have been warning us for decades that, unless we change course, life on Earth will become increasingly difficult, dangerous and, in some regions, even uninhabitable.

The second factor is the international community, which has proved incapable of agreeing on a unified and effective environmental policy. Nations continue to place their economic and geopolitical interests above the common good, allowing environmental degradation to continue unchecked.

The third factor is the political leadership of every country—and, in this case, of our own. Too often, politicians act like modern-day Epimetheus, responding only after disaster has struck instead of preventing it. Attica, Ilia, Evros, Mati, and now Boeotia stand as painful reminders of this reality. The causes are many: criminal arson, human negligence, failures in electricity networks, inadequate prevention, poor land-use planning, uncontrolled construction, and other long-standing weaknesses. Successive governments all bear their share of responsibility for these policies. Yet, instead of seeking consensus and practical solutions, political parties blame one another while environmental protection remains a secondary concern.

The fourth factor is ourselves. We take care of our homes, yet neglect our neighborhoods, nearby parks, forests, public squares, and streets. We fail to cultivate a sense of collective responsibility or to organize volunteer groups for community safety and forest protection. Instead, we often devote our enthusiasm to secondary concerns—such as sports rivalries—while neglecting matters that directly affect our common safety and well-being.

The fifth factor is, once again, ourselves as voters. Too often, we fail to elect the most capable, honest, and determined representatives. We allow ourselves to be swayed by promises, partisan loyalties, or personal interests, neglecting the highest duty of every citizen: responsible participation in democracy.

In short, modern man, using technology primarily as a means of profit and reckless enrichment, is sawing off the very plank on which he stands above the abyss. As this course continues, an ever-growing number of people will suffer the consequences of climate change and environmental degradation.

Nature neither seeks revenge nor imposes punishment. It simply restores its own balance according to its immutable laws.

The tragic question, however, remains:

What have the other species of the animal and plant kingdoms done to deserve being driven to extinction together with our own civilization?

3 August 2026

Amphiktyon

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Hellenic Society of Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Δημοσιεύτηκε στισ

ΠΡΙΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΑΝΙΔΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο άνθρωπος δεν καταστρέφει μόνο τη φύση· καταστρέφει και τις προϋποθέσεις της δικής του επιβίωσης.

Ο πρώτος παράγοντας αυτοκαταστροφής είναι ο σύγχρονος άνθρωπος, ο οποίος, σε αντίθεση με τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, θεωρεί ότι η Γη τού ανήκει και ότι μπορεί να την εξουσιάζει και να κερδοσκοπεί σε βάρος του περιβάλλοντος. Επί αιώνες η ανθρώπινη δραστηριότητα κινήθηκε μέσα σε σχετικά λογικά όρια. Από τον 20ό όμως αιώνα, με τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα πράγματα εξελίσσονται απελπιστικά για τη ζωή στον πλανήτη στο σύνολό της. Οι επιστήμονες προειδοποιούν εδώ και δεκαετίες ότι, αν δεν αλλάξει η πορεία μας, η ζωή στη Γη θα γίνει δυσκολότερη, επικίνδυνη και, σε ορισμένες περιοχές, ακόμη και αβίωτη.

Δεύτερος παράγοντας είναι η διεθνής κοινότητα, η οποία αδυνατεί να συμφωνήσει σε μια ενιαία και αποτελεσματική περιβαλλοντική πολιτική. Τα κράτη εξακολουθούν να θέτουν συχνά πάνω από το κοινό συμφέρον τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους συμφέροντα, με αποτέλεσμα η καταστροφή να συνεχίζεται.

Τρίτος παράγοντας είναι οι πολιτικοί κάθε κράτους – και, εν προκειμένω, της χώρας μας – οι οποίοι συνήθως ενεργούν ως σύγχρονοι Επιμηθείς. Αντί να προλαμβάνουν τις καταστροφές, παρεμβαίνουν όταν πλέον είναι αργά. Η Αττική, η Ηλεία, ο Έβρος, το Μάτι και τώρα η Βοιωτία αποτελούν οδυνηρές υπενθυμίσεις. Οι αιτίες είναι πολλές: εγκληματικοί εμπρησμοί, ανθρώπινη αμέλεια, προβλήματα στα δίκτυα ηλεκτροδότησης, πλημμελής πρόληψη, λανθασμένες χωροθετήσεις, άναρχη δόμηση και άλλες διαχρονικές αδυναμίες. Για τις πολιτικές αυτές επιλογές, οι κυβερνήσεις διαχρονικά φέρουν το μερίδιο της ευθύνης τους. Αντί όμως να αναζητούν συναινέσεις και λύσεις, αλληλοκατηγορούνται, ενώ η προστασία του περιβάλλοντος παραμένει σε δεύτερη μοίρα.

Τέταρτος παράγοντας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Φροντίζουμε το σπίτι μας, αλλά αδιαφορούμε για τη γειτονιά μας, το άλσος, το δάσος, την πλατεία και τον δρόμο. Δεν καλλιεργούμε πνεύμα συλλογικής ευθύνης ούτε οργανώνουμε εθελοντικές ομάδες αυτοπροστασίας και δασοπροστασίας. Αντίθετα,   διοχετεύουμε τον ενθουσιασμό μας σε δευτερεύοντα ζητήματα(Ομάδες), ενώ αμελούμε εκείνα που αφορούν την κοινή μας ασφάλεια.

Πέμπτος παράγοντας είμαστε και πάλι εμείς, ως εκλογικό σώμα. Συχνά δεν επιλέγουμε τους ικανότερους, τους εντιμότερους και τους πιο αποφασιστικούς εκπροσώπους. Παρασυρόμαστε από υποσχέσεις, κομματικές προτιμήσεις ή προσωπικά συμφέροντα και αμελούμε το ύψιστο καθήκον του πολίτη: την υπεύθυνη συμμετοχή στη δημοκρατία.

Κοντολογίς, ο σύγχρονος άνθρωπος, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία κυρίως ως μέσο κερδοσκοπίας και αλόγιστου πλουτισμού, πριονίζει τη σανίδα πάνω στην οποία στέκεται στο χάος . Όσο συνεχίζεται αυτή η πορεία, τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα βιώνουν τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Η φύση δεν εκδικείται ούτε τιμωρεί. Απλώς αποκαθιστά τη δική της ισορροπία, σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της.

Το τραγικό ερώτημα, όμως, παραμένει: τι μας έφταιξαν τα άλλα είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου, ώστε να τα οδηγούμε στην εξαφάνιση μαζί με τον ίδιο μας τον πολιτισμό; (3/8/26)

 Αμφικτύων
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Δημοσιεύτηκε στισ

THE PERPETRATOR AND THE VICTIM

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The meltemi winds were, in my time, the life-giving breeze that cooled the Aegean Sea and Greece during the summer. Meteorologists say that without them Greece would burn like the Sahara. In the past, these winds were generally mild, but in recent years they have become stronger and more violent.

This is precisely what organized arsonists exploit. On such days, they deliberately ignite fires at strategically chosen locations, where it is virtually impossible to contain them unless they are extinguished within the first few minutes. The main reason is that aerial firefighting aircraft cannot operate effectively when strong winds prevail.

At such times, not only do deliberate arsonists act, but also irresponsible individuals who care nothing for the common good, disregard the laws of the state, and show no respect for the environment, causing wildfires through negligence.

In my opinion, those who intentionally set fires should face the death penalty, while those responsible through negligence should receive life imprisonment with compulsory labor devoted to restoring the natural environment. Perhaps then this obsession with setting fires, which has afflicted the Greek people, would finally come to an end.

According to the Hellenic Fire Service:

  • 35% of forest fires are attributed to negligence.
  • 20% are attributed to deliberate arson.
  • 45% remain of unknown origin, although it is estimated that this category includes both negligent and intentional causes.

However, the issue of wildfires runs much deeper.

1. It Begins with Greek Mythology

Was it Prometheus who was to blame for stealing fire from Father Zeus before humanity had learned how to use it properly, thus risking burning themselves and the entire earth? On the contrary, while being punished by Zeus, he left matters to his brother Epimetheus and to his wife Pandora, who learned through suffering after opening Pandora’s Box. Unfortunately, their descendants have learned nothing from so many environmental disasters.

2. Coming to the Modern Era

a) Humanity is responsible for penetrating forest ecosystems and bringing civilization into highly flammable woodland environments.

b) Modern man has neglected the natural environment by polluting the land, the seas, and the atmosphere, thereby destabilizing the entire ecosystem.

3. The Future

From now on, unless effective global measures are taken to reverse the present situation, it is only to be expected that each passing year will bring increasingly destructive megafires, floods, the degradation of marine life, the extinction of numerous animal and plant species, and the emergence of new and unprecedented conditions affecting humanity as a consequence of environmental deterioration.

This is not a punishment, but rather the establishment of a new balance—one that only nature knows how to create.

Yet the “journalists of the wildfire”—mostly women, but also men—lament and shriek in front of the cameras, supposedly to move the public with scenes of devastation. However, no one has ever been seen presenting a deliberate or negligent arsonist on television, nor inviting environmental organizations, where available, to discuss the problem in any meaningful way.

The reason is that forests have become entangled in the vortex of profit-driven exploitation: wind turbines, hotels, new roads, housing developments, and similar projects.

Wildfires create business opportunities for suppliers and contractors: more firefighting aircraft, more fire engines, reconstruction projects, rebuilding settlements, votes, kickbacks for politicians, and so on.

Conclusion

Human beings must become more humane. They must think rationally about their own future and the future of their children. They must change both their way of thinking and their way of living. This change does not require a return to primitivism, but rather a movement toward genuine progress and, above all, toward the moral and intellectual improvement of humanity itself.

This requires a return to the Greek spirit and to Greek education. Let us begin with Homer and Hesiod, so that we may ultimately arrive at the gods, at nature, and finally at mankind.

For man is, at one and the same time,

both the perpetrator and the victim.

2 August 2026

Amphiktyon
Lieutenant General (Ret.), Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Δημοσιεύτηκε στισ

 Ο ΘΥΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΥΜΑ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τα μελτέμια ήταν, στην εποχή μου, το ζωογόνο αεράκι που δρόσιζε τα καλοκαίρια το Αιγαίο και την Ελλάδα. Αν έλειπε αυτό –λένε οι μετεωρολόγοι– η Ελλάδα θα καιγόταν σαν τη Σαχάρα. Παλαιότερα ήταν μάλλον ήπια, τα τελευταία όμως χρόνια έγιναν εντονότερα και βιαιότερα.

Αυτό εκμεταλλεύονται οι εκ συστήματος εμπρηστές και, τις ημέρες αυτές, βάζουν φωτιές σε επίκαιρα σημεία, οι οποίες είναι ανθρωπίνως αδύνατον να αντιμετωπιστούν, εάν δεν κατασβεστούν μέσα στα πρώτα λεπτά. Ο κυριότερος λόγος είναι η αδυναμία χρησιμοποίησης των εναέριων μέσων πυρόσβεσης όταν πνέουν ισχυροί άνεμοι.

Τότε δρουν τόσο οι ασυνείδητοι εμπρηστές όσο και τα αντικοινωνικά άτομα που αδιαφορούν για το καλό των πολλών, για τους νόμους της Πολιτείας και για την αγάπη προς το περιβάλλον και προκαλούν πυρκαγιές από αμέλεια.

Για τους πρώτους, κατά την άποψή μου, η ποινή θα έπρεπε να είναι η θανατική καταδίκη, ενώ για τους δεύτερους ισόβια κάθειρξη με καταναγκαστική εργασία για την αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος. Ίσως τότε να σταματούσε αυτή η πυρομανία που έχει καταλάβει τους Έλληνες.

Κατά την Πυροσβεστική Υπηρεσία:

  • 35% των δασικών πυρκαγιών αποδίδεται σε αμέλεια.
  • 20% αποδίδεται σε εμπρησμό από πρόθεση.
  • 45% παραμένει με άγνωστη αιτία, η οποία εκτιμάται ότι περιλαμβάνει τόσο περιπτώσεις αμέλειας όσο και πρόθεσης.

Όμως το θέμα των πυρκαγιών είναι βαθύτερο.

1. Αρχίζει από την Ελληνική Μυθολογία

Φταίει ο Προμηθέας που έκλεψε το πυρ από τον πατέρα Δία, πριν οι άνθρωποι μάθουν πώς να το χρησιμοποιούν, ώστε να μη καούν οι ίδιοι και μαζί τους ολόκληρη η γη; Αντίθετα, όντας τιμωρημένος από τον Δία, άφησε το έργο στον αδελφό του Επιμηθέα και στη γυναίκα του Πανδώρα, οι οποίοι μαθαίνουν από τα παθήματά τους, (όταν άνοιξαν τον πίθο της Πανδώρας). Δυστυχώς, οι απόγονοί τους δεν έμαθαν τίποτε από τόσες περιβαλλοντικές συμφορές.

2. Και για να έρθουμε στη σύγχρονη εποχή

α) Φταίει ο άνθρωπος που εισχώρησε στον δασικό ιστό και μετέφερε τον πολιτισμό του μέσα στο εύφλεκτο δασικό περιβάλλον.

β) Ο σύγχρονος άνθρωπος αδιαφόρησε για το φυσικό περιβάλλον, μολύνοντας τη στεριά, τη θάλασσα και τον αέρα και καθιστώντας το οικοσύστημα ασταθές.

3. Το μέλλον

Από εδώ και στο εξής, εάν δεν ληφθούν σε παγκόσμιο επίπεδο μέτρα για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης, είναι επόμενο κάθε χρόνο να έχουμε ολοένα και περισσότερες καταστροφικές μεγαπυρκαγιές, πλημμύρες, αλλοίωση της θαλάσσιας ζωής, εξαφάνιση πολλών ειδών ζώων και φυτών και εμφάνιση στον άνθρωπο νέων, πρωτόγνωρων καταστάσεων, που θα οφείλονται στην κακή κατάσταση του περιβάλλοντος.

Δεν πρόκειται για τιμωρία, αλλά για τη δημιουργία μιας νέας ισορροπίας, όπως μόνο η φύση γνωρίζει να δημιουργεί.

Κι όμως, οι «δημοσιογράφοι της πυρκαγιάς» –κυρίως γυναίκες αλλά και άνδρες– κλαυθμυρίζουν και τσιρίζουν για να συγκινήσουν δήθεν τον κόσμο από τη μανία της πυρκαγιάς. Κανέναν όμως δεν είδαμε να παρουσιάζει στην οθόνη έναν συνειδητό ή ασυνείδητο εμπρηστή, ούτε να καλεί, εφόσον υπάρχουν, τις περιβαλλοντικές οργανώσεις να μιλήσουν ουσιαστικά για το πρόβλημα.

Γιατί τα δάση έχουν μπει στη δίνη της κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης: ανεμογεννήτριες, ξενοδοχεία, νέοι δρόμοι, οικισμοί κ.ά.

Οι πυρκαγιές φέρνουν δουλειές στους προμηθευτές και στους κατασκευαστές: περισσότερα πυροσβεστικά αεροσκάφη, οχήματα πυρόσβεσης, έργα αποκατάστασης και ανοικοδόμησης οικισμών, ψήφους και μίζες στους βουλευτές κ.ο.κ.

Συμπέρασμα

Ο άνθρωπος πρέπει να εξανθρωπιστεί, να σκεφθεί λογικά το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του, να αλλάξει τρόπο σκέψης και ζωής. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να κάνει μεταβολή όχι προς τον πρωτογονισμό, αλλά προς την πραγματική πρόοδο και, πρωτίστως, προς τη βελτίωση του ίδιου του ανθρώπου.

Τούτο απαιτεί την επιστροφή στο ελληνικό πνεύμα, στην ελληνική παιδεία. Ας αρχίσουμε από τον Όμηρο και τον Ησίοδο, για να φθάσουμε στους θεούς, στη φύση και, τελικά, στον άνθρωπο.

Γιατί αυτός είναι, συγχρόνως, ο θύτης και το θύμα.

2 Αυγούστου 2026

Αμφικτύων
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Δημοσιεύτηκε στισ

 Η ΘΕΙΑ ΑΡΜΟΝΙΑ

Μελέτη Κωνσταντίνου Κωνσταντινίδη Αμφικτύον

 Η ΘΕΙΑ ΑΡΜΟΝΙΑ

Μελέτη Κωνσταντίνου Κωνσταντινίδη Αμφικτύονα

ΜΕΡΟΣ Α’

Θρησκεία –Θεός και Επιστήμη

Άρθρο 1

 Το Αυτοδημιούργητο Σύμπαν

Ο μέγας Ηράκλειτος είπε: «Αυτόν τον κόσμο ούτε κάποιος από τους θεούς ούτε κάποιος από τους ανθρώπους τον έφτιαξε· ήταν, είναι και θα είναι…». Η διατύπωση αυτή δεν αποτελεί δογματικό αξίωμα, αλλά προϊόν λογικής σκέψης. Διότι, εάν κάποιος δημιουργός κατασκεύασε το Σύμπαν, όπως πιστεύουν οι οπαδοί της βιβλικής παράδοσης, τότε, σύμφωνα με τη λογική, ό,τι γεννιέται αυξάνεται, ωριμάζει και τελικά πεθαίνει.

Με τον όρο «Σύμπαν», όμως, εννοούμε το σύνολο της ύπαρξης, αυτό που περιλαμβάνει τα πάντα. Επομένως, η έννοια ενός δημιουργημένου Σύμπαντος δημιουργεί εύλογα φιλοσοφικά ερωτήματα. Ακόμη κι αν παραβλέψουμε τον συλλογισμό της «γέννησης – ωρίμανσης – θανάτου», η θεωρία της δημιουργίας του Σύμπαντος από έναν Δημιουργό Θεό οδηγεί σε ένα δεύτερο αδιέξοδο: ποιος δημιούργησε τον ίδιο τον Θεό;

Στο σημείο αυτό βρίσκεται, κατά την άποψη του συγγραφέα, η κορύφωση του δογματισμού. Το ερώτημα αυτό παραμένει εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί με βεβαιότητα. Η επιστήμη δεν έχει ακόμη δώσει οριστική απάντηση και μόνο μέσω της φιλοσοφικής σκέψης ή της μεταφυσικής μπορεί κανείς να προσεγγίσει το ζήτημα.

Πριν επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά, πρέπει να επισημάνουμε ότι υπάρχουν δύο βασικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις.

Η πρώτη υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε πέρα από τη φυσική πραγματικότητα. Κατά συνέπεια, απορρίπτει τη θεολογική και δογματική άποψη περί ενός εξωσυμπαντικού Θεού-δημιουργού, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει καμία πειστική μαρτυρία που να αποδεικνύει την ύπαρξή του. Από αυτή την οπτική, το ερώτημα «υπάρχει Θεός;» θεωρείται άνευ νοήματος.

Οι μονοθεϊστικές θρησκείες —Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλαμισμός— αντιμετωπίζονται ως ιστορικά διαμορφωμένοι μύθοι που προσέφεραν παρηγοριά στους πιστούς, αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσαν, κατά την άποψη του συγγραφέα, μέσο εκμετάλλευσης από το ιερατείο.

Αντίστοιχα, μύθος θεωρείται και η θρησκεία του Δωδεκαθέου, με τη διαφορά ότι πρόκειται για ελληνικό δημιούργημα, το οποίο, σύμφωνα με τον συγγραφέα, αποτέλεσε τη φιλοσοφική βάση ενός από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας.

Παράλληλα, ο συγγραφέας θεωρεί ότι τόσο η αρχαία ελληνική θρησκευτική παράδοση όσο και ο Βουδισμός διαφέρουν ουσιωδώς από τις δογματικές κοσμοπολιτικές θρησκείες. Κατά την άποψή του, διδάσκουν τον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής και αποδέχονται ότι όλα τα όντα και όλα τα φυσικά φαινόμενα συνδέονται μεταξύ τους με σχέσεις αλληλεξάρτησης.

Όπως ένα τραυματισμένο μέλος προκαλεί πόνο σε ολόκληρο το σώμα, έτσι και κάθε παραβίαση των φυσικών ή ηθικών νόμων του Σύμπαντος διαταράσσει την ισορροπία του. Αυτό που συνήθως αποκαλείται «εκδίκηση της φύσης» δεν είναι, σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, παρά η διαδικασία αποκατάστασης μιας νέας ισορροπίας.

Έτσι, οι άνθρωποι επιχειρούν να απαντήσουν στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα ακολουθώντας δύο διαφορετικούς δρόμους: άλλοι βασίζονται στη λογική, στην παρατήρηση και στους φυσικούς νόμους, ενώ άλλοι στηρίζονται στην πίστη, στη δογματική αποδοχή και στη θρησκευτική παράδοση.

Ο πρώτος δρόμος οδηγεί στην επιστημονική έρευνα και στη συνεχή αναζήτηση της γνώσης. Ο δεύτερος, κατά τον συγγραφέα, οδηγεί στην αυθεντία, στον δογματισμό και τελικά στον σκοταδισμό.

2ον

Η σχέση θρησκείας, λογικής σκέψης και επιστημονικής γνώσης

Για παράδειγμα, η Καθολική Εκκλησία πίστευε μέχρι σχετικά πρόσφατα ότι η Γη αποτελεί το κέντρο του κόσμου, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία εξακολουθεί να στηρίζει την πίστη της στα λείψανα, στις εικόνες και στα θαύματα.

Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι θρησκείες αποτελούν κατάλοιπα ενός σκοτεινού παρελθόντος, το οποίο αργά αλλά σταθερά αντικαθίσταται από την επιστήμη, την τεχνολογία και τη λογική σκέψη.

Επομένως, η απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει Θεός ή όχι εξαρτάται από εμάς τους ίδιους: από το αν αποδεχόμαστε τη λογική σκέψη και την έρευνα ή αν επιλέγουμε να πιστεύουμε στην ύπαρξη του Θεού και σε ολόκληρο το πλέγμα της θρησκευτικής μας πίστης.

Από αυτήν τη διαφορά προκύπτουν και οι δύο αντιφατικές φράσεις που συναντούμε στις θρησκευτικές παραδόσεις: το «Πίστευε και μη ερεύνα» και το «Ερευνάτε τας Γραφάς».

Αυτός είναι, κατά την άποψη του γράφοντος, και ο λόγος για τον οποίο οι θρησκείες αποτρέπουν πολλές φορές τους πιστούς από την ελεύθερη γνώση και την έρευνα. Διότι όσο περισσότερο φωτίζεται ο άνθρωπος μέσω της γνώσης, τόσο διευρύνονται οι ορίζοντές του και τόσο περισσότερο μπορεί να αμφισβητήσει την έννοια του «Υπερδημιουργού Θεού».

Άρθρο 3ον

Τα θεμελιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης

Για να δοθεί όμως οριστική απάντηση στο ερώτημα της ύπαρξης του Θεού, θα πρέπει προηγουμένως να δοθούν σαφείς απαντήσεις σε ορισμένα θεμελιώδη ερωτήματα που αφορούν τη ζωή και την ανθρώπινη παρουσία στη Γη:

  1. Από πού καταγόμαστε;
  2. Γιατί βρισκόμαστε εδώ στη Γη;
  3. Μήπως εξυπηρετούμε κάποιον συγκεκριμένο σκοπό ή είμαστε αποτέλεσμα χημικών διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στο Σύμπαν;
  4. Έχουμε κάποια ουσιαστική αξία ως υπάρξεις;
  5. Τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε;

Η προέλευση της ζωής

Αναφορικά με το πρώτο ερώτημα, έχουμε ήδη δώσει κάποια απάντηση σε προηγούμενο κεφάλαιο.

Είναι πιθανότερο ότι η ζωή δημιουργήθηκε στη Γη παρά ότι μεταφέρθηκε από κάποιον άλλο πλανήτη. Διότι, αν είχε έρθει από αλλού, θα έπρεπε να απαντήσουμε στο επόμενο ερώτημα:

«Και εκεί πώς δημιουργήθηκε;»

Η αναζήτηση της αρχικής προέλευσης της ζωής οδηγεί τελικά στο ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: πώς ξεκίνησε η πρώτη μορφή ύπαρξης;

 Άρθρο 4

Ο σκοπός της ζωής και η θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν

Αναφορικά με το τρίτο ερώτημα, ο γράφων δεν θεωρεί ότι ο άνθρωπος εξυπηρετεί κάποιον συγκεκριμένο προκαθορισμένο σκοπό επειδή υπάρχει, όπως άλλωστε δεν φαίνεται να εξυπηρετούν κάποιον συγκεκριμένο σκοπό ούτε τα ζώα, τα φυτά και τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης.

Είμαστε αποτέλεσμα των χημικών διεργασιών που συμβαίνουν μέσα μας όσο βρισκόμαστε στη ζωή.

Εκείνο που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε είναι ότι συμμετέχουμε στην παγκόσμια ισορροπία, επειδή αποτελούμε μέρος του Σύμπαντος. Όταν κάποτε παύσουμε να υπάρχουμε, ασφαλώς θα δημιουργηθεί μία νέα ισορροπία μέσα στο σύνολο της κοσμικής πραγματικότητας.

Ο νόμος της αέναης ροής και της συνεχούς αλλαγής είναι ίσως ο πιο εντυπωσιακός νόμος της φύσης. Τα πάντα φαίνεται να υπακούουν σε μία γενικότερη τάξη και λειτουργία μέσα στο «Νομοτεχνείο του Σύμπαντος».

Η ουσιαστική αξία του ανθρώπου

Ως προς το ερώτημα αν έχουμε κάποια ουσιαστική αξία ως άνθρωποι, δεν φαίνεται να διαθέτουμε κάποια ιδιαίτερη αξία έξω από το γενικό πλαίσιο της φύσης.

Ωστόσο, από την άποψη ότι συμβάλλουμε, στον βαθμό που μας αναλογεί, στη διατήρηση της παγκόσμιας ισορροπίας, η οποία ασφαλώς θα μεταβληθεί χωρίς την παρουσία μας, φαίνεται ότι όλα τα όντα —έμψυχα και άψυχα— συμμετέχουν σε αυτόν τον γενικό κανόνα.

Όλα διέπονται από τον νόμο της αέναης ροής και ταυτόχρονα επηρεάζουν, στον βαθμό που τους αναλογεί, τη συνεχή μεταβολή του κόσμου.

Άρθρο 5

Ο θάνατος και η τύχη της ανθρώπινης ύπαρξης

Όσον αφορά το τέταρτο ερώτημα, δηλαδή τι συμβαίνει μετά τον θάνατο, επειδή μέχρι σήμερα δεν επέστρεψε κανείς από τον Άδη για να μας δώσει βέβαιη γνώση, το πιθανότερο είναι ότι διατηρείται η αθανασία της ύλης και της ενέργειάς μας, αφού τίποτα στο Σύμπαν δεν χάνεται αλλά μετασχηματίζεται.

Η ανθρώπινη όμως ύπαρξη, όπως την γνωρίζουμε, φαίνεται ότι ολοκληρώνεται οριστικά και αμετάκλητα με τον θάνατο.

Δεν θα πρέπει, επομένως, να αναμένουμε ανάσταση νεκρών με τη φυσική έννοια, διότι το σώμα μας αποσυντίθεται στα στοιχεία από τα οποία αποτελείται και μετασχηματίζεται σε νέες μορφές ύλης.

Παράλληλα, η ενέργειά μας απελευθερώνεται στο Σύμπαν και επιστρέφει στη γενικότερη «δεξαμενή ενέργειας» της φύσης.

Αν αυτή η απελευθερούμενη ενέργεια αποτελεί εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν «ψυχή», κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα.

Πάντως, κοινή είναι η πεποίθηση πολλών ανθρώπων ότι η ψυχή είναι αθάνατη, στον βαθμό που η ενέργεια —αλλά και η ύλη— στο Σύμπαν δεν εξαφανίζονται, αλλά απλώς μετασχηματίζονται συνεχώς στο μεγάλο εργαστήριο της φύσης.

 Άρθρο 6

Η προέλευση της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang)

Η δημιουργία της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), δηλαδή της θεωρίας που υποστηρίζει την ύπαρξη κάποιας αρχικής στιγμής δημιουργίας του Σύμπαντος, σε αντίθεση με την αντίληψη μιας αιώνιας και αμετάβλητης κοσμικής πραγματικότητας, ερμηνεύεται από ορισμένους ως προσπάθεια συμβιβασμού με την ιδέα της ύπαρξης του Θεού.

Η θεωρία αυτή στηρίχθηκε στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν και, σύμφωνα με την άποψη ορισμένων θεολογούντων επιστημόνων, βρίσκεται σε συμφωνία με τη θεολογική αντίληψη περί δημιουργίας του κόσμου από έναν υπερφυσικό και εξωσυμπαντικό Θεό.

Για τον λόγο αυτό, υποστηρίζεται από ορισμένους ότι το επιστημονικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο έχει αποδεχθεί αυτή τη θεωρία σχεδόν ως δόγμα και απορρίπτει άλλες προσεγγίσεις, όπως τη θεωρία της «σταθερής κατάστασης», ή ακόμη και την απλή αμφισβήτηση ορισμένων στοιχείων της.

Άρθρο 7

Τα επιχειρήματα των θεολογούντων επιστημόνων για την ύπαρξη του Υπερδημιουργού

Οι βασικές θέσεις στις οποίες στηρίζουν οι θεολογούντες την ύπαρξη ενός Υπερδημιουργού συνοψίζονται στα ακόλουθα:

1. Η Μεγάλη Έκρηξη

Η Μεγάλη Έκρηξη θεωρείται από ορισμένους θεολογούντες επιστήμονες έργο του Θεού και παρουσιάζεται ως συμβατή, σε γενικές γραμμές, με την αφήγηση της δημιουργίας στη Βίβλο.

Κατά την άποψή τους, η ύπαρξη μιας αρχικής στιγμής του Σύμπαντος υποδηλώνει την ανάγκη ύπαρξης μιας πρώτης αιτίας ή ενός Δημιουργού.

2. Ο κώδικας του DNA

Η αποθήκευση των πληροφοριών στο DNA θεωρείται από τους υποστηρικτές αυτής της άποψης ένδειξη ότι υπάρχει κάποιος Δημιουργός, ο οποίος έθεσε τον κώδικα της ζωής.

Οι ίδιοι δεν αποδέχονται ότι η φύση, μέσω των νόμων της εξέλιξης και των φυσικών διαδικασιών, μπορεί να οδηγήσει από μόνη της στη δημιουργία τόσο πολύπλοκων συστημάτων.

3. Η δημιουργία της ζωής

Θεολογούντες βιολόγοι και μαθηματικοί εκφράζουν επίσης αμφιβολίες σχετικά με το αν η ζωή μπορεί να δημιουργηθεί αυτοδύναμα, χωρίς την παρέμβαση ενός Δημιουργού Θεού.

Το ερώτημα που θέτουν είναι αν οι φυσικές διαδικασίες επαρκούν για την εμφάνιση της ζωής ή αν απαιτείται κάποια εξωτερική δημιουργική αρχή.

4. Οι νόμοι του Σύμπαντος

Κατά την άποψή τους, οι νόμοι που διέπουν το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκαν τυχαία αλλά τέθηκαν από τον Θεό.

Η αρμονία, η ακρίβεια και η σταθερότητα με την οποία λειτουργεί το Σύμπαν θεωρούνται από αυτούς ενδείξεις μιας ανώτερης δημιουργικής νοημοσύνης.

5. Η ηθική και η ανθρώπινη συνείδηση

Από κοντά έρχονται και ορισμένοι φιλόσοφοι, οι οποίοι θεωρούν ότι η ανθρώπινη ηθική αποτελεί δημιούργημα του Θεού και όχι αποτέλεσμα της φυσικής εξέλιξης.

Θέτουν το ερώτημα:

«Ποιος έδωσε στον άνθρωπο τη συνείδηση;»

Ωστόσο, σύμφωνα με την αντίθετη άποψη, η ίδια η φύση φαίνεται να διαθέτει τους δικούς της κανόνες και τη δική της «ηθική» λειτουργία.

Η φύση δεν πραγματοποιεί συναλλαγές ούτε κάνει διακρίσεις. Δεν εξαπατά ούτε παραβιάζει τους δικούς της νόμους. Είναι αμερόληπτη στην εφαρμογή τους και κάθε παραβίαση αυτών των νόμων έχει συνέπειες, άμεσες ή έμμεσες.

6. Η παγκόσμια θρησκευτική πίστη

Τέλος, η ευρεία συμμετοχή των ανθρώπων σε θρησκείες και η διαχρονική πίστη στην ύπαρξη του Θεού αποτελεί, σύμφωνα με τους θεολογούντες, ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της ύπαρξής Του.

Το ερώτημα που τίθεται είναι:

Τι είναι εκείνο που κάνει ανθρώπους κάθε φύλου, φυλής, χρώματος και μορφωτικού επιπέδου να έχουν βιώσει κάποια εμπειρία που θεωρούν υπερανθρώπινη;

Πώς εξηγούνται η πίστη στα θαύματα, στη θεία ίαση, στις προφητείες, στις αποκαλύψεις, στο υπερφυσικό και σε φαινόμενα που θεωρούνται ανεξιχνίαστα;

Άρθρο 8

Θρησκεία, κοινωνία και ανθρώπινη πίστη

Όλα αυτά, κατά την κριτική άποψη του γράφοντος, αξιοποιούνται από το θρησκευτικό ιερατείο, το οποίο κατευθύνει τις μάζες στο όνομα κάποιας θεότητας.

Όμως ο Θεός κάθε θρησκευτικής παράδοσης διαφέρει από τον Θεό των άλλων θρησκειών. Για τον λόγο αυτό δημιουργούνται θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις και πόλεμοι για την επικράτηση της μιας πίστης έναντι της άλλης.

Στις ημέρες μας, η επικρατέστερη θρησκευτική παράδοση παγκοσμίως είναι εκείνη που συνδέεται με τον Αβραάμ και τους απογόνους του, δηλαδή:

  • τον Ιουδαϊσμό,
  • τον Χριστιανισμό,
  • τον Ισλαμισμό.

Όπου και αν ταξιδέψει κάποιος στον κόσμο και διαμείνει σε κάποιο ξενοδοχείο, μπορεί να μη βρει πάντα τις απαραίτητες ανέσεις, όπως πετσέτα ή σαπούνι, είναι όμως πολύ πιθανό να βρει ένα αντίτυπο της Βίβλου.

Στη Βίβλο παραπέμπουν συχνά, για ζητήματα σχετικά με το Σύμπαν και τη δημιουργία, τόσο οι θεοσεβούμενοι επιστήμονες όσο και εκείνοι οι οποίοι επιθυμούν να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη κοινωνική ή επαγγελματική πορεία χωρίς συγκρούσεις με το θρησκευτικό κατεστημένο.

ΜΕΡΟΣ Β΄

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΝΩΣΗ

Άρθρο 9

Ο Αρμονικός Χορός του Σύμπαντος

Από τα αρχαιότατα χρόνια ο άνθρωπος στράφηκε προς τον Ουρανό με δέος και απορία, προσπαθώντας να κατανοήσει το αχανές Σύμπαν που εκτείνεται πέρα από τα όρια της Γης.

Στην αρχή, με γυμνό οφθαλμό, μπορούσε να παρατηρήσει περίπου 4.000 ουράνια σώματα. Άλλα από αυτά φαίνονταν να διαγράφουν περιοδικές τροχιές και άλλα να παραμένουν ακίνητα στο στερέωμα.

Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν μεταξύ των πρωτοπόρων στην έρευνα του Ουρανού. Μεγάλες μορφές, όπως ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας, ο Αρίσταρχος και ο Πτολεμαίος, συνέβαλαν σημαντικά στη μελέτη των ουράνιων φαινομένων.

Η βασική διαφορά των Ελλήνων σε σχέση με τους Αιγυπτίους, τους Βαβυλωνίους και άλλους αρχαίους λαούς ήταν ότι οι Έλληνες προσέγγισαν τον Ουρανό ως αστρονόμοι, ενώ οι άλλοι λαοί ασχολήθηκαν κυρίως με την αστρολογία και την πρόβλεψη γεγονότων μέσω των άστρων.

Άρθρο 10

Το ηλιοκεντρικό σύστημα και η ελληνική προέλευση της αστρονομικής γνώσης

Κατά την εποχή της Αναγέννησης εμφανίστηκε ο Νικόλαος Κοπέρνικος με το ηλιοκεντρικό του σύστημα, ανατρέποντας την έως τότε επικρατούσα αντίληψη ότι η Γη αποτελούσε το κέντρο του Σύμπαντος.

Ο Κοπέρνικος (1473–1543), ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την ελληνική γλώσσα και την αρχαία ελληνική γραμματεία, θεωρείται από τον γράφοντα ότι βασίστηκε στη θεωρία του Σάμιου Αρίσταρχου και την παρουσίασε ως δική του.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ενώ στο αρχικό του έργο υπήρχε αναφορά στον Αρίσταρχο, η αναφορά αυτή αργότερα αφαιρέθηκε.

Παρόμοια οικειοποίηση αρχαίας γνώσης αποδίδεται και στον Γαλιλαίο (1564–1642) και σε άλλους μεταγενέστερους επιστήμονες.

Ωστόσο, το ηλιοκεντρικό σύστημα ήταν γνωστό στον ελληνικό κόσμο ήδη από την αρχαιότητα, ακόμη και από την εποχή των Ορφικών.

Στους Ορφικούς Ύμνους αναφέρονται χαρακτηρισμοί για τον Ήλιο που, σύμφωνα με την ερμηνεία του γράφοντος, φανερώνουν γνώση της ηλιακής κίνησης:

  • «Εύδρομος» (8,6), δηλαδή αυτός που κινείται γρήγορα στον ουρανό.
  • «Ακάμας» (8,6), δηλαδή ακούραστος και ακαταπόνητος.
  • «Κυκλοέλικτος» και «πυρίδρομος» (8,11), δηλαδή αυτός που κινείται κυκλικά.
  • «Συ χορεύων δια τεσσάρων ποδών (8,5) διατρέχεις την εκλειπτικήν», δηλαδή εκτελείς κυκλικές κινήσεις μέσα στις τέσσερις εποχές.
  • «Ελαύνει οίμον … κυκλοέλικτος» (8,7), δηλαδή ο Ήλιος κινείται στον δρόμο του κυκλικά.
  • Ο Ήλιος ονομάζεται «κοσμοκράτωρ» και «δεσπότης του κόσμου», ενώ αναφέρεται ότι φέρει «παντός κόσμου σφραγίδα τυπώτιν», δηλαδή τη σφραγίδα με την οποία δημιουργήθηκε ο κόσμος.
  • Αναφέρεται επίσης ότι «ο Ήλιος έλκει τον κόσμον».
  • Υπάρχει αναφορά στη σφαιρικότητα της Γης.

Όλα αυτά, σύμφωνα με το κείμενο, είχαν διατυπωθεί πολλούς αιώνες πριν από τον Νεύτωνα (1687 μ.Χ.), ο οποίος διατύπωσε τον νόμο της παγκόσμιας έλξης.

Άρθρο 11

Ο Αρίσταρχος, ο Αρχιμήδης και η κίνηση της Γης

Ο Αρχιμήδης (περίπου 250 π.Χ.), στο έργο του «Ψαμμίτης», αναφέρει:

«Ταν δε γαν περιφέρεσθαι περί τον άλιον κατά κύκλου περιφέρειαν, ος έστιν εν τω μέσω των δρόμων κείμενος».

Η αναφορά αυτή θεωρείται από τον γράφοντα ως ένδειξη ότι η ιδέα της κίνησης της Γης γύρω από τον Ήλιο ήταν γνωστή στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Για τον Ήλιο και τη Σελήνη είχε επίσης διατυπωθεί το φαινόμενο του Σάρρου.

Ο κύκλος αυτός έχει διάρκεια περίπου 18 έτη και 11 ημέρες, δηλαδή 6.585 ημέρες. Κατά το διάστημα αυτό ο Ήλιος, η Σελήνη και η γραμμή των δεσμών επανέρχονται σε παρόμοια σχετική θέση μεταξύ τους.

Με βάση αυτή την περιοδικότητα, οι σεληνιακές φάσεις και οι ηλιακές εκλείψεις επανέρχονται σε αντίστοιχη σειρά.

Άρθρο 12

Η αρμονία των ουρανίων σωμάτων και οι νόμοι της φύσης

Είναι πράγματι εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα ουράνια σώματα κινούνται επί δισεκατομμύρια χρόνια στις τροχιές τους χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους.

Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με την άποψη του γράφοντος, φανερώνει έναν σοφό προγραμματισμό που διέπει το λεγόμενο «Νομοτεχνείο της Φύσεως».

Η μελέτη των κινήσεων της Γης βοηθά τον άνθρωπο να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα και να κατανοεί καλύτερα τα φυσικά φαινόμενα. Για παράδειγμα, οι παρατηρήσεις των κινήσεων της Γης συμβάλλουν στη μελέτη φαινομένων όπως οι σεισμοί.

Παράλληλα, οι παρατηρήσεις του Ήλιου και ιδιαίτερα των ηλιακών εκρήξεων παρέχουν σημαντικά στοιχεία για την πρόγνωση του καιρού και για την επίδραση που μπορούν να έχουν οι ηλιακές δραστηριότητες στις ασύρματες επικοινωνίες.

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς, μέσα στους ατελεύτητους αιώνες της κοσμικής ιστορίας, τα ουράνια σώματα δεν συγκρούονται μεταξύ τους, ενώ εκτελούν συνεχώς και αυτομάτως πολλαπλές συνδυασμένες κινήσεις.

Οι κινήσεις αυτές προσαρμόζονται διαρκώς τόσο ως προς τη δική τους λειτουργία όσο και, κυρίως, ως προς τη σχέση τους με τα μεγαλύτερα ουράνια σώματα τα οποία ακολουθούν αδιάλειπτα.

Στο ηλιακό μας σύστημα, το βασικό σημείο αναφοράς είναι ο Ήλιος.

Οι διάφορες κινήσεις των ουρανίων σωμάτων φαίνεται ότι εξυπηρετούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Ιδιαίτερα ορισμένες από αυτές συνδέονται με τις κλιματικές μεταβολές, ενώ άλλες σχετίζονται με ευρύτερα γεωλογικά και φυσικά φαινόμενα.

Άρθρο 13

Οι κινήσεις της Γης και η δυνατότητα ύπαρξης ζωής

Ο άξονας της Γης παραμένει σταθερός, γεγονός που φαίνεται από το ότι συνεχίζει να δείχνει προς τον Πολικό Αστέρα, με μικρή μόνο απόκλιση κλάσματος της μοίρας ανά αιώνα.

Η περιστροφή του Ήλιου γύρω από τον άξονά του παραμένει επίσης σταθερή και διαρκεί περίπου 25 ημέρες, παρά τις φαινομενικές διαφοροποιήσεις που παρατηρούνται.

Από τη μελέτη των κινήσεων των ουρανίων σωμάτων μπορούμε να οδηγηθούμε σε συμπεράσματα σχετικά με την πιθανότητα ύπαρξης ζωής και σε άλλους πλανήτες ή ουράνια σώματα.

Όσο πιο κυκλικές είναι οι τροχιές ενός ουρανίου σώματος, τόσο μεγαλύτερες θεωρούνται οι πιθανότητες να υπάρχουν σταθερές συνθήκες κατάλληλες για ζωή.

Αντίθετα, όσο πιο ελλειπτικές είναι οι τροχιές, τόσο αυξάνονται οι μεγάλες μεταβολές θερμοκρασίας, γεγονός που δυσχεραίνει την ανάπτυξη ζωής.

Βεβαίως, σημαντικό ρόλο παίζει και η απόσταση από τον πλησιέστερο αστέρα.

Αν ένα ουράνιο σώμα βρίσκεται πολύ κοντά σε έναν αστέρα, επικρατούν υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες, όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στον Ερμή.

Αντίθετα, αν βρίσκεται πολύ μακριά, επικρατούν ακραίες συνθήκες ψύχους, όπως στον Πλούτωνα.

Για να υπάρξει ζωή, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, απαιτείται μία ενδιάμεση απόσταση από τον αστέρα, όπως συμβαίνει στη Γη.

Άρθρο 14

Οι ακραίες μορφές ουρανίων σωμάτων

Όσον αφορά ορισμένες ιδιαίτερες κατηγορίες ουρανίων σωμάτων, όπως τα κβάζαρ, τα πάλσαρ και οι μελανές οπές, οι συνθήκες διαφοροποιούνται σημαντικά.

Οι κινήσεις και οι φυσικές διεργασίες αυτών των σωμάτων παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ωστόσο, και σε αυτές τις περιπτώσεις, σύμφωνα με την άποψη του γράφοντος, επικρατεί η αρχή της ισορροπίας και της αλληλεπίδρασης των φυσικών νόμων.

Εξαίρεση αποτελούν οι μελανές οπές, όπου επικρατούν εξαιρετικά ιδιόμορφες συνθήκες, οι οποίες ακόμη και σήμερα αποτελούν αντικείμενο έντονης επιστημονικής μελέτης.

Άρθρο 15

Οι οκτώ κινήσεις των ουρανίων σωμάτων

Η πρώτη κίνηση, η αυτοπεριστροφή, μετατρέπει το ουράνιο σώμα σε ένα είδος γυροσκοπίου, με αποτέλεσμα να διατηρεί σταθερό τον άξονά του και να δημιουργεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.

Η δεύτερη και η τρίτη κίνηση έχουν επιδράσεις στις καιρικές συνθήκες, δημιουργώντας τις απαραίτητες δυναμικές ισορροπίες.

Η τέταρτη κίνηση δημιουργεί στενή σχέση μεταξύ ενός ουρανίου σώματος και ενός πολύ μεγαλύτερου γειτονικού σώματος.

Στην περίπτωση της Γης, η σχέση αυτή αφορά την αλληλεπίδρασή της με τον Ήλιο, χωρίς όμως ποτέ να φθάνει σε οριακές ταχύτητες.

Οι υπόλοιπες κινήσεις (πέμπτη έως όγδοη) είναι παλινδρομικές κινήσεις και εξασφαλίζουν στα ουράνια σώματα:

α) τη διαμόρφωση της δομής τους,
β) την εμφάνιση περιοδικών δυνάμεων με ποικίλες επιδράσεις,
γ) κατάλληλες συνθήκες κλιματικής εναλλαγής και δυνατότητες ανάπτυξης πολιτισμών στο Σύμπαν.

Άρθρο 17

Ο Αστρικός Χάρτης του Ιππάρχου

Ο καθηγητής Μπράντλεϊ Σέφερ (Bradley Schaefer) του Πανεπιστημίου της Λουιζιάνας, κατά τη διάρκεια επιστημονικής ημερίδας στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας, προχώρησε σε μία σημαντική ανακοίνωση σχετικά με τον Αστρικό Χάρτη του Ιππάρχου.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή, ο Ίππαρχος μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας από τους σημαντικότερους αστρονόμους της αρχαιότητας.

Ήταν εκείνος που συνέταξε τον περίφημο κατάλογο των 1.080 αστέρων και άσκησε μεγάλη επιρροή στον μεταγενέστερό του Πτολεμαίο.

Στον Ίππαρχο αναφέρονται επίσης μεταγενέστεροι συγγραφείς, όπως ο Στράβων, ο Πλούταρχος και ο Πλίνιος, οι οποίοι αναγνωρίζουν τη μεγάλη προσφορά του «μεγάλου αυτού αστρονόμου», ο οποίος έθεσε τις βάσεις της συστηματικής αστρονομικής παρατήρησης.

Άρθρο 18

Ο Άτλας του Φαρνέζε και η διατήρηση της αρχαίας αστρονομικής γνώσης

Αντίγραφο του χαμένου αστρικού χάρτη του Ιππάρχου θεωρείται ότι διασώζεται στο ρωμαϊκό άγαλμα του μυθικού Άτλαντα, ο οποίος κρατά στους ώμους του την ουράνια σφαίρα.

Το άγαλμα αυτό, γνωστό ως Άτλας του Φαρνέζε, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της αρχαίας αστρονομικής παράδοσης.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ιστορικών της τέχνης, το ρωμαϊκό άγαλμα αποτελεί αντίγραφο αρχαιότερου ελληνικού πρωτοτύπου, όπως συνηθιζόταν κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Το άγαλμα χρονολογείται στον 2ο αιώνα μ.Χ. και παρουσιάζει με λεπτομέρεια την απεικόνιση του ουράνιου χάρτη πάνω στην ουράνια σφαίρα που φέρει ο Άτλας.

Η σφαίρα έχει διάμετρο περίπου 33,8 εκατοστά και απεικονίζει 41 ελληνικούς αστερισμούς, καθώς επίσης τον ουράνιο ισημερινό, τους τροπικούς κύκλους και την εκλειπτική.

Το ύψος του αγάλματος ανέρχεται περίπου στα 2,1 μέτρα.

Άρθρο 19

Η συμβολή του Ιππάρχου στην αστρονομία

Ο κατάλογος των αστέρων του Ιππάρχου δημιουργήθηκε περίπου το 129 π.Χ. και αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες εργασίες της αρχαίας αστρονομίας.

Από τις πληροφορίες αυτές άντλησαν αργότερα οι Άραβες αστρονόμοι τα απαραίτητα στοιχεία για τις δικές τους παρατηρήσεις και υπολογισμούς.

Η σημαντική συμβολή του καθηγητή Σέφερ ήταν ότι κατόρθωσε να ταυτοποιήσει τα στοιχεία του χάρτη του Ιππάρχου με την απεικόνιση των αστερισμών πάνω στην ουράνια σφαίρα του Άτλαντα.

Μπορεί οι Βαβυλώνιοι και οι Αιγύπτιοι να ασχολήθηκαν επίσης με την παρατήρηση του ουρανού, όμως εκείνο που διαφοροποιεί τους Έλληνες είναι ότι ανέπτυξαν την αστρονομία ως επιστημονική μελέτη και όχι μόνο ως μέσο αστρολογικών προβλέψεων.

Άρθρο 20

Η μετάπτωση των ισημερινών και η κληρονομιά του Ιππάρχου

Σύμφωνα με τον καθηγητή Σέφερ, ο Ίππαρχος ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημερινών.

Το φαινόμενο αυτό δείχνει ότι η θέση των αστερισμών μεταβάλλεται σταδιακά σε σχέση με την εποχή του έτους, λόγω της αργής μεταβολής του άξονα περιστροφής της Γης.

Παρά τη μεγάλη συμβολή του, μόνο ένα έργο του Ιππάρχου έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, το έργο «Εις Αστερισμούς».

Η ανακάλυψη των αστερισμών στον χάρτη του Ιππάρχου αναμένεται να δώσει απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα που απασχολούν τους αστρονόμους, όπως:

  • Ποιες συντεταγμένες χρησιμοποίησε ο Ίππαρχος για τις παρατηρήσεις του;

Άρθρο 6

Η προέλευση της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang)

Η δημιουργία της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), δηλαδή της θεωρίας που υποστηρίζει την ύπαρξη κάποιας αρχικής στιγμής δημιουργίας του Σύμπαντος, σε αντίθεση με την αντίληψη μιας αιώνιας και αμετάβλητης κοσμικής πραγματικότητας, ερμηνεύεται από ορισμένους ως προσπάθεια συμβιβασμού με την ιδέα της ύπαρξης του Θεού.

Η θεωρία αυτή στηρίχθηκε στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν και, σύμφωνα με την άποψη ορισμένων θεολογούντων επιστημόνων, βρίσκεται σε συμφωνία με τη θεολογική αντίληψη περί δημιουργίας του κόσμου από έναν υπερφυσικό και εξωσυμπαντικό Θεό.

Για τον λόγο αυτό, υποστηρίζεται από ορισμένους ότι το επιστημονικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο έχει αποδεχθεί αυτή τη θεωρία σχεδόν ως δόγμα και απορρίπτει άλλες προσεγγίσεις, όπως τη θεωρία της «σταθερής κατάστασης», ή ακόμη και την απλή αμφισβήτηση ορισμένων στοιχείων της.

Άρθρο 7

Τα επιχειρήματα των θεολογούντων επιστημόνων για την ύπαρξη του Υπερδημιουργού

Οι βασικές θέσεις στις οποίες στηρίζουν οι θεολογούντες την ύπαρξη ενός Υπερδημιουργού συνοψίζονται στα ακόλουθα:

1. Η Μεγάλη Έκρηξη

Η Μεγάλη Έκρηξη θεωρείται από ορισμένους θεολογούντες επιστήμονες έργο του Θεού και παρουσιάζεται ως συμβατή, σε γενικές γραμμές, με την αφήγηση της δημιουργίας στη Βίβλο.

Κατά την άποψή τους, η ύπαρξη μιας αρχικής στιγμής του Σύμπαντος υποδηλώνει την ανάγκη ύπαρξης μιας πρώτης αιτίας ή ενός Δημιουργού.

2. Ο κώδικας του DNA

Η αποθήκευση των πληροφοριών στο DNA θεωρείται από τους υποστηρικτές αυτής της άποψης ένδειξη ότι υπάρχει κάποιος Δημιουργός, ο οποίος έθεσε τον κώδικα της ζωής.

Οι ίδιοι δεν αποδέχονται ότι η φύση, μέσω των νόμων της εξέλιξης και των φυσικών διαδικασιών, μπορεί να οδηγήσει από μόνη της στη δημιουργία τόσο πολύπλοκων συστημάτων.

3. Η δημιουργία της ζωής

Θεολογούντες βιολόγοι και μαθηματικοί εκφράζουν επίσης αμφιβολίες σχετικά με το αν η ζωή μπορεί να δημιουργηθεί αυτοδύναμα, χωρίς την παρέμβαση ενός Δημιουργού Θεού.

Το ερώτημα που θέτουν είναι αν οι φυσικές διαδικασίες επαρκούν για την εμφάνιση της ζωής ή αν απαιτείται κάποια εξωτερική δημιουργική αρχή.

4. Οι νόμοι του Σύμπαντος

Κατά την άποψή τους, οι νόμοι που διέπουν το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκαν τυχαία αλλά τέθηκαν από τον Θεό.

Η αρμονία, η ακρίβεια και η σταθερότητα με την οποία λειτουργεί το Σύμπαν θεωρούνται από αυτούς ενδείξεις μιας ανώτερης δημιουργικής νοημοσύνης.

5. Η ηθική και η ανθρώπινη συνείδηση

Από κοντά έρχονται και ορισμένοι φιλόσοφοι, οι οποίοι θεωρούν ότι η ανθρώπινη ηθική αποτελεί δημιούργημα του Θεού και όχι αποτέλεσμα της φυσικής εξέλιξης.

Θέτουν το ερώτημα:

«Ποιος έδωσε στον άνθρωπο τη συνείδηση;»

Ωστόσο, σύμφωνα με την αντίθετη άποψη, η ίδια η φύση φαίνεται να διαθέτει τους δικούς της κανόνες και τη δική της «ηθική» λειτουργία.

Η φύση δεν πραγματοποιεί συναλλαγές ούτε κάνει διακρίσεις. Δεν εξαπατά ούτε παραβιάζει τους δικούς της νόμους. Είναι αμερόληπτη στην εφαρμογή τους και κάθε παραβίαση αυτών των νόμων έχει συνέπειες, άμεσες ή έμμεσες.

6. Η παγκόσμια θρησκευτική πίστη

Τέλος, η ευρεία συμμετοχή των ανθρώπων σε θρησκείες και η διαχρονική πίστη στην ύπαρξη του Θεού αποτελεί, σύμφωνα με τους θεολογούντες, ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της ύπαρξής Του.

Το ερώτημα που τίθεται είναι:

Τι είναι εκείνο που κάνει ανθρώπους κάθε φύλου, φυλής, χρώματος και μορφωτικού επιπέδου να έχουν βιώσει κάποια εμπειρία που θεωρούν υπερανθρώπινη;

Πώς εξηγούνται η πίστη στα θαύματα, στη θεία ίαση, στις προφητείες, στις αποκαλύψεις, στο υπερφυσικό και σε φαινόμενα που θεωρούνται ανεξιχνίαστα;

Άρθρο 8

Θρησκεία, κοινωνία και ανθρώπινη πίστη

Όλα αυτά, κατά την κριτική άποψη του γράφοντος, αξιοποιούνται από το θρησκευτικό ιερατείο, το οποίο κατευθύνει τις μάζες στο όνομα κάποιας θεότητας.

Όμως ο Θεός κάθε θρησκευτικής παράδοσης διαφέρει από τον Θεό των άλλων θρησκειών. Για τον λόγο αυτό δημιουργούνται θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις και πόλεμοι για την επικράτηση της μιας πίστης έναντι της άλλης.

Στις ημέρες μας, η επικρατέστερη θρησκευτική παράδοση παγκοσμίως είναι εκείνη που συνδέεται με τον Αβραάμ και τους απογόνους του, δηλαδή:

  • τον Ιουδαϊσμό,
  • τον Χριστιανισμό,
  • τον Ισλαμισμό.

Όπου και αν ταξιδέψει κάποιος στον κόσμο και διαμείνει σε κάποιο ξενοδοχείο, μπορεί να μη βρει πάντα τις απαραίτητες ανέσεις, όπως πετσέτα ή σαπούνι, είναι όμως πολύ πιθανό να βρει ένα αντίτυπο της Βίβλου.

Στη Βίβλο παραπέμπουν συχνά, για ζητήματα σχετικά με το Σύμπαν και τη δημιουργία, τόσο οι θεοσεβούμενοι επιστήμονες όσο και εκείνοι οι οποίοι επιθυμούν να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη κοινωνική ή επαγγελματική πορεία χωρίς συγκρούσεις με το θρησκευτικό κατεστημένο.

Στο επόμενο τμήμα συνεχίζω με:

Άρθρο 9 – Ο Αρμονικός Χορός του Σύμπαντος και η ελληνική αστρονομική παράδοση.

ο.κ

Συνεχίζω με την ίδια επιμέλεια, χωρίς αλλαγή του νοήματος ή της βασικής επιχειρηματολογίας.

ΜΕΡΟΣ Β΄

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΝΩΣΗ

Άρθρο 9

Ο Αρμονικός Χορός του Σύμπαντος

Από τα αρχαιότατα χρόνια ο άνθρωπος στράφηκε προς τον Ουρανό με δέος και απορία, προσπαθώντας να κατανοήσει το αχανές Σύμπαν που εκτείνεται πέρα από τα όρια της Γης.

Στην αρχή, με γυμνό οφθαλμό, μπορούσε να παρατηρήσει περίπου 4.000 ουράνια σώματα. Άλλα από αυτά φαίνονταν να διαγράφουν περιοδικές τροχιές και άλλα να παραμένουν ακίνητα στο στερέωμα.

Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν μεταξύ των πρωτοπόρων στην έρευνα του Ουρανού. Μεγάλες μορφές, όπως ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας, ο Αρίσταρχος και ο Πτολεμαίος, συνέβαλαν σημαντικά στη μελέτη των ουράνιων φαινομένων.

Η βασική διαφορά των Ελλήνων σε σχέση με τους Αιγυπτίους, τους Βαβυλωνίους και άλλους αρχαίους λαούς ήταν ότι οι Έλληνες προσέγγισαν τον Ουρανό ως αστρονόμοι, ενώ οι άλλοι λαοί ασχολήθηκαν κυρίως με την αστρολογία και την πρόβλεψη γεγονότων μέσω των άστρων.

Άρθρο 10

Το ηλιοκεντρικό σύστημα και η ελληνική προέλευση της αστρονομικής γνώσης

Κατά την εποχή της Αναγέννησης εμφανίστηκε ο Νικόλαος Κοπέρνικος με το ηλιοκεντρικό του σύστημα, ανατρέποντας την έως τότε επικρατούσα αντίληψη ότι η Γη αποτελούσε το κέντρο του Σύμπαντος.

Ο Κοπέρνικος (1473–1543), ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την ελληνική γλώσσα και την αρχαία ελληνική γραμματεία, θεωρείται από τον γράφοντα ότι βασίστηκε στη θεωρία του Σάμιου Αρίσταρχου και την παρουσίασε ως δική του.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ενώ στο αρχικό του έργο υπήρχε αναφορά στον Αρίσταρχο, η αναφορά αυτή αργότερα αφαιρέθηκε.

Παρόμοια οικειοποίηση αρχαίας γνώσης αποδίδεται και στον Γαλιλαίο (1564–1642) και σε άλλους μεταγενέστερους επιστήμονες.

Ωστόσο, το ηλιοκεντρικό σύστημα ήταν γνωστό στον ελληνικό κόσμο ήδη από την αρχαιότητα, ακόμη και από την εποχή των Ορφικών.

Στους Ορφικούς Ύμνους αναφέρονται χαρακτηρισμοί για τον Ήλιο που, σύμφωνα με την ερμηνεία του γράφοντος, φανερώνουν γνώση της ηλιακής κίνησης:

  • «Εύδρομος» (8,6), δηλαδή αυτός που κινείται γρήγορα στον ουρανό.
  • «Ακάμας» (8,6), δηλαδή ακούραστος και ακαταπόνητος.
  • «Κυκλοέλικτος» και «πυρίδρομος» (8,11), δηλαδή αυτός που κινείται κυκλικά.
  • «Συ χορεύων δια τεσσάρων ποδών (8,5) διατρέχεις την εκλειπτικήν», δηλαδή εκτελείς κυκλικές κινήσεις μέσα στις τέσσερις εποχές.
  • «Ελαύνει οίμον … κυκλοέλικτος» (8,7), δηλαδή ο Ήλιος κινείται στον δρόμο του κυκλικά.
  • Ο Ήλιος ονομάζεται «κοσμοκράτωρ» και «δεσπότης του κόσμου», ενώ αναφέρεται ότι φέρει «παντός κόσμου σφραγίδα τυπώτιν», δηλαδή τη σφραγίδα με την οποία δημιουργήθηκε ο κόσμος.
  • Αναφέρεται επίσης ότι «ο Ήλιος έλκει τον κόσμον».
  • Υπάρχει αναφορά στη σφαιρικότητα της Γης.

Όλα αυτά, σύμφωνα με το κείμενο, είχαν διατυπωθεί πολλούς αιώνες πριν από τον Νεύτωνα (1687 μ.Χ.), ο οποίος διατύπωσε τον νόμο της παγκόσμιας έλξης.

Άρθρο 11

Ο Αρίσταρχος, ο Αρχιμήδης και η κίνηση της Γης

Ο Αρχιμήδης (περίπου 250 π.Χ.), στο έργο του «Ψαμμίτης», αναφέρει:

«Ταν δε γαν περιφέρεσθαι περί τον άλιον κατά κύκλου περιφέρειαν, ος έστιν εν τω μέσω των δρόμων κείμενος».

Η αναφορά αυτή θεωρείται από τον γράφοντα ως ένδειξη ότι η ιδέα της κίνησης της Γης γύρω από τον Ήλιο ήταν γνωστή στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Για τον Ήλιο και τη Σελήνη είχε επίσης διατυπωθεί το φαινόμενο του Σάρρου.

Ο κύκλος αυτός έχει διάρκεια περίπου 18 έτη και 11 ημέρες, δηλαδή 6.585 ημέρες. Κατά το διάστημα αυτό ο Ήλιος, η Σελήνη και η γραμμή των δεσμών επανέρχονται σε παρόμοια σχετική θέση μεταξύ τους.

Με βάση αυτή την περιοδικότητα, οι σεληνιακές φάσεις και οι ηλιακές εκλείψεις επανέρχονται σε αντίστοιχη σειρά.

Στο επόμενο τμήμα συνεχίζω με:

Άρθρο 12 – Η λειτουργία του Σύμπαντος, οι νόμοι της φύσης και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων.

ο.κ

Συνεχίζω την επιμέλεια, διατηρώντας το περιεχόμενο, τις έννοιες και τη συλλογιστική του κειμένου σας.

Άρθρο 12

Η αρμονία των ουρανίων σωμάτων και οι νόμοι της φύσης

Είναι πράγματι εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα ουράνια σώματα κινούνται επί δισεκατομμύρια χρόνια στις τροχιές τους χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους.

Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με την άποψη του γράφοντος, φανερώνει έναν σοφό προγραμματισμό που διέπει το λεγόμενο «Νομοτεχνείο της Φύσεως».

Η μελέτη των κινήσεων της Γης βοηθά τον άνθρωπο να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα και να κατανοεί καλύτερα τα φυσικά φαινόμενα. Για παράδειγμα, οι παρατηρήσεις των κινήσεων της Γης συμβάλλουν στη μελέτη φαινομένων όπως οι σεισμοί.

Παράλληλα, οι παρατηρήσεις του Ήλιου και ιδιαίτερα των ηλιακών εκρήξεων παρέχουν σημαντικά στοιχεία για την πρόγνωση του καιρού και για την επίδραση που μπορούν να έχουν οι ηλιακές δραστηριότητες στις ασύρματες επικοινωνίες.

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς, μέσα στους ατελεύτητους αιώνες της κοσμικής ιστορίας, τα ουράνια σώματα δεν συγκρούονται μεταξύ τους, ενώ εκτελούν συνεχώς και αυτομάτως πολλαπλές συνδυασμένες κινήσεις.

Οι κινήσεις αυτές προσαρμόζονται διαρκώς τόσο ως προς τη δική τους λειτουργία όσο και, κυρίως, ως προς τη σχέση τους με τα μεγαλύτερα ουράνια σώματα τα οποία ακολουθούν αδιάλειπτα.

Στο ηλιακό μας σύστημα, το βασικό σημείο αναφοράς είναι ο Ήλιος.

Οι διάφορες κινήσεις των ουρανίων σωμάτων φαίνεται ότι εξυπηρετούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Ιδιαίτερα ορισμένες από αυτές συνδέονται με τις κλιματικές μεταβολές, ενώ άλλες σχετίζονται με ευρύτερα γεωλογικά και φυσικά φαινόμενα.

Άρθρο 13

Οι κινήσεις της Γης και η δυνατότητα ύπαρξης ζωής

Ο άξονας της Γης παραμένει σταθερός, γεγονός που φαίνεται από το ότι συνεχίζει να δείχνει προς τον Πολικό Αστέρα, με μικρή μόνο απόκλιση κλάσματος της μοίρας ανά αιώνα.

Η περιστροφή του Ήλιου γύρω από τον άξονά του παραμένει επίσης σταθερή και διαρκεί περίπου 25 ημέρες, παρά τις φαινομενικές διαφοροποιήσεις που παρατηρούνται.

Από τη μελέτη των κινήσεων των ουρανίων σωμάτων μπορούμε να οδηγηθούμε σε συμπεράσματα σχετικά με την πιθανότητα ύπαρξης ζωής και σε άλλους πλανήτες ή ουράνια σώματα.

Όσο πιο κυκλικές είναι οι τροχιές ενός ουρανίου σώματος, τόσο μεγαλύτερες θεωρούνται οι πιθανότητες να υπάρχουν σταθερές συνθήκες κατάλληλες για ζωή.

Αντίθετα, όσο πιο ελλειπτικές είναι οι τροχιές, τόσο αυξάνονται οι μεγάλες μεταβολές θερμοκρασίας, γεγονός που δυσχεραίνει την ανάπτυξη ζωής.

Βεβαίως, σημαντικό ρόλο παίζει και η απόσταση από τον πλησιέστερο αστέρα.

Αν ένα ουράνιο σώμα βρίσκεται πολύ κοντά σε έναν αστέρα, επικρατούν υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες, όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στον Ερμή.

Αντίθετα, αν βρίσκεται πολύ μακριά, επικρατούν ακραίες συνθήκες ψύχους, όπως στον Πλούτωνα.

Για να υπάρξει ζωή, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, απαιτείται μία ενδιάμεση απόσταση από τον αστέρα, όπως συμβαίνει στη Γη.

Άρθρο 14

Οι ακραίες μορφές ουρανίων σωμάτων

Όσον αφορά ορισμένες ιδιαίτερες κατηγορίες ουρανίων σωμάτων, όπως τα κβάζαρ, τα πάλσαρ και οι μελανές οπές, οι συνθήκες διαφοροποιούνται σημαντικά.

Οι κινήσεις και οι φυσικές διεργασίες αυτών των σωμάτων παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ωστόσο, και σε αυτές τις περιπτώσεις, σύμφωνα με την άποψη του γράφοντος, επικρατεί η αρχή της ισορροπίας και της αλληλεπίδρασης των φυσικών νόμων.

Εξαίρεση αποτελούν οι μελανές οπές, όπου επικρατούν εξαιρετικά ιδιόμορφες συνθήκες, οι οποίες ακόμη και σήμερα αποτελούν αντικείμενο έντονης επιστημονικής μελέτης.

Άρθρο 15

Οι οκτώ κινήσεις των ουρανίων σωμάτων

Η πρώτη κίνηση, η αυτοπεριστροφή, μετατρέπει το ουράνιο σώμα σε ένα είδος γυροσκοπίου, με αποτέλεσμα να διατηρεί σταθερό τον άξονά του και να δημιουργεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.

Η δεύτερη και η τρίτη κίνηση έχουν επιδράσεις στις καιρικές συνθήκες, δημιουργώντας τις απαραίτητες δυναμικές ισορροπίες.

Η τέταρτη κίνηση δημιουργεί στενή σχέση μεταξύ ενός ουρανίου σώματος και ενός πολύ μεγαλύτερου γειτονικού σώματος.

Στην περίπτωση της Γης, η σχέση αυτή αφορά την αλληλεπίδρασή της με τον Ήλιο, χωρίς όμως ποτέ να φθάνει σε οριακές ταχύτητες.

Οι υπόλοιπες κινήσεις (πέμπτη έως όγδοη) είναι παλινδρομικές κινήσεις και εξασφαλίζουν στα ουράνια σώματα:

α) τη διαμόρφωση της δομής τους,
β) την εμφάνιση περιοδικών δυνάμεων με ποικίλες επιδράσεις,
γ) κατάλληλες συνθήκες κλιματικής εναλλαγής και δυνατότητες ανάπτυξης πολιτισμών στο Σύμπαν.

Συνεχίζω με την ίδια αρχή: διατηρώ το σύνολο του νοήματος, τη συλλογιστική και τις θέσεις του κειμένου σας, ενώ βελτιώνω τη γλώσσα, τη σύνταξη και τη διάρθρωση.

Άρθρο 3

Γιατί βρισκόμαστε στη Γη – Εξωγήινοι ή γηγενείς οι άνθρωποι της Γης

Στο δεύτερο ερώτημα, δηλαδή γιατί βρισκόμαστε στη Γη, η απάντηση μπορεί να δοθεί απλά: διότι εδώ υπήρξαν οι κατάλληλες και ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη της ζωής.

Βρισκόμαστε στη Γη επειδή εδώ γεννηθήκαμε και εδώ θα ολοκληρώσουμε την πορεία μας. Το πιθανότερο και απλούστερο συμπέρασμα είναι ότι είμαστε γηγενείς και όχι προερχόμενοι από κάποιον άλλο πλανήτη, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι.

Εξωγήινοι ή γηγενείς οι άνθρωποι της Γης

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι κάποτε έφθασαν στη Γη εξωγήινοι από άλλον πλανήτη και προκάλεσαν μοριακή μετάλλαξη στα γονίδια ορισμένων θηλαστικών —όπως, για παράδειγμα, των πιθήκων— από την οποία δημιουργήθηκε ο «έχων φρόνηση άνθρωπος» (Homo sapiens).

Η άποψη αυτή στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στην παρατήρηση των βιολόγων ότι ο άνθρωπος διαθέτει πολύ μεγάλο ποσοστό κοινών γονιδίων με τα ζώα, αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζει και ορισμένες μικρές γονιδιακές διαφοροποιήσεις, οι οποίες τον κάνουν να ξεχωρίζει από αυτά.

Οι διαφοροποιήσεις αυτές θεωρείται ότι σχετίζονται με την ανάπτυξη της νόησης, της λογικής σκέψης και της συνείδησης, δηλαδή με τα χαρακτηριστικά εκείνα που διαφοροποιούν τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα έμβια όντα.

Ίσως στο μέλλον, όταν οι βιολόγοι θα έχουν αποκωδικοποιήσει πλήρως το ανθρώπινο DNA, μπορέσουν να δώσουν ασφαλέστερες απαντήσεις τόσο στο ερώτημα της προέλευσης του ανθρώπου όσο και σε άλλα συναφή ερωτήματα.

Άρθρο 4

Ο σκοπός της ζωής και η θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν

Αναφορικά με το τρίτο ερώτημα, ο γράφων δεν θεωρεί ότι ο άνθρωπος εξυπηρετεί κάποιον συγκεκριμένο προκαθορισμένο σκοπό επειδή υπάρχει, όπως άλλωστε δεν φαίνεται να εξυπηρετούν κάποιον συγκεκριμένο σκοπό ούτε τα ζώα, τα φυτά και τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης.

Είμαστε αποτέλεσμα των χημικών διεργασιών που συμβαίνουν μέσα μας όσο βρισκόμαστε στη ζωή.

Εκείνο που θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε είναι ότι συμμετέχουμε στην παγκόσμια ισορροπία, επειδή αποτελούμε μέρος του Σύμπαντος. Όταν κάποτε παύσουμε να υπάρχουμε, ασφαλώς θα δημιουργηθεί μία νέα ισορροπία μέσα στο σύνολο της κοσμικής πραγματικότητας.

Ο νόμος της αέναης ροής και της συνεχούς αλλαγής είναι ίσως ο πιο εντυπωσιακός νόμος της φύσης. Τα πάντα φαίνεται να υπακούουν σε μία γενικότερη τάξη και λειτουργία μέσα στο «Νομοτεχνείο του Σύμπαντος».

Η ουσιαστική αξία του ανθρώπου

Ως προς το ερώτημα αν έχουμε κάποια ουσιαστική αξία ως άνθρωποι, δεν φαίνεται να διαθέτουμε κάποια ιδιαίτερη αξία έξω από το γενικό πλαίσιο της φύσης.

Ωστόσο, από την άποψη ότι συμβάλλουμε, στον βαθμό που μας αναλογεί, στη διατήρηση της παγκόσμιας ισορροπίας, η οποία ασφαλώς θα μεταβληθεί χωρίς την παρουσία μας, φαίνεται ότι όλα τα όντα —έμψυχα και άψυχα— συμμετέχουν σε αυτόν τον γενικό κανόνα.

Όλα διέπονται από τον νόμο της αέναης ροής και ταυτόχρονα επηρεάζουν, στον βαθμό που τους αναλογεί, τη συνεχή μεταβολή του κόσμου.

Άρθρο 5

Ο θάνατος και η τύχη της ανθρώπινης ύπαρξης

Όσον αφορά το τέταρτο ερώτημα, δηλαδή τι συμβαίνει μετά τον θάνατο, επειδή μέχρι σήμερα δεν επέστρεψε κανείς από τον Άδη για να μας δώσει βέβαιη γνώση, το πιθανότερο είναι ότι διατηρείται η αθανασία της ύλης και της ενέργειάς μας, αφού τίποτα στο Σύμπαν δεν χάνεται αλλά μετασχηματίζεται.

Η ανθρώπινη όμως ύπαρξη, όπως την γνωρίζουμε, φαίνεται ότι ολοκληρώνεται οριστικά και αμετάκλητα με τον θάνατο.

Δεν θα πρέπει, επομένως, να αναμένουμε ανάσταση νεκρών με τη φυσική έννοια, διότι το σώμα μας αποσυντίθεται στα στοιχεία από τα οποία αποτελείται και μετασχηματίζεται σε νέες μορφές ύλης.

Παράλληλα, η ενέργειά μας απελευθερώνεται στο Σύμπαν και επιστρέφει στη γενικότερη «δεξαμενή ενέργειας» της φύσης.

Αν αυτή η απελευθερούμενη ενέργεια αποτελεί εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν «ψυχή», κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα.

Πάντως, κοινή είναι η πεποίθηση πολλών ανθρώπων ότι η ψυχή είναι αθάνατη, στον βαθμό που η ενέργεια —αλλά και η ύλη— στο Σύμπαν δεν εξαφανίζονται, αλλά απλώς μετασχηματίζονται συνεχώς στο μεγάλο εργαστήριο της φύσης.

Στο επόμενο τμήμα συνεχίζω με:

Άρθρο 6 – Η προέλευση της θεωρίας του Big Bang και τα επιχειρήματα για την ύπαρξη του Δημιουργού.

Συνεχίζω την επιμέλεια, διατηρώντας το περιεχόμενο και το νόημα του κειμένου σας.

Άρθρο 6

Η προέλευση της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang)

Η δημιουργία της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), δηλαδή της θεωρίας που υποστηρίζει την ύπαρξη κάποιας αρχικής στιγμής δημιουργίας του Σύμπαντος, σε αντίθεση με την αντίληψη μιας αιώνιας και αμετάβλητης κοσμικής πραγματικότητας, ερμηνεύεται από ορισμένους ως προσπάθεια συμβιβασμού με την ιδέα της ύπαρξης του Θεού.

Η θεωρία αυτή στηρίχθηκε στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν και, σύμφωνα με την άποψη ορισμένων θεολογούντων επιστημόνων, βρίσκεται σε συμφωνία με τη θεολογική αντίληψη περί δημιουργίας του κόσμου από έναν υπερφυσικό και εξωσυμπαντικό Θεό.

Για τον λόγο αυτό, υποστηρίζεται από ορισμένους ότι το επιστημονικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο έχει αποδεχθεί αυτή τη θεωρία σχεδόν ως δόγμα και απορρίπτει άλλες προσεγγίσεις, όπως τη θεωρία της «σταθερής κατάστασης», ή ακόμη και την απλή αμφισβήτηση ορισμένων στοιχείων της.

Άρθρο 7

Τα επιχειρήματα των θεολογούντων επιστημόνων για την ύπαρξη του Υπερδημιουργού

Οι βασικές θέσεις στις οποίες στηρίζουν οι θεολογούντες την ύπαρξη ενός Υπερδημιουργού συνοψίζονται στα ακόλουθα:

1. Η Μεγάλη Έκρηξη

Η Μεγάλη Έκρηξη θεωρείται από ορισμένους θεολογούντες επιστήμονες έργο του Θεού και παρουσιάζεται ως συμβατή, σε γενικές γραμμές, με την αφήγηση της δημιουργίας στη Βίβλο.

Κατά την άποψή τους, η ύπαρξη μιας αρχικής στιγμής του Σύμπαντος υποδηλώνει την ανάγκη ύπαρξης μιας πρώτης αιτίας ή ενός Δημιουργού.

2. Ο κώδικας του DNA

Η αποθήκευση των πληροφοριών στο DNA θεωρείται από τους υποστηρικτές αυτής της άποψης ένδειξη ότι υπάρχει κάποιος Δημιουργός, ο οποίος έθεσε τον κώδικα της ζωής.

Οι ίδιοι δεν αποδέχονται ότι η φύση, μέσω των νόμων της εξέλιξης και των φυσικών διαδικασιών, μπορεί να οδηγήσει από μόνη της στη δημιουργία τόσο πολύπλοκων συστημάτων.

3. Η δημιουργία της ζωής

Θεολογούντες βιολόγοι και μαθηματικοί εκφράζουν επίσης αμφιβολίες σχετικά με το αν η ζωή μπορεί να δημιουργηθεί αυτοδύναμα, χωρίς την παρέμβαση ενός Δημιουργού Θεού.

Το ερώτημα που θέτουν είναι αν οι φυσικές διαδικασίες επαρκούν για την εμφάνιση της ζωής ή αν απαιτείται κάποια εξωτερική δημιουργική αρχή.

4. Οι νόμοι του Σύμπαντος

Κατά την άποψή τους, οι νόμοι που διέπουν το Σύμπαν δεν δημιουργήθηκαν τυχαία αλλά τέθηκαν από τον Θεό.

Η αρμονία, η ακρίβεια και η σταθερότητα με την οποία λειτουργεί το Σύμπαν θεωρούνται από αυτούς ενδείξεις μιας ανώτερης δημιουργικής νοημοσύνης.

5. Η ηθική και η ανθρώπινη συνείδηση

Από κοντά έρχονται και ορισμένοι φιλόσοφοι, οι οποίοι θεωρούν ότι η ανθρώπινη ηθική αποτελεί δημιούργημα του Θεού και όχι αποτέλεσμα της φυσικής εξέλιξης.

Θέτουν το ερώτημα:

«Ποιος έδωσε στον άνθρωπο τη συνείδηση;»

Ωστόσο, σύμφωνα με την αντίθετη άποψη, η ίδια η φύση φαίνεται να διαθέτει τους δικούς της κανόνες και τη δική της «ηθική» λειτουργία.

Η φύση δεν πραγματοποιεί συναλλαγές ούτε κάνει διακρίσεις. Δεν εξαπατά ούτε παραβιάζει τους δικούς της νόμους. Είναι αμερόληπτη στην εφαρμογή τους και κάθε παραβίαση αυτών των νόμων έχει συνέπειες, άμεσες ή έμμεσες.

6. Η παγκόσμια θρησκευτική πίστη

Τέλος, η ευρεία συμμετοχή των ανθρώπων σε θρησκείες και η διαχρονική πίστη στην ύπαρξη του Θεού αποτελεί, σύμφωνα με τους θεολογούντες, ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της ύπαρξής Του.

Το ερώτημα που τίθεται είναι:

Τι είναι εκείνο που κάνει ανθρώπους κάθε φύλου, φυλής, χρώματος και μορφωτικού επιπέδου να έχουν βιώσει κάποια εμπειρία που θεωρούν υπερανθρώπινη;

Πώς εξηγούνται η πίστη στα θαύματα, στη θεία ίαση, στις προφητείες, στις αποκαλύψεις, στο υπερφυσικό και σε φαινόμενα που θεωρούνται ανεξιχνίαστα;

Άρθρο 8

Θρησκεία, κοινωνία και ανθρώπινη πίστη

Όλα αυτά, κατά την κριτική άποψη του γράφοντος, αξιοποιούνται από το θρησκευτικό ιερατείο, το οποίο κατευθύνει τις μάζες στο όνομα κάποιας θεότητας.

Όμως ο Θεός κάθε θρησκευτικής παράδοσης διαφέρει από τον Θεό των άλλων θρησκειών. Για τον λόγο αυτό δημιουργούνται θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις και πόλεμοι για την επικράτηση της μιας πίστης έναντι της άλλης.

Στις ημέρες μας, η επικρατέστερη θρησκευτική παράδοση παγκοσμίως είναι εκείνη που συνδέεται με τον Αβραάμ και τους απογόνους του, δηλαδή:

  • τον Ιουδαϊσμό,
  • τον Χριστιανισμό,
  • τον Ισλαμισμό.

Όπου και αν ταξιδέψει κάποιος στον κόσμο και διαμείνει σε κάποιο ξενοδοχείο, μπορεί να μη βρει πάντα τις απαραίτητες ανέσεις, όπως πετσέτα ή σαπούνι, είναι όμως πολύ πιθανό να βρει ένα αντίτυπο της Βίβλου.

Στη Βίβλο παραπέμπουν συχνά, για ζητήματα σχετικά με το Σύμπαν και τη δημιουργία, τόσο οι θεοσεβούμενοι επιστήμονες όσο και εκείνοι οι οποίοι επιθυμούν να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη κοινωνική ή επαγγελματική πορεία χωρίς συγκρούσεις με το θρησκευτικό κατεστημένο.

Στο επόμενο τμήμα συνεχίζω με:

Άρθρο 9 – Ο Αρμονικός Χορός του Σύμπαντος και η ελληνική αστρονομική παράδοση.

ο.κ

Συνεχίζω με την ίδια επιμέλεια, χωρίς αλλαγή του νοήματος ή της βασικής επιχειρηματολογίας.

ΜΕΡΟΣ Β΄

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΝΩΣΗ

Άρθρο 9

Ο Αρμονικός Χορός του Σύμπαντος

Από τα αρχαιότατα χρόνια ο άνθρωπος στράφηκε προς τον Ουρανό με δέος και απορία, προσπαθώντας να κατανοήσει το αχανές Σύμπαν που εκτείνεται πέρα από τα όρια της Γης.

Στην αρχή, με γυμνό οφθαλμό, μπορούσε να παρατηρήσει περίπου 4.000 ουράνια σώματα. Άλλα από αυτά φαίνονταν να διαγράφουν περιοδικές τροχιές και άλλα να παραμένουν ακίνητα στο στερέωμα.

Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν μεταξύ των πρωτοπόρων στην έρευνα του Ουρανού. Μεγάλες μορφές, όπως ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας, ο Αρίσταρχος και ο Πτολεμαίος, συνέβαλαν σημαντικά στη μελέτη των ουράνιων φαινομένων.

Η βασική διαφορά των Ελλήνων σε σχέση με τους Αιγυπτίους, τους Βαβυλωνίους και άλλους αρχαίους λαούς ήταν ότι οι Έλληνες προσέγγισαν τον Ουρανό ως αστρονόμοι, ενώ οι άλλοι λαοί ασχολήθηκαν κυρίως με την αστρολογία και την πρόβλεψη γεγονότων μέσω των άστρων.

Άρθρο 10

Το ηλιοκεντρικό σύστημα και η ελληνική προέλευση της αστρονομικής γνώσης

Κατά την εποχή της Αναγέννησης εμφανίστηκε ο Νικόλαος Κοπέρνικος με το ηλιοκεντρικό του σύστημα, ανατρέποντας την έως τότε επικρατούσα αντίληψη ότι η Γη αποτελούσε το κέντρο του Σύμπαντος.

Ο Κοπέρνικος (1473–1543), ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την ελληνική γλώσσα και την αρχαία ελληνική γραμματεία, θεωρείται από τον γράφοντα ότι βασίστηκε στη θεωρία του Σάμιου Αρίσταρχου και την παρουσίασε ως δική του.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ενώ στο αρχικό του έργο υπήρχε αναφορά στον Αρίσταρχο, η αναφορά αυτή αργότερα αφαιρέθηκε.

Παρόμοια οικειοποίηση αρχαίας γνώσης αποδίδεται και στον Γαλιλαίο (1564–1642) και σε άλλους μεταγενέστερους επιστήμονες.

Ωστόσο, το ηλιοκεντρικό σύστημα ήταν γνωστό στον ελληνικό κόσμο ήδη από την αρχαιότητα, ακόμη και από την εποχή των Ορφικών.

Στους Ορφικούς Ύμνους αναφέρονται χαρακτηρισμοί για τον Ήλιο που, σύμφωνα με την ερμηνεία του γράφοντος, φανερώνουν γνώση της ηλιακής κίνησης:

  • «Εύδρομος» (8,6), δηλαδή αυτός που κινείται γρήγορα στον ουρανό.
  • «Ακάμας» (8,6), δηλαδή ακούραστος και ακαταπόνητος.
  • «Κυκλοέλικτος» και «πυρίδρομος» (8,11), δηλαδή αυτός που κινείται κυκλικά.
  • «Συ χορεύων δια τεσσάρων ποδών (8,5) διατρέχεις την εκλειπτικήν», δηλαδή εκτελείς κυκλικές κινήσεις μέσα στις τέσσερις εποχές.
  • «Ελαύνει οίμον … κυκλοέλικτος» (8,7), δηλαδή ο Ήλιος κινείται στον δρόμο του κυκλικά.
  • Ο Ήλιος ονομάζεται «κοσμοκράτωρ» και «δεσπότης του κόσμου», ενώ αναφέρεται ότι φέρει «παντός κόσμου σφραγίδα τυπώτιν», δηλαδή τη σφραγίδα με την οποία δημιουργήθηκε ο κόσμος.
  • Αναφέρεται επίσης ότι «ο Ήλιος έλκει τον κόσμον».
  • Υπάρχει αναφορά στη σφαιρικότητα της Γης.

Όλα αυτά, σύμφωνα με το κείμενο, είχαν διατυπωθεί πολλούς αιώνες πριν από τον Νεύτωνα (1687 μ.Χ.), ο οποίος διατύπωσε τον νόμο της παγκόσμιας έλξης.

Άρθρο 11

Ο Αρίσταρχος, ο Αρχιμήδης και η κίνηση της Γης

Ο Αρχιμήδης (περίπου 250 π.Χ.), στο έργο του «Ψαμμίτης», αναφέρει:

«Ταν δε γαν περιφέρεσθαι περί τον άλιον κατά κύκλου περιφέρειαν, ος έστιν εν τω μέσω των δρόμων κείμενος».

Η αναφορά αυτή θεωρείται από τον γράφοντα ως ένδειξη ότι η ιδέα της κίνησης της Γης γύρω από τον Ήλιο ήταν γνωστή στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Για τον Ήλιο και τη Σελήνη είχε επίσης διατυπωθεί το φαινόμενο του Σάρρου.

Ο κύκλος αυτός έχει διάρκεια περίπου 18 έτη και 11 ημέρες, δηλαδή 6.585 ημέρες. Κατά το διάστημα αυτό ο Ήλιος, η Σελήνη και η γραμμή των δεσμών επανέρχονται σε παρόμοια σχετική θέση μεταξύ τους.

Με βάση αυτή την περιοδικότητα, οι σεληνιακές φάσεις και οι ηλιακές εκλείψεις επανέρχονται σε αντίστοιχη σειρά.

Στο επόμενο τμήμα συνεχίζω με:

Άρθρο 12 – Η λειτουργία του Σύμπαντος, οι νόμοι της φύσης και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων.

ο.κ

Συνεχίζω την επιμέλεια, διατηρώντας το περιεχόμενο, τις έννοιες και τη συλλογιστική του κειμένου σας.

Άρθρο 12

Η αρμονία των ουρανίων σωμάτων και οι νόμοι της φύσης

Είναι πράγματι εντυπωσιακό το γεγονός ότι τα ουράνια σώματα κινούνται επί δισεκατομμύρια χρόνια στις τροχιές τους χωρίς να συγκρούονται μεταξύ τους.

Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με την άποψη του γράφοντος, φανερώνει έναν σοφό προγραμματισμό που διέπει το λεγόμενο «Νομοτεχνείο της Φύσεως».

Η μελέτη των κινήσεων της Γης βοηθά τον άνθρωπο να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα και να κατανοεί καλύτερα τα φυσικά φαινόμενα. Για παράδειγμα, οι παρατηρήσεις των κινήσεων της Γης συμβάλλουν στη μελέτη φαινομένων όπως οι σεισμοί.

Παράλληλα, οι παρατηρήσεις του Ήλιου και ιδιαίτερα των ηλιακών εκρήξεων παρέχουν σημαντικά στοιχεία για την πρόγνωση του καιρού και για την επίδραση που μπορούν να έχουν οι ηλιακές δραστηριότητες στις ασύρματες επικοινωνίες.

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς, μέσα στους ατελεύτητους αιώνες της κοσμικής ιστορίας, τα ουράνια σώματα δεν συγκρούονται μεταξύ τους, ενώ εκτελούν συνεχώς και αυτομάτως πολλαπλές συνδυασμένες κινήσεις.

Οι κινήσεις αυτές προσαρμόζονται διαρκώς τόσο ως προς τη δική τους λειτουργία όσο και, κυρίως, ως προς τη σχέση τους με τα μεγαλύτερα ουράνια σώματα τα οποία ακολουθούν αδιάλειπτα.

Στο ηλιακό μας σύστημα, το βασικό σημείο αναφοράς είναι ο Ήλιος.

Οι διάφορες κινήσεις των ουρανίων σωμάτων φαίνεται ότι εξυπηρετούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Ιδιαίτερα ορισμένες από αυτές συνδέονται με τις κλιματικές μεταβολές, ενώ άλλες σχετίζονται με ευρύτερα γεωλογικά και φυσικά φαινόμενα.

Άρθρο 13

Οι κινήσεις της Γης και η δυνατότητα ύπαρξης ζωής

Ο άξονας της Γης παραμένει σταθερός, γεγονός που φαίνεται από το ότι συνεχίζει να δείχνει προς τον Πολικό Αστέρα, με μικρή μόνο απόκλιση κλάσματος της μοίρας ανά αιώνα.

Η περιστροφή του Ήλιου γύρω από τον άξονά του παραμένει επίσης σταθερή και διαρκεί περίπου 25 ημέρες, παρά τις φαινομενικές διαφοροποιήσεις που παρατηρούνται.

Από τη μελέτη των κινήσεων των ουρανίων σωμάτων μπορούμε να οδηγηθούμε σε συμπεράσματα σχετικά με την πιθανότητα ύπαρξης ζωής και σε άλλους πλανήτες ή ουράνια σώματα.

Όσο πιο κυκλικές είναι οι τροχιές ενός ουρανίου σώματος, τόσο μεγαλύτερες θεωρούνται οι πιθανότητες να υπάρχουν σταθερές συνθήκες κατάλληλες για ζωή.

Αντίθετα, όσο πιο ελλειπτικές είναι οι τροχιές, τόσο αυξάνονται οι μεγάλες μεταβολές θερμοκρασίας, γεγονός που δυσχεραίνει την ανάπτυξη ζωής.

Βεβαίως, σημαντικό ρόλο παίζει και η απόσταση από τον πλησιέστερο αστέρα.

Αν ένα ουράνιο σώμα βρίσκεται πολύ κοντά σε έναν αστέρα, επικρατούν υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες, όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στον Ερμή.

Αντίθετα, αν βρίσκεται πολύ μακριά, επικρατούν ακραίες συνθήκες ψύχους, όπως στον Πλούτωνα.

Για να υπάρξει ζωή, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, απαιτείται μία ενδιάμεση απόσταση από τον αστέρα, όπως συμβαίνει στη Γη.

Άρθρο 14

Οι ακραίες μορφές ουρανίων σωμάτων

Όσον αφορά ορισμένες ιδιαίτερες κατηγορίες ουρανίων σωμάτων, όπως τα κβάζαρ, τα πάλσαρ και οι μελανές οπές, οι συνθήκες διαφοροποιούνται σημαντικά.

Οι κινήσεις και οι φυσικές διεργασίες αυτών των σωμάτων παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ωστόσο, και σε αυτές τις περιπτώσεις, σύμφωνα με την άποψη του γράφοντος, επικρατεί η αρχή της ισορροπίας και της αλληλεπίδρασης των φυσικών νόμων.

Εξαίρεση αποτελούν οι μελανές οπές, όπου επικρατούν εξαιρετικά ιδιόμορφες συνθήκες, οι οποίες ακόμη και σήμερα αποτελούν αντικείμενο έντονης επιστημονικής μελέτης.

Άρθρο 15

Οι οκτώ κινήσεις των ουρανίων σωμάτων

Η πρώτη κίνηση, η αυτοπεριστροφή, μετατρέπει το ουράνιο σώμα σε ένα είδος γυροσκοπίου, με αποτέλεσμα να διατηρεί σταθερό τον άξονά του και να δημιουργεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.

Η δεύτερη και η τρίτη κίνηση έχουν επιδράσεις στις καιρικές συνθήκες, δημιουργώντας τις απαραίτητες δυναμικές ισορροπίες.

Η τέταρτη κίνηση δημιουργεί στενή σχέση μεταξύ ενός ουρανίου σώματος και ενός πολύ μεγαλύτερου γειτονικού σώματος.

Στην περίπτωση της Γης, η σχέση αυτή αφορά την αλληλεπίδρασή της με τον Ήλιο, χωρίς όμως ποτέ να φθάνει σε οριακές ταχύτητες.

Οι υπόλοιπες κινήσεις (πέμπτη έως όγδοη) είναι παλινδρομικές κινήσεις και εξασφαλίζουν στα ουράνια σώματα:

α) τη διαμόρφωση της δομής τους,
β) την εμφάνιση περιοδικών δυνάμεων με ποικίλες επιδράσεις,
γ) κατάλληλες συνθήκες κλιματικής εναλλαγής και δυνατότητες ανάπτυξης πολιτισμών στο Σύμπαν.

Άρθρο 16 – Το Νομοτεχνείο του Σύμπαντος, η Φύση και η ανθρώπινη τεχνολογία.Άρθρο 16 – Το Νομοτεχνείο του Σύμπαντος, η Φύση και η ανθρώπινη τεχνολογία. Συνεχίζω με το Άρθρο 16, διατηρώντας το νόημα, τη συλλογιστική και το ύφος του κειμένου σας, με γλωσσική και δομική επιμέλεια.

 Άρθρο 17

Ο Αστρικός Χάρτης του Ιππάρχου

Ο καθηγητής Μπράντλεϊ Σέφερ (Bradley Schaefer) του Πανεπιστημίου της Λουιζιάνας, κατά τη διάρκεια επιστημονικής ημερίδας στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας, προχώρησε σε μία σημαντική ανακοίνωση σχετικά με τον Αστρικό Χάρτη του Ιππάρχου.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή, ο Ίππαρχος μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας από τους σημαντικότερους αστρονόμους της αρχαιότητας.

Ήταν εκείνος που συνέταξε τον περίφημο κατάλογο των 1.080 αστέρων και άσκησε μεγάλη επιρροή στον μεταγενέστερό του Πτολεμαίο.

Στον Ίππαρχο αναφέρονται επίσης μεταγενέστεροι συγγραφείς, όπως ο Στράβων, ο Πλούταρχος και ο Πλίνιος, οι οποίοι αναγνωρίζουν τη μεγάλη προσφορά του «μεγάλου αυτού αστρονόμου», ο οποίος έθεσε τις βάσεις της συστηματικής αστρονομικής παρατήρησης.

Άρθρο 18

Ο Άτλας του Φαρνέζε και η διατήρηση της αρχαίας αστρονομικής γνώσης

Αντίγραφο του χαμένου αστρικού χάρτη του Ιππάρχου θεωρείται ότι διασώζεται στο ρωμαϊκό άγαλμα του μυθικού Άτλαντα, ο οποίος κρατά στους ώμους του την ουράνια σφαίρα.

Το άγαλμα αυτό, γνωστό ως Άτλας του Φαρνέζε, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της αρχαίας αστρονομικής παράδοσης.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ιστορικών της τέχνης, το ρωμαϊκό άγαλμα αποτελεί αντίγραφο αρχαιότερου ελληνικού πρωτοτύπου, όπως συνηθιζόταν κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Το άγαλμα χρονολογείται στον 2ο αιώνα μ.Χ. και παρουσιάζει με λεπτομέρεια την απεικόνιση του ουράνιου χάρτη πάνω στην ουράνια σφαίρα που φέρει ο Άτλας.

Η σφαίρα έχει διάμετρο περίπου 33,8 εκατοστά και απεικονίζει 41 ελληνικούς αστερισμούς, καθώς επίσης τον ουράνιο ισημερινό, τους τροπικούς κύκλους και την εκλειπτική.

Το ύψος του αγάλματος ανέρχεται περίπου στα 2,1 μέτρα.

Άρθρο 19

Η συμβολή του Ιππάρχου στην αστρονομία

Ο κατάλογος των αστέρων του Ιππάρχου δημιουργήθηκε περίπου το 129 π.Χ. και αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες εργασίες της αρχαίας αστρονομίας.

Από τις πληροφορίες αυτές άντλησαν αργότερα οι Άραβες αστρονόμοι τα απαραίτητα στοιχεία για τις δικές τους παρατηρήσεις και υπολογισμούς.

Η σημαντική συμβολή του καθηγητή Σέφερ ήταν ότι κατόρθωσε να ταυτοποιήσει τα στοιχεία του χάρτη του Ιππάρχου με την απεικόνιση των αστερισμών πάνω στην ουράνια σφαίρα του Άτλαντα.

Μπορεί οι Βαβυλώνιοι και οι Αιγύπτιοι να ασχολήθηκαν επίσης με την παρατήρηση του ουρανού, όμως εκείνο που διαφοροποιεί τους Έλληνες είναι ότι ανέπτυξαν την αστρονομία ως επιστημονική μελέτη και όχι μόνο ως μέσο αστρολογικών προβλέψεων.

Άρθρο 20

Η μετάπτωση των ισημερινών και η κληρονομιά του Ιππάρχου

Σύμφωνα με τον καθηγητή Σέφερ, ο Ίππαρχος ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημερινών.

Το φαινόμενο αυτό δείχνει ότι η θέση των αστερισμών μεταβάλλεται σταδιακά σε σχέση με την εποχή του έτους, λόγω της αργής μεταβολής του άξονα περιστροφής της Γης.

Παρά τη μεγάλη συμβολή του, μόνο ένα έργο του Ιππάρχου έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, το έργο «Εις Αστερισμούς».

Η ανακάλυψη των αστερισμών στον χάρτη του Ιππάρχου αναμένεται να δώσει απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα που απασχολούν τους αστρονόμους, όπως:

  • Ποιες συντεταγμένες χρησιμοποίησε ο Ίππαρχος για τις παρατηρήσεις του;
  • Ποιο ποσοστό του αστρικού χάρτη χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Πτολεμαίο;

ΤΕΛΟΣ

α

Δημοσιεύτηκε στισ

Oι Αρχαίοι Έλληνες στην χώρα των Ίνκα;

Κυριακή, 23 Σεπτέμβριος 2012 09:03

 ( 2 Αξιολογήσεις )

Share

Εμφανίσεις: 430

http://1.bp.blogspot.com/-lOwMmcyFtFU/UFyKGpeDlqI/AAAAAAAAXhI/-bC4Cim0354/s1600/images4%CF%81%CF%84.jpg 

Το 1850 έφτασε στο Περού ο Ιταλός ερευνητής-περιηγητής Αντόνιο Ραϊμόντι. Για σαράντα ολόκληρα χρόνια έμεινε εκεί, ερευνώντας κάθε σπιθαμή της μακρινής και «περίεργης» -ιστορικά- αυτής χώρας και είναι οι δικές του περιηγήσεις και έρευνες πάνω στις οποίες βασίσθηκε ο φυσικομαθηματικός- ερευνητής συμπατριώτης του Ενρίκο Μάτιεβιτς, ώστε να φτάσει στο συμπέρασμα ότι οι ναυτικοί του Αιγαίου πολλές χιλιετίες προ του Κολόμβου έφτασαν στην Κεντρική και Νότιο Αμερική.

Ο Μάτιεβιτς βεβαίως πρωτίστως παρακινημένος από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, τόσο από τον Όμηρο όσο και από τον Απολλόδωρο έβλεπε ότι οι γνώσεις που περιγράφονταν στους στίχους της Οδύσσειας και των Αργοναυτικών, και είχαν να κάνουν με τόπους πολύ μακρινούς, πολύ πέρα αυτού της Μεσογείου, δεν μπορούσε παρά να πιστεύει ότι ένα υπερατλαντικό ταξίδι και η επίσκεψη στις μακρινές εκείνες χώρες της Νοτίου Αμερικής ήταν τα πιθανότερα σημεία αναφοράς των συγγραφέων των μεγάλων επών, «Οδύσσειας» και «Αργοναυτικών» αντίστοιχα. 

Έτσι με οδηγό τις περιηγήσεις και έρευνες του συμπατριώτη του Ραϊμόντι, και με τα αρχαία κείμενα στα χέρια περιδιάβηκε τις Άνδεις, και έκανε τις δικές του ανακαλύψεις που έφεραν το αποτέλεσμα που μερικά χρόνια πριν η Ενριέτα Μέρτζ έγραφε στην «Κρασάτη Θάλασσα». Δηλαδή ότι οι Έλληνες είχαν φτάσει κατά τους πρώτους ιστορικούς χρόνους στην Νότιο Αμερική.

Η μελέτη του Μάτιεβιτς στηρίχθηκε στην συγκριτική αρχαιολογία και την Μυθολογία. Για πολλά χρόνια εργάστηκε στο γεωφυσικό αστεροσκοπείο του Χουανγκάγιο της Λίμα και αυτό του έδωσε πολλά περιθώρια ώστε να κάνει τις μελέτες του επί τόπου και να μείνει έκπληκτος από τις ανακαλύψεις που βρήκε μπροστά του. Στις κεντρικές Άνδεις του Περού, στις παραστάσεις ενός αρχαίου μαντείου ανακαλύπτει τις χθόνιες οντότητες που ο Ησίοδος αναφέρει στην «Θεογονία» του.

Ο Κέρβερος, η Μέδουσα, η Λερναία Ύδρα, οι Άρπυιες, η Χίμαιρα είναι παραστάσεις τις οποίες ανακαλύπτει στα ερείπια ναών και μαντείων της περιοχής. Οι θεότητες του Κάτω Κόσμου, τα Τάρταρα όπως τα ονομάζει ο Ησίοδος φαίνεται να παίζουν πολύ σπουδαίο ρόλο για τους πανάρχαιους κατοίκους της περιοχής, τους Ίνκας. Έναν λαό που η ύπαρξή του και η εξαφάνισή του αποτελεί ένα μυστήριο, όπως και των Ατζέκων στην Κεντρική και Νότιο Αμερική, ή των Σουμερίων και των Χετταίων στην Μεσοποταμία.

Οι παραστάσεις που αφορούν τις θεότητες του Κάτω Κόσμου, οδηγούν τον Μάτιεβιτς να υποστηρίξει ότι εδώ, στην Νότια Αμερική ήταν ο Άδης των αρχαίων Ελλήνων. Τα Τάρταρα όπου τους φιλοξενούσαν και αποτελούσαν συνάμα το βασίλειό τους με πρωταγωνιστή βεβαίως τον Θεό Πλούτωνα.

Πίστευαν οι πανάρχαιοι πρόγονοί μας ότι ο Άδης βρισκόταν στα έγκατα της Χθονός αλλά σε μία μακρινή τοποθεσία δυτικά της γης. Ένα χρόνο ταξίδι χρειαζόταν για να φθάσουν εκεί. Και αν κανείς υπολογίσει μία τέτοια απόσταση και με τα μέσα βεβαίως της εποχής εκείνης μάλλον η αναφορά γίνεται για την πέρα του Ατλαντικού ήπειρο, αυτή της Αμερικής, της Γης των Εσπερίδων όπως λεγόταν, εκεί όπου ο Άτλας μεταμορφωμένος σε ένα τεράστιο βουνό υποβάσταζε στους ώμους του την Γη. 

Η Κίρκη λέει στον Οδυσσέα πώς θα πάει στον Κάτω Κόσμο για να πάρει τις οδηγίες που χρειαζόταν για την επιστροφή του στην πατρίδα,αλλά και για να εξευμενίσει τους Θεούς που είχε προκαλέσει με την συμπεριφορά του μετά την συμβολή του στην άλωση της Τροίας. Η περιγραφή της Κίρκης στην «Οδύσσεια» που γίνεται με την γραφίδα του Μεγάλου Ομήρου, είναι ίσως η περισσότερο άρτια περιγραφή που υπάρχει σε αρχαίο κείμενο. Αν κανείς ακολουθήσει εκείνη την πορεία δεν μπορεί παρά να φθάσει στην Εσπερία, την ήπειρο της Αμερικής. Αν και πολλοί γεωγράφοι το αμφισβητούν παρ’ όλα αυτά δεν παύει να υφίσταται ως η πιο άρτια γεωγραφική περιγραφή.

Ο Μάτιεβιτς στην αναζήτηση της μυθολογικής κόλασης, αυτά τα Τάρταρα, βλέπει να υπάρχει τέτοια ομοιότητα με την σημερινή περιοχή του Αμαζονίου, ώστε μένει κυριολεκτικά κατάπληκτος. Οι διηγήσεις εκείνων των πρώτων εξερευνητών στα μεταχριστιανικά χρόνια, αλλά και μερικές χιλιετίες αργότερα από τους Αργοναύτες και τον Οδυσσέα, για το πέρασμα του Μανσερίστε, που είναι το πρώτο πέρασμα που συναντά κανείς καθώς ανεβαίνει τον Αμαζόνιο, θα μπορούσαν να είναι οι διηγήσεις των μυθολογικών αναφορών για την κάθοδο στον Άδη. 

Όποιος διαπλέει τον Αμαζόνιο καθώς έρχεται από το βόρειο ημισφαίριο, παρατηρώντας τα άστρα έχει την εντύπωση ότι κατεβαίνει σε μία βαθιά άβυσσο. Έτσι το περιγράφει και η Ενριέτα Μέρτζ, η οποία με οδηγό τους αστερισμούς και κυρίως αυτόν της Μεγάλης Άρκτου, συμπεραίνει για το Ιασωνικό ταξίδι στην Αμερική!!! Και είναι πράγματι άξιο θαυμασμού να βλέπει κανείς τέτοιες ανακαλύψεις που κυριολεκτικά φέρνουν τα πάνω κάτω στην συμβατική ιστορία.

Παραβάλλοντας τον μυθικό ποταμό Αχέροντα και τους τρεις μικρότερους παραποτάμους του, την Στύγα, τον Κυκωτό και τον Πυριφλεγέθοντα, με τον Αμαζόνιο κατά τον Μάτιεβιτς, ο Οδυσσέας έπρεπε να εντοπίσει έναν ποταμό που θα του επέτρεπε να διασχίσει τους βάλτους του Άδη. Έτσι η Στύγα είναι ο ποταμός Μαρανιόν του Περού ο οποίος στην ουσία είναι τμήμα του Αμαζονίου αλλά με άλλη ονομασία. Ο ποταμός Ουκαγιάλι ένας σημαντικός ποταμός στην λεκάνη του Αμαζόνιου που πηγάζει από τις οροσειρές του Κούζκο είναι ο Πυριφλεγέθων της Οδύσσειας.

Η παραμονή του Μάτιεβιτς στο Περού και οι διάφορες περιηγήσεις τις οποίες έκανε σχεδόν σ’ ολόκληρη την περιοχή της Νοτίου Αμερικής, αλλά και τα συμπεράσματα που έχει βγάλει μέσα από αυτή του την πολύχρονη έρευνα καταγράφονται στο βιβλίο του «Ταξίδι στην Μυθολογική Κόλαση». Εδώ ο συγγραφέας λοιπόν περιγράφει πως οι πανάρχαιοι θαλασσοπόροι του Αιγαίου έφθασαν στον Αμαζόνιο, διασχίζοντας τον Ατλαντικό ωκεανό, και μέσω του τεράστιου αυτού πλωτού ποταμού, του δεύτερου σε μέγεθος μετά τον Νείλο έπλευσαν προς νότο μέχρι τις Άνδεις του Περού. 

Όπως έχουμε ξαναπεί σε παλιότερα θέματα μαζί τους οι εξερευνητές εκείνοι έφερναν και ολόκληρο τον πολιτισμό τους που ήταν η γλώσσα τους, οι θεοί τους, οι μύθοι τους, οι παραδόσεις τους, οι συνήθειές τους… Αυτά τα πέρασαν στους ιθαγενείς των περιοχών που βρέθηκαν και σαφώς είχαν την ανάλογη από εκείνους αντιμετώπιση που τους αναβίβασαν τόσο ψηλά ώστε τους έκαναν Θεούς. Τους λευκούς θεούς τους που ακόμη και σήμερα θυμούνται μέσα από τις παραδόσεις τους και τις διάφορες γιορτές- μνήμες που διατηρούν.

Πηγή: ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ



Περισσότερα: http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=47616:oi-arhaioi-ellines-stin-hora-ton-inka&catid=50:mathaino-tin-ellada&Itemid=337#ixzz27SpcDQY8

Δημοσιεύτηκε στισ
https://professors-phds.com/8797-2/14051-2/%ce%bf%ce%bc%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1

ΟΜΗΡΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ 1-28

Εισαγωγή

Τεχνικές του Ομήρου στην χρήση της ποιητικής του γλώσσας

1η  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

2η Ενότητα  Μελέτης Οδύσσεια

3η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

4η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

5η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

6η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

7η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

8η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

9η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

10η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

11η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

12η Ενότητα  Μελέτης Οδύσσειας 

13. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

14. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

15. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

16. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

17. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

18. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

19. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

20. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

21. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

22.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

23.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

24.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

25.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας.

26. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

27. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

28. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

Share is POWER

https://professors-phds.com/8797-2/14051-2/%ce%bf%ce%bc%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1
https://professors-phds.com/8797-2/14051-2/%ce%bf%ce%bc%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1

ΟΜΗΡΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ 1-28

Εισαγωγή

Τεχνικές του Ομήρου στην χρήση της ποιητικής του γλώσσας

1η  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

2η Ενότητα  Μελέτης Οδύσσεια

3η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

4η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

5η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

6η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

7η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

8η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

9η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

10η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

11η Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

12η Ενότητα  Μελέτης Οδύσσειας 

13. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

14. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

15. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

16. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

17. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

18. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

19. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

20. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας 

21. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

22.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

23.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

24.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

25.  Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας.

26. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

27. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

28. Ενότητα Μελέτης Οδύσσειας

Share is POWER

https://professors-phds.com/8797-2/14051-2/%ce%bf%ce%bc%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%85-%ce%bf%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%b1