Αμφικτύων

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Οι άνθρωποι που διατηρούν ακόμη τις ηθικές τους αξίες και πιστεύουν στον Ανθρωπισμό και στο πνεύμα που δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί, αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι ανωμαλίες και οι διαταραχές που συγκλονίζουν την εποχή μας είναι θλιβερό αποτέλεσμα της πνευματικής και ηθικής εκτροπής και κατάπτωσης της ανθρωπότητας.

Οι ηγέτες παραμέρισαν τις θεωρητικές επιστήμες, που αποβλέπουν στην πνευματική και ηθική εξύψωση του ατόμου. Αντίθετα, από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν άρχισαν να επικρατούν οι υλιστικές θεωρίες, στράφηκαν προς την έρευνα των φυσικών επιστημών.

Αυτή η στροφή ήταν φυσικό να οδηγήσει στα αποτελέσματα που βιώνουμε σήμερα, δηλαδή στην εξαχρείωση των αξιών και των ηθών της ανθρωπότητας και στο κατρακύλισμά της προς το χάος.

Οι φυσικοί επιστήμονες προσπάθησαν, μέσω της έρευνάς τους, να ερμηνεύσουν το μυστήριο της προέλευσης και της ύπαρξής μας. Ταυτοχρόνως, διαμορφώθηκε σε αυτούς η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να υποτάξει τόσο τη Φύση όσο και τη Δημιουργία στη θέλησή του.

Επειδή η επιστήμη είχε πράγματι επιτύχει να ερμηνεύσει πλείστα φυσικά φαινόμενα, οι επιστήμονες πίστευαν ή και φαντάζονταν ότι θα ήταν δυνατόν να κατακτήσουν και τη δύναμη που τα προκαλεί, δηλαδή τη Δημιουργία. Διότι, μέσα στην αφέλειά τους, δεν είχαν διαπιστώσει, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ότι υπάρχουν και φαινόμενα άγνωστα στον άνθρωπο, τα οποία ούτε καν φαντάζεται ακόμη και τα οποία επεμβαίνουν στη συνολική λειτουργία της Δημιουργίας. Τα άγνωστα αυτά φαινόμενα, καθώς και άλλα που δεν έχουν ακόμη ερμηνευθεί από τον άνθρωπο, επεμβαίνουν συχνά καταλυτικά και τον διαψεύδουν.

Οι υπερβολικές αυτές αντιλήψεις για την κυριαρχία επί της Φύσεως συνέβαλαν στη διάδοση των υλιστικών και, κατ’ επέκταση, των σοσιαλιστικών θεωριών και στην ενίσχυσή τους.

Τούτο συντέλεσε στην αποχαλίνωση του ατόμου, υπό την επήρεια των θεωριών αυτών, οι οποίες το έκαναν να αισθάνεται υπεράνθρωπο.

Οι υλιστικές θεωρίες καλλιέργησαν τον νοσηρό εγωκεντρισμό των ατόμων, με τραγική συνέπεια τη διάσπαση της ενότητας των κοινωνιών, τους ακατανόητους και οξύτατους ταξικούς αγώνες που δημιούργησαν, αλλά και την περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, η οποία αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο της φύσεως.

Η πολυδιάσπαση της κοινωνίας δημιούργησε έχθρα και διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων και άσβεστο μίσος της μιας ομάδας εναντίον της άλλης. Μια κοινωνία, όμως, διχασμένη δεν είναι δυνατόν να παράγει ούτε το μέγιστο δυνατό φυσικό προϊόν ούτε τη σύμπνοια που απαιτείται για την εν γένει πολιτιστική άνοδο της κοινωνίας ως συνόλου.

Σήμερα, το άτομο στερείται της αλήθειας που θα το οδηγήσει σε έναν κόσμο ευμάρειας και ευτυχίας και αγωνίζεται μόνο του να επιτύχει τα παραπάνω. Μια ματιά, όμως, στη φύση αρκεί για να δούμε τα όντα της ίδιας ομάδας να προσπαθούν, όλα ενωμένα, να εξασφαλίσουν τροφή, ασφάλεια και αναπαραγωγή.

Μια συστηματική ημιμάθεια συντηρεί το σημερινό καταστροφικό καθεστώς της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα να ευημερούν οι ολίγοι και να δυστυχούν οι πολλοί. Ακόμη και οι ευημερούντες, όμως, φοβούνται για την ίδια τους τη ζωή και για τη διατήρηση του πλούτου τους εσαεί και αδιατάρακτα στο μέλλον.

Ένα άλλο γνώρισμα της εποχής μας είναι ο κατακερματισμός της γνώσης και της επιστήμης. Τούτο οδήγησε την ανθρωπότητα στην εφιαλτική και αγωνιώδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα.

Ο μηχανικός και τεχνοκρατικός πολιτισμός είναι και αυτός κατακερματισμένος, έτσι ώστε κάθε κλάδος να αδυνατεί να γνωρίζει το σύνολο των επιπτώσεων του τεχνολογικού πολιτισμού. Έτσι, προχωρά ανεξάρτητα και συχνά απερίσκεπτα, αδιαφορώντας για την τύχη του περιβάλλοντος και για την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου.

Ο κατακερματισμός αυτός επαναλαμβάνεται σε όλα τα επίπεδα της ζωής, όπως φαίνεται στα ακόλουθα παραδείγματα:

1. Στην Επιστήμη

Με τη δημιουργία πάμπολλων ειδικοτήτων, ακόμη και στο ίδιο διδακτικό αντικείμενο, ο κατακερματισμός έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ο οφθαλμίατρος να μην είναι σε θέση να θεραπεύσει όλες τις παθήσεις του οφθαλμού, εάν δεν διαθέτει τη συγκεκριμένη ειδικότητα.

2. Στην Ιστορία

Με τη διαίρεση της Ιστορίας σε Προϊστορία, Αρχαιολογία και Νεότερη Ιστορία, καθώς και με την περαιτέρω διάκριση καθεμιάς από αυτές σε επιμέρους ειδικότητες, είναι σαν να αντιμετωπίζονται οι διάφορες εποχές ως έργα διαφορετικών λαών και όχι ως στάδια της εξέλιξής τους.

3. Στη Γεωγραφία

Έχουν κατατεμαχίσει τη Γη όχι με βάση την εθνολογική ταυτότητα, αλλά σαν «μπακλαβά», προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Τέρας αυτού του παραλογισμού είναι το Τουρκολιβικό Μνημόνιο, το οποίο πέρασε πάνω από την Κρήτη και τα ελληνικά νησιά του Νοτιοανατολικού Αιγαίου, χωρίς να υπάρξει, κατά την άποψη του συγγραφέα, η απαιτούμενη αντίδραση.

4. Στη διακυβέρνηση της Πολιτείας

Έχει κατακερματιστεί η λαϊκή θέληση μέσω της δημιουργίας πολλών κομμάτων χωρίς αρχές και αξίες, με αποτέλεσμα τον διαρκή εσωτερικό «εμφύλιο» πόλεμο μεταξύ των διαφόρων φατριών, ο οποίος καταλήγει στην αδυναμία ή ακόμη και στην πλήρη εξουδετέρωση της δύναμης της Πολιτείας.

Πέραν τούτου, στερούν από τους λαούς την Άμεση Δημοκρατία, η οποία σήμερα, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, θα μπορούσε να εκφράζεται άμεσα από τους πολίτες επί όλων των θεμάτων. Ωστόσο, εξακολουθούν να διατηρούν το μεσαιωνικό βρετανικό σύστημα της «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας».

Ειδικά για την Ελλάδα, το κομματικό σύστημα αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα, εξαιτίας του οποίου η χώρα μας παραμένει ουραγός μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης. (21/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Parents are obliged, by both natural law and written law, to provide for their children’s nourishment, upbringing, and overall care. These responsibilities include ensuring their education and helping them establish themselves professionally until they reach adulthood and are able to stand on their own feet.

Of course, most parents continue to advise their children even when they themselves grow old. However, this is not always appropriate; it often becomes excessive and amounts to interference in their children’s personal lives.

Some children go astray because their parents either neglected them or lacked the ability or the necessary education to guide them properly. Unfortunately, there are also parents who set a bad example through their own behavior.

Every day, we see scenes of shocking violence on our screens: children stabbing one another, kicking one another, and ending up in hospital. Disputes among young people existed in my time as well, but today the phenomenon appears to have escalated into outright brutality.

A child resembles a young sapling that, when bent by the wind, needs a support to help it return to an upright position. Otherwise, there is a risk that one day it will break.

This is the role parents ought to assume. They should maintain an ongoing dialogue with their children, even about the most personal matters, such as their romantic relationships, so that they can support them when they find themselves in difficult situations.

Indifference toward children is not confined to financially disadvantaged families. We also encounter it among affluent parents who, because of their professional commitments, leave their children’s upbringing to others: nannies, tutors, schools, and various other caregivers. Financial comfort cannot replace a parent’s personal presence or parental responsibility.

There are, however, parents who go to the opposite extreme: they overprotect their children to such an extent that they restrict their freedom and stifle their personalities.

Both extremes—neglect and overprotection—are harmful.

In the first case, children risk neglecting their studies and turning to alcohol, uncontrolled partying, idleness, and gambling. In some cases, they may even become involved in criminal organizations, the Mafia, drugs, or prostitution.

In the second case, overprotective parents raise children who lack the will to act independently, depriving them of initiative and self-confidence. They do not allow them to enter society, struggle, test their abilities, face difficulties, or even fail and pick themselves up again.

And yet, it is through trials, failures, and persistent effort that experience is gained. Success achieved through one’s own efforts has particular value because it is a personal accomplishment.

Parents should not turn their children into dependent beings who follow their own footsteps unquestioningly, like faithful little dogs. They should give them room to think, make decisions, assume responsibilities, and chart their own course.

Of course, I do not consider myself an expert capable of offering infallible advice. However, from the experiences of a life spanning almost a century, I have drawn certain conclusions that I share with those who seek my advice online.

Especially in today’s world, with its lightning-fast changes, geopolitical upheavals, and technological frenzy that transforms everything in a very short time, no parent can predict with certainty what their child’s life will look like ten or twenty years from now. Even artificial intelligence would struggle to provide a reliable answer.

CONCLUSION

The duty of parents is not to dictate their children’s future course in advance, but to guide them in such a way that they can chart their own path of development.

Neither abandonment nor suffocating protection. Love, dialogue, guidance, and freedom accompanied by responsibility.

For the true goal of raising children is not to keep them forever beneath our wings, but to help them spread their own wings and fly under their own power—as all creatures in the natural world do.

(18 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Authors

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Οι γονείς είναι υποχρεωμένοι, από τον φυσικό και τον γραπτό νόμο, να μεριμνούν για τη διατροφή, την ανατροφή και τη γενικότερη φροντίδα των παιδιών τους. Στις υποχρεώσεις αυτές περιλαμβάνονται η φροντίδα για τις σπουδές τους και η επαγγελματική τους αποκατάσταση, μέχρι να ενηλικιωθούν και να μπορέσουν να σταθούν στα δικά τους πόδια.

Βέβαια, οι περισσότεροι γονείς συνεχίζουν να συμβουλεύουν τα παιδιά τους ακόμη και όταν γεράσουν. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντοτε σωστό· συχνά αποτελεί υπερβολή και παρέμβαση στην προσωπική τους ζωή.

Ορισμένα παιδιά παίρνουν τον στραβό δρόμο, επειδή οι γονείς τους είτε αδιαφόρησαν είτε δεν είχαν την ικανότητα ή την απαραίτητη μόρφωση να τα καθοδηγήσουν σωστά. Υπάρχουν, δυστυχώς, και γονείς που με τη δική τους συμπεριφορά δίνουν κακό παράδειγμα.

Βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες σκηνές απείρου κάλλους: παιδιά να μαχαιρώνονται, να κλωτσούν το ένα το άλλο και να καταλήγουν στα νοσοκομεία. Και στην εποχή μου υπήρχαν φιλονικίες μεταξύ των νέων, αλλά σήμερα το φαινόμενο φαίνεται να έχει πάρει διαστάσεις ωμής βίας.

Το παιδί μοιάζει με το νεαρό δενδράκι που, όταν το λυγίσει ο άνεμος, χρειάζεται κάποιο στήριγμα για να επανέλθει στην όρθια θέση του. Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος κάποια μέρα να σπάσει.

Αυτόν τον ρόλο οφείλουν να αναλαμβάνουν οι γονείς. Να βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με τα παιδιά τους, ακόμη και για τα πιο προσωπικά ζητήματα, όπως οι ερωτικές τους σχέσεις, ώστε να μπορούν να τα στηρίξουν όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση.

Η αδιαφορία για τα παιδιά δεν αποτελεί αποκλειστικό γνώρισμα των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών. Τη συναντάμε και σε εύπορους γονείς, οι οποίοι, εξαιτίας των επαγγελματικών τους δραστηριοτήτων, αφήνουν την ανατροφή των παιδιών τους σε τρίτους: νταντάδες, δασκάλους, σχολεία και άλλους. Η οικονομική άνεση δεν υποκαθιστά την προσωπική παρουσία και τη γονική ευθύνη.

Υπάρχουν, όμως, και γονείς που φτάνουν στο άλλο άκρο: υπερπροστατεύουν τα παιδιά τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε περιορίζουν την ελευθερία τους και καταπνίγουν την προσωπικότητά τους.

Και οι δύο ακραίες συμπεριφορές, τόσο η παραμέληση όσο και η υπερπροστασία, είναι επιζήμιες.

Στην πρώτη περίπτωση, τα παιδιά κινδυνεύουν να παραμελήσουν τις σπουδές τους, να στραφούν στο αλκοόλ, στις ανεξέλεγκτες διασκεδάσεις, στην αργολεσχία και στη χαρτοπαιξία, φτάνοντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και στα ναρκωτικά ή στην πορνεία για επιβίωση.

Στη δεύτερη περίπτωση, οι υπερπροστατευτικοί γονείς διαμορφώνουν παιδιά άβουλα, στερώντας τους την πρωτοβουλία και την αυτοπεποίθηση. Δεν τα αφήνουν να βγουν στην κοινωνία, να αγωνιστούν, να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να αντιμετωπίσουν δυσκολίες, ακόμη και να αποτύχουν και να ξανασηκωθούν.

Κι όμως, μέσα από τις δοκιμασίες, τις αποτυχίες και τις προσπάθειες αποκτάται η εμπειρία. Η επιτυχία που κατακτά κανείς με τις δικές του δυνάμεις έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί αποτελεί προσωπικό του επίτευγμα.

Οι γονείς δεν πρέπει να μετατρέπουν τα παιδιά τους σε εξαρτημένα πλάσματα, που ακολουθούν άβουλα τα δικά τους βήματα, σαν πιστά σκυλάκια. Οφείλουν να τους δίνουν χώρο να σκέφτονται, να αποφασίζουν, να αναλαμβάνουν ευθύνες και να χαράζουν τη δική τους πορεία.

Βέβαια, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό για να δίνει αλάνθαστες συμβουλές. Από τα βιώματα, όμως, μιας ζωής σχεδόν ενός αιώνα, έχω αποκομίσει ορισμένα συμπεράσματα, τα οποία μοιράζομαι με όσους με συμβουλεύονται μέσω του διαδικτύου.

Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, με τις αστραπιαίες αλλαγές, τις γεωπολιτικές ανατροπές και την τεχνολογική φρενίτιδα που μεταβάλλει τα πάντα μέσα σε ελάχιστο χρόνο, κανένας γονέας δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα πώς θα διαμορφωθεί η ζωή του παιδιού του μέσα στα επόμενα δέκα ή είκοσι χρόνια. Ακόμη και η τεχνητή νοημοσύνη θα δυσκολευόταν να δώσει μια αξιόπιστη απάντηση.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το χρέος των γονέων δεν είναι να  συμβουλεύουν εκ των προτέρων τα  παιδιά τους,   ώστε να μπορούν να τον χαράξουν μόνα τους την πορεία της εξ΄έλιξης τους.

Ούτε εγκατάλειψη ούτε ασφυκτική προστασία. Αγάπη, διάλογος, καθοδήγηση και ελευθερία με υπευθυνότητα.

Γιατί ο πραγματικός στόχος της ανατροφής δεν είναι να κρατάμε τα παιδιά μας για πάντα κάτω από τις φτερούγες μας, αλλά να τα βοηθήσουμε να ανοίξουν τα δικά τους φτερά και να πετάξουν με τις δικές τους δυνάμεις..  Όπως πράττουν όλα στο ζωικό βασίλειο  της φύσεως.  (18/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι ο Ελληνισμός διαθέτει μια μοναδική ιστορική ικανότητα αναγέννησης. Μέσα από καταστροφές, πολέμους και αλλεπάλληλες δοκιμασίες, κατόρθωσε να επιβιώσει και να συνεχίσει την πολιτισμική του πορεία, σαν να εκπληρώνει μια ιστορική αποστολή που του έχει αναθέσει η Ειμαρμένη.

Ο μυθικός Φοίνικας συμβολίζει ακριβώς τις Γενοκτονίες που υπέστη ως τώρα και τις αναστήσεις από την τέφρα του:

·        Αναγέννηση: τη δημιουργία μετά την καταστροφή.

·        Αντοχή: τη δύναμη να ορθώνεται κανείς μετά την πτώση.

·        Συνέχεια: τη διατήρηση της γλώσσας, της ταυτότητας και της πολιτισμικής κληρονομιάς.

·        Ελπίδα: την πίστη ότι το τέλος μιας εποχής μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας νέας.

Αυτό είναι, το πραγματικό προνόμιο του Ελληνισμού: ΄λόγω της  βιολογικής  του ανθεκτικότητας και της διαχρονικής δύναμης του πολιτισμού του. Όμως το σπουδαίο αυτό σύμβολο- όπως και  πολλά άλλα-το συνέδεσαν με  την χούντα  και το εξουδετέρωσαν

Οι ιστορικές δοκιμασίες και η τουρκική απειλή

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας, στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, και στο κέντρο όλων των αρχαίων πολιτισμών και θρησκειών υπήρξε πηγή πολιτισμικής ακτινοβολίας, αλλά και διαρκών γεωπολιτικών κινδύνων. Η επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι μεταγενέστερες ελληνοτουρκικές συγκρούσεις άφησαν βαθιά τραύματα στην ιστορική μνήμη του Ελληνισμού. Οι διωγμοί, οι εκτοπισμοί και η   Γενοκτονία των  Ελληνικών πληθυσμών στη Μικρά Ασία αποτελούν οδυνηρές σελίδες που δεν δικαιούμαστε να λησμονήσουμε.

Σήμερα, η Τουρκία επιδιώκει να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο, αξιοποιώντας τη στρατιωτική της ισχύ, τη γεωγραφική της θέση και τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ. Οι αναθεωρητικές της επιδιώξεις και οι αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων δημιουργούν σοβαρές ανησυχίες για την Ελλάδα και την Κύπρο και δεν πρέπει να τηρούμε πολιτική κατευνασμού και υποτέλειας.

Η Άγκυρα χρησιμοποιεί διαφορετικά πολιτικά εργαλεία, μεταξύ των οποίων ο Πανισλαμισμός, ο Παντουρκισμός και ο  Ναζιστικού τύπου  Εθνικισμός, επιδιώκοντας να διευρύνει την επιρροή της  με την τρομοκράτηση μας. Η Ελλάδα οφείλει, επομένως, να παραμένει σε εγρήγορση, να ενισχύει την αποτρεπτική της ικανότητα και να  εφαρμόζει  με συνέπεια τα δικαιώματα της που εκπηγάζουν από  το διεθνές δίκαιο

Η Ευρώπη και οι αντιφάσεις της εξωτερικής πολιτικής

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την ασφάλεια της Ελλάδας και της Κύπρου ως ένα περιφερειακό ζήτημα περιορισμένου ενδιαφέροντος. Η προστασία των κρατών-μελών και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής συνοχής,  αλλά  ανέκαθεν ο κάθε εταίρος κοιτάζει τα δικά του συμφέροντα

Ωστόσο, οι διαφορετικές επιδιώξεις των ευρωπαϊκών κρατών   εμποδίζουν τη διαμόρφωση μιας ενιαίας εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής στις απειλές που προέρχονται από τον νότο. Ορισμένες κυβερνήσεις προτάσσουν εμπορικά και στρατηγικά συμφέροντα, ακόμη και όταν αυτά δεν συμβαδίζουν με τις ελληνικές ανησυχίες.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι συμμαχίες δεν είναι πάντοτε δεδομένες και ότι κάθε κράτος επιδιώκει πρωτίστως την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων. Γι’ αυτό η Ελλάδα δεν πρέπει να επαναπαύεται στις διακηρύξεις φιλίας, αλλά να επενδύει στη διπλωματία, στην άμυνα, στην οικονομική της ανθεκτικότητα και στην οικοδόμηση ουσιαστικών συμμαχιών.Πάντοτε το «Μολών Λαβέ» και το «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί Πάτρης»  έσωσαν την Ελλάδα

Μετανάστευση και ευρωπαϊκή ασφάλεια

Ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα είναι η παράτυπη μετανάστευση ποι ομοιάζει με εισβολή  και η ενδεχόμενη εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών για την άσκηση πολιτικής πίεσης και μελλοντικά αλλοίωσης του πολιτιστικού ανθρωπολογικού και πολιτιστικό χάρτη της Ευρώπης . Η Τουρκία  αξιοποιεί τη γεωγραφική της θέση και το μεταναστευτικό ως μέσο διαπραγμάτευσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση για οικονομικά, πολιτικά  και άλλα ωφέλη

Η Ευρώπη σήμερα δέχεται  ξένη μεταναστευτική εισβολή

.Χρειάζεται, συνεπώς, μια κοινή και αποτελεσματική πολιτική προστασίας των συνόρων της, με σαφείς κανόνες, δίκαιη κατανομή ευθυνών-βαρών  και σεβασμό στις διεθνείς υποχρεώσεις της. Η ασφάλεια  της Ευρώπης πρέπει να  υπερισχύσει της μεταναστευτικής  Αλληλεγγύης

.ΌΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ   ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΩΝ  

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ: Σε στρατηγική συνεργασία

Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται σε μια περιοχή όπου διασταυρώνονται ενεργειακά συμφέροντα, στρατιωτικοί ανταγωνισμοί και περιφερειακές συγκρούσεις. Η συνεργασία με το Ισραήλ και άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου     ενισχύουν τη διπλωματική θέση και την αποτρεπτική ικανότητα της Ελλάδας.

Η συνεργασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε αμοιβαία συμφέροντα, εμπιστοσύνη και κοινή προσήλωση στη σταθερότητα της περιοχής. Η Ελλάδα οφείλει να επιδιώκει συμμαχίες που ενισχύουν την ασφάλειά της, χωρίς να παραμερίζει    τις αρχές του διεθνούς δικαίου. και τις παραδοσιακές της σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο

Εντούτοις, καμία συμμαχία δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εθνική ετοιμότητα. Η αμυντική επάρκεια, η πολιτική σταθερότητα και η εσωτερική συνεννόηση αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση κάθε εξωτερικής απειλής.

Η πνευματική κληρονομιά και το μέλλον του Ελληνισμού

Η μεγαλύτερη προσφορά του Ελληνισμού   βρίσκεται   στη δύναμη των ιδεών του. Η φιλοσοφία στην πράξη ,   ο θεσμός της δημοκρατίας  , η πιστήμη και η τέχνη για  τον Άνθρωπο  και η  θρησκευτική και  πνευματική παράδοση συνέβαλαν ουσιαστικά στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η  Ελληνικές αξίες σέβονται όλους ανεξαρτήτως τους λαούς    . Η πραγματική ακτινοβολία του πολιτισμού της βρίσκεται στην οικουμενικότητα των ιδεών της, στην υπεράσπιση της ελευθερίας και στην πίστη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το μέλλον του Ελληνισμού  εξαρτάται από την παιδεία, τη συλλογική ευθύνη, την κοινωνική συνοχή και την ικανότητα του ελληνικού λαού να αντλεί διδάγματα από το παρελθόν  και να αφομοιώνει τις καινοτομίες της εποχής του

Ας μην ξεχνούμε ότι ο Φοίνικας δεν αναγεννιέται μόνο από τη στάχτη του παρελθόντος. Αναγεννιέται όταν ένας λαός διατηρεί τη μνήμη του, αναγνωρίζει τα λάθη του και προχωρά με ενότητα, γνώση , αποφασιστικότητα και Όραμα  προς το μέλλον του. Και το Όραμα λείπει σήμερα από τον Έλληνα.

  (17/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

As you may have heard, Mr George Osborne, Chairman of the Board of Trustees of the British Museum, has proposed that the Parthenon Sculptures should be exhibited alternately in Athens and London, rather than remaining permanently at the British Museum. According to his interview with the distinguished journalist Mr Papachelas, published in the newspaper Kathimerini on 14 October 2026, the proposal includes:

• A rotating exhibition, with the Sculptures spending part of their time in Athens and the rest in London.
• In Athens, they would be presented within the context of ancient Greek history, while in London they would be displayed as part of the history of world civilisations.

Indeed, the English have both intelligence and a unique sense of humour, but they lack something: a pinch of salt.

This back-and-forth transportation of ancient sculptures between London and Athens, and vice versa, reminded me of the old days of cinema.

When I was serving at the Signals Training Centre in Haidari, we eagerly awaited the black-and-white film that arrived every week, distributed by the distinguished film producers and distributors Karagiannis and Karatzopoulos.

The late Karagiannis would come through snow or rain on a scooter to screen the film at the afternoon showing, then collect it afterwards and deliver it to other cinemas, continuing until midnight. (In the Army, the films were screened free of charge.) He deserves to be recognised as the very first “delivery man”!

This is more or less how the British envisage shuttling the Sculptures back and forth, as though they were suitcases. They will tell us that the Sculptures will be insured for enormous sums, so that even if an aircraft crashes and the Sculptures are destroyed, they will suffer no financial loss. But are these objects really theirs to worry about?

Not only these Sculptures, but everything else in the British Museum is stolen property. What they fear most is that the Sculptures might set a precedent and that the British Museum could eventually be emptied.

The notorious Lord Elgin, armed with a saw, cut the Sculptures from the Parthenon’s metopes, threw them down and gathered up the fragments. He was interested in profit, just as his modern-day counterparts now think in commercial terms rather than considering the safety of the Sculptures.

Instead of allowing them to decay in the British Museum, where the roof leaks when it rains, they would send them to Athens to ease the mounting international pressure—even pressure from the British public. Then, whenever the Sculptures returned to London, they might arrange some venue to exhibit them with a grand celebration, as though they were fresh products arriving on the market.

The British could hardly have conceived a more disastrous solution, without taking into account the safety of these centuries-old Sculptures.

Greece does not agree with Mr Osborne’s proposal for the alternating exhibition of the Sculptures in Athens and London.

If Greece accepted Mr Osborne’s vague arrangement, we would essentially be acknowledging that the Parthenon Sculptures belong to the British Museum in perpetuity, with just one small footnote: that they would occasionally be delivered to Greece by a “delivery man”.

It should be noted, however, that delivery riders are very frequently involved in accidents!

(16 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Κonstantinidis
Author — Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Όπως θα πληροφορηθήκατε, ο κ. Τζορτζ Όσμπορν, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Βρετανικού Μουσείου, πρότεινε τα Γλυπτά του Παρθενώνα να εκτίθενται εναλλάξ στην Αθήνα και στο Λονδίνο, αντί να παραμένουν μόνιμα στο Βρετανικό Μουσείο. Σύμφωνα με τη συνέντευξή του στην εφημ. «Καθημερινή», στον έγκριτο δημοσιογράφο κ. Παπαχελά, στις 14 Οκτ. 2026, η πρόταση περιλαμβάνει:

·        Εναλλασσόμενη έκθεση, όπου τα Γλυπτά θα περνούν ένα μέρος του χρόνου τους στην Αθήνα και ένα άλλο στο Λονδίνο.

·        Στην Αθήνα θα παρουσιάζονται στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και στο Λονδίνο ως μέρος της ιστορίας των παγκόσμιων πολιτισμών.

Πράγματι, οι Άγγλοι και πνεύμα έχουν και μοναδικό χιούμορ έχουν, αλλά τους λείπει κάτι: το αλάτι.

Αυτή η πέρα-δώθε μεταφορά των αρχαίων αγαλμάτων από το Λονδίνο στην Αθήνα και τανάπαλιν μού θύμισε τις ταινίες του παλιού κινηματογράφου

Όταν υπηρετούσα στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Διαβιβάσεων στο Χαιδάρι , αναμέναμε κάθε εβδομάδα την ασπρόμαυρη ταινία των σπουδαίων παραγωγών και διανομέων ταινιών Καραγιάννη και Καρατζόπουλου.   

Ο αείμνηστος  Καραγιάννης ερχόταν μέσα στα χιόνια ή τη βροχή με ένα σκούτερ, για να προβάλει την ταινία στην απογευματινή παράσταση και να την πάρει μετά και να τη διανείμει σε άλλους  κινηματογράφους  ως τα μεσάνυχτα. (στο Στρατό τις πρόβαλαν   δωρεάν )  Αυτός πρέπει να ανακηρυχθεί και ο πρώτος «ντελιβεράς»

Κάπως έτσι σκέπτονται οι Άγγλοι να πηγαινοφέρνουν τα Γλυπτά, σαν να είναι βαλίτσες. Θα μας πουν ότι θα τα ασφαλίζουν πολύ ακριβά, ώστε ακόμη και αν πέσει το αεροσκάφος και καταστραφούν τα Γλυπτά, να μην έχουν ζημία. Μήπως δικά τους είναι, για να τα λυπούνται;

Κλοπιμαία είναι όχι μόνο αυτά, αλλά και ό,τι υπάρχει στο Βρετανικό Μουσείο. Αυτό φοβούνται περισσότερο: μήπως τα Γλυπτά κάνουν την αρχή και αδειάσει το Βρετανικό Μουσείο.

Ο διαβόητος  λόρδος Έλγιν, με το πριόνι, τα έκοβε από τις μετόπες του Παρθενώνα και τα πετούσε κάτω, και μάζευε κομμάτια.. Αυτός για το κέρδος ενδιαφερόταν, όπως και οι σύγχρονοί του, που σκέπτονται πλέον εμπορικά και όχι για την ασφάλεια των Γλυπτών

Αντί να σαπίζουν στο Βρετανικό Μουσείο, που τρέχει όταν βρέχει, θα τα στέλνουν στην Αθήνα, ώστε να σταματήσει η ασφυκτική παγκόσμια πίεση —ακόμη και από το βρετανικό κοινό— και, όταν θα έρχονται στο Λονδίνο, θα οργανώνουν ίσως κάποιον χώρο για να τα εκθέτουν με κάποια φιέστα, σαν φρέσκα προϊόντα,  

Περισσότερο ολέθρια λύση δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν οι Άγγλοι, χωρίς να υπολογίσουν τον παράγοντα της ασφάλειας των αιωνόβιων Γλυπτών.

Η Ελλάδας δεν συμφωνεί με την πρόταση του κ. Όσμπορν για εναλλασσόμενη έκθεση των Γλυπτών στην Αθήνα και στο Λονδίνο.

Αν συμφωνούσε στο αόριστο καθεστώς Όσμπορν, ουσιαστικά θα  δεχόμασταν ότι τα Γλυπτά  εσαεί  ανήκουν στο Βρετανικό Μουσείο, με ένα μικρό αστερίσκο ότι    θα έρχονταν  κάπου-κάπου και στην Ελλάδα με  τον  «ντελιβερά»;  Σημειωτέον όμως ότι οι ντελιβεράδες  παθαίνουν  συχνά ατυχήματα.

 (16/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η Κυβέρνηση προχωρεί σε εξοπλιστικά προγράμματα τεράστιου κόστους, προκειμένου να αντιμετωπίσει την υπαρκτή τουρκική απειλή και καλώς πράττει. .Την ίδια στιγμή, όμως,   εισβάλουν στρατιές του Ισλάμ οι οποίοι μπορεί εν δυνάμει να   γίνουν  εχθροί. Αποβιβάζονται αδιάκοπα με μικρά σκάφη στην Κρήτη, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ακόμη και στην Πελοπόννησο, ενώ άλλοι διέρχονται πεζή από τον Έβρο. Εκατομμύρια  άλλοι  αναμένουν στον Τρίτο Κόσμο  την είσοδό τους στην Ελλάδα, την οποία  θεωρούν χώρα με ανοιχτά  σύνορα και ευνοϊκές συνθήκες υποδοχής.

Ανάλογες μεταναστευτικές ροές καταγράφονται και προς την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και προς άλλες μεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και το εξωφρενικό, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, η γνωστή μας  «Frontex», η οποία έχει ως αποστολή την υποστήριξη της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτελεί  στην πράξη ρόλο ναυαγοσώστη , ενώ το Λιμενικό μας Σώμα τον δωρεάν   μεταφορέα των παράνομων μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα

 Οι μεταναστευτικές ροές αποτελούν αντικείμενο γεωπολιτικής εκμετάλλευσης από την Τουρκία, και οικονομικής εκμετάλλευσης από ένα ευρύ φάσμα ημεδαπών  και αλλοδαπών διακινητών , μεσαζόντων και ΜΚΟ  . Είναι πολύ το χρήμα.

 Οι ελληνικές κυβερνήσεις , ενεργούν σαν δωρεάν ξενοδόχοι και φιλάνθρωποι, παρέχοντας στέγαση, εκλεκτή τροφή και άλλες  ακριβές υπηρεσίες στους νεοεισερχομένους. Παράλληλα, δημιουργούν και επεκτείνουν «πόλεις» και «χωριά» μεταναστών (δομές φιλοξενίας τις λένε) ,που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα όσο και στα νησιά του Αιγαίου.

Μέρος των μεταναστών συνεχίζει προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, ενώ άλλοι παραμένουν στη φιλόξενη Ελλάδα.  Η φυλάκιση τους θεωρείται γι’αυτούς   προσωρινός και πληρωμένος  χρόνος διακοπών,  μέχρις ότου πάρουν την ιθαγένεια

Οι ευνοικές  συνθήκες υποδοχής και οι προοπτικές παραμονής αποτελούν,   ισχυρό κίνητρο για ανθρώπους που αναζητούν καλύτερες συνθήκες ζωής, προερχόμενους από φτωχότερες χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Ο αριθμός των μεταναστών που  φθάνουν και  παραμένουν στη χώρα  δεν ανακοινώνεται και τηρείται μυστικός . Χωρίς αξιόπιστα στοιχεία, η κοινωνία αδυνατεί να γνωρίζει την πραγματική έκταση του προβλήματος . Είναι και αυτό μια μέθοδος εξαπατήσεως των   ψηφοφόρων. Όμως κανένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα και κομματάκια δεν αρθρώνει λέξη

 Το άκρον άωτον της πολιτικής σύγχυσης,  είναι η χορήγηση «Ελληνικής ιθαγένειας»  σε αλλοδαπούς, καθώς πρόκειται για μια απόφαση που συνδέεται με την ιδιότητα του Έλληνα  το γένος ,  σε άτομα που ούτε την γλώσσα γνωρίσου , ούτε την Ελληνική ιστορία , αλλά και ούτε και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Τούτο έχει σαν αποτέλεσμα την «περιθωριοποίηση » τους και την δημιουργία γκέτο

 Με την πολιτική αυτή μεταβάλλεται  ραγδαία  η δημογραφική σύνθεση  της  χώρας μας  που αντιμετωπίζει οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, με τον δείκτη γονιμότητας να βρίσκεται πολύ κάτω από τα περίπου 2,1 παιδιά ανά γυναίκα που απαιτούνται, μακροπρόθεσμα, για την αναπλήρωση των γενεών χωρίς μεταναστευτικές εισροές.

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ …

1. Η απομάκρυνση από το Φυσικό  Νόμο( σύμφωνα με τον οποίο κάθε είδος ζει, αναπτύσσεται και υπερασπίζεται τον χώρο του) ονομάστηκε «εκσυγχρονισμός»

2. Η ανάμειξη λαών, πολιτισμών και θρησκειών, παρουσιάστηκε ως  «παγκοσμιοποίηση»..

3. Η στέρηση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και το άνοιγμα των συνόρων  ονομάζεται   ατομικό δικαίωμα του Μετανάστη.

4. Η αγάπη προς την πατρίδα και η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας  θεωρείται ύποπτη ή αντιδημοκρατική στάση.

5. Η αντίθεση στους μετανάστες  χαρακτηρίζεται  ως εχθρική ή καταδικαστέα πράξη , ακόμη και όταν εκφράζεται ως πολιτική διαφωνία και όχι ως υποστήριξη εγκληματικών πράξεων ή βίας.

6. Η αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων και ο περιορισμός των παράτυπων εισόδων παρουσιάζονται ως αντιευρωπαϊκή και εθνικιστική  πράξη,  

7. Η δωρεάν στέγαση και η παροχή βασικών αγαθών στους μετανάστες, με δημόσια χρηματοδότηση, παρουσιάζονται ως έκφραση ανθρωπισμού και αλληλεγγύης , έστω κι’αν οι γηγενείς δυστυχούν. Οι διαμαρτυρόμενοι μπορεί να χαρακτηριστούν ακόμη και Ναζιστές

8. Η χορήγηση επιδομάτων και άλλων παροχών από δημόσιο χρήμα, σε  μετανάστες  που τεμπελιάζουν στις δομές θεωρείται φιλανθρωπία.  

9. Η απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε άτομα αλλοδαπής καταγωγής έχει απλουστευθεί,  σε τέτοιο βαθμό ώστε να γεννά ανησυχίες για τη διαφύλαξη της εθνικής ταυτότητας και των κοινοβουλευτικών  εκλογών

10. Η ευρεία χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας προκαλεί ανησυχίες   για πιθανές μελλοντική δημογραφική διαφοροποίηση της σύστασης του πληθυσμού και του αποτελέσματος των κοινοβουλευτικών εκλογών.

11. Αντί η ελληνική Κυβέρνηση να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις απόψεις και τις ανησυχίες των Ελλήνων πολιτών,     παραμερίζει τους γηγενείς προς όφελος της μεταναστευτικής πολιτικής της.

12. Και αντί να εξετάσουμε με σοβαρότητα παραδείγματα αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής, όπως εκείνη του Ισραήλ, διότι και οι δύο λαοί αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα από μεγάλες ισλαμικές χώρες .

ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Γιατί συγκεντρώνονται τόσο μεγάλες μεταναστευτικές ροές στην Ελλάδα;

Γιατί το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μεταβλήθηκε τόσο έντονα πληθυσμιακά και πολιτισμικά, προκαλώντας σε πολλούς κατοίκους φόβο και ανησυχία για την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία της πόλης;

Γιατί ενώ η  Τουρκία ενισχύει με πράξεις  τις μεταναστευτικές ροές ως εργαλείο πολιτικής πίεσης προς την Ελλάδα, αλλά και προς την Ευρώπη  γιατί η χώρα μας και οι Βρυξέλλες δεν αντιδρούν; Μήπως οι ίδιοι ευνοούν την μελλοντική ισλαμοποιηση της Ευρώπης;

Μήπως η γνωστή ρήση του Τουργκούτ Οζάλ, ότι «δεν χρειάζεται πόλεμος για να αλλάξουν οι ισορροπίες εις βάρος της Ελλάδας», αντανακλά έναν ευρύτερο φόβο που οφείλουμε να εξετάσουμε με σοβαρότητα και τεκμηρίωση;

 Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις εμφανίζονται αδύναμες να διαμορφώσουν μια συνεκτική, σταθερή και αποτελεσματική πολιτική προστασίας των συνόρων και να δώσουν  ένα  όραμα στους πολίτες, αλλά πλέουμε με πλοίο χωρίς πυξίδα.

Γιατί η φύλαξη των συνόρων και η αντιμετώπιση των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων δεν αποτελούν σταθερά αντικείμενο μιας πολιτικής με μετρήσιμα αποτελέσματα, σαφείς στόχους και ουσιαστική λογοδοσία, αντίθετα απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο ;

Γιατί ακολουθούμε συχνά, χωρίς επαρκή διαπραγμάτευση ή διεκδίκηση εξαιρέσεων, αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και όταν θεωρούμε ότι ενδέχεται να βλάπτουν τα εθνικά μας συμφέροντα;

Γιατί η πολιτεία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν έχουν συμβάλει σε μια σταθερή, συστηματική και διαφανή καταγραφή της γνώμης των πολιτών για το Μεταναστευτικό; Γιατί δεν έχει αναδειχθεί μέσα από μια ευρεία δημόσια διαβούλευση ή, όπου κρίνεται σκόπιμο, ένα δημοψήφισμα η πραγματική βούληση της κοινωνίας για τις βασικές κατευθύνσεις της μεταναστευτικής πολιτικής;

Είναι δίκαιο να τίθενται πάντοτε τα συμφέροντα των μεταναστών υπεράνω των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών;  ;

ΕΛΛΗΝΑ, ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ;

Η Ελλάδα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να προστατεύει τα σύνορά της, να εφαρμόζει τους νόμους της, να ελέγχει τις μεταναστευτικές ροές και να επιστρέφει όλους τους παράνομους λαθρομετανάστες  και  δεν πρέπει  να παραμείνουν στην επικράτειά της. Έχει, επίσης, δικαίωμα να απαιτεί από την πολιτική της ηγεσία  την μηδενική άφιξη λαθρομεταναστών.

 Η προστασία της εθνικής κυριαρχίας, η δημογραφική επιβίωση, η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή με ευχολόγια. Απαιτούν συγκεκριμένες αποφάσεις, υπεύθυνη πολιτική, αξιόπιστα στοιχεία και ουσιαστική λογοδοσία.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολίτες παραλυμένους από τον φόβο ή παθητικούς θεατές των εξελίξεων.

Δεν πρέπει να σε φοβίζει κανένας νόμος επειδή δεν θέλεις τους μετανάστες να σου πάρουν την πατρίδα. Υπέρτατος Νόμος η Σωτηρία της Πατρίδας”

 Οι διάφορες ευκαιριακές ενώσεις και αυτοκρατορίες πέφτουν .Η Ελλάδα είναι αιωνία. Σύμβολο Ελευθερίας και Δημοκρατίας και πνευμτικού φωτός.

Το μέλλον της χώρας απαιτεί εγρήγορση., συμμετοχή,   ΘΑΡΡΟΣ και ΑΓΩΝΑ

ΕΛΛΗΝΑ, ΜΗΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ (15/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

ΜΕΡΟΣ Β΄ — Η ελληνική κληρονομιά, η επιστήμη και η σύγχρονη ανθρωπότητα

15. Η επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στις επιστήμες

Για λόγους συντομίας, οι παραπάνω αναφορές περιορίζονται σε ορισμένες μόνο προσωπικότητες. Ο κατάλογος των διανοητών που ασχολήθηκαν με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, επιστήμη και τέχνη είναι πολύ μεγαλύτερος.

Ανάμεσά τους συγκαταλέγονται

 Σημαντικοί επιστήμονες νεότερων εποχών που ασχολήθηκαν και επαίνεσαν τον Ελληνισμό  είναι και οι κάτωθι και άλλοι πολλοί που δεν ανφέροντια

ο Μπερτελό, ο Αρρένιους, ο Φρεντ Χόυλ, ο Ζορζ Λεμέτρ, ο Έντινγκτον, ο Πουανκαρέ, ο Αϊνστάιν, ο Τζέιμς Τζινς, ο Χάιζενμπεργκ και ο Ρόμπερτ Μπράουν, οιοποίοιεντάσσονται επίσης στην ευρύτερη ιστορία της επιστημονικής σκέψης.

Δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι όλοι αυτοί οι επιστήμονες διατύπωσαν τις ίδιες απόψεις ή ότι οι θεωρίες τους προέρχονται αποκλειστικά από την αρχαία Ελλάδα. Η ιστορία των επιστημών είναι αποτέλεσμα μιας μακράς, σύνθετης διαδικασίας, στην οποία συνεισέφεραν πολλοί πολιτισμοί.

Ωστόσο, η συμβολή των αρχαίων Ελλήνων υπήρξε καθοριστική σε τομείς όπως τα μαθηματικά, η γεωμετρία, η αστρονομία, η ιατρική και η φιλοσοφική διερεύνηση της φύσης.

16. Η ελληνική αστρονομία και ο Κοπέρνικος

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία της ηλιοκεντρικής αντίληψης του κόσμου.

Πολύ πριν από τον Νικόλαο Κοπέρνικο, ο οποίος διατύπωσε συστηματικά το ηλιοκεντρικό σύστημα κατά την Αναγέννηση, αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι είχαν προτείνει ότι η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο.

Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, τον 3ο αιώνα π.Χ., υποστήριξε μια ηλιοκεντρική αντίληψη, ενώ ο Σελεύκος ο Σελεύκειος, τον 2ο αιώνα π.Χ., φέρεται να υποστήριξε επίσης την κίνηση της Γης. Παράλληλα, οι αρχαίοι Έλληνες ανέπτυξαν σημαντικές μαθηματικές και αστρονομικές μεθόδους για τη μελέτη των ουράνιων σωμάτων.

Η ιστορία αυτή αποδεικνύει ότι θεμελιώδεις επιστημονικές ιδέες μπορούν να εμφανιστούν πολύ πριν από την εποχή κατά την οποία θα αποκτήσουν ευρύτερη αποδοχή.

Στο αρχικό κείμενο γίνεται αναφορά στον Έλληνα αστρονόμο Ευγένιο Αντωνιάδη, ο οποίος φέρεται να δημοσίευσε το 1929 συγκρίσεις ανάμεσα σε αρχαία ελληνικά κείμενα και στις αντιλήψεις του Κοπέρνικου. Αναφέρονται επίσης ο καθηγητής Πλακίδης, ο αστρονόμος Κωνσταντίνος Χασάπης και ο μαθηματικός Ευάγγελος Σταμάτης, καθώς και ανακοίνωση στην Ακαδημία Αθηνών στις 11 Μαρτίου 1971.

Οι συγκεκριμένες βιβλιογραφικές αναφορές χρειάζονται περαιτέρω εξακρίβωση, ιδίως ως προς τους ακριβείς τίτλους, τις σελίδες και το περιεχόμενο των δημοσιεύσεων.

Είναι, πάντως, ιστορικά τεκμηριωμένο ότι ο Κοπέρνικος γνώριζε την αρχαία ελληνική αστρονομική παράδοση και αναφέρθηκε σε αρχαίους συγγραφείς. Αυτό, όμως, δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι όλες οι θεωρίες του προέρχονταν από αυτούς ή ότι το ηλιοκεντρικό σύστημα είχε ήδη αναπτυχθεί στην αρχαιότητα με την ίδια μαθηματική μορφή που απέκτησε στη νεότερη εποχή.

Η διάκριση ανάμεσα στην αρχική διατύπωση μιας ιδέας και στην πλήρη μαθηματική θεμελίωση και επιστημονική της τεκμηρίωση είναι απαραίτητη για την ορθή κατανόηση της ιστορίας των επιστημών.

17. Οι αρχαίοι Έλληνες και η νεότερη φιλοσοφία

Ανάλογη είναι η περίπτωση της φιλοσοφίας.

Ο Καρτέσιος, ο Λοκ, ο Λάιμπνιτς, ο Χιουμ, ο Σπινόζα, ο Σπένσερ, ο Καντ, ο Σέλλινγκ, ο Χέγκελ, ο Φίχτε, ο Βουντ και ο Μπεργκσόν ανήκουν στις σημαντικότερες μορφές της νεότερης και σύγχρονης ευρωπαϊκής σκέψης.

Οι θεωρίες τους δεν αποτελούν απλές επαναλήψεις των διδασκαλιών των αρχαίων Ελλήνων. Διαμορφώθηκαν μέσα σε διαφορετικές ιστορικές συνθήκες και επηρεάστηκαν από τη θρησκεία, τις φυσικές επιστήμες, τις κοινωνικές μεταβολές και τα φιλοσοφικά προβλήματα κάθε εποχής.

Παρά ταύτα, η σχέση τους με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία είναι βαθιά και ουσιαστική.

Ο Πλάτων επηρέασε τη μεταφυσική, τη θεωρία της γνώσης και την πολιτική φιλοσοφία. Ο Αριστοτέλης διαμόρφωσε παραδόσεις στη λογική, στη φυσική φιλοσοφία, στη βιολογία, στην ηθική και στην πολιτική θεωρία. Οι προσωκρατικοί έθεσαν ερωτήματα για την αρχή και τη δομή του κόσμου, ενώ οι Στωικοί και οι Επικούρειοι ανέπτυξαν ολοκληρωμένες αντιλήψεις για την ηθική και την ανθρώπινη ευδαιμονία.

Η επίδραση αυτή δεν υπήρξε πάντοτε άμεση. Συχνά μεσολάβησαν η ελληνιστική παράδοση, η ρωμαϊκή σκέψη, οι Άραβες και άλλοι μελετητές του Μεσαίωνα, καθώς και οι μεταφράσεις και οι αναγεννησιακές αναγνώσεις των αρχαίων έργων.

Επομένως, είναι ορθότερο να πούμε ότι η αρχαία ελληνική φιλοσοφία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θεμελιώδεις πυλώνες της νεότερης ευρωπαϊκής σκέψης, όχι όμως τη μοναδική πηγή της.

18. Η διδασκαλία της Ιστορίας και η ευθύνη της παιδείας

Εδώ τίθεται ένα ουσιαστικό ερώτημα: με ποιον τρόπο παρουσιάζεται η ελληνική συνεισφορά στην Ιστορία και στα σχολικά εγχειρίδια;

Η αρχαία Ελλάδα κατέχει αναμφισβήτητα εξέχουσα θέση στην ιστορία της φιλοσοφίας, της πολιτικής, της τέχνης και των επιστημών. Η διδασκαλία της, επομένως, οφείλει να αναδεικνύει τόσο τα επιτεύγματα όσο και τα όριά της, να στηρίζεται στις πρωτογενείς πηγές και να παρουσιάζει με ακρίβεια τη διαδρομή των ιδεών.

Παράλληλα, είναι εύλογο να απαιτούμε από τα σχολικά βιβλία να αξιοποιούν συστηματικά τους αρχαίους Έλληνες ιστορικούς και συγγραφείς, να παρουσιάζουν το έργο τους στο ιστορικό του πλαίσιο και να εξηγούν πώς οι μαρτυρίες τους διασταυρώνονται με τα αρχαιολογικά ευρήματα και τις σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ — Η Ελλάδα ως διαχρονική πνευματική παρακαταθήκη

Η αρχαία Ελλάδα υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους τόπους γέννησης και ανάπτυξης του φιλοσοφικού στοχασμού, της συστηματικής επιστημονικής διερεύνησης, της ιστοριογραφίας, της πολιτικής θεωρίας και της μεγάλης τέχνης.

Η συμβολή της δεν περιορίζεται σε ορισμένα μνημεία ή σε ένα σύνολο παλαιών νο με τις οποίες επιχείρησαν να απαντήσουν σε αυτά και στην παράδοση της κριτικής αναζήτησης που κληροδότησαν στις επόμενες γενιές.

Η Ελλάδα υπήρξε ο πρώτιστος ιστορικός  χώρους όπου ο άνθρωπος αναζήτησε με συστηματικό τρόπο τη γνώση, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την ομορφιά και την ευδαιμονία. Η πνευματική αυτή παρακαταθήκη εξακολουθεί να προσφέρει ερεθίσματα και να θέτει ερωτήματα που παραμένουν επίκαιρα.

Και άλλοι πολιτισμοί δημιουργησαν επιτεύγματα αλλά   μό δημιούργησε ανθρωπιστικό πολιτισμό

 Εκείνο που αξίζει να διατηρηθεί από την αρχαία ελληνική παράδοση δεν είναι μόνο η ανάμνηση των επιτευγμάτων της, αλλά και η απαίτηση για παιδεία, ελεύθερη σκέψη, κριτική εξέταση και υπεύθυνη συμμετοχή στα κοινά. Να δοθεί στους νέους ένα  όραμα

Στη σύγχρονη εποχή, κατά την οποία η τεχνολογική πρόοδος συνυπάρχει με σοβαρές κοινωνικές, πολιτικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις, επανέρχεται το ερώτημα κατά πόσο η επιστημονική και τεχνική ανάπτυξη συνοδεύεται από ανάλογη πρόοδο στην ηθική και στην ανθρώπινη βελτίωση και ευθύνη.

Ίσως εδώ βρίσκεται μία από τις πιο γόνιμες πλευρές της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς: στην υπενθύμιση ότι η γνώση αποκτά βαθύτερο νόημα όταν συνδέεται με την κρίση, την αρετή, το μέτρο και την ευθύνη.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να επιστρέψουμε μηχανικά στο παρελθόν, αλλά να μελετήσουμε δημιουργικά όσα εξακολουθούν να έχουν αξία και να τα αξιοποιήσουμε για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του παρόντος , όπως   το  « γνώθι σ’αυτόν» το «Μέτρο»ν , το «Μηδέν άγα»ν , τον ανθρωπισμό  το θέμα της Οικολογίας κ.α

Η τελευταία σκέψη

Η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Μάρκο Ρούμπιο και η ομιλία του στην Πνύκα επαναφέρουν  τη σχέση της σύγχρονης πολιτικής με την αρχαία ελληνική κληρονομιά. Έρχονται να πιούν το καθάριο νερό της άμεσης δημοκρατίας από την αρική πηγή του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης

Αποτελεί η επίκληση των αξιών της Αθήνας ένδειξη ουσιαστικής ανάγκης για ανανέωση της πολιτικής σκέψης και για μεγαλύτερη προσήλωση στην ελευθερία, στη δημοκρατία και στην ευθύνη;  ;

 Η Ελλάδα μέσα από την πολιτιστική της κληρονομιά μπορεί να συμβάλει  στα μέτρα των δυνατοτήτων της στην διαμόρφωνη ενός καλύτερου μέλλοντος για αυτήν και για την ανθρωπότητα ολόκληρη.

Επομένως  δεν χρειάζεται μόνο να προβάλλει το ένδοξο παρελθόν της. Χρειάζεται να διατηρεί ζωντανό το όραμα της  για ένα ανθρωπινότερο κόσμο  με Ελευθρία, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, με Αγώνα για Ανοδο, Ευημερία και Ειρήνη

Οι Σύγχρονοι Παραχαράκτες της Ιστορίας

Και ενώ μόνο οι Έλληνες έγραψαν την παγκόσμια ιστορία από αμνημονεύτων χρόνων , τότε που όλοι οι άλλοι λαοί ζούσαν σε πρωτόγονη κατάσταση , οι σημερινοί φωστήρες του Υπουργείου Παιδείας στα σχολικά βιβλία σύμφωνα με τις απόψεις ξένων συγγραφέων και ανιστόρητων ιστορικών σπανίως αναφέρονται ή παντελώς τους αγνοούν τους Έλληνες ιστορικούς  και στους  αρχαίους συγγραφείς. Το φαινόμενο είναι καταπληκτικό αλλά δυστυχώς αληθές και οι καθηγητές και δάσκαλοι στην Παιδεία  το συναντούν συχνά.

Φαίνεται ότι οι ιστορικοί μας για να είναι σύμφωνοι με το «πολιτικώς ορθόν»  δόγμα της εποχής μας και για να θεωρούνται «εκσυγχρονιστές» και όχι εθνικιστές παραχαράσσουν την αλήθεια  επί τη βάση των υποχρεωτικών προγραμμάτων     και δεν  αφήνουν ελευθερία στους καθηγητές και δασκάλους μας  να μελετήσουν τις  Ελληνικές πρωταρχικές πηγές της αλήθειας. 

  Το Υπουργείο Παιδείας αγνοεί  τις Ελληνικές πηγές –μοναδικές άλλωστε της   Προϊστορίας , με το δικαιολογητικό ότι δεν τεκμηριώνονται, αλλά και της Ιστορίας , τις παραδόσεις της  φυλής μας , των ιστορικών μας τόπων κ.α Είναι η νέα επικίνδυνη αμφισβήτηση αληθών και αυταπόδεικτων ιστορικών γεγονότων από την   ΑΙ

 Ακόμη και την Ελληνικότητα μας αμφιβάλλει αλλά δεν ζητάει και από τους Ευρωπαίους την Νοτίου Ευρώπης , της Μικράς Ασίας τεκμήρια επαλήθευσης  του DNA από φόβο μμήπως τούτο αποκαλύψει την Ελληνική τους προέλευση;

  Προβάλλει   αβάσιμες ψευτοθεωρίες για να ενσπείρει την αμφιβολία σε θέματα που έχουν από αιώνες κριθεί

Επίλογος

Η Ελληνική φυλή είναι εκείνη που πρώτη δημιούργησε στον κόσμο ολόκληρο τον πολιτισμό . Είναι η αιώνια πηγή του καθαρού και διαυγούς πνεύματος που οδηγεί τον άνθρωπο στη γνώση την άνοδο και στην  ευδαιμονία

Όλοι οι επόμενοι-με εξαίρεση στην εξέλιξη του τεχνικού πολιτισμού τον οποιον  όμως έβαλαν στην υπηρεσία της υλικής κερδοφορίας – επαναλαμβάνουν  και επεξεργάζονται τους αρχαίους Έλληνες σοφούς χωρίς να μπορούν να τους εφαρμόσουν

Εδώ και δύο χιλιετηρίδες εγκατέλειψαν την βελτίωση του  άνθρωπου  και φρόντισαν μόνο για την    υλική ωφέλεια

 Τον λαμπρό Ελληνικό πολιτισμό οι άλλοι λαοί   ήταν ανώριμοι  να τον δεχθούν   και προσπάθησαν να τον γκρεμίσουν χωρίς    να το επιτύχουν  πλήρως . Εφάρμοσαν την Δημοκρατία , ζήτησαν περισσότερη Ελευθερία, εφάρμοσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες , αλλά δεν σεβάστηκαν τις αρχαίες Ελληνικές Αξίες που ανέβασαν τον Άνθρωπο σε ανώτερη βαθμίδα

  Μετά από βίο δύο χιλιετηρίδων η ανθρωπότητα  έχει  φθάσει σε αδιέξοδα και στο  σημείο καμπής όπου προσπαθεί να βρεί  πριν πέσει στο χάος να βρει μια νεα πορεία  

Η πρόσφατη  ομιλία του Αμερικανού ΥΠΕΞ κ. Ρούμπιο   στην Πνύκα ήταν απόδειξη  της αγωνίας της Δύσης για  ριζική αλλαγή, γιατί θα ήταν ανώφελο να πραγματοποιηθεί για να  κλέψει την φαντασμαγορική φωτογραφία του Παρθενώνα. Μήπως τώρα η πρέσβειρα κ.   Γκιλφοιλ πληρώνει τον λογαριασμό της φωτογραφίας;

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Ο ελληνικός μυθολογικός και πολιτισμικός ορίζοντας

Ακόμη και οι αρχαίες παραδόσεις που συνδέουν τον Ηρακλή, τον Διόνυσο, τον Περσέα, τον Μέμνονα, τον Ιάσονα ή τον Ορφέα κ.σ. σε μακρινούς τόπους της Δύσης, της Ανατολής, του Βορρά και του Νότου δείχνουν πόσο μακριά έφτασε ο ελληνικός μυθολογικός και πολιτισμικός ορίζοντας.

Αργότερα, με τον Αλέξανδρο, ο ελληνικός πολιτισμός θα κινηθεί ακόμη βαθύτερα στην Ανατολή και θα δημιουργήσει τον ελληνιστικό κόσμο.

Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία

Και ελλείψει αποδείξεων περί του αντιθέτου προβάλλουν την αστήριχτη θεωρία «περί Ινδοευρωπαίων».

Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία υποστηρίζει ότι πολλές γλώσσες της Ευρώπης και της Ασίας προέρχονται από μια κοινή, αρχαία μητρική γλώσσα, την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή.

Στηριζόμενοι στην ομοιότητα ορισμένων κοινών λέξεων, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι σε πανάρχαια χρόνια από εκεί πέρασε ο εκπολιτιστής Ηρακλής, Διόνυσος και αργότερα ο Μέμνων και, μεταξύ των άλλων, άφησαν το αποτύπωμά τους και στη γλώσσα, όχι μόνο στην Ινδία αλλά και στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

Σχολιασμός

1. Η αμφισβήτηση της καταγωγής μας

Κι’ όμως υπάρχουν σήμερα επίσημα κέντρα που αμφισβητούν την καταγωγή μας, δηλαδή ότι είμαστε γηγενείς, που ανέκαθεν οι πρόγονοί μας κατοικούσαν στα ίδια τούτα μέρη και ότι δεν ήρθαν από ξένη χώρα, ούτε ότι υπεστήκαμε κάποια ολοσχερή γενοκτονία ώστε να αδειάσει ο τόπος και να τρέξουν άλλοι να τον γεμίσουν.

2. Τα τεκμήρια και η προϊστορία

Οι άνθρωποι που μας αμφισβητούν δεν ακολουθούν φυσικά τη λογική, ούτε τα γραπτά της ιστορίας, αλλά θέλουν τεκμηριωμένες αποδείξεις.

Οι πανάρχαιοι Πελασγοί άφησαν πίσω τους πολλά τεκμήρια, αλλά δυστυχώς για κάποιο λόγο το κατεστημένο δεν θέλει να φτάσει στην προϊστορία, γιατί εκεί συναντάει παντού τον Πελασγό και τον Ελληνικό πολιτισμό να προηγείται όλων των άλλων, σαν ο ευρετής του σε πανάρχαια χρόνια παγκόσμιου πολιτισμού.

3. Η αμφισβήτηση της ιστορικής αλήθειας

Ακόμη και σήμερον οι φανεροί εχθροί του Ελληνισμού και οι αποδεδειγμένοι διαστρεβλωτές της Ιστορικής αλήθειας, με ασύστολα ψευδολογήματα και με αναπόδεικτους και υποχθόνιους ισχυρισμούς, επιβάλλουν ανθελληνικές απόψεις.

4. Η φωνή των υπερασπιστών του Ελληνισμού

Όπως γράφει ο μεγάλος ιστοριογράφος Ντρόυσεν, ότι η τίμια και ειλικρινής φωνή των υπερασπιστών του Ελληνισμού πνίγεται από τον θόρυβο και τις συνεχείς κραυγές από όλα τα ελεγχόμενα κέντρα, μίντια κ.ά., οι οποίες μοιάζουν με αυτές που δημιουργούσαν οι Μαινάδες του Διονύσου όπου μετέβαιναν.

5. Τα ιστορικά τεκμήρια

Έχουν στερεοποιήσει (κοινώς τσιμεντάρει) τα ιστορικά ψεύδη τους και δεν δέχονται πλέον νεώτερα τεκμήρια της ιστορικής έρευνας και φυσικά δεν θεωρούν αξιόπιστους τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς — όπως λ.χ. ο έγκριτος Θουκυδίδης — χωρίς προηγουμένη τεκμηρίωση.

6. Η αμφισβήτηση και οι ιδεολογικές αναφορές

Είναι γνωστό το αντιδημοκρατικό και απολυταρχικό κέντρο από το οποίον εκπηγάζει η αμφισβήτηση. Ο καλύτερος όμως εκφραστής του είναι ο διεθνής κομμουνισμός και τα παρακλάδια του.

7. Ο πληθυσμός των Πελασγών

Ήταν τόσο πολυπληθείς στην εποχή τους οι Πελασγοί, ώστε αν είχαν σχηματίσει ένα ενιαίο έθνος και δεν είχαν κατακερματιστεί με τη δημιουργία διαφορετικών εθνών, σήμερα ίσως να ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακά χώρα, όπως είναι η Κίνα.

8. Το Πελασγικό DNA

Το Πελασγικό DNA δεν βρίσκεται μόνο στους Έλληνες της Ελλάδας, αλλά και σε μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων στη Μικρά Ασία, στην Κάτω Ιταλία, στην Βαλκανική, στην Νότια Ευρώπη, στον Εύξεινο Πόντο κ.ά.

Επίλογος

Η συνέχεια του Ελληνισμού

Ο Ελληνισμός δεν έμεινε στατικός. Μετακινήθηκε, εξαπλώθηκε, αφομοιώθηκε, επηρέασε και επηρεάστηκε και δημιούργησε τον μεγαλειώδη Ελληνικό Πολιτισμό, τον μοναδικό ανθρωπιστικό.

Και έχοντας μια τόσο μεγάλη κληρονομιά, έχουμε και μια ευθύνη: να τη διατηρήσουμε ζωντανή και να την ακτινοβολήσουμε στον κόσμο, όχι ως υπεροχή απέναντι στους άλλους, αλλά ως προσφορά στην ανθρωπότητα.

Οι αξίες της κληρονομιάς μας

Δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ενωτικό πνεύμα, συνεργασία, ανθρωπισμός και ειρήνη.

Αυτή είναι η ουσία της κληρονομιάς μας: όχι μόνο να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε, αλλά να κάνουμε αυτό που παραλάβαμε δημιουργική δύναμη για το μέλλον.

Το καθήκον μας σήμερα

Να μεταδώσουμε και πάλι τις Αξίες αυτού του πολιτισμού στην ανθρωπότητα που παραπαίει και τραβάει στο χάος ένεκα των τεράστιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα (Περιβάλλον — Κλιματική κρίση, Πυρηνικά όπλα, τεχνολογικός προσανατολισμός της ΑΙ κ.ά.).

 Δυστυχώς, σήμερα, καθώς το αυταρχικό τουρκικό κράτος, με λόγια και έργα, προωθεί την ανασύσταση της οθωμανικής του επιρροής, το ελληνικό κράτος, στερούμενο ενός σαφούς οράματος για το μέλλον, αντιμετωπίζει παθητικά την τουρκική πίεση και διστάζει ακόμη και να αναλάβει μια διεθνή πολιτιστική εκστρατεία για τη διάδοση και την ανάδειξη των διαχρονικών ιδανικών της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ειρήνης. (7/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

Terror and fear rule our age,
our lives have become defenceless;
our very existence is threatened from every side,
and an enemy lurks around every corner.

Never, in my long life,
have I seen a world so frightened,
so violent, so divided,
so burdened and troubled by its needs,
searching with a lantern in the darkness,
in an age when AI shines so brightly.

And all this in strange times,
when Education is slowly fading away,
yet Science climbs ever higher
and, like a new Prometheus,
brings the fire of heaven down to Earth,

But does not elevate humanity.

Nuclear fusion, superintelligence,
machines that think,
minds that multiply,
while humanity struggles to make sense
of the future approaching,
with both wonder and fear.

What will we do with all these things?

We fear El Niño,
lest it become the executioner of the Earth;
we fear rising prices,
energy costs, insecurity,
the unknown that lies ahead,
and no one knows what it will bring.

We fear dwindling food supplies,
rising prices,
wars growing ever more frequent;
new ones begin,
while old ones never end,
and the fear of nuclear war closes in around us.

We fear society’s turmoil,
crime advancing with ferocity,
outpacing even technology.
We fear ideological obsession,

the weakness of politicians,
injustice, corruption,
arrogant power,
irrationality and inhumanity.

We fear quacks of every kind,
false sages and cunning impostors,
who hand out diplomas
as though they were confetti,
dressing ignorance
in scientific garb,
self-proclaimed experts in death.

And the United Nations stands aloof,
outside the powerful men’s private clubs,
while the titans of AI,
like hungry predators,
seek power and wealth
before reaching for the stars.

And humanity, bewildered,
runs right and left,
some towards the West, others towards the East,
divided and panicked,
like ants that have lost
their nest in the rain.

They wander, they search,
they jostle, they quarrel,
they know not where they are going,
nor which road to choose.

Standing at the crossroads,
with a precipice ahead and a raging torrent behind.
The very road they travel frightens them,
while consumerism
has brought them to the end of the line.

The world must change.

And there, within the realm of myth,
Phaethon appears upon his chariot.

He races towards the Sun,
the horses running wild,
the young charioteer full of pride,
the reins slipping from his hands.

As he draws nearer to the Sun,
he knows not where to draw the line.
And when power exceeds
the limits of humankind,
Hubris and Ate strike like thunderbolts.

Zeus strikes the chariot,
and Phaethon falls
into the river Eridanus.

Let the warmongers remember,
let the mighty remember:
when power knows no bounds,
it becomes a fire
that first consumes the very one
who wields it.

Yet inaction, too, is harmful.

But no!

The world cannot turn back.
Science moves forward.
Technology gallops ahead.
And humanity need not fear knowledge;
with sound reason, it can master it.

If the many govern AI,
if democracy holds the reins,
if knowledge guides the course of life
rather than serving the power of the few,

if safeguards are put in place,
if independent oversight is ensured,
if every new machine is tested
before it is placed in our hands,

if common rules are established
and international red lines drawn,
if humanity shows prudence,
responsibility and courage,

then perhaps the machine
will become a friend, not a foe,
knowledge will shine with Apollonian light,
and humanity will become godlike,

but never a god.

Time alone will tell.

For if power
falls into the hands of a reckless few,
if technology becomes a weapon
in the hands of the deranged,
then Phaethon
will fall from the heavens once more,
and this time,
our Earth will perish with him.

That is why, now,
in this hour of immense responsibility,
humanity must change,

yet always remain free.

So that it does not end up on Procrustes’ bed,
mutilated before it perishes,
it must rediscover its values,
remembering that power without wisdom
is calamity and self-destruction.

And perhaps then
Hellenism may once again become a beacon,
not with swords and hammers,

but like Prometheus,
who brought us fire:
through Democracy,
Dialogue,

Science,
Cooperation,
Measure,
and Philosophy.

Thus may Artificial Intelligence
become a servant of life,
not the master of humankind.

May knowledge become power,
power become responsibility,
technology become creation,
and creation become hope.

And may Apollo
grant us enlightenment.

For the Earth.
For life.
For those who came before us,
for those who live today,
and for those who will follow us.

And may today’s frightened world
become joyful and fulfilled,

and stride forward
with greater courage,

keeping the flame  and  

THE FRIGHTENED WORLD

By Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

Terror and fear rule our age,
our lives have become defenceless;
our very existence is threatened from every side,
and an enemy lurks around every corner.

Never, in my long life,
have I seen a world so frightened,
so violent, so divided,
so burdened and troubled by its needs,
searching with a lantern in the darkness,
in an age when AI shines so brightly.

And all this in strange times,
when Education is slowly fading away,
yet Science climbs ever higher
and, like a new Prometheus,
brings the fire of heaven down to Earth,

But does not elevate humanity.

Nuclear fusion, superintelligence,
machines that think,
minds that multiply,
while humanity struggles to make sense
of the future approaching,
with both wonder and fear.

What will we do with all these things?

We fear El Niño,
lest it become the executioner of the Earth;
we fear rising prices,
energy costs, insecurity,
the unknown that lies ahead,
and no one knows what it will bring.

We fear dwindling food supplies,
rising prices,
wars growing ever more frequent;
new ones begin,
while old ones never end,
and the fear of nuclear war closes in around us.

We fear society’s turmoil,
crime advancing with ferocity,
outpacing even technology.
We fear ideological obsession,

the weakness of politicians,
injustice, corruption,
arrogant power,
irrationality and inhumanity.

We fear quacks of every kind,
false sages and cunning impostors,
who hand out diplomas
as though they were confetti,
dressing ignorance
in scientific garb,
self-proclaimed experts in death.

And the United Nations stands aloof,
outside the powerful men’s private clubs,
while the titans of AI,
like hungry predators,
seek power and wealth
before reaching for the stars.

And humanity, bewildered,
runs right and left,
some towards the West, others towards the East,
divided and panicked,
like ants that have lost
their nest in the rain.

They wander, they search,
they jostle, they quarrel,
they know not where they are going,
nor which road to choose.

Standing at the crossroads,
with a precipice ahead and a raging torrent behind.
The very road they travel frightens them,
while consumerism
has brought them to the end of the line.

The world must change.

And there, within the realm of myth,
Phaethon appears upon his chariot.

He races towards the Sun,
the horses running wild,
the young charioteer full of pride,
the reins slipping from his hands.

As he draws nearer to the Sun,
he knows not where to draw the line.
And when power exceeds
the limits of humankind,
Hubris and Ate strike like thunderbolts.

Zeus strikes the chariot,
and Phaethon falls
into the river Eridanus.

Let the warmongers remember,
let the mighty remember:
when power knows no bounds,
it becomes a fire
that first consumes the very one
who wields it.

Yet inaction, too, is harmful.

But no!

The world cannot turn back.
Science moves forward.
Technology gallops ahead.
And humanity need not fear knowledge;
with sound reason, it can master it.

If the many govern AI,
if democracy holds the reins,
if knowledge guides the course of life
rather than serving the power of the few,

if safeguards are put in place,
if independent oversight is ensured,
if every new machine is tested
before it is placed in our hands,

if common rules are established
and international red lines drawn,
if humanity shows prudence,
responsibility and courage,

then perhaps the machine
will become a friend, not a foe,
knowledge will shine with Apollonian light,
and humanity will become godlike,

but never a god.

Time alone will tell.

For if power
falls into the hands of a reckless few,
if technology becomes a weapon
in the hands of the deranged,
then Phaethon
will fall from the heavens once more,
and this time,
our Earth will perish with him.

That is why, now,
in this hour of immense responsibility,
humanity must change,

yet always remain free.

So that it does not end up on Procrustes’ bed,
mutilated before it perishes,
it must rediscover its values,
remembering that power without wisdom
is calamity and self-destruction.

And perhaps then
Hellenism may once again become a beacon,
not with swords and hammers,

but like Prometheus,
who brought us fire:
through Democracy,
Dialogue,

Science,
Cooperation,
Measure,
and Philosophy.

Thus may Artificial Intelligence
become a servant of life,
not the master of humankind.

May knowledge become power,
power become responsibility,
technology become creation,
and creation become hope.

And may Apollo
grant us enlightenment.

For the Earth.
For life.
For those who came before us,
for those who live today,
and for those who will follow us.

And may today’s frightened world
become joyful and fulfilled,

and stride forward
with greater courage,

keeping the flame and Courage of Prometheus alight.

Let us never allow it
to be extinguished again.

(8 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Constantinidis
Author – Member of the Society of Greek Literary Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

of Prometheus alight.

Let us never allow it
to be extinguished again.

(8 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Constantinidis
Author – Member of the Society of Greek Literary Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org