By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

It is now scientifically acknowledged that Humanism was created by the ancient Greek sages and, consequently, so was Humanistic Civilization. Indeed, genuine and rational science was also founded by those supreme intellects.

Beyond the intellectual achievements of ancient Greece, the irrational materialists and idealists, both left-wing and right-wing, have contributed nothing of great significance, with the exception of certain advances in modern technology. Yet, through this technology, and due to their lack of philosophy and reason, they are destroying the environment and undermining the human being’s “good life” (eu zen). In all other respects, they have created nothing of real worth; they have merely stolen and borrowed the ideas of those great sages.

The Ancient Greeks Formulated All the Principles of Physics

Many people claim that the ancient Greeks developed only theoretical principles in technology. This, however, is a blatant falsehood. Modern scientists merely took things further and, through research, verified the theoretical findings formulated by the ancient Greeks.

For the scientific achievement of splitting the atom and its nucleus, as well as the realization that even the tiniest particle of matter is composite, were not unknown to the ancient Greek sages.

Democritus, for his part, called the atom “atomon” (indivisible), meaning something that cannot be split. At the same time, however, Anaximander maintained that even what was considered indivisible—that is, the atom—could be split, just as the nucleus could.

The Eleatic philosopher Zeno had, moreover, arrived at the same conclusion. It should also be noted here that Newton, too, had borrowed his relevant theories from the ancient Greek sages. In general, all modern researchers borrowed the theories of the ancient Greeks.

The greatest Greek sages concerned themselves with matter and the atom, among them Thales, Anaxagoras, Anaximenes, Heraclitus, Pythagoras, Empedocles, Zeno of Elea, Democritus, Leucippus, Plato, Aristotle, Archytas, Archimedes, Hero of Alexandria, and many others.

The same applies to the Universe. A comparative examination of what the ancients had stated and what modern thinkers claim to have discovered leads to the conclusion that the latter inherited everything from the ancient Greek sages.

Modern Scientists Copied Their Principles, and Some Even Stole Them

Yet modern researchers carefully conceal this truth, so that they, too, may have something to claim as their own achievement.

The Great Responsibility of Our Intellectual Leadership

The intellectual leadership of Greece also bears immense responsibility, since it failed to take an interest in asserting the rightful authorship of these ideas and condemning the theft of our country’s intellectual heritage.

More specifically, university professors and academics in the respective fields should have sought the formal recognition and registration of our intellectual heritage. They failed to do so, with only a very few exceptions.

Modern Plagiarists Distorted the Truth and Brought About Chaos

The result of this carelessness on the part of modern thinkers, or of their deliberate omissions and distortions of ancient texts, has been the deviation of modern science from its proper course. This deviation has led the world to the hardships and dead ends of the present day, as well as to the dangers threatening humanity’s future.

Socrates and Other Thinkers Focused on the Human Being

When Phaedrus asked Socrates why he did not venture beyond the city of Athens, Socrates replied: “What is there for me to see? Mountains and trees? What interests me is the human being and the study of the human being” (Plato, Phaedrus).

In other words, he taught that his interest did not lie in Nature or in the investigation of natural phenomena, but rather in the human being, his education, and his improvement. It should be noted, however, that his teacher, Archelaus, had taught him about Nature, introducing him to a theory that he had brought from Ionia.

EPILOGUE

The ancient Greek sages had already provided answers to the great questions concerning matter, the atom, and the Universe. Modern thinkers did not start from nothing; they copied, utilized, and developed the ideas of the ancients, without always giving due recognition to their true intellectual originators. Even more tragic is the fact that Greece’s own intellectual leadership showed indifference to defending this invaluable intellectual heritage. Thus, science made technological progress, but moved away from philosophy and humanism.

Alas! Humanity borrowed the knowledge of the ancient Greeks, but forgot their wisdom: to continue striving for the improvement of the Human Being.

(1 November 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Είναι πλέον επιστημονικώς γνωστό ότι ο Ανθρωπισμός είναι δημιούργημα των αρχαίων Ελλήνων σοφών και, κατ’ επέκταση, και ο Ανθρωπιστικός Πολιτισμός. Αλλά και η πραγματική και ορθοφρονούσα επιστήμη θεμελιώθηκε από τους μέγιστους εκείνους νόες της σκέψεως.

Πέραν της αρχαίας ελληνικής διανόησης, τίποτα το σπουδαίο δεν έδωσαν οι παραλογιζόμενοι υλιστές και ιδεαλιστές, αριστεροί και δεξιοί, με εξαίρεση κάποια πρόοδο στη σύγχρονη τεχνολογία. Με αυτήν, όμως, από έλλειψη φιλοσοφίας και λογικής, καταστρέφουν το περιβάλλον και προσβάλλουν το «ευ ζην» του ανθρώπου. Κατά τα λοιπά, τίποτα δεν δημιούργησαν αξιόλογο, παρά μόνο έκλεψαν και δανείστηκαν τις ιδέες εκείνων των μεγάλων σοφών.

Οι αρχαίοι Ελληνες διατύπωσαν όλες τις αρχές της Φυσικής

Υπάρχουν πολλοί που ισχυρίζονται ότι οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν μόνο θεωρητικούς κανόνες στην τεχνολογία. Αυτό, όμως, είναι μέγα ψέμα. Οι σύγχρονοι απλώς προχώρησαν και, με την έρευνα, επαλήθευσαν τις ελληνικές θεωρητικές διαπιστώσεις των αρχαίων.

Διότι και η κατάκτηση της επιστήμης με τη διάσπαση του ατόμου και του πυρήνα του, καθώς και η διαπίστωση ότι ακόμη και το απειροελάχιστο σωματίδιο της ύλης είναι σύνθετο, δεν ήταν άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες σοφούς.

Ο μεν Δημόκριτος ονόμασε το άτομο «άτμητον», δηλαδή κάτι που δεν διασπάται. Ταυτοχρόνως, όμως, ο Αναξίμανδρος υποστήριξε ότι και το άτμητον, δηλαδή το άτομο, μπορεί να διασπαστεί, όπως και ο πυρήνας.

Στην ίδια, εξάλλου, διαπίστωση είχε καταλήξει και ο Ελεάτης Ζήνων. Εδώ ας σημειωθεί ότι και ο Νεύτων είχε δανειστεί από τους αρχαίους Έλληνες σοφούς τις σχετικές θεωρίες του. Γενικά, όλοι οι νεότεροι ερευνητές δανείστηκαν τις θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων.

Σχετικά με την ύλη και το άτομο ασχολήθηκαν οι μεγαλύτεροι Έλληνες σοφοί, όπως ο Θαλής, ο Αναξαγόρας, ο Αναξιμένης, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Ζήνων ο Ελεάτης, ο Δημόκριτος, ο Λεύκιππος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αρχύτας, ο Αρχιμήδης, ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς και πολλοί άλλοι.

Το ίδιο ισχύει και για το Σύμπαν. Από τη συγκριτική αντιπαραβολή όσων είχαν διατυπώσει οι αρχαίοι και όσων ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν οι νεότεροι, προκύπτει ότι οι τελευταίοι έχουν παραλάβει τα πάντα από τους αρχαίους Έλληνες σοφούς.

Οι σύγχρονοι αντέγραψαν και μερικοί έκλεψαν τις αρχές  των

Όμως, την αλήθεια αυτή οι σύγχρονοι ερευνητές την αποκρύπτουν επιμελώς, ώστε να έχουν και οι ίδιοι κάτι να παρουσιάσουν στο ενεργητικό τους.

Μέγιστη ευθύνη της πνευματικής μας ηγεσίας

Μέγιστη ευθύνη έχει και η πνευματική ηγεσία της Ελλάδος, η οποία δεν ενδιαφέρθηκε να διεκδικήσει την πατρότητα και να καταδικάσει την κλοπή της πνευματικής κληρονομιάς του τόπου μας.

Συγκεκριμένα, οι καθηγητές των πανεπιστημίων και οι ακαδημαϊκοί της κάθε αντίστοιχης έδρας όφειλαν να ζητήσουν την επίσημη καταχώριση της πνευματικής μας κληρονομιάς. Αυτό, όμως, δεν το έπραξαν, με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις.

Οι σύγχρονοι αντιργαφείς διέστρεψαν την Αλήθεια και έφεραν το χάος

Αποτέλεσμα αυτής της επιπολαιότητας των νεοτέρων, ή των σκόπιμων παραλείψεων και διαστρεβλώσεων των αρχαίων κειμένων από αυτούς, είναι η εκτροπή της νεότερης επιστήμης. Αυτή η εκτροπή οδήγησε τον κόσμο στα σημερινά δεινά και αδιέξοδα, καθώς και στους κινδύνους που απειλούν το μέλλον της ανθρωπότητας.

Ο Σωκράτης και άλλοι  επικεντρώθηκαβ στον Ανθρωπο

Όταν ο Φαίδρος ρώτησε τον Σωκράτη γιατί δεν απομακρύνεται από το άστυ των Αθηνών, εκείνος απάντησε: «Τι να δω εκεί; Τα βουνά και τα δένδρα; Εμένα με ενδιαφέρει ο άνθρωπος και η μελέτη του ανθρώπου» (Πλάτωνος, Φαίδρος).

Με άλλα λόγια, δίδασκε ότι δεν τον ενδιέφερε η Φύση και η έρευνα των φυσικών φαινομένων, αλλά ο άνθρωπος, η διαπαιδαγώγηση και η βελτίωσή του. Ας σημειωθεί, ωστόσο, ότι ο δάσκαλός του, ο Αρχέλαος, τον είχε διδάξει περί φύσεως, μεταφέροντας θεωρία που είχε εισαγάγει από την Ιωνία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί είχαν δώσει απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα για την ύλη, το άτομο και το Σύμπαν. Οι νεότεροι δεν ξεκίνησαν από το μηδέν· αντέγραψαν, αξιοποίησαν και ανέπτυξαν τις ιδέες τους, χωρίς να αποδώσουν πάντοτε την οφειλόμενη αναγνώριση στους πραγματικούς πνευματικούς δημιουργούς τους. Και το τραγικότερο είναι ότι η ίδια η ελληνική πνευματική ηγεσία αδιαφόρησε για την υπεράσπιση αυτής της ανεκτίμητης πνευματικής  κληρονομιάς. Έτσι, η επιστήμη προόδευσε τεχνολογικά, αλλά απομακρύνθηκε από τη φιλοσοφία και τον ανθρωπισμό.

Αλίμονο! Η ανθρωπότητα δανείστηκε τη γνώση των αρχαίων Ελλήνων, αλλά λησμόνησε τη σοφία τους, να συνεχίσει την βελτίωση του Ανθρώπου (1/11/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Greek Children Are Being Taught That in 1940 We Hid in… Basements!

Inspired by an article published in the newspaper “Estia” on 28 October 2020.

Since I was eleven (11) years old at the time and still retain vivid memories of those days, I can testify that we did not hide in basements. Quite the contrary: we took to the town squares and celebrated, as though we had already won the war!

We all took victory for granted, almost as if we were prophets or had direct contact with the Divine, who had already bestowed it upon us!

A similar phenomenon had occurred, according to tradition, at another historic moment: the Battle of Marathon, where Theseus, appearing in the form of Echetlaios, is said to have fought alongside the 10,000 Athenians and 1,000 Plataeans against 100,000 Persians.

What we must concern ourselves with, however, is this: Who within the Ministry of Education allows authors to present such inaccuracies and distort historical truth in school textbooks? What criteria are used to select these authors, and who verifies the historical accuracy of what Greek children are taught?

Back in 1940, there was also what was known as the “Fifth Column,” which spread false information and propaganda in support of the Germans. Our national leader, Ioannis Metaxas, dealt harshly with those he considered to be undermining the national effort.

Today, who appoints the authors of school textbooks? What criteria are applied, and under whose supervision are those entrusted with shaping the historical consciousness of future generations selected?

Historical memory must not become a field for arbitrary interpretations. Our children have the right to learn the history of their homeland accurately, responsibly, and with respect for the truth.

Konstantinos konstantinidis

Major General (Ret.) – Author

Greek Children Are Being Taught That in 1940 We Hid in… Basements!

Inspired by an article published in the newspaper “Estia” on 28 October 2020.

Since I was eleven (11) years old at the time and still retain vivid memories of those days, I can testify that we did not hide in basements. Quite the contrary: we took to the town squares and celebrated, as though we had already won the war!

We all took victory for granted, almost as if we were prophets or had direct contact with the Divine, who had already bestowed it upon us!

A similar phenomenon had occurred, according to tradition, at another historic moment: the Battle of Marathon, where Theseus, appearing in the form of Echetlaios, is said to have fought alongside the 10,000 Athenians and 1,000 Plataeans against 100,000 Persians.

What we must concern ourselves with, however, is this: Who within the Ministry of Education allows authors to present such inaccuracies and distort historical truth in school textbooks? What criteria are used to select these authors, and who verifies the historical accuracy of what Greek children are taught?

Back in 1940, there was also what was known as the “Fifth Column,” which spread false information and propaganda in support of the Germans. Our national leader, Ioannis Metaxas, dealt harshly with those he considered to be undermining the national effort.

Today, who appoints the authors of school textbooks? What criteria are applied, and under whose supervision are those entrusted with shaping the historical consciousness of future generations selected?

Historical memory must not become a field for arbitrary interpretations. Our children have the right to learn the history of their homeland accurately, responsibly, and with respect for the truth.

Konstantinos konstantinidis

Major General (Ret.) – Author

ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ΨΕΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!

Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.Κωνσταντίνος ΚωνσταντινίδηςΥποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας

Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!

Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.

Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!

Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!

Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.

Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;

Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.

Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;

Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Υποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας

ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ΨΕΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!

Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.Κωνσταντίνος ΚωνσταντινίδηςΥποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας

Τα Ελληνόπουλα διδάσκονται ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα… υπόγεια!

Με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία», 28 Οκτωβρίου 2020.

Επειδή τότε ήμουν έντεκα (11) ετών και διατηρώ ζωντανές τις αναμνήσεις μου από εκείνες τις ημέρες, μπορώ να βεβαιώσω ότι όχι μόνο δεν κρυφτήκαμε στα υπόγεια, αλλά, αντίθετα, βγήκαμε στις πλατείες και πανηγυρίζαμε, σαν να είχαμε ήδη νικήσει!

Τη νίκη την είχαμε όλοι προεξοφλήσει, θαρρείς και ήμασταν προφήτες ή είχαμε άμεση επαφή με το Θείο, που μας την είχε ήδη χαρίσει!

Ένα τέτοιο φαινόμενο είχε συμβεί, κατά την παράδοση, και σε μια άλλη ιστορική στιγμή: στη Μάχη του Μαραθώνα, όπου ο Θησέας, με τη μορφή του Εχετλαίου, φέρεται να πολέμησε στο πλευρό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων εναντίον 100.000 Περσών.

Εκείνο, όμως, που πρέπει να μας απασχολήσει είναι το εξής: Ποιοι στο Υπουργείο Παιδείας επιτρέπουν σε συγγραφείς να παρουσιάζουν τέτοιες ανακρίβειες και να διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βιβλία; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι συγγραφείς και ποιος ελέγχει την ιστορική ακρίβεια των όσων διδάσκονται τα Ελληνόπουλα;

Και τότε, το 1940, υπήρχε η λεγόμενη «Πέμπτη Φάλαγγα», η οποία διέδιδε ψευδείς ειδήσεις και προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών. Ο εθνικός μας ηγέτης, Ιωάννης Μεταξάς, αντιμετώπιζε με αυστηρότητα όσους θεωρούσε ότι υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια.

Σήμερα, ποιοι ορίζουν τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων; Με ποια κριτήρια και υπό την εποπτεία ποιων επιλέγονται εκείνοι που διαμορφώνουν την ιστορική συνείδηση των νέων γενεών;

Η ιστορική μνήμη δεν είναι πεδίο αυθαίρετων ερμηνειών. Τα παιδιά μας δικαιούνται να μαθαίνουν την ιστορία του τόπου τους με ακρίβεια, υπευθυνότητα και σεβασμό στην αλήθεια.

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Υποστράτηγος ε.α. – Συγγραφέας

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Just as lightning precedes every storm, so art precedes every cultural change, setting the pace for what follows.

Having lived through the end of the Romantic era, when art had not yet embarked on the downward course we see today, allow me to express a few thoughts about the art we enjoyed in those days and the art experienced by contemporary generations after the Second World War. The younger generations, moreover, cannot be considered blameless in shaping the youth of today.

The Bouzouki Lowered the Musical Sensibilities of the Greek People

The introduction of a different musical genre into our country took place during the Greek Civil War, when popular music featuring the bouzouki became officially established. This instrument came from Asia Minor along with the refugees. Until then, the bouzouki had been associated with dives, tekés (hashish dens), and drug addicts. Today, it is a musical preference even among the upper economic classes. Of course, Greek popular music has also produced quite a few noteworthy songs; overall, however, it has lowered the musical aesthetic standards of the Greek people.

Painting

In painting, the trends represented by Picasso, Dalí, and Marinetti prevailed, embodying Cubism, Surrealism, Futurism, and other radical forms of art. At the time, we ridiculed these trends as a perversion of art; today, however, their creators are regarded as towering figures of their era. In my view, the damage had already been done: from that point onward, the world began to grow uglier in order to be considered modern.

Sculpture

Sculpture followed the same downward course, with the crude, angular or wrinkled, unaesthetic and inelegant creations of modernist sculptors. One such work can be found in Athens, in the square in front of the Hilton Hotel: The Runner, constructed from pieces of glass.

Music and Song

Music followed a similar downward course. From the works of the great composers, such as Beethoven, Mozart, Wagner, Bach, and Brahms, to Greek composers such as Kalomoiris, Theodorakis, and Hadjidakis, the composers of the Ionian Islands, the distinguished representatives of light music, and our exceptional traditional folk music—

And Now, Pop and Heavy Metal

From those giants of music, we have arrived at an era in which young people, imitating foreign models, have embraced pop and heavy metal. Many of these musical trends draw elements from the music of primitive tribes, while they are often associated with forms of entertainment accompanied by strong alcoholic drinks, marijuana, hashish, and other narcotic substances.

This music, as expressed in some of its extreme forms, vulgarizes and debases the individual, drives people outside themselves, and often makes them aggressive. Evidence of this, in my view, can be found in the premature deaths of well-known pop stars, several of whom lost their lives as a result of drugs.

With this musical culture, our sense of reality and our feelings of humanism recede, as does our appreciation of goodness, truth, and beauty, along with gentleness, spiritual elevation, and harmony. Love, romantic affection, virtue, modesty, and respect for human beings are lost—values that we older generations took for granted. The rules of good conduct, mutual assistance, and affection even toward children are eroded. Thus, human beings risk becoming indistinguishable from animals, and society risks turning into a jungle.

The Promotion of Personal Particularities as Normality

Alongside other deviations, pronounced sexual deviations emerge, together with the public promotion and dissemination of homosexual relationships. Such relationships existed in the past as well, but they were often concealed so as not to offend public sensibilities. Today, by contrast, the public promotion of homosexual relationships and other personal particularities is presented as an expression of freedom and normality. When this becomes detached from all restraint and respect, however, it leads to license and permissiveness.

Religious Taboos in the Islamic World

In the Islamic world, in certain societies and under specific legal or religious interpretations, marriages to underage girls are permitted.

At the same time, cases of sexual abuse of minors are reported even among educators of both sexes. This demonstrates the seriousness of the problem, regardless of a person’s profession or social standing.

The masses have traditionally received only a basic education, in contrast to the elite, which attended the best schools and received a better education. Today, the elite itself has been weakened—the very elite that, for centuries, preserved and cultivated the concept and form of human life, as well as high ideals. Thus, society as a whole risks being led into decline as the middle class falls.

The Utopian and Unnatural Ideology of Equality

The utopian ideology of equality at every level among human beings, which runs contrary to nature when it ignores natural differences in abilities and intellectual cultivation, contributes, in my view, to the overall decline of society. This is precisely what we observe today.

Challenging intellectual and moral superiority degrades and harms society as a whole.

Conclusion

Art is not progress when it merely overturns established forms, nor is it freedom when it shows contempt for every measure of restraint. True civilization is that which elevates the individual and society. When these are lost, progress risks becoming regression, and civilization risks losing its soul.

For humanity to emerge from today’s spiritual and moral crisis, it must restore Greek values and ideals, as well as Direct Democracy and Freedom.

(29 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Authors

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Όπως πριν από κάθε καταιγίδα προηγείται η αστραπή, έτσι και πριν από κάθε πολιτισμική αλλαγή προηγείται η τέχνη, η οποία δίνει τον ρυθμό.

Καθώς πρόλαβα το τέλος της Ρομαντικής εποχής, όταν η τέχνη δεν είχε ακόμη πάρει τον σημερινό κατήφορο, ας μου επιτραπεί να διατυπώσω μερικές σκέψεις για την τέχνη που απολαύσαμε εμείς τότε και για εκείνη που βιώνουν οι σύγχρονες γενιές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι νεότερες γενιές, άλλωστε, δεν είναι άμοιρες ευθύνης για τη διαμόρφωση της σημερινής νεολαίας.

Το μπουζούκι υποβίβασε το μουσικό αίσθημα του Έλληνα

 Η εισβολή  ενός  διαφορετικού μουσικού είδους  εκδηλώθηκε στη χώρα μας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, με την επισημοποίηση της λαϊκής μουσικής  με  το μπουζούκι, που ήρθαν από τη Μικρά Ασία μαζί με τους πρόσφυγες. Ως τότε, το μπουζούκι ήταν συνδεδεμένο με τα καταγώγια, τους ¨τεκέδες»  και τους ναρκομανείς. Σήμερα αποτελεί μουσική προτίμηση  ακόμη και της ανώτερης οικονομικής τάξης. Βέβαια και η λαική μούσα έβγαλε αρκετά αξιόλογα  τραγούδια,  αλλά γενικά στο σύνολο της  υποβίβασε την μουσική αισθητική των Ελλήνων.

Στη Ζωγραφική

Στη ζωγραφική επικράτησαν οι τάσεις του Πικάσο, του Νταλί και του Μαρινέτι, ως εκπροσώπων του κυβισμού, του σουρεαλισμού, του φουτουρισμού και άλλων ριζοσπαστικών μορφών τέχνης. Τότε περιγελούσαμε αυτές τις τάσεις ως διαστροφή της τέχνης· σήμερα, όμως, οι δημιουργοί τους θεωρούνται ιερά τέρατα της εποχής τους. Το κακό, κατά την άποψή μου, είχε ήδη γίνει: από τότε ο κόσμος άρχισε να γίνεται ασχημότερος, προκειμένου να θεωρείται μοντέρνος.

Στη Γλυπτική

Τον ίδιο κατήφορο πήρε και η γλυπτική, με τα χονδροειδή, τετράγωνα ή ρυτιδωμένα, ακαλαίσθητα και άκομψα δημιουργήματα των νεωτεριστών γλυπτών. Ένα τέτοιο έργο θα συναντήσει κανείς στην Αθήνα, στην πλατεία μπροστά από το ξενοδοχείο Χίλτον: τον «Δρομέα», κατασκευασμένο από τεμάχια γυαλιού.

Στη Μουσική-Τραγούδι

Παρόμοιο κατήφορο πήρε και η μουσική. Από τα έργα των μεγάλων μουσουργών, όπως ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ, ο Βάγκνερ, ο Μπαχ και ο Μπραμς, έως τους Έλληνες συνθέτες Καλομοίρη, Θεοδωράκη και Χατζιδάκι, τους Επτανήσιους μουσουργούς, τους αξιόλογους εκπροσώπους της ελαφράς μουσικής και την εξαιρετική παραδοσιακή δημοτική μας μουσική

Και τώρα στην Ποπ και Χέβι Μέταλ

 Από εκείνους τους γίγαντες της μουσικής  φτάσαμε σε μια εποχή κατά την οποία η νεολαία, μιμούμενη ξένα πρότυπα, αγκάλιασε την ποπ και τη χέβι μέταλ.  Πολλές από αυτές τις μουσικές τάσεις αντλούν στοιχεία από τη μουσική πρωτόγονων φυλών, ενώ συχνά συνδέονται με διασκεδάσεις που συνοδεύονται από βαριά αλκοολούχα ποτά, μαριχουάνα, χασίς και άλλες ναρκωτικές ουσίες.

Η μουσική αυτή, όπως εκφράζεται σε ορισμένες ακραίες μορφές της, εκχυδαΐζει και εξαχρειώνει το άτομο, το οδηγεί εκτός εαυτού και συχνά το καθιστά επιθετικό.  Απόδειξη τούτου  συχνά ο πρόωρος θάνατος γνωστών  αστέρων της ποπ, αρκετοί από τους οποίους έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των ναρκωτικών.

Με αυτή τη μουσική κουλτούρα,  υποχωρούν η αίσθηση της πραγματικότητας και τα αισθήματα ανθρωπισμού, καθώς και η εκτίμηση για το καλό, το αληθινό και το ωραίο,  καθώς και η γλυκύτητα,,  η πνευματική ανάταση και  η  αρμονία. Χάνονται η αγάπη, ο έρωτας, η αρετή, η ντροπή και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, αξίες που εμείς οι παλαιότεροι θεωρούσαμε αυτονόητες. Υποχωρούν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς, η φιλαλληλία και η στοργή ακόμη και προς τα παιδιά. Έτσι, ο άνθρωπος κινδυνεύει να εξομοιωθεί με το ζώο και η κοινωνία να γίνει  ζούγκλα.

Η  διάδοση των ιδιαιτεροτήτων σαν κανονικότητα

Μαζί με τις άλλες εκτροπές, εμφανίζονταιμ και έντονες σεξουαλικές παρεκκλίσεις, καθώς και η δημόσια προβολή και  διάδοση  των ομοφυλοφιλικών σχέσεων. Και παλαιότερα υπήρχαν τέτοιες σχέσεις, αλλά συχνά αποκρύπτονταν, ώστε να μη θίγεται το κοινό αίσθημα. Σήμερα, αντίθετα, η δημόσια προβολή των ομοφυλικών και άλλων ιδιαιτεροτήτων  παρουσιάζεται ως έκφραση   ελευθερίας και κανονίκοτητας  η οποία, όταν αποσυνδέεται από κάθε μέτρο και σεβασμό, καταλήγει στην ασυδοσία.

Τα θρησκευτικά ταμπού του Ισλαμικού κόσμου

Στον ισλαμικό κόσμο, σε ορισμένες κοινωνίες και υπό συγκεκριμένες νομικές ή θρησκευτικές αντιλήψεις,  επιτρέπονται γάμοι με ανήλικα κορίτσια.

 Παράλληλα, φαινόμενα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων καταγγέλλονται ακόμη και σε εκπαιδευτικούς, αμφοτέρων των φύλων. γεγονός που καταδεικνύει τη σοβαρότητα του προβλήματος, ανεξαρτήτως ιδιότητας ή κοινωνικής θέσης.

Η μάζα ανέκαθεν λάμβανε μια στοιχειώδη μόρφωση, σε αντίθεση με την ελίτ, η οποία φοιτούσε στα άριστα σχολεία και μορφονωνταν καλύτερα. Σήμερα έχει αποδυναμωθεί και η ίδια η ελίτ, η οποία επί αιώνες διέσωζε και καλλιεργούσε την έννοια και τη μορφή της ανθρώπινης ζωής, καθώς και τα υψηλά ιδεώδη. Έτσι, ολόκληρη η κοινωνία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παρακμή με την πτώση της μεσαίας τάξης.

Ουτοπιστική και  αφύσικη ιδεολογία της Ισότητας

Η ουτοπιστική  ιδεολογία της ισότητας σε όλες τις βαθμίδες μεταξύ των ανθρώπων, η οποία, όταν αγνοεί τις φυσικές  διαφορές ικανοτήτων και πνευματικής καλλιέργειας, αντιβαίνει προς τη φύση, συμβάλλει, κατά την άποψή μου, στην καθολική πτώση της κοινωνίας. Αυτό ακριβώς παρατηρούμε σήμερα.

Η αμφισβήτηση της πνευματικής και ηθικής ανωτερότητας υποβιβάζει και βλάπτει ολόκληρη την κοινωνία.

Επίλογος

Η τέχνη δεν είναι πρόοδος όταν απλώς ανατρέπει, ούτε ελευθερία όταν περιφρονεί κάθε μέτρο. Αληθινός πολιτισμός είναι εκείνος που ανεβάζει το άτομο και την κοινωνία . Όταν αυτά χάνονται, η πρόοδος κινδυνεύει να γίνει οπισθοδρόμηση και ο πολιτισμός να χάσει την ψυχή του.

 Η ανθρωπότητα για να βγει από την σημερινή πνευματική και ηθική κρίση πρέπει να  επαναφέρει τις Ελληνικές αξίες , τα ιδανικά καθώς και την Άμεση Δημοκρατία και Ελευθερία  

(29/10/26)

 Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Όπως πριν από κάθε καταιγίδα προηγείται η αστραπή, έτσι και πριν από κάθε πολιτισμική αλλαγή προηγείται η τέχνη, η οποία δίνει τον ρυθμό.

Καθώς πρόλαβα το τέλος της Ρομαντικής εποχής, όταν η τέχνη δεν είχε ακόμη πάρει τον σημερινό κατήφορο, ας μου επιτραπεί να διατυπώσω μερικές σκέψεις για την τέχνη που απολαύσαμε εμείς τότε και για εκείνη που βιώνουν οι σύγχρονες γενιές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι νεότερες γενιές, άλλωστε, δεν είναι άμοιρες ευθύνης για τη διαμόρφωση της σημερινής νεολαίας.

Το μπουζούκι υποβίβασε το μουσικό αίσθημα του Έλληνα

 Η εισβολή  ενός  διαφορετικού μουσικού είδους  εκδηλώθηκε στη χώρα μας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, με την επισημοποίηση της λαϊκής μουσικής  με  το μπουζούκι, που ήρθαν από τη Μικρά Ασία μαζί με τους πρόσφυγες. Ως τότε, το μπουζούκι ήταν συνδεδεμένο με τα καταγώγια, τους ¨τεκέδες»  και τους ναρκομανείς. Σήμερα αποτελεί μουσική προτίμηση  ακόμη και της ανώτερης οικονομικής τάξης. Βέβαια και η λαική μούσα έβγαλε αρκετά αξιόλογα  τραγούδια,  αλλά γενικά στο σύνολο της  υποβίβασε την μουσική αισθητική των Ελλήνων.

Στη Ζωγραφική

Στη ζωγραφική επικράτησαν οι τάσεις του Πικάσο, του Νταλί και του Μαρινέτι, ως εκπροσώπων του κυβισμού, του σουρεαλισμού, του φουτουρισμού και άλλων ριζοσπαστικών μορφών τέχνης. Τότε περιγελούσαμε αυτές τις τάσεις ως διαστροφή της τέχνης· σήμερα, όμως, οι δημιουργοί τους θεωρούνται ιερά τέρατα της εποχής τους. Το κακό, κατά την άποψή μου, είχε ήδη γίνει: από τότε ο κόσμος άρχισε να γίνεται ασχημότερος, προκειμένου να θεωρείται μοντέρνος.

Στη Γλυπτική

Τον ίδιο κατήφορο πήρε και η γλυπτική, με τα χονδροειδή, τετράγωνα ή ρυτιδωμένα, ακαλαίσθητα και άκομψα δημιουργήματα των νεωτεριστών γλυπτών. Ένα τέτοιο έργο θα συναντήσει κανείς στην Αθήνα, στην πλατεία μπροστά από το ξενοδοχείο Χίλτον: τον «Δρομέα», κατασκευασμένο από τεμάχια γυαλιού.

Στη Μουσική-Τραγούδι

Παρόμοιο κατήφορο πήρε και η μουσική. Από τα έργα των μεγάλων μουσουργών, όπως ο Μπετόβεν, ο Μότσαρτ, ο Βάγκνερ, ο Μπαχ και ο Μπραμς, έως τους Έλληνες συνθέτες Καλομοίρη, Θεοδωράκη και Χατζιδάκι, τους Επτανήσιους μουσουργούς, τους αξιόλογους εκπροσώπους της ελαφράς μουσικής και την εξαιρετική παραδοσιακή δημοτική μας μουσική

Και τώρα στην Ποπ και Χέβι Μέταλ

 Από εκείνους τους γίγαντες της μουσικής  φτάσαμε σε μια εποχή κατά την οποία η νεολαία, μιμούμενη ξένα πρότυπα, αγκάλιασε την ποπ και τη χέβι μέταλ.  Πολλές από αυτές τις μουσικές τάσεις αντλούν στοιχεία από τη μουσική πρωτόγονων φυλών, ενώ συχνά συνδέονται με διασκεδάσεις που συνοδεύονται από βαριά αλκοολούχα ποτά, μαριχουάνα, χασίς και άλλες ναρκωτικές ουσίες.

Η μουσική αυτή, όπως εκφράζεται σε ορισμένες ακραίες μορφές της, εκχυδαΐζει και εξαχρειώνει το άτομο, το οδηγεί εκτός εαυτού και συχνά το καθιστά επιθετικό.  Απόδειξη τούτου  συχνά ο πρόωρος θάνατος γνωστών  αστέρων της ποπ, αρκετοί από τους οποίους έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των ναρκωτικών.

Με αυτή τη μουσική κουλτούρα,  υποχωρούν η αίσθηση της πραγματικότητας και τα αισθήματα ανθρωπισμού, καθώς και η εκτίμηση για το καλό, το αληθινό και το ωραίο,  καθώς και η γλυκύτητα,,  η πνευματική ανάταση και  η  αρμονία. Χάνονται η αγάπη, ο έρωτας, η αρετή, η ντροπή και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο, αξίες που εμείς οι παλαιότεροι θεωρούσαμε αυτονόητες. Υποχωρούν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς, η φιλαλληλία και η στοργή ακόμη και προς τα παιδιά. Έτσι, ο άνθρωπος κινδυνεύει να εξομοιωθεί με το ζώο και η κοινωνία να γίνει  ζούγκλα.

Η  διάδοση των ιδιαιτεροτήτων σαν κανονικότητα

Μαζί με τις άλλες εκτροπές, εμφανίζονταιμ και έντονες σεξουαλικές παρεκκλίσεις, καθώς και η δημόσια προβολή και  διάδοση  των ομοφυλοφιλικών σχέσεων. Και παλαιότερα υπήρχαν τέτοιες σχέσεις, αλλά συχνά αποκρύπτονταν, ώστε να μη θίγεται το κοινό αίσθημα. Σήμερα, αντίθετα, η δημόσια προβολή των ομοφυλικών και άλλων ιδιαιτεροτήτων  παρουσιάζεται ως έκφραση   ελευθερίας και κανονίκοτητας  η οποία, όταν αποσυνδέεται από κάθε μέτρο και σεβασμό, καταλήγει στην ασυδοσία.

Τα θρησκευτικά ταμπού του Ισλαμικού κόσμου

Στον ισλαμικό κόσμο, σε ορισμένες κοινωνίες και υπό συγκεκριμένες νομικές ή θρησκευτικές αντιλήψεις,  επιτρέπονται γάμοι με ανήλικα κορίτσια.

 Παράλληλα, φαινόμενα σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων καταγγέλλονται ακόμη και σε εκπαιδευτικούς, αμφοτέρων των φύλων. γεγονός που καταδεικνύει τη σοβαρότητα του προβλήματος, ανεξαρτήτως ιδιότητας ή κοινωνικής θέσης.

Η μάζα ανέκαθεν λάμβανε μια στοιχειώδη μόρφωση, σε αντίθεση με την ελίτ, η οποία φοιτούσε στα άριστα σχολεία και μορφονωνταν καλύτερα. Σήμερα έχει αποδυναμωθεί και η ίδια η ελίτ, η οποία επί αιώνες διέσωζε και καλλιεργούσε την έννοια και τη μορφή της ανθρώπινης ζωής, καθώς και τα υψηλά ιδεώδη. Έτσι, ολόκληρη η κοινωνία κινδυνεύει να οδηγηθεί σε παρακμή με την πτώση της μεσαίας τάξης.

Ουτοπιστική και  αφύσικη ιδεολογία της Ισότητας

Η ουτοπιστική  ιδεολογία της ισότητας σε όλες τις βαθμίδες μεταξύ των ανθρώπων, η οποία, όταν αγνοεί τις φυσικές  διαφορές ικανοτήτων και πνευματικής καλλιέργειας, αντιβαίνει προς τη φύση, συμβάλλει, κατά την άποψή μου, στην καθολική πτώση της κοινωνίας. Αυτό ακριβώς παρατηρούμε σήμερα.

Η αμφισβήτηση της πνευματικής και ηθικής ανωτερότητας υποβιβάζει και βλάπτει ολόκληρη την κοινωνία.

Επίλογος

Η τέχνη δεν είναι πρόοδος όταν απλώς ανατρέπει, ούτε ελευθερία όταν περιφρονεί κάθε μέτρο. Αληθινός πολιτισμός είναι εκείνος που ανεβάζει το άτομο και την κοινωνία . Όταν αυτά χάνονται, η πρόοδος κινδυνεύει να γίνει οπισθοδρόμηση και ο πολιτισμός να χάσει την ψυχή του.

 Η ανθρωπότητα για να βγει από την σημερινή πνευματική και ηθική κρίση πρέπει να  επαναφέρει τις Ελληνικές αξίες , τα ιδανικά καθώς και την Άμεση Δημοκρατία και Ελευθερία  

(29/10/26)

 Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

It was Monday morning, 28 October 1940, and, as every day, we went to school. I was then eleven years old, a first-year student at the eight-year Gymnasium of Kyparissia. Our school was located in the upper part of the town.

From early that morning, we sensed an atmosphere of unrest throughout the town. At school, the headmaster announced that there would be no lessons because Italy had declared war on Greece and several of our teachers had been called up for military service.

We were instructed to assemble in the courtyard of the Metropolitan Church.

The place soon filled with Greek flags, and speakers delivered speeches condemning the cowardly Italian attack on Epirus. Cheers and cries of victory rang out. For us, victory was certain, as though it were guaranteed by some higher power.

Before this, our light cruiser Elli had been cowardly torpedoed and sunk at Tinos on 15 August, the Feast of the Dormition of the Virgin Mary. The incident had filled us all with indignation. Although the government, for political reasons, had declared that the torpedo attack had been carried out by a submarine of “unknown nationality,” the Greek people knew that the submarine was Italian. A silent anguish gripped us all, and we longed for revenge.

Now, we felt, the opportunity had finally come to avenge that outrage.

While the speeches and cheering continued, we suddenly heard the distant drone of aircraft coming from the Ionian Sea. A little later, we spotted a large formation of planes heading north. Without knowing their nationality, we burst into cheers, believing them to be Greek.

Later, however, we learned the sad truth: Italian aircraft had bombed residential areas of Patras, killing innocent civilians.

That was how we experienced the first day of the Greco-Italian War. It felt almost like a popular festival rather than the beginning of the most tragic chapter in our history, which followed the great victory of “NO” on the Albanian mountains.

We had scarcely begun to savor our army’s victories when Hitler’s mighty Germany declared war on Greece on 6 April 1941. The resistance put up by the Metaxas Line forts was heroic. Nevertheless, following day-long battles in Yugoslavia, the enemy entered Greece through Western Macedonia, rendering the continuation of the struggle at the forts futile.

Crete, however, remained free until the end of May. The Axis powers then conquered the island in a special airborne operation, during which they suffered heavy casualties, losing a substantial part of their elite paratrooper forces.

The time gained through the Battle of the Metaxas Line and the Battle of Crete proved crucial in delaying the German advance toward Moscow and, possibly, in contributing to the eventual defeat of the Axis on the Eastern Front.

This spirit of victory prevailed among the Greek people at the time and was transmitted to the Greek Army.

Sofia Vembo was the Tyrtaeus of the Epic of 1940—the poet and singer who inspired the nation’s fighting spirit.

A strange and inexplicable sense of determination, patriotism, and enthusiasm prevailed among both the leadership and the people during those days. One might have thought that our young men, called up for military service, were going off to a celebration: proud, happy, and smiling. And we applauded them as they departed by train. Those were unforgettable moments, etched deeply into our souls.

The achievement of our national leader, Ioannis Metaxas, was of historic significance. On that morning, he gave expression to the will of the entire Greek nation: of those who had lived before us, of his contemporaries, and of those yet to come.

Throughout that day, the reservists departed with smiles on their faces, traveling in enclosed railway carriages, aboard ships, and in motor vehicles, on their way to the front.

Relatives and friends bid them farewell with deep emotion and embraces, but not with tears.

Honor and glory to the heroic warriors of 1940 and to all the heroes of our nation who laid down their lives for their homeland throughout our long history.

(28 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Constantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org