του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

«Η παρούσα ανάλυση δεν αποτελεί απλώς μια εκ των υστέρων ιστορική ή πολιτική εκτίμηση. Είναι αποτέλεσμα προσωπικής βιωματικής εμπειρίας, παρατηρήσεων και γνώσης των γεγονότων, όπως αυτά εξελίχθηκαν κατά την κρίσιμη περίοδο του 1973-1974, από τη θέση μου ως ανώτερου αξιωματικού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι απόψεις που διατυπώνονται αποτελούν τη δική μου αποτίμηση των γεγονότων, υπό το πρίσμα όσων έζησα και αντιλήφθηκα εκείνη την εποχή.»
Είναι η εσχάτη μωρία η άγνοια της σημερινής κοινωνίας για το τι συνέβη τον Νοέμβριο του 1973 στο Πολυτεχνείο. Και είναι λυπηρό να σύρεται επί τριήμερο ένας ολόκληρος λαός στην πλάνη της «επανάστασης» του Πολυτεχνείου, η οποία κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί αποφράδα ημέρα περισυλλογής, μνήμης και πράξης προς αποφυγήν παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον.
Μια απλή συγκέντρωση της νεολαίας, ένεκα της χαλάρωσης των μέτρων από τη χούντα και της πορείας προς τον εκδημοκρατισμό από τη νέα κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη, το πολιτικό σύστημα τη βάφτισε «Επανάσταση» και έκτοτε ταλαιπωρεί τον λαό της Αθήνας με ένα ψέμα και μια φάρσα, που κατέληξε στη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Και να σκεφθεί κανείς ότι όλο το σενάριο ήταν σκηνοθετημένο από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, γιατί επιζητούσαν από καιρό την έξωση του Μακαρίου από την εξουσία της Κύπρου. Τον θεωρούσαν άνθρωπο της Μόσχας και ήθελαν να τον εκβάλλουν πάση θυσία. Και επειδή ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος δεν τους έκανε τη χάρη, θεώρησαν ότι το κατάλληλο πρόσωπο για να φέρει εις πέρας το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ήταν ο σιωπηλός αρχηγός της ΕΣΑ, Δημ. Ιωαννίδης.
Η πτώση του Παπαδόπουλου είχε προκαθοριστεί από τον Σεπτέμβριο του 1973, όταν ο δικτάτορας αρνήθηκε τη χρησιμοποίηση των βάσεων της Κρήτης από τα αμερικανικά αεροπλάνα με προορισμό το Ισραήλ, κατά τον πόλεμο Αιγύπτου – Ισραήλ του Γιομ Κιπούρ (6 Οκτωβρίου 1973), ενώ είχε επιτρέψει τη διέλευση σοβιετικών αεροσκαφών από τον ελληνικό εναέριο χώρο προς την Αίγυπτο.
Η μεθόδευση ήταν εύκολη, διότι το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρότι βρισκόταν στην παρανομία, ήλεγχε τη νεολαία στα πανεπιστήμια. Και τόσο το ΚΚΕ όσο και ο εν αδρανεία τότε πολιτικός κόσμος είχαν συμφέρον από μια εξέγερση της νεολαίας για την πτώση της χούντας. Κανείς εκ των κομμουνιστών και αριστερών υποκινητών, αλλά και των πολιτικών, δεν ενδιαφερόταν για τις ζοφερές προοπτικές στη μεγαλόνησο. Ο αντικειμενικός σκοπός τους ήταν η εξουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με τη θυσία της Κύπρου.
Έτσι στήθηκε το σκηνικό για την εκδίωξη της χούντας Παπαδόπουλου, η οποία αρνείτο το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, και τη διαδοχή του από τον βολικό ηλίθιο ή και πράκτορά τους —αυτό δεν ξεκαθαρίστηκε μέχρι σήμερα—, τον αόρατο δικτάτορα Δημ. Ιωαννίδη.
Τόσο οι εξωτερικές δυνάμεις όσο και οι εσωτερικές δεν ήθελαν τη μετάβαση στη δημοκρατία, όπως την είχε μεθοδεύσει η χούντα Παπαδόπουλου με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Δηλαδή, μια δημοκρατία με κανόνες, με νόμους και με πατριωτισμό, και όχι όπως το χάλι της Μεταπολίτευσης, με τη διάλυση και τη σήψη.
Ακόμη και η Ευρώπη δεν ήθελε μια δημοκρατική Ελλάδα με ετήσια άνοδο του εθνικού της εισοδήματος κατά 6-7%, ενώ την ανησυχούσε η δυναμική παραγωγική βάση της Ελλάδος την εποχή εκείνη.
Ο Κίσινγκερ, όμως, ήθελε πάση θυσία τη διχοτόμηση της Κύπρου, γιατί την προόριζε —όπως άλλωστε και έγινε— ως το «οπίσθιο έδαφος» του Ισραήλ. Αυτό δεν θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί με τον Μακάριο στην εξουσία.
Φυσικά η Τουρκία ήταν έτοιμη να καλύψει το κενό που θα δημιουργούσε η πτώση του Μακαρίου.
Την ημέρα εκείνη που φώναζε η κ. Δαμανάκη «Εδώ Πολυτεχνείο», παιζόταν η διχοτόμηση της Κύπρου από τους Αμερικανούς σχεδιαστές, τους Τούρκους στρατοκράτες και τους πάντα ανθέλληνες κομμουνιστές υποκινητές της άφρονης νεολαίας. Στο παιχνίδι συνέβαλε και ο αρχομανής Μακάριος, με την εμμονή του στην εξουσία, αλλά και οι ανεύθυνοι πολιτικοί (εντός και εκτός Ελλάδος), που επιζητούσαν ευκαιρία να επανέλθουν στην πατρίδα και στην εξουσία.
Η εξέγερση, λοιπόν, του Πολυτεχνείου ήταν το «εμπύρευμα» για να επέλθει η αλλαγή και να χαθεί η Κύπρος, σχεδόν χωρίς πόλεμο, αλλά με τρομερές θυσίες που ισοδυναμούν με Καταστροφή.
Και αντί ο άφρων πολιτικός κόσμος, κάποτε —έστω και αργά—, να συναισθανθεί το βάρος της ευθύνης του και να προβεί σε μετάνοια και αυτοκριτική για τα τεκταινόμενα εκείνης της εποχής, εορτάζει την επάνοδο της Δημοκρατίας και το Πολυτεχνείο.
. Τότε, άλλοι μεν αδιαφόρησαν να στηρίξουν τον εκδημοκρατισμό Μαρκεζίνη και άλλοι έπαιξαν με τους Αμερικανούς στο σκοτεινό ταμπλό. Ακόμη δεν έχουν αποκαλύψει τον φάκελο με την προδοσία της Κύπρου, για να μην θιγούν οι Αμερικανοί και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.
Όλα τότε ήταν ρευστά και η CIA έπαιζε όπως ήθελε το παιχνίδι της Κύπρου.
Συμπερασματικά
1/ Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια φάρσα που υποκινήθηκε από τους κομμουνιστές και το εκμεταλλεύτηκαν πολλοί και κυρίως οι ΗΠΑ
2/ Αποτέλεσμα της εξέγερσης αυτής ήταν η πτώση του Παπαδόπουλου και η άνοδος του αόρατου δικτάτορα Ιωαννίδη, ο οποίος προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου κατ’ εντολήν των Αμερικανών.
3/ Υπεύθυνοι για την Κυπριακή Τραγωδία είναι πρωταρχικά:
- Οι ΗΠΑ, ως σχεδιαστές και υποκινητές της γεωπολιτικής σκακιέρας .
- Η Τουρκία, με την εισβολή του Αττίλα.
- Ο Δημ. Ιωαννίδης, ο οποίος έκανε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.
- Ο μονομανής Μακάριος, με την εγωπάθειά του και την έκκλησή του στον ΟΗΕ για επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανίας και Τουρκίας), προκειμένου να διώξουν τη χούντα Σαμψών.
- Ο Κ. Καραμανλής, για τις δολοπλοκίες του στο Παρίσι με τον Κίσινγκερ, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την κρίση της Κύπρου προς ίδιον όφελος, αλλά και για την απραξία του κατά τον Αττίλα 2 και την έξοδο της Ελλάδος από το ΝΑΤΟ.
- Ο πολιτικός κόσμος της χώρας, που καιροσκοπούσε και αδράνησε εκείνη την εποχή.
- Το αντεθνικό ΚΚΕ και οι Αριστεροί, οι οποίοι πάντα προδίδουν τη χώρα. Έτσι συνέβη και στο Κυπριακό, όπως στο Πολυτεχνείο, στις Πρέσπες, στα Δεκεμβριανά, στον Εμφύλιο κ.λπ.
4/ Ο ελληνικός λαός, στην ολότητά του, δεν έλαβε μέρος στο «πανηγύρι» του Πολυτεχνείου και έτσι έγινε ομαλά η μετάβαση από τη μία χούντα στην άλλη.
5/ Έκτοτε, ενώ οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που έφεραν τον Αττίλα, η Μεταπολίτευση μετέτρεψε το ζήτημα σε ελληνοτουρκική διένεξη. Έτσι, μετά από πολλές φάσεις και υποχωρήσεις, έχει λησμονηθεί η επανένωση της Κύπρου. Η Τουρκία έχει δημιουργήσει de facto το δικό της μόρφωμα με την αυτοαποκαλούμενη ΤΔΒΚ και ζητεί την επανένωση δύο ομόσπονδων κρατών, δηλαδή την de jure διχοτόμηση της Κύπρου.
(16/11/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org




