του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη
Ήταν Δευτέρα πρωί, 28 Οκτωβρίου 1940, και, όπως κάθε μέρα, πήγαμε στο σχολείο. Τότε ήμουν έντεκα ετών, μαθητής της Α΄ τάξεως του οκταταξίου Γυμνασίου Κυπαρισσίας. Το Γυμνάσιό μας βρισκόταν στην επάνω πόλη.
Από το πρωί αντιληφθήκαμε μια αναστάτωση στην πόλη. Στο σχολείο ο γυμνασιάρχης μάς ανακοίνωσε ότι δεν θα κάναμε μάθημα, επειδή είχε κηρυχθεί πόλεμος από την Ιταλία και αρκετοί καθηγητές μας είχαν επιστρατευθεί.
Μας διέταξαν να συγκεντρωθούμε στο προαύλιο της εκκλησίας της Μητροπόλεως.
Εκεί ο χώρος γέμισε ελληνικές σημαίες και ομιλητές εκφωνούσαν λόγους για την άνανδρη επίθεση των Ιταλών στην Ήπειρο. Ζητωκραυγές και ιαχές για τη νίκη, η οποία για εμάς ήταν βέβαιη, σαν να την εγγυόταν κάποια ανώτερη δύναμη.
Είχε προηγηθεί η άνανδρη βύθιση του καταδρομικού μας «Έλλη» στην Τήνο, ανήμερα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου. Το γεγονός αυτό μάς είχε εξοργίσει όλους. Παρότι η κυβέρνηση, για πολιτικούς λόγους, είχε δηλώσει ότι ο τορπιλισμός ήταν έργο υποβρυχίου «αγνώστου εθνικότητας», ο ελληνικός λαός γνώριζε ότι το υποβρύχιο εκείνο ήταν ιταλικό. Ένας βουβός ψυχικός πόνος μάς κατείχε όλους και ζητούσαμε εκδίκηση.
Τώρα, λοιπόν, θεωρήσαμε ότι είχε έρθει η ευκαιρία να τους εκδικηθούμε.
Ενώ συνεχίζονταν οι ομιλίες και οι ζητωκραυγές, ξαφνικά ακούσαμε έναν μακρινό βόμβο αεροπλάνων από το Ιόνιο Πέλαγος. Σε λίγο διακρίναμε ένα πολυάριθμο σμήνος αεροπλάνων να κατευθύνεται προς βορρά. Χωρίς να γνωρίζουμε την εθνικότητά τους, ξεσπάσαμε σε ζητωκραυγές, καθώς τα θεωρήσαμε ελληνικά.
Αργότερα, όμως, πληροφορηθήκαμε το θλιβερό συμβάν: ιταλικά αεροπλάνα είχαν βομβαρδίσει κατοικημένες περιοχές της Πάτρας, με θύματα αμάχους πολίτες.
Έτσι βιώσαμε την πρώτη ημέρα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ήταν κάτι σαν λαϊκή γιορτή και όχι σαν η έναρξη της πιο θλιβερής περιόδου της ιστορίας μας, που ακολούθησε τη μεγάλη νίκη του «ΟΧΙ» στα αλβανικά βουνά.
Δεν προλάβαμε να γευθούμε τις νίκες του στρατού μας, όταν η πανίσχυρη χιτλερική Γερμανία μάς κήρυξε τον πόλεμο, στις 6 Απριλίου 1941. Η αντίσταση των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά υπήρξε ηρωική. Ωστόσο, ο εχθρός, έπειτα από ολοήμερες μάχες στη Γιουγκοσλαβία, εισήλθε στην Ελλάδα μέσω της Δυτικής Μακεδονίας, με αποτέλεσμα η συνέχιση του αγώνα στα Οχυρά να καταστεί μάταιη.
Όμως, η Κρήτη παρέμενε ακόμη ελεύθερη μέχρι τα τέλη Μαΐου. Τότε ο Άξονας την κατέλαβε με μια ειδική αεραποβατική επιχείρηση, κατά την οποία υπέστη σοβαρές απώλειες, χάνοντας μεγάλο μέρος από το επίλεκτο σώμα των αλεξιπτωτιστών του.
Ο χρόνος που κερδήθηκε με τη Μάχη των Οχυρών και τη Μάχη της Κρήτης υπήρξε κρίσιμος για την καθυστέρηση της γερμανικής προέλασης προς τη Μόσχα και, ενδεχομένως, για την τελική ήττα του Άξονα στο Ανατολικό Μέτωπο.
Αυτό το πνεύμα της νίκης επικρατούσε τότε στον ελληνικό λαό και μεταδιδόταν στον ελληνικό στρατό.
Η Σοφία Βέμπο ήταν ο «Τυρταίος» του Έπους του ’40.
Ένα παράξενο και ανεξήγητο αίσθημα αποφασιστικότητας, φιλοπατρίας και ενθουσιασμού επικρατούσε στην ηγεσία και στον λαό εκείνες τις ημέρες. Θα έλεγε κανείς πως οι στρατευμένοι νέοι μας πήγαιναν για γλέντι: υπερήφανοι, χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Κι εμείς τους χειροκροτούσαμε καθώς αναχωρούσαν με τα τρένα. Ήταν στιγμές ανεπανάληπτες, που χαράχτηκαν βαθιά στην ψυχή μας.
Κοσμοϊστορικό υπήρξε το έργο του εθνικού μας ηγέτη, Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εκείνο το πρωινό εξέφρασε τη θέληση σύμπαντος του Ελληνισμού: εκείνων που έζησαν πριν από εμάς, των συγχρόνων του και εκείνων που θα έρθουν μετά.
Όλη εκείνη την ημέρα οι επίστρατοι αναχωρούσαν με το χαμόγελο στα χείλη, σιδηροδρομικώς, με κλειστά βαγόνια, με πλοία και με αυτοκίνητα, για να πάνε στο μέτωπο.
Συγγενείς και φίλοι τούς αποχαιρετούσαν με συγκίνηση και ασπασμούς, όχι όμως με κλάματα.
Τιμή και δόξα στους ήρωες πολεμιστές του ’40 και σε όλους τους ήρωες της φυλής μας, που έπεσαν υπέρ πατρίδος στη μακραίωνη ιστορία μας.
(28/10/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org