του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
5. Η Σύριγγα και οι πρώτες πολιτιστικές δραστηριότητες
Η Σύριγγα του Πανός αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό σύμβολο.
Η μουσική, ο χορός και το τραγούδι αποτελούν από τις αρχαιότερες εκδηλώσεις του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο ποιμένας, μακριά από τις πόλεις και μέσα στη φύση, είχε τον χρόνο να παρατηρεί το περιβάλλον, να ακούει τους ήχους του και να δημιουργεί τις δικές του μελωδίες.
Η Σύριγγα, επομένως, μπορεί να ιδωθεί ως σύμβολο της πρώτης προσπάθειας του ανθρώπου να μετατρέψει τους ήχους της φύσης σε μουσική.
6. Η ποιμενική ζωή
Ο Παν συνδέεται στενά με την ποιμενική ζωή.
Ο ποιμένας περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του έξω από τους οργανωμένους οικισμούς, ακολουθώντας τα κοπάδια του. Το καλοκαίρι βρισκόταν στα λιβάδια και στα βουνά, ενώ τον χειμώνα αναζητούσε προστασία σε σπήλαια και πρόχειρα καταλύματα.
Η εικόνα αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί ο Παν φαίνεται να εκφράζει έναν τρόπο ζωής που βρίσκεται ανάμεσα στη φύση και στον ανθρώπινο πολιτισμό.
Ο γράφων πρόλαβε να γνωρίσει στοιχεία αυτής της παλαιότερης ποιμενικής ζωής, όταν οι βοσκοί έπαιζαν τις σύριγγες —τις φλογέρες— και οι γλυκοί σκοποί τους ταξίδευαν μέσα από τις χαράδρες σε μεγάλες αποστάσεις.
7. Η ποιμενική ράβδος — η γκλίτσα
Η ποιμενική ράβδος, η γνωστή γκλίτσα, δεν ήταν μόνο ένα βοηθητικό εργαλείο του βοσκού. Σε ορισμένες παραδόσεις και τοπικές κατασκευές μπορούσε να φέρει στην κορυφή διακοσμητικά σχήματα, ακόμη και φίδι, σκαλισμένο σε εύκαμπτο ξύλο.
Η διχάλα της ράβδου μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πρακτικά για τη σύλληψη ενός ζώου από το πόδι, όταν αυτό ήταν απαραίτητο.
Έτσι, ένα απλό αντικείμενο της ποιμενικής καθημερινότητας συνδεόταν ταυτόχρονα με την πρακτική γνώση, την προστασία του κοπαδιού και τη συμβολική γλώσσα του βοσκού.
8. Οι Νύμφες και οι βοσκοπούλες
Στον μύθο του Πανός, οι Νύμφες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του φυσικού τοπίου.
Σε μια λαογραφική ανάγνωση, θα μπορούσαν να θυμίζουν τις νεαρές βοσκοπούλες που έβοσκαν τα κοπάδια τους και συναντούσαν τους νέους βοσκούς στις πηγές και στα ποτάμια.
Η πηγή αποτελούσε φυσικό τόπο συνάντησης, καθώς εκεί οδηγούνταν τα ζώα για να πιουν νερό σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας.
Έτσι, ο αρχαίος μύθος των Νυμφών μπορεί να συσχετιστεί με πραγματικές εικηςόνες της ποιμενικής ζωής, χωρίς όμως να ταυτίζονται οι μυθολογικές Νύμφες με τις ιστορικές βοσκοπούλες.
9. Ο ποιμένας ως παραγωγός και πρώτος βιοτέχνης
Ο ποιμένας της παλαιότερης εποχής δεν ασχολούνταν μόνο με την εκτροφή των ζώων.
Από το γάλα παρασκεύαζε τυρί, βούτυρο, γιαούρτι και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα. Παράλληλα, με την κατάλληλη επεξεργασία των τροφίμων μπορούσε να δημιουργεί προϊόντα που διατηρούνταν για τον χειμώνα, όπως τραχανά, χυλοπίτες και διάφορα γλυκίσματα.
Η ποιμενική κοινωνία επομένως διέθετε ένα ευρύ φάσμα πρακτικών γνώσεων, απαραίτητων για την επιβίωση και την αυτάρκειά της.
10. Η παρατήρηση της φύσης και η μαντική
Οι ποιμένες, ζώντας καθημερινά μέσα στη φύση, ανέπτυξαν μεγάλη ικανότητα παρατήρησης του καιρού, των ζώων και των φυσικών φαινομένων.
Γνώριζαν τα σημάδια της αλλαγής του καιρού και μπορούσαν να προβλέπουν, μέσα από την εμπειρία τους, τις μεταβολές που επηρέαζαν τα κοπάδια και τις μετακινήσεις τους.
Παράλληλα, στην αρχαία παράδοση ο Παν συνδέεται με τη μαντική και τη μετάδοση γνώσεων στον Απόλλωνα. Ο μύθος μετατρέπει έτσι την εμπειρική γνώση της φύσης σε θεϊκή γνώση και μαντική ικανότητα.
11. Ο Πσν ζει ακομη στην Ελλάδα
Με το κινητό στο χέρι και με την μονάδα αιγοπροβάτων υπάρχει ακόμη και στις υπώρειες των βουνών της Αττικής , στο Μαραθώνα , στη Νέα Μάκρη κλπ και με το γάλα προσφέερουν προιόντα ποιότητας στην διεθνή αγορά και ιδιαίτερα την Ελληνική φέτα
Επίλογος
Ο Παν δεν είναι μόνο ένας θεός της ποιμενικής ζωής. Είναι μια σύνθετη μορφή που βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, ανάμεσα στο ένστικτο και τη συνείδηση, ανάμεσα στον φόβο και τη χαρά, ανάμεσα στην ελευθερία και την κοινωνική τάξη.
Η μορφή του διατηρεί μέσα της κάτι από τον αρχέγονο άνθρωπο: εκείνον που ζούσε κοντά στα ζώα, παρατηρούσε τον ουρανό, φοβόταν τις άγνωστες δυνάμεις της φύσης, ερωτευόταν, χόρευε, τραγουδούσε και προσπαθούσε να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του.
Ίσως γι’ αυτό ο Παν παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές της ελληνικής μυθολογίας: δεν συμβολίζει μόνο τη φύση έξω από τον άνθρωπο, αλλά και τη φύση που εξακολουθεί να υπάρχει μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Το ζώον που ακόμη υπάρχει κάτω από το δέρμα του .
(24/9/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org