Μήνας: Ιούνιος 2026

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τίποτα δεν διδάχθηκαν από το παρελθόν η Δύση και η Ανατολή. Ακόμη και τώρα που ο Ερντογάν και το ισλαμ φασιστικό  καθεστώς του  έχει βάλει πορεία για την αναβίωση της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο κύριος εχθρός τους είναι ο Ελληνισμός (Ελλαδικός και Κυπριακός), ο οποίος τους φράσσει τον δρόμο προς δυσμάς στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δεν αντελήφθησαν οι Τούρκοι  ότι μόνον η ειλικρινής, τίμια και ανυστερόβουλη συνεργασία με τους Έλληνες θα ήταν δυνατόν να τους σώσει από την επικείμενη και μοιραία κατάρρευση που τους αναμένει, .

Μύθος απεδείχθη η περιβόητη  και πολυδιαφημισμένη γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας  στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ. Όταν   ήρθε η ώρα να τοποθετηθεί , η Τουρκία της έλειπε η πυξίδα  προσανατολισμού  και στράφηκε αλλού. Τούτο συνέβη και στο παρελθόν, αλλά η Δύση δεν έβαλε μυαλό.

Μετά την επίτευξη συμφωνίας ΗΠΑ–Περσίας, η Τουρκία θα παίξει το ρόλο του υποκινητή ταραχών και αστάθειας  στο χώρο της Μέσης Ανατολής και Ανατ. Μεσογείου και θα αυξήσει την  απειλή για το Ισραήλ  

Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, ενεργούν ενάντια στην εταιρική τους σχέση και στα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου   διασπώντας την ευρωπαϊκή ενότητα προς χάριν ορισμένων οικονομικών ωφελημάτων από την Τουρκία . Πρέπει όμως να ενθυμούνται ότι αυτή–και δεν το κρύβει– θεωρεί ότι τα σύνορα της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι το Αιγαίο και τα Βαλκάνια, ενώ τα «σύνορα της καρδιάς της» φτάνουν στη Βιέννη και πιο πέρα, αλλά και στη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο, τη Λιβύη κ.ά.

Οι αμνήμονες και κοντόφθαλμοι Ευρωπαίοι βλέπουν τα πάντα μέσα από το πρόσκαιρο χρήμα, ακόμη και τη μελλοντική τους υποδούλωση, είτε από την Τουρκία είτε από το «Ισλαμικό Κράτος» των ξένων μεταναστών, οι οποίοι εισέρχονται κατά χιλιάδες από τα ανατολικά και νότια σύνορα της Ευρώπης.

Η σημερινή Τουρκία αισθάνεται απομονωμένη και ανασφαλής στον χώρο της Μικράς Ασίας, ο οποίος, παρά τον εκτουρκισμό των πληθυσμών της, δεν έχει καταστεί τουρκικός στην ψυχή, διότι αποτελούνταν από πληθυσμούς Ελληνικούς ή με ελληνική συνείδηση. Στην Ανατολική Τουρκία, παρά την ένοπλη καταστολή των Κούρδων, νιώθει ιδιαίτερα ανασφαλής απέναντι σε έναν πληθυσμό 20–25 εκατομμυρίων που ζητά αυτονομία. Αντίστοιχη πίεση αισθάνεται από τους Αρμενίους, τους Ποντίους στον βορρά και τους Σύριους στον νότο. Οι Γενοκτονίες των λαών της Μικράς Ασίας(Ελλήνων , Ελληνο-Ποντίων, Αρμενίων, Ασσυρίων,  Κούρδων, Κυπρίων κ.α ) συνεχώς θα την καταδικάζουν,

Η εισβολή της στην Κύπρο εδώ και μισό αιώνα δεν δημιούργησε δίκαιο και συνεχώς η Κύπρος την κρατά όμηρη και καταδικασμένη στα διεθνή φόρα. Θα αισθανόταν δε   πιο έντονα την απομόνωση, εάν η Ελλάδα εφήρμοζε το διεθνές δίκαιο με επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και καταδικάζει εντονότερα την αναθεωρητική της πολιτική, αντί της πολιτικής των «ήρεμων νερών».

Η φοβία των ελληνικών κυβερνήσεων εξέθρεψε με το «τουρκικό τέρας», το οποίο απειλεί να θέσει τα Ελληνικά νησιά υπό τουρκικό επιχειρησιακό έλεγχο. Η Ελλάδα από παλιά εμφανιζόταν σαν δικέφαλος αετός . αλλά μετά την  Μικρασιατική καταστροφή λησμόνησε την Μεγάλη Ιδέα η οποία  εξέφραζε την παρουσία της στην Ανατολή.

Η τελική μοίρα όλων των αυτοκρατοριών είναι η πτώση και αυτή απεφυγε τεχνηέντως η Τουρκία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως ποτέ δεν ανάρρωσε και ακόμη και σήμερα παραμένει ο ασθενής της Άγκυρας   και όχι μόνο του Βοσπόρου. Τελικά δεν θα αποφύγει την μοιραία της κατάρρευση.

Ο δικτάτορας Ερντογάν κρατά φυλακισμένους   τους πολιτικούς αντιπάλους του και τους περισσότερους δημάρχους, στερώντας τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα από τους λαούς της Μικράς Ασίας. Η «Τουρκική Δημοκρατία» είναι,  ουσιαστικά , μια απόλυτη δικτατορία.

Ωστόσο, οι δυτικοί κάνουν στραβά μάτια απλώς και μόνον για να εξυπηρετούν ορισμένα οικονομικά τους συμφέροντα. Αφήνουν την Τουρκία να οραματίζεται την κατάκτηση ακόμη και της Ιερουσαλήμ και καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν ανησυχεί για την ισλαμοφασιστική προπαγάνδα σε βάρος της τουρκικής νεολαίας.

Οι Τούρκοι ουδέποτε υπήρξαν κράτος με πνευματική οντότητα, πολιτικώς ώριμο και με αυθυπαρξία. Ανέκαθεν ήταν καθυστερημένο και προσανατολισμένο στη στρατιωτική ισχύ, όπως οι βάρβαροι πρόγονοί τους. Ήταν επιδρομείς και, αν ζουν ακόμη, το οφείλουν στους Έλληνες, οι οποίοι τους καθοδήγησαν, και αργότερα στους Εβραίους μετά την καταστροφή του Ελληνισμού. Όμως με όλους έγιναν εχθροί. Ήταν επιδρομείς και ακόμη ονειρεύονται κατακτήσεις εδαφών και διαρπαγές ξένων περιουσιών, όπως στη Βόρεια Κύπρο.

Σαν λαός τίποτε δεν προσέφεραν στον πολιτισμό και στην ανθρωπότητα. Όλα τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα είναι ελληνικά, αλλά και ό,τι  βλέπει το φως των ανασκαφών   ανήκει στον ελληνικό πολιτισμό.

Η Τουρκία δεν έχει θέση στην ευρωπαϊκή οικογένεια, όπως επιδιώκουν ορισμένοι αμνήμονες   ηγέτες να την εντάξουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την πίσω πόρτα του ΝΑΤΟ. Ουδείς θα λυπηθεί στην Τουρκία και στον κόσμο  από τη διάλυση της κατ’ ευφημισμόν «Τουρκικής Δημοκρατίας» . Αντίθετα, πολλοί θα νιώσουν ανακούφιση από την ελευθερία που θα διαδεχθεί τη δουλεία που σήμερα υφίστανται.

17/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Will you agree with knowledge by selection?

Should artificial intelligence be made harmful
to migrants, terrorists, and enemies,
when it falls into the hands of malicious foreigners?

Safeguards are already being designed
so that people will not be caught unprepared,
running to solve problems too late.

The great dilemma is: who will judge who the enemy is?
That judge, too, may be scheming and deceitful.

As happened with the “Pericles Plan,”
which was later used by the military junta.

The practice itself is very old.

Since the time of Pythagoras and the Orphics,
only a few chosen individuals became initiates,
so that the revelation of sacred teachings
would remain secret.

“See, hear, be silent” was the command,
and whoever spoke too freely
was immediately expelled from the school.

Yet no one violated the rule;
the warning was clear.

“Nothing is hidden under the sun.”

And even if the United States preserves
the mystery of AI,
China may perhaps bring it into the open.

Only the Orphic mysteries remained highly secret;
they were never publicly disclosed.

The Orphics kept their oath with strict devotion;
none of the initiates revealed their identity.

From one perspective, secrecy is beneficial:
confidential matters should not be given to everyone,
nor to individuals with a criminal past
or to a hostile nation.

But with AI a paradox arises:

Are those who control artificial intelligence
truly virtuous people,
or do they possess some harmful trait?

Shall we entrust it to individuals
who aspire to dominate humanity?

To people of immeasurable wealth?

To religious zealots,
or to those with flaws of character?

Or are they driven by some extreme ideology?

In such a case,
they could bring harm to all society.

In the West, everything has a price,
small or great.

If the secret is sold to a terrorist,
he may harm humanity.

We live in an age of suspicion.

Prudence has retreated before malice.

Violence and mass terror prevail everywhere.

The world has been divided into blocs,
and the West fears the East.

The mutual disclosure of secrets
often restores a balance.

Espionage assumes that role.

In our age, when two or three individuals possess wealth
equal to that of medium-sized states,
the danger of AI may arise from them,

and it is difficult for democratic citizens
to confront such power
unless they become concerned from now on.

Yet I believe that humanity,

if it acts in unity,

can confront even the most powerful tyrant.

In ancient Athens such men were ostracized;

today they are made kings and deified.

Then the responsibility lies with ourselves,

for neglecting public affairs.

Democracy is the finest form of government,

yet at times it declines into mob rule.

More often it transforms into oligarchy and dictatorship,

and the cycle closes

with some revolution or catastrophe.

The ideal, still undiscovered,

is the aristocracy of the wise,

in place of incapable presidents and prime ministers.

May it one day be discovered

and applied here on earth.

When we encrypt military plans,

conversations, state secrets,

and our cryptographic systems,

how can we leave artificial intelligence exposed,

and indeed by our own choice,

to individuals who may lead us

into absolute submission

and bring us suffering?

To grant them such an intelligent weapon,

one that opens so many doors,

would be the greatest folly.

16 June 2026

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Greek Literary Society (Society of Greek Writers)

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Θα συμφωνήσετε με τη γνώση κατ’ επιλογήν;
Στους μετανάστες, στους τρομοκράτες και στους εχθρούς,
η τεχνητή νοημοσύνη να είναι βλαπτική,
όταν πέσει σε χέρια κακόβουλων  αλλοδαπών;
Δικλείδες ασφαλείας από τώρα σχεδιάζουν,
για να μην αιφνιδιαστούν και τρέχουν και δεν φτάνουν.

Το μέγα δίλημμα είναι ποιος θα κρίνει τον εχθρό;

Μπορεί κι’ αυτός να είναι  επίβουλος και πονηρός

Όπως συνέβη με το «Σχέδιο Περικλής»

Που η χούντα το χρησιμοποίησε εφεξής

Το μέτρο είναι πολύ παλιό.
Από την εποχή του Πυθαγόρα και των Ορφικών,
μύστες γίνονταν ολίγοι, εκλεκτοί
ώστε την αποκάλυψη των  θέσφατων  
 να τηρήσουν μυστική

«Βλέπε, άκου, σιώπα» η εντολή,
κι όποιος φλυαρούσε, πάραυτα έξω από τη σχολή.

Ουδείς όμως το έπραξε  

 προειδοποιητική  η εντολή

«Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον».
Κι αν οι θα ΗΠΑ διατηρήσουν της Α.Ι. το μυστήριο,
η Κίνα ίσως το βγάλει στο προσήλιο.
Άκρως μυστικά έμειναν μόνον τα Ορφικά·
αυτά ποτέ δεν ανακοινώθηκαν.
Τον όρκο τους οι Ορφικοί τον τήρησαν με αυστηρότητα·
ουδείς εκ των μυστών αποκάλυψε την ταυτότητά  .

Από μια άποψη καλή είναι η μυστικότητα,
τα απόρρητα να μη δίνονται στην ολότητα,
ούτε σε άτομα με  παρελθόν εγκληματικό
ή προς   έθνος   εχθρικό.

Αλλά στην Α.Ι. ανακύπτει μια παραδοξότητα:
αυτοί που χειρίζονται την τεχνητή νοημοσύνη
είναι άτομα αγαθά,
ή έχουν κάποια βλαπτική ιδιαιτερότητα;

 Θα τα δώσουμε σε ατομα που  διαφεντεύουν την ανθρωπότητα;

Σε άτομα με αμύθητο  χρήμα,

Σε άτομα θρησκόληπτα ή  με κάποιο ελάττωμα  στην ιδιοσυγκρασίας;

Ή εμφορούνται από κάποια ακραία ιδεοληψία;
Σ’ αυτή την περίπτωση,
κακό μπορεί να προξενήσουν σε όλη την  κοινωνία.

Όλα στη Δύση έχουν κάποια τιμή,
μικρή ή μεγάλη.
Αν το μυστικό πουληθεί σε τρομοκράτη,
 αυτός  την ανθρωπότητα θα  βλάψει.

Βρισκόμαστε σε εποχή καχυποψίας.
Η σωφροσύνη υποχώρησε υπέρ της κακίας.
Βία παντού επικρατεί και μαζική τρομοκρατία.
Ο κόσμος σε μπλοκ έχει χωριστεί
και η Δύση φοβάται την Ανατολή.
Η αποκάλυψη, εκατέρωθεν, των μυστικών
συχνά επαναφέρει την ισορροπία

Το ρόλο αυτό αναλαμβάνει η κατασκοπία

Στην εποχή μας, που δυο-τρεις έχουν πλούτο
όσο μεσαία κράτη,
ο κίνδυνος της ΑΙ μπορεί να  προέλθει  από   αυτούς

 και είναι δύσκολο από τους δημοκρατικούς πολίτες

ν’ αντιμετωπιστούν αν από τώρα δεν νιαστούν

Όμως φρονώ ότι η ανθρωπότητα,
ενωμένη αν ενεργήσει,

και τον πιο  ισχυρό  τύραννο    μπορεί να αντιμετωπίσει

Στην αρχαία Αθήνα τους εξοστράκιζαν αυτούς·
τώρα τους κάνουν βασιλιάδες και τους θεοποιούν.
Τότε η ευθύνη βρίσκεται στους εαυτούς μας,
που τα δημόσια προβλήματα αμελούμε.

Άριστο πολίτευμα η δημοκρατία,
αλλοτε μεταπίπτει  σε οχλοκρατία.
 συχνότερα  μεταβάλλεται σε  ολιγαρχία και  δικτατορία,
και ο κύκλος κλείνει με κάποια επανάσταση ή καταστροφή.

Το ιδανικό, που ακόμη δεν έχει βρεθεί,
είναι η αριστοκρατία των σοφών.

στη θέση των ανίκανων  προέδρων και  πρωθυπουργών
Είθε κάποια μέρα  να ανακαλυφθεί και εφαρμοστεί  εδωπέρα

Όταν κρυπτογραφούμε τα στρατιωτικά   σχέδια,
τις συνδιαλέξεις, τα κρατικά μυστικά
και τα κρυπτο-συστήματά μας,
πώς να αφήσουμε φανερή την τεχνητή νοημοσύνη,
και μάλιστα με δική μας ευθύνη,
σε άτομα που ίσως μας οδηγήσουν
στην απόλυτη  υποταγή και μας φέρουν οδύνη;

Να τους χαρίσουμε ένα τόσο έξυπνο όπλο

που πολλές πόρτες ανοίγει

αυτό μέγιστη θα ήταν αφροσύνη.

16/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Ever since we changed our faith,
we forgot the gods of our forefathers;
those whom once we honored,
today we have given over to the dogs.

It is sorrowful to reflect
that the gods who gave birth to learning,
who inspired philosophy and art,
were left to dust and ridicule,
and to the hostility of every scoffer,
once man ceased to think for himself
and ceased to create art.

Human and familiar gods,
who dwelt upon Olympus,
with passions, virtues, and weaknesses,
walking beside humankind,
helping them,
and who have not grown weary even now.

People felt them as neighbors and kin,
flesh of the flesh of our nation;
yet we replaced them
with foreign gods.

Different customs, a different worldview,
a different understanding of man and life;
and with them changed our values,
our reason, our way of thinking, and our philosophy.

We forgot the native gods,
after centuries of imposed force;
yet their names still survive,
as a distant echo of memory, in “Mythology.”

The neighbor’s dog is called Hera.
A she-wolf of foreign breed,
who dearly loves me and waits for me from afar,
the last lover left to me;
and another who saves lives at sea,
without ever seeking glory or praise.

Thus the queen of wealth, the wife of Zeus,
has returned, unwittingly, to everyday life—
not to temples and altars,
but to the courtyards of ordinary people.

It Is Time Also for the Ancestral Names to Return to Our Children

According to tradition, our first gods
were kings, heroes, and benefactors.
Our ancestors deified them,
believing they deserved the immortality of memory
and festive celebrations.

Today we praise and glorify others;
yet Athens continues to illuminate the world
with its spirit.

The ancestral gods left behind no miracles;
they left ideas, philosophy, theater, science,
and faith in the power of the human mind—
the highest of gifts.

For this reason, it is time to remember them;
not in order to return to the past,
but to recognize our roots
and become united.

To bring forth the spirit they engendered:
freedom of thought,
the search for truth,
the harmony between humanity and nature,
before the veil of Eurybia covered them.

The Greek eagle remains double-headed;
one head looks toward the East,
the other toward the West.
It is time for it to reclaim its eastern head as well.

The destiny of Hellenism has always been
to bridge worlds,
to synthesize rather than divide,
to create rather than destroy.

And perhaps one day the ruined temples
will cease to be merely monuments.
They may once again become symbols of memory,
education, and living culture.

Then the forgotten gods
will ask for no worship.
It will be enough that we remember
that once they taught humankind
to raise their eyes toward the heavens,
not out of fear,
but out of wonder.

(14 June 2026)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Greek Society of Literature

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Αφ’ ότου αλλάξαμε θρησκεία,
τους πατρώους θεούς λησμόνησαμε
κι εκείνους που άλλοτε τιμούσαμε
σήμερα στα σκυλιά τους δώρισαμε

Είναι θλιβερό να συλλογίζεσαι
πως θεούς που γέννησαν παιδεία,
που ενέπνευσαν φιλοσοφία και τέχνη,
τους άφησαν στη σκόνη και στη  χλεύη

και στην εχθρότητα του κάθε θεομπαίχτη

αφ’ ότου έπαυσε  δική του νάχει σκέψη

και έπαυσε να παράγει τέχνη

Θεοί ανθρώπινοι και οικείοι,
που στον Όλυμπο κατοικούσαν,
με πάθη, αρετές και αδυναμίες,
κοντά στους ανθρώπους περπατούσαν

και τους  βοηθούσαν

και ως τώρα δεν κουραστήκαν

Γείτονες και συγγενείς τούς ένιωθαν,
σάρκα από τη σάρκα του λαού μας
κι όμως τους αντικαταστήσαμε
 με τους ξενοθεούς μας.

Άλλες συνήθειες, άλλη κοσμοθεωρία,
άλλη αντίληψη για τον άνθρωπο και τη ζωή·
και μαζί άλλαξαν οι αξίες,
η  λογική   ο τρόπος σκέψης .και  η φιλοσοφία

Τους γηγενείς θεούς λησμονήσαμε,
ύστερα από αιώνες  επιβολής της βίας·
κι όμως τα ονόματά τους επιζούν ακόμη,
σαν μακρινός απόηχος μνήμης,  στη « Μυθολογία»

Τη σκύλα του γείτονα τη λένε Ήρα.
Μια λύκαινα ξενόφερτης γενιάς,
 με υπεραγαπά και από μακριά με  περιμένει

η τελευταία που μου απέμεινε ερωμένη  ·
και η άλλη που σώζει   στη θάλασσα ζωές

χωρίς καν δόξα. να ζητά  και τιμές

Κι έτσι η βασίλισσα του πλούτου, γυναίκα του Δία
επέστρεψε άθελά της στην καθημερινότητα,
όχι σε ναούς και βωμούς,
αλλά στων ανθρώπων τις αυλές

 Καιρός και για την προγονική ονοματολογία στα παιδία  

Οι πρώτοι θεοί μας υπήρξαν, κατά την παράδοση,
βασιλείς, ήρωες και ευεργέτες.
Οι πρόγονοι  μας  τους  θεοποίησαν,
γιατί πίστεψαν πως άξιζαν την αθανασία της μνήμης

και τις εορταστικές  φιέστες.

Σήμερα άλλους υμνούμε και δοξάζουμε·
κι όμως η Αθήνα εξακολουθεί να φωτίζει τον κόσμο
με το πνεύμα της.

Οι πατρώοι θεοί δεν άφησαν πίσω τους θαύματα·
άφησαν ιδέες, φιλοσοφία, θέατρο, επιστήμη,
και την πίστη στη δύναμη του ανθρώπινου νου.

  ύψιστα   αγαθά

Γι’ αυτό καιρός είναι να τους θυμηθούμε·
όχι για να επιστρέψουμε στο παρελθόν,
αλλά για να αναγνωρίσουμε τις ρίζες μας.

και να  ενωθούμε

Να αναδείξουμε το πνεύμα που γέννησαν,
την ελευθερία της σκέψης,
την αναζήτηση της αλήθειας,
την αρμονία ανθρώπου και φύσης

.πριν  το πέπλο της Ευρυβίας  τα καλύψει

Ο ελληνικός αετός παραμένει δικέφαλος·
η μία κεφαλή προς την Ανατολή,
 η  άλλη προς τη Δύση

.καιρός και την ανατολική κεφάλή του  να ανακτήσει

Η μοίρα του Ελληνισμού ήταν πάντοτε
να γεφυρώνει κόσμους,
να συνθέτει αντί να διχάζει,
να δημιουργεί αντί να καταστρέφει.

Και ίσως κάποτε οι ερειπωμένοι ναοί
να πάψουν να είναι μόνο μνημεία.
Να γίνουν ξανά σύμβολα μνήμης,
παιδείας και πολιτισμού εν ενεργεία

Τότε οι λησμονημένοι θεοί
δεν θα ζητούν λατρεία.

Θα αρκούνται στο να θυμόμαστε
ότι κάποτε δίδαξαν στους ανθρώπους
να σηκώνουν το βλέμμα προς τον ουρανό,
όχι από φόβο,
αλλά από θαυμασμό.

(14/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Some memorandum has been signed,

that the Strait of Hormuz may open,

that oil may flow freely,a

that confidence may return to the markets,

and that the global economy may not sink,

nor the crisis deepen any further.

But for how long will it remain in force?

Will this newborn survive and walk its course?

Or will it perish before it has grown,

leaving us days of sorrow and unknown?

As long as it suits them, it will endure—

ask the Pythia, my friend, if you seek the cure.

All have a vital interest,

and the people, forever distressed,

wish that peace may take root and remain,

and that violence be driven away again.

Let ships sail freely on the seas,

let sailors live in safety and ease,

let the world enjoy a tranquil life,

and let hatred yield and end its strife.

Yet may it not last only like the rose,

and once again the wheel of war impose,

with Uncle Sam’s carriers taking the stage,

declaring and retracting threats in rage,

claiming that Iran will be brought low,

while uncertainty continues to grow.

Bombs may be unleashed,

targets carefully marked,

while the suffering of peoples increases,

and death darkens the roads it passes.

With “smart” precision weapons they boast,

they bring the war to the leader’s doorstep most.

Hundreds of thousands dead and wounded lie,

while funerals pass in silence by.

Their numbers remain military secrets,

lest the enemy learn the details of the deficits.

And for the missing, decades will be spent,

searching for names and traces long absent.

As Penelope waited for Odysseus to return,

and news from the distant sea did yearn,

with her endless weaving and unweaving art,

she kept her suitors forever apart.

The greatest battles are fought at the table,

where the victor strikes deepest, if able.

And he who begins a needless war,

often pays a heavy price thereafter.

As history may one day judge Trump’s way,

if such a measure is applied one day,

he found himself upon a difficult road,

beneath a complicated and uncertain load.

Now he maneuvers and changes direction,

seeking to avoid the appearance of rejection,

lest it seem once more to all who see

that he has lost his wager publicly.

Reality now begins for the Iranians too,

with fears, ruins, and reckonings due.

How will such vast wounds ever heal?

What accusations of betrayal will become real?

Who faltered before the enemy’s gaze?

Who will vanish and who will rise in praise?

And who will ascend to the highest station

when the accounts of war demand explanation?

He who began the war performed his own harakiri;

the formidable Bibi drew him into the whirl completely.

Now he walks upon nails like a fakir,

a figure both tragic and severe.

Even the Caliph mocks him without pity;

how has the West fallen into such adversity?

(13 June 2026)

Amphickyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

If I had been an easy  boy, obedient and compliant,
my work would have spread far and wide,
and by now I would be a famous name.

All I had to do was say “yes”
to the supreme wielder of power.
He would have taken care of everything else,
the small obstacles and the great ones.

I would have become a celebrity,
for they know well how to open every door,
and I would have become wealthy too.

But I refused fame,
so that I would not fall into murky waters.
The responsibility is mine;
I declined the offer.

I would have become renowned
in both East and West,
for no one would have known
that I had been bought.

Had I belonged to the system
and accepted the proposal of the Great One,
I would now be pulling the strings
in the constellation of Taurus.

Instead, I remain in the constellation of Hellenism,
the source of the light of Civilization.
Its brilliance blinds the system.

The standing order is clear:
either obscure Hellenism
or, better still, reduce it to ruins.

For it is a nuclear weapon of ideas.
Many times it has been used successfully.
It conquered humanity peacefully,
without resorting to violence.

That is why, wherever it appears,
they cast their nets.

To stop it,
to neutralize and suppress it,
or to accuse it and stain its name.

Its ideas must not prevail.

The guardians know well,
and first of all our own people will act.

The system lies endlessly.
It can even turn a donkey
into a nightingale.

It knows no limits and no restraint;
it launches wars one after another.

An award from the state?

No, I have received none.

Someone once asked me,
perhaps to provoke me:

“They never honored you
for all that you have written.”

Then I would have to wonder:

“What harm have I done to Hellenism?”

The truth does not interest them.
Only what is politically correct serves their interests.

They made Helen of Troy black,
though she was fair as the blue and white,
with the appearance and refinement of a goddess.

Fortunately she is not alive today
to demand compensation from the director;
she would have reduced him
to the role of an usher.

Ancient writers
are treated with suspicion.

Their writings are not regarded
as evidence.

They even question
the entire body of ancient Greek literature.

Long ago they received
their first enlightenment free of charge.

Was it correct then?

Yet with that light
they emerged from the slavery of primitivism.

For events of prehistory
they demand documentation
before they will believe them,
according to the standards
of scientific orthodoxies.

Now they demand proof
for thousands of years
of Greek prehistory.

Otherwise, they dismiss it as “mythology.”

If that is not folly,
then what is?

What they fail to understand
is that mythology is often
the undated memory of world history.

Thus they begin history deceptively
from the fourth millennium BCE,
to the glory of the well-known
triple religion.

Likewise, they begin European history
with Charlemagne.

“There is a Sun
that sees all things.”

And archaeology,
time and again,
exposes their dark falsehoods
and the crimes committed
against humanity—
a macabre undertaking.

(11 June 2026)

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphictyon Blog: Amphictyon Blog
Official Website: Amphictyon Official Site

 Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάποιο μνημόνιο υπεγράφη,
του Ορμούζ ν’ ανοίξει το Στενό,
το πετρέλαιο ελεύθερα να ρεύσει,
στις αγορές να φθάσει εμπιστοσύνη,
κι η παγκόσμια οικονομία να μη βυθιστεί.

κι’ κρίση άλλο  να μην βαθύνει

Μα πότε άραγε θα ισχύσει;

Θα ζήσει το νεογνό και θα βαδίσει;

Ή θα σβήσει πριν ακόμη μεγαλώσει
κι ημέρες συμφοράς θα μας κληρώσει;

Όσο τους βολεύει θα κρατήσεις

Την Πυθία, φίλε, να ρωτήσεις.

Όλοι έχουν ζωτικό συμφέρον,
κι ο λαός, ο πάντοτε υποφέρων,
να στεριώσει η ειρήνη και να μείνει,
και τη βία μακριά να απομακρύνει.

Τα πλοία ελεύθερα να πλέουν,
οι ναυτικοί ασφάλεια να χαίρουν,
ο κόσμος ήσυχος να ζήσει,
κι η έχθρα να λυγίσει και να σβήσει.

Μα να μην κρατήσει όσο τα ρόδα,
και ξαναδούμε του πολέμου τη ρόδα,
τα αεροπλανοφόρα του μπάρμπα Σαμ εν δράσει,
να λέει και να ξελέει πως το Ιράν θα βουλιάξει.

Βόμβες να εξαπολύει,
στόχους να σημαδεύει,
κι η οδύνη των λαών να μεγαλώνει,
ενώ ο θάνατος τους δρόμους να σκοτώνει.

Με τα «έξυπνα» χειρουργικά όπλα,
τον πόλεμο φέρνουν στου αρχηγού την πόρτα.

Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί και τραυματίες,
σε στενό κύκλο και οι κηδείες.
Στρατιωτικό απόρρητο ο αριθμός τους,
να μη  μάθει  τίποτε ο εχθρός τους.

Και για τους αγνοουμένους δεκαετίες θα γυρεύουν,
ονόματα και ίχνη που ολοένα θα ξεφεύγουν.
Όπως η Πηνελόπη τον Οδυσσέα καρτερούσε,
και νέα από το πέλαγος ζητούσε.

Με τον ιστό που δεν είχε τελειωμό,
κρατούσε τους μνηστήρες στο κενό.

Οι μεγαλύτερες μάχες δίνονται στο τραπέζι,
εκεί ο νικητής βαθιά το μαχαίρι μπήγει.
Κι εκείνος που τον πόλεμο άσκοπα αρχινά,
στο τέλος βαρύ τίμημα πληρώνει ακριβά.

Όπως ο Τραμπ, αν έτσι τον μετρήσει η ιστορία,
που βρέθηκε μπροστά σε δύσκολη πορεία.

Τώρα ελιγμούς και δολιχοδρομίες κάνει,
για να μη φανεί πως έχασε το στοίχημά του πάλι

Να το χάνει.

Η πραγματικότητα αρχίζει και για τους Ιρανούς,
με φόβους, ερείπια και λογαριασμούς βαρείς.
Πώς οι τεράστιες πληγές θα επουλωθούν;
Ποιοι για προδοσία θα κατηγορηθούν;

Πόσοι ενώπιον του εχθρού λύγισαν και ποιοι;
Ποιοι θα χαθούν κι ποιοι θα φανούν ισχυροί;
Και ποιοι στα ύπατα αξιώματα θ’ ανεβούν,
όταν οι λογαριασμοί του πολέμου ζητηθούν;

Αυτός που τον πόλεμο άρχισε έκανε χαρακίρι,
τον παρέσυρε ο φοβερός ο Μπίμπης στο τριγύρι.
Τώρα πάνω στα καρφιά βαδίζει σαν φακίρης,
και μοιάζει για γέλια και για κλάματα ο κακομοίρης.

Άγρια τον περιπαίζει κι ο Χαλίφης·
σε τέτοιο κατάντημα πώς ξέπεσε η Δύση;

( 13/6/26)

 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Αν ήμουν βολικό παιδί και φρόνιμο,
το έργο μου θα είχε διαδοθεί
και τώρα θα ήμουν επώνυμος.

Αρκεί να έλεγα το «ναι»
στον μέγιστο εξουσιαστή.
Αυτός θα φρόντιζε όλα τ’ άλλα,
τα μικρά εμπόδια και τα μεγάλα.

Θα είχα γίνει διασημότητα,
καθώς εκείνοι ξέρουν το κατώφλι,
και πλούσιος θα είχα γίνει.

Μα αρνήθηκα τη φήμη,
για να μην πέσω στα θολά νερά.
Δική μου η ευθύνη·
αρνήθηκα την προσφορά.

Θα είχα γίνει ξακουστός
σε Δύση και Ανατολή,
καθώς κανείς δεν θα ’ξερε
πως θα είχα πουληθεί.

Αν ήμουν του συστήματος
και είχα δεχθεί την πρόταση του Μεγάλου,
τώρα θα έλυνα και θα έδενα
στον αστερισμό του Ταύρου.

Παραμένω, όμως, στον αστερισμό του Ελληνισμού,
που το φως έδωσε του Πολιτισμού.
Τυφλώνει το σύστημα η μεγάλη του λάμψη.
Πάγια εντολή:
τον Ελληνισμό ή να τον συσκοτίσει,
καλύτερα όμως στα ερείπια να τον φτάσει.

Γιατί όπλο είναι πυρηνικό.
Πολλές φορές το χρησιμοποίησε με επιτυχία.
Την ανθρωπότητα ειρηνικά κατέκτησε,
χωρίς να χρησιμοποιήσει βία.

Γι’ αυτό, όπου ξεμυτίσει,
του στήνουν δίχτυ.
Να τον σταματήσουν,
να τον αδρανοποιήσουν και να τον εξουδετερώσουν,
ή να τον κατηγορήσουν και να τον λερώσουν.

Οι ιδέες του να μην περάσουν.
Έχουν γνώση οι φύλακες,
και πρώτιστα οι ημέτεροι θα δράσουν.

Το σύστημα λέει ψέματα αράδα.
Μπορεί ακόμη και τον «γάιδαρο»
να τον κάνει σουσουράδα.
Δεν έχει όρια και δεν έχει γράδα·
πολέμους ξεκινάει αράδα.

Βραβείο από την πολιτεία;
Όχι, δεν έχω πάρει.

Και κάποιος με ρώτησε,
για να με πειράξει:

«Δεν σε τίμησαν για ό,τι έχεις γράψει»

Τότε θα διερωτόμουν:

Τι κακό στον Ελληνισμό έχω διαπράξει;

Η αλήθεια δεν τους ενδιαφέρει.
Το πολιτικώς ορθόν μόνο τους συμφέρει.

Έκαναν νέγρα την Ωραία Ελένη,
ενώ ήταν γαλανόλευκη,
όψη είχε  θεάς και εξευγενισμένη.

Ευτυχώς που δεν ζει
να ζητήσει αποζημίωση
από τον σκηνοθέτη

θα τον υποβίβαζε σε ταξιθέτη

Τους αρχαίους συγγραφείς
τους έχουν υπό αμφιβολία.
Δεν θεωρούν τα γραπτά τους
αποδεικτικά στοιχεία.

Αμφισβητούν ακόμη
και την αρχαία ελληνική γραμματεία.

Παλιά πήραν τα πρώτα φώτα δωρεάν.
Τότε ήταν σωστά;
Με αυτά όμως βγήκαν
από του πρωτογονισμού τη σκλαβιά.

Από την προϊστορική εποχή
ζητούν τεκμηρίωση
για τις σχετικές πληροφορίες,
ώστε να γίνουν πιστευτές
από τις επιστημονικές μαφίες.

Τώρα ζητούν αποδεικτικά στοιχεία
για χιλιάδες χρόνια
της Ελληνικής Προϊστορίας.

Διαφορετικά τα θεωρούν «μυθολογία».

Αν αυτό δεν είναι βλακεία,
τότε τι είναι;

Όμως αγνοούν
ότι αυτή είναι
η αχρονολόγητη παγκόσμια Ιστορία.

Έτσι αρχίζουν δολίως
από την 4η χιλιετία,
προς δόξαν της γνωστής
τριπλής θρησκείας.

Όπως και την Ευρωπαϊκή Ιστορία
την αρχίζουν από τον Καρλομάγνο.

«Ἔστιν ἥλιος,
ὃς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ».

Και οι ανασκαφές
διαψεύδουν συχνά πυκνά
το ψέμα τους το μαύρο

και τα εγκλήματα
κατά της ανθρωπότητας,
έργο μακάβριο.

(11/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία
και κάποια Κίρκη τον ελέγχει.
Άλλος έχει προβλήματα υγείας,

κάποιος από τον έρωτα προδομένος

άλλος από την εργασία του απογοητευμένος

κι άλλος στους γιατρούς διαρκώς τρέχει.
ο χρόνος και  η ανάγκη όλους μάς κατέχει

Άλλον κάποια αρρώστια στο σπίτι τον κρατά,
άλλον κάποιο έργο   τον τραβά.
Ένα άτομο ΑΜΕΑ δύσκολα να φροντίζεις,
τον χρόνο τότε δεν πρέπει να τον υπολογίζεις.

Όλοι κρύβουν κάποιο πόθο στην καρδιά
για την πολυπόθητη λευτεριά.
Πως κάποια μέρα ο παντοδύναμος Δίας
θα τους βγάλει από τη δουλεία και τη μαύρη σκλαβιά,
στο ξέφωτο, στην αμμουδιά, στο περιγιάλι
να νιώσουν  αυτοί  χαρά και οι άλλοι

Την ίδια προσμονή είχα κι εγώ.
Προσπάθειες έκανα, το καλοκαίρι τουλάχιστον, να ελευθερωθώ,
να απολαύσω τη θάλασσα και το βουνό,
όπως κάθε καλοκαίρι στο παρελθόν,
στο θερινό μου σπίτι,
που αγναντεύει θάλασσα και βουνό.

Όμως, σαν τον Τάνταλο μέσα στη λίμνη,
που όταν έσκυβε να πιει νερό εκείνο υποχωρούσε,
έτσι κι εμένα η ελευθερία απομακρυνόταν.
Όλες οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες·
μάταιες οι ενέργειες, άσκοπες οι ελπίδες.

Η λευτεριά έγινε το πρόβλημά μου
και η σκλαβιά η κανονικότητά μου.

Σαν το πουλί που έμαθε στο κλουβί,
που τρώει καναβούρι και κεχρί
και κελαηδά για να ξεχάσει
τη μοίρα που δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Υπεράνω των δυνάμεών σου
είναι μια ΑΜΕΑ να την κάνεις υγιή.
 Όμως δεν παραιτείσαι  δε λες:
«Μέχρις εδώ αρκεί». Λες υπομονή

Και νιώθεις σαν ταξιδιώτης
με καπετάνιο ισαλοθραύστη,
ή σαν επιβάτης σε πτήση
με πιλότο που τα έχει χάσει.
Η τύχη σου συνδέθηκε με αυτόν,
στα ευχάριστα και στον χαμό.

Τα όνειρα καλά όταν κοιμάσαι·
ξύπνιος όμως  να ’σαι.
Ν’ αγωνιστείς, μα πάντα εφεδρείες να κρατήσεις
και τις δυνάμεις σου άσκοπα να μην εξαντλήσεις.

Για τα στερνά,
που σαν βουνά ορθώνονται μπροστά,
και μοναδική χαρά απομένει να  αποδράσεις ·
γιατί ό,τι η μοίρα γράφει δεν ξεγράφει.

Να μετράς τις άχαρες ημέρες
και να ελπίζεις ακόμη στο αύριο.
Η ρουτίνα γίνεται ο σταθερός ρυθμός.

«Φάτα όλα», σου λένε συμβουλευτικώς·
μα δεν βλέπεις τον τελειωμό;
Ο χρόνος κονταίνει·
βρίσκεσαι πια προς το τέλος.

Όχι! Μέσα μου καίει κάποιο φως
που με κρατάει ζωντανό.

Αφού έζησα με τούτον τον ρυθμό,
γιατί να εναντιωθώ στο βέλος;
Γιατί να το ρίξω στη σπατάλη
και στην υλική κραιπάλη;
Να μπω της υπερκατανάλωσης στη ζάλη;

Θα ήταν ομολογία
πως λάθος δρόμο είχα πάρει·
της φρόνησης, της περισυλλογής,
του μέτρου και της λιτότητας
θα αρνιόμουν την αξία,
δείχνοντας σαθρή τη φιλοσοφία μου.

Το μαγαζί δεν κλείνει όσο αναπνέεις.
Τα ράφια μη διαλύσεις.
Όσο νέο πράγμα μπορείς να προσφέρεις,
μην τ’ αφήσεις αδειανά.

Τις αιώνιες αξίες
να προσφέρεις δωρεάν.

7/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org