THE IRRESPONSIBILITY OF YOUTH

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

The Impetuosity of Youth, the Lack of Experience, and the Price of Choices

Every generation creates its own role models and challenges those of previous generations. Today’s young people, impressed by the remarkable achievements of science and technology, often believe they have surpassed their elders. They forget, however, that technological progress does not automatically translate into intellectual cultivation, maturity, or wisdom.

Youth is beauty, joy, strength, and creativity. It is also inexperience. Impetuosity without knowledge becomes recklessness. Enthusiasm without sound judgment leads to mistakes. And questioning without a sense of responsibility can cause destruction.

Information is not knowledge. Knowledge is not wisdom. Wisdom requires reading, reflection, self-criticism, and experience. When young people limit themselves to superficial information from the internet and avoid systematic study, they deprive themselves of the tools they need to make sound judgments.

The Impetuosity of Youth and Political Responsibility

Young people’s participation in politics is both a right and an obligation. Enthusiasm alone, however, is not enough to govern a country. Knowledge of institutions, administrative competence, experience, a willingness to cooperate, and a sense of responsibility are essential.

When dialogue is replaced by intransigence and partisan confrontation becomes an end in itself, the common good is pushed aside. Politics is not a game of appearances. Political decisions have consequences, and the entire society pays the price for mistakes.

Greek history offers painful examples. The Polytechnic uprising brought an end to the country’s process of democratization under the government of Spyridon Markezinis and paved the way for the junta of Brigadier Dimitrios Ioannidis. The shadow dictator, acting on American orders, carried out the coup against Archbishop Makarios. That coup gave Turkey the pretext it needed to invade Cyprus.

The price was tragic. Since then, 38% of northern Cyprus has remained under Turkish occupation, and the Cyprus File has never been opened. Instead, young people continue to celebrate the anniversary of the Polytechnic uprising, when it should also be a day of mourning and reflection over the loss of part of Greek national territory. Indeed, the example is set by our irresponsible political system, which celebrates the restoration of democracy while Attila—the code name for Turkey’s military operation in Cyprus—continues to consolidate its presence in the occupied territories, and Turkey increasingly turns its attention toward asserting dominance in the Aegean.

Political recklessness, miscalculations, and disastrous choices do not go without consequences. History does not forgive ignorance of the dangers involved, nor the irresponsibility of those who shape the course of events.

The post-dictatorship period did not resolve all the country’s problems. Democracy became firmly established, but structural weaknesses, failures, and political expediency continue to plague the country. Responsibility, of course, is not determined by age. It is judged by actions, decisions, and results.

Questioning Is No Excuse for Irresponsibility

Young people live in the present, often reject the past, and approach the future as though there will always be plenty of time to put everything right. This attitude is dangerous. Every choice has consequences, and some mistakes are not easily corrected, especially those involving our national interests.

Young people are attracted to destruction and show little concern for what might happen the day after they prevail, quite simply because they lack prudence, experience, and a sense of responsibility.

They may possess physical beauty, but their minds can be devoid of wisdom and experience. They often lack an adequate sense of responsibility and, despite appeals from their elders, fail to resist when mindless rioters, arsonists, masked troublemakers, and paid agents burn, smash, and destroy universities, schools, central Athens, and public property.

Questioning established ideas is valuable when it is grounded in knowledge and leads to creation. When it degenerates into blind rejection, fanaticism, and destructive impulses, it ceases to represent progress.

Destroying is easy. Creating requires effort, patience, and responsibility. Anyone who destroys should be prepared to answer a simple question: What will they leave behind? The destruction of public or private property, violence, and contempt for the rights of others are not acts of courage. They are acts of irresponsibility.

Democracy guarantees the right to protest. It does not, however, justify violence. There is a difference between a peaceful demonstrator and someone who destroys property and endangers human lives. Collective anger does not absolve anyone of personal responsibility.

Education and Intellectual Cultivation

The outward beauty of youth does not guarantee inner cultivation. The mind needs nourishment: books, history, philosophy, art, and meaningful dialogue. Without these, people risk being swept along by slogans and demagoguery.

Contemporary art by young artists also gives cause for reflection. In some of its manifestations, I see the abandonment of proportion, harmony, and the pursuit of beauty. Ancient Greek art bequeathed to us high aesthetic standards that remain valuable to this day.

This does not mean that every contemporary work must imitate antiquity. It does mean, however, that originality alone is not enough. Art requires substance, sensitivity, and creative power. Provocation without meaning is not an artistic achievement.

The same applies to schools and universities. Damage to facilities, neglect, and disrespect toward teachers, elders, and shared spaces reveal a lack of proper education and cultivation. Educational institutions are not merely places where information is transmitted. They are places where character, judgment, aesthetic sensibility, and responsibility are shaped.

Who Is Responsible for the Irresponsibility of Youth?

Young people are not born irresponsible. They are shaped by their families, schools, society, and the role models presented to them. When parents fail to set boundaries, when schools neglect character development, and when society rewards success without effort, we have no right to be surprised by the results.

Responsibility lies with parents, educators, the state, the media, and social institutions. We cannot demand responsibility from young people if we do not teach them, through our own actions, what responsibility means.

We should not blame only the fruit when the tree that produces it is diseased.

Society must also make good use of the experience of older generations rather than marginalizing them. Experience is not an outdated burden. It is a valuable asset, provided it is combined with an open mind and a willingness to adapt.

Conclusion

I do not question the strength and creativity of youth. I question the belief that youth, by itself, guarantees progress. Age does not confer wisdom, but neither does youth excuse recklessness.

Young people have the right to question and to demand change. They also have an obligation to know their history, consider the consequences of their choices, and resist being swept along by demagogues and fanaticism.

Progress requires courage, but also prudence. It requires knowledge, experience, self-criticism, and respect. Without these, youthful energy becomes a danger, and questioning becomes destruction.

Youth moves the world forward. Young people help defend the homeland. Prudence, however, protects it from mistakes.

Beyond providing technological education, the state has a duty to help educate young people in enduring values through schools and universities. Families and society also have their own responsibilities. Television and social media must play a particularly important role in this effort.

(27 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

  ΤΟ ΑΝΕΥΘΥΝΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η ορμή των νέων, η έλλειψη πείρας και το τίμημα των επιλογών

Κάθε γενιά δημιουργεί τα δικά της πρότυπα και αμφισβητεί εκείνα των προηγούμενων. Η σημερινή νεολαία, με τα εντυπωσιακά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, θεωρεί συχνά ότι έχει ξεπεράσει τους μεγαλύτερους. Ξεχνά, όμως, ότι η τεχνολογική πρόοδος δεν συνεπάγεται αυτομάτως πνευματική καλλιέργεια, ωριμότητα και σοφία.

Η νεότητα είναι ομορφιά, χαρά, δύναμη και δημιουργία. Είναι, όμως, και απειρία. Η ορμή χωρίς γνώση γίνεται απερισκεψία. Ο ενθουσιασμός χωρίς κρίση οδηγεί σε λάθη. Και η αμφισβήτηση χωρίς ευθύνη μπορεί να προκαλέσει καταστροφές.

Η πληροφορία δεν είναι γνώση. Η γνώση δεν είναι σοφία. Η σοφία απαιτεί διάβασμα, σκέψη, αυτοκριτική και πείρα. Όταν οι νέοι περιορίζονται σε επιφανειακές πληροφορίες από το διαδίκτυο και αποφεύγουν τη συστηματική μελέτη, στερούν από τον εαυτό τους τα εφόδια που χρειάζονται για να κρίνουν σωστά.

Η ορμή της νεότητας και η πολιτική ευθύνη

Η συμμετοχή των νέων στην πολιτική είναι δικαίωμα και υποχρέωση. Δεν αρκεί, όμως, ο ενθουσιασμός για να κυβερνηθεί μια χώρα. Απαιτούνται γνώση των θεσμών, διοικητική ικανότητα, εμπειρία, συνεννόηση και αίσθημα ευθύνης.

Όταν ο διάλογος αντικαθίσταται από την αδιαλλαξία και η κομματική αντιπαράθεση γίνεται αυτοσκοπός, το κοινό συμφέρον παραμερίζεται. Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Οι αποφάσεις της έχουν συνέπειες και το κόστος των λαθών το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.

Η ελληνική ιστορία προσφέρει οδυνηρά παραδείγματα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έβαλε τέρμα στον εκδημοκρατισμό της χώρας από την κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη και έφερε τη χούντα του ταξίαρχου Δημητρίου Ιωαννίδη. Ο αόρατος δικτάτορας, εκτελώντας τις εντολές των Αμερικανών, προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Εκείνο το πραξικόπημα έδωσε στην Τουρκία τη λαβή που χρειαζόταν για να εισβάλει στην Κύπρο.

Το τίμημα ήταν τραγικό. Έκτοτε, το 38% της βόρειας Κύπρου τελεί υπό τουρκική κατοχή και ποτέ δεν άνοιξαν τον Φάκελο της Κύπρου. Αντίθετα, γιορτάζουν ακόμη οι νέοι την επέτειο του Πολυτεχνείου, ενώ θα έπρεπε να είναι ημέρα πένθους και περισυλλογής ένεκα της απώλειας μέρους του ελληνικού εδάφους. Βέβαια, το παράδειγμα δίνει το ανεύθυνο πολιτικό μας σύστημα που γιορτάζει την παλινόρθωση της Δημοκρατίας, όταν ο Αττίλας συνεχώς εδραιώνεται στα κατεχόμενα και η Τουρκία πλέον στρέφεται στην επικράτησή της στο Αιγαίο.

Η πολιτική απερισκεψία, οι λανθασμένοι υπολογισμοί και οι καταστροφικές επιλογές δεν μένουν χωρίς συνέπειες. Η ιστορία δεν συγχωρεί την άγνοια των κινδύνων ούτε την ανευθυνότητα εκείνων που οδηγούν τις εξελίξεις.

Η μεταπολίτευση δεν έλυσε όλα τα προβλήματα της χώρας. Η δημοκρατία εδραιώθηκε, αλλά οι παθογένειες, οι αστοχίες και οι πολιτικές σκοπιμότητες ταλανίζουν τη χώρα. Η ευθύνη, βέβαια, δεν κρίνεται από την ηλικία. Κρίνεται από τις πράξεις, τις αποφάσεις και τα αποτελέσματα.

Η αμφισβήτηση δεν αποτελεί άλλοθι

Η νεότητα ζει το παρόν, συχνά απορρίπτει το παρελθόν και αντιμετωπίζει το μέλλον σαν να υπάρχει άφθονος χρόνος για να διορθωθούν όλα. Αυτή η αντίληψη είναι επικίνδυνη. Κάθε επιλογή έχει συνέπειες και ορισμένα λάθη δεν διορθώνονται εύκολα, ιδιαίτερα αυτά που συμβαίνουν στα εθνικά μας θέματα.

Η νεότητα θέλγεται από την καταστροφή και δεν την ενδιαφέρει τι θα συμβεί την επαύριο της επικρατήσεώς της, γιατί απλούστατα στερείται φρονήσεως, πείρας και υπευθυνότητας.

Έχει ομορφιά στο πρόσωπο και στο σώμα, αλλά το κεφάλι είναι άδειο από σοφία και εμπειρία. Σχεδόν της λείπει η συναίσθηση ευθύνης και γι’ αυτό δεν αντιστέκεται, παρά τις εκκλήσεις των μεγαλυτέρων, όταν ανεγκέφαλοι ταραξίες, εμπρηστές, κουκουλοφόροι και πληρωμένοι πράκτορες καίνε, σπάνε και καταστρέφουν τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, το κέντρο της Αθήνας και τη δημόσια περιουσία.

Η αμφισβήτηση είναι χρήσιμη όταν στηρίζεται στη γνώση και οδηγεί σε δημιουργία. Όταν μετατρέπεται σε τυφλή άρνηση, φανατισμό και καταστροφική ορμή, παύει να αποτελεί πρόοδο.

Το να γκρεμίσεις είναι εύκολο. Το να δημιουργήσεις απαιτεί κόπο, υπομονή και ευθύνη. Όποιος καταστρέφει οφείλει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: Τι θα αφήσει πίσω του; Η καταστροφή δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, η βία και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων των άλλων δεν είναι γενναιότητα. Είναι ανευθυνότητα.

Η δημοκρατία κατοχυρώνει το δικαίωμα της διαμαρτυρίας. Δεν δικαιολογεί, όμως, τη βία. Άλλο ο ειρηνικός διαδηλωτής και άλλο εκείνος που καταστρέφει και θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Η συλλογική οργή δεν απαλλάσσει κανέναν από την προσωπική ευθύνη.

Η παιδεία και η καλλιέργεια του πνεύματος

Η εξωτερική ομορφιά της νεότητας δεν εγγυάται την εσωτερική καλλιέργεια. Το πνεύμα χρειάζεται τροφή: βιβλία, ιστορία, φιλοσοφία, τέχνη και ουσιαστικό διάλογο. Χωρίς αυτά, ο άνθρωπος κινδυνεύει να παρασύρεται από τα συνθήματα και τη δημαγωγία.

Ανάλογο προβληματισμό προκαλεί η σύγχρονη τέχνη των νέων καλλιτεχνών. Σε ορισμένες εκφάνσεις της διακρίνω την εγκατάλειψη του μέτρου, της αρμονίας και της αναζήτησης του ωραίου. Η αρχαία ελληνική τέχνη μάς κληροδότησε υψηλά αισθητικά πρότυπα, τα οποία εξακολουθούν να έχουν αξία.

Δεν σημαίνει ότι κάθε σύγχρονο έργο πρέπει να αντιγράφει την αρχαιότητα. Σημαίνει, όμως, ότι η πρωτοτυπία δεν αρκεί από μόνη της. Η τέχνη χρειάζεται περιεχόμενο, ευαισθησία και δημιουργική δύναμη. Η πρόκληση χωρίς ουσία δεν αποτελεί καλλιτεχνικό επίτευγμα.

Το ίδιο ισχύει για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Οι φθορές, η εγκατάλειψη και η ασέβεια προς τους δασκάλους, μεγαλυτέρους, κοινόχρηστους χώρους φανερώνουν έλλειψη παιδείας. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν είναι απλώς χώροι μετάδοσης πληροφοριών. Είναι χώροι διαμόρφωσης χαρακτήρα, κρίσης, αισθητικής και υπευθυνότητας.

Ποιος ευθύνεται για το ανεύθυνο της νεότητας;

Δεν γεννιούνται οι νέοι ανεύθυνοι. Διαμορφώνονται από την οικογένεια, το σχολείο, την κοινωνία και τα πρότυπα που τους προσφέρονται. Όταν οι γονείς δεν θέτουν όρια, όταν το σχολείο παραμελεί την καλλιέργεια του χαρακτήρα και όταν η κοινωνία επιβραβεύει την επιτυχία χωρίς κόπο, δεν δικαιούμαστε να απορούμε για τα αποτελέσματα.

Η ευθύνη ανήκει στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς, στην πολιτεία, στα μέσα ενημέρωσης και στους κοινωνικούς θεσμούς. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους νέους υπευθυνότητα, όταν δεν τους διδάσκουμε έμπρακτα τι σημαίνει ευθύνη.

Δεν πρέπει να κατηγορούμε μόνο τους καρπούς, όταν είναι άρρωστο το δέντρο που τους παράγει.

Η κοινωνία οφείλει, επίσης, να αξιοποιεί την πείρα των μεγαλύτερων και να μην τους περιθωριοποιεί. Η εμπειρία δεν είναι ξεπερασμένο φορτίο. Είναι πολύτιμο εφόδιο, αρκεί να συνδυάζεται με ανοιχτό πνεύμα και διάθεση προσαρμογής.

Επίλογος

Δεν αμφισβητώ τη δύναμη και τη δημιουργικότητα της νεότητας. Αμφισβητώ την αντίληψη ότι η νεότητα αποτελεί από μόνη της εγγύηση προόδου. Η ηλικία δεν χαρίζει σοφία, αλλά ούτε και η νεότητα δικαιολογεί την απερισκεψία.

Οι νέοι έχουν δικαίωμα να αμφισβητούν και να διεκδικούν. Έχουν, όμως, και υποχρέωση να γνωρίζουν την ιστορία, να εξετάζουν τις συνέπειες των επιλογών τους και να μην παρασύρονται από δημαγωγούς και φανατισμούς.

Η πρόοδος απαιτεί τόλμη, αλλά και φρόνηση. Απαιτεί γνώση, πείρα, αυτοκριτική και σεβασμό. Χωρίς αυτά, η ορμή γίνεται κίνδυνος και η αμφισβήτηση καταστροφή.

Η νεότητα κινεί τον κόσμο. Αυτοί προστατεύουν την πατρίδα. . Η φρόνηση όμως την  προστατεύει από τα λάθη.

Η Πολιτεία, πέραν από την τεχνολογική εκπαίδευση, οφείλει να συμβάλει στη μόρφωση των νέων με τις διαχρονικές αξίες μέσα από τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, αλλά και η οικογένεια και η κοινωνία έχουν τη δική τους ευθύνη. Ιδιαίτερο ρόλο πρέπει να παίξουν η τηλεόραση και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. (27/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

  ΤΟ ΑΝΕΥΘΥΝΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η ορμή των νέων, η έλλειψη πείρας και το τίμημα των επιλογών

Κάθε γενιά δημιουργεί τα δικά της πρότυπα και αμφισβητεί εκείνα των προηγούμενων. Η σημερινή νεολαία, με τα εντυπωσιακά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, θεωρεί συχνά ότι έχει ξεπεράσει τους μεγαλύτερους. Ξεχνά, όμως, ότι η τεχνολογική πρόοδος δεν συνεπάγεται αυτομάτως πνευματική καλλιέργεια, ωριμότητα και σοφία.

Η νεότητα είναι ομορφιά, χαρά, δύναμη και δημιουργία. Είναι, όμως, και απειρία. Η ορμή χωρίς γνώση γίνεται απερισκεψία. Ο ενθουσιασμός χωρίς κρίση οδηγεί σε λάθη. Και η αμφισβήτηση χωρίς ευθύνη μπορεί να προκαλέσει καταστροφές.

Η πληροφορία δεν είναι γνώση. Η γνώση δεν είναι σοφία. Η σοφία απαιτεί διάβασμα, σκέψη, αυτοκριτική και πείρα. Όταν οι νέοι περιορίζονται σε επιφανειακές πληροφορίες από το διαδίκτυο και αποφεύγουν τη συστηματική μελέτη, στερούν από τον εαυτό τους τα εφόδια που χρειάζονται για να κρίνουν σωστά.

Η ορμή της νεότητας και η πολιτική ευθύνη

Η συμμετοχή των νέων στην πολιτική είναι δικαίωμα και υποχρέωση. Δεν αρκεί, όμως, ο ενθουσιασμός για να κυβερνηθεί μια χώρα. Απαιτούνται γνώση των θεσμών, διοικητική ικανότητα, εμπειρία, συνεννόηση και αίσθημα ευθύνης.

Όταν ο διάλογος αντικαθίσταται από την αδιαλλαξία και η κομματική αντιπαράθεση γίνεται αυτοσκοπός, το κοινό συμφέρον παραμερίζεται. Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Οι αποφάσεις της έχουν συνέπειες και το κόστος των λαθών το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.

Η ελληνική ιστορία προσφέρει οδυνηρά παραδείγματα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έβαλε τέρμα στον εκδημοκρατισμό της χώρας από την κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη και έφερε τη χούντα του ταξίαρχου Δημητρίου Ιωαννίδη. Ο αόρατος δικτάτορας, εκτελώντας τις εντολές των Αμερικανών, προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Εκείνο το πραξικόπημα έδωσε στην Τουρκία τη λαβή που χρειαζόταν για να εισβάλει στην Κύπρο.

Το τίμημα ήταν τραγικό. Έκτοτε, το 38% της βόρειας Κύπρου τελεί υπό τουρκική κατοχή και ποτέ δεν άνοιξαν τον Φάκελο της Κύπρου. Αντίθετα, γιορτάζουν ακόμη οι νέοι την επέτειο του Πολυτεχνείου, ενώ θα έπρεπε να είναι ημέρα πένθους και περισυλλογής ένεκα της απώλειας μέρους του ελληνικού εδάφους. Βέβαια, το παράδειγμα δίνει το ανεύθυνο πολιτικό μας σύστημα που γιορτάζει την παλινόρθωση της Δημοκρατίας, όταν ο Αττίλας συνεχώς εδραιώνεται στα κατεχόμενα και η Τουρκία πλέον στρέφεται στην επικράτησή της στο Αιγαίο.

Η πολιτική απερισκεψία, οι λανθασμένοι υπολογισμοί και οι καταστροφικές επιλογές δεν μένουν χωρίς συνέπειες. Η ιστορία δεν συγχωρεί την άγνοια των κινδύνων ούτε την ανευθυνότητα εκείνων που οδηγούν τις εξελίξεις.

Η μεταπολίτευση δεν έλυσε όλα τα προβλήματα της χώρας. Η δημοκρατία εδραιώθηκε, αλλά οι παθογένειες, οι αστοχίες και οι πολιτικές σκοπιμότητες ταλανίζουν τη χώρα. Η ευθύνη, βέβαια, δεν κρίνεται από την ηλικία. Κρίνεται από τις πράξεις, τις αποφάσεις και τα αποτελέσματα.

Η αμφισβήτηση δεν αποτελεί άλλοθι

Η νεότητα ζει το παρόν, συχνά απορρίπτει το παρελθόν και αντιμετωπίζει το μέλλον σαν να υπάρχει άφθονος χρόνος για να διορθωθούν όλα. Αυτή η αντίληψη είναι επικίνδυνη. Κάθε επιλογή έχει συνέπειες και ορισμένα λάθη δεν διορθώνονται εύκολα, ιδιαίτερα αυτά που συμβαίνουν στα εθνικά μας θέματα.

Η νεότητα θέλγεται από την καταστροφή και δεν την ενδιαφέρει τι θα συμβεί την επαύριο της επικρατήσεώς της, γιατί απλούστατα στερείται φρονήσεως, πείρας και υπευθυνότητας.

Έχει ομορφιά στο πρόσωπο και στο σώμα, αλλά το κεφάλι είναι άδειο από σοφία και εμπειρία. Σχεδόν της λείπει η συναίσθηση ευθύνης και γι’ αυτό δεν αντιστέκεται, παρά τις εκκλήσεις των μεγαλυτέρων, όταν ανεγκέφαλοι ταραξίες, εμπρηστές, κουκουλοφόροι και πληρωμένοι πράκτορες καίνε, σπάνε και καταστρέφουν τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, το κέντρο της Αθήνας και τη δημόσια περιουσία.

Η αμφισβήτηση είναι χρήσιμη όταν στηρίζεται στη γνώση και οδηγεί σε δημιουργία. Όταν μετατρέπεται σε τυφλή άρνηση, φανατισμό και καταστροφική ορμή, παύει να αποτελεί πρόοδο.

Το να γκρεμίσεις είναι εύκολο. Το να δημιουργήσεις απαιτεί κόπο, υπομονή και ευθύνη. Όποιος καταστρέφει οφείλει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: Τι θα αφήσει πίσω του; Η καταστροφή δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, η βία και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων των άλλων δεν είναι γενναιότητα. Είναι ανευθυνότητα.

Η δημοκρατία κατοχυρώνει το δικαίωμα της διαμαρτυρίας. Δεν δικαιολογεί, όμως, τη βία. Άλλο ο ειρηνικός διαδηλωτής και άλλο εκείνος που καταστρέφει και θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Η συλλογική οργή δεν απαλλάσσει κανέναν από την προσωπική ευθύνη.

Η παιδεία και η καλλιέργεια του πνεύματος

Η εξωτερική ομορφιά της νεότητας δεν εγγυάται την εσωτερική καλλιέργεια. Το πνεύμα χρειάζεται τροφή: βιβλία, ιστορία, φιλοσοφία, τέχνη και ουσιαστικό διάλογο. Χωρίς αυτά, ο άνθρωπος κινδυνεύει να παρασύρεται από τα συνθήματα και τη δημαγωγία.

Ανάλογο προβληματισμό προκαλεί η σύγχρονη τέχνη των νέων καλλιτεχνών. Σε ορισμένες εκφάνσεις της διακρίνω την εγκατάλειψη του μέτρου, της αρμονίας και της αναζήτησης του ωραίου. Η αρχαία ελληνική τέχνη μάς κληροδότησε υψηλά αισθητικά πρότυπα, τα οποία εξακολουθούν να έχουν αξία.

Δεν σημαίνει ότι κάθε σύγχρονο έργο πρέπει να αντιγράφει την αρχαιότητα. Σημαίνει, όμως, ότι η πρωτοτυπία δεν αρκεί από μόνη της. Η τέχνη χρειάζεται περιεχόμενο, ευαισθησία και δημιουργική δύναμη. Η πρόκληση χωρίς ουσία δεν αποτελεί καλλιτεχνικό επίτευγμα.

Το ίδιο ισχύει για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Οι φθορές, η εγκατάλειψη και η ασέβεια προς τους δασκάλους, μεγαλυτέρους, κοινόχρηστους χώρους φανερώνουν έλλειψη παιδείας. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν είναι απλώς χώροι μετάδοσης πληροφοριών. Είναι χώροι διαμόρφωσης χαρακτήρα, κρίσης, αισθητικής και υπευθυνότητας.

Ποιος ευθύνεται για το ανεύθυνο της νεότητας;

Δεν γεννιούνται οι νέοι ανεύθυνοι. Διαμορφώνονται από την οικογένεια, το σχολείο, την κοινωνία και τα πρότυπα που τους προσφέρονται. Όταν οι γονείς δεν θέτουν όρια, όταν το σχολείο παραμελεί την καλλιέργεια του χαρακτήρα και όταν η κοινωνία επιβραβεύει την επιτυχία χωρίς κόπο, δεν δικαιούμαστε να απορούμε για τα αποτελέσματα.

Η ευθύνη ανήκει στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς, στην πολιτεία, στα μέσα ενημέρωσης και στους κοινωνικούς θεσμούς. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους νέους υπευθυνότητα, όταν δεν τους διδάσκουμε έμπρακτα τι σημαίνει ευθύνη.

Δεν πρέπει να κατηγορούμε μόνο τους καρπούς, όταν είναι άρρωστο το δέντρο που τους παράγει.

Η κοινωνία οφείλει, επίσης, να αξιοποιεί την πείρα των μεγαλύτερων και να μην τους περιθωριοποιεί. Η εμπειρία δεν είναι ξεπερασμένο φορτίο. Είναι πολύτιμο εφόδιο, αρκεί να συνδυάζεται με ανοιχτό πνεύμα και διάθεση προσαρμογής.

Επίλογος

Δεν αμφισβητώ τη δύναμη και τη δημιουργικότητα της νεότητας. Αμφισβητώ την αντίληψη ότι η νεότητα αποτελεί από μόνη της εγγύηση προόδου. Η ηλικία δεν χαρίζει σοφία, αλλά ούτε και η νεότητα δικαιολογεί την απερισκεψία.

Οι νέοι έχουν δικαίωμα να αμφισβητούν και να διεκδικούν. Έχουν, όμως, και υποχρέωση να γνωρίζουν την ιστορία, να εξετάζουν τις συνέπειες των επιλογών τους και να μην παρασύρονται από δημαγωγούς και φανατισμούς.

Η πρόοδος απαιτεί τόλμη, αλλά και φρόνηση. Απαιτεί γνώση, πείρα, αυτοκριτική και σεβασμό. Χωρίς αυτά, η ορμή γίνεται κίνδυνος και η αμφισβήτηση καταστροφή.

Η νεότητα κινεί τον κόσμο. Αυτοί προστατεύουν την πατρίδα. . Η φρόνηση όμως την  προστατεύει από τα λάθη.

Η Πολιτεία, πέραν από την τεχνολογική εκπαίδευση, οφείλει να συμβάλει στη μόρφωση των νέων με τις διαχρονικές αξίες μέσα από τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, αλλά και η οικογένεια και η κοινωνία έχουν τη δική τους ευθύνη. Ιδιαίτερο ρόλο πρέπει να παίξουν η τηλεόραση και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. (27/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

ΤΟ ΑΝΕΥΘΥΝΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η ορμή των νέων, η έλλειψη πείρας και το τίμημα των επιλογών

Κάθε γενιά δημιουργεί τα δικά της πρότυπα και αμφισβητεί εκείνα των προηγούμενων. Η σημερινή νεολαία, με τα εντυπωσιακά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, θεωρεί συχνά ότι έχει ξεπεράσει τους μεγαλύτερους. Ξεχνά, όμως, ότι η τεχνολογική πρόοδος δεν συνεπάγεται αυτομάτως πνευματική καλλιέργεια, ωριμότητα και σοφία.

Η νεότητα είναι ομορφιά, χαρά, δύναμη και δημιουργία. Είναι, όμως, και απειρία. Η ορμή χωρίς γνώση γίνεται απερισκεψία. Ο ενθουσιασμός χωρίς κρίση οδηγεί σε λάθη. Και η αμφισβήτηση χωρίς ευθύνη μπορεί να προκαλέσει καταστροφές.

Η πληροφορία δεν είναι γνώση. Η γνώση δεν είναι σοφία. Η σοφία απαιτεί διάβασμα, σκέψη, αυτοκριτική και πείρα. Όταν οι νέοι περιορίζονται σε επιφανειακές πληροφορίες από το διαδίκτυο και αποφεύγουν τη συστηματική μελέτη, στερούν από τον εαυτό τους τα εφόδια που χρειάζονται για να κρίνουν σωστά.

Η ορμή της νεότητας και η πολιτική ευθύνη

Η συμμετοχή των νέων στην πολιτική είναι δικαίωμα και υποχρέωση. Δεν αρκεί, όμως, ο ενθουσιασμός για να κυβερνηθεί μια χώρα. Απαιτούνται γνώση των θεσμών, διοικητική ικανότητα, εμπειρία, συνεννόηση και αίσθημα ευθύνης.

Όταν ο διάλογος αντικαθίσταται από την αδιαλλαξία και η κομματική αντιπαράθεση γίνεται αυτοσκοπός, το κοινό συμφέρον παραμερίζεται. Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Οι αποφάσεις της έχουν συνέπειες και το κόστος των λαθών το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.

Η ελληνική ιστορία προσφέρει οδυνηρά παραδείγματα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έβαλε τέρμα στον εκδημοκρατισμό της χώρας από την κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη και έφερε τη χούντα του ταξίαρχου Δημητρίου Ιωαννίδη. Ο αόρατος δικτάτορας, εκτελώντας τις εντολές των Αμερικανών, προέβη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Εκείνο το πραξικόπημα έδωσε στην Τουρκία τη λαβή που χρειαζόταν για να εισβάλει στην Κύπρο.

Το τίμημα ήταν τραγικό. Έκτοτε, το 38% της βόρειας Κύπρου τελεί υπό τουρκική κατοχή και ποτέ δεν άνοιξαν τον Φάκελο της Κύπρου. Αντίθετα, γιορτάζουν ακόμη οι νέοι την επέτειο του Πολυτεχνείου, ενώ θα έπρεπε να είναι ημέρα πένθους και περισυλλογής ένεκα της απώλειας μέρους του ελληνικού εδάφους. Βέβαια, το παράδειγμα δίνει το ανεύθυνο πολιτικό μας σύστημα που γιορτάζει την παλινόρθωση της Δημοκρατίας, όταν ο Αττίλας συνεχώς εδραιώνεται στα κατεχόμενα και η Τουρκία πλέον στρέφεται στην επικράτησή της στο Αιγαίο.

Η πολιτική απερισκεψία, οι λανθασμένοι υπολογισμοί και οι καταστροφικές επιλογές δεν μένουν χωρίς συνέπειες. Η ιστορία δεν συγχωρεί την άγνοια των κινδύνων ούτε την ανευθυνότητα εκείνων που οδηγούν τις εξελίξεις.

Η μεταπολίτευση δεν έλυσε όλα τα προβλήματα της χώρας. Η δημοκρατία εδραιώθηκε, αλλά οι παθογένειες, οι αστοχίες και οι πολιτικές σκοπιμότητες ταλανίζουν τη χώρα. Η ευθύνη, βέβαια, δεν κρίνεται από την ηλικία. Κρίνεται από τις πράξεις, τις αποφάσεις και τα αποτελέσματα.

Η αμφισβήτηση δεν αποτελεί άλλοθι

Η νεότητα ζει το παρόν, συχνά απορρίπτει το παρελθόν και αντιμετωπίζει το μέλλον σαν να υπάρχει άφθονος χρόνος για να διορθωθούν όλα. Αυτή η αντίληψη είναι επικίνδυνη. Κάθε επιλογή έχει συνέπειες και ορισμένα λάθη δεν διορθώνονται εύκολα, ιδιαίτερα αυτά που συμβαίνουν στα εθνικά μας θέματα.

Η νεότητα θέλγεται από την καταστροφή και δεν την ενδιαφέρει τι θα συμβεί την επαύριο της επικρατήσεώς της, γιατί απλούστατα στερείται φρονήσεως, πείρας και υπευθυνότητας.

Έχει ομορφιά στο πρόσωπο και στο σώμα, αλλά το κεφάλι είναι άδειο από σοφία και εμπειρία. Σχεδόν της λείπει η συναίσθηση ευθύνης και γι’ αυτό δεν αντιστέκεται, παρά τις εκκλήσεις των μεγαλυτέρων, όταν ανεγκέφαλοι ταραξίες, εμπρηστές, κουκουλοφόροι και πληρωμένοι πράκτορες καίνε, σπάνε και καταστρέφουν τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, το κέντρο της Αθήνας και τη δημόσια περιουσία.

Η αμφισβήτηση είναι χρήσιμη όταν στηρίζεται στη γνώση και οδηγεί σε δημιουργία. Όταν μετατρέπεται σε τυφλή άρνηση, φανατισμό και καταστροφική ορμή, παύει να αποτελεί πρόοδο.

Το να γκρεμίσεις είναι εύκολο. Το να δημιουργήσεις απαιτεί κόπο, υπομονή και ευθύνη. Όποιος καταστρέφει οφείλει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: Τι θα αφήσει πίσω του; Η καταστροφή δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, η βία και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων των άλλων δεν είναι γενναιότητα. Είναι ανευθυνότητα.

Η δημοκρατία κατοχυρώνει το δικαίωμα της διαμαρτυρίας. Δεν δικαιολογεί, όμως, τη βία. Άλλο ο ειρηνικός διαδηλωτής και άλλο εκείνος που καταστρέφει και θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Η συλλογική οργή δεν απαλλάσσει κανέναν από την προσωπική ευθύνη.

Η παιδεία και η καλλιέργεια του πνεύματος

Η εξωτερική ομορφιά της νεότητας δεν εγγυάται την εσωτερική καλλιέργεια. Το πνεύμα χρειάζεται τροφή: βιβλία, ιστορία, φιλοσοφία, τέχνη και ουσιαστικό διάλογο. Χωρίς αυτά, ο άνθρωπος κινδυνεύει να παρασύρεται από τα συνθήματα και τη δημαγωγία.

Ανάλογο προβληματισμό προκαλεί η σύγχρονη τέχνη των νέων καλλιτεχνών. Σε ορισμένες εκφάνσεις της διακρίνω την εγκατάλειψη του μέτρου, της αρμονίας και της αναζήτησης του ωραίου. Η αρχαία ελληνική τέχνη μάς κληροδότησε υψηλά αισθητικά πρότυπα, τα οποία εξακολουθούν να έχουν αξία.

Δεν σημαίνει ότι κάθε σύγχρονο έργο πρέπει να αντιγράφει την αρχαιότητα. Σημαίνει, όμως, ότι η πρωτοτυπία δεν αρκεί από μόνη της. Η τέχνη χρειάζεται περιεχόμενο, ευαισθησία και δημιουργική δύναμη. Η πρόκληση χωρίς ουσία δεν αποτελεί καλλιτεχνικό επίτευγμα.

Το ίδιο ισχύει για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Οι φθορές, η εγκατάλειψη και η ασέβεια προς τους δασκάλους, μεγαλυτέρους, κοινόχρηστους χώρους φανερώνουν έλλειψη παιδείας. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν είναι απλώς χώροι μετάδοσης πληροφοριών. Είναι χώροι διαμόρφωσης χαρακτήρα, κρίσης, αισθητικής και υπευθυνότητας.

Ποιος ευθύνεται για το ανεύθυνο της νεότητας;

Δεν γεννιούνται οι νέοι ανεύθυνοι. Διαμορφώνονται από την οικογένεια, το σχολείο, την κοινωνία και τα πρότυπα που τους προσφέρονται. Όταν οι γονείς δεν θέτουν όρια, όταν το σχολείο παραμελεί την καλλιέργεια του χαρακτήρα και όταν η κοινωνία επιβραβεύει την επιτυχία χωρίς κόπο, δεν δικαιούμαστε να απορούμε για τα αποτελέσματα.

Η ευθύνη ανήκει στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς, στην πολιτεία, στα μέσα ενημέρωσης και στους κοινωνικούς θεσμούς. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους νέους υπευθυνότητα, όταν δεν τους διδάσκουμε έμπρακτα τι σημαίνει ευθύνη.

Δεν πρέπει να κατηγορούμε μόνο τους καρπούς, όταν είναι άρρωστο το δέντρο που τους παράγει.

Η κοινωνία οφείλει, επίσης, να αξιοποιεί την πείρα των μεγαλύτερων και να μην τους περιθωριοποιεί. Η εμπειρία δεν είναι ξεπερασμένο φορτίο. Είναι πολύτιμο εφόδιο, αρκεί να συνδυάζεται με ανοιχτό πνεύμα και διάθεση προσαρμογής.

Επίλογος

Δεν αμφισβητώ τη δύναμη και τη δημιουργικότητα της νεότητας. Αμφισβητώ την αντίληψη ότι η νεότητα αποτελεί από μόνη της εγγύηση προόδου. Η ηλικία δεν χαρίζει σοφία, αλλά ούτε και η νεότητα δικαιολογεί την απερισκεψία.

Οι νέοι έχουν δικαίωμα να αμφισβητούν και να διεκδικούν. Έχουν, όμως, και υποχρέωση να γνωρίζουν την ιστορία, να εξετάζουν τις συνέπειες των επιλογών τους και να μην παρασύρονται από δημαγωγούς και φανατισμούς.

Η πρόοδος απαιτεί τόλμη, αλλά και φρόνηση. Απαιτεί γνώση, πείρα, αυτοκριτική και σεβασμό. Χωρίς αυτά, η ορμή γίνεται κίνδυνος και η αμφισβήτηση καταστροφή.

Η νεότητα κινεί τον κόσμο. Αυτοί προστατεύουν την πατρίδα. . Η φρόνηση όμως την  προστατεύει από τα λάθη.

Η Πολιτεία, πέραν από την τεχνολογική εκπαίδευση, οφείλει να συμβάλει στη μόρφωση των νέων με τις διαχρονικές αξίες μέσα από τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, αλλά και η οικογένεια και η κοινωνία έχουν τη δική τους ευθύνη. Ιδιαίτερο ρόλο πρέπει να παίξουν η τηλεόραση και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. (27/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

  ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Όταν δύο τέως πρωθυπουργοί της ίδιας παράταξης, της Νέας Δημοκρατίας, βγαίνουν δημόσια και κατηγορούν την κυβέρνηση για εσφαλμένες ενέργειες, λάθη και παραλείψεις που θίγουν τα κυριαρχικά δικαιώματα και την ακεραιότητα της χώρας, τότε πρέπει όλοι να προβληματιστούμε. Όχι για να φιλονικήσουμε και να διασπαστούμε, αλλά για να διορθώσουμε την πορεία μας και να προχωρήσουμε ενωμένοι προς τα εμπρός.

Χθες, στο Πολεμικό Μουσείο, ενώπιον μεγάλου αριθμού παρευρισκομένων, ο κ. Καραμανλής, σε ομιλία του για την επέτειο του ΟΧΙ, είπε τα εξής:

  • Ελληνοτουρκικά: Υποστήριξε ότι η Τουρκία ακολουθεί συστηματική στρατηγική αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
  • Διάλογος με την Τουρκία: Άσκησε κριτική στην αντίληψη ότι η αποκλιμάκωση και οι αμοιβαίες υποχωρήσεις αρκούν για την επίλυση των διαφορών.
  • Τουρκολιβυκό Μνημόνιο: Χαρακτήρισε αρνητική εξέλιξη την κύρωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, επισημαίνοντας ότι, παρότι δεν παράγει νόμιμα αποτελέσματα, αποτελεί επίδειξη επιρροής και προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων.
  • Ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου: Τόνισε ότι η υλοποίηση του έργου δεν πρέπει να εξαρτάται από τουρκική άδεια.
  • Διεθνές Δίκαιο: Προειδοποίησε για τον κίνδυνο να αντικατασταθεί η εφαρμογή του από το «δίκαιο του ισχυρότερου».

Το κεντρικό μήνυμα της ομιλίας: Κατά τον κ. Καραμανλή, η Ελλάδα πρέπει να υπερασπίζεται σταθερά τα κυριαρχικά της δικαιώματα και να μην υποτιμά τις επιδιώξεις της Τουρκίας.

Η χώρα μας, από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, έχει αποκτήσει φοβικά σύνδρομα και διστάζει να αντιδράσει ακόμη και εκεί όπου το διεθνές δίκαιο μάς το επιτρέπει.

Αντίθετα, στο διάστημα αυτό, η Τουρκία, η οποία υστερεί σε ορισμένα οπλικά συστήματα αιχμής, όπως η πολεμική μας αεροπορία, με την ικανότατη διπλωματία της και τον εκφοβισμό επί του πεδίου επιτυγχάνει τους σκοπούς της και δημιουργεί συνεχώς τετελεσμένα: με το άκυρο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, με τα θαλάσσια πάρκα, με τη «Γαλάζια Πατρίδα», με τις αξιώσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και, πρόσφατα, με την αμφισβήτηση της δυνατότητας διέλευσης του ηλεκτρικού καλωδίου χωρίς την άδειά της, καθώς και με άλλες αμφισβητήσεις και προκλήσεις της Άγκυρας, στις οποίες δεν αντιδρούμε.

Η Αθήνα αποκοιμήθηκε με τον τακτικό ελιγμό της Τουρκίας περί «ήρεμων νερών» και έδωσε χρόνο και έδαφος στην τουρκική διπλωματία να προχωρήσει μέχρι εδώ. Όμως, καθώς η Τουρκία προχωρεί ακάθεκτη σε μονομερείς ενέργειες που θίγουν πλέον ζωτικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, η πολιτική μας ηγεσία πρέπει να εγερθεί από τον λήθαργο και να δράσει προς κάθε κατεύθυνση.

Γιατί ακριβώς αυτή η πολιτική κατευνασμού μάς οδηγεί σε πόλεμο και όχι η εφαρμογή, εκ μέρους μας, του διεθνούς δικαίου.

Να δηλώσουμε στους συμμάχους και εταίρους μας ότι δεν μπορούν να παίζουν με δύο χαρτιά και ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους.

Όταν η Δύση, της οποίας αποτελούμε μέρος και πυλώνα σταθερότητας, δεν μας στηρίζει πλήρως, πρέπει να αναζητήσουμε στηρίγματα και συμμαχίες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αν τίθεται θέμα ικανής ηγεσίας και υπουργού Εξωτερικών, θα πρέπει να θυσιαστεί αυτός και όχι τα εθνικά μας θέματα.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα:

Μετά από τόσα τετελεσμένα που δημιούργησε η Τουρκία, δεν έχει ωριμάσει πλέον ο κατάλληλος χρόνος για να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας βάσει του διεθνούς δικαίου; Για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, την ολοκλήρωση της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ και την αποτελεσματική αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης;

Προχωρήστε τώρα στην επέκταση των Χ.Υ

Ας διδαχθούμε από την αρχαία και την πρόσφατη ιστορία μας ότι και τότε ήμασταν ολιγάριθμοι, κι όμως νικήσαμε κατά κράτος αυτοκρατορίες και γείραμε την πλάστιγγα της νίκης υπέρ των δυνάμεων της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Δόξα και τιμή στους ένδοξους ήρωες που πολέμησαν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες στη Βόρεια Ήπειρο και είπαν το κοσμοϊστορικό ΟΧΙ και το ‘ΑΕΡΑ»!

(26/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

  ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Όταν δύο τέως πρωθυπουργοί της ίδιας παράταξης, της Νέας Δημοκρατίας, βγαίνουν δημόσια και κατηγορούν την κυβέρνηση για εσφαλμένες ενέργειες, λάθη και παραλείψεις που θίγουν τα κυριαρχικά δικαιώματα και την ακεραιότητα της χώρας, τότε πρέπει όλοι να προβληματιστούμε. Όχι για να φιλονικήσουμε και να διασπαστούμε, αλλά για να διορθώσουμε την πορεία μας και να προχωρήσουμε ενωμένοι προς τα εμπρός.

Χθες, στο Πολεμικό Μουσείο, ενώπιον μεγάλου αριθμού παρευρισκομένων, ο κ. Καραμανλής, σε ομιλία του για την επέτειο του ΟΧΙ, είπε τα εξής:

  • Ελληνοτουρκικά: Υποστήριξε ότι η Τουρκία ακολουθεί συστηματική στρατηγική αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
  • Διάλογος με την Τουρκία: Άσκησε κριτική στην αντίληψη ότι η αποκλιμάκωση και οι αμοιβαίες υποχωρήσεις αρκούν για την επίλυση των διαφορών.
  • Τουρκολιβυκό Μνημόνιο: Χαρακτήρισε αρνητική εξέλιξη την κύρωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, επισημαίνοντας ότι, παρότι δεν παράγει νόμιμα αποτελέσματα, αποτελεί επίδειξη επιρροής και προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων.
  • Ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου: Τόνισε ότι η υλοποίηση του έργου δεν πρέπει να εξαρτάται από τουρκική άδεια.
  • Διεθνές Δίκαιο: Προειδοποίησε για τον κίνδυνο να αντικατασταθεί η εφαρμογή του από το «δίκαιο του ισχυρότερου».

Το κεντρικό μήνυμα της ομιλίας: Κατά τον κ. Καραμανλή, η Ελλάδα πρέπει να υπερασπίζεται σταθερά τα κυριαρχικά της δικαιώματα και να μην υποτιμά τις επιδιώξεις της Τουρκίας.

Η χώρα μας, από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, έχει αποκτήσει φοβικά σύνδρομα και διστάζει να αντιδράσει ακόμη και εκεί όπου το διεθνές δίκαιο μάς το επιτρέπει.

Αντίθετα, στο διάστημα αυτό, η Τουρκία, η οποία υστερεί σε ορισμένα οπλικά συστήματα αιχμής, όπως η πολεμική μας αεροπορία, με την ικανότατη διπλωματία της και τον εκφοβισμό επί του πεδίου επιτυγχάνει τους σκοπούς της και δημιουργεί συνεχώς τετελεσμένα: με το άκυρο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, με τα θαλάσσια πάρκα, με τη «Γαλάζια Πατρίδα», με τις αξιώσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και, πρόσφατα, με την αμφισβήτηση της δυνατότητας διέλευσης του ηλεκτρικού καλωδίου χωρίς την άδειά της, καθώς και με άλλες αμφισβητήσεις και προκλήσεις της Άγκυρας, στις οποίες δεν αντιδρούμε.

Η Αθήνα αποκοιμήθηκε με τον τακτικό ελιγμό της Τουρκίας περί «ήρεμων νερών» και έδωσε χρόνο και έδαφος στην τουρκική διπλωματία να προχωρήσει μέχρι εδώ. Όμως, καθώς η Τουρκία προχωρεί ακάθεκτη σε μονομερείς ενέργειες που θίγουν πλέον ζωτικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, η πολιτική μας ηγεσία πρέπει να εγερθεί από τον λήθαργο και να δράσει προς κάθε κατεύθυνση.

Γιατί ακριβώς αυτή η πολιτική κατευνασμού μάς οδηγεί σε πόλεμο και όχι η εφαρμογή, εκ μέρους μας, του διεθνούς δικαίου.

Να δηλώσουμε στους συμμάχους και εταίρους μας ότι δεν μπορούν να παίζουν με δύο χαρτιά και ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους.

Όταν η Δύση, της οποίας αποτελούμε μέρος και πυλώνα σταθερότητας, δεν μας στηρίζει πλήρως, πρέπει να αναζητήσουμε στηρίγματα και συμμαχίες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αν τίθεται θέμα ικανής ηγεσίας και υπουργού Εξωτερικών, θα πρέπει να θυσιαστεί αυτός και όχι τα εθνικά μας θέματα.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα:

Μετά από τόσα τετελεσμένα που δημιούργησε η Τουρκία, δεν έχει ωριμάσει πλέον ο κατάλληλος χρόνος για να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας βάσει του διεθνούς δικαίου; Για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, την ολοκλήρωση της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ και την αποτελεσματική αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης;

Προχωρήστε τώρα στην επέκταση των Χ.Υ

Ας διδαχθούμε από την αρχαία και την πρόσφατη ιστορία μας ότι και τότε ήμασταν ολιγάριθμοι, κι όμως νικήσαμε κατά κράτος αυτοκρατορίες και γείραμε την πλάστιγγα της νίκης υπέρ των δυνάμεων της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Δόξα και τιμή στους ένδοξους ήρωες που πολέμησαν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες στη Βόρεια Ήπειρο και είπαν το κοσμοϊστορικό ΟΧΙ και το ‘ΑΕΡΑ»!

(26/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.comAmphiktyon Official Site:http://www.amphiktyon.org

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Όταν δύο τέως πρωθυπουργοί της ίδιας παράταξης, της Νέας Δημοκρατίας, βγαίνουν δημόσια και κατηγορούν την κυβέρνηση για εσφαλμένες ενέργειες, λάθη και παραλείψεις που θίγουν τα κυριαρχικά δικαιώματα και την ακεραιότητα της χώρας, τότε πρέπει όλοι να προβληματιστούμε. Όχι για να φιλονικήσουμε και να διασπαστούμε, αλλά για να διορθώσουμε την πορεία μας και να προχωρήσουμε ενωμένοι προς τα εμπρός.

Χθες, στο Πολεμικό Μουσείο, ενώπιον μεγάλου αριθμού παρευρισκομένων, ο κ. Καραμανλής, σε ομιλία του για την επέτειο του ΟΧΙ, είπε τα εξής:

  • Ελληνοτουρκικά: Υποστήριξε ότι η Τουρκία ακολουθεί συστηματική στρατηγική αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
  • Διάλογος με την Τουρκία: Άσκησε κριτική στην αντίληψη ότι η αποκλιμάκωση και οι αμοιβαίες υποχωρήσεις αρκούν για την επίλυση των διαφορών.
  • Τουρκολιβυκό Μνημόνιο: Χαρακτήρισε αρνητική εξέλιξη την κύρωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, επισημαίνοντας ότι, παρότι δεν παράγει νόμιμα αποτελέσματα, αποτελεί επίδειξη επιρροής και προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων.
  • Ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου: Τόνισε ότι η υλοποίηση του έργου δεν πρέπει να εξαρτάται από τουρκική άδεια.
  • Διεθνές Δίκαιο: Προειδοποίησε για τον κίνδυνο να αντικατασταθεί η εφαρμογή του από το «δίκαιο του ισχυρότερου».

Το κεντρικό μήνυμα της ομιλίας: Κατά τον κ. Καραμανλή, η Ελλάδα πρέπει να υπερασπίζεται σταθερά τα κυριαρχικά της δικαιώματα και να μην υποτιμά τις επιδιώξεις της Τουρκίας.

Η χώρα μας, από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, έχει αποκτήσει φοβικά σύνδρομα και διστάζει να αντιδράσει ακόμη και εκεί όπου το διεθνές δίκαιο μάς το επιτρέπει.

Αντίθετα, στο διάστημα αυτό, η Τουρκία, η οποία υστερεί σε ορισμένα οπλικά συστήματα αιχμής, όπως η πολεμική μας αεροπορία, με την ικανότατη διπλωματία της και τον εκφοβισμό επί του πεδίου επιτυγχάνει τους σκοπούς της και δημιουργεί συνεχώς τετελεσμένα: με το άκυρο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, με τα θαλάσσια πάρκα, με τη «Γαλάζια Πατρίδα», με τις αξιώσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και, πρόσφατα, με την αμφισβήτηση της δυνατότητας διέλευσης του ηλεκτρικού καλωδίου χωρίς την άδειά της, καθώς και με άλλες αμφισβητήσεις και προκλήσεις της Άγκυρας, στις οποίες δεν αντιδρούμε.

Η Αθήνα αποκοιμήθηκε με τον τακτικό ελιγμό της Τουρκίας περί «ήρεμων νερών» και έδωσε χρόνο και έδαφος στην τουρκική διπλωματία να προχωρήσει μέχρι εδώ. Όμως, καθώς η Τουρκία προχωρεί ακάθεκτη σε μονομερείς ενέργειες που θίγουν πλέον ζωτικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, η πολιτική μας ηγεσία πρέπει να εγερθεί από τον λήθαργο και να δράσει προς κάθε κατεύθυνση.

Γιατί ακριβώς αυτή η πολιτική κατευνασμού μάς οδηγεί σε πόλεμο και όχι η εφαρμογή, εκ μέρους μας, του διεθνούς δικαίου.

Να δηλώσουμε στους συμμάχους και εταίρους μας ότι δεν μπορούν να παίζουν με δύο χαρτιά και ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους.

Όταν η Δύση, της οποίας αποτελούμε μέρος και πυλώνα σταθερότητας, δεν μας στηρίζει πλήρως, πρέπει να αναζητήσουμε στηρίγματα και συμμαχίες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αν τίθεται θέμα ικανής ηγεσίας και υπουργού Εξωτερικών, θα πρέπει να θυσιαστεί αυτός και όχι τα εθνικά μας θέματα.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα:

Μετά από τόσα τετελεσμένα που δημιούργησε η Τουρκία, δεν έχει ωριμάσει πλέον ο κατάλληλος χρόνος για να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας βάσει του διεθνούς δικαίου; Για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, την ολοκλήρωση της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ και την αποτελεσματική αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης;

Προχωρήστε τώρα στην επέκταση των Χ.Υ

Ας διδαχθούμε από την αρχαία και την πρόσφατη ιστορία μας ότι και τότε ήμασταν ολιγάριθμοι, κι όμως νικήσαμε κατά κράτος αυτοκρατορίες και γείραμε την πλάστιγγα της νίκης υπέρ των δυνάμεων της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Δόξα και τιμή στους ένδοξους ήρωες που πολέμησαν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες στη Βόρεια Ήπειρο και είπαν το κοσμοϊστορικό ΟΧΙ και το ‘ΑΕΡΑ»!

(26/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

MR. RUBIO, SOCRATES FROM THE PNYX ACCUSES YOU

By Major General (Ret.) K. Ch. Konstantinidis

Mr. Rubio,

Just days after your speech at the Pnyx, where you paid tribute to the principles of democracy and freedom, the U.S. State Department, commenting on the Turkish-Libyan Memorandum, stated:

“We encourage our partners in the Eastern Mediterranean to resolve their maritime differences through good-faith negotiations.”

Does this mean that Greece is being asked to negotiate with those who challenge its rights, on the basis of faits accomplis imposed against it?

Turkey and Libya signed a memorandum that disregards the rights of Greek islands, including Crete, Karpathos and Rhodes. Greece disputes its legality as contrary to the Law of the Sea. Yet, instead of taking a clear position in support of international law, you confine yourselves to general calls for dialogue.

Is this what you call neutrality, Mr. Rubio?

Greece is a steadfast ally of the United States, providing vital strategic facilities, notably Souda Bay in Crete, as well as Alexandroupolis, a gateway to the northbound corridor. Turkey, by contrast, frequently pursues policies that clash with American interests. Yet Washington appears to equate the two sides when Greek rights are at stake.

We are not asking you to replace international justice. We are asking you not to equate the law with unilateral claims — in other words, not to equate the victim with the aggressor. Dialogue cannot mean legitimizing faits accomplis, nor can it turn a country’s rights into an object of coercive negotiation.

And one more question: would the United States accept two foreign countries arbitrarily reaching an agreement at America’s expense, disregarding its rights? If not, why should such conduct be considered acceptable when Greece is concerned?

Mr. Rubio,

The Pnyx is no place for eloquent words without consistency. It is a symbol of democracy and public accountability, where words must ultimately be judged by actions.

Does that remind you of anything, Mr. Rubio? Socrates did not spare the powerful. He questioned them.

And the question today is simple:

Was your speech at the Pnyx a genuine commitment to the principles of freedom and justice, or merely a ceremonial address?

Greece does not ask for favors. It demands respect for international law and consistency from its allies.

The Turkish-Libyan Memorandum does not become lawful through the silence of the powerful. And Greek rights will not be surrendered through diplomatic courtesies.

Regrettably, Mr. Rubio, your words at the Pnyx raised expectations. The current stance of American diplomacy has brought disappointment.

Socrates from the Pnyx still asks you: Where is the consistency between your words and your actions?

24 October 2026

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

ΚΥΡΙΕ ΡΟΥΜΠΙΟ, Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΝΥΚΑ ΣΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ

Κύριε Ρούμπιο,

Λίγες ημέρες μετά την ομιλία σας στην Πνύκα, όπου τιμήσατε τις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, δήλωσε:

«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων».

Δηλαδή, η Ελλάδα καλείται να διαπραγματευτεί με εκείνους που αμφισβητούν τα δικαιώματά της, πάνω σε τετελεσμένα που δημιούργησαν σε βάρος της;

Η Τουρκία και η Λιβύη υπέγραψαν ένα μνημόνιο που αγνοεί τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, όπως η Κρήτη, η Κάρπαθος και η Ρόδος. Η Ελλάδα αμφισβητεί τη νομιμότητά του ως αντίθετου προς το Δίκαιο της Θάλασσας. Κι εσείς, αντί να διατυπώσετε σαφή θέση υπέρ του διεθνούς δικαίου, περιορίζεστε σε γενικόλογες εκκλήσεις για διάλογο.

Αυτό το ονομάζετε ουδετερότητα, κύριε Ρούμπιο;

Η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και προσφέρει στρατηγικές διευκολύνσεις ζωτικής σημασίας, με επίκεντρο τη Σούδα στην Κρήτη και την Αλεξανδρούπολη πύλη του κάθετου διαδρόμου προς βοράν. Η Τουρκία, αντίθετα, ακολουθεί συχνά πολιτική που συγκρούεται με αμερικανικές επιλογές. Κι όμως, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να εξισώνει τις δύο πλευρές, όταν διακυβεύονται ελληνικά δικαιώματα.

Δεν σας ζητούμε να υποκαταστήσετε τη διεθνή δικαιοσύνη. Σας ζητούμε να μην εξισώνετε το δίκαιο με τις μονομερείς διεκδικήσεις,δηλαδή το μύμα με το θύτη. Ο διάλογος δεν μπορεί να σημαίνει νομιμοποίηση τετελεσμένων ούτε να μετατρέπει τα δικαιώματα μιας χώρας σε αντικείμενο εκβιαστικής διαπραγμάτευσης.

Και κάτι ακόμη: θα δεχόσασταν οι Ηνωμένες Πολιτείες δύο τρίτες χώρες να συμφωνήσουν αυθαίρετα σε βάρος των δικών σας δικαιωμάτων; Αν όχι, γιατί να θεωρείται αυτό αποδεκτό όταν αφορά την Ελλάδα;

Κύριε Ρούμπιο,

Η Πνύκα δεν προσφέρεται για ωραίους λόγους χωρίς συνέπεια. Εκεί όπου γεννήθηκε η δημοκρατική δημόσια κριτική, τα λόγια κρίνονται από τις πράξεις.

Σας θυμίζει κάτι αυτό, κύριε Ρούμπιο; Ο Σωκράτης δεν χαριζόταν στους ισχυρούς. Τους έθετε ερωτήματα.

Και το ερώτημα σήμερα είναι απλό:

Ήταν η ομιλία σας στην Πνύκα δέσμευση στις αρχές της ελευθερίας και του δικαίου ή απλώς ένας πανηγυρικός λόγος;

Η Ελλάδα δεν ζητεί χάρη. Απαιτεί σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και συνέπεια από τους συμμάχους της.

Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο δεν γίνεται νόμιμο με τη σιωπή των ισχυρών. Και τα ελληνικά δικαιώματα δεν εκχωρούνται με διπλωματικές φιλοφρονήσεις.

Κρίμα, κύριε Ρούμπιο. Με τα λόγια σας στην Πνύκα δημιουργήσατε προσδοκίες. Με τη σημερινή στάση της αμερικανικής διπλωματίας προκαλείτε απογοήτευση.

Ο Σωκράτης από την Πνύκα εξακολουθεί να σας ρωτά: πού βρίσκεται η συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις σας; ( 24/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

ΚΥΡΙΕ ΡΟΥΜΠΙΟ, Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΝΥΚΑ ΣΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ

Κύριε Ρούμπιο,

Λίγες ημέρες μετά την ομιλία σας στην Πνύκα, όπου τιμήσατε τις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, δήλωσε:

«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων».

Δηλαδή, η Ελλάδα καλείται να διαπραγματευτεί με εκείνους που αμφισβητούν τα δικαιώματά της, πάνω σε τετελεσμένα που δημιούργησαν σε βάρος της;

Η Τουρκία και η Λιβύη υπέγραψαν ένα μνημόνιο που αγνοεί τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, όπως η Κρήτη, η Κάρπαθος και η Ρόδος. Η Ελλάδα αμφισβητεί τη νομιμότητά του ως αντίθετου προς το Δίκαιο της Θάλασσας. Κι εσείς, αντί να διατυπώσετε σαφή θέση υπέρ του διεθνούς δικαίου, περιορίζεστε σε γενικόλογες εκκλήσεις για διάλογο.

Αυτό το ονομάζετε ουδετερότητα, κύριε Ρούμπιο;

Η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και προσφέρει στρατηγικές διευκολύνσεις ζωτικής σημασίας, με επίκεντρο τη Σούδα στην Κρήτη και την Αλεξανδρούπολη πύλη του κάθετου διαδρόμου προς βοράν. Η Τουρκία, αντίθετα, ακολουθεί συχνά πολιτική που συγκρούεται με αμερικανικές επιλογές. Κι όμως, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να εξισώνει τις δύο πλευρές, όταν διακυβεύονται ελληνικά δικαιώματα.

Δεν σας ζητούμε να υποκαταστήσετε τη διεθνή δικαιοσύνη. Σας ζητούμε να μην εξισώνετε το δίκαιο με τις μονομερείς διεκδικήσεις,δηλαδή το μύμα με το θύτη. Ο διάλογος δεν μπορεί να σημαίνει νομιμοποίηση τετελεσμένων ούτε να μετατρέπει τα δικαιώματα μιας χώρας σε αντικείμενο εκβιαστικής διαπραγμάτευσης.

Και κάτι ακόμη: θα δεχόσασταν οι Ηνωμένες Πολιτείες δύο τρίτες χώρες να συμφωνήσουν αυθαίρετα σε βάρος των δικών σας δικαιωμάτων; Αν όχι, γιατί να θεωρείται αυτό αποδεκτό όταν αφορά την Ελλάδα;

Κύριε Ρούμπιο,

Η Πνύκα δεν προσφέρεται για ωραίους λόγους χωρίς συνέπεια. Εκεί όπου γεννήθηκε η δημοκρατική δημόσια κριτική, τα λόγια κρίνονται από τις πράξεις.

Σας θυμίζει κάτι αυτό, κύριε Ρούμπιο; Ο Σωκράτης δεν χαριζόταν στους ισχυρούς. Τους έθετε ερωτήματα.

Και το ερώτημα σήμερα είναι απλό:

Ήταν η ομιλία σας στην Πνύκα δέσμευση στις αρχές της ελευθερίας και του δικαίου ή απλώς ένας πανηγυρικός λόγος;

Η Ελλάδα δεν ζητεί χάρη. Απαιτεί σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και συνέπεια από τους συμμάχους της.

Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο δεν γίνεται νόμιμο με τη σιωπή των ισχυρών. Και τα ελληνικά δικαιώματα δεν εκχωρούνται με διπλωματικές φιλοφρονήσεις.

Κρίμα, κύριε Ρούμπιο. Με τα λόγια σας στην Πνύκα δημιουργήσατε προσδοκίες. Με τη σημερινή στάση της αμερικανικής διπλωματίας προκαλείτε απογοήτευση.

Ο Σωκράτης από την Πνύκα εξακολουθεί να σας ρωτά: πού βρίσκεται η συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις σας; ( 24/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: 
http://www.amphiktyon.org