ΣΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη

Στης Κίρκης την αγκαλιά,
όλο χάδια και φιλιά,
με μαντζούνια, φυλαχτά,
και τον ξένο   κατακτά.

Στην κλίνη  τον ποτίζει
της πατρίδας λησμονιά τού δίνει,
τη φωνή την κάνει κραυγή,
τη νοσταλγία οργή και γκρίνια,
δίψα μόνο για το χρήμα.

Τη φυλή η Κίρκη την αντιπαθεί
και προτιμάει τον μετανάστη.
Αυτή κρατάει το κλειδί
κι εκείνος γίνεται το θύμα.

Μόλις φτάσει,
ελπίδα φρούδα,
ζωή σαν κύμα·
εκείνος της Κίρκης κτήμα,
έχασε της ζωής το ωραίο ποίημα.

Νεύρα όλο τεντωμένα,
από ευχαρίστηση στερημένα.

Στο εξής δεν μπορείς να φύγεις·
μόνο αν γίνεις Οδυσσέας θα ξεφύγεις.
Ανώτερες απαιτεί
πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις
και η βούληση, σαν πυρ, να λάμπει.

Γιατί η Κίρκη τους την αφαιρεί,
μαζί και την εξυπνάδα.
Με την πολυτελή της φορεσιά
τούς στερεί κάθε δημιουργική ικμάδα.

Και επειδή τον Οδυσσέα βασανίζει ο  νόστος,
αυτή συχνά κρατάει το πουγκί
σφιχτοδεμένο   κόμπος.

Ρητή εντολή: τι να κάνει, πώς να φερθεί,
στους πειρασμούς όλους πώς να αντισταθεί.
 

 Μόνο αν είσαι Οδυσσέας
μπορείς να επαναστατήσεις.
Ο ναύτης στο πλοίο
δεν θα ξαναγυρίσει·
της Κίρκης δούλος θα καταλήξει
και τα κόκαλά του στην ξένη θα  εγκαταλείψει.

 Κι αν τύχει και ο δούλος
σηκώσει κεφάλι,
τότε αυτή, σαν καρύδι,
τον σπάζει.

Ο Κίρκος, άνδρας  ταραγμένος,
ζηλότυπος, τραχύς
και από  άρρωστο πάθος  μανιασμένος.

Τη γυναίκα κτήμα του τη θεωρεί,
όπως την ξυριστική του μηχανή.

Κι αν αυτή κάποια μέρα δικαιώματα ζητήσει,
τότε αυτός μαίνεται,
το μάτι του θα γυαλίσει.

Με το πιστόλι ή το μαχαίρι
επάνω της θα χιμήξει,
σαν λιοντάρι και σαν ύαινα
θα την καταξεσκίσει.

 Τα έρημα τα παιδάκια
ούτε καν θα τα σκεφθεί,
αρκεί το πάθος του να ολοκληρωθεί.

Και συχνά κι αυτός ακολουθεί
και αυτοκτονεί.

Αυτή στον τάφο,
εκείνος στη φυλακή
και μετά την τραγωδία μετανοεί —
κατόπιν όμως εορτής.

Τα παιδιά σε   ίδρυμα  ή στενό συγγενή
  θα βρεθούν.
Εσαεί οι σκηνές του μακελειού θα τα ακολουθούν.

 σαν μαύρες τρύπες  στο σκοτάδι κάποιο βράδυ.

Μένουν μυστικά,
στην αιωνιότητα, στον Άδη.

 Κίρκη μπορεί να είναι κάποιο πρόσωπο
ή και χώρα,
που τους έριξε κάποια
καλή ή και κακή ώρα.

Γίνε και εσύ    Οδυσσέας

 Τον παλιό σου να βρεις τον εαυτό

Να γυρίσεις πίσω  στην πατρίδα μας  που είναι ωραία (30/8/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *