(του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη)
Το δωδεκάεδρο σύμπαν;
Πρόσφατες έρευνες υποστηρίζουν ότι το Σύμπαν μοιάζει με μπάλα ποδοσφαίρου (δημοσίευμα του επιστημονικού περιοδικού Nature). Η επιστημονική έρευνα παρουσιάζει πειστικά στοιχεία για τη μορφή του Σύμπαντος ως δωδεκαέδρου. Τα συμπεράσματα αυτά εξάγονται από παρατηρήσεις δορυφόρων, οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Πρώτοι οι Έλληνες διατύπωσαν τη θεωρία περί του δωδεκαεδρικού Σύμπαντος. Ο Πυθαγόρας, στη θεωρία του περί αριθμών και σχημάτων, υποστήριζε ότι το Σύμπαν είναι ρομβοειδές. Μάλιστα απέδιδε στον αριθμό δώδεκα ιδιαίτερες ιδιότητες, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι και οι πλανήτες του Ηλίου θεωρούνταν δώδεκα. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι Ολύμπιοι Θεοί είναι δώδεκα.
Παρόμοια άποψη διατυπώνει και ο Πλάτων, ο οποίος θεωρεί ότι το Σύμπαν αποτελείται από τέτοια γεωμετρικά σχήματα. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι μελέτησε επίσης τα δωδεκάεδρα, όπως και ο περίφημος αστρονόμος Κέπλερ, ο οποίος διατύπωσε τη θεωρία ότι η δομή του Ηλιακού Συστήματος βασίζεται σε γεωμετρικά στερεά.
Οριστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη αυτά ερωτήματα της κοσμολογίας ίσως δώσουν στο μέλλον τα διαστημικά τηλεσκόπια, τα οποία πιθανόν να αποκαλύψουν την κρυφή γεωμετρία του Σύμπαντος.
Η κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων (ΚΑΜ), που θεωρείται η «ηχώ» της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), προσφέρει πληθώρα πολύτιμων στοιχείων για την πρώιμη ιστορία του Σύμπαντος, καθώς και για τη γενικότερη δομή του. Το βασικό ερώτημα που απασχολεί τους κοσμολόγους είναι κατά πόσον το Σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται επ’ άπειρον ή, μετά την παρέλευση δισεκατομμυρίων ετών, θα ακολουθήσει αντίστροφη πορεία και θα αρχίσει να συστέλλεται.
Το διαστημικό όχημα «Wilkinson»
Τα δεδομένα που μετέδωσε το Διαστημικό Όχημα Μικροκυματικής Ανισοτροπίας «Wilkinson», το οποίο είχε ως αποστολή την καταγραφή της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων, οδήγησαν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι οι θερμοκρασιακές μεταβολές που παρατηρούνται σε όλο τον ουράνιο θόλο είναι μικρότερες από εκείνες που θα αναμένονταν εάν το Σύμπαν ήταν άπειρο.
Οι παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου δείχνουν ότι το Σύμπαν είναι πολύ μικρό για να εμφανίζει μεγάλες μεταβολές στην κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων. Αστρονόμοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία υποστηρίζουν ότι το Διάστημα δεν είναι αρκετά μεγάλο ώστε να επιτρέπει σημαντικές διακυμάνσεις της.
Ένα πεπερασμένο και μικρό Σύμπαν, αποτελούμενο από κυρτά πεντάεδρα που σχηματίζουν μια σφαιρική δομή, φαίνεται να ερμηνεύει ικανοποιητικά τα αποτελέσματα των παρατηρήσεων.
Ο καθηγητής Τζορτζ Έλις, του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική, δήλωσε:
«Ένα δωδεκαεδρικό Σύμπαν θα είχε πολύ ενδιαφέρουσες ιδιότητες, εάν ήταν δυνατός ο διάπλους του. Αν προχωρούσαμε πέρα από τα άκρα του δωδεκαέδρου, θα επιστρέφαμε στο εσωτερικό του από την αντίθετη πλευρά.»
Ακριβέστερες παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου «Wilkinson», καθώς και τα στοιχεία που αναμένονταν από το διαστημικό τηλεσκόπιο «Planck», θα μπορούσαν να αποκαλύψουν αν το Σύμπαν είναι πράγματι δωδεκαεδρικό ή αν η γεωμετρία του είναι ακόμη πιο πολύπλοκη.
(Πηγή: Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 10/10/2003.)
Επιβεβαιώνουν τις γνώσεις των Αρχαίων Ελλήνων
Οι πρόσφατες αυτές έρευνες οδηγούν, κατά την άποψή μου, στο συμπέρασμα ότι οι σύγχρονοι επιστήμονες ουσιαστικά ανακαλύπτουν εκ νέου γνώσεις που είχαν ήδη διατυπώσει οι Αρχαίοι Έλληνες. Οι τελευταίοι, κατά την αντίληψή μου, τις είχαν κληρονομήσει από την προκατακλυσμιαία υπερτεχνολογία της «Χρυσής Εποχής», την οποία δημιούργησαν οι λαοί της θάλασσας γύρω από το Αιγαίο.
Όπως πολλές θεωρίες των Ελλήνων σοφών επιβεβαιώνονται με την πάροδο του χρόνου, έτσι –κατά την άποψή μου– και οι αντιλήψεις του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα και άλλων φιλοσόφων περί δωδεκαεδρικού Σύμπαντος φαίνεται να βρίσκουν σήμερα νέα ερείσματα μέσα από τις δυνατότητες των σύγχρονων επιστημονικών οργάνων.
Τι έγιναν τα απομεινάρια της τεχνολογίας των Θεών;
Σε πανάρχαια εποχή συνέβη μία τεράστια γεωλογική καταστροφή, η οποία προήλθε από κάποια κοσμική ή γεωλογική μεταβολή. Αποτέλεσμα αυτής υπήρξε η αλλαγή στις τροχιές των ουρανίων σωμάτων και η μεταβολή του άξονα περιστροφής της Γης (Πλάτων, Τίμαιος 22c-d, Κριτίας, Ησίοδος, Θεογονία, Αισχύλος, Προμηθέας Δεσμώτης κ.ά.).
Μετά το τρομακτικό κατακλυσμιαίο κύμα, μόνον οικοδομήματα εξαιρετικής αντοχής ήταν δυνατόν να διατηρηθούν, κυρίως δε οι ισόπεδες βάσεις τους. Πολλές από αυτές τις κατασκευές, που έχουν βρεθεί σε διάφορα σημεία του κόσμου –πυραμίδες, μεγαλιθικά μνημεία, θολωτοί τάφοι, μενίρ, αρχαίοι χάρτες κ.ά.– είναι αμφίβολο αν θα μπορούσαμε να τις ανακατασκευάσουμε ακόμη και με τα σημερινά υπερσύγχρονα τεχνικά μέσα. Πρόσφατα, μάλιστα, ανακοινώθηκε η ανακάλυψη πυραμιδοειδούς κατασκευής στον υποθαλάσσιο χώρο της Ιαπωνίας.
Η εποχή αυτή της προηγμένης υπερτεχνολογίας περιγράφεται από τον Ησίοδο και άλλους αρχαίους συγγραφείς ως η «Χρυσή Εποχή».
Ο Πυθαγόρας και ο Πλάτων δεν υπήρξαν τυχαίοι άνθρωποι. Εκτός του ότι ήταν μυημένοι στα Ορφικά Μυστήρια, είναι πιθανόν να είχαν πρόσβαση σε πανάρχαια αρχεία ή ιερά κέντρα γνώσης, από τα οποία άντλησαν σημαντικό μέρος των πληροφοριών που διέσωσαν στα έργα και στη διδασκαλία τους.
Οι αναφορές τους στο δωδεκαεδρικό Σύμπαν φαίνεται να παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ακρίβεια. Όπως ακριβείς θεωρούνται οι πληροφορίες τους για τον Ατλαντικό και την Αμερική, έτσι –κατά την άποψή μου– θα μπορούσαν να είναι ακριβείς και οι αναφορές τους στην Ατλαντίδα. Γιατί να έχουν επιβεβαιωθεί σε τόσα πολλά σημεία και όχι και σε αυτό; Ίσως απλώς να μην έχουμε ακόμη φθάσει στο επίπεδο γνώσεων της «Χρυσής Εποχής».
Η «Μυθολογία» μας ως πηγή γνώσεων
Μέσα στους μύθους της θρησκείας του Δωδεκαθέου υπάρχει ένας τεράστιος όγκος πανάρχαιων πληροφοριών και γνώσεων, τόσο για τον κόσμο και το Σύμπαν –ιδιαίτερα για τους πλησιέστερους προς τη Γη αστέρες και το Ηλιακό μας Σύστημα– όσο και για την προκατακλυσμιαία «Χρυσή Εποχή».
Σήμερα θαυμάζουμε τους γίγαντες του πνεύματος, όπως τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, για το σύνολο του έργου τους. Οι άνθρωποι αυτοί έθεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο σύγχρονος παγκόσμιος πολιτισμός. Κατά μία έννοια, διατύπωσαν σχεδόν όλα τα μεγάλα φιλοσοφικά και επιστημονικά ερωτήματα, ενώ οι μεταγενέστεροι συχνά επανέρχονται στις ιδέες τους.
Τους θαυμάζουμε για τη φιλοσοφία, την αστρονομία, τα μαθηματικά και τις άλλες επιστήμες. Τους θαυμάζουμε γιατί πρώτοι όρισαν έννοιες όπως η λογική, η ελευθερία, η δημοκρατία και οι ανθρώπινες αξίες. Τους θαυμάζουμε ακόμη γιατί δίδαξαν με τη ζωή και τον θάνατό τους τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ζει και να πεθαίνει ο άνθρωπος, όπως ο Λεωνίδας και ο Σωκράτης.
Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο πολλοί διστάζουν να τους ακολουθήσουν: τη θρησκεία τους.
Πώς είναι δυνατόν –όπως συχνά υποστηρίζεται– μια «ειδωλολατρική» θρησκεία να δημιούργησε έναν τόσο υψηλό πολιτισμό; Είναι δυνατόν προσωπικότητες τέτοιου πνευματικού μεγέθους να λάτρευαν απλώς άψυχα είδωλα;
Τραγική οπισθοδρόμηση ο ανατολικος δογματισμος
Κατά την άποψή μου, από την επικράτηση τωνς νέων ανατολικών θρησκείας και έπειτα, η παραδοσιακή ελληνική θρησκεία υπέστη σκληρό διωγμό και χαρακτηρίστηκε απαξιωτικά ως «ειδωλολατρική». Έτσι διακόπηκαν οι δεσμοί του Έλληνα με την προγονική του παράδοση, γεγονός που καθιστά σήμερα δυσκολότερη την επαναπροσέγγισή της, εκτός κι’ αν καθερώσει την αρχαία γλώσσα του και την πατρώα θρησκεία σαν φιλοσοφία περισσότερο παρά σαν λατρεία
Η αντίφαση έγινε ιδιαίτερα εμφανής τα τελευταία χρόνια, καθώς παρατηρείται αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη μελέτη των αρχαίων ελληνικών κειμένων. Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το θείο ή, στη χειρότερη περίπτωση, προβάλλει τις δικές του αντιλήψεις στον αρχαίο κόσμο.
Άλλοι θεωρούν τους θεούς ως υπερβατικές υλικοπνευματικές οντότητες, άλλοι ως φυσικές δυνάμεις και ενέργειες, άλλοι ως συμβολικές εκφράσεις αρχετύπων και άλλοι ως ιστορικά πρόσωπα ή βασιλείς που θεοποιήθηκαν από τη συλλογική μνήμη.
Η πολυφωνία αυτή δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητική. Αντιθέτως, αποτελεί γνώρισμα του ελληνικού πολιτισμού. Παρόμοιες διαφωνίες υπήρχαν και στην αρχαιότητα.
Οι φιλόσοφοι συχνά απέρριπταν τις υπερβολές των ποιητών, τους οποίους κατηγορούσαν ότι απέδιδαν στους θεούς ανθρώπινα πάθη και απαράδεκτες συμπεριφορές. Ο Ξενοφάνης, για παράδειγμα, επέκρινε τον Όμηρο και τον Ησίοδο επειδή απέδωσαν στους θεούς πράξεις που, στους ανθρώπους, θεωρούνται αισχρές: εξαπάτηση, κλοπή και μοιχεία.
Εμείς οι Έλληνες, εχθροί του εαυτού μας
Ο Πλάτων, στο δεύτερο βιβλίο της Πολιτείας (377 κ.ε.), καταφέρεται εναντίον των ποιητών που παραποιούν τη φύση του θείου και υποστηρίζει ότι οι θεοί πρέπει να παρουσιάζονται όπως πραγματικά είναι.
Επιπλέον, θεωρεί ότι οι υπερβολές και οι αλληγορίες των ποιητών δεν πρέπει να διδάσκονται χωρίς ερμηνεία στους νέους, επειδή αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημά τους και κινδυνεύουν να σχηματίσουν εσφαλμένες αντιλήψεις για τη φύση του θείου.
Κατά τη δική μου ερμηνεία, οι αναφορές στα άρματα, στον εξοπλισμό και γενικότερα στα έργα των θεών δεν αφορούν κατ’ ανάγκην τις ίδιες τις θεϊκές οντότητες της ελληνικής θρησκείας, αλλά αποτελούν τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι συγγραφείς διέσωσαν πληροφορίες για την προκατακλυσμιαία «Χρυσή Εποχή».
Η Ελληνική Αρχαιολογία δεν είναι Μυθολογία
Επομένως, η ελληνική μυθολογία δεν είναι παραμύθι –όπως συχνά υποστηρίζεται– αλλά αποτελεί, κατά την άποψή μου, την ελληνική αρχαιολογία της προϊστορικής εποχής. Είναι οι μνήμες τεράστιων καταστροφών, γεωλογικών μεταβολών, πλημμυρών και άλλων φαινομένων που έμειναν στην συλλογική μνήμη ,΄όπως έμεινε σε μας η θεομηνία «Daniel» με μία κωδική λέξη.
Η λέξη «μύθος» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην παραμύθι. Μπορεί να σημαίνει μια ιστορία διατυπωμένη με αλληγορικό και έντεχνο τρόπο, ώστε να διαδοθεί εύκολα από γενιά σε γενιά και να φθάσει έως τις ημέρες μας.
Κατά τον Σωκράτη, μέσα στους μύθους μεταφέρονται πληροφορίες και έννοιες υψηλού επιπέδου. Μόνον μέσω των μύθων μπορούσε να διασωθεί η γνώση μετά την καταστροφή ενός ανεπτυγμένου πολιτισμού και να παραδοθεί στους βοσκούς και τους βουκόλους που επέζησαν της Μεγάλης Καταστροφής (Πλάτων, Τίμαιος, 22d).
Έτσι διασώθηκαν οι μύθοι και, εφόσον ερευνηθούν, ερμηνευθούν σωστά και αξιοποιηθούν τα διδάγματά τους, με άλλες πληροφορίες της επιστήμης, μπορούν να προσφέρουν πολύτιμες γνώσεις και στη σύγχρονη κοινωνία. (5/8/26)