Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Ο κόσμος μας ανήσυχος.
σαν να έχασε τον δρόμο του,
σαν τα σύννεφα πριν την καταιγίδα
τρέχει αδιάκοπα
πίσω από είδωλα,
πίσω από σκιές,
πίσω από μια ευτυχία
κυνηγάει την τεχνολογία
που διαρκώς του ξεφεύγει
.
Ο άνθρωπος
δεν έμαθε να ζει·
έμαθε να φοβάται
να δουλεύει και να μην εργά-εται.
Να μην ονειρεύεται
και να μη στοχάζεται
Ο φόβος
τον έκανε καχύποπτο.
Η βιοπάλη
τον έκανε οξύθυμο.
Η φιλοδοξία
τον έκανε ανήθικο , ξένο
ακόμη και προς τον εαυτό του.
Δεν συνομιλεί πια με τη φύση
ούτε με τον διπλανό του.
Τη λεηλατεί.και λέει ότι την προστατεύει
Δεν αγαπά τη γνώση.
Λατρεύει την πληροφορία
Κυνηγάει την καινοτομία.
Δεν αναζητά την αλήθεια.
Αναζητά ότι τον βολεύει
Αρκεί να κερδίζει και ότι βρέξει.
Κι οι οθόνες,
σαν αόρατες φυλακές,
κρατούν τον άνθρωπο
στο ίδιο του το σπίτι φυλακισμένο
την ώρα που πιστεύει
πως ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο
ελευθερωμένος.
ΙΙ
Οι ισχυροί
μετρούν τη γη
με πετρέλαιο,
με φυσικό αέριο,
με χρηματιστήρια,
με πυραύλους και χρυσάφι
Ποτέ
με τον άνθρωπο και πόση ευτυχία θάχει.
Μιλούν για ειρήνη
κρατώντας το δάχτυλο
στη σκανδάλη.
Σκοπεύουν ανθρώπους
σαν να βγαίνουν για σαφάρι
Μιλούν για δημοκρατία
ενώ χαϊδεύουν
τους δικτάτορες
και απολαμβάνουν τα νέο-Οθωμανικά μεγαλεία
μα φοβούνται
τη φωνή του ελεύθερου ανθρώπου.
Οι πόλεμοι
βαφτίζονται επιχειρήσεις.
Οι εισβολές,
ειρηνευτικές αποστολές.
Και το ψέμα
φοράει κάθε μέρα
καινούργιο προσωπείο με αίμα
ΙΙΙ
Η παιδεία
έχασε τον προσανατολισμό της.
Η μόρφωση
αντικαταστάθηκε
από πτυχία.
Έδιωξαν την κλασική γραμματεία
Διαστρεβλώνουν τον Όμηρο
Λιθοβολούν την Μυθολογία
Άχρηστη η Φιλοσοφία
Η σοφία
από πληροφορίες.
Η σκέψη
από συνθήματα.
Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα
Τα παιδιά
μεγαλώνουν
μέσα στον θόρυβο και τη βία.
Μαθαίνουν να απαιτούν
πριν μάθουν να δημιουργούν.
Να καταστρέφουν
πριν αγαπήσουν.
Να κρίνουν
πριν γνωρίσουν.
Και η βία,
από εξαίρεση,
έγινε καθημερινότητα.
IV
Η Ελλάδα…
Μάνα κουρασμένη.
Άλλοι τη δοξάζουν,
άλλοι την πληγώνουν,
κι εκείνη
συνεχίζει να ανοίγει την αγκαλιά της.
Η Κύπρος
ζει ακόμη
κάτω από τη σκιά του Αττίλα.
Αλλά δεν συγκινείται η ευρωπαική εξουσία
Η Ουκρανία φλέγεται.
Η Μέση Ανατολή
βράζει.
Οι αγορές
πανηγυρίζουν.
και ο οπλέμπορος δοξάζει
Οι λαοί
πληρώνουν.
Το μεροκάματο μειώνουν
Πάντα
σ’ αυτούς τα βάρη φορτώνουν
V
Κι όμως…
Δεν παραδίνομαι.
Κάθε πρωί
χαιρετώ τον ήλιο και συνεχίζω
Γυμνάζω το σώμα μου,
για να μη γερνά η ψυχή.
Με ένα ντους δροσίζω το κορμί μου
Παίρνω βαθιά ανάσα.
Όσο μπορώ ακόμη στα 98 μου
να θαυμάζω ένα δέντρο στην αυλή μου ,
ένα παιδί, να παίζει
τη θάλασσα, που στερήθηκα επί διετία
Λόγω συμβίας
ένα χαμόγελο, ένα ευχάριστο νέο
Η συγγραφή που με λυτρώνει
όσο αναπνέω η ζωή δεν τελειώνει
Κι όταν κάποτε φύγω,
δεν θα πάρω μαζί μου
ούτε πλούτη,
ούτε αξιώματα,
ούτε παράπονα.
Μόνο την ευγνωμοσύνη
πως έζησα.
Και τις λίγες σκέψεις που άφησα
Γιατί
η ζωή
και ο θάνατος
είναι οι δύο όψεις
του ίδιου,
αιώνιου
μυστηρίου.(11/7/26)
Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org