Αμφικτύων

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Πρώτες Δυναστείες-Πρώτη Εποχή

Οι έξι πρώτες δυναστείες –πρώτοι κυβερνήτες της Αιγύπτου ήταν Έλληνες θεοί και ημίθεοι , όπως τους αναφέρει ο Μανέθων.( Από 28.125 π.Χ και κατ’ άλλους 30.544 π.Χ) Ο Ηφαιστος με τους απογόνους του βασίλευσε 11.985 χρόνια.: Ηφαιστος ,Ηλιος,(γιός Ηφαίστου) Σώσις , Κρόνος, Όσιρις , Τυφών(αδελφός Οσιρις) Ωρος (αδελφός του Οσιρι) Αργότερα άλλοι βασιλείς συνέχισαν επί 13.900 χρόνια . Μετά τους Θεούς βασίλεψαν οι Ηρωες 1.255 χρόνια.  Και μετά άλλοι . Συνολικά 32 δυναστείες έως τους Πτολεμαίους και την Κλεοπάτρα και 2.000  έως σήμερα περίπου

Ο Μανέθων αναφέρει ότι οι Θεοί του Ολύμπου υπήρξαν άνθρωποι που κυβέρνησαν τον Ελληνισμό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου και με τα χρόνια θεοποιήθηκαν. Ο Απίων ο γραμματεύς που έγραψε ιστορία της Αιγύπτου αναφέρει ότι την εποχής που ήταν κυβερνήτης στην Αίγυπτο ο Ανουβις στο Αργος ήταν βασιλιάς ο Ιναχος

Η Δεύτερη Εποχή

Αυτή ξεκινά από την πτώση των Ατλάντων και την επικράτηση των Ελλήνων στο Μεσογειακό χώρο για δεύτερη φορά σύμφωνα με τις αναφορές του Αισχύλου, Πλάτωνα και των άλλων κλασσικών. Ακολούθησε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος ( 14.000 Π.Ε περίπου) Ακολουθεί νέα σιγή της ιστορικής παράδοσης σύμφωνα με τα κείμενα και νέα μεγάλη χρονολογική διαφορά

Τρίτη Εποχή

Βασίλεψαν πολλοί Έλληνες θεοποιημένοι από τους Αιγυπτίους  και ακολούθησε ο Πρωτεύς( Οι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν Κετην (εποχή του Τρωικού πολέμου) Ο Παρις ‘ήρθε στον Πρωτέα . Αργότερα ήρθε ο Μενέλαος που έλεγε ότι ήταν συγγενής του. Δεύτερος γνωστός ο Ρέμφις γιός του Πρωτέως και ακολουθούν άλλοι βασιλείς που έχουν καταγωγή από το Αργος και τις Μυκήνες

Τετάρτη Εποχή

Μετά τον Κατακλυσμό της Αιγύπτου βασίλεψαν  επί 252 χρόνια ο Μίνωας και επτά απόγονοι του. Ο Μίνωας ένωσε την Άνω με την Κάτω Αίγυπτο σε ενιαίο βασίλειο , διέδωσε την θρησκεία του Ήλιου-Ρα,τη φωνητική γραφή, το ημερολόγιο και έχτισε μνημεία στην Αβυδο, Χελώνα και Σακκάρα. Η αναφορά του Ομήρου ότι ήρθε προς το τέλος του πολέμου σύμμαχος των Τρώων ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Μέμνων μαζί με Αιγυπτίους συμπίπτει με την πραγματική ημερομηνία του πολέμου της Τροίας 3.500 π.Χ. Τότε βασίλευε στην Αίγυπτο ο Μίνωας -πρώτος κυβερνήτης της 1^ης δυναστείας -της  Νέας Εποχής , αλλά και στην Αιθιοπία ο γιος του Μέμνων.

Τον Μίνωα ή Μινην άρπαξε και φόνευσε ένα τεράστιος ιπποπόταμος

Ο Αθωσις ήταν γιατρός που έγραψε βιβλία ανατομίας .Αυτός λέγεται ότι οικοδόμησε τα ανάκτορα της Μέμφιδας

Σχολιασμός

 Ο Ηφαίστου, Ήλιος, Κρόνος, Όσιρις και Ίσιδα

Οι αναφορές αυτές προέρχονται κυρίως από τον αρχαίο συγγραφέα Διόδωρος Σικελιώτης, ο οποίος ταύτιζε   αιγυπτιακές θεότητες με ελληνικούς θεούς.  Στην Ελληνική ιστορία παρουσιάζεται ένα όχι μόνο θλιβερό  και οικτρό φαινόμενο, το οποίον μπορεί να χαρακτηριστεί  και εγκληματικό, αφού αμφισβητούν όλους τους αρχαίους συγγραφείς και τους θεωρούν ως μυθοπλάστες , διότι αισθάνονται αλλεργία από το βάθος της Ελληνικής προϊστορίας που εκτείνεται σε πολλές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν . Και με την μέθοδο της δογματικής   ψαλίδας  την   ακρωτηριάζουν  στα μέτρα τους, ώστε να μην υπερβαίνει όσα γεγονότα αυτοί θέλουν να προβάλουν σαν αρχαιότερα. Την ίδια μέθοδο έχουν εμβάλλει και στην ΑΙ . Και ο νοών νοείτω

1.   Οι χρονολογίες δεκάδων χιλιάδων ετών

Αμφισβητούν τις  χρονολογίες του Μανέθωνα για βασιλεία θεών και ημιθέων επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια κατά τρόπον δογματικό  θεωρούνται από τη σύγχρονη ιστορική έρευνα μυθολογικές και συμβολικές. Συχνά όμως διαψεύδονται  και  οι αρχαίοι επιβεβαιώνονται από τις ανασκαφές και την αρχαιολογική έρευνα Η οργανωμένη αιγυπτιακή ιστορία αρχίζει περίπου την 4η χιλιετία π.Χ. με την ενοποίηση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου ,   όπως συμβαίνει και με την ιστορία της Ευρώπης, την οποία αρχίζουν από τον Καρλομάγνο και λησμονούν χιλιάδες χρόνια προηγούμενου ιστορικού βίου

2.   Ο Μίνωας και ο Μένης

Ο  Μένης (Μηνάς ή  Μιν), ήταν γιός του Μίνωα βασιλιά της Κρήτης . Αυτός έκανε  την   ιστορική  ενοποίηση της Αιγύπτου.  

3.   Η Σάις και οι Έλληνες

Οι αρχαίοι Έλληνες πράγματι θεωρούσαν ότι υπήρχαν αρχαιότατοι δεσμοί μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Στον Πλάτωνα αναφέρεται ότι οι ιερεις της Σαιδος διατηρούσαν πανάρχαιες παραδόσεις για την Αθήνα πριν από τον κατακλυσμό. Και ο Πλάτων όπως οι άλλοι Έλληνες σοφοί   ήταν  λίαν αξιόπιστοι και είχαν μελετήσει σε βάθος την προιστορία

---

Οι Ελληνικές Πόλεις της Αιγύπτου

  Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις ίδρυσαν στην Αίγυπτο οι Έλληνες

 Οι σημαντικότερες είναι:

• Αλεξάνδρεια – ιδρύθηκε το 331 π.Χ. από τον Μέγας Αλέξανδρος και εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνιστικού κόσμου.
• Ναύκρατις – η πρώτη οργανωμένη ελληνική αποικία στην Αίγυπτο, ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ.
• Πτολεμαΐς Ερμίου – σημαντικό διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο των Πτολεμαίων.
• Αρσινόη – μία από τις πολλές πόλεις που έφεραν το όνομα μελών της πτολεμαϊκής δυναστείας.
• Φιλοτερίς
• Αντινόπολη – με έντονο ελληνικό χαρακτήρα.
• Ηλιούπολη – την οποία η ελληνική παράδοση συνέδεε με τον Ακτί, γιο του Ήλιου.
• Θήβα – ταυτίστηκε από τους Έλληνες με τη δική τους Θήβα και συνδέθηκε μυθολογικά με τον Όσιρι.
• Μέμφιδα – σημαντικό κέντρο όπου εγκαταστάθηκαν και Έλληνες κατά τις ύστερες περιόδους.

Κατά την ελληνιστική εποχή των Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ και των διαδόχων του, δεκάδες πόλεις και οικισμοί έφεραν ελληνικά ονόματα όπως Αρσινόη, Βερενίκη, Πτολεμαΐς, Φιλαδέλφεια, Αντινόπολη και άλλες, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο ελληνικού πολιτισμού στην Αίγυπτο.

 Πανάρχαια η Ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο

«Πέρα από τις προιστορικές και ιστορικές μαρτυρίες , η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο αποδεικνύεται   από τις ελληνικές πόλεις που αναπτύχθηκαν εκεί. .Σημαντικότερες ήταν η Ναύκρατις, η Αλεξάνδρεια, η Πτολεμαΐς, η Αρσινόη, η Φιλαδέλφεια και πολλές άλλες πόλεις των Πτολεμαίων. Η Αλεξάνδρεια εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, με τη Βιβλιοθήκη και το Μουσείο της να συγκεντρώνουν τη γνώση ολόκληρου του αρχαίου κόσμου. Η ελληνική γλώσσα παρέμεινε επί αιώνες η γλώσσα της διοίκησης, της επιστήμης και του εμπορίου στην Αίγυπτο.»

Γενικό Συμπέρασμα :

Ο Ελληνισμός τους έδωσε τα φώτα να εισέλθουν στον πολιτισμό και να βγουν από την βαρβαρότητα  τώρα οι αγνώμονες και αμνήμονες δογματικά  τον υποβαθμίζουν

3/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου ήταν ο Ηφαιστος, μετά ο Ηλιος και ύστερα ο Κρόνος . Αυτός νυμφεύτηκε την αδελφή του Ρέα και γέννησε τον Οσιρι και την Ισιν. Ο Όσιρις-Διόνυσος και η γυναίκα του Ισις έχτισαν την Εκατομπυλον πόλη και της έδωσαν το επώνυμο της μητέρας τους Ρέας και αργότερα το όνομα Θήβα. Ο Οσιρις απέκτησε και τον Ανουβι με την αδελφή του Νέμφθυα. Οπως Αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης : Ο Ακτύς γιός του Ηλιου, απόγονος πρώτων κατοίκων της Ρόδου, Τελχίνων οι οποίοι κατά παράδοση ήταν παλιοί, ώστε φρόντιζαν τον Ποσειδώνα όταν ήταν βρέφος. Ο Ακτίς λοιπόν απέπλευσε από την Ρόδο για την Αίγυπτο και εκεί έκτισε την Ηλιούπολη. Αργότερα έγινε κατακλυσμός στους Έλληνες και από την νεροποντή χάθηκαν οι περισσότεροι άνθρωποι, μαζί με αυτούς και τα γραπτά μνημεία των Ελλήνων.  Λαο αθτ’π ε’ομαο η αιτία που οι Αιγύπτιοι ιδιοποιήθηκαν τη γνώση της Αστρονομίας , καθώς οι Ελληνες δεν μπορούσαν τότε να επικαλεστούν γραπτές μαρτυρίες και επικράτησε η γνώμη ότι αυτοί πρώτοι ανακάλυψαν τους αστερισμούς και την ονοματοθεσία των . Κατά τον ίδιο τρόπο και οι Αθηναίοι που έχτισαν μια πόλη που ονομάζεται Σαίς  δοκίμασαν την ίδια άγνοια εξαιτίας του κατακλυσμού. Γι’ αυτούς τους λόγους πολλές γενιές αργότερα ο Κάδμος και ο γιός του Αγήνορας θεωρήθηκε ότι ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε τα γράμματα από την Ελληνική άλλωστε Φοινίκη και τα έφερε στην Ελλάδα. Οι θεοί των Ελληνων και οι Έλληνες έκτισαν στην Αίγυπτο Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις από την εποχή του Ηγαίστοφ έως την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου  καθώς και τις πολεις των Πτολεμαίων.

Οι Δυναστείες των Αρχαίων Αιγυπτίων

Πριν από το μεγάλο κατακλυσμό στην Αίγυπρο  κυβερνούσαν οι θεοί από το 32.544 Π.Ε έως το  18.644 Π.Ε, Από το 16.644 Π.Ε έως το  15,389 Π.Ε  κυβερνούσαν οι Ημίθεοι. Μετά κυβερνούσαν οι ήρωες  έως 11.985 χρόνια . Αργότερα άρχισε η εποχή των βασιλέων και οι Δυναστείες των Πνευμάτων των Νεκρών

Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως 11.340 χρόνια  πριν από αυτόν , κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι Θεοί. Μετά κανένας θεός δεν εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή (συνεχίζεται)

2/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Whoever places profit
at the summit of his thoughts,
first harms himself
and makes his life troubled.

He becomes difficult in dealings,
harsh in every action;
for when money is deified,
humanity is stolen away.

Greed is a great evil,
yet profiteering is even worse;
in the marketplace some steal shamelessly,
even from the poor who live in deprivation.

Their minds are fixed
on how they may always take;
beyond profit, before their eyes,
they never see anything else.

Neither leisure nor idleness,
neither rest nor health;
they count only money,
and sacrifice their whole lives.

Like gluttons, they wish
to consume everything;
they hunger for money,
without measure and without fear.

And if one day they lose it,
they remain deeply miserable;
everything seems futile to them,
and they lose their joy.

Profit has set a trap for them;
beyond money, “I know nothing.”
They create and accumulate,
but when illness strikes, they understand too late.

Self-interest moves everything;
corrupt and perjured politicians
wrong the many for the benefit of the few,
to reap material gain at the expense of farmers and laborers.

If self-interest did not exist,
few would do evil;
yet often the individual interest
comes before the national one.

Only a few, the chosen ones,
place the common good first;
and build hospitals, schools, and ships
for the benefit of the Nation.

Most shameful is profiteering;
it is insolence at the expense of the many.
The greedy man is a slave to profit,
and by his nature has no true friend.

The greatest evil is avarice;
it has neither end nor full stop.
Until the end of his life
he counts money with obsession.

Thus he commits the greatest sin,
and his own life becomes the greatest victim.
He loses the poetry of his homeland,
for he measures everything with money.

He sees all things
through the hole of a penny,
like another Shylock without conscience.
Whatever he does, he does to fill his pockets;
he does not circulate money, but hoards it.

Whoever is greedy
often becomes a liar as well.
One hand washes the other,
and cooperation brings great profit.

The mafia applied this first,
and thus organized crime flourishes;
the gangs run ahead,
while the police follow behind.

Like vultures, political parties seize,
contract debts never meant to be repaid;
they never return them,
but through the law they pardon and dominate.

Those who misuse public money
and think it their own are deceived.
The sun sees everything;
sooner or later they shall fall into the nets of justice.

To give is a noble act;
to seize brings disgrace and shame.
For once you learn to take by force,
it becomes difficult to stop.

And one day, without realizing it,
you may end up on a criminal path.
But when to your homeland
you offer a great gift,

your soul delights and rejoices,
and earns society’s gratitude.
It regards you as a national benefactor,
honoring and blessing your name.

No one, while remaining just,
has become rich overnight;
one gathers wealth with thrift,
another squanders inherited riches.

Yet no one has hated wealth itself;
dishonest gain grants only fleeting pleasure,
and afterward fills a person
with sorrows and responsibilities.

Common mortals,
the “free lunch hero” has not yet been born;
you force prices upward
and acquire wealth with obsession;
thus justice and injustice mingle within society.

And time is money,
yet whoever wastes it solely for money
commits a pity-worthy mistake.

From all this you reap unhappiness,
the bitter fruit of injustice.
No one readily approaches
the person who needs help;

all fear he may ask for something,
and so they avoid him and leave him aside.
Even the State itself
has often abandoned him.

Greedy seems the race of barbarians—
Westerners, Easterners, and others alike.
If someday you find yourself in need,
then you will understand;

with loans, supervision, and memoranda,
they will easily humble and condemn you.

Avarice is a heavy passion
that imprisons the soul.
But whoever learns to give—
only that person truly prospers.

(1 June 2026)

 Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Όποιος το κέρδος στην κορυφή
έχει στον λογισμό του,
πρώτιστα βλάπτει τον εαυτό του
και προβληματική κάνει τη ζωή του.

Δύσκολος γίνεται στις συναλλαγές,
σκληρός σε κάθε του πράξη·
γιατί το χρήμα όταν θεοποιηθεί,
την ανθρωπιά έχει αρπάξει.

Τρανό κακό είναι η πλεονεξία,
χειρότερη όμως η αισχροκέρδεια·
στην αγορά μερικοί κλέβουν με αναίδεια,
ακόμη και τον φτωχό που ζει σε ένδεια.

Ο νους τους είναι προσηλωμένος
στο πώς θα παίρνουν πάντοτε·
άλλο από το κέρδος μπρος τους
δεν βλέπουνε ποτέ.

Ούτε τη σχόλη ούτε την αργία,
ούτε την ανάπαυση ούτε την υγεία·
μονάχα το χρήμα λογαριάζουν,
κι όλη τη ζωή τους θυσιάζουν.

Σαν τον φαταούλα θέλουν
να τα φάνε όλα·
για χρήμα είναι λιμασμένοι,
δίχως μέτρο και φόβο.

Κι αν κάποια μέρα το χάσουν,
βαθιά δυστυχισμένοι μένουν·
όλα τους φαίνονται μάταια
και τη χαρά τους χάνουν.

Το κέρδος τούς έχει στήσει παγίδα·
πέρα από το χρήμα «ουδέν οίδα».
Δημιουργούν και συσσωρεύουν,
μα όταν η αρρώστια τούς βρει, αργά καταλαβαίνουν.

Το προσωπικό συμφέρον όλα κινεί·
φαύλοι και επίορκοι πολιτικοί
αδικούν τους πολλούς υπέρ των ολίγων,
για να καρπωθούν την ύλη εις βάρος αγροτών και κολίγων.

Αν δεν υπήρχε το συμφέρον,
λίγοι θα έπρατταν το κακό·
μα συχνά το ατομικό προηγείται
από το εθνικό.

Ελάχιστοι, οι εκλεκτοί,
το κοινό καλό προτάσσουν·
και νοσοκομεία, σχολεία και πλοία
για το Έθνος κατασκευάζουν.

Αίσχιστη είναι η αισχροκέρδεια·
σε βάρος των πολλών συνιστά αναίδεια.
Ο φιλάργυρος του κέρδους είναι δούλος
και λόγω της φύσης του ουδένα έχει φίλο.

Το πιο τρανό κακό η πλεονεξία·
δεν έχει τέλος ούτε τελεία.
Ως το τέλος της ζωής του
μετρά το χρήμα με μανία.

Κι έτσι διαπράττει το μέγιστο κρίμα,
γίνεται ο βίος του το μεγάλο θύμα.
Χάνει της πατρίδας του το ποίημα,
γιατί τα πάντα τα μετρά με το χρήμα.

Όλα τα βλέπει από της πεντάρας την τρύπα,
σαν άλλος Σάυλοκ δίχως τσίπα.
Ό,τι κάνει το κάνει για να τσεπώνει,
το χρήμα δεν το κυκλοφορεί, μα το ενθυλακώνει.

Όποιος είναι πλεονέκτης,
συχνά γίνεται και ψεύτης.
Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο,
κι η συνεργασία φέρνει κέρδος μεγάλο.

Η μαφία το εφάρμοσε πρώτη,
κι έτσι το οργανωμένο έγκλημα φουντώνει·
οι συμμορίες τρέχουν μπροστά
κι η Αστυνομία πίσω τους ζυγώνει.

Σαν τους γύπες τα κόμματα αρπάζουν,
δανεικά κι αγύριστα συνάπτουν·
ποτέ δεν τα επιστρέφουν,
μα με τον νόμο χαρίζουν και διαφεντεύουν.

Όσοι το δημόσιο χρήμα καταχρώνται
και το θεωρούν δικό τους, απατώνται.
Ο ήλιος τα πάντα βλέπει·
κι αργά ή γρήγορα στα δίχτυα της δικαιοσύνης θα πέσουν.

Να δωρίζεις είναι πράξη αγαθή,
ν’ αρπάζεις φέρνει όνειδος και ντροπή.
Γιατί σαν μάθεις να αρπάζεις,
δύσκολα μπορείς να σταματήσεις.

Και κάποτε, χωρίς να το καταλάβεις,
σε εγκληματική οδό θα καταλήξεις.
Όταν όμως στην πατρίδα σου
μεγάλο δώρο προσφέρεις,

η ψυχή σου τέρπεται και χαίρει,
και της κοινωνίας την ευγνωμοσύνη φέρει.
Εθνικό ευεργέτη σε θεωρεί,
και το όνομά σου τιμά και ευλογεί.

Κανένας όντας δίκαιος
γρήγορα δεν πλούτισε·
ο ένας τα μαζεύει με φειδώ,
ο άλλος τον πατρικό πλούτο σκόρπισε.

Κανείς όμως τον πλούτο δεν μίσησε·
το πονηρό κέρδος λίγη ηδονή χαρίζει,
κι ύστερα με λύπες και ευθύνες
τον άνθρωπο γεμίζει.

Κοινοί θνητοί,

τζάμπα μάγκας δεν έχει ακόμη γεννηθεί
τραβάτε τις τιμές με βία
και πλούτο αποκτάτε με μανία·
ανάμικτα τα δίκαια και τα άδικα της κοινωνίας.

και ο χρόνος είναι χρήμα

και όποιος τον σπαταλά μόνο για το χρήμα

 είναι κρίμα

Κι από όλα θερίζετε δυστυχία,
καρπό πικρό της αδικίας.
Κανείς δεν πλησιάζει εύκολα
εκείνον που βοήθεια έχει ανάγκη·

όλοι φοβούνται μήπως ζητήσει κάτι,
κι έτσι τον αποφεύγουν στην άκρη.
Ως και η Πολιτεία συχνά
τον έχει εγκαταλείψει.

Φιλάργυρο μοιάζει το γένος των βαρβάρων,
των Δυτικών, των Ανατολικών και των άλλων.
Αν κάποτε βρεθείς στην ανάγκη,
τότε θα το κατανοήσεις·

με δάνεια, επιτροπείες και μνημόνια
εύκολα θα σε ταπεινώσουν και θα σε κατακρίνουν.

Η φιλαργυρία είναι πάθος βαρύ,
που φυλακίζει την ψυχή.
Μα όποιος μάθει να προσφέρει,
εκείνος μόνο αληθινά ευημερεί.(1/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Europe continues to face unresolved geopolitical issues that affect its security, stability, and cohesion. Some of these problems have remained unsettled for decades and require a long-term political approach.

The Cyprus Issue

The division of Cyprus remains one of the most significant unresolved issues on the European continent. The presence of Turkish troops in the northern part of the island since 1974 and the absence of a definitive settlement perpetuate a situation that is incompatible with the principles of European integration.

The search for a just and sustainable solution, based on the relevant resolutions of the United Nations Security Council and the European acquis communautaire, should remain a priority for the European Union.

The European Dimension of Eastern Thrace and Constantinople

If Turkey, through new legislation currently under consideration, challenges the Treaty of Lausanne and raises issues such as “grey zones” and other revisionist claims, then the question of European integration in Eastern Thrace, as well as in Imbros and Tenedos, should also be placed on the agenda.

Eastern Thrace and Constantinople constitute geographical parts of the European continent and possess particular historical, cultural, and geopolitical significance for Europe.

The issue of revisiting the status of Eastern Thrace—an overwhelmingly Greek region until 1922 before it came under Turkish sovereignty—as well as that of Constantinople, should be openly discussed from historical and geopolitical perspectives.

A broader dialogue should be initiated regarding the European character of the region, the protection of historical monuments, religious freedoms, cultural heritage, and the rights and identity of hidden or overlooked minority communities.

The Russo-Ukrainian Conflict

The war between Russia and Ukraine is the most serious military conflict in Europe since the Cold War.

Peace cannot be built solely through military means. Sooner or later, a political settlement will be required—one that guarantees Ukraine’s security, preserves the stability of the European continent, and prevents future conflicts.

Despite current hostilities, Russia remains an important part of the European cultural and historical space. In the long term, Europe will need to find a new framework for coexistence and cooperation with Russia when conditions permit.

The Turkish Question

Turkey remains a country of considerable geostrategic importance. However, its relations with neighboring states are often characterized by tensions, particularly in the Eastern Mediterranean, the Aegean Sea, Syria, and Cyprus.

The European Union must approach Turkey with realism. Cooperation is necessary in several areas, but issues concerning democracy, the rule of law, human rights, and respect for the sovereignty of neighboring states cannot be ignored.

Stability in the Eastern Mediterranean requires good-neighborly relations and the abandonment of revisionist policies.

The Role of the European Union

The European Union often focuses on developments in Northern and Eastern Europe, while issues concerning the Eastern Mediterranean do not always receive equivalent attention.

A comprehensive European strategy must take into account both the challenges of the North and those of the South. Europe’s security is indivisible.

Conclusion

Twenty-first century Europe is called upon to resolve problems inherited from the twentieth century. The Cyprus issue, relations with Turkey, the Russo-Ukrainian conflict, and the stability of the Eastern Mediterranean are matters that require dialogue, strategic thinking, and long-term planning.

Solutions will emerge through political will, international legality, and a balanced distribution of power. Only in this way can a safer, more stable, and more prosperous Europe be built.

(31 May 2026)

Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η Ευρώπη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ανοικτά γεωπολιτικά προβλήματα, τα οποία επηρεάζουν την ασφάλεια, τη σταθερότητα και τη συνοχή της. Ορισμένα από αυτά παραμένουν άλυτα επί δεκαετίες και απαιτούν μακροπρόθεσμη πολιτική προσέγγιση.

Το Κυπριακό Ζήτημα

Η διαίρεση της Κύπρου εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εκκρεμότητες στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στο βόρειο τμήμα του νησιού από το 1974 και η απουσία οριστικής λύσης συντηρούν μια κατάσταση που δεν συνάδει με τις αρχές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η αναζήτηση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης, στη βάση των σχετικών αποφάσεων του  Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ  και του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου, θα πρέπει να παραμείνει προτεραιότητα για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Διάσταση της Ανατολικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης

Αν η Τουρκία με το νέο νόμο που ετοιμάζει αμφισβητήσει την Συνθήκη της Λωζάννης και προβάλλει θέμα γκρίζων ζωνών κ.α τότε πρέπει να θέσουμε θέμα Ευρωπαικής ολοκλήρωσης στην Ανατολική Θράκη καθώς Ιμβρου και Τενέδου.

Η Ανατολική Θράκη και η Κωνσταντινούπολη αποτελούν γεωγραφικά τμήματα της ευρωπαϊκής ηπείρου και κατέχουν ιδιαίτερη ιστορική και πολιτισμική  και γεωπολιτική σημασία για την Ευρωπη.

Να τεθεί ευθέως ζήτημα αναθεώρησης  του καθεστώτος της Ανατολικής Θράκης μιας Ελληνικοτάτης περιοχής ως 1922 που περιήλθε στην Τουρκία, καθώς και της Κωνστντινουπόλεως για λόγους ιστορικούς και γεωπολιτικούς

 Να ανοίξει ένας ευρύτερος διάλογος για τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της περιοχής, την προστασία των ιστορικών μνημείων, των θρησκευτικών ελευθεριών και της πολιτιστικής κληρονομιάς καθώς και των κρυφών μειονοτήτων

Η Ρωσοουκρανική Σύγκρουση

Ο πόλεμος μεταξύ  Ρωσίας και  Ουκρανίας αποτελεί τη σοβαρότερη στρατιωτική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Η ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με στρατιωτικά μέσα. Αργά ή γρήγορα θα απαιτηθεί μια πολιτική διευθέτηση, η οποία θα διασφαλίζει: την ασφάλεια της Ουκρανίας, τη σταθερότητα της ευρωπαϊκής ηπείρου, την αποφυγή μελλοντικών συγκρούσεων.

Παρά τις σημερινές αντιπαραθέσεις, η Ρωσία αποτελεί σημαντικό μέρος του ευρωπαϊκού πολιτισμικού και ιστορικού χώρου. Μακροπρόθεσμα, η Ευρώπη θα χρειαστεί να βρει έναν νέο τρόπο συνύπαρξης και συνεργασίας με τη Ρωσία, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.

Το Ζήτημα της Τουρκίας

Η  Τουρκία  παραμένει μία χώρα με ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία. Ωστόσο, οι σχέσεις της με γειτονικά κράτη χαρακτηρίζονται   από εντάσεις, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη Συρία και στην Κύπρο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αντιμετωπίζει την Τουρκία με ρεαλισμό. Η συνεργασία είναι αναγκαία σε αρκετούς τομείς, αλλά δεν μπορεί να αγνοούνται ζητήματα: δημοκρατίας, κράτους δικαίου, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σεβασμού της κυριαρχίας των γειτονικών κρατών.

Η σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου προϋποθέτει σχέσεις καλής γειτονίας και εγκατάλειψη αναθεωρητικών πολιτικών.

Ο Ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συχνά επικεντρώνεται στις εξελίξεις της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης, ενώ τα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου δεν λαμβάνουν πάντοτε την αντίστοιχη προσοχή.

Μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή στρατηγική οφείλει να λαμβάνει υπόψη τόσο τις προκλήσεις του Βορρά όσο και τις προκλήσεις του Νότου. Η ασφάλεια της Ευρώπης είναι ενιαία και αδιαίρετη.

Επίλογος

Η Ευρώπη του 21ου αιώνα καλείται να επιλύσει προβλήματα που κληρονόμησε από τον 20ό αιώνα. Το Κυπριακό, οι σχέσεις με την Τουρκία, η ρωσοουκρανική σύγκρουση και η σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου αποτελούν ζητήματα που απαιτούν διάλογο, στρατηγική σκέψη και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Οι λύσεις  θα προκύψουν  από πολιτική βούληση, διεθνή νομιμότητα και ισορροπία δυνάμεων. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομηθεί μια ασφαλέστερη και πιο σταθερή Ευρώπη.

(30/5/26)

 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

War begins easily,
but ends with difficulty.
It changes humanity
and first of all kills the youth.

The one who starts it
rarely emerges victorious;
arrogance overtakes him,
far removed from reason.

I experienced Nazism,
I lived through Fascism as well.
From a privileged child in Kyparissia
I became poor.

Self-censorship in the newspaper
during the years of the dictatorship;
the “AGON” of Trifylia stood lifeless
within the silence of the Metaxas regime.

During the Occupation the business closed;
my father refused
to support the occupier.
A victim of war —
the business shut down forever.

Some things were taken by the occupiers,
others by the National Resistance;
my father was executed by the Nazis,
while help from anywhere was nonexistent.

And then began
the wandering life of the migrant.
It was difficult to find shelter
in those years,
as it is in the present century.

First in Patras,
then in occupied Athens,
amid executions,
fear, and hunger.

In a small room in Aigaleo
we lived as a family.
My youngest brother,
struck by typhus,
burned with high fever,
a highly contagious disease.

Medical care then
was an unattainable dream.
But my mother, with love,
took him in her arms —
he had become skin and bones —
and carried him to the Infectious Diseases Hospital
in Korydallos.

They placed him
in the ward of the dying.
Yet he survived.
Today he is a veteran general.

And I myself, from an Italian,
received a kick.
At the market, the carabiniere
threw the basket with the rabbit into the air.

He lifted me high and then I fell back down,
and the rabbit returned to the same place.

Yet a decade later,
at NATO, in Italy,
the Carabinieri presented arms to me,
thinking I was a general;
with two silver stars, I was only a lieutenant.

My thoughts always return
to the children of nations at war —
Arabs, Iranians, Russians, Ukrainians, and Jews.

War strikes the young first;
it shatters the dreams of youth.
People are never the same
after war.

To suddenly see
the head of a boy your own age
severed by a sea mine,
washed ashore in Kyparissia
so that they could extract the explosives…

In those years, life had no value.

Children with “plasticine macaroni”
played with explosives, yellowed
by malaria and Atabrine.
One alone burned like gunpowder,
but together they became dynamite.

And so children
were blown apart.

Orphans swollen from hunger
on Akademias Street.
Their final breath:
“I’m hungry, dear lady…”
and then deadly silence.

Nearly four hundred thousand children
during the Occupation —
a bloody sacrifice
to the plunder of Nazism.

What became of the youth
of that generation?
By what right
did they cut short our youthful dreams?

Instead of playing as children,
we lived in rags,
hungry and skeletal.
The days became centuries;
freedom was slow to dawn.

Yet I was fortunate;
I had my uncle, a wise man.
He taught me letters,
philosophy,
and the quintessence of life.

The older ones
raised high
the flag of Resistance.

To see your father dead,
executed with a final bullet…

That bullet struck me too,
though I stood far away;
and on an oilcloth
they carried him to the cemetery
while the blockade still surrounded the area.

To the hero Christos Konstantinidis
we recently erected a monument.

The Italian occupiers
paid some small compensations.
But the Germans, who caused
the greatest genocide
and the devastation of villages,
paid only the first installment
of the occupation loan — and nothing more.

Perhaps some Erinys or Themis
will one day set things right.
Their atrocious crimes
will burden them forever;
Justice will not absolve them.

They imposed memoranda upon us;
they repeated a second crime
without shame, without responsibility.
“To sin twice” is considered madness.

Terrible too were the crimes
of Turkey.
I lived in Smyrna
and came to know the tragedy.

In Pontus and Asia Minor
a great Genocide took place.
An ancient Hellenism
was uprooted
by the conqueror.

The Pontic Greeks were slaughtered,
the others expelled
from their ancestral homes.
Only our dead remain there,
and they create fears within them.

All these tragedies
wounded the Greek soul.
They tempered it like steel
and made it strong.

And while we long
to live in peace,
they question our islands
and view Hellenism with hostility.

But the Greek answers them,
as his ancestors once did,
with few words:
“Mολών λαβέ” — “Come and take them.”

Yet we possessed high morale
and a longing for freedom.
The National Resistance in the mountains
gave us hope and wings.

But then were born
the eggs of Division:
some sided with Moscow,
others with the Allies.

And whoever spoke of Hellenism
was considered an enemy
by their generation.

The accursed day
of Attila’s invasion —
the betrayal of Cyprus
by the junta mafia
and reckless party politics.

We served the homeland faithfully;
we did not betray it.
We loved it as our mother.
Some of us gave our hearing,
others gave other parts of themselves.

And still we have not retired;
and wherever we may go,
we shall remain here.

Heroes are only those
who sacrificed themselves for the homeland.

Hail, heavenly Greece eternal!

(28 May 2026)

Amphiktyon – Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Greek Literary Society

Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο πόλεμος εύκολα αρχίζει
μα δύσκολα τελειώνει,
την ανθρωπότητα αλλάζει
και πρώτα τη νεότητα σκοτώνει.

Εκείνος που τον ξεκινά
σπανίως βγαίνει νικητής·
η αλαζονεία τον κυριεύει,
μακριά απ’ τη λογική.

Βίωσα τον ναζισμό,
έζησα και τον φασισμό.
Από αρχοντόπουλο στην Κυπαρισσία
βρέθηκα φτωχός.

Αυτολογοκρισία στην εφημερίδα
στα χρόνια της δικτατορίας·
άνευρος ο «ΑΓΩΝ» της Τριφυλίας
μέσα στη μεταξική σιωπή.

Στην Κατοχή η επιχείρηση κλείνει·
στον κατακτητή ο πατέρας μου
στήριξη δεν δίνει.
Θύμα του πολέμου —
 η επιχείρηση οριστικά κλείνει.

Άλλα πήραν οι κατακτητές,
άλλα η Εθνική Αντίσταση·

τον πατέρα μου εκτέλεσαν οι Ναζιστές
 βοήθεια από κάπου  ανύπαρκτη

Και τότε αρχίζει

η περιπλάνηση του μετανάστη.
Δύσκολο να στεγαστείς
εκείνα τα χρόνια.

όπως και στον παρόντα αιώνα

Πρώτα στην Πάτρα,
ύστερα στην κατοχική Αθήνα,
ανάμεσα σε εκτελέσεις,
φόβο και πείνα.

Σε μια κάμαρα στο Αιγάλεω
ζούσαμε οικογενειακώς.
Ο μικρότερος αδελφός
χτυπημένος από εξανθηματικό τύφο,

με υψηλό πυρετό
νόσημα άκρως μολυσματικό.

Η περίθαλψη τότε
όνειρο απατηλό.
Μα η μάνα, με αγάπη,
τον πήρε αγκαλιά —
είχε γίνει δέρμα και οστά —
και τον πήγε στο Λοιμωδών
στον Κορυδαλλό.

Τον έβαλαν
σε θάλαμο αναχωρητών.
Κι όμως επέζησε.
Σήμερα είναι βετεράνος στρατηγός.

Κι εγώ από Ιταλό
δέχτηκα κλωτσιά.
Στο παζάρι ο καραμπινιέρος
πέταξε το πανέρι στον αέρα με το κουνέλι

Με σήκωσε ψηλά και προσγειώθηκα μετά
και το κουνέλι γύρισε στα ίδια μέρη.

Κι όμως, μια δεκαετία μετά,
στο ΝΑΤΟ, στην Ιταλία,
μου παρουσίασε όπλα η Καραμπινιερία
νομίζοντας πως ήμουν στρατηγός,
 με δύο ασημένια ήμουν υπολοχαγός.

Στη σκέψη μου πάντα
στα παιδιά των εμπολέμων  γυρίζει
Αράβων, Ιρανών , Ρώσων, Ουκρανών

 και Εβραίων.
Ο πόλεμος πρώτα τη νιότη χτυπά,
τα όνειρα των νέων συντρίβει.

Ποτέ δεν είναι ίδιοι
οι άνθρωποι μετά τον πόλεμο.

Να δεις ξαφνικά
το κεφάλι του συνομηλίκου σου
κομμένο από θαλάσσια νάρκη,

ξεβρασμένη στην Κυπαρισσία
για να πάρουν την εκρηκτική ουσία…
Εκείνα τα χρόνια η ζωή δεν είχε αξία.

Παιδιά με «μακαρόνια» πλαστελίνης
έπαιζαν με εκρηκτικά, κατακίτρινα από

την ελονοσία και την ατεμπρίνη
ένα μόνο έκαιγε σαν πυρίο,
μα όλα μαζί γίνονταν δυναμίτης.
Κι έτσι παιδιά
κόπηκαν στα δύο.

 Τα ορφανά πρησμένα από την πείνα
στην οδό Ακαδημίας.
Η τελευταία τους  πνοή:
«Πεινάω, καλέ κυρία…»
κι ύστερα νεκρική σιωπή.

Τετρακόσιες περίπου  χιλιάδες παιδιά
μέσα στην Κατοχή —
αιματηρή θυσία
στου Ναζισμού την  διαρπαγή.

Τι απέγιναν τα νιάτα
εκείνης της γενιάς;
Με ποιο δικαίωμα
μας  έκοψαν τα  όνειρα τα νεανικά;

Αντί να παίζουμε σαν παιδιά,
ζούσαμε  ρακένδυτοι,
πεινασμένοι και  σκελετωμένοι.
Οι μέρες γίνονταν αιώνες·
αργούσε η λευτεριά να ξημερώσει

Εγώ όμως στάθηκα τυχερός·
είχα το θείο μου ήταν σοφός
μου δίδαξε γράμματα
και φιλοσοφία. και της ζωής

της πεμπτουσία

Οι μεγαλύτεροι
σήκωσαν ψηλά
τη σημαία της Αντίστασης.

Να δεις τον πατέρα σου νεκρό,
με χαριστική βολή εκτελεσμένο,

Εκείνη η σφαίρα χτύπησε και μένα

παρότι απομακρυσμένος
και πάνω σε λιόπανο
τον  πήγαν  στο  νεκροταφείο  

όσο το  μπλόκο  διαρκούσε τριγύρω

Στον ήρωα Χρήστο Κωνσταντινίδη
στήσαμε πρόσφατα μνημείο.

Οι Ιταλοί κατακτητές
 πλήρωσαν κάποιες μικρές αποζημιώσεις.
Οι Γερμανοί όμως, που τη  μέγιστη γενοκτονία

προξένησαν και των χωριών τις δηώσεις
μόνο του κατοχικού δανείου πλήρωσαν.

την πρώτη δόση  και έτερον ουδέν

κάποια Ερινύα ή η Θέμις θα τα διορθώσει

Τα αποτρόπαια εγκλήματα
θα τους βαραίνουν αιώνια.

 η Δικαιοσύνη δεν θα τους αθωώσει

Μνημόνια μάς επέβαλαν

Δεύτερο έγκλημα επανέλαβαν
χωρίς ντροπή, χωρίς αίσθημα ευθύνης.

 Το δις εξαμαρτάνειν  θεωρείται παραφροσύνη

Αποτρόπαια και τα  εγκληματα
  της Τουρκίας

έζησα στη Σμύρνη

και γνώρισα την τραγωδία.
Στον Πόντο και στη Μικρά Ασία
συντελέστηκε μείζονα Γενοκτονία.

Ένας πανάρχαιος Ελληνισμός
ξερριζώθηκε.από τον  κατακτητή
Οι Πόντιοι σφαγιάστηκαν,
οι άλλοι εκδιώχθηκαν
από τις πατρογονικές εστίες

 Μόνο οι νεκροί μας   μένουν εκεί

Και τους δημιουργούν φοβίες.

Όλες αυτές οι τραγωδίες
λάβωσαν την ελληνική ψυχή.

Την χαλύβδωσαν

και την έκαναν ισχυρή

Κι ενώ ποθούμε
να ζήσουμε ειρηνικά,
 αυτοί  αμφισβητούν  τα νησιά
και τον Ελληνισμό βλέπουν εχθρικά.

Μα ο Έλληνας τους απαντά 

 όπως οι πρόγονοι  του λακωνικά
«Μολών λαβέ».

Είχαμε όμως υψηλό ηθικό
και πόθο για λευτεριά.
Η Εθνική Αντίσταση στα βουνά
μας έδινε ελπίδα και φτερά

Μα τότε γεννιόνταν
και του Διχασμού τ’ αυγά
άλλοι με το Μόσκοβο,
άλλοι με τους συμμάχους.
Κι όποιος  μιλούσε για Ελληνισμό,
 εχθρός. ήταν  η γενιά τους

  Η αποφράδα μέρα   
της εισβολής του Αττίλα —
 η Κυπριακή  προδοσία
από την  χουντική μαφία
και  η άφρονα  κομματοκρατία

Την πατρίδα πιστά υπηρετήσαμε

δεν την προδώσαμε

σαν μάνα μας την αγαπήσαμε

την ακοή  κι’ άλλοι άλλα τις χαρίσαμε

και ακόμη δεν αποστρατευτήκαμε

αλλά και που θα φύγουμε εδώ θα είμαστε

Ήρωες  μόνο  όσοι θυσιαστήκανε υπέρ πατρίδας  

Χαίρε  ουράνια Ελλάδα  αιωνία!

 (28/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

With his new party, EL.A.S., Mr. Alexis Tsipras attempts to drag Greece back to the nightmarish days of the Civil War, of “EL.A.S. – EL.A.S. for Greece,” except that back then the children of Greece were fighting for Moscow.

It is astonishing how the Supreme Court of Greece failed to perceive Mr. Tsipras’ trap and the associations that refer to those dreadful times. No one has the right to use the title of our country, which is considered sacred, for political games — especially when such references evoke national division.

Mr. Tsipras, instead of remaining silent, has returned to the political stage in order to supposedly “save” Greece once again. The same man who:

1/ Introduced student strikes and school occupations into the educational system.

2/ As a Marxist of the Interior Communist Party of Greece, later moved into the Left of Alekos Alavanos, only to present himself afterwards as the savior of the economy.

3/ With deceptive slogans won the votes of the Greek people in 2015, became Prime Minister, and plunged the country into yet another harsh Memorandum, binding Greece for decades.

4/ Held a referendum and threw into the trash — even if mistaken — the verdict of the Greek people.

5/ Brought the economy to total collapse and led the people into poverty and economic suffocation.

6/ Handed over the name, language, and nationality of “Macedonia” to the people of Skopje and treated the massive gatherings of Greek patriots in Thessaloniki, Athens, and Prespes as a “mob.”

7/ Is once again being presented as the savior of the country, despite being a politician whom many associated with tolerance toward extremist groups and with events that scarred Athens.

8/ His government, full of scandals, disorder, and chaos, led the country to international humiliation, disrepute, and ridicule.

9/ Invited Recep Tayyip Erdoğan to officially present his claims and made the unforgettable statement that “the Aegean belongs to the fish.” Except that now Turkish fishing boats are the ones catching them.

10/ Ultimately proved incapable and unfit to govern the country.

And yet, the media continue to promote him relentlessly as a future “savior.” Heaven help us. How much lower will we descend with such a mentality?

(27/5/26)

Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Με το νέο του κόμμα ΕΛ.Α.Σ., ο κ Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να γυρίσει την Ελλάδα πίσω στις εφιαλτικές ημέρες του Εμφυλίου Πολέμου, του «ΕΛ.Α.Σ. – ΕΛ.Α.Σ. για την Ελλάδα», μόνο που τότε πολεμούσαν τα παιδιά της Ελλάδος   για τη Μόσχα.

Απορίας άξιον   πώς ο Άρειος Πάγος δεν αντελήφθη την παγίδα του κ. Τσίπρα και τους συνειρμούς που παραπέμπουν σε εφιαλτικές εποχές. Κανένας δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τον τίτλο της χώρας μας, που θεωρείται ιερός, για πολιτικά παιχνίδια, και μάλιστα όταν αυτά παραπέμπουν σε εθνικό διχασμό.

Ο κ. Τσίπρας, αντί να παραμείνει στη σιωπή, ξαναβγήκε στο προσκήνιο για να «σώσει» δήθεν την Ελλάδα. Αυτός που:

1/ Εγκαινίασε τις μαθητικές απεργίες και τις καταλήψεις σχολείων στην παιδεία.

2/ Ως μαρξιστής του ΚΚΕ Εσωτερικού μεταπήδησε στην Αριστερά του Αλέκου Αλαβάνου, για να παρουσιαστεί αργότερα ως σωτήρας της οικονομίας.

3/ Με απατηλά συνθήματα κέρδισε την ψήφο των Ελλήνων το 2015, έγινε πρωθυπουργός και βύθισε τη χώρα σε ένα ακόμη βαθύ Μνημόνιο, δεσμεύοντας τη χώρα για δεκαετίες.

4/ Έκανε δημοψήφισμα και πέταξε στα σκουπίδια — έστω και εσφαλμένη — την ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

5/ Έφερε την οικονομία σε πλήρη κατάρρευση και οδήγησε τον λαό σε φτώχεια και οικονομική ασφυξία.

6/ Παρέδωσε το όνομα, τη γλώσσα και την εθνότητα της «Μακεδονίας» στους Σκοπιανούς και αντιμετώπισε τις ογκώδεις συγκεντρώσεις των Ελλήνων πατριωτών σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Πρέσπες ως «όχλο».

7/ Προβάλλεται ξανά ως σωτήρας της χώρας, ενώ υπήρξε πολιτικός που πολλοί ταύτισαν με ανοχή απέναντι σε ακραίες ομάδες και με γεγονότα που στιγμάτισαν την Αθήνα.

8/ Η κυβέρνησή του, γεμάτη σκάνδαλα, διάλυση και χάος, οδήγησε τη χώρα σε διεθνή διασυρμό, ανυποληψία και χλευασμό.

9/ Κάλεσε τον Recep Tayyip Erdoğan να διατυπώσει επισήμως τις διεκδικήσεις του και είπε το αμίμητο ότι «το Αιγαίο είναι για τα ψάρια». Μόνο που τώρα τα ψαρεύουν τα τουρκικά ψαροκάικα.

10/ Αποδείχθηκε ανίκανος και ακατάλληλος να κυβερνήσει τη χώρα.

Κι όμως, αυτόν προβάλλουν κατά κόρον τα ΜΜΕ ως μελλοντικό «σωτήρα». Και μη χειρότερα. Πού ακόμη θα κατρακυλήσουμε με τέτοια νοοτροπία; (27/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org