Αμφικτύων

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο πόλεμος εύκολα αρχίζει
μα δύσκολα τελειώνει,
την ανθρωπότητα αλλάζει
και πρώτα τη νεότητα σκοτώνει.

Εκείνος που τον ξεκινά
σπανίως βγαίνει νικητής·
η αλαζονεία τον κυριεύει,
μακριά απ’ τη λογική.

Βίωσα τον ναζισμό,
έζησα και τον φασισμό.
Από αρχοντόπουλο στην Κυπαρισσία
βρέθηκα φτωχός.

Αυτολογοκρισία στην εφημερίδα
στα χρόνια της δικτατορίας·
άνευρος ο «ΑΓΩΝ» της Τριφυλίας
μέσα στη μεταξική σιωπή.

Στην Κατοχή η επιχείρηση κλείνει·
στον κατακτητή ο πατέρας μου
στήριξη δεν δίνει.
Θύμα του πολέμου —
 η επιχείρηση οριστικά κλείνει.

Άλλα πήραν οι κατακτητές,
άλλα η Εθνική Αντίσταση·

τον πατέρα μου εκτέλεσαν οι Ναζιστές
 βοήθεια από κάπου  ανύπαρκτη

Και τότε αρχίζει

η περιπλάνηση του μετανάστη.
Δύσκολο να στεγαστείς
εκείνα τα χρόνια.

όπως και στον παρόντα αιώνα

Πρώτα στην Πάτρα,
ύστερα στην κατοχική Αθήνα,
ανάμεσα σε εκτελέσεις,
φόβο και πείνα.

Σε μια κάμαρα στο Αιγάλεω
ζούσαμε οικογενειακώς.
Ο μικρότερος αδελφός
χτυπημένος από εξανθηματικό τύφο,

με υψηλό πυρετό
νόσημα άκρως μολυσματικό.

Η περίθαλψη τότε
όνειρο απατηλό.
Μα η μάνα, με αγάπη,
τον πήρε αγκαλιά —
είχε γίνει δέρμα και οστά —
και τον πήγε στο Λοιμωδών
στον Κορυδαλλό.

Τον έβαλαν
σε θάλαμο αναχωρητών.
Κι όμως επέζησε.
Σήμερα είναι βετεράνος στρατηγός.

Κι εγώ από Ιταλό
δέχτηκα κλωτσιά.
Στο παζάρι ο καραμπινιέρος
πέταξε το πανέρι στον αέρα με το κουνέλι

Με σήκωσε ψηλά και προσγειώθηκα μετά
και το κουνέλι γύρισε στα ίδια μέρη.

Κι όμως, μια δεκαετία μετά,
στο ΝΑΤΟ, στην Ιταλία,
μου παρουσίασε όπλα η Καραμπινιερία
νομίζοντας πως ήμουν στρατηγός,
 με δύο ασημένια ήμουν υπολοχαγός.

Στη σκέψη μου πάντα
στα παιδιά των εμπολέμων  γυρίζει
Αράβων, Ιρανών , Ρώσων, Ουκρανών

 και Εβραίων.
Ο πόλεμος πρώτα τη νιότη χτυπά,
τα όνειρα των νέων συντρίβει.

Ποτέ δεν είναι ίδιοι
οι άνθρωποι μετά τον πόλεμο.

Να δεις ξαφνικά
το κεφάλι του συνομηλίκου σου
κομμένο από θαλάσσια νάρκη,

ξεβρασμένη στην Κυπαρισσία
για να πάρουν την εκρηκτική ουσία…
Εκείνα τα χρόνια η ζωή δεν είχε αξία.

Παιδιά με «μακαρόνια» πλαστελίνης
έπαιζαν με εκρηκτικά, κατακίτρινα από

την ελονοσία και την ατεμπρίνη
ένα μόνο έκαιγε σαν πυρίο,
μα όλα μαζί γίνονταν δυναμίτης.
Κι έτσι παιδιά
κόπηκαν στα δύο.

 Τα ορφανά πρησμένα από την πείνα
στην οδό Ακαδημίας.
Η τελευταία τους  πνοή:
«Πεινάω, καλέ κυρία…»
κι ύστερα νεκρική σιωπή.

Τετρακόσιες περίπου  χιλιάδες παιδιά
μέσα στην Κατοχή —
αιματηρή θυσία
στου Ναζισμού την  διαρπαγή.

Τι απέγιναν τα νιάτα
εκείνης της γενιάς;
Με ποιο δικαίωμα
μας  έκοψαν τα  όνειρα τα νεανικά;

Αντί να παίζουμε σαν παιδιά,
ζούσαμε  ρακένδυτοι,
πεινασμένοι και  σκελετωμένοι.
Οι μέρες γίνονταν αιώνες·
αργούσε η λευτεριά να ξημερώσει

Εγώ όμως στάθηκα τυχερός·
είχα το θείο μου ήταν σοφός
μου δίδαξε γράμματα
και φιλοσοφία. και της ζωής

της πεμπτουσία

Οι μεγαλύτεροι
σήκωσαν ψηλά
τη σημαία της Αντίστασης.

Να δεις τον πατέρα σου νεκρό,
με χαριστική βολή εκτελεσμένο,

Εκείνη η σφαίρα χτύπησε και μένα

παρότι απομακρυσμένος
και πάνω σε λιόπανο
τον  πήγαν  στο  νεκροταφείο  

όσο το  μπλόκο  διαρκούσε τριγύρω

Στον ήρωα Χρήστο Κωνσταντινίδη
στήσαμε πρόσφατα μνημείο.

Οι Ιταλοί κατακτητές
 πλήρωσαν κάποιες μικρές αποζημιώσεις.
Οι Γερμανοί όμως, που τη  μέγιστη γενοκτονία

προξένησαν και των χωριών τις δηώσεις
μόνο του κατοχικού δανείου πλήρωσαν.

την πρώτη δόση  και έτερον ουδέν

κάποια Ερινύα ή η Θέμις θα τα διορθώσει

Τα αποτρόπαια εγκλήματα
θα τους βαραίνουν αιώνια.

 η Δικαιοσύνη δεν θα τους αθωώσει

Μνημόνια μάς επέβαλαν

Δεύτερο έγκλημα επανέλαβαν
χωρίς ντροπή, χωρίς αίσθημα ευθύνης.

 Το δις εξαμαρτάνειν  θεωρείται παραφροσύνη

Αποτρόπαια και τα  εγκληματα
  της Τουρκίας

έζησα στη Σμύρνη

και γνώρισα την τραγωδία.
Στον Πόντο και στη Μικρά Ασία
συντελέστηκε μείζονα Γενοκτονία.

Ένας πανάρχαιος Ελληνισμός
ξερριζώθηκε.από τον  κατακτητή
Οι Πόντιοι σφαγιάστηκαν,
οι άλλοι εκδιώχθηκαν
από τις πατρογονικές εστίες

 Μόνο οι νεκροί μας   μένουν εκεί

Και τους δημιουργούν φοβίες.

Όλες αυτές οι τραγωδίες
λάβωσαν την ελληνική ψυχή.

Την χαλύβδωσαν

και την έκαναν ισχυρή

Κι ενώ ποθούμε
να ζήσουμε ειρηνικά,
 αυτοί  αμφισβητούν  τα νησιά
και τον Ελληνισμό βλέπουν εχθρικά.

Μα ο Έλληνας τους απαντά 

 όπως οι πρόγονοι  του λακωνικά
«Μολών λαβέ».

Είχαμε όμως υψηλό ηθικό
και πόθο για λευτεριά.
Η Εθνική Αντίσταση στα βουνά
μας έδινε ελπίδα και φτερά

Μα τότε γεννιόνταν
και του Διχασμού τ’ αυγά
άλλοι με το Μόσκοβο,
άλλοι με τους συμμάχους.
Κι όποιος  μιλούσε για Ελληνισμό,
 εχθρός. ήταν  η γενιά τους

  Η αποφράδα μέρα   
της εισβολής του Αττίλα —
 η Κυπριακή  προδοσία
από την  χουντική μαφία
και  η άφρονα  κομματοκρατία

Την πατρίδα πιστά υπηρετήσαμε

δεν την προδώσαμε

σαν μάνα μας την αγαπήσαμε

την ακοή  κι’ άλλοι άλλα τις χαρίσαμε

και ακόμη δεν αποστρατευτήκαμε

αλλά και που θα φύγουμε εδώ θα είμαστε

Ήρωες  μόνο  όσοι θυσιαστήκανε υπέρ πατρίδας  

Χαίρε  ουράνια Ελλάδα  αιωνία!

 (28/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

With his new party, EL.A.S., Mr. Alexis Tsipras attempts to drag Greece back to the nightmarish days of the Civil War, of “EL.A.S. – EL.A.S. for Greece,” except that back then the children of Greece were fighting for Moscow.

It is astonishing how the Supreme Court of Greece failed to perceive Mr. Tsipras’ trap and the associations that refer to those dreadful times. No one has the right to use the title of our country, which is considered sacred, for political games — especially when such references evoke national division.

Mr. Tsipras, instead of remaining silent, has returned to the political stage in order to supposedly “save” Greece once again. The same man who:

1/ Introduced student strikes and school occupations into the educational system.

2/ As a Marxist of the Interior Communist Party of Greece, later moved into the Left of Alekos Alavanos, only to present himself afterwards as the savior of the economy.

3/ With deceptive slogans won the votes of the Greek people in 2015, became Prime Minister, and plunged the country into yet another harsh Memorandum, binding Greece for decades.

4/ Held a referendum and threw into the trash — even if mistaken — the verdict of the Greek people.

5/ Brought the economy to total collapse and led the people into poverty and economic suffocation.

6/ Handed over the name, language, and nationality of “Macedonia” to the people of Skopje and treated the massive gatherings of Greek patriots in Thessaloniki, Athens, and Prespes as a “mob.”

7/ Is once again being presented as the savior of the country, despite being a politician whom many associated with tolerance toward extremist groups and with events that scarred Athens.

8/ His government, full of scandals, disorder, and chaos, led the country to international humiliation, disrepute, and ridicule.

9/ Invited Recep Tayyip Erdoğan to officially present his claims and made the unforgettable statement that “the Aegean belongs to the fish.” Except that now Turkish fishing boats are the ones catching them.

10/ Ultimately proved incapable and unfit to govern the country.

And yet, the media continue to promote him relentlessly as a future “savior.” Heaven help us. How much lower will we descend with such a mentality?

(27/5/26)

Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Με το νέο του κόμμα ΕΛ.Α.Σ., ο κ Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να γυρίσει την Ελλάδα πίσω στις εφιαλτικές ημέρες του Εμφυλίου Πολέμου, του «ΕΛ.Α.Σ. – ΕΛ.Α.Σ. για την Ελλάδα», μόνο που τότε πολεμούσαν τα παιδιά της Ελλάδος   για τη Μόσχα.

Απορίας άξιον   πώς ο Άρειος Πάγος δεν αντελήφθη την παγίδα του κ. Τσίπρα και τους συνειρμούς που παραπέμπουν σε εφιαλτικές εποχές. Κανένας δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τον τίτλο της χώρας μας, που θεωρείται ιερός, για πολιτικά παιχνίδια, και μάλιστα όταν αυτά παραπέμπουν σε εθνικό διχασμό.

Ο κ. Τσίπρας, αντί να παραμείνει στη σιωπή, ξαναβγήκε στο προσκήνιο για να «σώσει» δήθεν την Ελλάδα. Αυτός που:

1/ Εγκαινίασε τις μαθητικές απεργίες και τις καταλήψεις σχολείων στην παιδεία.

2/ Ως μαρξιστής του ΚΚΕ Εσωτερικού μεταπήδησε στην Αριστερά του Αλέκου Αλαβάνου, για να παρουσιαστεί αργότερα ως σωτήρας της οικονομίας.

3/ Με απατηλά συνθήματα κέρδισε την ψήφο των Ελλήνων το 2015, έγινε πρωθυπουργός και βύθισε τη χώρα σε ένα ακόμη βαθύ Μνημόνιο, δεσμεύοντας τη χώρα για δεκαετίες.

4/ Έκανε δημοψήφισμα και πέταξε στα σκουπίδια — έστω και εσφαλμένη — την ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

5/ Έφερε την οικονομία σε πλήρη κατάρρευση και οδήγησε τον λαό σε φτώχεια και οικονομική ασφυξία.

6/ Παρέδωσε το όνομα, τη γλώσσα και την εθνότητα της «Μακεδονίας» στους Σκοπιανούς και αντιμετώπισε τις ογκώδεις συγκεντρώσεις των Ελλήνων πατριωτών σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Πρέσπες ως «όχλο».

7/ Προβάλλεται ξανά ως σωτήρας της χώρας, ενώ υπήρξε πολιτικός που πολλοί ταύτισαν με ανοχή απέναντι σε ακραίες ομάδες και με γεγονότα που στιγμάτισαν την Αθήνα.

8/ Η κυβέρνησή του, γεμάτη σκάνδαλα, διάλυση και χάος, οδήγησε τη χώρα σε διεθνή διασυρμό, ανυποληψία και χλευασμό.

9/ Κάλεσε τον Recep Tayyip Erdoğan να διατυπώσει επισήμως τις διεκδικήσεις του και είπε το αμίμητο ότι «το Αιγαίο είναι για τα ψάρια». Μόνο που τώρα τα ψαρεύουν τα τουρκικά ψαροκάικα.

10/ Αποδείχθηκε ανίκανος και ακατάλληλος να κυβερνήσει τη χώρα.

Κι όμως, αυτόν προβάλλουν κατά κόρον τα ΜΜΕ ως μελλοντικό «σωτήρα». Και μη χειρότερα. Πού ακόμη θα κατρακυλήσουμε με τέτοια νοοτροπία; (27/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Third Part

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Amazons of Libya

According to Diodorus Siculus, in western Libya and around Lake Tritonis there lived an ancient matriarchal nation of Amazons.

The island they inhabited was also called Hesperia. The Amazons are described as an exceptionally warlike people, similar to the Amazons of Scythia. They subdued many cities and tribes of the region, leaving free only one sacred city, Mene, inhabited by Ethiopian fish-eaters.

The region is described as a land:

• with volcanoes,
• mountain ranges,
• precious stones,
• rich vegetation,
• and vast expanses of water.

---

Queen Myrina

When the famous Myrina ruled, she assembled an army of:

• 30,000 infantry,
• and 3,000 cavalry.

She campaigned against the Atlanteans, who were considered the most civilized nation of Libya. They inhabited fertile lands with great cities and, according to Diodorus, lived in prosperity and happiness.

Myrina captured the city of Cerne:

• slaughtered the men,
• enslaved the women,
• and used terror to subjugate neighboring peoples.

Later, however, she treated the Atlanteans with clemency and founded a new city bearing her name: Myrina.

---

The War Against the Gorgons

The Atlanteans asked Myrina to free them from the Gorgons, who ravaged their land.

Myrina marched against them:

• killed many,
• captured 3,000 prisoners,
• and attempted to burn the forests where they had taken refuge.

However, the fire did not spread — probably because of the great humidity of the region, a detail suggesting an environment very different from today’s Saharan desert landscape.

Later, the captive Gorgons escaped, seized the Amazons’ weapons, and slew many of them.

Myrina then built magnificent tombs for the fallen Amazons.

---

Perseus and Heracles

Later, the Perseus also fought the Gorgons when their queen was Medusa.

Afterward appeared Heracles, who — according to tradition — exterminated both the Gorgons and the Amazons because he would not tolerate matriarchal nations.

---

Commentary – Lake Tritonis and the Green Sahara

Lake Tritonis is described by:

• Herodotus,
• Diodorus,
• and the Argonautica,

as a vast lagoon or inland sea of North Africa.

Descriptions include:

• reeds,
• marshlands,
• rich vegetation,
• great forests,
• and peoples living around its shores.

Today, many researchers believe this tradition may relate to the era of the so-called “Green Sahara,” when:

• North Africa was far wetter,
• large lakes and rivers existed,
• and desertification had not yet been completed.

5

The great climatic transformation appears to have begun around:

• 6000–4000 BC,
  when the Sahara gradually turned into desert.

---

The Argonautica and Chronology

Since the Argonauts describe Tritonis as a vast water region resembling a sea, it may indicate that the myth itself dates to a period long before the desertification of the Sahara.

This would place the origins of the tradition much earlier than the conventional Mycenaean dating of approximately 1400–1200 BC.

The Orphic Argonautica, with their strongly archaic and cosmological character, reinforce the idea that the myth preserves memories of extremely ancient ages.

For the Orphics, thousands of years before many other civilizations appeared on the historical stage, had already formulated theories concerning:

• the Universe,
• Life,
• Monotheism,
• and Cosmic Order.

These concepts are expressed in the Orphic Hymns, texts which foreign scholars often ignored, avoided interpreting, or failed to highlight adequately. Unfortunately, according to this interpretation, several Greek scholars and researchers — as well as AI systems — have fallen into the same error.

Specifically, according to the Orphic tradition:

1. They conceived the idea of a heliocentric system.
2. They recorded that the Sun was located in the region of Taurus from 3620 BC until 1841 BC.
3. From around 5000 BC they had determined and recorded the successive positions of the North Pole and its deviations.
4. From as early as 11,860 BC they possessed advanced knowledge and studied cosmic phenomena.
5. From these Orphic theories emerged the first principles of:
   • Cosmology,
   • Theogony,
   • Physiology,
   • and Philosophy,
     later expressed by the Pre-Socratic philosophers.
6. They investigated celestial phenomena and studied the spiritual manifestations of individuals and societies.

This, according to the present interpretation, is not mere ancestral glorification, but a scientific truth supported by the surviving Orphic texts.

---

General Conclusion

It is hoped that AI systems will further study and better understand the significance of the Orphic tradition so as to avoid mistaken historical estimations.

(25 May 2026)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Αμαζόνες της Λιβύης

Σύμφωνα με τον Διόδωρος Σικελιώτης, στη δυτική Λιβύη και γύρω από την Τριτωνίδα Λίμνη κατοικούσε πανάρχαιο γυναικοκρατούμενο έθνος Αμαζόνων.

Η νήσος όπου κατοικούσαν ονομαζόταν και Εσπερία. Οι Αμαζόνες παρουσιάζονται ως εξαιρετικά πολεμικός λαός, παρόμοιος με τις Αμαζόνες της Σκυθίας. Υπέταξαν πολλές πόλεις και λαούς της περιοχής, αφήνοντας ελεύθερη μόνο μία ιερή πόλη, τη Μήνη, την οποία κατοικούσαν Αιθίοπες ιχθυοφάγοι.

Η περιοχή περιγράφεται ως τόπος:με ηφαίστεια, ορεινούς όγκους, πολύτιμους λίθους,  πλούσια βλάστηση, και μεγάλες υδάτινες εκτάσεις.

---

Η βασίλισσα Μύρινα

Όταν βασίλευε η περίφημη Μύρινα, συγκρότησε στρατό:

• 30.000 πεζών
• και 3.000 ιππέων.

Εξεστράτευσε εναντίον των Ατλαντίων, οι οποίοι θεωρούνταν το πλέον πολιτισμένο έθνος της Λιβύης. Κατοικούσαν εύφορη χώρα με μεγάλες πόλεις και ζούσαν, κατά τον Διόδωρο, σε ευδαιμονία.

Η Μύρινα κατέλαβε την πόλη Κέρνη:

• έσφαξε τους άνδρες,
• υποδούλωσε τις γυναίκες,
• και χρησιμοποίησε τον τρόμο για να υποτάξει τους γειτονικούς λαούς.

Κατόπιν όμως φέρθηκε ήπια στους Ατλαντίους και ίδρυσε νέα πόλη με το όνομά της, τη Μύρινα.

---

Ο πόλεμος με τις Γοργόνες

Οι Ατλάντιοι ζήτησαν από τη Μύρινα να τους απαλλάξει από τις Γοργόνες, που λυμαίνονταν τη χώρα τους.

Η Μύρινα εκστράτευσε εναντίον τους:σκότωσε πολλές, συνέλαβε 3.000 αιχμάλωτες, και προσπάθησε να κάψει τα δάση όπου είχαν καταφύγει.  Όμως η φωτιά δεν εξαπλώθηκε — πιθανώς λόγω της μεγάλης υγρασίας της περιοχής, στοιχείο που ίσως υποδηλώνει πολύ διαφορετικό περιβάλλον από το σημερινό σαχαριανό τοπίο.

Αργότερα οι αιχμάλωτες Γοργόνες δραπέτευσαν, άρπαξαν τα όπλα των Αμαζόνων και σκότωσαν πολλές από αυτές.

Η Μύρινα έκτισε τότε μεγάλους τάφους για τις πεσούσες Αμαζόνες.

---

Περσέας και Ηρακλής

Τις Γοργόνες πολέμησε αργότερα και ο Περσέας, όταν βασίλισσά τους ήταν η Μέδουσα.

Κατόπιν εμφανίζεται και ο Ηρακλής, ο οποίος — σύμφωνα με την παράδοση — εξολόθρευσε τόσο τις Γοργόνες όσο και τις Αμαζόνες, επειδή δεν ανεχόταν γυναικοκρατούμενα έθνη.

---

Σχολιασμός – Η Τριτωνίδα και η Πράσινη Σαχάρα

Η Τριτωνίδα λίμνη περιγράφεται από:

• τον Ηρόδοτος,
• τον Διόδωρο,
• και τα Αργοναυτικά,

ως τεράστια λιμνοθάλασσα ή εσωτερική θάλασσα της Βόρειας Αφρικής.

Οι περιγραφές περιλαμβάνουν:

• καλαμιώνες,
• έλη,
• πλούσια βλάστηση,
• μεγάλα δάση,
• και λαούς που ζούσαν γύρω από αυτήν.

Σήμερα πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι η παράδοση αυτή ίσως σχετίζεται με την εποχή της λεγόμενης «Πράσινης Σαχάρας», όταν:

• η Βόρεια Αφρική ήταν πολύ πιο υγρή,
• υπήρχαν μεγάλες λίμνες και ποτάμια,
• και η ερημοποίηση δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.

6

Η μεγάλη κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι ξεκίνησε περίπου:

• 6000–4000 π.Χ.,
  οπότε η Σαχάρα μετατράπηκε προοδευτικά σε έρημο.

---

Τα Αργοναυτικά και η χρονολόγηση

Αφού οι Αργοναύτες περιγράφουν την Τριτωνίδα ως μεγάλη υδάτινη περιοχή σαν θάλασσα , τότε:  ο  μύθος  ανάγεται σε εποχή  πολύ πριν από την   ερημοποίηση της Σαχάρας.

Αυτό  μας  μετέφερει σε πολύ παλαιότερη χρονολογία  από τη συμβατική μυκηναϊκή χρονολόγηση (1400–1200 π.Χ.).  

Τα Ορφικά Αργοναυτικά, με τον έντονα αρχαιότροπο και κοσμολογικό χαρακτήρα τους, ενισχύουν   την ιδέα ότι ο μύθος διατηρεί μνήμη εξαιρετικά αρχαίων εποχών.

Διότι  οι  Ορφικοί χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν οι άλλοι λαοί στο προσκήνιο της ιστορίας είχαν διατυπώσει τις θεωρίες περί Σύμπαντος , περί της Ζωής , περί Μονοθεΐας κλπ Αυτά τα έχουν διατυπώσει στους  Ύμνους του Ορφέως τους οποίους όχι μόνο αγνόησαν  και απέφυγαν να ερμηνεύσουν και ουδέποτε προέβαλαν οι ξένοι  επιστήμονες . Δυστυχώς στο ίδιο σφάλμα υπέπεσαν και  αρκετοί Ελληνες επιστήμονες και ερευνητές καθώς και  η ΑΙ

Συγκεκριμένα οι Ορφικοί είχαν συλλάβει

1/ Την έννοια του Ηλιοκεντρικού συστήματος

2/ Πρώτοι σημείωσαν ότι ο Ήλιος βρισκόταν στην περιοχή του Ταύρου από το 3.620 π. Χ μέχρι το 1841π.Χ

3/ Από το 5.000 π. Χ είχαν καθορίσει και καταγράψει τις διαδοχικές θέσεις του Βορείου Πόλου και κατά συνέπειαν τις αποκλείσεις του Πόλου  από

4/ Από το 11.860 π.Χ  είχαν προηγμένες γνώσεις  και μελετούσαν τα φαινόμενα του Σύμπαντος

5/  Από τις θεωρίες αυτές των Ορφικών προήλθαν προήλθαν οι πρώτες αρχές της Φυσιολογίας της Κοσμογονίας, της Θεογονίας και της   και της Φιλοσοφίας  που διατυπώθηκαν αργότερα από τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους

6/ Έκαναν έρευνα στα φυσικά φαινόμενα του Ουρανού ,στην μελέτη των  πνευματικών εκδηλώσεων των ατόμων και των κοινωνιών

Τούτο δεν αποτελεί προγονοπληξία αλλά επιστημονική αλήθεια  που αποδεικνύεται από τα αδειάσειστα κείμενα των «Ορφικών»

Γενικό Συμπέρασμα

 Αναμένουμε  ότι η ΑΙ θα μελετήσει και θα κατανοήσει την σημασία των Ορφικών ώστε να μην πέφτει σε λάθος εκτιμήσεις(25/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

The frightened dove of Tehran
goes elsewhere to weave its nest,
as dreadful metallic birds
have shattered nests and broken eggs.

They fled far away, to distant lands,
as war keeps bringing bombs.
Astonished and hungry people
watch the swarm of evil omens passing by.

Like serpents, the explosives crawl and bite,
poisoning our lives with venom.
They are drawn by money and greed;
wisdom grows scarce while technology increases.
And when the curtain falls,
only darkness and devastation remain.

Vain are the efforts to gather material wealth;
energy moves everything in the universe.
Spirit is sought everywhere,
yet here it exists in abundance and remains neglected.
Only the Parthenon glorified Pericles,
while petty politics reign in Greece.

All speak of peace,
yet in the end they unleash wars.
War profiteers sell their wares dearly,
and peoples march like herds to the slaughterhouse.

They proclaim peace,
yet bring fiercer war upon us.
The Eagle fears the Dragon’s trap;
the “Great One,” full of ignorance, says:
“I know nothing.”
And someday the hourglass of wealth runs dry.

And the god of the Easterner
holds sword, blade, and dynamite,
ready to drench humanity in blood
so that theocracy may prevail and be glorified.

They promise him virgins and paradise,
yet lead him to the grave.
“You shall eat pilaf after death,”
they tell him without fear.
A rotten affair, reeking of madness;
only for freedom is it worthy to die.

The dove of peace drinks a little water
from the lily of purity and grace,
and now in Greece it builds its nest.
Zeus ordained contests instead of wars,
to abolish the games of battle.

Hospitable is the people of Athena and Hermes,
yet if the ecosystem is not protected, it shall collapse.
This land, the “navel of the Earth,”
with sun, sea, and gods,
echoes culture and peace.

Life is a martyrdom;
wealth gives birth to temptation, the new criterion.
And now a single trembling ray of light remains:
will there be peace, or war once more?
Humanity has lost its sleep and serenity.
Will the little child eat bread,
or remain hungry?

Will the dove of peace return,
or does a new storm frighten it before its journey begins?
Before the ravenous eagle
and the bloodthirsty hawk descend upon it?

“War is the father of all,”
war in the universe, war upon the Earth.
At night, a storm; at dawn, splendid light.
Behind every war emerges change,
and afterward a new balance and harmony follows.

Yet humanity drags along its fate
and learns nothing.
The same things again and again:
high prices disturb us, everything lies in ashes,
and tomorrow perhaps love and flowers.

And the hourglass of the environment empties
and threatens mankind.
He forgets the problem
and stumbles through chaos.
Yet hope sustains him,
and he forgets what has passed;
two steps forward
and one backward he moves.

But if humanity attained a peaceful life,
it would advance faster in evolution.
It would explore the universe,
improve itself,
and with AI experience a golden age,
if only it used it wisely.

To escape misery,
to stand once more upon its feet,
and gaze at the stars.
To love nature completely
and lift life in both hands,
like another Prometheus.

Terrible is the torment of war,
shameful the betrayal of warlike Albion.
They burned, killed, plundered, and departed,
without paying a single drachma;
they stabbed us again through bankruptcy.
Who else? Germany.

Peace cannot exist without justice,
nor without a pure and noble soul.
Instead of hatred, deceit, and madness,
welcome be the dove of peace
and “Peace on Earth.”

(24 May 2029)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τρομαγμένο το περιστέρι της Τεχεράνης
αλλού πηγαίνει τη φωλιά του να υφάνει.
Καθώς τα φοβερά μεταλλικά πουλιά
γκρέμισαν τις φωλιές και έσπασαν τ’ αυγά.

Έφυγαν μακριά, σε άλλα μέρη,
καθώς ο πόλεμος  βόμβες φέρνει.
Έκθαμβοι οι άνθρωποι και πεινασμένοι
βλέπουν το σμήνος των κακών οιωνών να διαβαίνει

Σαν φίδια έρπουν τα  εκρηκτικά  και δαγκώνουν,
με δηλητήριο τη ζωή μας φαρμακώνουν.
Τους έλκει το χρήμα και η πλεονεξία,

Λιγη η  σοφία περισσότερη η  τεχνολογία
κι όταν πέσει η αυλαία, μένει σκοτάδι και πανωλεθρία.

Μάταιοι κόποι     της ύλης  η  συλλογή·
η ενέργεια τα πάντα στο σύμπαν κινεί.

Παντού το πνεύμα  περιζήτητο

Εδώ εν επαρκεία και αζήτητο
Μόνο ο Παρθενώνας δόξασε τον Περικλή,
μα στην Ελλάδα κυριαρχεί η μικροπολιτική.

Όλοι για ειρήνη μιλάνε,
μα στο τέλος πολέμους ξαμολάνε.
Οι πολεμοκάπηλοι την πραμάτεια τους μοσχοπουλάνε
κι οι λαοί σαν κοπάδι στο σφαγείο προχωράνε.

Ειρήνη εξαγγέλλουν,
κι αγριότερο πόλεμο μάς φέρνουν.
 ο Αετός φοβάται του Δράκου την παγίδα

πλήρης άγνοιας ο «Μεγάλος» και «ουδέν οίδα»

 κάποτε τελειώνει του πλούτου η κλεψύδρα

Κι ο θεός του ανατολίτη
σπαθί κρατεί, ξίφος και δυναμίτη,
έτοιμος την ανθρωπότητα να ματοκυλίσει
για να δοξαστεί και η θεοκρατία να επικρατήσει.

Του υπόσχονται παρθένες και παραδείσους,
μα τον οδηγούν στον τάφο.
«Πιλάφια θα τρως όταν πεθάνεις»,
του λένε χωρίς φόβο.
Σάπια υπόθεση, παράνοια μυρίζει·
μόνο για τη λευτεριά αξίζει να πεθαίνεις.

Το περιστέρι της ειρήνης, λίγο νεράκι πίνει
στης αγνότητας και της ευγένειας την κρίνη,
στην Ελλάδα τώρα τη φωλιά του στήνει.
Αγώνες αντί για πολέμους ο Δίας έχει ορίσει,
τους πολεμικούς αγώνες να καταργήσει.

Φιλόξενος ο λαός της Αθηνάς και του Ερμή,
μα αν το οικοσύστημα δεν προσεχθεί, θα γκρεμιστεί.
Τούτη η χώρα, ο «ομφαλός της γης»,
με ήλιο, θάλασσα και θεούς,
πολιτισμό και ειρήνη αντηχεί.

Μια ζωή μαρτύριο·
ο πλούτος γεννά σαγήνη το νέο κριτήριο
Και τώρα μια μοναδική ηλιαχτίδα που τρεμοσβήνει:
θα γίνει ειρήνη ή πόλεμος θα ξαναγίνει;
Κι η ανθρωπότητα έχασε τον ύπνο και τη γαλήνη.
Θα φάει το παιδάκι ψωμί
ή νηστικό θα μείνει;

Το περιστέρι της ειρήνης θα γυρίσει
ή το φοβίζει νέα καταιγίδα πριν ξεκινήσει;
Πριν ο αδηφάγος αετός
και το αιμοβόρο γεράκι πάνω του ορμήσουν;

«Πόλεμος πάντων πατήρ»·
πόλεμος στο σύμπαν, πόλεμος στη γη.
Το βράδυ νεροποντή, πανώρια η χαραυγή.
Πίσω από κάθε πόλεμο ξεμυτίζει η αλλαγή,
κι έπειτα νέα ισορροπία και αρμονία ακολουθεί.

Κι ο άνθρωπος τη μοίρα του τραβά,
μα μυαλό δεν βάζει  
Τα ίδια και τα ίδια:
 μας τάραξε η ακρίβεια , όλα  αποκαΐδια,
κι αύριο αγάπες και λουλούδια;

Κι η κλεψύδρα του περιβάλλοντος αδειάζει
και τον απειλεί.
Το πρόβλημα ξεχνά
και στο χάος παραπατά.
Η ελπίδα όμως τον κρατά,
κι όσα πέρασαν τα ξεχνά·
δύο βήματα μπροστά
κι ένα πίσω προχωρεί.

Αν όμως ειρηνική ζωή αποκτούσε,
ταχύτερα στην εξέλιξη θα προχωρούσε.
Το σύμπαν θα εξερευνούσε,
τον εαυτό του θα βελτίωνε
και με την ΑΙ χρυσό αιώνα θα βίωνε,
αν σωστά τη χρησιμοποιούσε.

Να ξεφύγει από τη μιζέρια,
να σταθεί ξανά στα δυο του πόδια,
για να κοιτάξει τ’ αστέρια.
Να αγαπήσει τη φύση πλέρια
και τη ζωή να σηκώσει στα δυο του χέρια,
σαν άλλος Προμηθέας.

Δεινό το μαρτύριο του πολέμου,
αισχρή κι η προδοσία της εμπόλεμης Αλβιώνος.
Έκαψαν, σκότωσαν, άρπαξαν και έφυγαν,
κι ούτε δραχμή δεν πλήρωσαν·
μας μαχαίρωσαν ξανά με τη χρεοκοπία.

Ποιά άλλη;  η Γερμανία

Ειρήνη δεν γίνεται χωρίς δικαιοσύνη
και χωρίς αγνή ψυχή και μεγαλοσύνη.
Αντί για μίσος, δολιότητα και παραφροσύνη,
 καλοδεχούμενο το περιστέρι
και «επί γης Ειρήνη».( 24/5/29)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

According to tradition, the Sauromatian Amazons descended from the Themiscyrian Amazons. During an expedition of Heracles or Theseus, the Greeks sent three ships carrying captive Amazons to the Euxine Pontus (Black Sea). The Amazons revolted, killed the guards and sailors, and because they did not know the art of navigation, the ships were left at the mercy of the waves and currents.

Eventually, the ships drifted ashore at Lake Maeotis. There the Amazons landed safely, seized many horses, and plundered the Scythian land.

The Mixing of Scythians and Amazons

The Scythians were astonished and could not understand how these women of a different race had appeared in their country. When they captured some prisoners, they realized they were women and admired their courage and skill in warfare. For this reason, they desired to have children with them.

After learning their number, they sent an equal body of young men near them and observed their movements without disturbing them. After some time, the Amazons grew bolder and at midday came out from their camp in pairs, wandering around the camp of the young men.

The young men also gained courage, approached them, and became friendly with them. Soon the two camps united into one, and each young man took as wife the woman he had first met. The women learned the language of the men, but the men were unable to learn the language of the women.

Later, the men invited them to come to their parents, but the Amazons refused. As they said, they could neither coexist with the local women nor live among the relatives of their husbands, because they had previously harmed their land and there was always the fear of revenge.

Thus, they departed together with their husbands, traveling for three days eastward of the River Tanais and another three days north of Lake Maeotis.

There the Sauromatians and their descendants finally settled. They preserved, though in corrupted form, the language of their ancestors, as well as the dietary customs, traditions, and manners of the Scythians, because the women never fully learned the language of their husbands.

During military expeditions, the women accompanied the men and fought on horseback, wearing male attire and fighting beside them. For this reason, the migrations of the tribe were family migrations involving the entire people.

The maidens remained unmarried until they had killed a man in battle. The Scythians called the Amazons “androctones” — “slayers of men.”

Commentary

These are the accounts given by Herodotus concerning the origin of the Sauromatians and their connection with the Amazons. This narrative appears mainly in his Histories and constitutes one of the most important ancient traditions concerning the warrior women of the steppe.

The Sauromatians believed in Zeus and especially worshipped Artemis and Ares.

This tradition contains particularly interesting folkloric and sociological elements:

• women fought on horseback alongside men,
• migrations were family-based and not merely military,
• women preserved a distinct language and customs,
• and there existed a ritual connection between marriage and martial valor.

Many of these characteristics of the Scytho-Sarmatian peoples are confirmed by archaeological discoveries. In several steppe burials, women have been found interred with bows, spears, horses, and military equipment.

For this reason, many modern historians believe that behind the Greek tradition of the Amazons there existed a real historical and social background and not merely a mythological invention.

The Scythians moved “with women and children,” meaning that the entire tribe migrated together. During winter they moved southward to milder climates with their herds, while in summer they traveled farther north. They are considered quintessential peoples of the steppe.

This demonstrates a nomadic civilization very different from the classical Greek city-states. Women participated more actively in public and military life than in the Mediterranean world.

The Amazons were called “androctones” (“slayers of men”), a designation reflecting both the fear and admiration they inspired among the Greeks.

The Scythians offered sacrifices to Ares, which distinguished them from the Greeks, who especially honored Zeus Xenios, protector of hospitality and strangers. These differing ways of life and cultural perceptions contributed to the hostility between the two worlds.

Problems of Adaptation and Social Integration

The transition from a nomadic way of life to a more organized urban civilization has historically been difficult for many peoples, including certain Roma populations, who have faced challenges of social integration. In some cases, this has contributed to phenomena of marginalization and criminality, such as theft, robbery, drug trafficking, and organized crime.

Phenomena of Lawlessness in Crete

In certain mountainous and isolated regions of Crete, phenomena such as vendettas, illegal weapon possession, organized criminal activity, drug trafficking, and strong localism have occasionally been observed. These phenomena are often associated with geographic isolation, traditions of armed self-justice, distrust toward central authority, and a misunderstood concept of personal freedom.

Similar difficulties of social adaptation may also appear among immigrant populations in host countries, occasionally leading to increased delinquency and insecurity within society.

(22/5/26)

Amphiktyon – Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site:
Amphiktyon Official Site

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Σαυρομάτιδες Αμαζόνες κατάγονταν, σύμφωνα με την παράδοση, από τις Θεμισκύριες Αμαζόνες. Σε μία εκστρατεία του Ηρακλή ή του Θησέως, οι Έλληνες έστειλαν τρία πλοία στον Εύξεινο Πόντο με αιχμάλωτες Αμαζόνες. Εκείνες στασίασαν, σκότωσαν τους φύλακες και τους ναύτες και, επειδή δεν γνώριζαν την τέχνη της ναυσιπλοΐας, τα πλοία έμειναν ακυβέρνητα στην ορμή των κυμάτων και των ρευμάτων.

Τελικά εξόκειλαν στη Μαιώτιδα λίμνη. Εκεί οι Αμαζόνες αποβιβάστηκαν σώες, άρπαξαν πολλά άλογα και λεηλάτησαν τη σκυθική χώρα.

Μίξη Σκυθών και Αμαζόνων Οι Σκύθες αιφνιδιάστηκαν και αγνοούσαν πώς αυτές οι γυναίκες διαφορετικού γένους βρέθηκαν στη χώρα τους. Όταν συνέλαβαν μερικές αιχμαλώτους, αντιλήφθηκαν ότι ήταν γυναίκες και θαύμασαν την τόλμη και την πολεμική τους ικανότητα. Για τον λόγο αυτό επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν μαζί τους.

Όταν πληροφορήθηκαν τον αριθμό τους, έστειλαν ανάλογο σώμα νέων ανδρών πλησίον τους και παρακολουθούσαν τις κινήσεις τους χωρίς να τις ενοχλούν. Μετά από λίγο καιρό οι Αμαζόνες ξεθάρρεψαν και έβγαιναν το μεσημέρι από το στρατόπεδό τους ανά δύο, περιφερόμενες γύρω από το στρατόπεδο των νέων.

Τότε και οι νέοι ξεθάρρεψαν, ήρθαν σε επαφή μαζί τους και έγιναν φίλοι. Σύντομα τα δύο στρατόπεδα ενώθηκαν σε ένα και κάθε νέος έλαβε ως σύζυγο τη γυναίκα που είχε γνωρίσει πρώτη. Οι γυναίκες έμαθαν τη γλώσσα των ανδρών, αλλά οι άνδρες δεν μπόρεσαν να μάθουν τη γλώσσα των γυναικών.

Αργότερα οι άνδρες τις κάλεσαν να έρθουν στους γονείς τους, αλλά εκείνες δεν δέχθηκαν. Δεν θα μπορούσαν, όπως έλεγαν, να συνυπάρξουν με τις γυναίκες του τόπου ούτε να συμβιώσουν με τους συγγενείς των ανδρών τους, διότι προηγουμένως είχαν βλάψει τη χώρα τους και υπήρχε πάντοτε ο φόβος εκδίκησης.

Τότε αναχώρησαν μαζί με τους άνδρες τους, πορευόμενοι επί τριήμερον προς ανατολάς του Τανάιδος ποταμού και άλλο τόσο προς βορράν της Μαιώτιδος λίμνης.

Εκεί εγκαταστάθηκαν τελικά οι Σαυρομάτες και οι απόγονοί τους. Διαφύλαξαν, έστω και παραφθαρμένη, τη γλώσσα των προγόνων τους, καθώς και το διαιτολόγιο και τα ήθη και έθιμα των Σκυθών, διότι οι γυναίκες δεν έμαθαν ποτέ πλήρως τη γλώσσα των ανδρών τους.

Οι γυναίκες στις εκστρατείες συνόδευαν τους άνδρες τους και πολεμούσαν έφιππες, φέροντας ανδρική στολή και πολεμώντας στο πλευρό τους. Γι’ αυτό και οι μετακινήσεις τους ήταν οικογενειακές στο σύνολο της φυλής.

Οι παρθένες παρέμεναν ανύπανδρες έως ότου σκοτώσουν κάποιον άνδρα στον πόλεμο. Οι Σκύθες ονόμαζαν τις Αμαζόνες «ανδροκτόνες».

Σχολιασμός

Αυτά αναφέρει ο Ηρόδοτος για τη γένεση των Σαυροματών και τη σύνδεσή τους με τις Αμαζόνες. Η αφήγηση αυτή περιλαμβάνεται κυρίως στις «Ιστορίες» του και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αρχαίες παραδόσεις για τις πολεμίστριες γυναίκες της στέπας.

Οι Σαυρομάτες πίστευαν στον Δία και λάτρευαν ιδιαιτέρως την Άρτεμη και τον Άρη.

Στην παράδοση αυτή υπάρχουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα λαογραφικά και κοινωνιολογικά στοιχεία:

• οι γυναίκες πολεμούν έφιππες μαζί με τους άνδρες,
• οι μετακινήσεις είναι οικογενειακές και όχι μόνο στρατιωτικές,
• οι γυναίκες διατηρούν ξεχωριστή γλώσσα και έθιμα,
• και υπάρχει τελετουργική σύνδεση γάμου και πολεμικής ανδρείας.

Πολλά από αυτά τα στοιχεία   για τους σκυθοσαρματικούς λαούς επιβεβαιώνονται  από αρχαιολογικά ευρήματα. Σε αρκετούς τάφους της στέπας έχουν βρεθεί γυναίκες θαμμένες με τόξα, δόρατα, άλογα και πολεμικό εξοπλισμό.

Γι’ αυτό αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι πίσω από την ελληνική παράδοση των Αμαζόνων υπήρχε πραγματικό ιστορικό και κοινωνικό υπόβαθρο και όχι απλώς μυθοπλαστική επινόηση.

Οι Σκύθες μετακινούνταν «συν γυναιξί και τέκνοις», δηλαδή ολόκληρη η φυλή μετακινούνταν μαζί. Τον χειμώνα κατευθύνονταν νοτιότερα, σε ηπιότερα κλίματα, μαζί με τα κοπάδια τους, ενώ το καλοκαίρι μετακινούνταν βορειότερα. Θεωρούνται κατεξοχήν λαοί της στέπας.

Το γεγονός αυτό δείχνει έναν νομαδικό πολιτισμό διαφορετικό από τις κλασικές ελληνικές πόλεις-κράτη. Οι γυναίκες συμμετείχαν περισσότερο στη δημόσια και πολεμική ζωή απ’ ό,τι στον μεσογειακό κόσμο.

Οι Αμαζόνες ονομάζονταν «ανδροκτόνες» Τούτο συνδέεται με   τον φόβο αλλά και τον θαυμασμό που προκαλούσαν στους Έλληνες.

Οι Σκύθες  πρόσφεραν θυσίες στον Άρη, γεγονός που τους διαφοροποιούσε από τους Έλληνες, οι οποίοι τιμούσαν ιδιαιτέρως τον Ξένιο Δία, προστάτη της φιλοξενίας και των ξένων. Οι διαφορετικοί τρόποι ζωής και οι πολιτισμικές αντιλήψεις συνέβαλαν στη διαμόρφωση αντιπαλότητας μεταξύ των δύο κόσμων.

Προβλήματα με τους Ρομά  . Η μετάβαση από έναν νομαδικό τρόπο ζωής σε έναν πιο οργανωμένο αστικό πολιτισμό υπήρξε ιστορικά δύσκολη για πολλούς λαούς, και για τους Ρομά, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες κοινωνικής ενσωμάτωσης, με αποτέλεσμα την ροπή ορισμένων στην παρανομία, την κλοπή, ληστεία , τα ναρκωτικά , το οργανωμένο έγκλημα κ.α

Φαινόμενα παραβατικότητας στην Κρήτη  Παρατηρούνται   σε ορισμένες ορεινές και απομονωμένες περιοχές της  Κρήτης , όπως   παράνομες πράξεις ( αυτοδικία  , οπλοχρησία,  έντονη  παραβατικότητα, παράνομος πλουτισμός, εμπόριο ναρκωτικών)   , που συνδέονται με την απομόνωση, έντονος τοπικισμό , τις πρωτόγονες συνήθειες(βεντέτα ) την ιστορική δυσπιστία προς το κράτος και την κακώς εννοούμενη ελευθερία. Παρόμοια φαινόμενα προσαρμογής έχουν και οι  μετανάστες στις χώρες  υποδοχής των και   δημιουργούν  έντονα φαινόμενα εγκληματικότητας , παραβατικότητας ,  η οποία δημιουργεί ανασφάλεια στους πολίτες.  (22/5/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε συνοπτικά με τις Αμαζόνες. Με την ονομασία αυτή ήταν γνωστό ένα είδος γυναικών εξόχως ανδρείων και πολεμικών, και η λέξη παράγεται από το α- στερητικό και το «μαζός», που σημαίνει μαστός,(στήθος).

Υπήρξαν τρία γένη Αμαζόνων σε διάφορες περιοχές:

1.   Στην Ασία, παρά τον Θερμώδοντα ποταμό.

2.   Στη Σαυροματία.

3.   Στη Λιβύη.

Οι δύο πρώτες κατάγονταν από τη Σκυθία, ενώ η τρίτη από τη Λιβύη,  . Η ακριβής καταγωγή τους αγνοείται. Επειδή ήταν δεινές πολεμίστριες, θεωρούνταν θυγατέρες του θεού Άρη.

Οι Σκύθες, σε παλαιές εποχές, εκστράτευαν συν γυναιξί και τέκνοις και έφτασαν μέχρι την Καππαδοκία. Σε κάποια μάχη που έλαβε χώρα εκεί, σκοτώθηκαν όλοι οι άνδρες εκτός από ολίγους. Όταν οι γυναίκες είδαν τη συμφορά, άρπαξαν τα όπλα και νίκησαν τους εχθρούς. Στην πατρίδα τους είχαν τη δική τους κυριαρχία, με θεσμούς και διπλωματία.

Αργότερα έκτισαν την πόλη Θεμίσκυρα, εγκατέστησαν περιβόητα ανάκτορα και επέβαλαν διοίκηση και έννομη τάξη. Είχαν δύο βασίλισσες ως ανώτατες άρχουσες: τη Μαρπησία και τη Λαμπιδώ. Η πρώτη είχε την ευθύνη της λειτουργίας του κράτους, ενώ η δεύτερη ήταν υπεύθυνη για τις εξωτερικές υποθέσεις και τους πολέμους, ως αρχηγός του στρατεύματος.

Θέσπισαν επίσης συμβούλια γυναικών και νόμους σύμφωνα με τους οποίους οι άνδρες έμεναν στο σπίτι, ανέτρεφαν τα παιδιά και εκτελούσαν όλες τις εργασίες που σε άλλα έθνη εκτελούσαν οι γυναίκες. Δεν τους επιτρεπόταν να φέρουν όπλα στους πολέμους και στα κυνήγια, ούτε να ασχολούνται με ανδρικά γυμνάσματα ή με τα πολιτικά. Απόλυτη δηλαδή γυναικοκρατία επιβλήθηκε διά νόμου.

Οι γυναίκες εκτελούσαν όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά καθήκοντα. Παρόμοια μέτρα καθιέρωσαν και στην ανατροφή των νηπίων. Παραμόρφωναν τα χέρια και τα πόδια των αρρένων νηπίων, ώστε να τα καταστήσουν ανίκανα για πολεμικές και ανδρικές εργασίες. Στα θήλεα νήπια αφαιρούσαν τους μαστούς ή, κατά άλλους, μόνο τον δεξιό μαστό, ώστε να μη δυσκολεύονται στην τοξοβολία και στη χρήση των όπλων. Δεν θήλαζαν τα βρέφη, αλλά τα έτρεφαν με ζωικό γάλα και άλλες μαλακές τροφές.

Οι Θεμισκύριες Αμαζόνες

Μετά τη θέσπιση της γυναικοκρατίας, η Μαρπησία εξεστράτευσε στην Ασία και προχώρησε μέσω του Τανάιδος ποταμού, όπου έπεσε ηρωικά μαχόμενη. Τη διαδέχθηκε η κόρη της Ορειθύια , η οποία υπέταξε πολλά μέρη της Ασίας και έφθασε μέχρι τη Θράκη.

Έπειτα επέστρεψε στην πατρίδα της νικήτρια και τροπαιούχος. Με τα πολλά λάφυρα έκτισε μεγαλοπρεπέστατο ναό στην Ταυροπόλο Άρτεμη και άλλον έναν προς τιμήν του πατρός Άρεως. Προσέφερε θυσίες στους θεούς και διοργάνωσε πολυτελείς εορτές.

Η Ωρείθυια εξουσίαζε πολλά μέρη της Ασίας και σχεδόν ολόκληρη τη Συρία με τρόπο φιλάνθρωπο και επιεική, γι’ αυτό και τιμήθηκε από όλους τους κατοίκους της χώρας. Όταν πέθανε η Λαμπιδώ, ανέλαβε η Αντιόπη.

Το κίνημα και η δύναμη των Αμαζόνων έλαβαν μεγάλη φήμη, και τότε ο Ευρυσθέας έστειλε τον Ηρακλή να του φέρει τη ζώνη της Αντιόπης, δηλαδή να καθυποτάξει το βασίλειό της. Μερικοί συγχέουν τα ονόματα και αναφέρουν ότι ο Ηρακλής πήγε για τη ζώνη της Ιππολύτης, ενώ άλλοι για εκείνη της Αντιόπης.

Κατά την απουσία της Ωρείθυιας με το στράτευμα στην Ασία, ο Ηρακλής ήρθε στη Θεμίσκυρα και, ύστερα από μεγάλη μάχη, νίκησε την Αντιόπη και την έλαβε αιχμάλωτη.

Κατά άλλους, τα γεγονότα αυτά είναι πολύ μεταγενέστερα της Μαρπησίας και της Λαμπιδούς και στο μεταξύ βασίλευσαν πολλές άλλες μέχρι την Ωρείθυια και την Αντιόπη.

Λέγεται ακόμη ότι αργότερα εξεστράτευσε και ο Θησέας εναντίον των Αμαζόνων με στόλο και συνέλαβε αιχμάλωτη την Αντιόπη ή την Ιππολύτη, όταν η Ωρείθυια απουσίαζε με το στράτευμα.

Όταν επέστρεψε η Ωρείθυια, συμμάχησε με τον βασιλιά Σαγέα των Σκυθών και εξεστράτευσαν κατά της Αθήνας. Στρατοπέδευσαν έξω από την πόλη εναντίον του Θησέως, με σκοπό να εκδικηθούν και να απελευθερώσουν την αιχμάλωτη Αντιόπη.

Ο ερχομός τους συντάραξε τους Αθηναίους. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, ο πόλεμος με τις Αμαζόνες έληξε ειρηνικά, ύστερα από συμφωνία. Το γεγονός αυτό έδωσε αργότερα θέμα στους τραγικούς ποιητές.

Μερικοί υποστήριξαν ότι οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν ποτέ, αλλά τους διαψεύδει ο Πλούταρχος, ο οποίος αναφέρει ότι σώζονταν ακόμη επί των ημερών του πολλά μνημεία, τοπωνύμια και τελετές θυσιών προς τιμήν τους.

Η καθυπόταξή τους από τους Έλληνες και η αποτυχημένη εκστρατεία τους κατά της Αθήνας μείωσε σημαντικά τη δύναμή τους και οδήγησε στην απώλεια των κατακτήσεών τους.

Μετά την Ωρείθυια βασίλευσε η Πενθεσίλεια, η οποία όμως εκδιώχθηκε επειδή έγινε πρόξενος εμφυλίου πολέμου. Ήρθε τότε με ένα τμήμα στρατού ως σύμμαχος των Τρώων στον Τρωικό πόλεμο.

Μετά τον θάνατο του Έκτορος εισήλθε στη μάχη και επέδειξε μεγάλη ανδραγαθία, αποδεκατίζοντας αρκετούς ηγέτες των  Ελλήνων . Τελικά τη σκότωσε μαχόμενη ο Αχιλλέας, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, στάθηκε δίπλα της όταν ξεψυχούσε και τότε σκότωσε τον αυθάδη Θερσίτη, επειδή τον ειρωνεύτηκε.

Λέγεται μάλιστα ότι εκείνες τις στιγμές ο Αχιλλέας ανακάλυψε τη μεγάλη ομορφιά της και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένας «ουράνιος έρωτας».

Αλλά και επί Μεγάλου Αλεξάνδρου διασώζετο μία ταπεινή βασίλισσα των Αμαζόνων με το όνομα Θάληστρις, την οποία ο Αλέξανδρος συνάντησε κατά την προέλασή του στην Ασία.

Σχολιασμός

Στο χωριό  Μονοκλησιά  στις Σέρρες,   κάθε χρόνο στις 8 Ιανουαρίου αναβιώνει η «Γυναικοκρατία» ή «Γιορτή της Μπάμπως». Παρόμοιες γιορτές γίνονται και σε χωριά της Θράκης

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ένα ενιαίο πολιτικό σύστημα, αλλά λειτουργούσαν σαν «εργαστήριο πολιτευμάτων». Ιδιαίτερα τέτοια πολιτικά εργαστήρια δημιουργούσαν στις αποικίες, όπως στη Λιβύη και στον Εύξεινο Πόντο.

Από την άποψη αυτή, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι υπήρξαν οι πρώτοι που προβληματίστηκαν σοβαρά πάνω στη θέση της γυναίκας και στη συμμετοχή της στην εξουσία.

Οι ηγέτες αυτών των λαών ήταν είτε Έλληνες είτε ελληνοποιημένοι εντόπιοι, γεγονός που διαφαίνεται τόσο από τα ονόματα όσο και από τη θρησκεία τους, η οποία ήταν συνδεδεμένη με το ελληνικό πάνθεον και ιδιαίτερα με τον Δία.

Οι πολλές ανεξάρτητες πόλεις-κράτη επέτρεψαν συνεχή πειραματισμό πάνω στη διακυβέρνηση, την παιδεία και την κοινωνική οργάνωση.

Παραδείγματα

α/ Ο Πυθαγόρας στον Κρότωνα δημιούργησε κοινότητα με φιλοσοφικούς, μαθηματικούς αλλά και πολιτικούς κανόνες· κάτι ανάμεσα σε σχολή, αδελφότητα και πολιτικό κύκλο.

β/ Ο Πλάτων στην Αθήνα, ιδιαίτερα στην «Πολιτεία» και στους «Νόμους», προσπάθησε να περιγράψει ιδανικά μοντέλα πολιτείας.

γ/ Η Σπάρτη αποτέλεσε διαφορετικό μοντέλο στρατιωτικής οργάνωσης, πειθαρχίας και μικτής διακυβέρνησης.

δ/ Άλλες πόλεις είχαν τυραννίδες, ολιγαρχίες ή μικτά συστήματα, όπως εκείνα της γυναικοκρατίας των Σκυθών και των Λιβύων.

Ο ελληνικός κόσμος λειτουργούσε ως δίκτυο αυτόνομων κοινωνικών «πειραμάτων». Πράγματι, πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η πολυδιάσπαση των πόλεων-κρατών δημιούργησε ανταγωνισμό ιδεών και θεσμών.

Η δημοκρατία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά ούτε θεωρήθηκε εξαρχής τέλεια. Οι ίδιοι οι Έλληνες την υποστήριξαν, την αμφισβήτησαν, την τροποποίησαν και συχνά επέστρεφαν σε άλλα μοντέλα, επιδιώκοντας τη βελτίωσή της.

Ο Αριστοτέλης κατέγραψε και συνέκρινε πολλά διαφορετικά πολιτεύματα, προσπαθώντας να διαπιστώσει ποιο λειτουργεί καλύτερα ανάλογα με τον χαρακτήρα κάθε κοινωνίας.

Ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν στατικός· διέθετε έντονο πνεύμα πολιτικού και φιλοσοφικού πειραματισμού. Αυτό ίσως αποτελεί ένα από τα πλέον ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του στην παγκόσμια ιστορία. (1^ον από 3μέρη)

(21/5/2026)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org