Μήνας: Ιούλιος 2026

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

These are problems that a young person would probably consider insignificant, perhaps even ridiculous. Yet for us elderly people, they are almost insurmountable daily challenges that fill us with anxiety and fear.

On the morning of July 1st, at 9:30 a.m., the electricity in our home was suddenly disconnected. Our landline telephone, laptop, lights, and all electrical appliances stopped working. I checked the electrical panel of our apartment building and realized that the problem did not affect the entire building but only our apartment. I assumed that an electricity bill had never reached me and had therefore remained unpaid.

I telephoned the electricity provider, who confirmed that this was indeed the reason for the disconnection. I pleaded with them to reconnect the service immediately so that I could pay the outstanding amount without delay. However, they informed me that the company’s procedures did not allow this. I explained that I was unable to make a bank transfer using my mobile phone because I do not know how to use such applications.

Their response was that I should go to the nearest mini-market, where someone could help me. I explained that I am 98 years old and that I am also the caregiver of my wife, who has a 97% disability, is confined to a wheelchair, and requires constant care. It was impossible for me to leave her alone and go to the store. Nevertheless, they remained inflexible. I told them that, apparently, company procedures take precedence over human beings, especially over people with disabilities.

Since my children live far away, I thought of an exceptional young man, Dimitris R., who has always stood by us whenever we needed help. I called him, and despite leaving his work, he arrived at 11:00 a.m. and used his mobile phone to complete the bank transfer to the electricity provider.

I then asked when our electricity would be restored. I was told that the provider had already notified the department responsible for reconnections and that, from that point on, I should communicate directly with that service. They assured me that power would be restored within two to three hours.

I immediately contacted the responsible department and pleaded for priority treatment, explaining that there was a person with a severe disability and serious health problems in the house. Unfortunately, they showed no compassion whatsoever. The only response I repeatedly received was, “The electricity will be back within an hour.” The desperate phone calls made by both my wife and me produced no result.

Later that afternoon, my son called me from the United States. When he learned that we were still without electricity, he became deeply concerned, knowing his mother’s condition. He also contacted the responsible department, but his intervention proved equally unsuccessful. He was genuinely astonished by the way public services operate in Greece compared with their counterparts in the United States.

 Finally, our electricity was restored at 6:00 p.m., after eight and a half hours of hardship, anxiety, and waiting.

I cannot help wondering whether the same delay would have occurred under different circumstances, or whether others might have received faster service. What truly matters, however, is that no one took into consideration that this household consisted of two very elderly people, one of whom is living with a severe disability.

This is the daily reality faced by many senior citizens.

I address these words to the Prime Minister, the competent Ministers, and the leaders of all political parties. Hardly anyone speaks seriously about the problems elderly people face as society has been thrust into the digital age without first providing them with the necessary education and training.

During the 1980s and the years that followed, substantial European funds were allocated to educate citizens in the use of new technologies. Unfortunately, those opportunities were not properly utilized. As a result, thousands of elderly people today are unable to carry out even the simplest transactions independently and must rely on the assistance of others.

Now, everyone asks for our vote.

But does anyone truly deserve it?

Amphiktyon (Konstantinos Konstantinidis)
Retired Lieutenant General
Author – Member of the Hellenic Literary Society

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΤΑ ΔΕΙΝΟΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Πρόκειται για προβλήματα που για έναν νέο άνθρωπο θα φαίνονταν ασήμαντα, ίσως ακόμη και γελοία. Για εμάς όμως τους ηλικιωμένους αποτελούν σχεδόν ανυπέρβλητες καθημερινές δοκιμασίες, που μας γεμίζουν αγωνία και φόβο.

Το πρωί της 1ης Ιουλίου, στις 9:30, ξαφνικά διακόπηκε η ηλεκτροδότηση στο σπίτι μας. Σταμάτησαν να λειτουργούν το σταθερό τηλέφωνο, το λάπτοπ, τα φώτα και όλες οι ηλεκτρικές συσκευές. Κοίταξα τον πίνακα της πολυκατοικίας και διαπίστωσα ότι η βλάβη δεν αφορούσε την οικοδομή, αλλά αποκλειστικά το διαμέρισμά μας. Υπέθεσα ότι κάποιος λογαριασμός δεν είχε φτάσει ποτέ στα χέρια μου και είχε παραμείνει απλήρωτος.

Τηλεφώνησα στον πάροχο ηλεκτρικής ενέργειας, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι αυτή ήταν η αιτία της διακοπής. Τους παρακάλεσα να με συνδέσουν ώστε να πληρώσω αμέσως το οφειλόμενο ποσό. Μου απάντησαν όμως ότι οι διαδικασίες της εταιρείας δεν το επιτρέπουν. Τους εξήγησα ότι αδυνατώ να πραγματοποιήσω τραπεζικό έμβασμα μέσω του κινητού τηλεφώνου, επειδή δεν γνωρίζω τον χειρισμό του.

Η απάντησή τους ήταν να μεταβώ στο πλησιέστερο μίνι μάρκετ, όπου κάποιος θα μπορούσε να με βοηθήσει. Τους εξήγησα ότι είμαι 98 ετών, υπερήλικας, και ταυτόχρονα φροντιστής της συζύγου μου, η οποία έχει αναπηρία 97%, είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο και χρειάζεται συνεχή φροντίδα. Ήταν αδύνατον να την αφήσω μόνη και να μεταβώ στο κατάστημα. Παρ’ όλα αυτά, παρέμειναν άτεγκτοι. Τους είπα ότι, όπως φαίνεται, για αυτούς οι διαδικασίες υπερισχύουν των ανθρώπων και ιδιαίτερα των ατόμων με αναπηρία.

Καθώς τα παιδιά μου βρίσκονται μακριά, σκέφθηκα έναν εξαίρετο νέο άνθρωπο, τον Δημήτρη Ρ., που πάντοτε στέκεται δίπλα μας στις δύσκολες στιγμές. Τον κάλεσα και, αφήνοντας τη δουλειά του, ήρθε στις 11:00 το πρωί και πραγματοποίησε από το κινητό του τηλέφωνο το τραπεζικό έμβασμα προς τον πάροχο.

Ρώτησα πότε θα επανασυνδεόταν το ρεύμα. Η απάντηση ήταν ότι είχαν ήδη ειδοποιήσει την αρμόδια υπηρεσία που πραγματοποιεί τις επανασυνδέσεις και ότι πλέον έπρεπε να απευθύνομαι σε αυτήν. Με διαβεβαίωσαν ότι η αποκατάσταση θα γινόταν μέσα στις επόμενες δύο με τρεις ώρες.

Επικοινώνησα αμέσως με την αρμόδια υπηρεσία και παρακάλεσα να δοθεί προτεραιότητα, εξηγώντας ότι στο σπίτι υπάρχει άτομο με βαριά αναπηρία και σοβαρά προβλήματα υγείας. Δυστυχώς, δεν έδειξαν καμία ευαισθησία. Η μόνη απάντηση που λάμβανα ήταν ότι «σε μία ώρα θα έρθει το ρεύμα». Τα αγωνιώδη τηλεφωνήματα, τόσο τα δικά μου όσο και της συζύγου μου, δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Το απόγευμα με κάλεσε ο γιος μου από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν έμαθε ότι εξακολουθούσαμε να είμαστε χωρίς ρεύμα, ανησύχησε ιδιαίτερα, γνωρίζοντας την κατάσταση της μητέρας του. Επικοινώνησε και ο ίδιος με την αρμόδια υπηρεσία, αλλά ούτε η δική του παρέμβαση απέδωσε. Έμεινε πραγματικά άφωνος συγκρίνοντας τη λειτουργία των υπηρεσιών στην Ελλάδα με εκείνη των αντίστοιχων υπηρεσιών στις ΗΠΑ.

«Εδώ είναι Ελλάδα», του απάντησα.

Τελικά, η ηλεκτροδότηση αποκαταστάθηκε στις 6:00 το απόγευμα, δηλαδή έπειτα από οκτώμισι ώρες ταλαιπωρίας, αγωνίας και αναμονής.

Αναρωτιέμαι αν θα υπήρχε η ίδια καθυστέρηση σε άλλες περιπτώσεις ή αν ορισμένοι θα εξυπηρετούνταν ταχύτερα. Αυτό όμως που πραγματικά έχει σημασία είναι ότι κανείς δεν έλαβε υπόψη πως στο συγκεκριμένο σπίτι ζούσαν δύο υπερήλικες άνθρωποι, εκ των οποίων ο ένας είναι άτομο με βαριά αναπηρία.

Αυτή είναι η καθημερινότητα πολλών ανθρώπων της Τρίτης Ηλικίας.

Απευθύνομαι στον κ. Πρωθυπουργό, στους αρμόδιους Υπουργούς, αλλά και στους αρχηγούς όλων των πολιτικών κομμάτων. Κανείς δεν μιλά ουσιαστικά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι από τη βίαιη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, χωρίς να έχει προηγηθεί η αναγκαία εκπαίδευσή τους.

Τη δεκαετία του 1980 και τα επόμενα χρόνια διατέθηκαν σημαντικοί ευρωπαϊκοί πόροι για την εκπαίδευση των πολιτών στις νέες τεχνολογίες. Δυστυχώς, οι ευκαιρίες αυτές δεν αξιοποιήθηκαν όπως έπρεπε. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα χιλιάδες ηλικιωμένοι να αδυνατούν να εξυπηρετηθούν μόνοι τους σε στοιχειώδεις συναλλαγές και να εξαρτώνται από τη βοήθεια τρίτων.

Τώρα όλοι ζητούν την ψήφο μας.

Την αξίζει, όμως, κανείς;

 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org