ΟΜΗΡΟΣ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία
και κάποια Κίρκη τον ελέγχει.
Άλλος έχει προβλήματα υγείας,

κάποιος από τον έρωτα προδομένος

άλλος από την εργασία του απογοητευμένος

κι άλλος στους γιατρούς διαρκώς τρέχει.
ο χρόνος και  η ανάγκη όλους μάς κατέχει

Άλλον κάποια αρρώστια στο σπίτι τον κρατά,
άλλον κάποιο έργο   τον τραβά.
Ένα άτομο ΑΜΕΑ δύσκολα να φροντίζεις,
τον χρόνο τότε δεν πρέπει να τον υπολογίζεις.

Όλοι κρύβουν κάποιο πόθο στην καρδιά
για την πολυπόθητη λευτεριά.
Πως κάποια μέρα ο παντοδύναμος Δίας
θα τους βγάλει από τη δουλεία και τη μαύρη σκλαβιά,
στο ξέφωτο, στην αμμουδιά, στο περιγιάλι
να νιώσουν  αυτοί  χαρά και οι άλλοι

Την ίδια προσμονή είχα κι εγώ.
Προσπάθειες έκανα, το καλοκαίρι τουλάχιστον, να ελευθερωθώ,
να απολαύσω τη θάλασσα και το βουνό,
όπως κάθε καλοκαίρι στο παρελθόν,
στο θερινό μου σπίτι,
που αγναντεύει θάλασσα και βουνό.

Όμως, σαν τον Τάνταλο μέσα στη λίμνη,
που όταν έσκυβε να πιει νερό εκείνο υποχωρούσε,
έτσι κι εμένα η ελευθερία απομακρυνόταν.
Όλες οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες·
μάταιες οι ενέργειες, άσκοπες οι ελπίδες.

Η λευτεριά έγινε το πρόβλημά μου
και η σκλαβιά η κανονικότητά μου.

Σαν το πουλί που έμαθε στο κλουβί,
που τρώει καναβούρι και κεχρί
και κελαηδά για να ξεχάσει
τη μοίρα που δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Υπεράνω των δυνάμεών σου
είναι μια ΑΜΕΑ να την κάνεις υγιή.
 Όμως δεν παραιτείσαι  δε λες:
«Μέχρις εδώ αρκεί». Λες υπομονή

Και νιώθεις σαν ταξιδιώτης
με καπετάνιο ισαλοθραύστη,
ή σαν επιβάτης σε πτήση
με πιλότο που τα έχει χάσει.
Η τύχη σου συνδέθηκε με αυτόν,
στα ευχάριστα και στον χαμό.

Τα όνειρα καλά όταν κοιμάσαι·
ξύπνιος όμως  να ’σαι.
Ν’ αγωνιστείς, μα πάντα εφεδρείες να κρατήσεις
και τις δυνάμεις σου άσκοπα να μην εξαντλήσεις.

Για τα στερνά,
που σαν βουνά ορθώνονται μπροστά,
και μοναδική χαρά απομένει να  αποδράσεις ·
γιατί ό,τι η μοίρα γράφει δεν ξεγράφει.

Να μετράς τις άχαρες ημέρες
και να ελπίζεις ακόμη στο αύριο.
Η ρουτίνα γίνεται ο σταθερός ρυθμός.

«Φάτα όλα», σου λένε συμβουλευτικώς·
μα δεν βλέπεις τον τελειωμό;
Ο χρόνος κονταίνει·
βρίσκεσαι πια προς το τέλος.

Όχι! Μέσα μου καίει κάποιο φως
που με κρατάει ζωντανό.

Αφού έζησα με τούτον τον ρυθμό,
γιατί να εναντιωθώ στο βέλος;
Γιατί να το ρίξω στη σπατάλη
και στην υλική κραιπάλη;
Να μπω της υπερκατανάλωσης στη ζάλη;

Θα ήταν ομολογία
πως λάθος δρόμο είχα πάρει·
της φρόνησης, της περισυλλογής,
του μέτρου και της λιτότητας
θα αρνιόμουν την αξία,
δείχνοντας σαθρή τη φιλοσοφία μου.

Το μαγαζί δεν κλείνει όσο αναπνέεις.
Τα ράφια μη διαλύσεις.
Όσο νέο πράγμα μπορείς να προσφέρεις,
μην τ’ αφήσεις αδειανά.

Τις αιώνιες αξίες
να προσφέρεις δωρεάν.

7/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

On Wickedness

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Wickedness is easily victorious,
if the State so desires.
Violence is painted upon its face;
it always aims at profit,
and folly possesses it,
running ahead of those who pursue it.

You will not find wickedness only among the wealthy;
there you may also find compassion.
If you lend to the poor,
do not calculate interest,
and you may lose what you lent,
receiving ingratitude in the end.

Wickedness sows discord,
bringing the apple of Eris,
dragging countless evils along with it;
with fair words and lies it delights us.
It brings us gifts from Ithaca
like Saint Nicholas at the hearth.

The cause of wickedness is the lack of reason;
it seeks distinction by every means,
through money and through falsehood,
and in extreme circumstances, through bloodshed.

Many have a noble appearance,
yet their soul is black,
full of cunning and darkness.
In the depths of the evil soul lies Hades;
rarely does it change its nature.

Do not be deceived by their attire,
their words and innocent gaze,
nor by their often imaginary wealth,
their flattery and deceit;
look deeper, even into their lineage.

Wickedness will use every means,
provided it achieves its goal.
The harm it causes is of no concern to it,
so long as it brings profit to itself.

For example, it steals things of common utility,
often through gangs of Roma.
It unravels the warp and weft of society.
Another gang, wealthier and more powerful,
steals the money of farmers
and livestock breeders.
Such a person is a hardened criminal;
the punishment should be exemplary,
and the stolen funds returned.

A most grievous misfortune is the wicked neighbor,
who keeps Asia Minor under subjugation.
It has brought genocides upon peoples,
sowing despotism and slavery,
understanding only the barrel of a gun.

Wickedness never remains the same;
it evolves continually.
It becomes criminal and beastly
if not checked at once.
Humanity will shrink in fear.

Among many wicked people,
the one wise person is lost in the mud.
Wickedness, like the Lernaean Hydra,
extends its tentacles everywhere;
the fish rots from the head.

Wickedness harms every good thing
that stands before it.
It will accuse it, slander it,
and perhaps send it to prison or to the grave.
Yet society must not be afraid,
nor surrender.

In our days, the wicked have become so numerous
that if the law were fully applied,
most would end up in prison
and the country would be deserted.
Judges and lawyers would be left unemployed,
and not a few from Parliament as well.

Whoever harms society,
even if he does not strike everyone directly,
sooner or later you too will feel
the arrows of violence and injustice.
Lamentation then will be futile.

Man is a domesticated beast;
animals walk on four legs, he on two.
Civilization has changed him little;
he remains beastly and wicked.
Otherwise, laws would be unnecessary,
and he would obey the commands of Mother Nature.

By his conscience he would correct himself,
for Nature granted him reason as an exception,
making him superior to the animals.

For, as they say, Prometheus
gave one nature to every creature;
only to man did he give many:
some cowardly, wicked, and cunning,
others criminal and bloodthirsty,
pretending to be the strong.

Never turn against everyone.
That is not the mark of the intelligent,
but rather of the wicked and the weak.
Nor should you praise evil
and condemn the good.

First strive to improve yourself,
so that you may judge the actions of others,
and not be one who teaches others
yet fails to keep the law himself.

Living near barbarians,
we have become somewhat barbarized ourselves;
we have forgotten our virtuous
and law-abiding ancestry,
our rich heritage and our virtue.

Whoever greedily appropriates the goods
that Nature granted collectively to all
is considered a thief of the commonwealth.
Like the brave warrior
who, instead of fighting the enemy, plunders;
like the valiant man who prefers stealing,
or the handsome man who prefers adultery to marriage.

The modern ultra-rich,
worshipped like gods and exalted as supreme figures—
states, banks, multinational corporations, shipping empires,
and their owners, materialistic Croesuses.
Alas! Everything will remain behind in this world.
No Croesus can enter Paradise
with immeasurable fortunes,
unless they perform benefactions
for the good of the many.

4 June 2026

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Greek Society of Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΠΕΡΙ ΚΑΚΙΑΣ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ευκολονίκητη η Κακία,
αν το θέλει η Πολιτεία.
Στο πρόσωπό της ζωγραφισμένη η βία,
στο κέρδος πάντα αποβλέπει
και η αφροσύνη την κατέχει,
μπροστά από τους διώκτες της τρέχει.

Κακία δεν θα βρεις μόνο στον πλούτο·
εκεί μπορεί να βρεις και ευσπλαχνία.
Τον φτωχό αν τον δανείσεις,
τόκο μην υπολογίσεις,
και τα δανεικά θα χάσεις,
θα εισπράξεις στο τέλος την αχαριστία.

Διχόνοια η Κακία σπέρνει,
το μήλο της Έριδος φέρνει,
πλήθος κακά μαζί της σέρνει,
με ωραία λόγια και ψεύδη μάς ευφραίνει.

δώρα μας φέρνει από την Ιθάκη

σαν Αη-Βασίλης στο τζάκι

Αιτία της Κακίας η έλλειψη λογικής·
θέλει με κάθε μέσο να διακριθεί,
με το χρήμα και με το ψέμα,
σε ακραίες καταστάσεις και με το αίμα.

Πολλών η όψη είν’ ευγενική,
μα η ψυχή είναι μαύρη,
όλο πανουργία και σκοτάδι.
Στα βάθη της ψυχής του κακού ο Άδης·
σπανίως τη φύση του αλλάζει.

Μη σε πλανέψει η φορεσιά τους,

τα λόγια τους και η αθώα ματιά τους
ούτε τα συχνά ανύπαρκτα λεφτά τους,
η κολακεία τους και η ψευτιά τους·
ψάξε εις βάθος και τη γενιά τους.

Όλα τα μέσα η Κακία θα χρησιμοποιήσει,
αρκεί τον σκοπό της να πετύχει.
Το κακό που θα προξενήσει δεν την ενδιαφέρει,
αρκεί που σε αυτήν κέρδος θα φέρει.

Λόγου χάρη, κλέβει πράγματα κοινής ωφελείας,
συνήθως των Ρομά η συμμορία.
Το υφάδι και το στημόνι χαλά της κοινωνίας.
Άλλη συμμορία, πιο παχιά,
κλέβει χρήματα της αγροτιάς
και της κτηνοτροφίας.
Αυτός σκληρός είναι εγκληματίας·
παραδειγματική να είναι η τιμωρία
και επιστροφή των χρημάτων της ληστείας.

Μέγιστη συμφορά είν’ ο κακός ο γείτονας,
που τη Μικρά Ασία έχει υποδουλωμένη.
Γενοκτονίες στους λαούς έχει φέρει,
απολυταρχία και σκλαβιά σπέρνει,
μόνο την κάννη των όπλων καταλαβαίνει.

Η Κακία ποτέ στα ίδια δεν μένει,
είναι εξελισσόμενη.
Γίνεται εγκληματική, κτηνώδης,
αν άμεσα δεν μπει φρένο.
Η ανθρωπότητα από φόβο θα ζαρώσει.

Στους πολλούς κακούς
ο ένας σοφός χάνεται στη λάσπη.
Η Κακία, σαν τη Λερναία Ύδρα,
παντού πλοκάμια φτιάχνει·
το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι.

Η Κακία βλάπτει κάθε τι καλό
που αντιμέτωπο εμπρός της θα σταθεί.
Θα το κατηγορήσει, θα το λασπώσει,
και ίσως το στείλει στον άλλο κόσμο ή στη φυλακή.
Όμως η κοινωνία δεν πρέπει να φοβηθεί,
ούτε να ενδώσει.

Στις μέρες μας έγιναν τόσοι πολλοί οι κακοί,
που αν ο νόμος εφαρμοστεί,
οι περισσότεροι θα πάνε φυλακή
και η χώρα θα ερημωθεί.
Άνεργοι θα μείνουν δικαστές και δικηγόροι,
και από το Κοινοβούλιο όχι όλοι.

Εκείνος που κακό κάνει στην κοινωνία,
ακόμη κι αν δεν χτυπά τον καθένα ευθεία,
κάποτε κι εσύ θα δεχθείς τα βέλη
της βίας και της αδικίας.
Άσκοπη τότε η θρηνωδία.

Ο άνθρωπος, εξημερωμένο θηρίο·
εκείνα περπατούν στα τέσσερα κι αυτός στα δύο.
Λίγο τον άλλαξε ο πολιτισμός,
κτηνώδης παραμένει και κακός.
Διαφορετικά, νόμο δεν θα χρειαζόταν
και στις εντολές της μητέρας Φύσης θα πειθόταν.

με την συνείδηση του θα διορθωνόταν
Γιατί, κατ’ εξαίρεση, του έδωσε τη λογική
και από τα ζώα τον έκανε να υπερτερεί.

Γιατί, καθώς λένε, ο Προμηθέας
μία φύση έδωσε στον καθένα·
μόνο στον άνθρωπο έδωσε πολλές:
άλλους δειλούς, κακούς και πονηρούς,
κι άλλους εγκληματίες και αιμοσταγείς,
που παριστάνουν τους ισχυρούς;

Ποτέ μη στρέφεσαι εναντίον των πάντων.
Αυτό δεν είναι γνώρισμα των ευφυών,
αλλά μάλλον των κακών και αδυνάτων·
ούτε να επαινείς τα κακά
και να κατηγορείς τα καλά.

Πρώτα φρόντισε τον εαυτόν σου
να φτιάξεις,
για να κρίνεις των άλλων τις πράξεις,
και όχι: «Δάσκαλε που δίδασκες
και νόμο δεν εκράτεις».

Κοντά στους βαρβάρους
έχουμε λίγο εκβαρβαριστεί,
λησμονήσαμε τη γενιά μας την ενάρετη
και νομοταγή,
την πλούσια πραμάτεια μας και την αρετή.

Όποιος με λαιμαργία χρησιμοποιεί τα αγαθά
που παραχώρησε η φύση συλλογικά σε όλους,
ληστής θεωρείται του συνόλου.
Όπως ο γενναίος πολεμιστής
που αντί τον εχθρό να πολεμά, ληστεύει·
σαν τον γενναίο που προτιμά να κλέβει,
τον όμορφο που αντί να νυμφευτεί προτιμά να μοιχεύει.

Οι σύγχρονοι βαθύπλουτοι
που σαν θεοί λατρεύονται και ύψιστες μορφές,
κράτη, τράπεζες, πολυεθνικές, εφοπλιστικές,
και οι κάτοχοί τους, Κροίσοι υλιστές.
Φευ! Όλα εδώ θα μείνουν·
δεν χωράνε στον Παράδεισο οι Κροίσοι
και τις αμύθητες περιουσίες,
εκτός κι αν κάνουν υπέρ των πολλών
ευεργεσίες.

4/6/2026
 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

THE GREEK CITIES OF EGYPT – Part 2

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

THE FIRST DYNASTIES – THE FIRST ERA

The first six dynasties—the earliest rulers of Egypt—were Greek gods and demigods, as recorded by Manetho (from 28,125 B.C., and according to others from 30,544 B.C.). Hephaestus and his descendants ruled for 11,985 years: Hephaestus, Helios (son of Hephaestus), Sosis, Cronus, Osiris, Typhon (brother of Osiris), and Horus (brother of Osiris).

Later, other kings continued to rule for 13,900 years. After the gods, the Heroes ruled for 1,255 years, followed by others. In total there were 32 dynasties up to the Ptolemies and Cleopatra, and approximately 2,000 dynasties up to the present day.

Manetho states that the Olympian Gods were originally human beings who governed the Greeks and other peoples of the Mediterranean and, over time, became deified.

Apion the Grammarian, who wrote a history of Egypt, reports that at the time when Anubis was ruler in Egypt, Inachus was king in Argos.

THE SECOND ERA

This period begins with the fall of Atlantis and the second predominance of the Greeks in the Mediterranean world, according to the accounts of Aeschylus, Plato, and other classical writers. It was followed by the Flood of Deucalion (approximately 14,000 B.C.). According to the texts, another silence in historical tradition followed, together with a new and considerable chronological gap.

THE THIRD ERA

Many Greeks, later deified by the Egyptians, ruled during this period. They were followed by Proteus (whom the Egyptians called Keten) during the era of the Trojan War. Paris came before Proteus, and later Menelaus arrived, claiming kinship with him.

The second well-known ruler was Remphis, son of Proteus, followed by other kings whose ancestry was traced to Argos and Mycenae.

THE FOURTH ERA

After the Flood of Egypt, Minos and seven of his descendants ruled for 252 years. Minos united Upper and Lower Egypt into a single kingdom, spread the religion of Helios-Ra, introduced phonetic writing and the calendar, and built monuments at Abydos, Chelona, and Saqqara.

Homer’s reference to Memnon, king of Ethiopia, arriving near the end of the war as an ally of the Trojans together with Egyptians, coincides, according to this interpretation, with the actual date of the Trojan War around 3500 B.C. At that time Minos ruled Egypt as the first ruler of the First Dynasty of the New Era, while his son Memnon ruled Ethiopia.

Minos, also called Min or Menes, was reportedly seized and killed by a gigantic hippopotamus.

Athosis was a physician who wrote books on anatomy. He is said to have built the palaces of Memphis.

COMMENTARY

Hephaestus, Helios, Cronus, Osiris, and Isis

These references derive mainly from the ancient writer Diodorus Siculus, who identified Egyptian deities with Greek gods.

Greek history presents a sad and regrettable phenomenon, which may even be characterized as harmful, namely that many modern scholars question the ancient authors and regard them as myth-makers because they are uncomfortable with the great depth of Greek prehistory, extending back many tens of thousands of years. By means of a dogmatic “pair of scissors,” they truncate this history to fit predetermined limits, allowing only those events they wish to present as the oldest. According to the author, the same method has also been introduced into Artificial Intelligence. Let the discerning reader draw his own conclusions.

  1. Chronologies of Tens of Thousands of Years

The chronologies given by Manetho concerning the reigns of gods and demigods over many tens of thousands of years are often rejected by modern historical scholarship as mythological and symbolic. However, ancient authors are frequently vindicated by archaeological discoveries and excavations.

Organized Egyptian history is generally considered to begin around the fourth millennium B.C. with the unification of Upper and Lower Egypt. The author compares this to the history of Europe, which is often said to begin with Charlemagne while overlooking thousands of years of earlier historical development.

  1. Minos and Menes

Menes (Menas or Min) is presented here as the son of Minos, King of Crete. According to this interpretation, he was responsible for the historical unification of Egypt.

  1. Sais and the Greeks

The ancient Greeks indeed believed that very ancient ties existed between Greece and Egypt. Plato mentions that the priests of Sais preserved extremely ancient traditions concerning Athens before the Flood. Plato, like the other Greek sages, is regarded by the author as highly reliable.

THE GREEK CITIES OF EGYPT

One hundred and twenty-six (126) cities were founded in Egypt by Greeks.

Among the most important were:

• Alexandria – founded in 331 B.C. by Alexander the Great and developed into the greatest intellectual center of the Hellenistic world.

• Naucratis – the first organized Greek colony in Egypt, established as early as the seventh century B.C.

• Ptolemais Hermiou – an important administrative and cultural center of the Ptolemaic Kingdom.

• Arsinoe – one of several cities bearing the names of members of the Ptolemaic dynasty.

• Philoteris.

• Antinoopolis – a city with a strong Greek character.

• Heliopolis – linked in Greek tradition to Actis, son of Helios.

• Thebes – identified by the Greeks with their own Thebes and mythologically associated with Osiris.

• Memphis – an important center where Greeks also settled during later periods.

During the Hellenistic age of Ptolemy I Soter and his successors, dozens of cities and settlements bore Greek names such as Arsinoe, Berenice, Ptolemais, Philadelphia, Antinoopolis, and many others, creating an extensive network of Greek culture throughout Egypt.

THE ANCIENT GREEK PRESENCE IN EGYPT

Beyond prehistoric and historical testimonies, the Greek presence in Egypt is evidenced by the Greek cities that flourished there. Among the most important were Naucratis, Alexandria, Ptolemais, Arsinoe, Philadelphia, and many other Ptolemaic cities.

Alexandria became the greatest intellectual center of Hellenism, with its Library and Museum gathering the knowledge of the entire ancient world. For centuries, the Greek language remained the language of administration, science, and commerce in Egypt.

GENERAL CONCLUSION

According to the author’s interpretation, Hellenism provided the foundations that enabled Egypt to enter the path of civilization and emerge from barbarism. He argues that today this contribution is often underestimated by those who, through dogmatic approaches, fail to recognize its significance.

3 June 2026

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.o

THE GREEK CITIES OF EGYPT – Part 1

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

According to ancient tradition, the first king of Egypt was Hephaestus, followed by Helios (the Sun) and then Cronus. Cronus married his sister Rhea and begot Osiris and Isis. Osiris-Dionysus and his wife Isis built the city of Hecatompylos (“the Hundred-Gated City”) and gave it the surname of their mother Rhea; later it became known as Thebes. Osiris also fathered Anubis with his sister Nephthys.

As Diodorus Siculus relates, Actis, the son of Helios and a descendant of the earliest inhabitants of Rhodes, the Telchines—who according to tradition were so ancient that they cared for Poseidon when he was an infant—sailed from Rhodes to Egypt and founded Heliopolis there.

Later, a great flood befell the Greeks, and because of this deluge most of the people perished, along with the written records and monuments of the Greeks. This, it is said, was the reason why the Egyptians appropriated the knowledge of astronomy, since the Greeks could no longer appeal to written evidence. Consequently, the belief prevailed that the Egyptians were the first to discover the constellations and assign names to them.

In a similar manner, the Athenians who had founded a city called Sais suffered the same ignorance because of the flood. For these reasons, many generations later, Cadmus and his son Agenor came to be regarded as the first discoverers of letters, having brought them to Greece from Phoenicia, which was considered Greek according to this tradition.

The gods of the Greeks and the Greeks themselves are said to have built one hundred and twenty-six (126) cities in Egypt, from the age of Hephaestus until the time of Alexander the Great, including the cities founded during the Ptolemaic period.

The Dynasties of Ancient Egypt

Before the great flood in Egypt, the gods ruled from 32,544 B.C. until 18,644 B.C. From 16,644 B.C. until 15,389 B.C., the demigods ruled. Thereafter, the heroes governed for 11,985 years. Later began the age of kings and the dynasties of the Spirits of the Dead.

Herodotus states that 11,340 years before his own time, Egypt was ruled by the gods. After that, no god appeared again in human form.

(To be continued)

June 2, 2026

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

  ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 2ον

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Πρώτες Δυναστείες-Πρώτη Εποχή

Οι έξι πρώτες δυναστείες –πρώτοι κυβερνήτες της Αιγύπτου ήταν Έλληνες θεοί και ημίθεοι , όπως τους αναφέρει ο Μανέθων.( Από 28.125 π.Χ και κατ’ άλλους 30.544 π.Χ) Ο Ηφαιστος με τους απογόνους του βασίλευσε 11.985 χρόνια.: Ηφαιστος ,Ηλιος,(γιός Ηφαίστου) Σώσις , Κρόνος, Όσιρις , Τυφών(αδελφός Οσιρις) Ωρος (αδελφός του Οσιρι) Αργότερα άλλοι βασιλείς συνέχισαν επί 13.900 χρόνια . Μετά τους Θεούς βασίλεψαν οι Ηρωες 1.255 χρόνια.  Και μετά άλλοι . Συνολικά 32 δυναστείες έως τους Πτολεμαίους και την Κλεοπάτρα και 2.000  έως σήμερα περίπου

Ο Μανέθων αναφέρει ότι οι Θεοί του Ολύμπου υπήρξαν άνθρωποι που κυβέρνησαν τον Ελληνισμό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου και με τα χρόνια θεοποιήθηκαν. Ο Απίων ο γραμματεύς που έγραψε ιστορία της Αιγύπτου αναφέρει ότι την εποχής που ήταν κυβερνήτης στην Αίγυπτο ο Ανουβις στο Αργος ήταν βασιλιάς ο Ιναχος

Η Δεύτερη Εποχή

Αυτή ξεκινά από την πτώση των Ατλάντων και την επικράτηση των Ελλήνων στο Μεσογειακό χώρο για δεύτερη φορά σύμφωνα με τις αναφορές του Αισχύλου, Πλάτωνα και των άλλων κλασσικών. Ακολούθησε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος ( 14.000 Π.Ε περίπου) Ακολουθεί νέα σιγή της ιστορικής παράδοσης σύμφωνα με τα κείμενα και νέα μεγάλη χρονολογική διαφορά

Τρίτη Εποχή

Βασίλεψαν πολλοί Έλληνες θεοποιημένοι από τους Αιγυπτίους  και ακολούθησε ο Πρωτεύς( Οι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν Κετην (εποχή του Τρωικού πολέμου) Ο Παρις ‘ήρθε στον Πρωτέα . Αργότερα ήρθε ο Μενέλαος που έλεγε ότι ήταν συγγενής του. Δεύτερος γνωστός ο Ρέμφις γιός του Πρωτέως και ακολουθούν άλλοι βασιλείς που έχουν καταγωγή από το Αργος και τις Μυκήνες

Τετάρτη Εποχή

Μετά τον Κατακλυσμό της Αιγύπτου βασίλεψαν  επί 252 χρόνια ο Μίνωας και επτά απόγονοι του. Ο Μίνωας ένωσε την Άνω με την Κάτω Αίγυπτο σε ενιαίο βασίλειο , διέδωσε την θρησκεία του Ήλιου-Ρα,τη φωνητική γραφή, το ημερολόγιο και έχτισε μνημεία στην Αβυδο, Χελώνα και Σακκάρα. Η αναφορά του Ομήρου ότι ήρθε προς το τέλος του πολέμου σύμμαχος των Τρώων ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Μέμνων μαζί με Αιγυπτίους συμπίπτει με την πραγματική ημερομηνία του πολέμου της Τροίας 3.500 π.Χ. Τότε βασίλευε στην Αίγυπτο ο Μίνωας -πρώτος κυβερνήτης της 1ης δυναστείας -της  Νέας Εποχής , αλλά και στην Αιθιοπία ο γιος του Μέμνων.

Τον Μίνωα ή Μινην άρπαξε και φόνευσε ένα τεράστιος ιπποπόταμος

Ο Αθωσις ήταν γιατρός που έγραψε βιβλία ανατομίας .Αυτός λέγεται ότι οικοδόμησε τα ανάκτορα της Μέμφιδας

Σχολιασμός

 Ο Ηφαίστου, Ήλιος, Κρόνος, Όσιρις και Ίσιδα

Οι αναφορές αυτές προέρχονται κυρίως από τον αρχαίο συγγραφέα Διόδωρος Σικελιώτης, ο οποίος ταύτιζε   αιγυπτιακές θεότητες με ελληνικούς θεούς.  Στην Ελληνική ιστορία παρουσιάζεται ένα όχι μόνο θλιβερό  και οικτρό φαινόμενο, το οποίον μπορεί να χαρακτηριστεί  και εγκληματικό, αφού αμφισβητούν όλους τους αρχαίους συγγραφείς και τους θεωρούν ως μυθοπλάστες , διότι αισθάνονται αλλεργία από το βάθος της Ελληνικής προϊστορίας που εκτείνεται σε πολλές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν . Και με την μέθοδο της δογματικής   ψαλίδας  την   ακρωτηριάζουν  στα μέτρα τους, ώστε να μην υπερβαίνει όσα γεγονότα αυτοί θέλουν να προβάλουν σαν αρχαιότερα. Την ίδια μέθοδο έχουν εμβάλλει και στην ΑΙ . Και ο νοών νοείτω

1.   Οι χρονολογίες δεκάδων χιλιάδων ετών

Αμφισβητούν τις  χρονολογίες του Μανέθωνα για βασιλεία θεών και ημιθέων επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια κατά τρόπον δογματικό  θεωρούνται από τη σύγχρονη ιστορική έρευνα μυθολογικές και συμβολικές. Συχνά όμως διαψεύδονται  και  οι αρχαίοι επιβεβαιώνονται από τις ανασκαφές και την αρχαιολογική έρευνα Η οργανωμένη αιγυπτιακή ιστορία αρχίζει περίπου την 4η χιλιετία π.Χ. με την ενοποίηση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου ,   όπως συμβαίνει και με την ιστορία της Ευρώπης, την οποία αρχίζουν από τον Καρλομάγνο και λησμονούν χιλιάδες χρόνια προηγούμενου ιστορικού βίου

2.   Ο Μίνωας και ο Μένης

Ο  Μένης (Μηνάς ή  Μιν), ήταν γιός του Μίνωα βασιλιά της Κρήτης . Αυτός έκανε  την   ιστορική  ενοποίηση της Αιγύπτου.  

3.   Η Σάις και οι Έλληνες

Οι αρχαίοι Έλληνες πράγματι θεωρούσαν ότι υπήρχαν αρχαιότατοι δεσμοί μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Στον Πλάτωνα αναφέρεται ότι οι ιερεις της Σαιδος διατηρούσαν πανάρχαιες παραδόσεις για την Αθήνα πριν από τον κατακλυσμό. Και ο Πλάτων όπως οι άλλοι Έλληνες σοφοί   ήταν  λίαν αξιόπιστοι και είχαν μελετήσει σε βάθος την προιστορία


Οι Ελληνικές Πόλεις της Αιγύπτου

  Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις ίδρυσαν στην Αίγυπτο οι Έλληνες

 Οι σημαντικότερες είναι:

  • Αλεξάνδρεια – ιδρύθηκε το 331 π.Χ. από τον Μέγας Αλέξανδρος και εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνιστικού κόσμου.
  • Ναύκρατις – η πρώτη οργανωμένη ελληνική αποικία στην Αίγυπτο, ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ.
  • Πτολεμαΐς Ερμίου – σημαντικό διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο των Πτολεμαίων.
  • Αρσινόη – μία από τις πολλές πόλεις που έφεραν το όνομα μελών της πτολεμαϊκής δυναστείας.
  • Φιλοτερίς
  • Αντινόπολη – με έντονο ελληνικό χαρακτήρα.
  • Ηλιούπολη – την οποία η ελληνική παράδοση συνέδεε με τον Ακτί, γιο του Ήλιου.
  • Θήβα – ταυτίστηκε από τους Έλληνες με τη δική τους Θήβα και συνδέθηκε μυθολογικά με τον Όσιρι.
  • Μέμφιδα – σημαντικό κέντρο όπου εγκαταστάθηκαν και Έλληνες κατά τις ύστερες περιόδους.

Κατά την ελληνιστική εποχή των Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ και των διαδόχων του, δεκάδες πόλεις και οικισμοί έφεραν ελληνικά ονόματα όπως Αρσινόη, Βερενίκη, Πτολεμαΐς, Φιλαδέλφεια, Αντινόπολη και άλλες, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο ελληνικού πολιτισμού στην Αίγυπτο.

 Πανάρχαια η Ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο

«Πέρα από τις προιστορικές και ιστορικές μαρτυρίες , η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο αποδεικνύεται   από τις ελληνικές πόλεις που αναπτύχθηκαν εκεί. .Σημαντικότερες ήταν η Ναύκρατις, η Αλεξάνδρεια, η Πτολεμαΐς, η Αρσινόη, η Φιλαδέλφεια και πολλές άλλες πόλεις των Πτολεμαίων. Η Αλεξάνδρεια εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, με τη Βιβλιοθήκη και το Μουσείο της να συγκεντρώνουν τη γνώση ολόκληρου του αρχαίου κόσμου. Η ελληνική γλώσσα παρέμεινε επί αιώνες η γλώσσα της διοίκησης, της επιστήμης και του εμπορίου στην Αίγυπτο.»

Γενικό Συμπέρασμα :

Ο Ελληνισμός τους έδωσε τα φώτα να εισέλθουν στον πολιτισμό και να βγουν από την βαρβαρότητα  τώρα οι αγνώμονες και αμνήμονες δογματικά  τον υποβαθμίζουν

3/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

  ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ  1ον

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου ήταν ο Ηφαιστος, μετά ο Ηλιος και ύστερα ο Κρόνος . Αυτός νυμφεύτηκε την αδελφή του Ρέα και γέννησε τον Οσιρι και την Ισιν. Ο Όσιρις-Διόνυσος και η γυναίκα του Ισις έχτισαν την Εκατομπυλον πόλη και της έδωσαν το επώνυμο της μητέρας τους Ρέας και αργότερα το όνομα Θήβα. Ο Οσιρις απέκτησε και τον Ανουβι με την αδελφή του Νέμφθυα. Οπως Αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης : Ο Ακτύς γιός του Ηλιου, απόγονος πρώτων κατοίκων της Ρόδου, Τελχίνων οι οποίοι κατά παράδοση ήταν παλιοί, ώστε φρόντιζαν τον Ποσειδώνα όταν ήταν βρέφος. Ο Ακτίς λοιπόν απέπλευσε από την Ρόδο για την Αίγυπτο και εκεί έκτισε την Ηλιούπολη. Αργότερα έγινε κατακλυσμός στους Έλληνες και από την νεροποντή χάθηκαν οι περισσότεροι άνθρωποι, μαζί με αυτούς και τα γραπτά μνημεία των Ελλήνων.  Λαο αθτ’π ε’ομαο η αιτία που οι Αιγύπτιοι ιδιοποιήθηκαν τη γνώση της Αστρονομίας , καθώς οι Ελληνες δεν μπορούσαν τότε να επικαλεστούν γραπτές μαρτυρίες και επικράτησε η γνώμη ότι αυτοί πρώτοι ανακάλυψαν τους αστερισμούς και την ονοματοθεσία των . Κατά τον ίδιο τρόπο και οι Αθηναίοι που έχτισαν μια πόλη που ονομάζεται Σαίς  δοκίμασαν την ίδια άγνοια εξαιτίας του κατακλυσμού. Γι’ αυτούς τους λόγους πολλές γενιές αργότερα ο Κάδμος και ο γιός του Αγήνορας θεωρήθηκε ότι ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε τα γράμματα από την Ελληνική άλλωστε Φοινίκη και τα έφερε στην Ελλάδα. Οι θεοί των Ελληνων και οι Έλληνες έκτισαν στην Αίγυπτο Εκατόν είκοσι έξη (126) πόλεις από την εποχή του Ηγαίστοφ έως την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου  καθώς και τις πολεις των Πτολεμαίων.

Οι Δυναστείες των Αρχαίων Αιγυπτίων

Πριν από το μεγάλο κατακλυσμό στην Αίγυπρο  κυβερνούσαν οι θεοί από το 32.544 Π.Ε έως το  18.644 Π.Ε, Από το 16.644 Π.Ε έως το  15,389 Π.Ε  κυβερνούσαν οι Ημίθεοι. Μετά κυβερνούσαν οι ήρωες  έως 11.985 χρόνια . Αργότερα άρχισε η εποχή των βασιλέων και οι Δυναστείες των Πνευμάτων των Νεκρών

Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως 11.340 χρόνια  πριν από αυτόν , κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι Θεοί. Μετά κανένας θεός δεν εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή (συνεχίζεται)

2/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

GREED

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Whoever places profit
at the summit of his thoughts,
first harms himself
and makes his life troubled.

He becomes difficult in dealings,
harsh in every action;
for when money is deified,
humanity is stolen away.

Greed is a great evil,
yet profiteering is even worse;
in the marketplace some steal shamelessly,
even from the poor who live in deprivation.

Their minds are fixed
on how they may always take;
beyond profit, before their eyes,
they never see anything else.

Neither leisure nor idleness,
neither rest nor health;
they count only money,
and sacrifice their whole lives.

Like gluttons, they wish
to consume everything;
they hunger for money,
without measure and without fear.

And if one day they lose it,
they remain deeply miserable;
everything seems futile to them,
and they lose their joy.

Profit has set a trap for them;
beyond money, “I know nothing.”
They create and accumulate,
but when illness strikes, they understand too late.

Self-interest moves everything;
corrupt and perjured politicians
wrong the many for the benefit of the few,
to reap material gain at the expense of farmers and laborers.

If self-interest did not exist,
few would do evil;
yet often the individual interest
comes before the national one.

Only a few, the chosen ones,
place the common good first;
and build hospitals, schools, and ships
for the benefit of the Nation.

Most shameful is profiteering;
it is insolence at the expense of the many.
The greedy man is a slave to profit,
and by his nature has no true friend.

The greatest evil is avarice;
it has neither end nor full stop.
Until the end of his life
he counts money with obsession.

Thus he commits the greatest sin,
and his own life becomes the greatest victim.
He loses the poetry of his homeland,
for he measures everything with money.

He sees all things
through the hole of a penny,
like another Shylock without conscience.
Whatever he does, he does to fill his pockets;
he does not circulate money, but hoards it.

Whoever is greedy
often becomes a liar as well.
One hand washes the other,
and cooperation brings great profit.

The mafia applied this first,
and thus organized crime flourishes;
the gangs run ahead,
while the police follow behind.

Like vultures, political parties seize,
contract debts never meant to be repaid;
they never return them,
but through the law they pardon and dominate.

Those who misuse public money
and think it their own are deceived.
The sun sees everything;
sooner or later they shall fall into the nets of justice.

To give is a noble act;
to seize brings disgrace and shame.
For once you learn to take by force,
it becomes difficult to stop.

And one day, without realizing it,
you may end up on a criminal path.
But when to your homeland
you offer a great gift,

your soul delights and rejoices,
and earns society’s gratitude.
It regards you as a national benefactor,
honoring and blessing your name.

No one, while remaining just,
has become rich overnight;
one gathers wealth with thrift,
another squanders inherited riches.

Yet no one has hated wealth itself;
dishonest gain grants only fleeting pleasure,
and afterward fills a person
with sorrows and responsibilities.

Common mortals,
the “free lunch hero” has not yet been born;
you force prices upward
and acquire wealth with obsession;
thus justice and injustice mingle within society.

And time is money,
yet whoever wastes it solely for money
commits a pity-worthy mistake.

From all this you reap unhappiness,
the bitter fruit of injustice.
No one readily approaches
the person who needs help;

all fear he may ask for something,
and so they avoid him and leave him aside.
Even the State itself
has often abandoned him.

Greedy seems the race of barbarians—
Westerners, Easterners, and others alike.
If someday you find yourself in need,
then you will understand;

with loans, supervision, and memoranda,
they will easily humble and condemn you.

Avarice is a heavy passion
that imprisons the soul.
But whoever learns to give—
only that person truly prospers.

(1 June 2026)

 Amphiktyon – Lieutenant General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog

Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Όποιος το κέρδος στην κορυφή
έχει στον λογισμό του,
πρώτιστα βλάπτει τον εαυτό του
και προβληματική κάνει τη ζωή του.

Δύσκολος γίνεται στις συναλλαγές,
σκληρός σε κάθε του πράξη·
γιατί το χρήμα όταν θεοποιηθεί,
την ανθρωπιά έχει αρπάξει.

Τρανό κακό είναι η πλεονεξία,
χειρότερη όμως η αισχροκέρδεια·
στην αγορά μερικοί κλέβουν με αναίδεια,
ακόμη και τον φτωχό που ζει σε ένδεια.

Ο νους τους είναι προσηλωμένος
στο πώς θα παίρνουν πάντοτε·
άλλο από το κέρδος μπρος τους
δεν βλέπουνε ποτέ.

Ούτε τη σχόλη ούτε την αργία,
ούτε την ανάπαυση ούτε την υγεία·
μονάχα το χρήμα λογαριάζουν,
κι όλη τη ζωή τους θυσιάζουν.

Σαν τον φαταούλα θέλουν
να τα φάνε όλα·
για χρήμα είναι λιμασμένοι,
δίχως μέτρο και φόβο.

Κι αν κάποια μέρα το χάσουν,
βαθιά δυστυχισμένοι μένουν·
όλα τους φαίνονται μάταια
και τη χαρά τους χάνουν.

Το κέρδος τούς έχει στήσει παγίδα·
πέρα από το χρήμα «ουδέν οίδα».
Δημιουργούν και συσσωρεύουν,
μα όταν η αρρώστια τούς βρει, αργά καταλαβαίνουν.

Το προσωπικό συμφέρον όλα κινεί·
φαύλοι και επίορκοι πολιτικοί
αδικούν τους πολλούς υπέρ των ολίγων,
για να καρπωθούν την ύλη εις βάρος αγροτών και κολίγων.

Αν δεν υπήρχε το συμφέρον,
λίγοι θα έπρατταν το κακό·
μα συχνά το ατομικό προηγείται
από το εθνικό.

Ελάχιστοι, οι εκλεκτοί,
το κοινό καλό προτάσσουν·
και νοσοκομεία, σχολεία και πλοία
για το Έθνος κατασκευάζουν.

Αίσχιστη είναι η αισχροκέρδεια·
σε βάρος των πολλών συνιστά αναίδεια.
Ο φιλάργυρος του κέρδους είναι δούλος
και λόγω της φύσης του ουδένα έχει φίλο.

Το πιο τρανό κακό η πλεονεξία·
δεν έχει τέλος ούτε τελεία.
Ως το τέλος της ζωής του
μετρά το χρήμα με μανία.

Κι έτσι διαπράττει το μέγιστο κρίμα,
γίνεται ο βίος του το μεγάλο θύμα.
Χάνει της πατρίδας του το ποίημα,
γιατί τα πάντα τα μετρά με το χρήμα.

Όλα τα βλέπει από της πεντάρας την τρύπα,
σαν άλλος Σάυλοκ δίχως τσίπα.
Ό,τι κάνει το κάνει για να τσεπώνει,
το χρήμα δεν το κυκλοφορεί, μα το ενθυλακώνει.

Όποιος είναι πλεονέκτης,
συχνά γίνεται και ψεύτης.
Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο,
κι η συνεργασία φέρνει κέρδος μεγάλο.

Η μαφία το εφάρμοσε πρώτη,
κι έτσι το οργανωμένο έγκλημα φουντώνει·
οι συμμορίες τρέχουν μπροστά
κι η Αστυνομία πίσω τους ζυγώνει.

Σαν τους γύπες τα κόμματα αρπάζουν,
δανεικά κι αγύριστα συνάπτουν·
ποτέ δεν τα επιστρέφουν,
μα με τον νόμο χαρίζουν και διαφεντεύουν.

Όσοι το δημόσιο χρήμα καταχρώνται
και το θεωρούν δικό τους, απατώνται.
Ο ήλιος τα πάντα βλέπει·
κι αργά ή γρήγορα στα δίχτυα της δικαιοσύνης θα πέσουν.

Να δωρίζεις είναι πράξη αγαθή,
ν’ αρπάζεις φέρνει όνειδος και ντροπή.
Γιατί σαν μάθεις να αρπάζεις,
δύσκολα μπορείς να σταματήσεις.

Και κάποτε, χωρίς να το καταλάβεις,
σε εγκληματική οδό θα καταλήξεις.
Όταν όμως στην πατρίδα σου
μεγάλο δώρο προσφέρεις,

η ψυχή σου τέρπεται και χαίρει,
και της κοινωνίας την ευγνωμοσύνη φέρει.
Εθνικό ευεργέτη σε θεωρεί,
και το όνομά σου τιμά και ευλογεί.

Κανένας όντας δίκαιος
γρήγορα δεν πλούτισε·
ο ένας τα μαζεύει με φειδώ,
ο άλλος τον πατρικό πλούτο σκόρπισε.

Κανείς όμως τον πλούτο δεν μίσησε·
το πονηρό κέρδος λίγη ηδονή χαρίζει,
κι ύστερα με λύπες και ευθύνες
τον άνθρωπο γεμίζει.

Κοινοί θνητοί,

τζάμπα μάγκας δεν έχει ακόμη γεννηθεί
τραβάτε τις τιμές με βία
και πλούτο αποκτάτε με μανία·
ανάμικτα τα δίκαια και τα άδικα της κοινωνίας.

και ο χρόνος είναι χρήμα

και όποιος τον σπαταλά μόνο για το χρήμα

 είναι κρίμα

Κι από όλα θερίζετε δυστυχία,
καρπό πικρό της αδικίας.
Κανείς δεν πλησιάζει εύκολα
εκείνον που βοήθεια έχει ανάγκη·

όλοι φοβούνται μήπως ζητήσει κάτι,
κι έτσι τον αποφεύγουν στην άκρη.
Ως και η Πολιτεία συχνά
τον έχει εγκαταλείψει.

Φιλάργυρο μοιάζει το γένος των βαρβάρων,
των Δυτικών, των Ανατολικών και των άλλων.
Αν κάποτε βρεθείς στην ανάγκη,
τότε θα το κατανοήσεις·

με δάνεια, επιτροπείες και μνημόνια
εύκολα θα σε ταπεινώσουν και θα σε κατακρίνουν.

Η φιλαργυρία είναι πάθος βαρύ,
που φυλακίζει την ψυχή.
Μα όποιος μάθει να προσφέρει,
εκείνος μόνο αληθινά ευημερεί.(1/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ