A MISGUIDED COURSE (Part I)

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Thus far, we have witnessed science advancing in every field, but especially in the realm of technology. Yet, despite these achievements, the environment has not improved; on the contrary, it has deteriorated. The consequences are now visible across the planet and are experienced by the inhabitants of every continent.

The Humanistic Path

According to one view, this situation stems from the fact that modern science, instead of devoting itself to the study of man and deepening its understanding of human nature, turned in another direction.

It abandoned the endeavor of those remarkable thinkers who placed the problems of the individual and society at the center of their inquiry. Among them were Thales, Anaximander, Anaxagoras, Heraclitus, Pythagoras, Empedocles, Socrates, Plato, Aristotle, and many other Greek sages. According to this perspective, after the subjugation of Hellenism, the humanistic path was gradually forsaken and replaced by a materialistic one.

The Materialistic Path

Human beings were left at the mercy of their passions, which, by virtue of instinct and the imperfections of human nature, influence, direct, disturb, and often govern them.

Certain cosmopolitan and ideological systems believed that they could transform humanity and society through force. Their efforts, however, ended in profound failure.

Modern science showed little concern for the psychic, intellectual, and moral perfection of man. Instead, it concentrated on the investigation of natural phenomena and on their technical application. In doing so, it placed many discoveries and achievements at the service of humanity, while simultaneously pursuing the exploration of matter, life, and the universe itself.

The Contemporary Dead Ends

The result of this course, many would argue, has been the series of dead ends into which modern civilization has fallen—environmental, economic, cultural, and moral.

Humanity, still psychologically, morally, and spiritually incomplete, was entrusted with powers once thought to belong only to the realm of imagination. It was called upon to wield forces of immense magnitude without necessarily possessing the wisdom required to govern them.

Even today, human beings often act not through reason, moral discernment, or the power of spirit, but through primitive instincts, passions, and dogmatic prejudices.

It was therefore inevitable that grave and tragic errors would arise in the centuries that followed—religious and ideological fanaticism, bloody wars, revolutions, mass migrations, and social upheavals—particularly during the last century, the age of great scientific discoveries and unprecedented disruption of human life.

For example, nuclear knowledge and nuclear weapons have found their way into the hands of states and leaders who wield them as instruments of intimidation and destruction. Today humanity advances further into a new frontier: Artificial Intelligence, a tool capable of serving either noble purposes or destructive ones.

Just as a knife may be used to cut bread or to take a human life, so every great invention depends upon the character and intentions of the one who employs it. Such is the point to which we have arrived, and many fear that the downward slope has no visible end.

The First Cause

Yet few seek the root cause of things—the “First Cause” of which Plato spoke. Most expend their energies addressing only the outward manifestations of evil, while neglecting its source. But from one evil arise countless others, and thus the world sinks ever deeper into disorder and decline.

A recent example may be found in the tragic killing of a fifteen-year-old boy by a seventeen-year-old youth in Kallithea. Many rushed to assign blame to institutions and authorities. Far fewer pointed to the family, education, television, and above all the internet, which often transmits to the young patterns of violence, criminality, and self-destructive behavior.

According to this view, if contemporary youth were nurtured by a deeper humanistic and Hellenic education—one grounded in virtue, self-mastery, and the cultivation of character—they would be better fortified against the destructive influences of our age.

For no society can be truly elevated merely by multiplying its technological powers. Civilization advances only when knowledge is accompanied by wisdom, power by virtue, and progress by moral responsibility.(25/6/26)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΕΙΑ (1ον)

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ως τώρα είδαμε την επιστήμη να προοδεύει σε όλους τους τομείς, αλλά περισσότερο στον τεχνολογικό. Παρ’ όλα αυτά, αντί να βελτιωθεί το περιβάλλον, έχει χειροτερεύσει και τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά σε ολόκληρο τον πλανήτη και  

Η ανθρωπιστική πορεία

Τούτο οφείλεται, κατά μία άποψη, στο γεγονός ότι η νεότερη επιστήμη, αντί να επιδοθεί στην έρευνα του ανθρώπου και να εμβαθύνει στη φύση του για να τον  βελτιώσει   , στράφηκε προς άλλη κατεύθυνση.

Εγκατέλειψε την προσπάθεια εκείνων που, κατά τρόπο αξιοθαύμαστο, έθεσαν ως πρώτιστο μέλημα τα προβλήματα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και άλλοι Έλληνες σοφοί. Κατά την άποψη αυτή, μετά την υποδούλωση του Ελληνισμού εγκαταλείφθηκε σταδιακά η ανθρωπιστική πορεία και ακολουθήθηκε η υλιστική.

Η υλιστική πορεία

Ο άνθρωπος αφέθηκε στη διάθεση των παθών του, τα οποία, εκ φύσεως και λόγω της ανθρώπινης ατέλειας, τον επηρεάζουν, τον κατευθύνουν, τον συγκλονίζουν και συχνά τον κυβερνούν.

Ορισμένα κοσμοπολιτικά συστήματα θεώρησαν ότι μπορούν, διά της βίας, να αλλάξουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες.  Αυτά, απέτυχαν παταγωδώς.

Η νεότερη επιστήμη αδιαφόρησε για τον άνθρωπο, για την ψυχική, πνευματική και ηθική του τελειοποίηση. Αντίθετα, επιδόθηκε στην έρευνα των φυσικών φαινομένων και στην τεχνική εφαρμογή των γνώσεων που προέκυπταν από αυτά. Με τον τρόπο αυτό έθεσε πολλές ανακαλύψεις και κατακτήσεις στην υπηρεσία του ανθρώπου και παράλληλα προχώρησε στη διερεύνηση της ύλης, της ζωής και του Σύμπαντος.

Τα σημερινά αδιέξοδα

Αποτέλεσμα αυτής της πορείας ήταν, κατά την άποψη πολλών, η αιτία να οδηγηθεί ο κόσμος στα σημερινά αδιέξοδα, περιβαλλοντικά, οικονομικά, πολιτιστικά και ηθικά.

Έτσι, δόθηκαν σε έναν  ον ψυχικά, ηθικά και πνευματικά ατελές δυνάμεις που άλλοτε ανήκαν μόνο στη σφαίρα του Ηλιου. Κλήθηκε να τις χειριστεί στη γη χωρίς να έχει αποκτήσει πάντοτε την απαιτούμενη ωριμότητα. Συχνά εξακολουθεί να ενεργεί όχι με τη λογική, την ηθική και τη δύναμη του πνεύματος, αλλά υπό την επίδραση πρωτόγονων ενστίκτων και δογματικών αντιλήψεων.

Επομένως, ήταν επόμενο να συμβούν σοβαρά και τραγικά λάθη στους μετέπειτα αιώνες — από τους θρησκευτικούς και πολιτικούς φανατισμούς έως τους αιματηρούς πολέμους, τις επαναστάσεις και τις μαζικές μεταναστεύσεις — και ιδίως κατά τον τελευταίο αιώνα των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων και της ταχύτατης μεταβολής του τρόπου ζωής.

Για παράδειγμα, η πυρηνική τεχνογνωσία και τα πυρηνικά όπλα βρέθηκαν στα χέρια κρατών και ηγεσιών που τα χρησιμοποιούν ως μέσα απειλής κατά άλλων λαών. Σήμερα η ανθρωπότητα προχωρεί και σε ένα νέο εργαλείο, την Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο για ωφέλιμους όσο και για καταστροφικούς σκοπούς.

Όπως ακριβώς ένα μαχαίρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κόψει ψωμί ή για να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή, έτσι και κάθε μεγάλη ανακάλυψη εξαρτάται από τα χέρια και τις προθέσεις εκείνου που τη χρησιμοποιεί. Σε αυτό το σημείο έχουμε φθάσει σήμερα και πολλοί θεωρούν ότι ο κατήφορος δεν έχει τέλος.

Η Πρώτη Αιτία

Ωστόσο, ελάχιστοι ερευνούν την αιτία των πραγμάτων, την «Πρώτη Αιτία» για την οποία μίλησαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Οι περισσότεροι αναλώνονται στην επιφανειακή αντιμετώπιση των συνεπειών του κακού. Όμως, από ένα κακό έπονται πολλά άλλα και έτσι ο κόσμος βυθίζεται ολοένα περισσότερο στο χάος και την παρακμή.

Παράδειγμα αποτελεί ο φόνος του δεκαπεντάχρονου στην Καλλιθέα από δεκαεπτάχρονο δράστη. Πολλοί έσπευσαν να αναζητήσουν ευθύνες στους κρατικούς μηχανισμούς. Λιγότεροι αναφέρθηκαν στον ρόλο της οικογένειας, της παιδείας, της μικρής οθόνης και, κυρίως, του διαδικτύου, το οποίο συχνά μεταδίδει στα παιδιά πρότυπα βίας, εγκληματικότητας και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς.

Κατά την άποψη αυτή, εάν η σημερινή νεολαία ελάμβανε βαθύτερη ανθρωπιστική και ελληνική παιδεία, θα ήταν περισσότερο θωρακισμένη με την αρετή και λιγότερο ευάλωτη στις αρνητικές επιρροές του καιρού μας. (25/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΕΙΑ (1ον)

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ως τώρα είδαμε την επιστήμη να προοδεύει σε όλους τους τομείς, αλλά περισσότερο στον τεχνολογικό. Παρ’ όλα αυτά, αντί να βελτιωθεί το περιβάλλον, έχει χειροτερεύσει και τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά σε ολόκληρο τον πλανήτη και  

Η ανθρωπιστική πορεία

Τούτο οφείλεται, κατά μία άποψη, στο γεγονός ότι η νεότερη επιστήμη, αντί να επιδοθεί στην έρευνα του ανθρώπου και να εμβαθύνει στη φύση του για να τον  βελτιώσει   , στράφηκε προς άλλη κατεύθυνση.

Εγκατέλειψε την προσπάθεια εκείνων που, κατά τρόπο αξιοθαύμαστο, έθεσαν ως πρώτιστο μέλημα τα προβλήματα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και άλλοι Έλληνες σοφοί. Κατά την άποψη αυτή, μετά την υποδούλωση του Ελληνισμού εγκαταλείφθηκε σταδιακά η ανθρωπιστική πορεία και ακολουθήθηκε η υλιστική.

Η υλιστική πορεία

Ο άνθρωπος αφέθηκε στη διάθεση των παθών του, τα οποία, εκ φύσεως και λόγω της ανθρώπινης ατέλειας, τον επηρεάζουν, τον κατευθύνουν, τον συγκλονίζουν και συχνά τον κυβερνούν.

Ορισμένα κοσμοπολιτικά συστήματα θεώρησαν ότι μπορούν, διά της βίας, να αλλάξουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες.  Αυτά, απέτυχαν παταγωδώς.

Η νεότερη επιστήμη αδιαφόρησε για τον άνθρωπο, για την ψυχική, πνευματική και ηθική του τελειοποίηση. Αντίθετα, επιδόθηκε στην έρευνα των φυσικών φαινομένων και στην τεχνική εφαρμογή των γνώσεων που προέκυπταν από αυτά. Με τον τρόπο αυτό έθεσε πολλές ανακαλύψεις και κατακτήσεις στην υπηρεσία του ανθρώπου και παράλληλα προχώρησε στη διερεύνηση της ύλης, της ζωής και του Σύμπαντος.

Τα σημερινά αδιέξοδα

Αποτέλεσμα αυτής της πορείας ήταν, κατά την άποψη πολλών, η αιτία να οδηγηθεί ο κόσμος στα σημερινά αδιέξοδα, περιβαλλοντικά, οικονομικά, πολιτιστικά και ηθικά.

Έτσι, δόθηκαν σε έναν  ον ψυχικά, ηθικά και πνευματικά ατελές δυνάμεις που άλλοτε ανήκαν μόνο στη σφαίρα του Ηλιου. Κλήθηκε να τις χειριστεί στη γη χωρίς να έχει αποκτήσει πάντοτε την απαιτούμενη ωριμότητα. Συχνά εξακολουθεί να ενεργεί όχι με τη λογική, την ηθική και τη δύναμη του πνεύματος, αλλά υπό την επίδραση πρωτόγονων ενστίκτων και δογματικών αντιλήψεων.

Επομένως, ήταν επόμενο να συμβούν σοβαρά και τραγικά λάθη στους μετέπειτα αιώνες — από τους θρησκευτικούς και πολιτικούς φανατισμούς έως τους αιματηρούς πολέμους, τις επαναστάσεις και τις μαζικές μεταναστεύσεις — και ιδίως κατά τον τελευταίο αιώνα των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων και της ταχύτατης μεταβολής του τρόπου ζωής.

Για παράδειγμα, η πυρηνική τεχνογνωσία και τα πυρηνικά όπλα βρέθηκαν στα χέρια κρατών και ηγεσιών που τα χρησιμοποιούν ως μέσα απειλής κατά άλλων λαών. Σήμερα η ανθρωπότητα προχωρεί και σε ένα νέο εργαλείο, την Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο για ωφέλιμους όσο και για καταστροφικούς σκοπούς.

Όπως ακριβώς ένα μαχαίρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κόψει ψωμί ή για να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή, έτσι και κάθε μεγάλη ανακάλυψη εξαρτάται από τα χέρια και τις προθέσεις εκείνου που τη χρησιμοποιεί. Σε αυτό το σημείο έχουμε φθάσει σήμερα και πολλοί θεωρούν ότι ο κατήφορος δεν έχει τέλος.

Η Πρώτη Αιτία

Ωστόσο, ελάχιστοι ερευνούν την αιτία των πραγμάτων, την «Πρώτη Αιτία» για την οποία μίλησαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Οι περισσότεροι αναλώνονται στην επιφανειακή αντιμετώπιση των συνεπειών του κακού. Όμως, από ένα κακό έπονται πολλά άλλα και έτσι ο κόσμος βυθίζεται ολοένα περισσότερο στο χάος και την παρακμή.

Παράδειγμα αποτελεί ο φόνος του δεκαπεντάχρονου στην Καλλιθέα από δεκαεπτάχρονο δράστη. Πολλοί έσπευσαν να αναζητήσουν ευθύνες στους κρατικούς μηχανισμούς. Λιγότεροι αναφέρθηκαν στον ρόλο της οικογένειας, της παιδείας, της μικρής οθόνης και, κυρίως, του διαδικτύου, το οποίο συχνά μεταδίδει στα παιδιά πρότυπα βίας, εγκληματικότητας και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς.

Κατά την άποψη αυτή, εάν η σημερινή νεολαία ελάμβανε βαθύτερη ανθρωπιστική και ελληνική παιδεία, θα ήταν περισσότερο θωρακισμένη με την αρετή και λιγότερο ευάλωτη στις αρνητικές επιρροές του καιρού μας. (25/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΕΙΑ (1ον)

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ως τώρα είδαμε την επιστήμη να προοδεύει σε όλους τους τομείς, αλλά περισσότερο στον τεχνολογικό. Παρ’ όλα αυτά, αντί να βελτιωθεί το περιβάλλον, έχει χειροτερεύσει και τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά σε ολόκληρο τον πλανήτη και  

Η ανθρωπιστική πορεία

Τούτο οφείλεται, κατά μία άποψη, στο γεγονός ότι η νεότερη επιστήμη, αντί να επιδοθεί στην έρευνα του ανθρώπου και να εμβαθύνει στη φύση του για να τον  βελτιώσει   , στράφηκε προς άλλη κατεύθυνση.

Εγκατέλειψε την προσπάθεια εκείνων που, κατά τρόπο αξιοθαύμαστο, έθεσαν ως πρώτιστο μέλημα τα προβλήματα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και άλλοι Έλληνες σοφοί. Κατά την άποψη αυτή, μετά την υποδούλωση του Ελληνισμού εγκαταλείφθηκε σταδιακά η ανθρωπιστική πορεία και ακολουθήθηκε η υλιστική.

Η υλιστική πορεία

Ο άνθρωπος αφέθηκε στη διάθεση των παθών του, τα οποία, εκ φύσεως και λόγω της ανθρώπινης ατέλειας, τον επηρεάζουν, τον κατευθύνουν, τον συγκλονίζουν και συχνά τον κυβερνούν.

Ορισμένα κοσμοπολιτικά συστήματα θεώρησαν ότι μπορούν, διά της βίας, να αλλάξουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες.  Αυτά, απέτυχαν παταγωδώς.

Η νεότερη επιστήμη αδιαφόρησε για τον άνθρωπο, για την ψυχική, πνευματική και ηθική του τελειοποίηση. Αντίθετα, επιδόθηκε στην έρευνα των φυσικών φαινομένων και στην τεχνική εφαρμογή των γνώσεων που προέκυπταν από αυτά. Με τον τρόπο αυτό έθεσε πολλές ανακαλύψεις και κατακτήσεις στην υπηρεσία του ανθρώπου και παράλληλα προχώρησε στη διερεύνηση της ύλης, της ζωής και του Σύμπαντος.

Τα σημερινά αδιέξοδα

Αποτέλεσμα αυτής της πορείας ήταν, κατά την άποψη πολλών, η αιτία να οδηγηθεί ο κόσμος στα σημερινά αδιέξοδα, περιβαλλοντικά, οικονομικά, πολιτιστικά και ηθικά.

Έτσι, δόθηκαν σε έναν  ον ψυχικά, ηθικά και πνευματικά ατελές δυνάμεις που άλλοτε ανήκαν μόνο στη σφαίρα του Ηλιου. Κλήθηκε να τις χειριστεί στη γη χωρίς να έχει αποκτήσει πάντοτε την απαιτούμενη ωριμότητα. Συχνά εξακολουθεί να ενεργεί όχι με τη λογική, την ηθική και τη δύναμη του πνεύματος, αλλά υπό την επίδραση πρωτόγονων ενστίκτων και δογματικών αντιλήψεων.

Επομένως, ήταν επόμενο να συμβούν σοβαρά και τραγικά λάθη στους μετέπειτα αιώνες — από τους θρησκευτικούς και πολιτικούς φανατισμούς έως τους αιματηρούς πολέμους, τις επαναστάσεις και τις μαζικές μεταναστεύσεις — και ιδίως κατά τον τελευταίο αιώνα των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων και της ταχύτατης μεταβολής του τρόπου ζωής.

Για παράδειγμα, η πυρηνική τεχνογνωσία και τα πυρηνικά όπλα βρέθηκαν στα χέρια κρατών και ηγεσιών που τα χρησιμοποιούν ως μέσα απειλής κατά άλλων λαών. Σήμερα η ανθρωπότητα προχωρεί και σε ένα νέο εργαλείο, την Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο για ωφέλιμους όσο και για καταστροφικούς σκοπούς.

Όπως ακριβώς ένα μαχαίρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κόψει ψωμί ή για να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή, έτσι και κάθε μεγάλη ανακάλυψη εξαρτάται από τα χέρια και τις προθέσεις εκείνου που τη χρησιμοποιεί. Σε αυτό το σημείο έχουμε φθάσει σήμερα και πολλοί θεωρούν ότι ο κατήφορος δεν έχει τέλος.

Η Πρώτη Αιτία

Ωστόσο, ελάχιστοι ερευνούν την αιτία των πραγμάτων, την «Πρώτη Αιτία» για την οποία μίλησαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Οι περισσότεροι αναλώνονται στην επιφανειακή αντιμετώπιση των συνεπειών του κακού. Όμως, από ένα κακό έπονται πολλά άλλα και έτσι ο κόσμος βυθίζεται ολοένα περισσότερο στο χάος και την παρακμή.

Παράδειγμα αποτελεί ο φόνος του δεκαπεντάχρονου στην Καλλιθέα από δεκαεπτάχρονο δράστη. Πολλοί έσπευσαν να αναζητήσουν ευθύνες στους κρατικούς μηχανισμούς. Λιγότεροι αναφέρθηκαν στον ρόλο της οικογένειας, της παιδείας, της μικρής οθόνης και, κυρίως, του διαδικτύου, το οποίο συχνά μεταδίδει στα παιδιά πρότυπα βίας, εγκληματικότητας και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς.

Κατά την άποψη αυτή, εάν η σημερινή νεολαία ελάμβανε βαθύτερη ανθρωπιστική και ελληνική παιδεία, θα ήταν περισσότερο θωρακισμένη με την αρετή και λιγότερο ευάλωτη στις αρνητικές επιρροές του καιρού μας. (25/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

THE  CORRUPT  BIRDS

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

As if a thousand troubles were not enough,
now the  Corrupt Birds have appeared as well.
Like the Harpies, they devour Phineus’ food,
and they have now found lodging in Europe,
perched in a place of honor upon the roof.

The Currupt Birds are hard to drive away;
they snatch the wealth and trouble everyone.
They scented a “bribe” in Qatar,
where the cook lays out lavish feasts,
and straightway the Filthy Bird rushed for the tripe.

But the “naive Europeans” do not swallow such things;
they saw the grease upon the table.
Their laws pursue the bribe,
while here everything seems permissible;
Harpies and Filthy Birds have built a permanent nest.

The Europeans set a trap for them,
a male and a female,
and caught them in the vise.

Now inside the cage,
without distinction and without shame,
the Corrupt  Birds know neither conscience nor morality;
all it takes is a hefty bribe,
and every restraint immediately disappears.

Greek Justice turns a blind eye,
while the Harpies and the  Corrupt Birds build palaces.
Poor Phineus, unhappy soul,
tormented, hungry, and destitute,
is unable to protect his home.

He waits for a Katseli to crow,
to move the rodents and the Harpies to compassion
and save his little house.

The law fears lest the Harpies shed a tear;
only the dictatorship, they say, kept them in order.
Everything then seemed to go according to plan,
but in the end they too went astray,
and the Restoration of Democracy brought disaster.

Now the people, helpless and alone,
stand at a critical crossroads,
before the “great” traffic controller.
They seek to find the proper path,
yet the Harpies mine every step they take,
to seize whatever they have built with blood and money.

Again they wish to eat his food,
to contaminate it and drive him far from his homeland.
They wish to devour all the goldfinches,
and if things continue as they are,
they may well make him disappear altogether.

Although the food lay before him,
the Harpies snatched it away and defiled it.
The Corrupt   Birds tormented him with their overpowering stench.
He chased them, yet they always returned,
and they brought Phineus to his final misery.

Then a Heracles appeared,
a mighty and renowned commander.
He pursued the Harpies across Africa
and as far as the Propontis,
and thereafter freed the homeland from the Filthy Birds.

And then, so the myth relates, joyful Athena
celebrated the Panathenaea once more
with splendid festivity.

(24 June 2026)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΤΑ ΒΡΩΜΟΠΟΥΛΙΑ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 Σαν να μην έφταναν τα προβλήματα τα χίλια,
τώρα εμφανίστηκαν και τα Βρωμοπούλια.
Σαν τις Αρπύιες τρώνε του Φινέα το φαΐ
και βρήκαν πια στην Ευρώπη διαμονή,
σε περίοπτη θέση, πάνω στη σκεπή.

Τα Βρωμοπούλια δύσκολα τα διώχνουν,
τον πλούτο αρπάζουν και τους πάντες ταλαιπωρούν.
«Μίζα» μυρίστηκαν στο Κατάρ,
εκεί που ο μάγειρας στρώνει πλούσια φαγητά,
κι ευθύς το Βρωμόπουλο όρμησε  στον πατσά.

Οι «κουτοευρωπαίοι» όμως δεν τα τρώνε αυτά,
είδαν στο τραπέζι τη λαδιά.
Τη «μίζα» ο νόμος τους την κυνηγά,
ενώ εδώ όλα μοιάζουν επιτρεπτά·
Αρπύιες και Βρωμοπούλια έφτιαξαν μόνιμη φωλιά.

Οι Ευρωπαίοι τους έστησαν παγίδα,
ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό,
και τα έπιασαν στη λαβίδα.

Τώρα μέσα στο κλουβί,
χωρίς διάκριση και χωρίς ντροπή,
τα Βρωμοπούλια δεν γνωρίζουν τσίπα ούτε ηθική·
αρκεί να πέσει η μίζα η παχιά,
κι αμέσως χάνεται κάθε αναστολή.

Η ελληνική Δικαιοσύνη κάνει στραβά μάτια,
κι οι Αρπύιες με τα Βρωμοπούλια χτίζουν παλάτια.
Ο έρμος ο Φινέας, δυστυχής,
βασανισμένος, πεινασμένος και ενδεής,
το σπίτι του να προστατεύσει αδυνατεί.

Μια Κατσέλη περιμένει να λαλήσει,
τα τρωκτικά και τις Αρπύιες να συγκινήσει
και το σπιτάκι του να διαφυλάξει.

Ο νόμος τις Αρπύιες μη χύσουν δάκρυ,
μόνο η χούντα, λένε, τις έβαλε σε τάξη.
Όλα τότε έμοιαζαν να πηγαίνουν κατ’ ευχήν,
μα στο τέλος στράβωσαν κι αυτοί,
κι η μεταπολίτευση έφερε Καταστροφή

Τώρα ο λαός, αβοήθητος και μόνος,
στέκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι,
μπρος στο  «μεγάλο» τροχονόμο.
Το σωστό προσπαθεί να βρει μονοπάτι,
μα οι Αρπύιες τού ναρκοθετούν κάθε βήμα,
για να του αρπάξουν ό,τι έχτισε με αίμα και με χρήμα.

Πάλι το φαΐ του θέλουν να του φάνε,
να το μολύνουν και μακριά από την πατρίδα να τον πάνε.
Τις καρδερίνες όλες να τις φάνε,
κι όπως βαδίζουν τα πράγματα,
τον ίδιο να εξαφανίσουν πάνε.

Παρότι το φαγητό βρισκόταν μπροστά του,
οι Αρπύιες το άρπαζαν και το μόλυναν.
Τα Βρωμοπούλια τον βασάνιζαν με την άκρατη μυρωδιά  τους.
Τις κυνηγούσε, μα ξαναγύριζαν κοντά του
και τον Φινέα έφτασαν στα στερνά του.

Τότε βρέθηκε ένας Ηρακλής,
πανίσχυρος στρατηγός και ευκλεής.
Τις Αρπύιες κυνήγησε στην Αφρική
και ως την Προποντίδα,
κι έκτοτε ελευθέρωσε από τα Βρωμοπούλια την πατρίδα.

Και τότε, λέει ο μύθος, η Αθηνά χαρωπή,
γιόρτασε ξανά τα Παναθήναια με λαμπρή γιορτή.(24/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

  ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΚΥΒΕΡΝΟΕΠΙΘΕΣΕΩΝ

Πως περίπου είναι ένα Κέντρο Κυβερνοεπιθέσεων; Η Τεχνητή Νοημοσύνη μας έδωσε τις εξής ποηροφορίες. Στα λόγια φαίνεται απλό αλλά η πολλυπλοκότητα του είναι αφάνταστη για να επιτύχει το άριστο αποτέλεσμα

 Σε γενικές γραμμές, ένα Κέντρο Κυβερνοάμυνας ή Κέντρο Αντιμετώπισης Κυβερνοεπιθέσεων (SOC – Security Operations Center) λειτουργεί όπως ένα στρατιωτικό κέντρο επιχειρήσεων, αλλά στον ψηφιακό χώρο. Σκοπός του είναι να εντοπίζει, να αποτρέπει, να αναλύει και να αντιμετωπίζει κυβερνοεπιθέσεις σε πραγματικό χρόνο.

1. Συλλογή πληροφοριών

Το κέντρο λαμβάνει συνεχώς δεδομένα από:

  • Διακομιστές (servers)
  • Δίκτυα επικοινωνιών
  • Τείχη προστασίας (firewalls)
  • Υπολογιστές χρηστών
  • Βάσεις δεδομένων
  • Συστήματα cloud
  • Αισθητήρες ασφαλείας

Όλες οι κινήσεις καταγράφονται σε κεντρικά συστήματα παρακολούθησης.

2. Συνεχής παρακολούθηση

Ειδικοί αναλυτές και αυτοματοποιημένα συστήματα παρακολουθούν επί 24ώρου βάσεως:

  • Ύποπτες συνδέσεις
  • Απόπειρες εισβολής
  • Κακόβουλο λογισμικό (malware)
  • Επιθέσεις ransomware
  • Υποκλοπές δεδομένων
  • Ασυνήθιστη δραστηριότητα χρηστών

Στόχος είναι ο έγκαιρος εντοπισμός πριν η ζημιά γίνει μεγάλη.

3. Ανάλυση απειλών

Όταν εμφανιστεί ένα ύποπτο συμβάν:

  • Ελέγχεται η προέλευση της επίθεσης.
  • Αναλύεται η μέθοδος που χρησιμοποιείται.
  • Υπολογίζεται η σοβαρότητα του περιστατικού.
  • Εξετάζεται αν πρόκειται για μεμονωμένο ή συντονισμένο χτύπημα.

Πολλά κέντρα διαθέτουν και μονάδα Cyber Threat Intelligence, η οποία συλλέγει πληροφορίες για γνωστές ομάδες χάκερ, τεχνικές επιθέσεων και νέες απειλές.

4. Αντιμετώπιση περιστατικού

Εάν διαπιστωθεί επίθεση:

  • Απομονώνεται το μολυσμένο σύστημα.
  • Κλείνονται οι ευάλωτες θύρες.
  • Αλλάζουν κωδικοί και πιστοποιητικά.
  • Διακόπτεται η πρόσβαση του εισβολέα.
  • Ενεργοποιούνται σχέδια έκτακτης ανάγκης.

Σε κρίσιμες υποδομές (ηλεκτρικό δίκτυο, τράπεζες, υπουργεία, στρατός) οι ενέργειες αυτές γίνονται μέσα σε λίγα λεπτά.

5. Ψηφιακή εγκληματολογία (Digital Forensics)

Μετά την επίθεση ακολουθεί έρευνα για να απαντηθούν ερωτήματα όπως:

  • Πώς εισήλθε ο δράστης;
  • Τι δεδομένα απέσπασε;
  • Πόσο χρόνο παρέμεινε στο σύστημα;
  • Υπήρξε εσωτερική βοήθεια;

Τα στοιχεία συλλέγονται έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν και δικαστικά.

6. Αποκατάσταση

Το κέντρο:

  • Επαναφέρει τα συστήματα από ασφαλή αντίγραφα.
  • Διορθώνει τα κενά ασφαλείας.
  • Εγκαθιστά νέους μηχανισμούς προστασίας.
  • Ελέγχει αν παραμένει κρυμμένος ο εισβολέας.

7. Στρατηγικός σχεδιασμός

Τα πιο εξελιγμένα εθνικά κέντρα κυβερνοάμυνας δεν αρκούνται στην άμυνα. Αναλύουν:

  • Τις γεωπολιτικές απειλές.
  • Τις δυνατότητες ξένων κρατών.
  • Την προστασία κρίσιμων υποδομών.
  • Σενάρια κυβερνοπολέμου.

Συχνά συνεργάζονται με στρατό, υπηρεσίες πληροφοριών, αστυνομία και ιδιωτικές εταιρείες.

Τυπική οργανωτική δομή

Ένα σύγχρονο κέντρο διαθέτει συνήθως:

  1. Διεύθυνση Επιχειρήσεων.
  2. Τμήμα Παρακολούθησης (SOC).
  3. Τμήμα Ανάλυσης Απειλών.
  4. Ομάδα Άμεσης Αντίδρασης (Incident Response Team).
  5. Ψηφιακή Εγκληματολογία.
  6. Τμήμα Κρυπτογραφίας και Ασφαλών Επικοινωνιών.
  7. Τμήμα Εκπαίδευσης και Ασκήσεων.

Παράδειγμα λειτουργίας

Ας υποθέσουμε ότι χάκερ επιχειρούν να εισβάλουν στο πληροφοριακό σύστημα ενός υπουργείου:

  1. Το σύστημα ανιχνεύει χιλιάδες ύποπτες συνδέσεις.
  2. Στέλνει συναγερμό στο SOC.
  3. Οι αναλυτές επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για επίθεση.
  4. Απομονώνουν τους διακομιστές που δέχονται το χτύπημα.
  5. Ενεργοποιούν φίλτρα προστασίας.
  6. Συλλέγουν στοιχεία για τους δράστες.
  7. Αποκαθιστούν τη λειτουργία των υπηρεσιών.
  8. Συντάσσουν έκθεση με τα διδάγματα του περιστατικού.

Με μία φράση, ένα κέντρο κατά των κυβερνοεπιθέσεων είναι το «ψηφιακό στρατηγείο άμυνας» ενός κράτους ή οργανισμού, το οποίο λειτουργεί αδιάκοπα για να προστατεύει δίκτυα, δεδομένα και κρίσιμες υποδομές από ηλεκτρονικές επιθέσεις. (24/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

 ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΙΩΝ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Επικρατεί η γνώμη ότι ο καλός πολιτικός πρέπει να είναι απαλλαγμένος αρετών για να μπορεί να πάρει σωστές αποφάσεις . Και σαν παράδειγμα φέρνουν τον Μακιαβέλι ο οποίος υποστήριξε ότι ο κυβερνήτης πρέπει πρώτα να διατηρεί το κράτος και την εξουσία του, ακόμη και αν χρειαστεί να ενεργήσει με τρόπους που θεωρούνται ανήθικοι.

Άλλες οι αρετές που πρέπει να έχει ο πολιτικός, άλλες ο θεωρητικός ,άλλες ο φιλόσοφος και άλλες αυτός που έχει υποστεί καθαρμό της ψυχής του , όπως λ.χ ο ασκητής ή ο γκουρού .

Πρώτο προσόν του πολιτικού είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τον όρκο που έχει δώσει προς τους πολίτες .

Δεύτερο προσόν είναι η μετριοπάθεια ώστε να μπορεί να γεφυρώσει ει δυνατόν τις επιθυμίες και προσδοκίες του συνόλου των πολιτών πέραν των κομματικών του ψηφοφόρων

Τρίτον προσόν να είναι λογικός και όχι παράλογος. Το να ξοδεύει ο πολιτικός χρήματα που δεν έχει και τα δανείζεται είναι η εσχάτη πλάνη . Και όμως πληρώσαμε ακριβά τον παραλογισμό αυτών των πολιτικών που άδειασαν τα δημόσια ταμεία με παροχές προς χάριν της ψηφοθηρίας τους με δανεικά λεφτά .

Έχουμε όμως και πρόσφατα παραδείγματα πολιτικών που ξεκίνησαν πολέμους χωρίς να έχουν καθορισμένο σκοπό και τα μέσα επίτευξης τούτου , με αποτέλεσμα να ρίξουν τη χώρα τους και την ανθρωπότητα σε μεγάλη κρίση

Τέταρτον η Ανδρεία ώστε να είναι ικανός να δράσει και να φέρει σε πέρας σοβαρές αποφάσεις , αλλά και να αναλαμβάνει την ευθύνη του όταν λανθάνει. Αυτή έχει σχέση με την συναισθηματική κατάσταση του πολιτικού αλλά και με τις εν γένει θαρραλέες πολιτικές του πράξεις

Πέμπτον η Σωφροσύνη ώστε να είναι σε θέση να λάβει τις σωστή απόφαση . Αυτή δεν μπορεί να είναι ατομική του ενός ανδρός μόνο αλλά συλλογική του λαού

.Αυτός θα επιλέξει την άριστη , την τελική, πάντα με βάση τη λογική και το γενικό συμφέρον

Εκτον η αρετή της Δικαιοσύνης . Η αρετή αυτή είναι βασική για τον πολιτικό και μάλιστα για αυτόν που σκοπεύει να γίνει ηγήτορας. Το πρώτο σκέλος αφορά τις πράξεις του απέναντι στους πολίτες που πρέπει να είναι νόμιμες και δίκαιες ώστε να μην τους ωθούν σε παραβίαση των νόμων και σε βίαιες ενέργειες . Με την Δικαιοσύνη θα κάνει τις αποφάσεις του αρεστές από την κοινωνία σε συνάρτηση με την αντίληψη του στο άρχειν και άρχεσθαι .

Ο Ηθικός χαρακτήρας Το δεύτερο και πιο σοβαρό προσόν για τον πολιτικό είναι ο ηθικό του χαρακτήρας. Ο πολιτικός πρέπει να είναι έντινος, αδέκαστος, να έχει «καθαρά χέρια» και να μην είναι φιλόπλουτος. Πλούτο να δημιουργεί για τον λαό αλλά αυτός , το οικογενειακό του περιβάλλον και οι συνεργάτες του να είναι υπεράνω πάσης υποψίας για κλοπή ή κατάχρηση των δημοσίων χρημάτων ή για χαριστικές πράξεις σε βάρος του δημοσίου και των πολιτών. Παραδείγματα έντιμων και αφιλόπλουτων ηγετών έχουμε τους :

Αριστείδης ο Δίκαιος — σύμφωνα με την αρχαία παράδοση πέθανε φτωχός, παρότι υπήρξε από τους σημαντικότερους πολιτικούς της Αθήνας.

Θεμιστοκλής-Σαλαμινα- — όχι ακριβώς φτωχός, αλλά έζησε τα τελευταία χρόνια εξόριστος και μακριά από την πατρίδα του σε λιτότητα.

Μαχάτμα Γκάντι — δεν κατείχε προσωπική περιουσία και ζούσε εξαιρετικά λιτά.

Χο Τσι Μινχ — έζησε σε πολύ απλές συνθήκες και δεν άφησε μεγάλη προσωπική περιουσία.

Χοσέ Μουχίκα — είναι ακόμη εν ζωή, αλλά έγινε διάσημος ως «ο φτωχότερος πρόεδρος του κόσμου», καθώς δώριζε το μεγαλύτερο μέρος του μισθού του και ζούσε σε αγρόκτημα.

Τόμας Σανκάρα — ήταν γνωστός για τον ασκητικό τρόπο ζωής του και άφησε ελάχιστα προσωπικά υπάρχοντα.

Ιωάννης Καποδίστριας — διέθεσε μεγάλο μέρος της προσωπικής του περιουσίας για δημόσιους σκοπούς και δεν επιδίωξε προσωπικό πλουτισμό.

Χαρίλαος Τρικούπης — πέθανε στο εξωτερικό με σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, έχοντας ξοδέψει μεγάλο μέρος της περιουσίας του στην πολιτική του δράση.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας κοιμόταν ο ένδοξος στρατηγός ακόμη στο στρατιωτικό του ράντζο και άφησε ως προσωπική κληρονομιά 216 δραχμές και ένα χαρτονόμισμα των 10 δολαρίων, χωρίς σπίτια, ακίνητα ή τραπεζικές καταθέσεις κ.α

Έβδομο προσόν του πολιτικού και του κάθε ανθρώπου και ίσως το βασικότερο η καλή κατάσταση της υγείας του. Ο πολιτικός λόγω της ευθύνης του έχει μεγάλη σωματική και ψυχική καταπόνηση και πρέπει να είναι ακμαίος για να εκπληρώσει καλώς τα καθήκοντα του

Παρ ότι υπήρξαν ηγέτες με κλονισμένη υγεία που αποδείχθηκαν μεγάλες προσωπικότητες όπως λ.χ ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ , είχαμε και ηγέτες ασθενείς που κυβερνούσε η «παρακάμαρα» όπως λ.χ η τελευταία περίοδος διακυβερνήσεως του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ένας θεωρητικός ο οποίος έχει υποστεί κάθαρση πνευματική δύσκολα θα ήταν ο πιο κατάλληλος στο παρόν πολιτικό σύστημα. Επομένως αυτό που είπε ο Πλάτων: «ή οι βασιλείς να γίνουν σοφοί ή οι σοφοί να βασιλέψουν» μάλλον θεωρητική σημασία έχει και γι’ αυτό ως τώρα από ελάχιστους ηγέτες επιτεύχθηκε

THE GOLDEN ELYTIS

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Every word had meaning in Ancient Greece.
Even every syllable and every letter
revealed the character
and the composition of the thing itself.

For the ancients, words were not merely means of communication.
They concealed within them a deeper meaning
and were connected with the essence of the thing.

The Greek Logos was at the same time speech,
mathematics and music.
Our language is divine.
It also expresses thought,
cause and logic.

According to Heraclitus,
it is the order that governs the universe.

All wise things
were taken from the Greeks free of charge.

Virtue was not only the goodness of souls;
it was also the fulfillment of noble purposes.

The driving force within us is our soul.
It is this that mobilizes our spirit
in our daily life.

A person without education
is barren soil,
without fruitfulness.

Through words they sought truth,
wisdom and concealed truth,
and so did mythology.

Our ancient names are beneficial.

During the massacre of Kalavryta,
a young man named Socrates,
because of his name,
received mercy from the German commander
and was not executed.

Later he studied philosophy in Germany
and was elected professor.

Ancient Greek names are NOT conventional.

They contain meaning and beauty within them
and declare the essence
and the function of the thing.

For example:

Cosmogony = the birth of the world.

Brook = the murmuring
and flowing of water.

Our ancestors did not give names
to their children by chance.

A name was a seal,
a vision of the future
they wished to foresee.

If one was called “Hippocrates,”
perhaps he would become a physician.

And if he was called “Laocrates,”
perhaps a ruler or a leader.

Theodoros:
“Gift of God.”

Nikolaos:
“Victory of the People.”

Alexandros:
“He who repels the enemy,
the brave one.”

Sophia:
“Wisdom and prudence,”
like the divine goddess Athena.

Do names possess a natural correctness?

And does every thing
have the “right” name by nature?

The study of words
greatly occupied the ancient Greeks.

Through understanding them,
they sought to approach Truth.

For our ancestors,
names had significance,
and they often believed
that they revealed something
about a person’s nature,
character,
or destiny.

Yet truth lies beyond words,
in beings themselves,
in their quintessence.

Thus writes Plato
in the “Cratylus”.

The linguists of the establishment maintain
that names are linguistic conventions.

The etymology of many Greek names
conveys meanings,
virtues,
wishes,
or qualities
that parents desire for their children.

However,
the use of words over thousands of years
has endowed them
with certain natural properties,
making them sing
like nightingales.

The example contained in a name
bestows many virtues upon its bearer.

And merely by studying them
one may draw knowledge
from Alexander,
Pericles,
Socrates,
and Epaminondas.

Some modern names,
harsh in sound,
make their bearers appear ridiculous
and ought to be abolished.

Others associate their bearers
with criminal figures
and should trouble them.

It is time
for modern Greeks
to choose ancient names,

and for the State
to adopt our Ancient Language.

A notable example
is our great poet Odysseas Elytis.

His name was
Odysseas Alepoudelis.

How could a poet
with such a name
make a career in the world of poetry?

There were two reasons
for the change.

The first was that
it would expose him to ridicule.

The second,
and more serious one,
was that it connected him
with a family industry,
whose association with money
and profit
would have troubled him.

Elytis did not wish
to be associated with money,
for he was a seeker
of the higher spirit.

Not by chance
did he choose the name “Elytis”,

which connects him
with Hellenism,
the olive tree,
Helen,
and Hellas,

with spiritual light.

He rejected material profit,
changed his family name,

and won
the Nobel Prize in Literature—

the Golden Elytis.

22/6/26

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author
Member of the Society of Greek Writers

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

THE AGE OF  ASYNNENOISIA

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Words have lost their meaning,
and modern people have lost their minds.

Our politicians say one thing and do another;
at this rate they will drive us mad.
They say one thing and mean another,
fighting only for the ladle of power,
while caring little for the common good.

While war in the East continues,
prices keep soaring.
The Greek mother no longer gives birth,
and the state does not support motherhood.
Meanwhile, some,
with arrogance mounted high,

are the rulers of the world
and the masters of the media.
The mighty men of money,
with armies of parrots,
watch the bloodshed for amusement
and keep silent.

They toss the world’s problems into a sack.
Uncle Sam threatens daily,
and now behold Artificial Intelligence,
plunging into the deep.

The international community,
hesitant and timid,
struggles to keep pace.

These judges,
these policemen of the earth,
grant immunity to none.
Not even nurses are spared.
Doctors are killed,
as are representatives of the United Nations.

Peace approaches timidly,
while the Straits of Hormuz
open and close.
The whole world sighs,
yet the stock market continues
to distribute profits.

They cannot find a common language;
they drift aimlessly
and move backwards.

And Israeli troops kill in Lebanon.

They changed the words
and call things by different names.

Massacres become
“minor incidents.”

The invasion and occupation
are called by the Turks
a “peace operation.”

An aggressive Turkish doctrine
is described by us merely as
“revisionist policy.”

The genocides
of Greeks, Pontic Greeks,
Greek Cypriots,
Armenians,
Assyrians,
Kurds and others
are presented as epic victories.

The destruction of Smyrna
is called “crowding at the waterfront,”

and the “Blue Homeland”
is termed revisionism.

A fascist Islamic monster
is called
the “Turkish Republic.”

The leveling of cities
becomes a defensive action
against terrorism.

The bombing of hospitals
becomes a mistake
in targeting coordinates.

The criminal is now called
an “entrepreneur,”

while the fraudster’s identity
is carefully concealed.

Names are omitted;
only age is mentioned.

And the television screen
is filled with crimes,
robberies,
and scandals involving
European funds.

Helpless stands the citizen
before the heavily armed criminal
and the profiteering importer
or exporter.

Unprecedented price increases
have turned this place
into a paradise
for thieves and swindlers.

And the trade in narcotics
never seems to end.

What can the Police do
against the tsunami
of illegal migration?

Against overcrowded prisons
and the release of criminals
burdened with grave guilt?

Perhaps it is time
to protect the Police themselves.

The chief cause is partitocracy
and the endless struggle
for power and privilege.

22/6/26

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author
Member of the Society of Greek Writers

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org