Αμφικτύων

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Επικρατεί η γνώμη ότι ο καλός πολιτικός πρέπει να είναι απαλλαγμένος αρετών για να μπορεί να πάρει σωστές αποφάσεις . Και σαν παράδειγμα φέρνουν τον Μακιαβέλι ο οποίος υποστήριξε ότι ο κυβερνήτης πρέπει πρώτα να διατηρεί το κράτος και την εξουσία του, ακόμη και αν χρειαστεί να ενεργήσει με τρόπους που θεωρούνται ανήθικοι.

Άλλες οι αρετές που πρέπει να έχει ο πολιτικός, άλλες ο θεωρητικός ,άλλες ο φιλόσοφος και άλλες αυτός που έχει υποστεί καθαρμό της ψυχής του , όπως λ.χ ο ασκητής ή ο γκουρού .

Πρώτο προσόν του πολιτικού είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τον όρκο που έχει δώσει προς τους πολίτες .

Δεύτερο προσόν είναι η μετριοπάθεια ώστε να μπορεί να γεφυρώσει ει δυνατόν τις επιθυμίες και προσδοκίες του συνόλου των πολιτών πέραν των κομματικών του ψηφοφόρων

Τρίτον προσόν να είναι λογικός και όχι παράλογος. Το να ξοδεύει ο πολιτικός χρήματα που δεν έχει και τα δανείζεται είναι η εσχάτη πλάνη . Και όμως πληρώσαμε ακριβά τον παραλογισμό αυτών των πολιτικών που άδειασαν τα δημόσια ταμεία με παροχές προς χάριν της ψηφοθηρίας τους με δανεικά λεφτά .

Έχουμε όμως και πρόσφατα παραδείγματα πολιτικών που ξεκίνησαν πολέμους χωρίς να έχουν καθορισμένο σκοπό και τα μέσα επίτευξης τούτου , με αποτέλεσμα να ρίξουν τη χώρα τους και την ανθρωπότητα σε μεγάλη κρίση

Τέταρτον η Ανδρεία ώστε να είναι ικανός να δράσει και να φέρει σε πέρας σοβαρές αποφάσεις , αλλά και να αναλαμβάνει την ευθύνη του όταν λανθάνει. Αυτή έχει σχέση με την συναισθηματική κατάσταση του πολιτικού αλλά και με τις εν γένει θαρραλέες πολιτικές του πράξεις

Πέμπτον η Σωφροσύνη ώστε να είναι σε θέση να λάβει τις σωστή απόφαση . Αυτή δεν μπορεί να είναι ατομική του ενός ανδρός μόνο αλλά συλλογική του λαού

.Αυτός θα επιλέξει την άριστη , την τελική, πάντα με βάση τη λογική και το γενικό συμφέρον

Εκτον η αρετή της Δικαιοσύνης . Η αρετή αυτή είναι βασική για τον πολιτικό και μάλιστα για αυτόν που σκοπεύει να γίνει ηγήτορας. Το πρώτο σκέλος αφορά τις πράξεις του απέναντι στους πολίτες που πρέπει να είναι νόμιμες και δίκαιες ώστε να μην τους ωθούν σε παραβίαση των νόμων και σε βίαιες ενέργειες . Με την Δικαιοσύνη θα κάνει τις αποφάσεις του αρεστές από την κοινωνία σε συνάρτηση με την αντίληψη του στο άρχειν και άρχεσθαι .

Ο Ηθικός χαρακτήρας Το δεύτερο και πιο σοβαρό προσόν για τον πολιτικό είναι ο ηθικό του χαρακτήρας. Ο πολιτικός πρέπει να είναι έντινος, αδέκαστος, να έχει «καθαρά χέρια» και να μην είναι φιλόπλουτος. Πλούτο να δημιουργεί για τον λαό αλλά αυτός , το οικογενειακό του περιβάλλον και οι συνεργάτες του να είναι υπεράνω πάσης υποψίας για κλοπή ή κατάχρηση των δημοσίων χρημάτων ή για χαριστικές πράξεις σε βάρος του δημοσίου και των πολιτών. Παραδείγματα έντιμων και αφιλόπλουτων ηγετών έχουμε τους :

Αριστείδης ο Δίκαιος — σύμφωνα με την αρχαία παράδοση πέθανε φτωχός, παρότι υπήρξε από τους σημαντικότερους πολιτικούς της Αθήνας.

Θεμιστοκλής-Σαλαμινα- — όχι ακριβώς φτωχός, αλλά έζησε τα τελευταία χρόνια εξόριστος και μακριά από την πατρίδα του σε λιτότητα.

Μαχάτμα Γκάντι — δεν κατείχε προσωπική περιουσία και ζούσε εξαιρετικά λιτά.

Χο Τσι Μινχ — έζησε σε πολύ απλές συνθήκες και δεν άφησε μεγάλη προσωπική περιουσία.

Χοσέ Μουχίκα — είναι ακόμη εν ζωή, αλλά έγινε διάσημος ως «ο φτωχότερος πρόεδρος του κόσμου», καθώς δώριζε το μεγαλύτερο μέρος του μισθού του και ζούσε σε αγρόκτημα.

Τόμας Σανκάρα — ήταν γνωστός για τον ασκητικό τρόπο ζωής του και άφησε ελάχιστα προσωπικά υπάρχοντα.

Ιωάννης Καποδίστριας — διέθεσε μεγάλο μέρος της προσωπικής του περιουσίας για δημόσιους σκοπούς και δεν επιδίωξε προσωπικό πλουτισμό.

Χαρίλαος Τρικούπης — πέθανε στο εξωτερικό με σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, έχοντας ξοδέψει μεγάλο μέρος της περιουσίας του στην πολιτική του δράση.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας κοιμόταν ο ένδοξος στρατηγός ακόμη στο στρατιωτικό του ράντζο και άφησε ως προσωπική κληρονομιά 216 δραχμές και ένα χαρτονόμισμα των 10 δολαρίων, χωρίς σπίτια, ακίνητα ή τραπεζικές καταθέσεις κ.α

Έβδομο προσόν του πολιτικού και του κάθε ανθρώπου και ίσως το βασικότερο η καλή κατάσταση της υγείας του. Ο πολιτικός λόγω της ευθύνης του έχει μεγάλη σωματική και ψυχική καταπόνηση και πρέπει να είναι ακμαίος για να εκπληρώσει καλώς τα καθήκοντα του

Παρ ότι υπήρξαν ηγέτες με κλονισμένη υγεία που αποδείχθηκαν μεγάλες προσωπικότητες όπως λ.χ ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ , είχαμε και ηγέτες ασθενείς που κυβερνούσε η «παρακάμαρα» όπως λ.χ η τελευταία περίοδος διακυβερνήσεως του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ένας θεωρητικός ο οποίος έχει υποστεί κάθαρση πνευματική δύσκολα θα ήταν ο πιο κατάλληλος στο παρόν πολιτικό σύστημα. Επομένως αυτό που είπε ο Πλάτων: «ή οι βασιλείς να γίνουν σοφοί ή οι σοφοί να βασιλέψουν» μάλλον θεωρητική σημασία έχει και γι’ αυτό ως τώρα από ελάχιστους ηγέτες επιτεύχθηκε

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Every word had meaning in Ancient Greece.
Even every syllable and every letter
revealed the character
and the composition of the thing itself.

For the ancients, words were not merely means of communication.
They concealed within them a deeper meaning
and were connected with the essence of the thing.

The Greek Logos was at the same time speech,
mathematics and music.
Our language is divine.
It also expresses thought,
cause and logic.

According to Heraclitus,
it is the order that governs the universe.

All wise things
were taken from the Greeks free of charge.

Virtue was not only the goodness of souls;
it was also the fulfillment of noble purposes.

The driving force within us is our soul.
It is this that mobilizes our spirit
in our daily life.

A person without education
is barren soil,
without fruitfulness.

Through words they sought truth,
wisdom and concealed truth,
and so did mythology.

Our ancient names are beneficial.

During the massacre of Kalavryta,
a young man named Socrates,
because of his name,
received mercy from the German commander
and was not executed.

Later he studied philosophy in Germany
and was elected professor.

Ancient Greek names are NOT conventional.

They contain meaning and beauty within them
and declare the essence
and the function of the thing.

For example:

Cosmogony = the birth of the world.

Brook = the murmuring
and flowing of water.

Our ancestors did not give names
to their children by chance.

A name was a seal,
a vision of the future
they wished to foresee.

If one was called “Hippocrates,”
perhaps he would become a physician.

And if he was called “Laocrates,”
perhaps a ruler or a leader.

Theodoros:
“Gift of God.”

Nikolaos:
“Victory of the People.”

Alexandros:
“He who repels the enemy,
the brave one.”

Sophia:
“Wisdom and prudence,”
like the divine goddess Athena.

Do names possess a natural correctness?

And does every thing
have the “right” name by nature?

The study of words
greatly occupied the ancient Greeks.

Through understanding them,
they sought to approach Truth.

For our ancestors,
names had significance,
and they often believed
that they revealed something
about a person’s nature,
character,
or destiny.

Yet truth lies beyond words,
in beings themselves,
in their quintessence.

Thus writes Plato
in the “Cratylus”.

The linguists of the establishment maintain
that names are linguistic conventions.

The etymology of many Greek names
conveys meanings,
virtues,
wishes,
or qualities
that parents desire for their children.

However,
the use of words over thousands of years
has endowed them
with certain natural properties,
making them sing
like nightingales.

The example contained in a name
bestows many virtues upon its bearer.

And merely by studying them
one may draw knowledge
from Alexander,
Pericles,
Socrates,
and Epaminondas.

Some modern names,
harsh in sound,
make their bearers appear ridiculous
and ought to be abolished.

Others associate their bearers
with criminal figures
and should trouble them.

It is time
for modern Greeks
to choose ancient names,

and for the State
to adopt our Ancient Language.

A notable example
is our great poet Odysseas Elytis.

His name was
Odysseas Alepoudelis.

How could a poet
with such a name
make a career in the world of poetry?

There were two reasons
for the change.

The first was that
it would expose him to ridicule.

The second,
and more serious one,
was that it connected him
with a family industry,
whose association with money
and profit
would have troubled him.

Elytis did not wish
to be associated with money,
for he was a seeker
of the higher spirit.

Not by chance
did he choose the name “Elytis”,

which connects him
with Hellenism,
the olive tree,
Helen,
and Hellas,

with spiritual light.

He rejected material profit,
changed his family name,

and won
the Nobel Prize in Literature—

the Golden Elytis.

22/6/26

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author
Member of the Society of Greek Writers

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Words have lost their meaning,
and modern people have lost their minds.

Our politicians say one thing and do another;
at this rate they will drive us mad.
They say one thing and mean another,
fighting only for the ladle of power,
while caring little for the common good.

While war in the East continues,
prices keep soaring.
The Greek mother no longer gives birth,
and the state does not support motherhood.
Meanwhile, some,
with arrogance mounted high,

are the rulers of the world
and the masters of the media.
The mighty men of money,
with armies of parrots,
watch the bloodshed for amusement
and keep silent.

They toss the world’s problems into a sack.
Uncle Sam threatens daily,
and now behold Artificial Intelligence,
plunging into the deep.

The international community,
hesitant and timid,
struggles to keep pace.

These judges,
these policemen of the earth,
grant immunity to none.
Not even nurses are spared.
Doctors are killed,
as are representatives of the United Nations.

Peace approaches timidly,
while the Straits of Hormuz
open and close.
The whole world sighs,
yet the stock market continues
to distribute profits.

They cannot find a common language;
they drift aimlessly
and move backwards.

And Israeli troops kill in Lebanon.

They changed the words
and call things by different names.

Massacres become
“minor incidents.”

The invasion and occupation
are called by the Turks
a “peace operation.”

An aggressive Turkish doctrine
is described by us merely as
“revisionist policy.”

The genocides
of Greeks, Pontic Greeks,
Greek Cypriots,
Armenians,
Assyrians,
Kurds and others
are presented as epic victories.

The destruction of Smyrna
is called “crowding at the waterfront,”

and the “Blue Homeland”
is termed revisionism.

A fascist Islamic monster
is called
the “Turkish Republic.”

The leveling of cities
becomes a defensive action
against terrorism.

The bombing of hospitals
becomes a mistake
in targeting coordinates.

The criminal is now called
an “entrepreneur,”

while the fraudster’s identity
is carefully concealed.

Names are omitted;
only age is mentioned.

And the television screen
is filled with crimes,
robberies,
and scandals involving
European funds.

Helpless stands the citizen
before the heavily armed criminal
and the profiteering importer
or exporter.

Unprecedented price increases
have turned this place
into a paradise
for thieves and swindlers.

And the trade in narcotics
never seems to end.

What can the Police do
against the tsunami
of illegal migration?

Against overcrowded prisons
and the release of criminals
burdened with grave guilt?

Perhaps it is time
to protect the Police themselves.

The chief cause is partitocracy
and the endless struggle
for power and privilege.

22/6/26

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author
Member of the Society of Greek Writers

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι λέξεις έχασαν το νόημά τους
και οι σύγχρονοι άνθρωποι τα λογικά τους.

Και οι πολιτικοί μας άλλα λένε και άλλα κάνουν

όπως πάνε θα μας τρελάνουν

άλλα λένε και άλλα εννοούν,

   για την κουτάλα μόνο  πολεμούν.

για το γενικό συμφέρον αδιαφορούν
 

Όταν  ο πόλεμος  στην Ανατολή                                                                                                                                                                                               κρατάει

Η ακρίβεια καλπάζει

Η Ελληνίδα μάνα δε γεννάει

Το κράτος τη μητρότητα δεν την βοηθάει
μερικοί με καβαλημένο το καλάμι,

 
Του κόσμου  οι  εξουσιαστές και των μίντια τα αφεντικά.
Του χρήματος οι μεγάλοι,
στρατιές οι παπαγάλοι,
με την αιματοχυσία κάνουν χάζι και τηρούνε τσιμουδιά.

Τα παγκόσμια προβλήματα τα βάζουν στον τορβά
Ο μπάρμπα Σαμ που   απειλεί καθημερινά,
   ιδού και η ΑΙ που βουτάει στα βαθιά.

Άτολμη η διεθνής κοινότης αγκομαχά

Αυτοί οι δικαστές, αυτοί της γης οι αστυνόμοι.
Ουδείς  χαίρε  ασυλίας. Ούτε οι νοσοκόμοι.
Εκτελούνται και οι γιατροί και οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ.
  η Ειρήνη έρχεται δειλά
 καθώς του Ορμούζ ανοίγω-κλείνουν τα Στενά.

και αναστενάζει ο ‘ντουνιάς»

αλλά το Χρηματιστήριο μοιράζει λεφτά

Γλώσσα δεν βρίσκουν να συνεννοηθούν,
και πελαγοδρομούν και καρκινοβατούν.
Και τα στρατεύματα του Ισραήλ στο Λίβανο δολοφονούν.

Άλλαξαν τις λέξεις και τις λεν αλλιώς.
Τις σφαγές, ασήμαντα επεισόδια απλώς.
Την εισβολή και κατοχή τη λένε οι Τούρκοι «ειρηνευτική αποστολή».
Το   επιθετικό τουρκικό δόγμα το λέμε εμείς «αναθεωρητική πολιτική».
Τις   Γενοκτονίες( Ελλήνων, Ελληνο-Ποντίων –Ελληνο-Κυπρίων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Κούρδων κ.α) τις ονομάζουν νίκες επικές 
Την καταστροφή της Σμύρνης «συνωστισμό»
και τη «Γαλάζια Πατρίδα» αναθεωρητισμό.

Τον Ισλαμο φασιστικό τέρας «Τουρκική Δημοκρατία»
Την ισοπέδωση πόλεων αμυντική ενέργεια προς πάταξη της τρομοκρατίας,
το χτύπημα σε νοσοκομεία λάθος στα βλητικά στοιχεία, .

Τον κακοποιό τον λένε τώρα «επιχειρηματία»
και του απατεώνα επιμελώς κρύβουν τα στοιχεία.
Ονόματα δεν λένε, μόνο την ηλικία,
και γέμισε η μικρή οθόνη με εγκλήματα και ληστείες

  στα Ευρωπαϊκά ταμεία .

Αδύναμος εσύ πολίτη μπρος στον πάνοπλο εγκληματία
και στην  αισχροκέρδεια του «εισαγωγέα ή εξαγωγέα

Πρωτοφανείς οι αυξήσεις  εδώ πέρα
 κλεφτών και  απατεώνων τόπος  ευκαιρίας.
 Με τα ναρκωτικά τέλος δεν έχει η  εμπορία.

Τι να σου κάνει και η Αστυνομία;
Μπρος στο τσουνάμι της λαθρο-εισβολής;
Του κορεσμού των φυλακών και της  άφεσης

  εγκληματιών με βαρύτατη ενοχή

Ώρα να ζητηθεί και η προστασία της Αστυνομίας!

Κύρια αιτία η κομματοκρατία και η αλληλοσφαγή  για την κουτάλα

Κάθε λέξη είχε σημασία στην αρχαία  Ελλάδα
Ακόμη και κάθε συλλαβή και κάθε γράμμα
δήλωνε τον χαρακτήρα και του πράγματος το κράμα.

Για τους αρχαίους, οι λέξεις δεν ήταν απλώς μέσα επικοινωνίας.
Έκρυβαν σ’ αυτές μια βαθύτερη σημασία
και συνδέονταν με του πράγματος την ουσία.

Ο Ελληνικός Λόγος ταυτόχρονα ήταν ομιλία, μαθηματικά και μουσική.
η γλώσσα μας  είναι θεϊκή.
Εκφράζει ακόμη σκέψη, αιτία και λογική.
Κατ’ Ηράκλειτον είναι τάξη που διέπει το σύμπαν.
Όλα τα σοφά από τους Έλληνες τα πήραν δωρεάν.

Η αρετή δεν ήταν μόνο η καλοσύνη των ψυχών,
ήταν και η ολοκλήρωση αγαθών σκοπών.

Κινητήρια δύναμή μας η ψυχή μας.
Αυτή το πνεύμα μας κινητοποιεί
στην καθημερινή ζωή μας.

Άτομο χωρίς παιδεία είναι χωράφι άγονο
 χωρίς καρποφορία

Μέσα από τις λέξεις εύρισκαν την αλήθεια,
Σοφία και συγκαλυμμένη αλήθεια, και η Μυθολογία.
Ευεργετικά τα αρχαία μας ονόματα.

Στη σφαγή των Καλαβρύτων νέος ονόματι Σωκράτης,
λόγω ονόματος πήρε από τον Γερμανό διοικητή χάρη
και  δεν εκτελέστηκε.
Μετά σπούδασε φιλοσοφία στη Γερμανία
και καθηγητής εκλέχτηκε.

Τα αρχαία ελληνικά ονόματα ΔΕΝ είναι συμβατικά.
Έχουν μέσα τους σημασία και ομορφιά
και δηλώνουν του πράγματος την ουσία και τη λειτουργία.

Όπως λ.χ. κοσμογονία = γένεση κόσμου.

Ρυάκι=  κελάρυσμα και ροή του νερού

Δεν έδιναν τυχαία οι πρόγονοί μας το όνομα στα παιδιά.
Ήταν μια σφραγίδα,
το μέλλον τους να οραματιστούν.

Αν λεγόταν «Ιπποκράτης»,
γιατρός ίσως θα γινόταν.

Κι αν λεγόταν «Λαοκράτης»,
τύραννος ή αρχηγός.

Θεόδωρος: «δώρο του Θεού».
Νικόλαος: «νίκη του λαού».
Αλέξανδρος: «ο αποκρούων τον εχθρό, ανδρείος».
Σοφία: «γνώση, φρόνηση», σαν τη θεά Αθηνά τη θεία.

Τα ονόματα έχουν φυσική ορθότητα;
Και κάθε πράγμα έχει το «σωστό» όνομα από τη φύση;

Τους αρχαίους Έλληνες η μελέτη των λέξεων είχε απασχολήσει.
Με την κατανόησή τους προσπαθούσαν να προσεγγίσουν την αλήθεια.

Για τους προγόνους μας τα ονόματα είχαν σημασία
και συχνά θεωρούσαν ότι φανέρωναν κάτι από τη φύση,
τον χαρακτήρα ή τη μοίρα του ανθρώπου.

Όμως η αλήθεια βρίσκεται πέρα από τις λέξεις,
στα ίδια τα όντα η πεμπτουσία

Έτσι γράφει ο Πλάτων στον «Κρατύλο».

Του συστήματος οι γλωσσολόγοι θεωρούν
ότι τα ονόματα είναι γλωσσικές συμβάσεις.

Η ετυμολογία πολλών ελληνικών ονομάτων
μεταφέρει νοήματα, αρετές, ευχές ή ιδιότητες
που οι γονείς επιθυμούν στα παιδιά τους..

Ωστόσο, η χρήση των λέξεων επί χιλιάδες χρόνια
τις προίκισε με ορισμένες φυσικές ιδιότητες

 και  να κελαηδούν σαν αηδονια

Το παράδειγμα εκ του ονόματος
προσδίδει στον φέροντα πολλά προσόντα.
Και μόνο από τη μελέτη τους  αντλείς γνώση από τον Αλέξανδρο, τον Περικλή, το Σωκράτη και …τον Επαμεινώνδα .

Μερικά σύγχρονα κακόηχα ονόματα
τον φέροντα γελοιοποιούν
και έπρεπε να καταργηθούν.

Κι άλλα με εγκληματικά πρόσωπα   τον συνδέουν
και έπρεπε να τον ενοχλούν.

Οι σύγχρονοι Έλληνες αρχαία  ονόματα καιρός είναι
να  διαλέξουν

 και την Αρχαία μας Γλώσσα η Πολιτεία  να υιοθετήσει

Παράδειγμα ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης.

Το όνομά του ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλης.

Πώς ποιητής με τέτοιο όνομα στην ποιητική πιάτσα

να σταδιοδρομήσει

Δύο ήταν οι λόγοι της αλλαγής.

Ο πρώτος γιατί θα τον γελοιοποιούσε.

Και ο δεύτερος και πιο σοβαρός γιατί
τον συνέδεε με οικογενειακή βιομηχανία,
που  το χρήμα και  το κέρδος θα τον  ενοχλούσε.

Και ο Ελύτης δεν επιθυμούσε με το χρήμα να συνδεθεί,
γιατί του υψηλού πνεύματος ήταν θηρευτής.

Προτίμησε, όχι τυχαία, το « Ελύτης»,
που τον συνδέει με τον Ελ-ληνισμό,
 την ελ-ιά,  την Ελένη και με το Ελ-λάς,
με το πνευματικό φως.

Αρνήθηκε το κέρδος το οικονομικό
και άλλαξε το όνομα το οικογενειακό,
και πήρε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
ο Χρυσός Ελύτης

22/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Εμπρός, να καταστρέψουμε το Περιβάλλον,
όλοι με ζήλο υπερβάλλον.
Να τιμωρήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους,
να μιμηθούμε τους ισχυρούς και μεγάλους,
με σύμμαχό μας τον Χάρο.

Μέγας Ηρόστρατος η τεχνητή νοημοσύνη,
που λένε πως θα γίνει
Γαργαντούας της ενέργειας,
καθώς ολοένα θα γιγαντώνεται
και τη θέρμανση της Γης θα εντείνει.

Τεράστια ποσά ενέργειας θα απαιτήσει,
χωρίς φραγμό και δίχως ευθύνη.
Δύο-τρεις υπερ κροίσοι αποφασίζουν·
κυρίαρχοι του κόσμου να γίνουν επιδιώκουν.

Ο σύγχρονος άνθρωπος «το λογικόν δεν οἶδε»,
καρκινοβατεί στου χάους τις κερκίδες.
Από την έπαρση παρασυρμένος
και από οικολογία στερημένος,
φαραωνικό έργο πάει να χτίσει
με νου συγχυσμένο.

Να κάψουμε τη Γη,
όπως κάψαμε τα δάση.
Πολέμους άσκοπους αρχίσαμε
κι ο κόσμος εταράχθη.
Ποιος είναι ο αντίπαλος,
ποιος είναι ο εχθρός;
Ο απλός άνθρωπος, ο καθημερινός.

Σημασία δεν έχει πια το Περιβάλλον,
αφότου των Δελφών σίγησε το «ύδωρ το λάλον».
Αναλώσιμο κι αυτό· γιατί όχι;
Διακεκαυμένη ας γίνει η Γη,
και σαν κερί  ας λειώσει.

Σε αγώνα δρόμου Κινέζος και Αμερικάνος,
ενώ μειώνεται η βιοποικιλότητα,
χάνεται ακόμη κι ο πελεκάνος.
Όλα ενεργοβόρα θέλουν να τα κάνουν,
αυτοκίνητα, πυραύλους
και κάθε  τι  που κατασκευάζουν.

Κι όπως λένε οι ειδικοί,
η τεχνητή νοημοσύνη
μπορεί να φέρει θερμική οδύνη.
Θα υπερθερμανθεί ο πλανήτης,
και η περιβαλλοντική πολιτική
θα μείνει στις διακηρύξεις.

Στην ΑΙ επενδύουν τεράστια ποσά.
Ποιος ο λόγος;
Για να πλουτίσουν οι ισχυροί;
ή για να επικρατήσουν τα συστήματά τους;

Και πάνω απ’ όλους τα αφεντικά τους;

Πώς θα επιβιώσουν άνθρωποι,
ζώα και φυτά,
αν η φύση συνεχίσει να πληρώνει
το τίμημα της ανάπτυξης;
Δάση χάθηκαν,
ωκεανοί μολύνθηκαν,
νερά στέρεψαν,
καιρικά φαινόμενα αγριεύουν,
οι πόλεις γίνονται αβίωτες

αλλά οι πολίτες υπό μανδραγόραν καθεύδουν

Και δυστυχώς οι άνθρωποι καθεύουν

Τώρα για την έσχατη πράξη
ο άνθρωπος ετοιμάζεται:
γιγάντια ενέργεια να παράγεται,
η θερμότητα να συσσωρεύεται,
και η ζωή να δοκιμάζεται
στην οικουμένη.

Ο άφρων, εξελιγμένος άνθρωπος,
της μοίρας του θηρευτής,
παριστάνει τον οικολόγο,
τον επιστήμονα και ερευνητή,
ενώ τη ματαιοδοξία του υπηρετεί.

Τα πρώτα συνθήματα πήγαν χαμένα.
Όλα για το πρόσκαιρο χρήμα
και το ψέμα.
Και τα καλαμάκια;
Και η πράσινη ανάπτυξη;
Και η αύξηση της θερμοκρασίας των ωκεανών
που διατυμπάνιζαν;

Τώρα σιωπή.
Για τη μόλυνση κανείς δεν συζητά.
Χωρίς κριτήρια χτίζουν έναν κολοσσό.

Ο Πρωταγόρας θα τους θύμιζε:
«Μέτρον πάντων χρημάτων ἄνθρωπος».

Στη μία πλευρά της ζυγαριάς
η ανθρώπινη ζωή,
η βιοποικιλότητα
και η φυσική αρμονία.
Στην άλλη
το αμφίβολο όφελος της ΑΙ,
η κερδοσκοπία
και η ματαιοδοξία.

Άνθρωποι,
στρέψτε πίσω το βλέμμα σας
και δείτε τα ερείπια
που άφησε ο τελευταίος αιώνας.

Ο πλανήτης μας,
ήδη επιμολυσμένος,
κινδυνεύει να γίνει
και υπερθερμασμενος.

Τον μοναδικό κατοικήσιμο τόπο,
το κοινό μας σπίτι,
θέλετε να του βάλετε μπουρλότο;

Η ΑΙ να το  βελτιώσει όχι να το  πυρπολήσει ;

20/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

It was with deep sorrow that we learned of the passing of journalist and radio broadcaster Andreas Mazarakis, a man who left a profound mark on public discourse and contemporary patriotic thought.

Andreas Mazarakis was far more than a journalist. He was a multifaceted personality, a gifted speaker, a man of profound historical knowledge, and an individual of remarkable communicative power. For thousands of listeners, his voice served for decades as a point of reference, a source of information, reflection, and national self-awareness.

At a time when the great national narratives were being questioned and the collective confidence of Hellenism was being tested, Andreas chose to steadfastly defend historical memory, national consciousness, and our cultural heritage. Through his radio broadcasts, he sought to awaken, inspire, and convey the timeless message that the Greek nation possesses deep roots and inexhaustible powers of renewal.

He was an outstanding student of Greek history and national affairs. As a researcher, commentator, and intellectual observer, he brought to light facts and aspects of historical reality that often remained overlooked. His speech was vivid, eloquent, and direct. He combined seriousness with humor, knowledge with popular simplicity, critical thinking with devotion to his homeland.

Despite the political influences of his youth, he ultimately followed an independent path, avoiding partisan attachments. Above every political identity, he placed Greece, its historical continuity, and the interests of Hellenism. This stance earned him both friends and opponents, but above all the respect of those who valued his candor and sincerity.

Andreas Mazarakis belonged to that rare category of individuals who do not merely describe reality but strive to influence society in a constructive manner. He was a teacher without a chair, an educator without a classroom, a man who sought to transmit ideas, values, and concerns to generations of listeners.

His contribution to public dialogue and to the cultivation of historical consciousness was significant. Regardless of particular agreements or disagreements, no one can deny that he served his convictions with passion and dedication, devoting his life to public discourse, information, and the defense of the ideals he cherished.

In ancient Greek tradition, the souls of the noble and virtuous were guided to the Elysian Fields, the dwelling place of the distinguished and worthy among humanity. We would like to believe that Hermes, the divine guide of souls, is now leading Andreas on this great journey into eternity, among those who faithfully and devotedly served their ideals.

Farewell, Andreas.

Your voice has fallen silent, yet your memory, your ideas, and your struggles will continue to accompany those who listened to you and held you in esteem.

I extend my heartfelt condolences to the family of the deceased.

May your memory be eternal. Immortal in remembrance.

June 19, 2026

Amphiktyon (Konstantinos Konstantinidis)
Lieutenant General (Ret.) Greeik Army
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Με θλίψη πληροφορηθήκαμε την εκδημία του δημοσιογράφου και ραδιοφωνικού παραγωγού Ανδρέα Μαζαράκη, ενός ανθρώπου που άφησε έντονο αποτύπωμα στον δημόσιο λόγο και στη σύγχρονη πατριωτική σκέψη.

Ο Ανδρέας Μαζαράκης δεν υπήρξε απλώς ένας δημοσιογράφος. Ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα, χαρισματικός ομιλητής, άνθρωπος με βαθιά ιστορική γνώση και ιδιαίτερη επικοινωνιακή δύναμη. Για χιλιάδες ακροατές η φωνή του αποτέλεσε επί δεκαετίες σημείο αναφοράς, πηγή ενημέρωσης, προβληματισμού και εθνικού αναστοχασμού.

Σε μια εποχή κατά την οποία οι μεγάλες εθνικές αφηγήσεις αμφισβητούνταν και η συλλογική αυτοπεποίθηση του Ελληνισμού δοκιμαζόταν, ο Ανδρέας επέλεξε να υπερασπιστεί με συνέπεια την ιστορική μνήμη, την εθνική συνείδηση και την πολιτιστική μας κληρονομιά. Μέσα από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές επιχείρησε να αφυπνίσει, να εμπνεύσει και να μεταδώσει το διαχρονικό μήνυμα ότι το ελληνικό έθνος διαθέτει βαθιές ρίζες και ανεξάντλητες δυνάμεις αναγέννησης.

Υπήρξε άριστος γνώστης της ελληνικής ιστορίας και των εθνικών ζητημάτων. Μελετητής, ερευνητής και σχολιαστής, ανέδειξε γεγονότα και πτυχές της ιστορικής πραγματικότητας που συχνά παρέμεναν στη σκιά. Ο λόγος του ήταν ζωντανός, παραστατικός και άμεσος. Συνδύαζε τη σοβαρότητα με το χιούμορ, τη γνώση με τη λαϊκή απλότητα, την κριτική σκέψη με την αγάπη προς την πατρίδα.

Παρά τις πολιτικές αφετηρίες της νεότητάς του, ακολούθησε μια ανεξάρτητη διαδρομή, αποφεύγοντας τις κομματικές εξαρτήσεις. Πάνω από κάθε πολιτική ταυτότητα τοποθετούσε την Ελλάδα, την ιστορική της συνέχεια και τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Η στάση αυτή τού χάρισε φίλους και αντιπάλους, αλλά κυρίως τον σεβασμό όσων εκτιμούσαν την ευθύτητα και την ειλικρίνειά του.

Ο Ανδρέας Μαζαράκης ανήκε σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που δεν περιορίζονται στην περιγραφή της πραγματικότητας, αλλά επιδιώκουν να επηρεάσουν δημιουργικά την κοινωνία. Υπήρξε δάσκαλος χωρίς έδρα, παιδαγωγός χωρίς σχολική αίθουσα, ένας άνθρωπος που προσπάθησε να μεταδώσει ιδέες, αξίες και προβληματισμούς σε γενιές ακροατών.

Η προσφορά του στον δημόσιο διάλογο και στην καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης υπήρξε σημαντική. Ανεξαρτήτως επιμέρους συμφωνιών ή διαφωνιών, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπηρέτησε με πάθος και αφοσίωση όσα πίστευε, αφιερώνοντας τη ζωή του στον λόγο, στην ενημέρωση και στην υπεράσπιση των ιδανικών μας.

Στην αρχαία ελληνική παράδοση οι ψυχές των αγαθών και των ενάρετων οδηγούνταν στα Ηλύσια Πεδία, εκεί όπου κατοικούν οι εκλεκτοί των γενεών. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο θεοπομπός Ερμής οδηγεί τώρα τον Ανδρέα στο μεγάλο αυτό ταξίδι της αιωνιότητας, ανάμεσα σε όσους υπηρέτησαν με πίστη και αφοσίωση τα ιδανικά τους.

Καλό σου ταξίδι, Ανδρέα.

Η φωνή σου σίγησε, αλλά οι μνήμες, οι ιδέες και οι αγώνες σου θα συνεχίσουν να συνοδεύουν όσους σε άκουσαν και σε εκτίμησαν. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος

Αιωνία η μνήμη σου. Αθάνατος.

19 Ιουνίου 2026

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Neither the West nor the East has learned anything from the lessons of the past. Even today, when Erdoğan and his Islamo-fascist regime have set their course toward the revival of the former Ottoman Empire, their principal adversary remains Hellenism (both Greek and Cypriot), which blocks their path westward into the Balkans and the Eastern Mediterranean.

The Turks have failed to realize that only sincere, honest, and selfless cooperation with the Greeks could save them from the impending and inevitable collapse that awaits them.

The much-publicized geostrategic value of Turkey to the United States and NATO has proven to be a myth. When the time came for Turkey to take a clear position, it lacked a compass for orientation and turned elsewhere. This has happened before, yet the West has failed to learn its lesson.

Following the conclusion of a U.S.–Persia agreement, Turkey will assume the role of an instigator of unrest and instability throughout the Middle East and the Eastern Mediterranean, thereby increasing the threat to Israel.

Certain European countries are acting against their partnership obligations and against the vital interests of Greece and Cyprus, undermining European unity in pursuit of economic benefits derived from Turkey. They should remember, however, that Turkey itself—and does not conceal it—regards the Aegean and the Balkans as the borders of its “Blue Homeland,” while the “borders of its heart” extend as far as Vienna and beyond, as well as throughout the Middle East, Egypt, Libya, and elsewhere.

Short-sighted and forgetful Europeans view everything through the lens of immediate financial gain, even at the cost of their future subjugation, whether by Turkey or by an “Islamic State” formed through the mass influx of foreign migrants entering by the thousands through Europe’s eastern and southern borders.

Modern Turkey feels isolated and insecure within Asia Minor. Despite the Turkification of its populations, the region has not become Turkish in spirit, since it was historically inhabited by Greek populations or peoples possessing a Greek consciousness. In Eastern Turkey, despite the armed suppression of the Kurds, Ankara feels particularly insecure in the face of a population of 20–25 million people seeking autonomy. Similar pressure is felt from Armenians, Pontic Greeks in the north, and Syrians in the south. The genocides committed against the peoples of Asia Minor—Greeks, Pontic Greeks, Armenians, Assyrians, Kurds, Cypriots, and others—will continue to condemn Turkey in the judgment of history.

Turkey’s invasion of Cyprus half a century ago did not create justice, and Cyprus continues to hold Turkey hostage and condemned in international forums. That isolation would be felt even more strongly if Greece were to fully implement international law by extending its territorial waters to twelve nautical miles and by condemning more forcefully Turkey’s revisionist policies instead of pursuing a policy of “calm waters.”

The timidity of successive Greek governments has, over time, nourished the “Turkish monster,” which now threatens to place the Greek islands under Turkish operational control. Greece once appeared as a two-headed eagle, but after the Asia Minor Catastrophe it abandoned the “Great Idea” that had symbolized its presence in the East.

The ultimate fate of all empires is decline and collapse, and this fate was artificially postponed by Turkey after the First World War. Yet Turkey never truly recovered and remains, even today, the “sick man,” this time of Ankara and not merely of the Bosporus. In the end, it will not avoid its destined collapse.

The dictator Erdoğan keeps his political opponents and most mayors imprisoned, depriving the peoples of Asia Minor of their fundamental human rights. The “Turkish Republic” is, in essence, an absolute dictatorship.

Nevertheless, Western powers turn a blind eye solely in order to protect certain economic interests. They allow Turkey to dream even of conquering Jerusalem, while no European country appears concerned about the Islamo-fascist propaganda directed at Turkish youth.

The Turks have never constituted a state possessing a mature political identity, spiritual substance, and genuine self-sufficiency. Historically, they have been backward and oriented toward military power, much like their barbarian ancestors. They were raiders and conquerors and, if they still survive today, they owe much to the Greeks who guided them, and later to the Jews after the destruction of Hellenism. Yet they ultimately became enemies of all. They were raiders then and still dream of territorial conquests and the seizure of foreign property, as in Northern Cyprus.

As a people, they have contributed nothing to civilization or humanity. All artistic creations are Greek, and whatever emerges from archaeological excavations belongs to the Greek cultural heritage.

Turkey has no place within the European family, despite the efforts of certain forgetful leaders to bring it into the European Union through NATO’s back door. No one in Turkey or elsewhere in the world will mourn the dissolution of the so-called “Turkish Republic.” On the contrary, many will feel relief as freedom succeeds the condition of servitude that they endure today.

17 June 2026

Amphiktyon – Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τίποτα δεν διδάχθηκαν από το παρελθόν η Δύση και η Ανατολή. Ακόμη και τώρα που ο Ερντογάν και το ισλαμ φασιστικό  καθεστώς του  έχει βάλει πορεία για την αναβίωση της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο κύριος εχθρός τους είναι ο Ελληνισμός (Ελλαδικός και Κυπριακός), ο οποίος τους φράσσει τον δρόμο προς δυσμάς στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δεν αντελήφθησαν οι Τούρκοι  ότι μόνον η ειλικρινής, τίμια και ανυστερόβουλη συνεργασία με τους Έλληνες θα ήταν δυνατόν να τους σώσει από την επικείμενη και μοιραία κατάρρευση που τους αναμένει, .

Μύθος απεδείχθη η περιβόητη  και πολυδιαφημισμένη γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας  στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ. Όταν   ήρθε η ώρα να τοποθετηθεί , η Τουρκία της έλειπε η πυξίδα  προσανατολισμού  και στράφηκε αλλού. Τούτο συνέβη και στο παρελθόν, αλλά η Δύση δεν έβαλε μυαλό.

Μετά την επίτευξη συμφωνίας ΗΠΑ–Περσίας, η Τουρκία θα παίξει το ρόλο του υποκινητή ταραχών και αστάθειας  στο χώρο της Μέσης Ανατολής και Ανατ. Μεσογείου και θα αυξήσει την  απειλή για το Ισραήλ  

Ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, ενεργούν ενάντια στην εταιρική τους σχέση και στα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου   διασπώντας την ευρωπαϊκή ενότητα προς χάριν ορισμένων οικονομικών ωφελημάτων από την Τουρκία . Πρέπει όμως να ενθυμούνται ότι αυτή–και δεν το κρύβει– θεωρεί ότι τα σύνορα της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι το Αιγαίο και τα Βαλκάνια, ενώ τα «σύνορα της καρδιάς της» φτάνουν στη Βιέννη και πιο πέρα, αλλά και στη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο, τη Λιβύη κ.ά.

Οι αμνήμονες και κοντόφθαλμοι Ευρωπαίοι βλέπουν τα πάντα μέσα από το πρόσκαιρο χρήμα, ακόμη και τη μελλοντική τους υποδούλωση, είτε από την Τουρκία είτε από το «Ισλαμικό Κράτος» των ξένων μεταναστών, οι οποίοι εισέρχονται κατά χιλιάδες από τα ανατολικά και νότια σύνορα της Ευρώπης.

Η σημερινή Τουρκία αισθάνεται απομονωμένη και ανασφαλής στον χώρο της Μικράς Ασίας, ο οποίος, παρά τον εκτουρκισμό των πληθυσμών της, δεν έχει καταστεί τουρκικός στην ψυχή, διότι αποτελούνταν από πληθυσμούς Ελληνικούς ή με ελληνική συνείδηση. Στην Ανατολική Τουρκία, παρά την ένοπλη καταστολή των Κούρδων, νιώθει ιδιαίτερα ανασφαλής απέναντι σε έναν πληθυσμό 20–25 εκατομμυρίων που ζητά αυτονομία. Αντίστοιχη πίεση αισθάνεται από τους Αρμενίους, τους Ποντίους στον βορρά και τους Σύριους στον νότο. Οι Γενοκτονίες των λαών της Μικράς Ασίας(Ελλήνων , Ελληνο-Ποντίων, Αρμενίων, Ασσυρίων,  Κούρδων, Κυπρίων κ.α ) συνεχώς θα την καταδικάζουν,

Η εισβολή της στην Κύπρο εδώ και μισό αιώνα δεν δημιούργησε δίκαιο και συνεχώς η Κύπρος την κρατά όμηρη και καταδικασμένη στα διεθνή φόρα. Θα αισθανόταν δε   πιο έντονα την απομόνωση, εάν η Ελλάδα εφήρμοζε το διεθνές δίκαιο με επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και καταδικάζει εντονότερα την αναθεωρητική της πολιτική, αντί της πολιτικής των «ήρεμων νερών».

Η φοβία των ελληνικών κυβερνήσεων εξέθρεψε με το «τουρκικό τέρας», το οποίο απειλεί να θέσει τα Ελληνικά νησιά υπό τουρκικό επιχειρησιακό έλεγχο. Η Ελλάδα από παλιά εμφανιζόταν σαν δικέφαλος αετός . αλλά μετά την  Μικρασιατική καταστροφή λησμόνησε την Μεγάλη Ιδέα η οποία  εξέφραζε την παρουσία της στην Ανατολή.

Η τελική μοίρα όλων των αυτοκρατοριών είναι η πτώση και αυτή απεφυγε τεχνηέντως η Τουρκία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως ποτέ δεν ανάρρωσε και ακόμη και σήμερα παραμένει ο ασθενής της Άγκυρας   και όχι μόνο του Βοσπόρου. Τελικά δεν θα αποφύγει την μοιραία της κατάρρευση.

Ο δικτάτορας Ερντογάν κρατά φυλακισμένους   τους πολιτικούς αντιπάλους του και τους περισσότερους δημάρχους, στερώντας τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα από τους λαούς της Μικράς Ασίας. Η «Τουρκική Δημοκρατία» είναι,  ουσιαστικά , μια απόλυτη δικτατορία.

Ωστόσο, οι δυτικοί κάνουν στραβά μάτια απλώς και μόνον για να εξυπηρετούν ορισμένα οικονομικά τους συμφέροντα. Αφήνουν την Τουρκία να οραματίζεται την κατάκτηση ακόμη και της Ιερουσαλήμ και καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν ανησυχεί για την ισλαμοφασιστική προπαγάνδα σε βάρος της τουρκικής νεολαίας.

Οι Τούρκοι ουδέποτε υπήρξαν κράτος με πνευματική οντότητα, πολιτικώς ώριμο και με αυθυπαρξία. Ανέκαθεν ήταν καθυστερημένο και προσανατολισμένο στη στρατιωτική ισχύ, όπως οι βάρβαροι πρόγονοί τους. Ήταν επιδρομείς και, αν ζουν ακόμη, το οφείλουν στους Έλληνες, οι οποίοι τους καθοδήγησαν, και αργότερα στους Εβραίους μετά την καταστροφή του Ελληνισμού. Όμως με όλους έγιναν εχθροί. Ήταν επιδρομείς και ακόμη ονειρεύονται κατακτήσεις εδαφών και διαρπαγές ξένων περιουσιών, όπως στη Βόρεια Κύπρο.

Σαν λαός τίποτε δεν προσέφεραν στον πολιτισμό και στην ανθρωπότητα. Όλα τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα είναι ελληνικά, αλλά και ό,τι  βλέπει το φως των ανασκαφών   ανήκει στον ελληνικό πολιτισμό.

Η Τουρκία δεν έχει θέση στην ευρωπαϊκή οικογένεια, όπως επιδιώκουν ορισμένοι αμνήμονες   ηγέτες να την εντάξουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την πίσω πόρτα του ΝΑΤΟ. Ουδείς θα λυπηθεί στην Τουρκία και στον κόσμο  από τη διάλυση της κατ’ ευφημισμόν «Τουρκικής Δημοκρατίας» . Αντίθετα, πολλοί θα νιώσουν ανακούφιση από την ελευθερία που θα διαδεχθεί τη δουλεία που σήμερα υφίστανται.

17/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Will you agree with knowledge by selection?

Should artificial intelligence be made harmful
to migrants, terrorists, and enemies,
when it falls into the hands of malicious foreigners?

Safeguards are already being designed
so that people will not be caught unprepared,
running to solve problems too late.

The great dilemma is: who will judge who the enemy is?
That judge, too, may be scheming and deceitful.

As happened with the “Pericles Plan,”
which was later used by the military junta.

The practice itself is very old.

Since the time of Pythagoras and the Orphics,
only a few chosen individuals became initiates,
so that the revelation of sacred teachings
would remain secret.

“See, hear, be silent” was the command,
and whoever spoke too freely
was immediately expelled from the school.

Yet no one violated the rule;
the warning was clear.

“Nothing is hidden under the sun.”

And even if the United States preserves
the mystery of AI,
China may perhaps bring it into the open.

Only the Orphic mysteries remained highly secret;
they were never publicly disclosed.

The Orphics kept their oath with strict devotion;
none of the initiates revealed their identity.

From one perspective, secrecy is beneficial:
confidential matters should not be given to everyone,
nor to individuals with a criminal past
or to a hostile nation.

But with AI a paradox arises:

Are those who control artificial intelligence
truly virtuous people,
or do they possess some harmful trait?

Shall we entrust it to individuals
who aspire to dominate humanity?

To people of immeasurable wealth?

To religious zealots,
or to those with flaws of character?

Or are they driven by some extreme ideology?

In such a case,
they could bring harm to all society.

In the West, everything has a price,
small or great.

If the secret is sold to a terrorist,
he may harm humanity.

We live in an age of suspicion.

Prudence has retreated before malice.

Violence and mass terror prevail everywhere.

The world has been divided into blocs,
and the West fears the East.

The mutual disclosure of secrets
often restores a balance.

Espionage assumes that role.

In our age, when two or three individuals possess wealth
equal to that of medium-sized states,
the danger of AI may arise from them,

and it is difficult for democratic citizens
to confront such power
unless they become concerned from now on.

Yet I believe that humanity,

if it acts in unity,

can confront even the most powerful tyrant.

In ancient Athens such men were ostracized;

today they are made kings and deified.

Then the responsibility lies with ourselves,

for neglecting public affairs.

Democracy is the finest form of government,

yet at times it declines into mob rule.

More often it transforms into oligarchy and dictatorship,

and the cycle closes

with some revolution or catastrophe.

The ideal, still undiscovered,

is the aristocracy of the wise,

in place of incapable presidents and prime ministers.

May it one day be discovered

and applied here on earth.

When we encrypt military plans,

conversations, state secrets,

and our cryptographic systems,

how can we leave artificial intelligence exposed,

and indeed by our own choice,

to individuals who may lead us

into absolute submission

and bring us suffering?

To grant them such an intelligent weapon,

one that opens so many doors,

would be the greatest folly.

16 June 2026

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Greek Literary Society (Society of Greek Writers)

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org