Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Το ελληνικό πνεύμα είναι αυτόφωτο, αυτοδημιούργητο και προϊόν της άνευ προηγουμένου ανατάσεως και εκδηλώσεως της αθάνατης ελληνικής φυλής. Δεν είναι δημιούργημα της επιδράσεως ή της πνευματικής υπεροχής των λαών της Μέσης Ανατολής και του Νότου (Ασσυροβαβυλωνίων και Αιγυπτίων), όπως υποστήριζαν παλαιότερα και αποδέχονταν χωρίς καμία σοβαρή διαμαρτυρία οι πιθηκίζοντες πνευματικοί μας ηγέτες.

Πραγματικό σεισμό προκάλεσαν οι διαπιστώσεις σπουδαίων ερευνητών, καθώς και οι μελέτες πάνω στα κείμενα των «Ορφικών», σε συνδυασμό με τις ανακαλύψεις αρχαιολόγων, ανθρωπολόγων και   ερευνητών, όπως οι Σλήμαν, Καλοκαιρινός, Έβανς, Μερτζ, Σαρρού, Μπερλίτζ, Σ. Β. Σεράμ κ,α

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ήρθαν στο φως στοιχεία που, κατά τους ερευνητές αυτούς, επιβεβαιώνονται ακόμη και από αστρονομικές διαπιστώσεις οι οποίες δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Τα στοιχεία αυτά βρίσκονται στα κείμενα των «Ορφικών»: Αργοναυτικά, Ύμνοι Ορφέως, Ύμνοι Καλλιμάχου, αποσπάσματα και άλλα αρχαιότατα κείμενα.

---

Το ταξίδι του Οδυσσέα

Κατά την αρχαιολόγο Ενριέττα Μερτζ, ο Οδυσσέας, μετά την εκστρατεία στην Τροία, περιπλανήθηκε στον Ατλαντικό και έφθασε μέχρι την Αμερική, περνώντας από τις Σειρήνες, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Η ερευνήτρια σημειώνει στον χάρτη τα πιθανά σημεία και χαράζει με τόξα το ταξίδι του Οδυσσέα προς τη Νότια Αμερική. Κατά την άφιξή του ακολούθησε το βόρειο Κόλπειο Ρεύμα, το οποίο οδηγεί προς δυσμάς, ενώ από τη Νότια Αμερική το  ίδιο ρεύμα οδηγεί προς ανατολάς.

Είναι πράγματι παράδοξο να υποστηρίζεται ότι ο Οδυσσέας και οι Έλληνες Αργοναύτες χάθηκαν στη Μεσόγειο θάλασσα, την οποία γνώριζαν σαν το σπίτι τους, αφού οι Έλληνες είχαν αποικίες σε ολόκληρη τη Μεσόγειο από αρχαιοτάτων χρόνων και είχαν εξέλθει από τις Ηράκλειες Στήλες(Γιβλαρτάρ).

Σε άλλον χάρτη της συγγραφέως Μερτζ παρουσιάζεται το ταξίδι των Αργοναυτών προς τις Μπαχάμες, κατά μήκος των ακτών της Νότιας Αμερικής, στον ποταμό Ορινόκο, κατόπιν στις εκβολές του Αμαζονίου και στη συνέχεια κατά μήκος των ακτών της Βραζιλίας μέχρι τη σημερινή Ουρουγουάη.

Δεν επρόκειτο, σύμφωνα με αυτή την άποψη, για το μοναδικό ταξίδι των Ελλήνων στην Αμερική.  Επαναλήφθηκαν  για τη μεταφορά χαλκού, ο οποίος τότε ήταν απαραίτητος για την κατασκευή του οπλισμού Μινωιτών και Μυκηναίων Ελλήνων.

---

Πελασγικό (Αρκαδικό) κύμα μεταναστεύσεως

Η εμφάνιση και η επέκταση των Πελασγών, βάσει των ελληνικών παραδόσεων, των ιστορικών κειμένων και των αρχαιολογικών ευρημάτων, δείχνουν ότι αρχικά εμφανίστηκαν στην Αρκαδία.

Από εκεί εξαπλώθηκαν στην Ιταλική χερσόνησο, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Εγγύς Ανατολή (Παλαιστίνη και Φοινίκη – Φιλισταίοι), στην Κύπρο, στη Μικρά Ασία, στον Εύξεινο Πόντο, ενώ άλλοι κατευθύνθηκαν προς τον βορρά.

Από τις αποικίες αυτές ορισμένοι επέστρεφαν στην Ελλάδα ή εγκαθίσταντο σε άλλες περιοχές, όπως οι Τυρρηνοί, οι οποίοι από την Ιταλία μετακινήθηκαν στην Αιολία της Μικράς Ασίας. Οι εξαπλώσεις αυτές συνέβησαν χιλιάδες χρόνια πριν.

---

Μινωικό (Κρητικό) κύμα μεταναστεύσεως

Οι πανάρχαιοι Κρήτες, σύμφωνα με τις ελληνικές παραδόσεις, τα αρχαία κείμενα και τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στην Κρήτη, στην ηπειρωτική Ελλάδα, στη Μικρά Ασία, στην Αγγλία και αλλού, αποτελούν ένα δεύτερο μεταναστευτικό κύμα.

Εξαπλώθηκαν στις περιοχές όπου είχαν ήδη εγκατασταθεί οι Πελασγοί, αλλά ταξίδεψαν και πέρα από το Γιβραλτάρ προς την Ιρλανδία, τη Βρετανία και τις Σκανδιναβικές χώρες. Επίσης έφθασαν στον Περσικό Κόλπο.

Κατά ορισμένες απόψεις πραγματοποίησαν και ταξίδια προς την Αμερική για την προμήθεια χαλκού, ο οποίος ήταν απαραίτητος για την κατασκευή του οπλισμού τους.

---

Μυκηναϊκό (Αχαϊκό) κύμα μεταναστεύσεως

Το κύμα αυτό προερχόταν κυρίως από την Πελοπόννησο. Κατά μία άλλη εκδοχή, Αχαιοί υπήρχαν και στον Πόντο, όπου αναφέρονται ως Ίβηρες, Χάλυβες και Αχαιοί.

Σύμφωνα με τις παραδόσεις, ταξίδεψαν στον Ατλαντικό και έφθασαν στην Αμερική, όπου άφησαν ίχνη της γλώσσας και του πολιτισμού τους, καθώς και αρχαιολογικά τεκμήρια που φέρονται να επιβεβαιώνονται από πρόσφατες έρευνες.

Έφθασαν επίσης στις Βρετανικές νήσους και άσκησαν επιρροή σε πολιτισμούς της Αμερικής, όπως των Μάγια και των Αζτέκων. Παράλληλα προχώρησαν βαθιά στη Μικρά Ασία και συνδέθηκαν με τη δημιουργία του πολιτισμού των Χετταίων.

Αποίκησαν την Κύπρο και ίδρυσαν πόλεις στον Λίβανο και στην Παλαιστίνη (Φοίνικες, Ουγκαρίτ, Παλαιστάτι, Φιλισταίοι).

---

Τα μεγάλα ψεύδη που επαναλαμβάνονται

1. Ότι η απαρχή της ελληνικής φυλής τοποθετείται γύρω στο 800 π.Χ. ή στο 1200 π.Χ., ενώ τα «Ορφικά», σύμφωνα με αστρονομικά δεδομένα, ανάγονται σε πολύ βαθύτερη αρχαιότητα.
2. Ότι ο Κολόμβος ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε την Αμερική, ενώ η Αμερικανίδα ερευνήτρια Ενριέττα Μερτζ υποστηρίζει ότι ο Οδυσσέας είχε φθάσει εκεί πολύ νωρίτερα, όπως προκύπτει από την Οδύσσεια του Ομήρου.
3. Ότι η Ιθάκη της εποχής του Ομήρου ήταν η σημερινή Κεφαλονιά, κάτι που, κατά ορισμένες μελέτες, αμφισβητείται.
4. Ότι ο πολιτισμός ξεκίνησε από την Ανατολή. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι το ελληνικό πνεύμα είναι αυτόφωτο και αυτοδημιούργητο και δεν αποτελεί προϊόν επιδράσεων από τους λαούς της Ανατολής ή του Νότου.
5. 5/ Το μεγάλο ψεύδος σχετικά με την Ελληνική γλώσσα ότι  δήθεν είναι Ινδοευρωπαϊκή. Μια αοριστία που στηρίζεται στην επίδραση της πανάρχαιας Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού της στους λαούς που ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες των αποικιών. Αυτοί διατηρούν ακόμη έστω και παραφθαρμένη την Ελληνική γλώσσα ή  στοιχεία της

---

Ασυγκίνητοι, αμείλικτοι, δογματικοί και ανυποχώρητοι, πολλοί από τους λεγόμενους «ειδικούς» δεν δέχονται κανένα κείμενο, τεκμήριο ή ανασκαφικό πειστήριο που θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τις απόψεις τους. Οι θέσεις τους έχουν παγιωθεί και αντιμετωπίζονται ως αδιαμφισβήτητες αλήθειες.

Στη σύγχρονη εποχή αυτό εκφράζεται συχνά ως «πολιτικώς ορθόν». Με τέτοιες αντιλήψεις, υποστηρίζεται ότι τα ίδια στερεότυπα μεταφέρονται ακόμη και στα σύγχρονα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, μέσω των αλγορίθμων που βασίζονται στις κυρίαρχες αφηγήσεις.

Το εξοργιστικό είναι ότι όποιος τολμά να εκφράσει διαφορετικές ιδέες είτε αγνοείται είτε γελοιοποιείται, ενώ συχνά εμποδίζεται και η επαγγελματική του εξέλιξη. Τα μεγάλης κυκλοφορίας μέσα ενημέρωσης σπάνια φιλοξενούν τέτοιες απόψεις και η «αλήθεια» παρουσιάζεται ως εκείνη που απλώς έχει επικρατήσει.

Κατά ορισμένους, το σύστημα είναι τόσο καλά οργανωμένο ώστε ακόμη και εκδοτικοί οίκοι αφαιρούν επίμαχα στοιχεία από κείμενα, με αποτέλεσμα να διαπιστώνεται ότι λείπουν ολόκληρες σελίδες — όχι βέβαια τυχαία.(17/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com  

 http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 Σε πενήντα δύο χρόνια το άχρηστο και ανίκανο πολιτικό μας σύστημα πήρε μια οικονομία ανθηρή και την κατάντησε χρεοκοπημένη και προβληματική. Έφερε τη χώρα σχεδόν στην τελευταία βαθμίδα της Ευρώπης.

Την ίδια στιγμή, χώρες που ανήκαν παλαιότερα στον Ανατολικό Συνασπισμό μάς έχουν σήμερα ξεπεράσει οικονομικά.

Οι κονομολόγοι λένε ότι αν η Ελληνική οικονομία είχε διατηρήσει την αναπτυξιακή πορεία της περιόδου 1950-1980, το εισόδημα του Έλληνα σήμερα θα ήταν περίπου διπλάσιο και  η χώρα θα μπορούσε να βρίσκεται ανάμεσα στις πλουσιότερες της Ευρώπης.

Σήμερα το ελληνικό κατά κεφαλήν εισόδημα είναι περίπου 22.000 – 23.000 ευρώ, δηλαδή περίπου το μισό από αυτό που θα μπορούσε να είναι εάν η οικονομία είχε συνεχίσει να αναπτύσσεται με σταθερό ρυθμό.

Μετά την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα πολιτικά κόμματα με μια πολιτική σπατάλης, κακοδιαχείρισης και εγκατάλειψης των παραγωγικών τάξεων δημιούργησαν μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα.

Η κατάσταση αυτή προέκυψε από:

• Υπερδανεισμό(ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ του Α.Παπανδρέου)
• διόγκωση του κράτους( Ο Α. Παπανδρέου τις κοινωνικοποίησε και τις χρεοκόπησε και ο Κ. Καραμανλής χρεοκοπημένες τις  διέλυσε. Το σοσιαλιστικό ή σοσιαλίζον οικονομικό μας σύστημα ήταν εχθρός των επιχειρήσεων )
• χαμηλή παραγωγικότητα( αλλά και οι Ελληνες επιχειρηματίες δεν φρόντισαν να εκσυγχρονίσουν τις κρατικοδίαιτες  επιχειρήσεις τους)
• και τελικά την οικονομική κρίση του 2010(Όλα τα κόμματα είναι υπεύθυνα).

Όλοι αυτοί οι παράγοντες επιβράδυναν την οικονομία και οδήγησαν στην κρίση της περιόδου 2010-2018.

Το ίδιο πολιτικό σύστημα και τα ίδια κόμματα εξακολουθούν να εναλλάσσονται στην εξουσία, κρατώντας τη χώρα σε κατάσταση ισχνής ανάπτυξης.

Αν η Ελλάδα   διατηρούσε ρυθμό ανάπτυξης της τάξεως του 6-7% —ή ακόμη και χαμηλότερο— για δεκαετίες, σήμερα θα  βρισκόταν μεταξύ των πλουσιότερων χωρών της Ευρώπης.

---

Συμπέρασμα

Η ευθύνη  των κομμάτων της Βουλής είναι τεράστια.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί για τη νεολαία από τις ανεύθυνες πολιτικές επιλογές είναι επικίνδυνη και εκρηκτική. Οι νέοι αγωνίζονται για να επιβιώσουν στον τόπο τους και τελικά, απογοητευμένοι, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης.

Την ίδια στιγμή, η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρές πιέσεις από μεταναστευτικές ροές, οι οποίες δημιουργούν πρόσθετα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.

Το μέλλον για τους νέους μας, δυστυχώς, με την πάροδο του χρόνου γίνεται ολοένα δυσκολότερο, εξαιτίας των επιπόλαιων και αναποτελεσματικών χειρισμών του πολιτικού συστήματος.

Το έθνος διέρχεται μια κρίσιμη περίοδο. Κι όμως, το πολιτικό σύστημα δείχνει να ασχολείται περισσότερο με μικροκομματικές αντιπαραθέσεις παρά με τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας και των πολιτών.

Η Βουλή συχνά με  τις πολιτικές αντιπαραθέσεις μοιάζει περισσότερο  με  επιθεωρησιακό θίασο, παρά με χώρο ουσιαστικής επίλυσης  των προβλημάτων. Και δυστυχώς, ελάχιστοι πλέον συγκινούνται από την παρατεταμένη κρίση που βιώνει η κοινωνία.

Τόσο η συμπολίτευση όσο και η αντιπολίτευση φέρουν ακέραια την ευθύνη για την κατάσταση αυτή.(16/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                                                                                                                                                                                                                                                  Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάθε φορά που περνώ από το ορεινό δρομολόγιο μέσω της  Πεντέλης  νιώθω τα ίδια θλιβερά συναισθήματα. Θλίψη για το κατεστραμμένο πανέμορφο βουνό, όπως το είχα γνωρίσει παλιά σε στρατιωτικές ασκήσεις.

Η Πεντέλη κάηκε πολλές φορές. Την τελευταία φορά, επειδή τα πεύκα ήταν ακόμη μικρά και δεν είχαν προλάβει να δημιουργήσουν σπόρο, το βουνό υπέστη ουσιαστικά οικολογική στείρωση, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει επαρκής σπόρος για νέα φυσική αναγέννηση.

Ακούμε επί χρόνια ότι γίνονται δενδροφυτεύσεις στην Πεντέλη. Όμως στις αναδασωτέες περιοχές δεν βλέπει κανείς ούτε ένα πράσινο φύλλο. Προφανώς πραγματοποιούνται αναδασώσεις, αλλά με τρόπο που δεν εξασφαλίζει τη μακροχρόνια επιβίωση των δενδρυλλίων, τα οποία ξεραίνονται ήδη από το πρώτο καλοκαίρι λόγω έλλειψης ποτίσματος.

Αντίθετα, στις παρυφές του πρώην δάσους βλέπει κανείς να ξεφυτρώνουν σπίτια. Ακόμη και ένα σπίτι δίπλα στον δρόμο, κοντά στην κορυφή, που προκαλεί εύλογα ερωτήματα: μήπως πρόκειται για την απαρχή ενός νέου οικισμού; Τι να πει κανείς; Δεν υπάρχει Πολεοδομία, Δασαρχείο, Δήμος; Όλες οι κρατικές υπηρεσίες αλληθωρίζουν;

Και όμως, πληροφορούμαστε ότι στην Κίνα συνέβη κάτι εντυπωσιακό: μια τεράστια αναδασωτέα προσπάθεια στην  έρημο του Gobi Desert, σε έκταση πολλαπλάσια της  Πελοποννήσου.

Η έκταση που έχει πρασινίσει ή προστατευτεί υπολογίζεται περίπου σε 300.000–500.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (δάση, θάμνοι και σταθεροποίηση εδάφους), ενώ η Πελοπόννησος έχει έκταση περίπου 21.000 τ.χλμ.

Η Κίνα έχει δημιουργήσει το μεγαλύτερο πρόγραμμα αναδάσωσης και καταπολέμησης της ερημοποίησης στον κόσμο: το λεγόμενο Three-North Shelterbelt Program, γνωστό και ως «Μεγάλο Πράσινο Τείχος της Κίνας».

Οι βασικοί στόχοι του προγράμματος είναι:

α) να σταματήσει η ερημοποίηση στη βόρεια Κίνα
β) να μειωθούν οι αμμοθύελλες που έφταναν μέχρι το  Πεκίνο γ) να δημιουργηθούν ζώνες δέντρων (shelterbelts) για την προστασία της γεωργίας και των πόλεων.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, μέχρι σήμερα έχουν φυτευτεί δεκάδες δισεκατομμύρια δέντρα και έχουν ανακτηθεί μεγάλες εκτάσεις γης.

Αν αυτά μπορούν να συμβούν στην Κίνα, γιατί το ελληνικό κράτος να μη σχεδιάσει ένα παρόμοιο πιλοτικό πρόγραμμα, αρχικά στην Αττική —που έχει υποστεί τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή— και στη συνέχεια σε ολόκληρη τη χώρα;

Γιατί να μη σταλούν δασολόγοι και γεωπόνοι ώστε να αποκτήσουν τεχνογνωσία από την Κίνα και να την εφαρμόσουν στον τόπο μας;

Άλλωστε, η Ελλάδα έχει ήδη αναπτύξει στενή οικονομική συνεργασία με την Κίνα — ενδεικτικά με τη συμμετοχή κινεζικών εταιρειών στο λιμάνι του  Πειραιά. Είναι λοιπόν θεμιτό να ζητήσουμε ανταλλαγή τεχνογνωσίας για την προστασία του περιβάλλοντος, που αποτελεί παγκόσμιο και πανανθρώπινο αίτημα.(15/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com

 http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος και διανοητής. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ευρωπαίους στοχαστές και εκπρόσωπος της δεύτερης γενιάς της Frankfurt School.

Ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία και την πολιτική θεωρία. Επηρεασμένος από την εμπειρία του ναζισμού, ανέδειξε ως κεντρική ιδέα της σκέψης του την ελεύθεροι επικοινωνία και τον δημοκρατικό διάλογο. Στη θεωρία της επικοινωνιακής δράσης υποστήριξε ότι οι κοινωνίες μπορούν να προοδεύουν μέσω ελεύθερης, λογικής συζήτησης μεταξύ πολιτών.

Η επικοινωνιακή συνάντηση μπορει να γίνει στη δημόσια σφαίρα, δηλαδή στο χώρο    των μέσων ενημέρωσης, στα πανεπιστήμια και τον δημόσιο διάλογο όπου οι πολίτες διαμορφώνουν γνώμη και ελέγχουν την εξουσία.

Υπήρξε ένθερμος υπερασπιστής της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του είναι:

• The Structural Transformation of the Public Sphere
• Knowledge and Human Interests
• The Theory of Communicative Action
• Between Facts and Norms

Η φιλοσοφία του επιδίωξε να απαντήσει σε ένα βασικό ερώτημα: Πώς μπορεί μια σύγχρονη κοινωνία να παραμείνει ελεύθερη και δημοκρατική; Η απάντηση ήταν: μέσω ελεύθερου, λογικού και δημόσιου διαλόγου μεταξύ πολιτών.

 Στη φιλοσοφική σκηνή διαφώνησε έντονα με τον Michel Foucault και τον Jacques Derrida σχετικά με τη φύση της αλήθειας και τον ρόλο της εξουσίας. Ο Χάμπερμας υποστήριζε ότι χωρίς ορθολογική επικοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε δημοκρατία ούτε κριτική της εξουσίας. Αντίθετα αυτοί σαν σύγχρονοι σοφιστές νοθεύουν τον ελεύθερο και  δημοκρατικό διάλογο.

Ο φιλόσοφος παιδί του μεσοπολέμου εντάχθηκε υποχρεωτικά στην Χιτλερική νεολαία-όπως ο υποφαινόμενος τότε στην νεολαία της ΕΟΝ – και βγήκε από τον πόλεμο με τις ίδιες τραυματικές εμπειρίες που βγήκαμε όλα  τα παιδιά της εποχής εκείνης . Πάντα ήταν με το λαό , ενάντια στην εξουσιαστική βία και  στον πόλεμο και υπερ της ειρήνης . Αιωνία του η μνήμη. Στα Ηλύσια πεδία τώρα ταξιδεύει (15/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                                        Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                                               amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The great German philosopher and intellectual Jürgen Habermas passed away at the age of 96. He was one of the most important contemporary European thinkers and a representative of the second generation of the Frankfurt School.

He worked in the fields of philosophy, sociology, and political theory. Influenced by the experience of Nazism, he placed at the center of his thought the idea of free communication and democratic dialogue. In his theory of communicative action he argued that societies can progress through free and rational discussion among citizens.

Communicative interaction can take place in the public sphere, that is, within the space of the mass media, universities, and public debate, where citizens form opinions and exercise control over political power.

He was a fervent defender of democracy, human rights, social justice, and European integration.

Among his most important works are:

• The Structural Transformation of the Public Sphere
• Knowledge and Human Interests
• The Theory of Communicative Action
• Between Facts and Norms

His philosophy sought to answer a fundamental question:
How can a modern society remain free and democratic?
His answer was: through free, rational, and public dialogue among citizens.

In the philosophical arena he strongly disagreed with Michel Foucault and Jacques Derrida regarding the nature of truth and the role of power. Habermas maintained that without rational communication neither democracy nor a genuine critique of power can exist. In contrast, he viewed their approach as resembling that of modern sophists, distorting free and democratic dialogue.

The philosopher, a child of the interwar period, was compulsorily enrolled in the Hitler Youth—just as the undersigned at that time was enrolled in the youth organization of the EON in Greece—and he emerged from the war with the same traumatic experiences shared by all the children of that era. He was always on the side of the people, against authoritarian violence and war, and in favor of peace.

May his memory be eternal.
Now he travels in the Elysian Fields.
(15 March 2026)

Amphiktyon – Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Society of Greek Writers

http://www.amphiktyon.blogspot.com

amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Στα νιάτα μου τα πράγματα ήταν απλούστερα.
Λίγα τα αυτοκίνητα στους δρόμους
και τα κορίτσια δύσκολα.

Η στενή επαφή μαζί τους
σήμαινε συχνά στεφάνι.
Κι έτσι οι νέοι της εποχής
  με Ι.Χ. εύκολα τα πιάνει.

Και λέγαμε τότε —
με κάποια περηφάνια, ίσως και αφέλεια:
«Το κορίτσι μου, το αμάξι μου και εγώ».

Τώρα όμως οι καιροί άλλαξαν ριζικώς.
Η γη μίκρυνε.
Η τεχνολογία την ένωσε.

Ο Ερμής νέο σύντροφο μας  έδωσε,
λογικό, λίαν χρήσιμο και πιστό·
μια συσκευή μικρή, επίπεδη,
σχεδόν ασήμαντη στην όψη—

μα τρομερή στη δύναμή της,
ικανή όμως και να σε πετσοκόψει.

Το κινητό.

Μ’ αυτό μιλά,
μ’ αυτό γράφει,
μ’ αυτό θυμάται.

Είναι η γραφομηχανή του,
το τηλεγραφείο του,
η βιβλιοθήκη του.

Οι λογαριασμοί του,
οι φίλοι του,
ο έρωτάς του.

Ακόμη και η μουσική
που τον συντροφεύει τα βράδια.

Οι νέοι δεν το αποχωρίζονται.
Στον δρόμο, στο μετρό, στην εργασία—
με τον φακό του βλέπει στα σκοτάδια,
πάντα με το φως της μικρής οθόνης

και η αγωνία του για νέα μεγαλώνει.

Μα τον εθίζει
και συχνά τον απομονώνει.

Και αντί να μιλούν αντικριστά,
μιλούν μέσα από αυτό.

Παράξενοι καιροί, αντικοινωνικοί.

Η ίδια αυτή συσκευή
σε συνδέει με την παγκόσμια γνώση—
μα και στον πόλεμο
μπορεί να σε προδώσει.

Μπορεί να συλλάβει έναν εγκληματία
ή να σε οδηγήσει στον προορισμό σου
μετ’ ακρίβείας .

Έτσι λοιπόν καταντήσαμε.

Και το κινητό
των νέων η λατρεία.

Το κινητό:
η ψυχή σου σχεδόν,
η ταυτότητά σου,
ένας δεύτερος εγκέφαλος,
ο συμβουλάτοράς σου.

Και οι ηλικιωμένοι το κοιτούν
με κάποια δυσπιστία.

Γιατί το χάσμα των γενεών
δεν μετριέται πια σε γενιές

ούτε με την ηλικία

Μετριέται
σε λίγα μόνο χρόνια .

και με την γνώση της τεχνολογίας (14/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                                        Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.comamphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

War for the people is evil,
for the warmonger profitable,
painful for the slain and mournful,
and for the environment disastrous.

Like little boats the markets rise and fall,
tankers sink and sailors die.
All products grow expensive,
fuel burns and scorches,
and food flies to the heights of price.

No one asks the people
before a war begins.
Yet the people are sent to fight
while the leader celebrates victory.

When war begins,
the first victim is the environment.
All care for it disappears;
war devours it,
pollutes it heavily, bombs it and sinks it.

Every pollution is celebrated as a victory,
every flattened city praised as a trophy.
Thousands of people are killed,
others wounded,
and even more are driven from their homes.

Military losses are never announced;
civilian losses are called “collateral”.
Buried beneath the ruins,
how can the defeated react?
Yet the human soul remains the strongest weapon.

Whoever kills ants
feels no remorse;
so too their conscience
has long since died.

Human population in excess,
food and energy in shortage.
Our humble poultry breeders,
when the feed runs out,
send some birds to the slaughterhouse.

The powerful of the earth do the same
upon the battlefields,
without shame
and with cold composure.

We say we have become civilized
and have abandoned human sacrifice.
The difference from the ancients is only quantitative:
they sacrificed a single chosen soul,
while we sacrifice millions
with “smart” munitions
and mighty fortresses.

Markets speculate in war,
weapons multiply
and people suffer.

War, and the market dizzy,
rises and falls in confusion.
The chosen of Ares are the winners;
the many of Peace are the losers.

The common folk will pay the cost,
taxes will bleed them dry.
Like subjects they will toil and suffer
just to give their daily bread
to their children.

And those who survived the war,
ruined yet alive and healthy,
with time and patience will rebuild.
But whoever has been killed
no one will raise again.

Tell me, criminal leaders,
how do you sleep so peacefully?
Do you not fear the Furies?

And if you ignore the court of the earth,
before the Supreme Judge
with lies how will you defend yourselves?

Kill, kill—whoever endures.
The slain themselves will judge you.

Beware only of the photographs;
like silent Furies
they will wait.

One day they will judge you.

And if you escape in life,
they will find you
in the Hereafter.

(13/3/2026)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Greek Writers Society

http://www.amphiktyon.blogspot.com
amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο πόλεμος για τον λαό είναι κακός,
για τον πολεμοκάπηλο ωφέλιμος,
οδυνηρός για τον σκοτωμένο και πένθιμος ,
και για το περιβάλλον ολέθριος.

Σαν τις βαρκούλες οι αγορές ανεβοκατεβαίνουν,

τα τάνκερ πνίγονται και ναυτικοί πεθαίνουν
όλα τα προϊόντα ακριβαίνουν,
τα καύσιμα καίνε και τσουρουφλάνε
και τα τρόφιμα στα ύψη πετάνε.

Κανείς τον λαό δεν ρωτά
πριν ο πόλεμος αρχίσει.
Το λαό όμως βάζουν να  πολεμά
κι ο αρχηγός τη νίκη θα πανηγυρίσει.

Όταν ο πόλεμος αρχίζει
το πρώτο θύμα το περιβάλλον  σχίζει
Κάθε φροντίδα γι’ αυτό απουσιάζει,
ο πόλεμος το κατασπαράζει
και βαριά το μολύνει, το βομβαρδίζει, το  βυθίζει.

Κάθε ρύπανση σαν νίκη γιορτάζεται,
κάθε ισοπέδωση πόλης σαν τρόπαιο σχολιάζεται.

Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώνονται

 άλλοι  τραυματίζονται
και ακόμη περισσότεροι ξεσπιτώνονται.

Οι απώλειες στρατιωτικών δεν ανακοινώνονται,
οι απώλειες πληθυσμού «παράπλευρες» δηλώνονται.
Μέσα στα συντρίμμια οι θαμμένοι
πώς να αντιδράσουν οι χαμένοι;

η ψυχή όμως το ισχυρότερο όπλο παραμένει

Όποιος μυρμήγκια σκοτώσει
τύψεις δεν νιώθει.
Έτσι κι αυτών η συνείδηση
από καιρό έχει νεκρώσει.

Ο ανθρώπινος πληθυσμός σε υπερεπάρκεια,
τροφές και ενέργεια σε ανεπάρκεια.
Οι καλοί μας ορνιθοτρόφοι,
όταν η τροφή τελειώσει,
μερικά τα οδηγούν στα σφαγεία.
Της γης οι ισχυροί τα σφάζουν
στου πολέμου τα πεδία
χωρίς αιδώ και με ψυχρή ψυχραιμία.

Λέμε πως εκπολιτιστήκαμε
και τις ανθρωποθυσίες αρνηθήκαμε.
Η διαφορά μας με εκείνους είναι ποσοτική:
εκείνοι θυσίαζαν μία εκλεκτή  ψυχή,
εμείς θυσιάζουμε εκατομμύρια
με «έξυπνα» πυρομαχικά
και υπερφρούρια.

Οι αγορές στον πόλεμο κερδοσκοπούν,
τα όπλα πληθαίνουν
κι οι άνθρωποι δυστυχούν.

Πόλεμος και η αγορά ζαλισμένη
ανεβοκατεβαίνει συγχυσμένη.
Του Άρη οι εκλεκτοί οι κερδισμένοι,
της Ειρήνης οι πολλοί χαμένοι.

Ο κοσμάκης τα σπασμένα θα πληρώσει,
με φόρους θα τον χαρατσώσει.
Σαν ραγιάς θα εργαστεί και θα ματώσει
τον επιούσιο στα παιδιά του να δώσει.

Και όσοι από τον πόλεμο βγήκαν κατεστραμμένοι
μα σώοι και υγιείς, ευτυχισμένοι,
πάλι με χρόνια με καιρούς θα ξαναχτίσουν.
Όποιος όμως σκοτώθηκε
κανείς δεν θα τον αναστήσει.

Αλήθεια, εγκληματίες ηγέτες,
ήσυχοι πώς κοιμάστε;
Τις Ερινύες δεν φοβάστε;

Κι αν της γης το δικαστήριο αγνοείτε,
ενώπιον του μέγιστου Κριτή
με ψέματα πώς θα απολογηθείτε;

Σκοτώστε, σκοτώστε κι όποιος αντέξει.
Ο σκοτωμένος ο κριτής σας θα σας μπλέξει.

Προσοχή μόνο στις φωτογραφίες·
εκείνες σαν άγριες Ερινύες
θα σας δικάσουν κάποια μέρα.

Κι αν ξεφύγετε εν ζωή,
θα σας βρούνε
στο Υπερπέραν.(13/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                                        Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.comamphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

One murder?
Everyone in prison.

Two murders?
No one guilty.

Bravo, Lady Justice,
with your eyes blindfolded
and your scales crooked.

Two measures,
two standards,
and justice
hanging in the air.

One decision – green light.
And at the borders, chaos.

Yesterday they came by the hundreds,
tomorrow they will come by shiploads.

Whole battalions
will dock at the ports,
and we will applaud
our “humanity”.

They steal?
Silence.

They snatch?
Silence.

They kill?
Silence.

If you speak,
are you from the far right?

They lounge in Omonia Square,
and we pay
the rent of hospitality.

The people?
They forgot themselves.

Yesterday they sold Cyprus,
today they sell their land.

And when the flow swells
like a foaming river,
perhaps the native
will become a stranger in his own land.

The parties are happy.
Votes are votes, whatever they are.

And the ruler on the podium
speaks alone.

“Silence, citizen!”
say the microphones.

The media applaud,
the pollsters smile,
and the people count
the crumbs of their wages.

But the new Pericles,
Mr. Mits of the new era,
will remain in history

as the great protector
both of migrants
and of smugglers.

And Justice?

It does not see,
does not hear,
does not speak.

Only History
keeps its notes.

And the photographs,
like silent Furies,
will wait.

Because one day
someone will ask
for an account.

For the disastrous decisions
and the mistakes.

(12/3/26)

Amphiktyon – Major General (ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer, Member of the Greek Writers Society

http://www.amphiktyon.blogspot.com
amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ένας φόνος;
Όλοι μέσα.

Δύο φόνοι;
Κανείς φταίχτης.

Εύγε, κυρά Δικαιοσύνη,
με τα δεμένα μάτια
και τη ζυγαριά στραβή.

Δύο μέτρα,
δύο σταθμά,
και το δίκιο
στον αέρα κρεμασμένο.

Μια απόφαση – πράσινο φως.
Κι έξω στα σύνορα χαλασμός.

Χθες έρχονταν εκατοντάδες,
αύριο θα ’ρθουν καραβιές.

Συντάγματα ολόκληρα
θα δένουν στα λιμάνια
κι εμείς θα χειροκροτούμε
την «ανθρωπιά» μας.

Κλέβουν;
Σιωπή.

Αρπάζουν;
Σιωπή.

Σκοτώνουν;
Σιωπή.

Αν κάτι πεις είσαι της Χ.Α;

Στην Ομόνοια αράζουν
κι εμείς πληρώνουμε
το νοίκι της φιλοξενίας.

Ο λαός;
Ξέχασε τον εαυτό του.

Πούλησε την Κύπρο χθες,
σήμερα πουλάει τη γη του.

Κι όταν η ροή φουσκώσει
σαν ποτάμι αφρισμένο,
ίσως ο γηγενής
να γίνει ξένος στον τόπο του.

Τα κόμματα χαρούμενα.
Ψηφαλάκια να ’ναι κι ό,τι να ’ναι.

Κι ο άρχοντας στο βάθρο
μόνος να μιλά.

«Σιωπή, πολίτη!»
λένε τα μικρόφωνα.

Τα μίντια χειροκροτούν,
οι δημοσκόποι χαμογελούν,
κι ο λαός μετράει
τα ψίχουλα του μισθού.

Μα ο νέος Περικλής
Ο Κυρ.Μητς της νέας εποχής
θα μείνει στην ιστορία

ως ο μεγάλος προστάτης
και των μεταναστών
και των διακινητών.

Και η Δικαιοσύνη;

Δεν βλέπει,
δεν ακούει,
δεν μιλά.

Μονάχα η ιστορία
κρατάει σημειώσεις.

Κι οι φωτογραφίες
σαν Ερινύες σιωπηλές
θα περιμένουν.

Γιατί κάποτε
κάποιος λογαριασμός
θα ζητηθεί.

Για τις ολέθριες αποφάσεις

Και τα λάθη(12/3/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                         amphiktyon.org