Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η δεύτερη εποχή ξεκινά μετά την πτώση των Ατλάντων και την επικράτηση των Ελλήνων στον μεσογειακό χώρο για δεύτερη φορά, σύμφωνα με τις αναφορές του Αισχύλου, του Πλάτωνα και άλλων κλασικών συγγραφέων. Ακολούθησε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος (+/- 14.000 Π.Ε.). Στη συνέχεια ακολουθεί νέα σιγή της ιστορικής παράδοσης, σύμφωνα με τα κείμενα, καθώς και νέα μεγάλη χρονολογική διαφορά.

Τρίτη Εποχή (+/- 7.000–3.300 π.Χ.)

Βασίλευσαν πολλοί Έλληνες, οι οποίοι θεοποιήθηκαν από τους Αιγυπτίους. Ακολούθησαν:

1ος Πρωτεύς. Οι Αιγύπτιοι τον ονόμαζαν Κέτην (εποχή του Τρωικού Πολέμου). Κατά την εποχή της βασιλείας του Πρωτέως, ο Πάρις ήρθε σε αυτόν και φιλοξενήθηκε. Αργότερα ήρθε και ο Μενέλαος, ο οποίος ελέγετο ότι ήταν συγγενής του.

2ος Ρέμφις, γιος του Πρωτέως.

Στη συνέχεια ακολούθησαν άλλοι βασιλείς, οι οποίοι είχαν καταγωγή από το Άργος και τις Μυκήνες.

Τετάρτη Εποχή – 4η Δυναστεία (περίπου 3.300–3.100 π.Χ.)

(Ελληνικής καταγωγής από την πόλη Θύνη.)

Κατά τον Μανέθωνα, η δυναστεία αυτή κράτησε 203 χρόνια.

Οι σύγχρονοι ιστορικοί τοποθετούν την 1η Δυναστεία μετά τον μεγάλο Κατακλυσμό στην Αίγυπτο, όχι όμως εκείνον του Δευκαλίωνος. Θεωρούν ότι αυτός συνέβη περίπου το 3.500 π.Χ., αντί του 3.100 π.Χ. που αναφέρει ο Μανέθων.

Κατά τον Αφρικανό, την 1η Δυναστεία μετά τον Κατακλυσμό κυβέρνησαν οκτώ (8) βασιλείς επί 253 χρόνια. Κατά τον Σύγκελλο, την εποχή μετά τον Κατακλυσμό βασίλευσε στην Αίγυπτο ο Μίνωας και επτά απόγονοί του επί 253 χρόνια.

Ο Μίνωας, γιος του Μίνωα της Κρήτης, ένωσε την Άνω και Κάτω Αίγυπτο σε ενιαίο βασίλειο, διέδωσε τη θρησκεία του Ηλίου-Ρα, τη φωνητική γραφή και το ημερολόγιο, ενώ έκτισε μνημεία στις πόλεις Άβυδο, Χελωνά και Σακκάρα.

Ο Όμηρος αναφέρει ότι προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ήρθε ως σύμμαχος των Τρώων ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Μέμνων, μαζί με Αιγυπτίους. Η αναφορά αυτή συμπίπτει με τη χρονολόγηση του Τρωικού Πολέμου, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ο δεύτερος μεγάλος εμφύλιος πόλεμος των Ελλήνων, αφού ο πρώτος θεωρείται εκείνος μεταξύ Ελλήνων και Ατλάντων.

Κατά τον Τρωικό Πόλεμο βασίλευε στην Αίγυπτο ο Μίνως (πρώτος κυβερνήτης της πρώτης δυναστείας) και στην Αιθιοπία ο γιος του, ο Μέμνων.

Τον Μίνωα ή Μήνη (Θινίτη) άρπαξε και φόνευσε ένας ιπποπόταμος.

Ο Άθωσις, γιος του Μίνωα, οικοδόμησε τα ανάκτορα στη Μέμφιδα. Παράλληλα είχε σπουδάσει ιατρική και έγραψε βιβλίο ανατομίας.

Ο Ουενέφης έχτισε τις Πυραμίδες στην Κωχώμη. Στην εποχή του η Αίγυπτος επλήγη από ξηρασία και υπέστη λιμούς, λοιμούς και φοβερή πείνα.

Και η δεύτερη δυναστεία, αποτελούμενη από εννέα (9) βασιλείς, ήταν ελληνικής καταγωγής, με αιγυπτιακά ονόματα, προερχόμενη από την πόλη Θίνη.

Ο Ηρόδοτος προσθέτει και τη Νιτωκρίδα. Όλοι μαζί βασίλευσαν επί 297 χρόνια. Για λόγους οικονομίας δεν έκρινα σκόπιμο να παραθέσω όλα τα ελληνικά και αιγυπτιακά ονόματα.

3η Δυναστεία

(Από το 2.686 π.Χ.)

Βασίλευσαν επί 214 χρόνια. Όλοι ήταν Έλληνες, καταγόμενοι από τη Μέμφιδα. Δεν έκαναν κάτι το ιδιαίτερα αξιόλογο.

4η Δυναστεία

(Από το 2.613 π.Χ.)

Κατά τον Ηρόδοτο, οι βασιλείς ήταν Έλληνες από τη Μέμφιδα. Οι τέσσερις δυναστείες μετά τον Κατακλυσμό βασίλευσαν, κατά τον Ευσέβιο, συνολικά 1.195 χρόνια.

Για λόγους οικονομίας δεν έκρινα σκόπιμο να παραθέσω όλα τα ελληνικά και αιγυπτιακά ονόματα.

Συμπέρασμα

Μελετώντας την προϊστορία της περιοχής της Μεσογείου, διαπιστώνει κανείς ότι συμβαίνει το αντίστροφο από αυτό που μας δίδαξαν στα σχολεία· δηλαδή, ο πολιτισμός δεν ήρθε στην Ελλάδα από την Ανατολή, αλλά το αντίθετο. Οι Έλληνες είναι οι πρώτοι δημιουργοί του πολιτισμού και όλοι οι άλλοι τον δανείστηκαν και, κατά τον συγγραφέα, τον εφάρμοσαν εσφαλμένα.

(16/7/2026)

Αμφικτύων

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Manetho refers to Horus and the remaining nine rulers of the First Dynasty as demigods. He further states that the gods of Olympus were originally human beings who ruled over the Greek people and the other nations of the Mediterranean and, in the course of time, were deified.

Apion the Grammarian, who wrote the History of Egypt, states that at the time when Anubis was the ruler of Egypt, Inachus was king of Argos.

As the reader will observe from the two articles that follow, the majority of the kings and rulers of Egypt, with very few exceptions, were Greeks or Egyptians of Greek descent. Their names, as happens in every country even today, were altered by the local inhabitants and adapted to the language of each people.

(15 July 2026)

Amphiktyon

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Παρατήρηση μεταφραστικής επιμέλειας: Για ιστορικά και ακαδημαϊκά κείμενα στα αγγλικά, ο βαθμός «Υποστράτηγος ε.α.» αποδίδεται ορθότερα ως Major General (Ret.) και όχι Lieutenant General (Ret.), επειδή ο ελληνικός βαθμός του Υποστρατήγου αντιστοιχεί στον αγγλοσαξονικό βαθμό Major General. Εάν πρόκειται να δημοσιεύσεις το άρθρο σε διεθνές περιοδικό ή ιστοσελίδα, συνιστώ να χρησιμοποιηθεί η μορφή:

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Since much has been said about the earliest civilization that developed in Egypt, it is appropriate to examine the ancient dynasties of the Egyptians in order to determine from where their civilization was introduced.

Before the Great Flood, Egypt was ruled by the gods from 30,544 B.C. until 16,644 B.C. From 16,644 B.C. to 15,389 B.C., it was ruled by the demigods. Thereafter, the Heroes ruled for 11,985 years. Later began the era of the kings and the dynasties of the Spirits of the Dead.

Herodotus (Book II, 142) states that 11,340 years before his own time, Egypt was governed by the gods. After that, no god ever again appeared in human form.

A. The First Dynasties – The First Era

According to Manetho, the rulers of the first six dynasties of Egypt were all Greek gods and demigods. They were the first to organize Egypt as a state.

From 28,125 B.C., and according to others from 30,544 B.C., Hephaestus reigned together with his descendants for 11,985 years. These were: Hephaestus, Helios (son of Hephaestus), Sosis, Cronus, Osiris, Typhon (brother of Osiris), and Horus (son of Osiris).

Later, other kings continued to reign for 13,900 years. After the gods, the Heroes ruled for 1,255 years. They were followed by other powerful kings for 1,817 years. Then came thirty kings from Memphis, who ruled for 1,970 years, followed by ten Thinite kings for 350 years. Afterwards came the Spirits of the Dead, who ruled for 5,813 years.

The total amounts to 24,925 years, plus 3,200 years of the later period comprising the 32 dynasties up to the reign of the Ptolemies and Cleopatra, and a further 2,000 years to the present day, making a total of 30,125 years.

The Ancient Chronicle

According to George Syncellus, there existed in Egypt an ancient royal chronicle in which thirty dynasties comprising 113 generations were recorded. According to Manetho, these dynasties ruled Egypt for 36,525 years before the time of Alexander the Great.

Manetho refers to Hephaestus and his first six successors as gods. According to him, Hephaestus I and his descendants ruled for 11,985 years. Some translators reinterpret these years as lunar years, reducing them to 722¾ years, something which, according to the author, is inaccurate. If this interpretation were accepted, then the reigns of the other dynasties would also have to be considered lunar years. Such an approach, however, would effectively eliminate all the later dynasties and, consequently, much of both Egyptian and Greek history up to the time of Alexander the Great.(15/7/26)

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Επειδή λέγονται πολλά για τον αρχαιότερο πολιτισμό που δημιουργήθηκε στην Αίγυπτο, κρίνεται σκόπιμο να δούμε τις αρχαίες δυναστείες των Αιγυπτίων, ώστε να διαπιστώσουμε από πού εισήχθη ο πολιτισμός τους.

Πριν από τον μεγάλο κατακλυσμό, την Αίγυπτο κυβέρνησαν οι θεοί από το 30.544 π.Χ. έως το 16.644 π.Χ. Από το 16.644 π.Χ. έως το 15.389 π.Χ. κυβέρνησαν οι ημίθεοι. Μετά κυβέρνησαν οι ήρωες επί 11.985 χρόνια. Αργότερα άρχισε η εποχή των βασιλέων και των δυναστειών των Πνευμάτων των Νεκρών.

Ο Ηρόδοτος (Β΄ 142) αναφέρει πως 11.340 χρόνια πριν από αυτόν κυβερνούσαν την Αίγυπτο οι θεοί. Μετά, κανένας θεός δεν εμφανίστηκε με ανθρώπινη μορφή.

α/ Οι πρώτες δυναστείες – Πρώτη εποχή

Τις πρώτες έξι δυναστείες κυβερνητών της Αιγύπτου αποτελούσαν όλοι Έλληνες θεοί και ημίθεοι, όπως τους αναφέρει ο Μανέθων. Αυτοί πρώτοι οργάνωσαν την Αίγυπτο ως κράτος.

Από το 28.125 π.Χ. και, κατά άλλους, από το 30.544 π.Χ., βασίλευσε ο Ήφαιστος με τους απογόνους του επί 11.985 χρόνια (Ήφαιστος, Ήλιος, γιος του Ηφαίστου, Σώσις, Κρόνος, Όσιρις, Τυφών, αδελφός του Οσίριδος, και Ώρος, γιος του Οσίριδος).

Αργότερα, άλλοι βασιλείς συνέχισαν επί 13.900 χρόνια. Μετά τους θεούς βασίλευσαν οι ήρωες επί 1.255 χρόνια. Στη συνέχεια κυβέρνησαν άλλοι ισχυροί βασιλείς επί 1.817 χρόνια. Ακολούθησαν τριάντα βασιλείς από τη Μέμφιδα επί 1.970 χρόνια και δέκα Θινίτες βασιλείς επί 350 χρόνια. Έπειτα ακολούθησαν τα Πνεύματα των Νεκρών επί 5.813 χρόνια.

Σύνολο ετών: 24.925, πλέον 3.200 χρόνια της νέας εποχής με τις 32 δυναστείες έως τους Πτολεμαίους και την Κλεοπάτρα, και ακόμη 2.000 χρόνια έως σήμερα (30.125 χρόνια).

Το Παλαιόν Χρονικόν

Σύμφωνα με τον Σύγκελλο, υπήρχε κάποια παλιά χρονογραφία βασιλέων που κυκλοφορούσε στην Αίγυπτο και στην οποία αναφέρονται τριάντα δυναστείες με 113 γενεές, που κυβέρνησαν την Αίγυπτο, σύμφωνα με τον Μανέθωνα, επί 36.525 χρόνια πριν από τον Μ. Αλέξανδρο.

Τον Ήφαιστο και τους έξι πρώτους διαδόχους του ο Μανέθων τους αναφέρει ως θεούς. Σύμφωνα με αυτόν, ο Ήφαιστος Α΄ με τους απογόνους του βασίλευσαν επί 11.985 χρόνια. Μερικοί μεταφραστές ανασκευάζουν τα έτη αυτά σε σεληνιακά και τα υπολογίζουν σε 722¾ χρόνια, πράγμα που δεν είναι ακριβές. Με αυτή τη μετάφραση θα έπρεπε να θεωρήσουν και τις άλλες δυναστείες ως σεληνιακές. Έτσι, όμως, θα διέγραφαν όλες τις νεότερες δυναστείες και, μαζί, την αιγυπτιακή και την ελληνική ιστορία μέχρι τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τον Ώρο και τους υπόλοιπους εννέα της πρώτης δυναστείας ο Μανέθων τους αναφέρει ως ημιθέους. Αναφέρει ακόμη ότι οι θεοί του Ολύμπου υπήρξαν άνθρωποι που κυβέρνησαν τον Ελληνισμό και τους άλλους λαούς της Μεσογείου και, με την πάροδο του χρόνου, θεοποιήθηκαν.

Ο Απίων ο Γραμματικός, που έγραψε την Ιστορία της Αιγύπτου, αναφέρει ότι την εποχή που κυβερνήτης στην Αίγυπτο ήταν ο Ανούβις, στο Άργος βασιλιάς ήταν ο Ίναχος.

Όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης από τα δύο   άρθρα που θα ακολουθήσουν, οι περισσότεροι βασιλείς και κυβερνήτες της Αιγύπτου, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής Αιγύπτιοι. Τα ονόματά τους, όπως συμβαίνει και σήμερα σε όλες τις χώρες, αλλάζουν από τους εντόπιους και προσαρμόζονται στη γλώσσα τους.

(15/7/2026)

Αμφικτύων
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

This gulf is a jewel of the world,
surrounded by places of breathtaking beauty,
and by the renowned Petalidi,
one of Nature’s priceless treasures.

Here vegetation flourishes in abundance,
flowers fill the air with fragrance,
and every landscape is idyllic and enchanting;
a land of myth and history,
endowed with unique significance.

Here lies Paradise—
the Elysian Fields of ancient memory.
From these very harbors
King Nestor sailed to Troy.
From this land the torch of freedom was lit.

“FREEDOM OR DEATH”
was written upon the banner,
and thus arrived that historic day.

Before us the sea sparkles,
changing its face from moment to moment,
refreshing both body and soul.

The life-giving breeze of the Ionian Sea
drives away the summer heat.

Across the gulf rise Mount Taygetus and Mani,
wild and majestic,
like the throne of Zeus himself,
symbols of freedom and courage.

No Turkish foot ever trod these sacred lands.
Everywhere stand places of sacrifice,
prehistoric monuments,
and the tombs of our ancestors,
worthy of reverence and remembrance.

On Taygetus’ highest peak
a radiant pyramid seems to rise.
Only eagles soar so high,
while the guardians of our homeland,
the fearless aviators,
cross the skies each day,
protecting the nation
even through the fiercest storms,
with the shield of the Aegean in worthy hands.

From here Nikitaras
and Theodoros Kolokotronis marched forth.
Their swords seemed to grow wings,
bringing down the tyrant.

Two seagulls rest upon the rocks,
and the male sings tender verses
to his beloved mate.

Here the flowers bear heavenly colors,
every shade of the rainbow
painted upon a golden canvas.

When darkness falls,
the sea becomes calm.
Everything falls asleep,
and silence embraces the land.

Only the mosquitoes
set out on their nightly safari.

Paradise has its price;
nothing is ever given for free.

An owl pierces the silence,
while the mournful scops owl,
returning from Central Africa,
laments Persephone.

Only man remains awake.
Long after midnight
he still refuses his bed.

Violating Nature,
he rushes endlessly,
eager to seize everything,
to enjoy it all without restraint.

Even upon the highway,
risking death itself,
his inseparable companion—
his irresistible temptation—
is the mobile phone.

What, indeed,
is the true price of everything?

The animal kingdom obeys Nature’s laws.
Only man breaks them,
despising the moral order
through arrogance and defiance.

He believes himself
master of the Earth,
a superhuman being.

Yet his own deeds reduce him
to something less than human—
a tiny creature
struggling through technology
to escape chaos,
while shamelessly trampling
the laws of Nature.

Once, however,
he lived as a hunter and gatherer,
respecting Nature’s order,
for he himself belonged to it.

Reason elevated him
to become steward of creation.

But arrogance,
selfishness,
greed,
and authoritarian pride
have made him foolish, lawless and cruel,
unjust, immoral and cowardly,
like Thersites of old.

He saws off the branch
upon which he stands,
for he lacks the moral courage
to reconcile himself with Nature.

Here the Muses dance
to violins, zournas,
drums and clarinets.

Here the birds sing,
and the beautiful goldfinch
fills the air with melody.

The roasted suckling pig is delicious.

On the Feast of the Assumption,
every village comes alive with celebration.
Dionysus, the divine cupbearer, smiles,
while young men and maidens
dance to traditional songs.

The Messenian Gulf
is an earthly paradise.

Beyond, in the depths of the Ionian Sea,
lies the abyss.

Now a drilling vessel
searches for oil and natural gas.

If this serves the good
of humanity and the environment,
let us give thanks to God.

But if it brings disaster,
may the People themselves
do what must be done.

14 July 2026

Amphiktyon
Lieutenant General (Ret.), Author
M Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ember of the Hellenic Society of Writ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τούτος ο κόλπος, παγκόσμιο στολίδι,
ολόγυρα πανέμορφοι τόποι και το ξακουστό Πεταλίδι,
της φύσης πολύτιμα στολίδια.

Οργιάζει εδώ η βλάστηση,
ευωδιάζουν τα λουλούδια.
Μέρη ειδυλλιακά και μαγευτικά,
τόποι μυθικοί και ιστορικοί,
με ξεχωριστή σημασία.

Εδώ είναι ο παράδεισος, και τα Ηλύσια Πεδία.
Από τα λιμάνια αυτά έπλευσε ο Νέστορας για την Τροία.
Από δω άναψε ο δαυλός της λευτεριάς.
«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ» γράφει η σημαία,
κι ήρθε εκείνη η ιστορική ημέρα.

Μπροστά η θάλασσα λαμπιρίζει,
διαρκώς μορφές αλλάζει
και την ψυχή μας δροσίζει.

Το αεράκι του Ιονίου, ζωογόνο,
τη ζέστη διώχνει αναμφιβόλως.

Απέναντι ο Ταΰγετος και η Μάνη.
Βουνό άγριο, επιβλητικό σαν τον θρόνο του Δία,
σύμβολο λευτεριάς και ανδρείας.

Εδώ δεν πάτησε τουρκικό ποδάρι.
Τόποι θυσίας και παντού
προϊστορικά μνημεία

και των προγόνων μας τα  μνήματα

, άξιο προσκύνηματα.

Στην πιο ψηλή του κορυφή του Ταύγερου
φαντάζει μια λαμπρή πυραμίδα.
Εκεί ανεβαίνουν μόνο οι αετοί,
κι οι Ίκαροι της Πατρίδας
πετούν καθημερινά,
φρουροί παντός καιρού,
ακόμη και μέσα στην καταιγίδα.

σε άξιαχέρια   του Αιγαίου η αιγίδα

Από εδώ ξεκίνησε ο Νικηταράς και ο Κολοκοτρώνης
φτερά έκανε το γιαταγάνι τους

Και τον τύραννο σκοτώνει

Δυο γλάροι στέκουν στα βραχάκια,
κι ο γλάρος στη γλαρίνα του
τραγουδά ερωτικά στιχάκια.

Εδώ τ’ άνθη έχουν χρώμα αγνό, παραδεισένιο,
όλες οι αποχρώσεις της ίριδας
σε φόντο χρυσαφένιο.

Η θάλασσα γαληνεύει σαν πέσει το σκοτάδι.
Όλα αποκοιμιούνται τη νύχτα
κι απλώνεται παντού ησυχία.

Μόνο τα κουνούπια
βγαίνουν για σαφάρι.
Ο παράδεισος πληρώνεται·
 και τίποτα δεν δίνεται χάρη

Μια κουκουβάγια σκίζει τη σιωπή,
κι ο γκιόνης, το λυπητερό πουλί,

έρχεται από τη Κεντρική Αφρική

και την Περσεφόνη θρηνεί.

Μόνο ο άνθρωπος δεν κλείνει μάτι.
Πριν από τα μεσάνυχτα
δεν πάει στο κρεβάτι.

Βιαστής της φύσης,
τρέχει αδιάκοπα
να τα προλάβει όλα,
να τ’ απολαύσει δίχως δισταγμό.

Ακόμη και στον αυτοκινητόδρομο,
με κίνδυνο θανάσιμο,
αχώριστος σύντροφος και πειρασμός
ξεχωριστός το κινητό.

Πόσο κοστίζει άραγε το καθετί;

Το ζωικό βασίλειο πειθαρχεί.
Μόνο ο άνθρωπος
τους νόμους της φύσης παραβιάζει
και με τις πράξεις του
τον ηθικό κανόνα περιφρονεί και αυθαδιάζει.

Γιατί τον εαυτό του
κυρίαρχο και υπεράνθρωπο θεωρεί.

Οι πράξεις του, όμως,
τον κάνουν υπάνθρωπο,
ένα μικρό ανθρωπάκι,
που με την τεχνολογία
παλεύει να κρατηθεί μακριά από το χάος,
ενώ με θράσος
τους νόμους της φύσης ποδοπατεί.

Κάποτε κι αυτός,
κυνηγός και τροφοσυλλέκτης,
σεβόταν τους φυσικούς νόμους,
γιατί ήταν μέρος τους.

Η λογική τον ανέδειξε
άρχοντα της φύσης.

Η αυθάδεια όμως,
ο εγωισμός,
η πλεονεξία
και ο αυταρχισμός
τον έκαναν άφρονα, άνομο και κακό,
ανήθικο, άδικο και δειλό.

σαν τον Θερσίτη

Ροκανίζει το κλαδί
επάνω στο οποίο στέκεται,
γιατί του λείπει
το ηθικό θάρρος
να συμφιλιωθεί με τη φύση,
 

Εδώ οι Μούσες χορεύουν
με βιολιά, ζουρνά,
νταούλια και κλαρίνα.

Εδώ κελαηδούν τα πουλιά
και η πεντάμορφη καρδερίνα.

Πεντανόστιμη η ψητή γουρνοπούλα.
Τον Δεκαπενταύγουστο
σε κάθε χωριό καίγεται το πελεκούδι.
οινοχόος ο Διόνυσος,
χορεύει η νέα και ο νιός με το παραδοδιακό τραγούδι

Ο Μεσσηνιακός κόλπος, επίγειος παράδεισος.
Στο βάθος του Ιονίου,
η άβυσσος

Τώρα θα τρυπήσει
για πετρέλαιο και φυσικό αέριο

το πλοίο.

Αν είναι για το καλό
του περιβάλλοντος και των ανθρώπων,
ας κάνουμε ευχέλαια.

Αν όμως είναι για κακό,
ας κάνει ο  Λαός
τα δέοντα.

 14 Ιουλίου 2026

Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Our world is restless,
as though it has lost its way,
like clouds gathering before the storm.

It runs without ceasing,
chasing illusions,
pursuing shadows,
forever seeking happiness,
forever pursuing technology
that always slips beyond its reach.

Humanity has never truly learned how to live;
it has learned only to fear,
to toil without fulfillment,
to work without creating,
to abandon dreams
and forget how to reflect.

Fear
has made people suspicious.
The struggle for survival
has made them irritable.
Ambition
has made them immoral,
estranged
even from themselves.

No longer do they converse with Nature
or with their neighbours.
Instead, they plunder her
while claiming to protect her.

They no longer love knowledge;
they worship information
and chase innovation.

They no longer seek the truth.
They seek only
what serves their own interests,
provided they profit,
whatever the cost.

And screens,
like invisible prisons,
keep people confined
within their own homes,
while they imagine
they are freely travelling
across the whole world.

II

The powerful
measure the Earth
by oil,
by natural gas,
by stock markets,
by missiles
and by gold.

Never
by human dignity
or by the happiness of mankind.

They speak of peace
with their fingers
resting on the trigger,
aiming at human beings
as though they were
prey on a safari.

They praise democracy
while embracing dictators
and delighting
in neo-Ottoman dreams of grandeur.

Yet they fear
the voice
of the free human being.

Wars
are renamed “operations.”

Invasions
become “peacekeeping missions.”

And falsehood,
every single day,
puts on
a new mask
stained with blood.

III

Education
has lost its compass.

Learning
has been replaced
by diplomas.

Classical literature
has been driven away.

Homer
is distorted.

Mythology
is ridiculed.

Philosophy
is dismissed
as useless.

Wisdom
has yielded
to information.

Thought
has surrendered
to slogans.

Lessons from suffering
no longer become
lessons in life.

Children
grow up
amid noise
and violence.

They learn to demand
before they learn to create.

To destroy
before they learn to love.

To judge
before they understand.

Violence,
once the exception,
has become
the everyday norm.

IV

Greece…

A weary mother.

Some honour her.
Others wound her.

Yet she continues
to open her arms.

Cyprus
still lives
beneath the shadow
of Attila.

Yet Europe’s rulers
remain unmoved.

Ukraine burns.

The Middle East
boils.

Markets celebrate.

Arms dealers
rejoice.

The peoples
pay the price.

Their wages shrink,
their burdens grow.

As always,
the heaviest loads
are laid upon their shoulders.

V

And yet…

I do not surrender.

Every morning
I greet the sun
and continue my journey.

I exercise my body
so that my soul
may never grow old.

A cool shower
refreshes my body.

I draw
a deep breath.

As long as I still can,
at the age of ninety-eight,
admire a tree
in my courtyard,
watch a child
at play,
remember the sea
from which I was separated
for two long years,
rejoice
at a smile
or good news—

and as long as writing
continues to redeem me—

life
has not ended.

And when, one day,
I depart,

I shall take with me
neither wealth,
nor honours,
nor grievances.

Only gratitude
for having lived,

and the few thoughts
I leave behind.

For life
and death

are but two faces

of the same

eternal

mystery.

11 July 2026

Amphiktyon

Major General (Ret.), Hellenic Army
Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

 

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Ο κόσμος μας ανήσυχος.

σαν να έχασε τον δρόμο του,

σαν τα σύννεφα πριν την καταιγίδα
τρέχει αδιάκοπα
πίσω από είδωλα,
πίσω από σκιές,
πίσω από μια ευτυχία

 κυνηγάει την  τεχνολογία
που διαρκώς  του ξεφεύγει

.

Ο άνθρωπος
δεν έμαθε να ζει·
έμαθε να φοβάται

να δουλεύει και να μην εργά-εται.

Να μην ονειρεύεται

και να μη στοχάζεται

Ο φόβος
τον έκανε καχύποπτο.
Η βιοπάλη
τον έκανε οξύθυμο.
Η φιλοδοξία
τον έκανε ανήθικο , ξένο
ακόμη και προς τον εαυτό του.

Δεν συνομιλεί πια με τη φύση

ούτε με τον διπλανό του.
Τη λεηλατεί.και λέει ότι την προστατεύει

Δεν αγαπά τη γνώση.
Λατρεύει την πληροφορία

Κυνηγάει την καινοτομία.

Δεν αναζητά την αλήθεια.
Αναζητά ότι τον βολεύει

Αρκεί να κερδίζει και ότι βρέξει.

Κι οι οθόνες,
σαν αόρατες φυλακές,
κρατούν τον άνθρωπο
 στο ίδιο του το σπίτι φυλακισμένο
την ώρα που πιστεύει
πως ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο

ελευθερωμένος.

---

ΙΙ

Οι ισχυροί
μετρούν τη γη
με πετρέλαιο,
με φυσικό αέριο,
με χρηματιστήρια,
με πυραύλους και χρυσάφι

Ποτέ
με τον άνθρωπο και πόση ευτυχία θάχει.

Μιλούν για ειρήνη
κρατώντας το δάχτυλο
 στη σκανδάλη.

Σκοπεύουν  ανθρώπους

 σαν να βγαίνουν για  σαφάρι

Μιλούν για δημοκρατία
ενώ χαϊδεύουν
τους δικτάτορες

και  απολαμβάνουν τα νέο-Οθωμανικά  μεγαλεία  

μα φοβούνται
τη φωνή του ελεύθερου ανθρώπου.

Οι πόλεμοι
βαφτίζονται επιχειρήσεις.
Οι εισβολές,
ειρηνευτικές αποστολές.
Και το ψέμα
φοράει κάθε μέρα
καινούργιο προσωπείο με αίμα

---

ΙΙΙ

Η παιδεία
έχασε τον προσανατολισμό της.

Η μόρφωση
αντικαταστάθηκε
από πτυχία.

Έδιωξαν  την κλασική γραμματεία

Διαστρεβλώνουν τον Όμηρο

Λιθοβολούν την Μυθολογία

Άχρηστη η Φιλοσοφία

Η σοφία
από πληροφορίες.

Η σκέψη
από συνθήματα.

Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα

Τα παιδιά
μεγαλώνουν
μέσα στον θόρυβο και τη βία.

Μαθαίνουν να απαιτούν
πριν μάθουν να δημιουργούν.

Να καταστρέφουν
πριν αγαπήσουν.

Να κρίνουν
πριν γνωρίσουν.

Και η βία,
από εξαίρεση,
έγινε καθημερινότητα.

---

IV

Η Ελλάδα…

Μάνα κουρασμένη.

Άλλοι τη δοξάζουν,
άλλοι την πληγώνουν,
κι εκείνη
συνεχίζει να ανοίγει την αγκαλιά της.

Η Κύπρος
ζει ακόμη
κάτω από τη σκιά του Αττίλα.

Αλλά δεν συγκινείται η ευρωπαική εξουσία

Η Ουκρανία φλέγεται.

Η Μέση Ανατολή
βράζει.

Οι αγορές
πανηγυρίζουν.

 και ο  οπλέμπορος  δοξάζει

Οι λαοί
πληρώνουν.

Το μεροκάματο μειώνουν

Πάντα
 σ’ αυτούς τα βάρη φορτώνουν

---

V

Κι όμως…

Δεν παραδίνομαι.

Κάθε πρωί

χαιρετώ τον ήλιο και συνεχίζω

Γυμνάζω το σώμα μου,
για να μη γερνά η ψυχή.

Με ένα ντους  δροσίζω  το κορμί μου

Παίρνω βαθιά ανάσα.

Όσο μπορώ ακόμη στα 98 μου
να θαυμάζω ένα δέντρο στην αυλή μου ,
ένα παιδί, να παίζει
τη θάλασσα, που στερήθηκα επί διετία

Λόγω συμβίας
ένα χαμόγελο, ένα ευχάριστο νέο

 Η συγγραφή που με λυτρώνει

 όσο  αναπνέω  η ζωή δεν τελειώνει

Κι όταν κάποτε φύγω,

δεν θα πάρω μαζί μου
ούτε πλούτη,
ούτε αξιώματα,
ούτε παράπονα.

Μόνο την ευγνωμοσύνη
πως έζησα.

 Και τις λίγες σκέψεις που άφησα

Γιατί

η ζωή
και ο θάνατος

είναι οι δύο όψεις
του ίδιου,
αιώνιου
μυστηρίου.(11/7/26)

Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

PART II

The End of the Library of Alexandria and the Martyrdom of Hypatia

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The Destruction of the Library of Alexandria

During the siege of Alexandria in 48 BC, Julius Caesar ordered that the ships in the harbor be set on fire. However, the Library was not destroyed at that time, as it continued to operate for a considerable period afterward.

During the third century AD, civil conflicts broke out in Roman Alexandria, causing extensive damage to the city and probably to the Library as well. Nevertheless, the Library continued to function.

It is historically documented that in AD 391 Emperor Theodosius I issued decrees against the pagan temples, the Olympic Games, the Greek philosophical schools, and, according to the author’s view, against the repositories of the ancient pagan tradition. In implementation of the imperial decree, Theophilus of Alexandria destroyed the Serapeum, where an annex of the Library was housed.

In AD 415 came the horrific murder, following brutal torture, of the Greek philosopher and teacher of astronomy Hypatia.

The Martyrdom of Hypatia

According to the historian Socrates Scholasticus, a mob of fanatical Christians, led by the reader Peter,

• seized Hypatia as she was returning home,
• dragged her to the Caesareum,
• murdered her with extreme brutality,
• dismembered her body,
• and finally burned her remains.

Socrates Scholasticus, himself a Christian historian, explicitly condemned this atrocity and wrote that it brought great disgrace upon Cyril and upon the Church.

Cyril as the Moral Instigator of Hypatia’s Murder

 “Cyril bears the political and moral responsibility for the murder of Hypatia. Although no direct evidence has survived that he issued a written order for her execution, the fanatical mobs that acted under his influence carried out his wishes. The atmosphere of hostility and hysteria directed against Hypatia, which he had fostered, contributed decisively to the philosopher’s tragic death.”

Who Was Bishop Cyril of Alexandria?

Cyril succeeded his uncle, Theophilus of Alexandria, as Bishop of Alexandria in AD 412. He played a leading role in the Christological controversies of his time and presided over the Third Ecumenical Council, held at Ephesus in AD 431. He was later proclaimed a Saint and Doctor of the Church by both the Eastern Orthodox and the Roman Catholic Churches.

The Significance of the Event

The murder of Hypatia has acquired profound symbolic significance and is frequently regarded as:

• the end of an era in the Greek philosophical tradition of Alexandria;
• a dramatic confrontation between political power and religious fanaticism;
• a symbol of the suppression of free thought.

According to the author’s interpretation, from that period onward religious authority came to dominate much of the Arab world, albeit in different forms from one country to another. He argues that this achieved its intended purpose: the suppression of free intellectual inquiry for many centuries.

Even today, no one has officially asked forgiveness for   one of humanity’s greatest cultural catastrophes.

Amphiktyon

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

During the siege of Alexandria in 48 BC, Julius Caesar ordered that the ships in the harbor be set on fire. However, the Library was not destroyed at that time, as it continued to operate for a considerable period afterward.

During the third century AD, civil conflicts broke out in Roman Alexandria, causing extensive damage to the city and probably to the Library as well. Nevertheless, the Library continued to function.

It is historically documented that in AD 391 Emperor Theodosius I issued decrees against the pagan temples, the Olympic Games, the Greek philosophical schools, and, according to the author’s view, against the repositories of the ancient pagan tradition. In implementation of the imperial decree, Theophilus of Alexandria destroyed the Serapeum, where an annex of the Library was housed.

In AD 415 came the horrific murder, following brutal torture, of the Greek philosopher and teacher of astronomy Hypatia.

The Martyrdom of Hypatia

According to the historian Socrates Scholasticus, a mob of fanatical Christians, led by the reader Peter,

• seized Hypatia as she was returning home,
• dragged her to the Caesareum,
• murdered her with extreme brutality,
• dismembered her body,
• and finally burned her remains.

Socrates Scholasticus, himself a Christian historian, explicitly condemned this atrocity and wrote

 Το Τέλος της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης και το Μαρτύριο της Υπατίας

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας

Κατά την πολιορκία της Αλεξάνδρειας, ο Ιούλιος Καίσαρας, το 48 π.Χ., διέταξε να καούν τα πλοία στο λιμάνι. Ωστόσο, η Βιβλιοθήκη δεν καταστράφηκε τότε, αφού συνέχισε να λειτουργεί για αρκετό ακόμη διάστημα.

Τον 3ο αιώνα μ.Χ.,  συνέβησαν εμφύλιες συγκρούσεις στη ρωμαϊκή Αλεξάνδρεια, προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές στην πόλη και πιθανόν και στη Βιβλιοθήκη , αλλά και πάλι η Βιβλιοθήκη συνέχισε την λειτουργία της

Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι το 391 μ.Χ. ο αυτοκράτορας  Θεοδόσιος Α΄εξέδωσε διάταγμα  κατά των ειδωλολατρικών Ναών, των Ολυμπιακών Αγώνων, των Ελληνικών φιλοσοφικών Σχολών και κατά τωνΒιβλιοθηκών . Εις εκτέλεση του αυτοκρατορικού Διατάγματος ο    Θεόφιλος Αλεξανδρείας κατέστρεψε το Σεραπείο, όπου στεγαζόταν παράρτημα της Βιβλιοθήκης.

Το 415 μ.Χ. συνέβη και η ειδεχθής δολοφονία, έπειτα από βασανιστήρια, της Ελληνίδας φιλοσόφου και καθηγήτριας αστρονομίας Υπατίας.

 Το μαρτύριο της Υπατίας

Σύμφωνα με τον ιστορικό Σωκράτη τον Σχολαστικό, ομάδα φανατικών χριστιανών, με επικεφαλής τον αναγνώστη Πέτρο:

• την άρπαξε ενώ επέστρεφε στο σπίτι της,
• τη μετέφερε στο Καισάρειον,
• τη δολοφόνησε με εξαιρετική αγριότητα,
• στη συνέχεια διαμέλισε και έκαψε τα λείψανά της.

Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός, ο οποίος ήταν χριστιανός ιστορικός, καταδικάζει ρητά την πράξη και αναφέρει ότι προκάλεσε μεγάλη δυσφήμηση στον Κύριλλο και στην Εκκλησία.

Κύριλλος ο ηθικός εκτελεστής της Υπατίας

 « Ο  Κύριλλος φέρει την πολιτική και ηθική ευθύνη για τη δολοφονία της Υπατίας. Αν και δεν έχει διασωθεί άμεση απόδειξη ότι εξέδωσε γραπτή  εντολή για τη δολοφονία. Τα φανατικά στίφη που είχε ο ίδιος  εξαπολύσει εκτελούσαν τις εντολές του. Επομένως  το κλίμα  υστερίας κατά της Υπατίας  που είχε δημιουργήσει συνέβαλε καθοριστικά στην τραγική δολοφονία της φιλοσόφου»

Ποιος ήταν ο Επίσκοπος Κύριλλος Αλεξανδρείας ;

Διαδέχθηκε τον θείο του Θεόφιλο Αλεξανδρείας το 412 μ.Χ.;

• διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στις χριστολογικές διαμάχες της εποχής,
• προήδρευσε ουσιαστικά στη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος,
• ανακηρύχθηκε αργότερα άγιος και Διδάσκαλος της Εκκλησίας από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

 Η σημασία του γεγονότος

Η δολοφονία της Υπατίας έχει αποκτήσει συμβολικό χαρακτήρα και συχνά παρουσιάζεται ως:

• το τέλος μιας εποχής της ελληνικής φιλοσοφικής παράδοσης στην Αλεξάνδρεια,
• σύγκρουση μεταξύ πολιτικής εξουσίας και θρησκευτικού φανατισμού, Από τότε στον Αραβικό κόσμο επικράτησε η  κυριαρχία της θρησκείας μέχρι σήμερα με παραλλαγές για κάθε χώρα

Αυτός ήταν ο σκοπός τους και επετεύχθη   για αρκετούς αιώνες η φίμωση της ελεύθερης σκέψης

Και ακόμη ουδείς ζήτησε συγγνώμη για την πολιτιστική  καταστροφή της ανθρωπότητας

 Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org