Αμφικτύων

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

5. In the Greek Language

The Greek language has been fragmented into numerous forms: Homeric Greek, Ancient Greek, Byzantine Greek, Katharevousa (the purist form of Modern Greek), Demotic Greek, the so-called “Malliari” (an extreme form of Demotic Greek), and, finally, the present-day linguistic form established by the authorities under the government of Konstantinos Karamanlis.

Although the Greek language is one and indivisible throughout its historical evolution, with words and expressions being added according to the needs of each era without necessarily abolishing earlier linguistic traditions, today the use of words and expressions from previous periods is being restricted through relevant regulations. This restriction has even been incorporated into language-checking software. In essence, this amounts to a form of “censorship,” which the author considers particularly harmful. Furthermore, the meanings of words have been altered to such an extent that people can no longer understand one another.

6. In Ideologies

The fragmentation of ideologies and their separation from one another have reached such a degree that one ideology is prevented from incorporating elements of another. As a result, within Marxist ideological frameworks, it was considered a crime for someone to express ideas that also contained elements derived from spiritual or philosophical ideologies.

7. In Human Thought and Perception

This excessive fragmentation has affected the brain and the thinking of modern human beings, rendering them incapable of grasping problems in their entirety, as the wise men of antiquity once did.

Such fragmentation can be observed in all human activities. The most characteristic example is environmental protection, an area in which humanity has failed to a considerable extent. On the one hand, people attempt to preserve the environment; on the other, they destroy it through some other, supposedly independent activity.

8. In the Economy and International Relations

An undeclared war is raging within the economy between the various social classes. These classes are clearly separated and entrenched, among other things, through state and community subsidies. Thus, when farmers go on strike by blocking roads, they harm other productive sectors. When transport workers strike, farmers are affected, along with other sectors such as tourism, and so on.

The various social classes, often encouraged by trade unionism, evidently struggle to defend and increase their own interests, yet ultimately end up harming one another. In this way, the pursuit of particular interests turns into a mutually undermining struggle, with consequences for society as a whole.

A similar undeclared war is also being waged between states, even in peacetime, with economic interests at its center.

This war is waged at the expense of weaker states, particularly when they resist the will of powerful nations seeking to plunder their wealth and resources. Indeed, the powerful do not hesitate to undermine even the broader interests of humanity, as demonstrated by the current crisis surrounding the Strait of Hormuz.

If states could cooperate for their mutual benefit, the world would be better, more humane and, above all, more peaceful.

THE FRAGMENTATION AND DIVISION OF SOCIETIES AND STATES DO NOT OCCUR BY CHANCE

Their purpose is to make the subjugation of peoples easier. This is the age-old doctrine of “divide and rule.”

When a people are united, no force can defeat them. Conversely, when they are divided, they become easy prey, even for forces inferior in strength.

That is why leaders and the global system of power keep peoples fearful, fragmented and, above all, uneducated.

EPILOGUE

The deepest cause of humanity’s decline lies in the loss of unity in thought, knowledge and moral values. The more human beings fragment knowledge, divide societies and subordinate morality to self-interest, the further they drift away from true civilization.

Scientific and technological progress, without spiritual cultivation and moral awareness, is no guarantee of advancement; instead, it can become a force of self-destruction.

Humanity will not be saved by greater power, but by greater wisdom; not by division, but by unity; not by domination over Nature, but by respect for life and Creation. This is the great challenge of our age and humanity’s ultimate responsibility toward future generations.

Image generated 1 (22 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

5. Στην Ελληνική Γλώσσα

Η Ελληνική Γλώσσα έχει πολυδιασπαστεί σε Ομηρική, Αρχαία, Βυζαντινή, Καθαρεύουσα, Δημοτική, «μαλλιαρή» και, τέλος, στη σημερινή γλωσσική μορφή που καθόρισαν οι αρμόδιοι της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ενώ η Ελληνική Γλώσσα είναι μία και ενιαία στη διαχρονία της, με λέξεις και εκφράσεις να προστίθενται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε εποχής, χωρίς να καταργείται κατ’ ανάγκην η προγενέστερη γλωσσική παράδοση, σήμερα, με σχετικές ρυθμίσεις, περιορίζεται η χρήση λέξεων και εκφράσεων προηγούμενων εποχών. Αυτός ο περιορισμός έχει ενσωματωθεί ακόμη και στις μηχανές γλωσσικού ελέγχου. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια μορφή «λογοκρισίας», την οποία ο συγγραφέας θεωρεί ιδιαίτερα επιζήμια.

6. Στις Ιδεολογίες

Παρατηρείται κατακερματισμός των ιδεολογιών και διαχωρισμός τους με τέτοιον τρόπο, ώστε η μία να μην επικαλύπτεται από στοιχεία της άλλης. Ως αποτέλεσμα, στο πλαίσιο των μαρξιστικών ιδεολογιών θεωρούνταν έγκλημα να εκφράσει κάποιος και στοιχεία που προέρχονταν από τις πνευματικές ιδεολογίες.

7. Στην ανθρώπινη σκέψη και αντίληψη

Αυτός ο πολυτεμαχισμός επηρέασε τον εγκέφαλο και τη σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, καθιστώντας τον ανίκανο να συλλαμβάνει τα προβλήματα στην ολότητά τους, όπως έκαναν οι αρχαίοι σοφοί.

Ο πολυτεμαχισμός αυτός παρατηρείται σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η προστασία του περιβάλλοντος, στον τομέα της οποίας ο άνθρωπος έχει αποτύχει σε μεγάλο βαθμό, διότι, ενώ από τη μία πλευρά προσπαθεί να το διαφυλάξει, από την άλλη το καταστρέφει μέσω κάποιας άλλης, ανεξάρτητης λειτουργίας.

8/ Στην οικονομία σοβεί ένας ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Οι τάξεις αυτές είναι σαφώς διαχωρισμένες και περιχαρακωμένες, μεταξύ άλλων, μέσω κρατικών και κοινοτικών ενισχύσεων. Έτσι, όταν οι αγρότες απεργούν κλείνοντας τους δρόμους, πλήττουν άλλες παραγωγικές τάξεις. Όταν απεργούν οι μεταφορείς, πλήττονται οι αγρότες, καθώς και άλλοι κλάδοι, όπως ο τουρισμός, και ούτω καθεξής.

Οι διάφορες κοινωνικές τάξεις, συχνά με την υποκίνηση του συνδικαλισμού, ενώ αγωνίζονται προφανώς για την προάσπιση και την αύξηση των συμφερόντων τους, τελικά καταλήγουν να ζημιώνουν η μία την άλλη. Έτσι, η διεκδίκηση επιμέρους συμφερόντων μετατρέπεται σε έναν αλληλοϋπονομευτικό αγώνα, με συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας.

Ανάλογος ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται και μεταξύ των κρατών, ακόμη και σε καιρό ειρήνης, με επίκεντρο τα οικονομικά συμφέροντα.

Ο πόλεμος αυτός αποβαίνει σε βάρος των αδύναμων κρατών, ιδίως όταν αυτά αντιστέκονται στη θέληση των ισχυρών, οι οποίοι επιδιώκουν να λεηλατήσουν τον πλούτο και τους πόρους τους. Μάλιστα, οι ισχυροί δεν διστάζουν να πλήξουν ακόμη και τα γενικότερα συμφέροντα της ανθρωπότητας, όπως καταδεικνύει η σημερινή κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.

Αν μπορούσαν τα κράτη να συνεργαστούν προς αμοιβαίο όφελος ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, ανθρωπινότερος και προ παντός ειρηνικός

Ο ΚΑΤΑΤΕΜΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΩΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΥΧΑΙΑ

Αυτός αποσκοπεί στην ευκολότερη καθυπόταξη των λαών. Είναι το παμπάλαιο δόγμα του «διαίρει και βασίλευε».

Όταν ο λαός είναι ενωμένος, τότε καμία δύναμη δεν μπορεί να τον καταβάλει. Αντίθετα, όταν είναι διχασμένος, γίνεται εύκολη λεία ακόμη και για δυνάμεις κατώτερες σε ισχύ.

Γι’ αυτό οι ηγέτες και το παγκόσμιο εξουσιαστικό σύστημα κρατούν τους λαούς φοβισμένους, κατακερματισμένους και, προπαντός, αμόρφωτους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η βαθύτερη αιτία της κατάπτωσης της ανθρωπότητας βρίσκεται στην απώλεια της ενότητας της σκέψης, της γνώσης και των ηθικών αξιών. Όσο ο άνθρωπος κατακερματίζει τη γνώση, διχάζει τις κοινωνίες και υποτάσσει την ηθική στο συμφέρον, τόσο απομακρύνεται από τον πραγματικό πολιτισμό. Η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος, χωρίς πνευματική καλλιέργεια και ηθική συνείδηση, δεν αποτελεί εγγύηση προόδου, αλλά μπορεί να γίνει δύναμη αυτοκαταστροφής. Η ανθρωπότητα δεν θα σωθεί με περισσότερη δύναμη, αλλά με περισσότερη σοφία· όχι με τη διαίρεση, αλλά με την ενότητα· όχι με την κυριαρχία πάνω στη Φύση, αλλά με τον σεβασμό προς τη ζωή και τη Δημιουργία. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας και η ύστατη ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στις επόμενες γενιές.

  (22/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

People who still uphold their moral values and believe in Humanism and in the spirit taught by the wise men of ancient Greece now realize that the abnormalities and upheavals shaking our age are the tragic consequences of humanity’s intellectual and moral deviation and decline.

Our leaders have set aside the theoretical sciences, which aim at the intellectual and moral elevation of the individual. Instead, since the late eighteenth century, when materialistic theories began to prevail, they have turned their attention toward the study of the natural sciences.

This shift was bound to lead to the consequences we are experiencing today: the degradation of humanity’s values and morals and its downward slide toward chaos.

Through their research, natural scientists sought to explain the mystery of our origin and existence. At the same time, they developed the conviction that human beings are capable of subjecting both Nature and Creation to their will.

Because science had indeed succeeded in explaining numerous natural phenomena, scientists believed—or even imagined—that it would also be possible to master the power that brings these phenomena into being, namely, Creation itself. In their naivety, however, they had failed to recognize—as subsequently became evident—that there are phenomena unknown to humanity, which people cannot yet even imagine, and which intervene in the overall functioning of Creation. These unknown phenomena, along with others that humanity has not yet explained, frequently exert a decisive influence and prove human assumptions wrong.

Such excessive beliefs in humanity’s dominion over Nature contributed to the spread and strengthening of materialistic theories and, by extension, socialist theories.

This, in turn, contributed to the unrestrained behavior of individuals under the influence of these theories, which led them to regard themselves as superhuman.

Materialistic theories fostered a pathological egocentrism among individuals, with tragic consequences: the disintegration of social unity, the incomprehensible and extremely bitter class struggles they engendered, and the contempt for human life, which is Nature’s greatest gift.

The fragmentation of society created hostility and discord among people and an unquenchable hatred of one group toward another. A divided society, however, cannot produce either the greatest possible material output or the harmony required for the overall cultural advancement of society as a whole.

Today, individuals are deprived of the truth that could lead them to a world of prosperity and happiness, and they struggle alone to achieve these goals. Yet a glance at Nature is enough to show us that living beings belonging to the same group strive together, united in their efforts to secure food, safety, and reproduction.

A systematic form of superficial and incomplete knowledge perpetuates the destructive state of humanity today, with the result that a few prosper while the many suffer. Even those who prosper, however, live in fear for their own lives and for the preservation of their wealth indefinitely and without disruption in the future.

Another characteristic of our age is the fragmentation of knowledge and science. This has led humanity into the dreadful and distressing predicament in which it finds itself today.

Mechanical and technocratic civilization is itself fragmented, with the result that each field is unable to grasp the full range of consequences arising from technological civilization. Thus, each field advances independently and often recklessly, showing indifference to the fate of the environment and even to humanity’s very existence.

This fragmentation is repeated at every level of life, as the following examples illustrate:

1. In Science

With the creation of countless specializations, even within the same field of study, fragmentation has reached such an extent that an ophthalmologist may be unable to treat every eye condition without possessing the relevant subspecialty.

2. In History

By dividing History into Prehistory, Archaeology, and Modern History, and by further subdividing each of these into separate specializations, it is as though different historical periods were being treated as the works of different peoples rather than as stages in their own evolution.

3. In Geography

The Earth has been carved up not according to ethnic identity, but like a piece of baklava, to serve the interests of the great powers. A glaring example of this absurdity is the Turkish-Libyan Memorandum of Understanding, which, according to the author, disregarded Crete and the Greek islands of the southeastern Aegean, without eliciting the necessary response.

4. In the Governance of the State

The will of the people has been fragmented through the creation of numerous political parties lacking principles and values. The result is a perpetual internal “civil war” among the various factions, which leads to the State’s inability to act effectively or even to the complete neutralization of its power.

Moreover, people are deprived of Direct Democracy, which, with the assistance of modern technology, could today enable citizens to express their views directly on all matters. Nevertheless, the medieval British system of “Representative Democracy” continues to be maintained.

As far as Greece is concerned, the party-political system constitutes an obstacle that keeps our country lagging behind other developed Western nations.

(21 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author — Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Οι άνθρωποι που διατηρούν ακόμη τις ηθικές τους αξίες και πιστεύουν στον Ανθρωπισμό και στο πνεύμα που δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί, αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι ανωμαλίες και οι διαταραχές που συγκλονίζουν την εποχή μας είναι θλιβερό αποτέλεσμα της πνευματικής και ηθικής εκτροπής και κατάπτωσης της ανθρωπότητας.

Οι ηγέτες παραμέρισαν τις θεωρητικές επιστήμες, που αποβλέπουν στην πνευματική και ηθική εξύψωση του ατόμου. Αντίθετα, από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν άρχισαν να επικρατούν οι υλιστικές θεωρίες, στράφηκαν προς την έρευνα των φυσικών επιστημών.

Αυτή η στροφή ήταν φυσικό να οδηγήσει στα αποτελέσματα που βιώνουμε σήμερα, δηλαδή στην εξαχρείωση των αξιών και των ηθών της ανθρωπότητας και στο κατρακύλισμά της προς το χάος.

Οι φυσικοί επιστήμονες προσπάθησαν, μέσω της έρευνάς τους, να ερμηνεύσουν το μυστήριο της προέλευσης και της ύπαρξής μας. Ταυτοχρόνως, διαμορφώθηκε σε αυτούς η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να υποτάξει τόσο τη Φύση όσο και τη Δημιουργία στη θέλησή του.

Επειδή η επιστήμη είχε πράγματι επιτύχει να ερμηνεύσει πλείστα φυσικά φαινόμενα, οι επιστήμονες πίστευαν ή και φαντάζονταν ότι θα ήταν δυνατόν να κατακτήσουν και τη δύναμη που τα προκαλεί, δηλαδή τη Δημιουργία. Διότι, μέσα στην αφέλειά τους, δεν είχαν διαπιστώσει, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ότι υπάρχουν και φαινόμενα άγνωστα στον άνθρωπο, τα οποία ούτε καν φαντάζεται ακόμη και τα οποία επεμβαίνουν στη συνολική λειτουργία της Δημιουργίας. Τα άγνωστα αυτά φαινόμενα, καθώς και άλλα που δεν έχουν ακόμη ερμηνευθεί από τον άνθρωπο, επεμβαίνουν συχνά καταλυτικά και τον διαψεύδουν.

Οι υπερβολικές αυτές αντιλήψεις για την κυριαρχία επί της Φύσεως συνέβαλαν στη διάδοση των υλιστικών και, κατ’ επέκταση, των σοσιαλιστικών θεωριών και στην ενίσχυσή τους.

Τούτο συντέλεσε στην αποχαλίνωση του ατόμου, υπό την επήρεια των θεωριών αυτών, οι οποίες το έκαναν να αισθάνεται υπεράνθρωπο.

Οι υλιστικές θεωρίες καλλιέργησαν τον νοσηρό εγωκεντρισμό των ατόμων, με τραγική συνέπεια τη διάσπαση της ενότητας των κοινωνιών, τους ακατανόητους και οξύτατους ταξικούς αγώνες που δημιούργησαν, αλλά και την περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, η οποία αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο της φύσεως.

Η πολυδιάσπαση της κοινωνίας δημιούργησε έχθρα και διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων και άσβεστο μίσος της μιας ομάδας εναντίον της άλλης. Μια κοινωνία, όμως, διχασμένη δεν είναι δυνατόν να παράγει ούτε το μέγιστο δυνατό φυσικό προϊόν ούτε τη σύμπνοια που απαιτείται για την εν γένει πολιτιστική άνοδο της κοινωνίας ως συνόλου.

Σήμερα, το άτομο στερείται της αλήθειας που θα το οδηγήσει σε έναν κόσμο ευμάρειας και ευτυχίας και αγωνίζεται μόνο του να επιτύχει τα παραπάνω. Μια ματιά, όμως, στη φύση αρκεί για να δούμε τα όντα της ίδιας ομάδας να προσπαθούν, όλα ενωμένα, να εξασφαλίσουν τροφή, ασφάλεια και αναπαραγωγή.

Μια συστηματική ημιμάθεια συντηρεί το σημερινό καταστροφικό καθεστώς της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα να ευημερούν οι ολίγοι και να δυστυχούν οι πολλοί. Ακόμη και οι ευημερούντες, όμως, φοβούνται για την ίδια τους τη ζωή και για τη διατήρηση του πλούτου τους εσαεί και αδιατάρακτα στο μέλλον.

Ένα άλλο γνώρισμα της εποχής μας είναι ο κατακερματισμός της γνώσης και της επιστήμης. Τούτο οδήγησε την ανθρωπότητα στην εφιαλτική και αγωνιώδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα.

Ο μηχανικός και τεχνοκρατικός πολιτισμός είναι και αυτός κατακερματισμένος, έτσι ώστε κάθε κλάδος να αδυνατεί να γνωρίζει το σύνολο των επιπτώσεων του τεχνολογικού πολιτισμού. Έτσι, προχωρά ανεξάρτητα και συχνά απερίσκεπτα, αδιαφορώντας για την τύχη του περιβάλλοντος και για την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου.

Ο κατακερματισμός αυτός επαναλαμβάνεται σε όλα τα επίπεδα της ζωής, όπως φαίνεται στα ακόλουθα παραδείγματα:

1. Στην Επιστήμη

Με τη δημιουργία πάμπολλων ειδικοτήτων, ακόμη και στο ίδιο διδακτικό αντικείμενο, ο κατακερματισμός έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ο οφθαλμίατρος να μην είναι σε θέση να θεραπεύσει όλες τις παθήσεις του οφθαλμού, εάν δεν διαθέτει τη συγκεκριμένη ειδικότητα.

2. Στην Ιστορία

Με τη διαίρεση της Ιστορίας σε Προϊστορία, Αρχαιολογία και Νεότερη Ιστορία, καθώς και με την περαιτέρω διάκριση καθεμιάς από αυτές σε επιμέρους ειδικότητες, είναι σαν να αντιμετωπίζονται οι διάφορες εποχές ως έργα διαφορετικών λαών και όχι ως στάδια της εξέλιξής τους.

3. Στη Γεωγραφία

Έχουν κατατεμαχίσει τη Γη όχι με βάση την εθνολογική ταυτότητα, αλλά σαν «μπακλαβά», προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Τέρας αυτού του παραλογισμού είναι το Τουρκολιβικό Μνημόνιο, το οποίο πέρασε πάνω από την Κρήτη και τα ελληνικά νησιά του Νοτιοανατολικού Αιγαίου, χωρίς να υπάρξει, κατά την άποψη του συγγραφέα, η απαιτούμενη αντίδραση.

4. Στη διακυβέρνηση της Πολιτείας

Έχει κατακερματιστεί η λαϊκή θέληση μέσω της δημιουργίας πολλών κομμάτων χωρίς αρχές και αξίες, με αποτέλεσμα τον διαρκή εσωτερικό «εμφύλιο» πόλεμο μεταξύ των διαφόρων φατριών, ο οποίος καταλήγει στην αδυναμία ή ακόμη και στην πλήρη εξουδετέρωση της δύναμης της Πολιτείας.

Πέραν τούτου, στερούν από τους λαούς την Άμεση Δημοκρατία, η οποία σήμερα, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, θα μπορούσε να εκφράζεται άμεσα από τους πολίτες επί όλων των θεμάτων. Ωστόσο, εξακολουθούν να διατηρούν το μεσαιωνικό βρετανικό σύστημα της «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας».

Ειδικά για την Ελλάδα, το κομματικό σύστημα αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα, εξαιτίας του οποίου η χώρα μας παραμένει ουραγός μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης. (21/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Parents are obliged, by both natural law and written law, to provide for their children’s nourishment, upbringing, and overall care. These responsibilities include ensuring their education and helping them establish themselves professionally until they reach adulthood and are able to stand on their own feet.

Of course, most parents continue to advise their children even when they themselves grow old. However, this is not always appropriate; it often becomes excessive and amounts to interference in their children’s personal lives.

Some children go astray because their parents either neglected them or lacked the ability or the necessary education to guide them properly. Unfortunately, there are also parents who set a bad example through their own behavior.

Every day, we see scenes of shocking violence on our screens: children stabbing one another, kicking one another, and ending up in hospital. Disputes among young people existed in my time as well, but today the phenomenon appears to have escalated into outright brutality.

A child resembles a young sapling that, when bent by the wind, needs a support to help it return to an upright position. Otherwise, there is a risk that one day it will break.

This is the role parents ought to assume. They should maintain an ongoing dialogue with their children, even about the most personal matters, such as their romantic relationships, so that they can support them when they find themselves in difficult situations.

Indifference toward children is not confined to financially disadvantaged families. We also encounter it among affluent parents who, because of their professional commitments, leave their children’s upbringing to others: nannies, tutors, schools, and various other caregivers. Financial comfort cannot replace a parent’s personal presence or parental responsibility.

There are, however, parents who go to the opposite extreme: they overprotect their children to such an extent that they restrict their freedom and stifle their personalities.

Both extremes—neglect and overprotection—are harmful.

In the first case, children risk neglecting their studies and turning to alcohol, uncontrolled partying, idleness, and gambling. In some cases, they may even become involved in criminal organizations, the Mafia, drugs, or prostitution.

In the second case, overprotective parents raise children who lack the will to act independently, depriving them of initiative and self-confidence. They do not allow them to enter society, struggle, test their abilities, face difficulties, or even fail and pick themselves up again.

And yet, it is through trials, failures, and persistent effort that experience is gained. Success achieved through one’s own efforts has particular value because it is a personal accomplishment.

Parents should not turn their children into dependent beings who follow their own footsteps unquestioningly, like faithful little dogs. They should give them room to think, make decisions, assume responsibilities, and chart their own course.

Of course, I do not consider myself an expert capable of offering infallible advice. However, from the experiences of a life spanning almost a century, I have drawn certain conclusions that I share with those who seek my advice online.

Especially in today’s world, with its lightning-fast changes, geopolitical upheavals, and technological frenzy that transforms everything in a very short time, no parent can predict with certainty what their child’s life will look like ten or twenty years from now. Even artificial intelligence would struggle to provide a reliable answer.

CONCLUSION

The duty of parents is not to dictate their children’s future course in advance, but to guide them in such a way that they can chart their own path of development.

Neither abandonment nor suffocating protection. Love, dialogue, guidance, and freedom accompanied by responsibility.

For the true goal of raising children is not to keep them forever beneath our wings, but to help them spread their own wings and fly under their own power—as all creatures in the natural world do.

(18 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Authors

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website:
http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Οι γονείς είναι υποχρεωμένοι, από τον φυσικό και τον γραπτό νόμο, να μεριμνούν για τη διατροφή, την ανατροφή και τη γενικότερη φροντίδα των παιδιών τους. Στις υποχρεώσεις αυτές περιλαμβάνονται η φροντίδα για τις σπουδές τους και η επαγγελματική τους αποκατάσταση, μέχρι να ενηλικιωθούν και να μπορέσουν να σταθούν στα δικά τους πόδια.

Βέβαια, οι περισσότεροι γονείς συνεχίζουν να συμβουλεύουν τα παιδιά τους ακόμη και όταν γεράσουν. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντοτε σωστό· συχνά αποτελεί υπερβολή και παρέμβαση στην προσωπική τους ζωή.

Ορισμένα παιδιά παίρνουν τον στραβό δρόμο, επειδή οι γονείς τους είτε αδιαφόρησαν είτε δεν είχαν την ικανότητα ή την απαραίτητη μόρφωση να τα καθοδηγήσουν σωστά. Υπάρχουν, δυστυχώς, και γονείς που με τη δική τους συμπεριφορά δίνουν κακό παράδειγμα.

Βλέπουμε καθημερινά στις οθόνες σκηνές απείρου κάλλους: παιδιά να μαχαιρώνονται, να κλωτσούν το ένα το άλλο και να καταλήγουν στα νοσοκομεία. Και στην εποχή μου υπήρχαν φιλονικίες μεταξύ των νέων, αλλά σήμερα το φαινόμενο φαίνεται να έχει πάρει διαστάσεις ωμής βίας.

Το παιδί μοιάζει με το νεαρό δενδράκι που, όταν το λυγίσει ο άνεμος, χρειάζεται κάποιο στήριγμα για να επανέλθει στην όρθια θέση του. Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος κάποια μέρα να σπάσει.

Αυτόν τον ρόλο οφείλουν να αναλαμβάνουν οι γονείς. Να βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με τα παιδιά τους, ακόμη και για τα πιο προσωπικά ζητήματα, όπως οι ερωτικές τους σχέσεις, ώστε να μπορούν να τα στηρίξουν όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση.

Η αδιαφορία για τα παιδιά δεν αποτελεί αποκλειστικό γνώρισμα των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών. Τη συναντάμε και σε εύπορους γονείς, οι οποίοι, εξαιτίας των επαγγελματικών τους δραστηριοτήτων, αφήνουν την ανατροφή των παιδιών τους σε τρίτους: νταντάδες, δασκάλους, σχολεία και άλλους. Η οικονομική άνεση δεν υποκαθιστά την προσωπική παρουσία και τη γονική ευθύνη.

Υπάρχουν, όμως, και γονείς που φτάνουν στο άλλο άκρο: υπερπροστατεύουν τα παιδιά τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε περιορίζουν την ελευθερία τους και καταπνίγουν την προσωπικότητά τους.

Και οι δύο ακραίες συμπεριφορές, τόσο η παραμέληση όσο και η υπερπροστασία, είναι επιζήμιες.

Στην πρώτη περίπτωση, τα παιδιά κινδυνεύουν να παραμελήσουν τις σπουδές τους, να στραφούν στο αλκοόλ, στις ανεξέλεγκτες διασκεδάσεις, στην αργολεσχία και στη χαρτοπαιξία, φτάνοντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και στα ναρκωτικά ή στην πορνεία για επιβίωση.

Στη δεύτερη περίπτωση, οι υπερπροστατευτικοί γονείς διαμορφώνουν παιδιά άβουλα, στερώντας τους την πρωτοβουλία και την αυτοπεποίθηση. Δεν τα αφήνουν να βγουν στην κοινωνία, να αγωνιστούν, να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να αντιμετωπίσουν δυσκολίες, ακόμη και να αποτύχουν και να ξανασηκωθούν.

Κι όμως, μέσα από τις δοκιμασίες, τις αποτυχίες και τις προσπάθειες αποκτάται η εμπειρία. Η επιτυχία που κατακτά κανείς με τις δικές του δυνάμεις έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί αποτελεί προσωπικό του επίτευγμα.

Οι γονείς δεν πρέπει να μετατρέπουν τα παιδιά τους σε εξαρτημένα πλάσματα, που ακολουθούν άβουλα τα δικά τους βήματα, σαν πιστά σκυλάκια. Οφείλουν να τους δίνουν χώρο να σκέφτονται, να αποφασίζουν, να αναλαμβάνουν ευθύνες και να χαράζουν τη δική τους πορεία.

Βέβαια, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό για να δίνει αλάνθαστες συμβουλές. Από τα βιώματα, όμως, μιας ζωής σχεδόν ενός αιώνα, έχω αποκομίσει ορισμένα συμπεράσματα, τα οποία μοιράζομαι με όσους με συμβουλεύονται μέσω του διαδικτύου.

Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, με τις αστραπιαίες αλλαγές, τις γεωπολιτικές ανατροπές και την τεχνολογική φρενίτιδα που μεταβάλλει τα πάντα μέσα σε ελάχιστο χρόνο, κανένας γονέας δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα πώς θα διαμορφωθεί η ζωή του παιδιού του μέσα στα επόμενα δέκα ή είκοσι χρόνια. Ακόμη και η τεχνητή νοημοσύνη θα δυσκολευόταν να δώσει μια αξιόπιστη απάντηση.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το χρέος των γονέων δεν είναι να  συμβουλεύουν εκ των προτέρων τα  παιδιά τους,   ώστε να μπορούν να τον χαράξουν μόνα τους την πορεία της εξ΄έλιξης τους.

Ούτε εγκατάλειψη ούτε ασφυκτική προστασία. Αγάπη, διάλογος, καθοδήγηση και ελευθερία με υπευθυνότητα.

Γιατί ο πραγματικός στόχος της ανατροφής δεν είναι να κρατάμε τα παιδιά μας για πάντα κάτω από τις φτερούγες μας, αλλά να τα βοηθήσουμε να ανοίξουν τα δικά τους φτερά και να πετάξουν με τις δικές τους δυνάμεις..  Όπως πράττουν όλα στο ζωικό βασίλειο  της φύσεως.  (18/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι ο Ελληνισμός διαθέτει μια μοναδική ιστορική ικανότητα αναγέννησης. Μέσα από καταστροφές, πολέμους και αλλεπάλληλες δοκιμασίες, κατόρθωσε να επιβιώσει και να συνεχίσει την πολιτισμική του πορεία, σαν να εκπληρώνει μια ιστορική αποστολή που του έχει αναθέσει η Ειμαρμένη.

Ο μυθικός Φοίνικας συμβολίζει ακριβώς τις Γενοκτονίες που υπέστη ως τώρα και τις αναστήσεις από την τέφρα του:

·        Αναγέννηση: τη δημιουργία μετά την καταστροφή.

·        Αντοχή: τη δύναμη να ορθώνεται κανείς μετά την πτώση.

·        Συνέχεια: τη διατήρηση της γλώσσας, της ταυτότητας και της πολιτισμικής κληρονομιάς.

·        Ελπίδα: την πίστη ότι το τέλος μιας εποχής μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας νέας.

Αυτό είναι, το πραγματικό προνόμιο του Ελληνισμού: ΄λόγω της  βιολογικής  του ανθεκτικότητας και της διαχρονικής δύναμης του πολιτισμού του. Όμως το σπουδαίο αυτό σύμβολο- όπως και  πολλά άλλα-το συνέδεσαν με  την χούντα  και το εξουδετέρωσαν

Οι ιστορικές δοκιμασίες και η τουρκική απειλή

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας, στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, και στο κέντρο όλων των αρχαίων πολιτισμών και θρησκειών υπήρξε πηγή πολιτισμικής ακτινοβολίας, αλλά και διαρκών γεωπολιτικών κινδύνων. Η επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι μεταγενέστερες ελληνοτουρκικές συγκρούσεις άφησαν βαθιά τραύματα στην ιστορική μνήμη του Ελληνισμού. Οι διωγμοί, οι εκτοπισμοί και η   Γενοκτονία των  Ελληνικών πληθυσμών στη Μικρά Ασία αποτελούν οδυνηρές σελίδες που δεν δικαιούμαστε να λησμονήσουμε.

Σήμερα, η Τουρκία επιδιώκει να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο, αξιοποιώντας τη στρατιωτική της ισχύ, τη γεωγραφική της θέση και τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ. Οι αναθεωρητικές της επιδιώξεις και οι αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων δημιουργούν σοβαρές ανησυχίες για την Ελλάδα και την Κύπρο και δεν πρέπει να τηρούμε πολιτική κατευνασμού και υποτέλειας.

Η Άγκυρα χρησιμοποιεί διαφορετικά πολιτικά εργαλεία, μεταξύ των οποίων ο Πανισλαμισμός, ο Παντουρκισμός και ο  Ναζιστικού τύπου  Εθνικισμός, επιδιώκοντας να διευρύνει την επιρροή της  με την τρομοκράτηση μας. Η Ελλάδα οφείλει, επομένως, να παραμένει σε εγρήγορση, να ενισχύει την αποτρεπτική της ικανότητα και να  εφαρμόζει  με συνέπεια τα δικαιώματα της που εκπηγάζουν από  το διεθνές δίκαιο

Η Ευρώπη και οι αντιφάσεις της εξωτερικής πολιτικής

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την ασφάλεια της Ελλάδας και της Κύπρου ως ένα περιφερειακό ζήτημα περιορισμένου ενδιαφέροντος. Η προστασία των κρατών-μελών και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής συνοχής,  αλλά  ανέκαθεν ο κάθε εταίρος κοιτάζει τα δικά του συμφέροντα

Ωστόσο, οι διαφορετικές επιδιώξεις των ευρωπαϊκών κρατών   εμποδίζουν τη διαμόρφωση μιας ενιαίας εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής στις απειλές που προέρχονται από τον νότο. Ορισμένες κυβερνήσεις προτάσσουν εμπορικά και στρατηγικά συμφέροντα, ακόμη και όταν αυτά δεν συμβαδίζουν με τις ελληνικές ανησυχίες.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι συμμαχίες δεν είναι πάντοτε δεδομένες και ότι κάθε κράτος επιδιώκει πρωτίστως την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων. Γι’ αυτό η Ελλάδα δεν πρέπει να επαναπαύεται στις διακηρύξεις φιλίας, αλλά να επενδύει στη διπλωματία, στην άμυνα, στην οικονομική της ανθεκτικότητα και στην οικοδόμηση ουσιαστικών συμμαχιών.Πάντοτε το «Μολών Λαβέ» και το «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί Πάτρης»  έσωσαν την Ελλάδα

Μετανάστευση και ευρωπαϊκή ασφάλεια

Ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα είναι η παράτυπη μετανάστευση ποι ομοιάζει με εισβολή  και η ενδεχόμενη εργαλειοποίηση των μεταναστευτικών ροών για την άσκηση πολιτικής πίεσης και μελλοντικά αλλοίωσης του πολιτιστικού ανθρωπολογικού και πολιτιστικό χάρτη της Ευρώπης . Η Τουρκία  αξιοποιεί τη γεωγραφική της θέση και το μεταναστευτικό ως μέσο διαπραγμάτευσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση για οικονομικά, πολιτικά  και άλλα ωφέλη

Η Ευρώπη σήμερα δέχεται  ξένη μεταναστευτική εισβολή

.Χρειάζεται, συνεπώς, μια κοινή και αποτελεσματική πολιτική προστασίας των συνόρων της, με σαφείς κανόνες, δίκαιη κατανομή ευθυνών-βαρών  και σεβασμό στις διεθνείς υποχρεώσεις της. Η ασφάλεια  της Ευρώπης πρέπει να  υπερισχύσει της μεταναστευτικής  Αλληλεγγύης

.ΌΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ   ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΣΤΙΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΩΝ  

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ: Σε στρατηγική συνεργασία

Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται σε μια περιοχή όπου διασταυρώνονται ενεργειακά συμφέροντα, στρατιωτικοί ανταγωνισμοί και περιφερειακές συγκρούσεις. Η συνεργασία με το Ισραήλ και άλλες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου     ενισχύουν τη διπλωματική θέση και την αποτρεπτική ικανότητα της Ελλάδας.

Η συνεργασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε αμοιβαία συμφέροντα, εμπιστοσύνη και κοινή προσήλωση στη σταθερότητα της περιοχής. Η Ελλάδα οφείλει να επιδιώκει συμμαχίες που ενισχύουν την ασφάλειά της, χωρίς να παραμερίζει    τις αρχές του διεθνούς δικαίου. και τις παραδοσιακές της σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο

Εντούτοις, καμία συμμαχία δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εθνική ετοιμότητα. Η αμυντική επάρκεια, η πολιτική σταθερότητα και η εσωτερική συνεννόηση αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για την αντιμετώπιση κάθε εξωτερικής απειλής.

Η πνευματική κληρονομιά και το μέλλον του Ελληνισμού

Η μεγαλύτερη προσφορά του Ελληνισμού   βρίσκεται   στη δύναμη των ιδεών του. Η φιλοσοφία στην πράξη ,   ο θεσμός της δημοκρατίας  , η πιστήμη και η τέχνη για  τον Άνθρωπο  και η  θρησκευτική και  πνευματική παράδοση συνέβαλαν ουσιαστικά στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η  Ελληνικές αξίες σέβονται όλους ανεξαρτήτως τους λαούς    . Η πραγματική ακτινοβολία του πολιτισμού της βρίσκεται στην οικουμενικότητα των ιδεών της, στην υπεράσπιση της ελευθερίας και στην πίστη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το μέλλον του Ελληνισμού  εξαρτάται από την παιδεία, τη συλλογική ευθύνη, την κοινωνική συνοχή και την ικανότητα του ελληνικού λαού να αντλεί διδάγματα από το παρελθόν  και να αφομοιώνει τις καινοτομίες της εποχής του

Ας μην ξεχνούμε ότι ο Φοίνικας δεν αναγεννιέται μόνο από τη στάχτη του παρελθόντος. Αναγεννιέται όταν ένας λαός διατηρεί τη μνήμη του, αναγνωρίζει τα λάθη του και προχωρά με ενότητα, γνώση , αποφασιστικότητα και Όραμα  προς το μέλλον του. Και το Όραμα λείπει σήμερα από τον Έλληνα.

  (17/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Constantinidis

As you may have heard, Mr George Osborne, Chairman of the Board of Trustees of the British Museum, has proposed that the Parthenon Sculptures should be exhibited alternately in Athens and London, rather than remaining permanently at the British Museum. According to his interview with the distinguished journalist Mr Papachelas, published in the newspaper Kathimerini on 14 October 2026, the proposal includes:

• A rotating exhibition, with the Sculptures spending part of their time in Athens and the rest in London.
• In Athens, they would be presented within the context of ancient Greek history, while in London they would be displayed as part of the history of world civilisations.

Indeed, the English have both intelligence and a unique sense of humour, but they lack something: a pinch of salt.

This back-and-forth transportation of ancient sculptures between London and Athens, and vice versa, reminded me of the old days of cinema.

When I was serving at the Signals Training Centre in Haidari, we eagerly awaited the black-and-white film that arrived every week, distributed by the distinguished film producers and distributors Karagiannis and Karatzopoulos.

The late Karagiannis would come through snow or rain on a scooter to screen the film at the afternoon showing, then collect it afterwards and deliver it to other cinemas, continuing until midnight. (In the Army, the films were screened free of charge.) He deserves to be recognised as the very first “delivery man”!

This is more or less how the British envisage shuttling the Sculptures back and forth, as though they were suitcases. They will tell us that the Sculptures will be insured for enormous sums, so that even if an aircraft crashes and the Sculptures are destroyed, they will suffer no financial loss. But are these objects really theirs to worry about?

Not only these Sculptures, but everything else in the British Museum is stolen property. What they fear most is that the Sculptures might set a precedent and that the British Museum could eventually be emptied.

The notorious Lord Elgin, armed with a saw, cut the Sculptures from the Parthenon’s metopes, threw them down and gathered up the fragments. He was interested in profit, just as his modern-day counterparts now think in commercial terms rather than considering the safety of the Sculptures.

Instead of allowing them to decay in the British Museum, where the roof leaks when it rains, they would send them to Athens to ease the mounting international pressure—even pressure from the British public. Then, whenever the Sculptures returned to London, they might arrange some venue to exhibit them with a grand celebration, as though they were fresh products arriving on the market.

The British could hardly have conceived a more disastrous solution, without taking into account the safety of these centuries-old Sculptures.

Greece does not agree with Mr Osborne’s proposal for the alternating exhibition of the Sculptures in Athens and London.

If Greece accepted Mr Osborne’s vague arrangement, we would essentially be acknowledging that the Parthenon Sculptures belong to the British Museum in perpetuity, with just one small footnote: that they would occasionally be delivered to Greece by a “delivery man”.

It should be noted, however, that delivery riders are very frequently involved in accidents!

(16 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Κonstantinidis
Author — Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Όπως θα πληροφορηθήκατε, ο κ. Τζορτζ Όσμπορν, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Βρετανικού Μουσείου, πρότεινε τα Γλυπτά του Παρθενώνα να εκτίθενται εναλλάξ στην Αθήνα και στο Λονδίνο, αντί να παραμένουν μόνιμα στο Βρετανικό Μουσείο. Σύμφωνα με τη συνέντευξή του στην εφημ. «Καθημερινή», στον έγκριτο δημοσιογράφο κ. Παπαχελά, στις 14 Οκτ. 2026, η πρόταση περιλαμβάνει:

·        Εναλλασσόμενη έκθεση, όπου τα Γλυπτά θα περνούν ένα μέρος του χρόνου τους στην Αθήνα και ένα άλλο στο Λονδίνο.

·        Στην Αθήνα θα παρουσιάζονται στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και στο Λονδίνο ως μέρος της ιστορίας των παγκόσμιων πολιτισμών.

Πράγματι, οι Άγγλοι και πνεύμα έχουν και μοναδικό χιούμορ έχουν, αλλά τους λείπει κάτι: το αλάτι.

Αυτή η πέρα-δώθε μεταφορά των αρχαίων αγαλμάτων από το Λονδίνο στην Αθήνα και τανάπαλιν μού θύμισε τις ταινίες του παλιού κινηματογράφου

Όταν υπηρετούσα στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Διαβιβάσεων στο Χαιδάρι , αναμέναμε κάθε εβδομάδα την ασπρόμαυρη ταινία των σπουδαίων παραγωγών και διανομέων ταινιών Καραγιάννη και Καρατζόπουλου.   

Ο αείμνηστος  Καραγιάννης ερχόταν μέσα στα χιόνια ή τη βροχή με ένα σκούτερ, για να προβάλει την ταινία στην απογευματινή παράσταση και να την πάρει μετά και να τη διανείμει σε άλλους  κινηματογράφους  ως τα μεσάνυχτα. (στο Στρατό τις πρόβαλαν   δωρεάν )  Αυτός πρέπει να ανακηρυχθεί και ο πρώτος «ντελιβεράς»

Κάπως έτσι σκέπτονται οι Άγγλοι να πηγαινοφέρνουν τα Γλυπτά, σαν να είναι βαλίτσες. Θα μας πουν ότι θα τα ασφαλίζουν πολύ ακριβά, ώστε ακόμη και αν πέσει το αεροσκάφος και καταστραφούν τα Γλυπτά, να μην έχουν ζημία. Μήπως δικά τους είναι, για να τα λυπούνται;

Κλοπιμαία είναι όχι μόνο αυτά, αλλά και ό,τι υπάρχει στο Βρετανικό Μουσείο. Αυτό φοβούνται περισσότερο: μήπως τα Γλυπτά κάνουν την αρχή και αδειάσει το Βρετανικό Μουσείο.

Ο διαβόητος  λόρδος Έλγιν, με το πριόνι, τα έκοβε από τις μετόπες του Παρθενώνα και τα πετούσε κάτω, και μάζευε κομμάτια.. Αυτός για το κέρδος ενδιαφερόταν, όπως και οι σύγχρονοί του, που σκέπτονται πλέον εμπορικά και όχι για την ασφάλεια των Γλυπτών

Αντί να σαπίζουν στο Βρετανικό Μουσείο, που τρέχει όταν βρέχει, θα τα στέλνουν στην Αθήνα, ώστε να σταματήσει η ασφυκτική παγκόσμια πίεση —ακόμη και από το βρετανικό κοινό— και, όταν θα έρχονται στο Λονδίνο, θα οργανώνουν ίσως κάποιον χώρο για να τα εκθέτουν με κάποια φιέστα, σαν φρέσκα προϊόντα,  

Περισσότερο ολέθρια λύση δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν οι Άγγλοι, χωρίς να υπολογίσουν τον παράγοντα της ασφάλειας των αιωνόβιων Γλυπτών.

Η Ελλάδας δεν συμφωνεί με την πρόταση του κ. Όσμπορν για εναλλασσόμενη έκθεση των Γλυπτών στην Αθήνα και στο Λονδίνο.

Αν συμφωνούσε στο αόριστο καθεστώς Όσμπορν, ουσιαστικά θα  δεχόμασταν ότι τα Γλυπτά  εσαεί  ανήκουν στο Βρετανικό Μουσείο, με ένα μικρό αστερίσκο ότι    θα έρχονταν  κάπου-κάπου και στην Ελλάδα με  τον  «ντελιβερά»;  Σημειωτέον όμως ότι οι ντελιβεράδες  παθαίνουν  συχνά ατυχήματα.

 (16/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η Κυβέρνηση προχωρεί σε εξοπλιστικά προγράμματα τεράστιου κόστους, προκειμένου να αντιμετωπίσει την υπαρκτή τουρκική απειλή και καλώς πράττει. .Την ίδια στιγμή, όμως,   εισβάλουν στρατιές του Ισλάμ οι οποίοι μπορεί εν δυνάμει να   γίνουν  εχθροί. Αποβιβάζονται αδιάκοπα με μικρά σκάφη στην Κρήτη, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ακόμη και στην Πελοπόννησο, ενώ άλλοι διέρχονται πεζή από τον Έβρο. Εκατομμύρια  άλλοι  αναμένουν στον Τρίτο Κόσμο  την είσοδό τους στην Ελλάδα, την οποία  θεωρούν χώρα με ανοιχτά  σύνορα και ευνοϊκές συνθήκες υποδοχής.

Ανάλογες μεταναστευτικές ροές καταγράφονται και προς την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και προς άλλες μεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και το εξωφρενικό, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, η γνωστή μας  «Frontex», η οποία έχει ως αποστολή την υποστήριξη της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτελεί  στην πράξη ρόλο ναυαγοσώστη , ενώ το Λιμενικό μας Σώμα τον δωρεάν   μεταφορέα των παράνομων μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα

 Οι μεταναστευτικές ροές αποτελούν αντικείμενο γεωπολιτικής εκμετάλλευσης από την Τουρκία, και οικονομικής εκμετάλλευσης από ένα ευρύ φάσμα ημεδαπών  και αλλοδαπών διακινητών , μεσαζόντων και ΜΚΟ  . Είναι πολύ το χρήμα.

 Οι ελληνικές κυβερνήσεις , ενεργούν σαν δωρεάν ξενοδόχοι και φιλάνθρωποι, παρέχοντας στέγαση, εκλεκτή τροφή και άλλες  ακριβές υπηρεσίες στους νεοεισερχομένους. Παράλληλα, δημιουργούν και επεκτείνουν «πόλεις» και «χωριά» μεταναστών (δομές φιλοξενίας τις λένε) ,που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα όσο και στα νησιά του Αιγαίου.

Μέρος των μεταναστών συνεχίζει προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, ενώ άλλοι παραμένουν στη φιλόξενη Ελλάδα.  Η φυλάκιση τους θεωρείται γι’αυτούς   προσωρινός και πληρωμένος  χρόνος διακοπών,  μέχρις ότου πάρουν την ιθαγένεια

Οι ευνοικές  συνθήκες υποδοχής και οι προοπτικές παραμονής αποτελούν,   ισχυρό κίνητρο για ανθρώπους που αναζητούν καλύτερες συνθήκες ζωής, προερχόμενους από φτωχότερες χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Ο αριθμός των μεταναστών που  φθάνουν και  παραμένουν στη χώρα  δεν ανακοινώνεται και τηρείται μυστικός . Χωρίς αξιόπιστα στοιχεία, η κοινωνία αδυνατεί να γνωρίζει την πραγματική έκταση του προβλήματος . Είναι και αυτό μια μέθοδος εξαπατήσεως των   ψηφοφόρων. Όμως κανένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα και κομματάκια δεν αρθρώνει λέξη

 Το άκρον άωτον της πολιτικής σύγχυσης,  είναι η χορήγηση «Ελληνικής ιθαγένειας»  σε αλλοδαπούς, καθώς πρόκειται για μια απόφαση που συνδέεται με την ιδιότητα του Έλληνα  το γένος ,  σε άτομα που ούτε την γλώσσα γνωρίσου , ούτε την Ελληνική ιστορία , αλλά και ούτε και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Τούτο έχει σαν αποτέλεσμα την «περιθωριοποίηση » τους και την δημιουργία γκέτο

 Με την πολιτική αυτή μεταβάλλεται  ραγδαία  η δημογραφική σύνθεση  της  χώρας μας  που αντιμετωπίζει οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, με τον δείκτη γονιμότητας να βρίσκεται πολύ κάτω από τα περίπου 2,1 παιδιά ανά γυναίκα που απαιτούνται, μακροπρόθεσμα, για την αναπλήρωση των γενεών χωρίς μεταναστευτικές εισροές.

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ …

1. Η απομάκρυνση από το Φυσικό  Νόμο( σύμφωνα με τον οποίο κάθε είδος ζει, αναπτύσσεται και υπερασπίζεται τον χώρο του) ονομάστηκε «εκσυγχρονισμός»

2. Η ανάμειξη λαών, πολιτισμών και θρησκειών, παρουσιάστηκε ως  «παγκοσμιοποίηση»..

3. Η στέρηση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και το άνοιγμα των συνόρων  ονομάζεται   ατομικό δικαίωμα του Μετανάστη.

4. Η αγάπη προς την πατρίδα και η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας  θεωρείται ύποπτη ή αντιδημοκρατική στάση.

5. Η αντίθεση στους μετανάστες  χαρακτηρίζεται  ως εχθρική ή καταδικαστέα πράξη , ακόμη και όταν εκφράζεται ως πολιτική διαφωνία και όχι ως υποστήριξη εγκληματικών πράξεων ή βίας.

6. Η αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων και ο περιορισμός των παράτυπων εισόδων παρουσιάζονται ως αντιευρωπαϊκή και εθνικιστική  πράξη,  

7. Η δωρεάν στέγαση και η παροχή βασικών αγαθών στους μετανάστες, με δημόσια χρηματοδότηση, παρουσιάζονται ως έκφραση ανθρωπισμού και αλληλεγγύης , έστω κι’αν οι γηγενείς δυστυχούν. Οι διαμαρτυρόμενοι μπορεί να χαρακτηριστούν ακόμη και Ναζιστές

8. Η χορήγηση επιδομάτων και άλλων παροχών από δημόσιο χρήμα, σε  μετανάστες  που τεμπελιάζουν στις δομές θεωρείται φιλανθρωπία.  

9. Η απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε άτομα αλλοδαπής καταγωγής έχει απλουστευθεί,  σε τέτοιο βαθμό ώστε να γεννά ανησυχίες για τη διαφύλαξη της εθνικής ταυτότητας και των κοινοβουλευτικών  εκλογών

10. Η ευρεία χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας προκαλεί ανησυχίες   για πιθανές μελλοντική δημογραφική διαφοροποίηση της σύστασης του πληθυσμού και του αποτελέσματος των κοινοβουλευτικών εκλογών.

11. Αντί η ελληνική Κυβέρνηση να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις απόψεις και τις ανησυχίες των Ελλήνων πολιτών,     παραμερίζει τους γηγενείς προς όφελος της μεταναστευτικής πολιτικής της.

12. Και αντί να εξετάσουμε με σοβαρότητα παραδείγματα αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής, όπως εκείνη του Ισραήλ, διότι και οι δύο λαοί αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα από μεγάλες ισλαμικές χώρες .

ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Γιατί συγκεντρώνονται τόσο μεγάλες μεταναστευτικές ροές στην Ελλάδα;

Γιατί το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μεταβλήθηκε τόσο έντονα πληθυσμιακά και πολιτισμικά, προκαλώντας σε πολλούς κατοίκους φόβο και ανησυχία για την ταυτότητα και τη φυσιογνωμία της πόλης;

Γιατί ενώ η  Τουρκία ενισχύει με πράξεις  τις μεταναστευτικές ροές ως εργαλείο πολιτικής πίεσης προς την Ελλάδα, αλλά και προς την Ευρώπη  γιατί η χώρα μας και οι Βρυξέλλες δεν αντιδρούν; Μήπως οι ίδιοι ευνοούν την μελλοντική ισλαμοποιηση της Ευρώπης;

Μήπως η γνωστή ρήση του Τουργκούτ Οζάλ, ότι «δεν χρειάζεται πόλεμος για να αλλάξουν οι ισορροπίες εις βάρος της Ελλάδας», αντανακλά έναν ευρύτερο φόβο που οφείλουμε να εξετάσουμε με σοβαρότητα και τεκμηρίωση;

 Γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις εμφανίζονται αδύναμες να διαμορφώσουν μια συνεκτική, σταθερή και αποτελεσματική πολιτική προστασίας των συνόρων και να δώσουν  ένα  όραμα στους πολίτες, αλλά πλέουμε με πλοίο χωρίς πυξίδα.

Γιατί η φύλαξη των συνόρων και η αντιμετώπιση των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων δεν αποτελούν σταθερά αντικείμενο μιας πολιτικής με μετρήσιμα αποτελέσματα, σαφείς στόχους και ουσιαστική λογοδοσία, αντίθετα απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο ;

Γιατί ακολουθούμε συχνά, χωρίς επαρκή διαπραγμάτευση ή διεκδίκηση εξαιρέσεων, αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και όταν θεωρούμε ότι ενδέχεται να βλάπτουν τα εθνικά μας συμφέροντα;

Γιατί η πολιτεία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν έχουν συμβάλει σε μια σταθερή, συστηματική και διαφανή καταγραφή της γνώμης των πολιτών για το Μεταναστευτικό; Γιατί δεν έχει αναδειχθεί μέσα από μια ευρεία δημόσια διαβούλευση ή, όπου κρίνεται σκόπιμο, ένα δημοψήφισμα η πραγματική βούληση της κοινωνίας για τις βασικές κατευθύνσεις της μεταναστευτικής πολιτικής;

Είναι δίκαιο να τίθενται πάντοτε τα συμφέροντα των μεταναστών υπεράνω των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών;  ;

ΕΛΛΗΝΑ, ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ;

Η Ελλάδα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να προστατεύει τα σύνορά της, να εφαρμόζει τους νόμους της, να ελέγχει τις μεταναστευτικές ροές και να επιστρέφει όλους τους παράνομους λαθρομετανάστες  και  δεν πρέπει  να παραμείνουν στην επικράτειά της. Έχει, επίσης, δικαίωμα να απαιτεί από την πολιτική της ηγεσία  την μηδενική άφιξη λαθρομεταναστών.

 Η προστασία της εθνικής κυριαρχίας, η δημογραφική επιβίωση, η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή με ευχολόγια. Απαιτούν συγκεκριμένες αποφάσεις, υπεύθυνη πολιτική, αξιόπιστα στοιχεία και ουσιαστική λογοδοσία.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πολίτες παραλυμένους από τον φόβο ή παθητικούς θεατές των εξελίξεων.

Δεν πρέπει να σε φοβίζει κανένας νόμος επειδή δεν θέλεις τους μετανάστες να σου πάρουν την πατρίδα. Υπέρτατος Νόμος η Σωτηρία της Πατρίδας”

 Οι διάφορες ευκαιριακές ενώσεις και αυτοκρατορίες πέφτουν .Η Ελλάδα είναι αιωνία. Σύμβολο Ελευθερίας και Δημοκρατίας και πνευμτικού φωτός.

Το μέλλον της χώρας απαιτεί εγρήγορση., συμμετοχή,   ΘΑΡΡΟΣ και ΑΓΩΝΑ

ΕΛΛΗΝΑ, ΜΗΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ (15/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org