Αμφικτύων

By Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Author – Member of the Hellenic Society of Writers

Introduction

Attica has suffered from great floods since the most ancient times. The difference is that in those remote ages only three major floods were recorded in Greek tradition, whereas today flooding phenomena occur even after ordinary rainfall.

According to Greek Archaeological tradition, three great floods are mentioned in the history and mythology of Greece: the Flood of Ogygus, the Flood of Dardanus, and the Flood of Deucalion.

1. The Flood of Ogygus

The first great flood occurred during the reign of Ogygus and therefore bears his name. At that time, Attica was inundated and its inhabitants suffered a terrible fate: some were drowned, while others—those who managed to escape in time—abandoned the region.

This catastrophe is attributed to the overflowing of the River Cephissus, which flooded Attica and Boeotia [Pausanias, Boeotica V.1 and VIII; Scholia on Apollonius III.1177, etc.].

It is also said that, during that period, an extraordinary celestial phenomenon appeared involving the disk of Venus, as its diameter, shape, colour, and orbit were believed to have changed. For this reason, Freret argued that the unusual celestial body was not Venus itself but a comet. In his relevant study, he maintained that it was the same comet that appeared in 1680 [Castor apud Augustine, Pol. IX; Commentaries of the Academy, Vol. X, p. 357].

It has been suggested that this comet passed extremely close to the Earth or that fragments of it struck our planet, creating a gigantic tidal wave which caused an unimaginable catastrophe. According to one interpretation, this natural disaster led to the disappearance of the Pre-Diluvian Aegean Civilization.

The Flood of Ogygus is placed in the Eighth Age, approximately 25,000 years before the present era. According to tradition, it occurred during the 37th year of the reign of Ogygus.

The destruction was so extensive that a great historical gap followed until the age of Cecrops, who ruled much later. During the post-flood period, very little is known about what happened in Attica.

Ogygus had as his wife Thebe, daughter of Zeus, and together they had Eleusinus and the Praxidicae. Some traditions also mention Cadmus, a reference that has caused disagreement among those who support a Phoenician origin connected with the Gephyraean Phoenicians; nevertheless, according to this tradition, he is considered unquestionably Greek.

It is very likely that Ogygus was also king of Boeotia [Eusebius, Chronicon; Theophilus apud Autolycus III.399].

Eleusinus founded the city of Eleusis and settled there after the flood. Who could have imagined, however, the fate that time would bring upon his city because of the reckless concentration of industries and the indifference of successive governments toward this sacred place of Gaia-Mother (Demeter)?

There was also another city called Eleusis, as well as a city named Athens in Boeotia, near Lake Copais. According to tradition, these settlements were swallowed by the lake when a great flood occurred during the reign of Cecrops.

Τhe Flood of Dardanus

According to Virgil and Plato, Dardanus was the son of Corythus and originated from Italy. Corythus, however, is mentioned as an Arcadian and is often identified or confused with Zeus; therefore, according to this tradition, Dardanus is considered to have been a son of Zeus.

Pausanias also mentions a deme of the Tegeans called Corytheis. It should be noted that the customs, gods, names, and language of the Trojans contained Pelasgian elements, similar to those of the Arcadians.

Regarding this flood, tradition tells us that a great inundation occurred, covering the plains of Arcadia. The mountains were no longer sufficient to sustain all the inhabitants; therefore, only Dymas remained there with part of the population.

Dardanus and Iasion, taking with them the remaining Arcadians, crossed over to Samothrace, where they founded a temple dedicated to the Great Gods. However, because Samothrace was unable to support them due to its barren nature, Iasion remained there with some of the inhabitants, while Dardanus continued to Asia with the rest.

The genealogical traditions also agree with this account, since Dardanus was one generation later than Pallas and married the daughter of Pallas. From the lineage of Dardanus to the generation of Hector, seven generations intervened.

Therefore, Dardanus settled in Asia long before the Trojan War and is considered the ancestor of the Trojans, who, according to this tradition, had Greek origins before undergoing later cultural and ethnic transformations.

The Flood of Dardanus is placed approximately around 9000 BC.

---

Commentary

At that time, the great floods were the work of natural forces. Today, however, humanity itself, through its choices and actions, is leading the planet toward an approaching climate catastrophe, which may prove equally devastating, or even more destructive, than the great floods of the past.

We have moved away from the principle of moderation and have been led into excess. Instead of cultivating human beings capable of living in harmony with nature, ecosystems, and the other species of the Earth, we have chosen a path of continuous exploitation and overconsumption.

According to ancient Greek thought, after Hubris inevitably comes Ate — the blindness of the mind that leads to destruction. Today, instead of recognizing our own responsibility, we blame nature because it supposedly “punishes” us, while refusing to change our way of life.

Nature can no longer withstand the continuous burden placed upon the environment: the rapid increase in energy consumption, pollution caused by all kinds of chemicals and waste, the destruction of ecosystems, and the constant expansion of human activity, as if the entire planet were the exclusive possession of humanity.

And yet, instead of reconsidering its course, humankind continues to invest in wars, to manufacture increasingly destructive weapons, to develop new energy-consuming systems, and to postpone environmental protection for the future.

Perhaps, in the end, modern humanity still resembles Epimetheus more than Prometheus: learning only after disaster has already occurred and gaining wisdom through its own tragedies.

(6/8/2026)

Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis
Author – Member of the Hellenic Society of Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amph

(του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη)

Η Αττική υπέφερε από αρχαιοτάτων χρόνων από μεγάλους κατακλυσμούς. Η διαφορά έγκειται στο ότι τότε συνέβησαν τρεις μόνον μεγάλοι κατακλυσμοί, ενώ σήμερα παρατηρούνται πλημμυρικά φαινόμενα ακόμη και μετά από απλές βροχοπτώσεις.

Σύμφωνα με την Ελληνική Αρχαιολογία, στην Ελλάδα αναφέρονται τρεις μεγάλοι κατακλυσμοί: του Ωγύγου, του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνος.

1. Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου

Ο πρώτος κατακλυσμός συνέβη κατά τη βασιλεία του Ωγύγου και, γι’ αυτόν τον λόγο, έλαβε το όνομά του. Τότε πλημμύρισε η Αττική και οι κάτοικοί της, άλλοι μεν πνίγηκαν, ενώ άλλοι —όσοι πρόλαβαν— την εγκατέλειψαν.

Η καταστροφή αυτή αποδίδεται στην υπερχείλιση του ποταμού Κηφισού, ο οποίος πλημμύρισε την Αττική και τη Βοιωτία [Παυσ. Βοιωτικά Ε΄ 1 και Η΄, Σχόλια στον Απόλλωνα Γ΄ 1177 κ.ά.].

Λέγεται ακόμη ότι τότε εμφανίσθηκε ένα παράξενο ουράνιο φαινόμενο στον δίσκο της Αφροδίτης, καθώς μεταβλήθηκαν η διάμετρος, το σχήμα, το χρώμα και η τροχιά της. Για τον λόγο αυτό ο Freret θεωρεί ότι το παράδοξο ουράνιο σώμα δεν ήταν η Αφροδίτη, αλλά κάποιος κομήτης. Μάλιστα, στη σχετική διατριβή του υποστηρίζει ότι επρόκειτο για τον ίδιο κομήτη που εμφανίσθηκε και το 1680 [Κάστωρ παρ’ Αυγουστίνω, Πολ. Θ΄ θ΄ Ιη΄, Υπομνήματα Ακαδημίας, τόμος Ι΄, σελ. 357].

Υποθέτουν ότι ο κομήτης αυτός πέρασε πολύ κοντά από τη Γη ή ότι τμήματά του προσέκρουσαν σε αυτήν, προκαλώντας τεράστιο παλιρροϊκό κύμα, το οποίο επέφερε ανυπολόγιστη καταστροφή. Κατά μία άποψη, εξαιτίας αυτής της φυσικής καταστροφής εξαφανίσθηκε ο Προκατακλυσμιαίος Αιγαιατικός Πολιτισμός.

Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου τοποθετείται στην Όγδοη Εποχή, δηλαδή περίπου 25.000 χρόνια πριν από την εποχή μας. Αναφέρεται ότι συνέβη κατά το 37ο έτος της βασιλείας του Ωγύγου.

Η καταστροφή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ιστορικό κενό μέχρι την εποχή του Κέκροπος, ο οποίος βασίλευσε πολύ αργότερα. Κατά τη μετακατακλυσμιαία περίοδο αγνοούμε σε μεγάλο βαθμό τι συνέβη στην Αττική.

Ο Ωγύγος είχε σύζυγο τη Θήβη, θυγατέρα του Διός, και απέκτησε μαζί της τον Ελευσίνα και τις Πραξιδίκες. Μερικοί αναφέρουν ακόμη και κάποιον Κάδμο, γεγονός που προκαλεί αντιδράσεις σε όσους υποστηρίζουν φοινικική καταγωγή του από τους Γεφυραίους Φοίνικες· σε κάθε περίπτωση, όμως, θεωρείται αναμφισβήτητα Έλληνας.

Πολύ πιθανόν ο Ωγύγος να υπήρξε και βασιλεύς της Βοιωτίας [Ευσέβιος, Χρονικά· Θεόφιλος εν Αυτολύκω Γ΄ 399].

Ο Ελευσίνας έκτισε την Ελευσίνα και εγκαταστάθηκε εκεί μετά τον κατακλυσμό. Ποιος θα μπορούσε όμως να φανταστεί την τύχη που θα επιφύλασσε ο χρόνος στην πόλη του, εξαιτίας της άλογης συγκέντρωσης βιομηχανιών και της αδιαφορίας των διαφόρων κυβερνήσεων για τον ιερό αυτό τόπο της Γαίας-Μητέρας (Δήμητρος);

Υπήρχε όμως και άλλη πόλη με το όνομα Ελευσίνα, καθώς και Αθήναι στη Βοιωτία, πλησίον της λίμνης Κωπαΐδας, τις οποίες κατά την παράδοση κατάπιε η λίμνη όταν συνέβη μεγάλη πλημμύρα επί βασιλείας του Κέκροπος.

2. Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου

Κατά τον Βιργίλιο και τον Πλάτωνα, ο Δάρδανος ήταν υιός του Κόρυθος και καταγόταν από την Ιταλία. Ο Κόρυθος όμως αναφέρεται ως Αρκάς και συχνά συγχέεται με τον Δία· επομένως, σύμφωνα με αυτή την παράδοση, ο Δάρδανος θεωρείται γιος του Διός.

Ο Παυσανίας αναφέρει επίσης έναν δήμο των Τεγεατών με το όνομα Κορυθείς. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα έθιμα, οι θεοί, τα ονόματα και η γλώσσα των Τρώων παρουσιάζουν πελασγικά στοιχεία, παρόμοια με εκείνα των Αρκάδων.

Για τον κατακλυσμό αυτό γνωρίζουμε ότι συνέβη μεγάλη πλημμύρα, η οποία κάλυψε τις πεδιάδες της Αρκαδίας. Τα όρη δεν επαρκούσαν πλέον για να συντηρήσουν όλους τους κατοίκους· έτσι, παρέμεινε εκεί μόνον ο Δίμας με ένα μέρος του πληθυσμού.

Ο Δάρδανος και ο Ιασίων, παίρνοντας μαζί τους τους υπόλοιπους Αρκάδες, πέρασαν στη Σαμοθράκη, όπου ίδρυσαν ναό προς τιμήν των Μεγάλων Θεών. Επειδή όμως η Σαμοθράκη δεν μπορούσε να τους θρέψει, λόγω της άγονης φύσης της, ο Ιασίων παρέμεινε εκεί με μερικούς από τους κατοίκους, ενώ ο Δάρδανος πέρασε στην Ασία με τους υπολοίπους.

Με την παράδοση αυτή συμφωνούν και οι γενεαλογικές αναφορές, διότι ο Δάρδανος ήταν μία γενεά μεταγενέστερος του Πάλλαντος και είχε σύζυγο θυγατέρα του Πάλλαντος. Από το γένος του Δαρδάνου μέχρι τη γενεά του Έκτορος μεσολαβούν επτά γενεές.

Επομένως, ο Δάρδανος εγκαταστάθηκε στην Ασία πολύ πριν από τον Τρωικό Πόλεμο και θεωρείται πρόγονος των Τρώων, οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση αυτή, είχαν ελληνική καταγωγή πριν υποστούν μεταγενέστερες πολιτισμικές και εθνοτικές μεταβολές.

Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου τοποθετείται περίπου στο 9.000 π.Χ.  

 Σχολιασμός :

Τότε οι κατακλυσμοί ήταν έργο των φυσικών δυνάμεων. Σήμερα, όμως, ο ίδιος ο άνθρωπος, με τις επιλογές και τις πράξεις του, οδηγεί τον πλανήτη σε μια επερχόμενη κλιματική καταστροφή, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί εξίσου ολέθρια, αν όχι καταστροφικότερη, από τους μεγάλους κατακλυσμούς του παρελθόντος.

Ξεφύγαμε από το μέτρο και οδηγηθήκαμε στην υπερβολή. Αντί να καλλιεργήσουμε έναν άνθρωπο ικανό να ζει σε αρμονία με τη φύση, τα οικοσυστήματα και τα υπόλοιπα είδη της Γης, επιλέξαμε έναν δρόμο αδιάκοπης εκμετάλλευσης και υπερκατανάλωσης. Στην αρχαία ελληνική σκέψη, μετά την Ύβριν ακολουθεί αναπόφευκτα η Άτη, η τύφλωση του νου που οδηγεί στην καταστροφή. Σήμερα, αντί να αναγνωρίσουμε τις δικές μας ευθύνες, κατηγορούμε τη φύση επειδή μας «τιμωρεί», ενώ αρνούμαστε να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας.

Η φύση δεν μπορεί πλέον να αντέξει τη συνεχή υπερφόρτωση του περιβάλλοντος: τη ραγδαία αύξηση της ενεργειακής κατανάλωσης, τη ρύπανση από κάθε είδους χημικά και απόβλητα, την καταστροφή των οικοσυστημάτων και τη διαρκή επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας, σαν ολόκληρος ο πλανήτης να αποτελεί αποκλειστική ιδιοκτησία του ανθρώπου.

Και όμως, αντί να αναθεωρήσει την πορεία του, ο άνθρωπος εξακολουθεί να επενδύει σε πολέμους, να κατασκευάζει ολοένα πιο καταστροφικά όπλα, να σχεδιάζει νέα ενεργοβόρα συστήματα και να μεταθέτει διαρκώς την προστασία του περιβάλλοντος στο μέλλον.

Ίσως τελικά ο σύγχρονος άνθρωπος να εξακολουθεί να μοιάζει περισσότερο με τον Επιμηθέα παρά με τον Προμηθέα: να διδάσκεται μόνο όταν η συμφορά έχει ήδη συντελεσθεί και να αποκτά σοφία μέσα από τις ίδιες του τις τραγωδίες.   (6/8/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Recent research suggests that the Universe resembles a soccer ball (according to a report published in the scientific journal Nature). Scientific investigations present convincing evidence that the Universe may possess a dodecahedral structure. These conclusions are based on observations made by satellites orbiting the Earth.

The ancient Greeks were the f A Dodecahedral Universe?

Recent research suggests that the Universe resembles a soccer ball (according to a report published in the scientific journal Nature). Scientific investigations present convincing evidence that the Universe may possess a dodecahedral structure. These conclusions are based on observations made by satellites orbiting the Earth.

The ancient Greeks were the first to formulate the theory of a dodecahedral Universe. In his theory of numbers and geometric forms, Pythagoras maintained that the Universe possessed a geometric structure and attributed special significance to the number twelve. Characteristically, the planets of the Sun were also believed to be twelve in number. It is no coincidence that the Olympian Gods were likewise twelve.

A similar view was expressed by Plato, who regarded the Universe as being composed of such geometric forms. Leonardo da Vinci also studied the dodecahedron, as did the renowned astronomer Johannes Kepler, who proposed that the structure of the Solar System was based upon the Platonic solids.

Definitive answers to these fundamental cosmological questions may eventually be provided by future space telescopes, which could reveal the hidden geometry of the Universe.

The Cosmic Microwave Background (CMB), regarded as the “echo” of the Big Bang, provides a wealth of valuable information concerning the early history of the Universe and its overall structure. One of the principal questions confronting cosmologists is whether the Universe will continue expanding indefinitely or whether, after billions of years, it will reverse its course and begin to contract.

The Wilkinson Spacecraft

The data transmitted by the Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP), whose mission was to map the Cosmic Microwave Background, led scientists to conclude that the temperature fluctuations observed across the sky are smaller than would be expected if the Universe were infinite.

Observations indicate that the Universe may be too small to exhibit large-scale variations in the Cosmic Microwave Background. Astronomers from the United States and France suggest that space itself may not be sufficiently vast to permit such extensive fluctuations.

A finite and relatively small Universe, composed of curved pentagonal faces forming a spherical dodecahedron, appears to explain these observations satisfactorily.

Professor George Ellis of the University of Cape Town, South Africa, stated:

“A dodecahedral Universe would possess very interesting properties. If it were possible to travel beyond one edge of the dodecahedron, one would re-enter it from the opposite side.”

More precise observations by WMAP, together with data expected from the Planck Space Telescope, were expected to determine whether the Universe is indeed dodecahedral or whether its geometry is even more complex.

(Source: Kathimerini Newspaper, 10 October 2003.)

Do These Discoveries Confirm the Knowledge of the Ancient Greeks?

In my opinion, these recent scientific investigations suggest that modern scientists are rediscovering knowledge already expressed by the ancient Greeks. I believe that the latter inherited this knowledge from the advanced pre-cataclysmic civilization of the “Golden Age,” created by the seafaring peoples around the Aegean.

Just as many theories advanced by the Greek sages have been confirmed over time, so too—according to my interpretation—the views of Pythagoras, Plato, and other philosophers concerning a dodecahedral Universe appear to be finding new support through the capabilities of modern scientific instruments.

What Became of the Remains of the Technology of the Gods?

In remote antiquity, an immense geological catastrophe occurred, caused by either a cosmic or geological event. As a result, the orbits of celestial bodies changed and the Earth’s axis shifted (Plato, Timaeus 22c–d, Critias; Hesiod, Theogony; Aeschylus, Prometheus Bound, etc.).

Following this catastrophic flood, only structures of exceptional durability could survive, particularly their level foundations. Many such constructions discovered throughout the world—pyramids, megalithic monuments, tholos tombs, menhirs, ancient maps, and others—would be difficult to reproduce even with today’s advanced engineering technology. More recently, the discovery of a pyramid-like underwater structure off the coast of Japan has also been announced.

This era of highly advanced technology was described by Hesiod and other ancient authors as the “Golden Age.”

Pythagoras and Plato were by no means ordinary individuals. Apart from their initiation into the Orphic Mysteries, it is possible that they had access to ancient archives or sacred centers of knowledge from which they drew much of the information preserved in their writings and teachings.

Their references to a dodecahedral Universe appear remarkably precise. Just as many of their geographical and astronomical observations have proved surprisingly accurate, so too, in my opinion, their references to Atlantis may eventually be confirmed. Why should they have been correct in so many other respects but mistaken only on this point? Perhaps humanity has simply not yet reached the level of knowledge possessed during the “Golden Age.”

Greek Mythology as a Source of Knowledge

Within the myths of the religion of the Twelve Olympians lies an immense body of ancient information concerning the world, the Universe—especially the stars nearest to Earth and our Solar System—as well as the pre-cataclysmic Golden Age.

Today we admire great minds such as Socrates, Plato, and Aristotle for the totality of their achievements. These men laid the foundations upon which modern civilization was built. In many respects, they formulated nearly all the great philosophical and scientific questions that later generations continue to explore.

We admire them for their philosophy, astronomy, mathematics, and the other sciences. We admire them because they first defined concepts such as reason, freedom, democracy, and human values. We also admire them because they taught, through both their lives and their deaths, how human beings ought to live and die, as exemplified by Leonidas and Socrates.

Yet there remains one area in which many hesitate to follow them: their religion.

irst to formulate the theory of a dodecahedral Universe. In his theory of numbers and geometric forms, Pythagoras maintained that the Universe possessed a geometric structure and attributed special significance to the number twelve. Characteristically, the planets of the Sun were also believed to be twelve in number. It is no coincidence that the Olympian Gods were likewise twelve.

A similar view was expressed by Plato, who regarded the Universe as being composed of such geometric forms. Leonardo da Vinci also studied the dodecahedron, as did the renowned astronomer Johannes Kepler, who proposed that the structure of the Solar System was based upon the Platonic solids.

Definitive answers to these fundamental cosmological questions may eventually be provided by future space telescopes, which could reveal the hidden geometry of the Universe.

The Cosmic Microwave Background (CMB), regarded as the “echo” of the Big Bang, provides a wealth of valuable information concerning the early history of the Universe and its overall structure. One of the principal questions confronting cosmologists is whether the Universe will continue expanding indefinitely or whether, after billions of years, it will reverse its course and begin to contract.

The Wilkinson Spacecraft

The data transmitted by the Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP), whose mission was to map the Cosmic Microwave Background, led scientists to conclude that the temperature fluctuations observed across the sky are smaller than would be expected if the Universe were infinite.

Observations indicate that the Universe may be too small to exhibit large-scale variations in the Cosmic Microwave Background. Astronomers from the United States and France suggest that space itself may not be sufficiently vast to permit such extensive fluctuations.

A finite and relatively small Universe, composed of curved pentagonal faces forming a spherical dodecahedron, appears to explain these observations satisfactorily.

Professor George Ellis of the University of Cape Town, South Africa, stated:

“A dodecahedral Universe would possess very interesting properties. If it were possible to travel beyond one edge of the dodecahedron, one would re-enter it from the opposite side.”

More precise observations by WMAP, together with data expected from the Planck Space Telescope, were expected to determine whether the Universe is indeed dodecahedral or whether its geometry is even more complex.

(Source: Kathimerini Newspaper, 10 October 2003.)

Do These Discoveries Confirm the Knowledge of the Ancient Greeks?

In my opinion, these recent scientific investigations suggest that modern scientists are rediscovering knowledge already expressed by the ancient Greeks. I believe that the latter inherited this knowledge from the advanced pre-cataclysmic civilization of the “Golden Age,” created by the seafaring peoples around the Aegean.

Just as many theories advanced by the Greek sages have been confirmed over time, so too—according to my interpretation—the views of Pythagoras, Plato, and other philosophers concerning a dodecahedral Universe appear to be finding new support through the capabilities of modern scientific instruments.

What Became of the Remains of the Technology of the Gods?

In remote antiquity, an immense geological catastrophe occurred, caused by either a cosmic or geological event. As a result, the orbits of celestial bodies changed and the Earth’s axis shifted (Plato, Timaeus 22c–d, Critias; Hesiod, Theogony; Aeschylus, Prometheus Bound, etc.).

Following this catastrophic flood, only structures of exceptional durability could survive, particularly their level foundations. Many such constructions discovered throughout the world—pyramids, megalithic monuments, tholos tombs, menhirs, ancient maps, and others—would be difficult to reproduce even with today’s advanced engineering technology. More recently, the discovery of a pyramid-like underwater structure off the coast of Japan has also been announced.

This era of highly advanced technology was described by Hesiod and other ancient authors as the “Golden Age.”

Pythagoras and Plato were by no means ordinary individuals. Apart from their initiation into the Orphic Mysteries, it is possible that they had access to ancient archives or sacred centers of knowledge from which they drew much of the information preserved in their writings and teachings.

Their references to a dodecahedral Universe appear remarkably precise. Just as many of their geographical and astronomical observations have proved surprisingly accurate, so too, in my opinion, their references to Atlantis may eventually be confirmed. Why should they have been correct in so many other respects but mistaken only on this point? Perhaps humanity has simply not yet reached the level of knowledge possessed during the “Golden Age.”

Greek Mythology as a Source of Knowledge

Within the myths of the religion of the Twelve Olympians lies an immense body of ancient information concerning the world, the Universe—especially the stars nearest to Earth and our Solar System—as well as the pre-cataclysmic Golden Age.

Today we admire great minds such as Socrates, Plato, and Aristotle for the totality of their achievements. These men laid the foundations upon which modern civilization was built. In many respects, they formulated nearly all the great philosophical and scientific questions that later generations continue to explore.

We admire them for their philosophy, astronomy, mathematics, and the other sciences. We admire them because they first defined concepts such as reason, freedom, democracy, and human values. We also admire them because they taught, through both their lives and their deaths, how human beings ought to live and die, as exemplified by Leonidas and Socrates.

Yet there remains one area in which many hesitate to follow them: their religion.

Amphiktyon

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Hellenic Society of Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

(του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη)

Το δωδεκάεδρο σύμπαν;

Πρόσφατες έρευνες υποστηρίζουν ότι το Σύμπαν μοιάζει με μπάλα ποδοσφαίρου (δημοσίευμα του επιστημονικού περιοδικού Nature). Η επιστημονική έρευνα παρουσιάζει πειστικά στοιχεία για τη μορφή του Σύμπαντος ως δωδεκαέδρου. Τα συμπεράσματα αυτά εξάγονται από παρατηρήσεις δορυφόρων, οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη.

Πρώτοι οι Έλληνες διατύπωσαν τη θεωρία περί του δωδεκαεδρικού Σύμπαντος. Ο Πυθαγόρας, στη θεωρία του περί αριθμών και σχημάτων, υποστήριζε ότι το Σύμπαν είναι ρομβοειδές. Μάλιστα απέδιδε στον αριθμό δώδεκα ιδιαίτερες ιδιότητες, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι και οι πλανήτες του Ηλίου θεωρούνταν δώδεκα. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι Ολύμπιοι Θεοί είναι δώδεκα.

Παρόμοια άποψη διατυπώνει και ο Πλάτων, ο οποίος θεωρεί ότι το Σύμπαν αποτελείται από τέτοια γεωμετρικά σχήματα. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι μελέτησε επίσης τα δωδεκάεδρα, όπως και ο περίφημος αστρονόμος Κέπλερ, ο οποίος διατύπωσε τη θεωρία ότι η δομή του Ηλιακού Συστήματος βασίζεται σε γεωμετρικά στερεά.

Οριστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη αυτά ερωτήματα της κοσμολογίας ίσως δώσουν στο μέλλον τα διαστημικά τηλεσκόπια, τα οποία πιθανόν να αποκαλύψουν την κρυφή γεωμετρία του Σύμπαντος.

Η κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων (ΚΑΜ), που θεωρείται η «ηχώ» της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), προσφέρει πληθώρα πολύτιμων στοιχείων για την πρώιμη ιστορία του Σύμπαντος, καθώς και για τη γενικότερη δομή του. Το βασικό ερώτημα που απασχολεί τους κοσμολόγους είναι κατά πόσον το Σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται επ’ άπειρον ή, μετά την παρέλευση δισεκατομμυρίων ετών, θα ακολουθήσει αντίστροφη πορεία και θα αρχίσει να συστέλλεται.

Το διαστημικό όχημα «Wilkinson»

Τα δεδομένα που μετέδωσε το Διαστημικό Όχημα Μικροκυματικής Ανισοτροπίας «Wilkinson», το οποίο είχε ως αποστολή την καταγραφή της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων, οδήγησαν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι οι θερμοκρασιακές μεταβολές που παρατηρούνται σε όλο τον ουράνιο θόλο είναι μικρότερες από εκείνες που θα αναμένονταν εάν το Σύμπαν ήταν άπειρο.

Οι παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου δείχνουν ότι το Σύμπαν είναι πολύ μικρό για να εμφανίζει μεγάλες μεταβολές στην κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων. Αστρονόμοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία υποστηρίζουν ότι το Διάστημα δεν είναι αρκετά μεγάλο ώστε να επιτρέπει σημαντικές διακυμάνσεις της.

Ένα πεπερασμένο και μικρό Σύμπαν, αποτελούμενο από κυρτά πεντάεδρα που σχηματίζουν μια σφαιρική δομή, φαίνεται να ερμηνεύει ικανοποιητικά τα αποτελέσματα των παρατηρήσεων.

Ο καθηγητής Τζορτζ Έλις, του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν στη Νότια Αφρική, δήλωσε:

«Ένα δωδεκαεδρικό Σύμπαν θα είχε πολύ ενδιαφέρουσες ιδιότητες, εάν ήταν δυνατός ο διάπλους του. Αν προχωρούσαμε πέρα από τα άκρα του δωδεκαέδρου, θα επιστρέφαμε στο εσωτερικό του από την αντίθετη πλευρά.»

Ακριβέστερες παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου «Wilkinson», καθώς και τα στοιχεία που αναμένονταν από το διαστημικό τηλεσκόπιο «Planck», θα μπορούσαν να αποκαλύψουν αν το Σύμπαν είναι πράγματι δωδεκαεδρικό ή αν η γεωμετρία του είναι ακόμη πιο πολύπλοκη.

(Πηγή: Εφημερίδα «Η Καθημερινή», 10/10/2003.)

Επιβεβαιώνουν τις γνώσεις των Αρχαίων Ελλήνων

Οι πρόσφατες αυτές έρευνες οδηγούν, κατά την άποψή μου, στο συμπέρασμα ότι οι σύγχρονοι επιστήμονες ουσιαστικά ανακαλύπτουν εκ νέου γνώσεις που είχαν ήδη διατυπώσει οι Αρχαίοι Έλληνες. Οι τελευταίοι, κατά την αντίληψή μου, τις είχαν κληρονομήσει από την προκατακλυσμιαία υπερτεχνολογία της «Χρυσής Εποχής», την οποία δημιούργησαν οι λαοί της θάλασσας γύρω από το Αιγαίο.

Όπως πολλές θεωρίες των Ελλήνων σοφών επιβεβαιώνονται με την πάροδο του χρόνου, έτσι –κατά την άποψή μου– και οι αντιλήψεις του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα και άλλων φιλοσόφων περί δωδεκαεδρικού Σύμπαντος φαίνεται να βρίσκουν σήμερα νέα ερείσματα μέσα από τις δυνατότητες των σύγχρονων επιστημονικών οργάνων.

Τι έγιναν τα απομεινάρια της τεχνολογίας των Θεών;

Σε πανάρχαια εποχή συνέβη μία τεράστια γεωλογική καταστροφή, η οποία προήλθε από κάποια κοσμική ή γεωλογική μεταβολή. Αποτέλεσμα αυτής υπήρξε η αλλαγή στις τροχιές των ουρανίων σωμάτων και η μεταβολή του άξονα περιστροφής της Γης (Πλάτων, Τίμαιος 22c-d, Κριτίας, Ησίοδος, Θεογονία, Αισχύλος, Προμηθέας Δεσμώτης κ.ά.).

Μετά το τρομακτικό κατακλυσμιαίο κύμα, μόνον οικοδομήματα εξαιρετικής αντοχής ήταν δυνατόν να διατηρηθούν, κυρίως δε οι ισόπεδες βάσεις τους. Πολλές από αυτές τις κατασκευές, που έχουν βρεθεί σε διάφορα σημεία του κόσμου –πυραμίδες, μεγαλιθικά μνημεία, θολωτοί τάφοι, μενίρ, αρχαίοι χάρτες κ.ά.– είναι αμφίβολο αν θα μπορούσαμε να τις ανακατασκευάσουμε ακόμη και με τα σημερινά υπερσύγχρονα τεχνικά μέσα. Πρόσφατα, μάλιστα, ανακοινώθηκε η ανακάλυψη πυραμιδοειδούς κατασκευής στον υποθαλάσσιο χώρο της Ιαπωνίας.

Η εποχή αυτή της προηγμένης υπερτεχνολογίας περιγράφεται από τον Ησίοδο και άλλους αρχαίους συγγραφείς ως η «Χρυσή Εποχή».

Ο Πυθαγόρας και ο Πλάτων δεν υπήρξαν τυχαίοι άνθρωποι. Εκτός του ότι ήταν μυημένοι στα Ορφικά Μυστήρια, είναι πιθανόν να είχαν πρόσβαση σε πανάρχαια αρχεία ή ιερά κέντρα γνώσης, από τα οποία άντλησαν σημαντικό μέρος των πληροφοριών που διέσωσαν στα έργα και στη διδασκαλία τους.

Οι αναφορές τους στο δωδεκαεδρικό Σύμπαν φαίνεται να παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ακρίβεια. Όπως ακριβείς θεωρούνται οι πληροφορίες τους για τον Ατλαντικό και την Αμερική, έτσι –κατά την άποψή μου– θα μπορούσαν να είναι ακριβείς και οι αναφορές τους στην Ατλαντίδα. Γιατί να έχουν επιβεβαιωθεί σε τόσα πολλά σημεία και όχι και σε αυτό; Ίσως απλώς να μην έχουμε ακόμη φθάσει στο επίπεδο γνώσεων της «Χρυσής Εποχής».

Η «Μυθολογία» μας ως πηγή γνώσεων

Μέσα στους μύθους της θρησκείας του Δωδεκαθέου υπάρχει ένας τεράστιος όγκος πανάρχαιων πληροφοριών και γνώσεων, τόσο για τον κόσμο και το Σύμπαν –ιδιαίτερα για τους πλησιέστερους προς τη Γη αστέρες και το Ηλιακό μας Σύστημα– όσο και για την προκατακλυσμιαία «Χρυσή Εποχή».

Σήμερα θαυμάζουμε τους γίγαντες του πνεύματος, όπως τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, για το σύνολο του έργου τους. Οι άνθρωποι αυτοί έθεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο σύγχρονος παγκόσμιος πολιτισμός. Κατά μία έννοια, διατύπωσαν σχεδόν όλα τα μεγάλα φιλοσοφικά και επιστημονικά ερωτήματα, ενώ οι μεταγενέστεροι συχνά επανέρχονται στις ιδέες τους.

Τους θαυμάζουμε για τη φιλοσοφία, την αστρονομία, τα μαθηματικά και τις άλλες επιστήμες. Τους θαυμάζουμε γιατί πρώτοι όρισαν έννοιες όπως η λογική,  η ελευθερία, η δημοκρατία και οι ανθρώπινες αξίες. Τους θαυμάζουμε ακόμη γιατί δίδαξαν με τη ζωή και τον θάνατό τους τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ζει και να πεθαίνει ο άνθρωπος, όπως ο Λεωνίδας και ο Σωκράτης.

Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο πολλοί διστάζουν να τους ακολουθήσουν: τη θρησκεία τους.

Πώς είναι δυνατόν –όπως συχνά υποστηρίζεται– μια «ειδωλολατρική» θρησκεία να δημιούργησε έναν τόσο υψηλό πολιτισμό; Είναι δυνατόν προσωπικότητες τέτοιου πνευματικού μεγέθους να λάτρευαν απλώς άψυχα είδωλα;

Τραγική οπισθοδρόμηση ο ανατολικος δογματισμος

Κατά την άποψή μου, από την επικράτηση  τωνς νέων ανατολικών θρησκείας και έπειτα, η παραδοσιακή ελληνική θρησκεία υπέστη σκληρό διωγμό και χαρακτηρίστηκε απαξιωτικά ως «ειδωλολατρική». Έτσι διακόπηκαν οι δεσμοί του Έλληνα με την προγονική του παράδοση, γεγονός που καθιστά σήμερα δυσκολότερη την επαναπροσέγγισή της, εκτός κι’ αν καθερώσει την αρχαία γλώσσα του  και την πατρώα θρησκεία σαν φιλοσοφία περισσότερο παρά σαν λατρεία

Η αντίφαση έγινε ιδιαίτερα εμφανής τα τελευταία χρόνια, καθώς παρατηρείται αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη μελέτη των αρχαίων ελληνικών κειμένων. Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το θείο ή, στη χειρότερη περίπτωση, προβάλλει τις δικές του αντιλήψεις στον αρχαίο κόσμο.

Άλλοι θεωρούν τους θεούς ως υπερβατικές υλικοπνευματικές οντότητες, άλλοι ως φυσικές δυνάμεις και ενέργειες, άλλοι ως συμβολικές εκφράσεις αρχετύπων και άλλοι ως ιστορικά πρόσωπα ή βασιλείς που θεοποιήθηκαν από τη συλλογική μνήμη.

Η πολυφωνία αυτή δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητική. Αντιθέτως, αποτελεί γνώρισμα του ελληνικού πολιτισμού. Παρόμοιες διαφωνίες υπήρχαν και στην αρχαιότητα.

Οι φιλόσοφοι συχνά απέρριπταν τις υπερβολές των ποιητών, τους οποίους κατηγορούσαν ότι απέδιδαν στους θεούς ανθρώπινα πάθη και απαράδεκτες συμπεριφορές. Ο Ξενοφάνης, για παράδειγμα, επέκρινε τον Όμηρο και τον Ησίοδο επειδή απέδωσαν στους θεούς πράξεις που, στους ανθρώπους, θεωρούνται αισχρές: εξαπάτηση, κλοπή και μοιχεία.

Εμείς οι Έλληνες, εχθροί του εαυτού μας

Ο Πλάτων, στο δεύτερο βιβλίο της Πολιτείας (377 κ.ε.), καταφέρεται εναντίον των ποιητών που παραποιούν τη φύση του θείου και υποστηρίζει ότι οι θεοί πρέπει να παρουσιάζονται όπως πραγματικά είναι.

Επιπλέον, θεωρεί ότι οι υπερβολές και οι αλληγορίες των ποιητών δεν πρέπει να διδάσκονται χωρίς ερμηνεία στους νέους, επειδή αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημά τους και κινδυνεύουν να σχηματίσουν εσφαλμένες αντιλήψεις για τη φύση του θείου.

Κατά τη δική μου ερμηνεία, οι αναφορές στα άρματα, στον εξοπλισμό και γενικότερα στα έργα των θεών δεν αφορούν κατ’ ανάγκην τις ίδιες τις θεϊκές οντότητες της ελληνικής θρησκείας, αλλά αποτελούν τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι συγγραφείς διέσωσαν πληροφορίες για την προκατακλυσμιαία «Χρυσή Εποχή».

Η Ελληνική Αρχαιολογία δεν είναι Μυθολογία

Επομένως, η ελληνική μυθολογία δεν είναι παραμύθι –όπως συχνά υποστηρίζεται– αλλά αποτελεί, κατά την άποψή μου, την ελληνική αρχαιολογία της προϊστορικής εποχής. Είναι οι μνήμες τεράστιων καταστροφών, γεωλογικών μεταβολών, πλημμυρών και άλλων φαινομένων που έμειναν στην συλλογική μνήμη ,΄όπως έμεινε σε μας η θεομηνία «Daniel»  με μία κωδική  λέξη.

Η λέξη «μύθος» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην παραμύθι. Μπορεί να σημαίνει μια ιστορία διατυπωμένη με αλληγορικό και έντεχνο τρόπο, ώστε να διαδοθεί εύκολα από γενιά σε γενιά και να φθάσει έως τις ημέρες μας.

Κατά τον Σωκράτη, μέσα στους μύθους μεταφέρονται πληροφορίες και έννοιες υψηλού επιπέδου. Μόνον μέσω των μύθων μπορούσε να διασωθεί η γνώση μετά την καταστροφή ενός ανεπτυγμένου πολιτισμού και να παραδοθεί στους βοσκούς και τους βουκόλους που επέζησαν της Μεγάλης Καταστροφής (Πλάτων, Τίμαιος, 22d).

Έτσι διασώθηκαν οι μύθοι και, εφόσον ερευνηθούν, ερμηνευθούν σωστά και αξιοποιηθούν τα διδάγματά τους, με άλλες πληροφορίες της επιστήμης,  μπορούν να προσφέρουν πολύτιμες γνώσεις και στη σύγχρονη κοινωνία. (5/8/26)

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Humanity is not only destroying nature; it is also destroying the very conditions for its own survival.

The first factor of self-destruction is modern man who, unlike all other species in the animal kingdom, believes that the Earth belongs to him and that he has the right to dominate it and exploit it for profit at the expense of the environment. For centuries, human activity remained within relatively reasonable limits. However, since the twentieth century, with the rapid advance of technology, the situation has been evolving in a disastrous direction for life on our planet as a whole. Scientists have been warning us for decades that, unless we change course, life on Earth will become increasingly difficult, dangerous and, in some regions, even uninhabitable.

The second factor is the international community, which has proved incapable of agreeing on a unified and effective environmental policy. Nations continue to place their economic and geopolitical interests above the common good, allowing environmental degradation to continue unchecked.

The third factor is the political leadership of every country—and, in this case, of our own. Too often, politicians act like modern-day Epimetheus, responding only after disaster has struck instead of preventing it. Attica, Ilia, Evros, Mati, and now Boeotia stand as painful reminders of this reality. The causes are many: criminal arson, human negligence, failures in electricity networks, inadequate prevention, poor land-use planning, uncontrolled construction, and other long-standing weaknesses. Successive governments all bear their share of responsibility for these policies. Yet, instead of seeking consensus and practical solutions, political parties blame one another while environmental protection remains a secondary concern.

The fourth factor is ourselves. We take care of our homes, yet neglect our neighborhoods, nearby parks, forests, public squares, and streets. We fail to cultivate a sense of collective responsibility or to organize volunteer groups for community safety and forest protection. Instead, we often devote our enthusiasm to secondary concerns—such as sports rivalries—while neglecting matters that directly affect our common safety and well-being.

The fifth factor is, once again, ourselves as voters. Too often, we fail to elect the most capable, honest, and determined representatives. We allow ourselves to be swayed by promises, partisan loyalties, or personal interests, neglecting the highest duty of every citizen: responsible participation in democracy.

In short, modern man, using technology primarily as a means of profit and reckless enrichment, is sawing off the very plank on which he stands above the abyss. As this course continues, an ever-growing number of people will suffer the consequences of climate change and environmental degradation.

Nature neither seeks revenge nor imposes punishment. It simply restores its own balance according to its immutable laws.

The tragic question, however, remains:

What have the other species of the animal and plant kingdoms done to deserve being driven to extinction together with our own civilization?

3 August 2026

Amphiktyon

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Hellenic Society of Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Ο άνθρωπος δεν καταστρέφει μόνο τη φύση· καταστρέφει και τις προϋποθέσεις της δικής του επιβίωσης.

Ο πρώτος παράγοντας αυτοκαταστροφής είναι ο σύγχρονος άνθρωπος, ο οποίος, σε αντίθεση με τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, θεωρεί ότι η Γη τού ανήκει και ότι μπορεί να την εξουσιάζει και να κερδοσκοπεί σε βάρος του περιβάλλοντος. Επί αιώνες η ανθρώπινη δραστηριότητα κινήθηκε μέσα σε σχετικά λογικά όρια. Από τον 20ό όμως αιώνα, με τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα πράγματα εξελίσσονται απελπιστικά για τη ζωή στον πλανήτη στο σύνολό της. Οι επιστήμονες προειδοποιούν εδώ και δεκαετίες ότι, αν δεν αλλάξει η πορεία μας, η ζωή στη Γη θα γίνει δυσκολότερη, επικίνδυνη και, σε ορισμένες περιοχές, ακόμη και αβίωτη.

Δεύτερος παράγοντας είναι η διεθνής κοινότητα, η οποία αδυνατεί να συμφωνήσει σε μια ενιαία και αποτελεσματική περιβαλλοντική πολιτική. Τα κράτη εξακολουθούν να θέτουν συχνά πάνω από το κοινό συμφέρον τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους συμφέροντα, με αποτέλεσμα η καταστροφή να συνεχίζεται.

Τρίτος παράγοντας είναι οι πολιτικοί κάθε κράτους – και, εν προκειμένω, της χώρας μας – οι οποίοι συνήθως ενεργούν ως σύγχρονοι Επιμηθείς. Αντί να προλαμβάνουν τις καταστροφές, παρεμβαίνουν όταν πλέον είναι αργά. Η Αττική, η Ηλεία, ο Έβρος, το Μάτι και τώρα η Βοιωτία αποτελούν οδυνηρές υπενθυμίσεις. Οι αιτίες είναι πολλές: εγκληματικοί εμπρησμοί, ανθρώπινη αμέλεια, προβλήματα στα δίκτυα ηλεκτροδότησης, πλημμελής πρόληψη, λανθασμένες χωροθετήσεις, άναρχη δόμηση και άλλες διαχρονικές αδυναμίες. Για τις πολιτικές αυτές επιλογές, οι κυβερνήσεις διαχρονικά φέρουν το μερίδιο της ευθύνης τους. Αντί όμως να αναζητούν συναινέσεις και λύσεις, αλληλοκατηγορούνται, ενώ η προστασία του περιβάλλοντος παραμένει σε δεύτερη μοίρα.

Τέταρτος παράγοντας είμαστε εμείς οι ίδιοι. Φροντίζουμε το σπίτι μας, αλλά αδιαφορούμε για τη γειτονιά μας, το άλσος, το δάσος, την πλατεία και τον δρόμο. Δεν καλλιεργούμε πνεύμα συλλογικής ευθύνης ούτε οργανώνουμε εθελοντικές ομάδες αυτοπροστασίας και δασοπροστασίας. Αντίθετα,   διοχετεύουμε τον ενθουσιασμό μας σε δευτερεύοντα ζητήματα(Ομάδες), ενώ αμελούμε εκείνα που αφορούν την κοινή μας ασφάλεια.

Πέμπτος παράγοντας είμαστε και πάλι εμείς, ως εκλογικό σώμα. Συχνά δεν επιλέγουμε τους ικανότερους, τους εντιμότερους και τους πιο αποφασιστικούς εκπροσώπους. Παρασυρόμαστε από υποσχέσεις, κομματικές προτιμήσεις ή προσωπικά συμφέροντα και αμελούμε το ύψιστο καθήκον του πολίτη: την υπεύθυνη συμμετοχή στη δημοκρατία.

Κοντολογίς, ο σύγχρονος άνθρωπος, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία κυρίως ως μέσο κερδοσκοπίας και αλόγιστου πλουτισμού, πριονίζει τη σανίδα πάνω στην οποία στέκεται στο χάος . Όσο συνεχίζεται αυτή η πορεία, τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα βιώνουν τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Η φύση δεν εκδικείται ούτε τιμωρεί. Απλώς αποκαθιστά τη δική της ισορροπία, σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της.

Το τραγικό ερώτημα, όμως, παραμένει: τι μας έφταιξαν τα άλλα είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου, ώστε να τα οδηγούμε στην εξαφάνιση μαζί με τον ίδιο μας τον πολιτισμό; (3/8/26)

 Αμφικτύων
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The meltemi winds were, in my time, the life-giving breeze that cooled the Aegean Sea and Greece during the summer. Meteorologists say that without them Greece would burn like the Sahara. In the past, these winds were generally mild, but in recent years they have become stronger and more violent.

This is precisely what organized arsonists exploit. On such days, they deliberately ignite fires at strategically chosen locations, where it is virtually impossible to contain them unless they are extinguished within the first few minutes. The main reason is that aerial firefighting aircraft cannot operate effectively when strong winds prevail.

At such times, not only do deliberate arsonists act, but also irresponsible individuals who care nothing for the common good, disregard the laws of the state, and show no respect for the environment, causing wildfires through negligence.

In my opinion, those who intentionally set fires should face the death penalty, while those responsible through negligence should receive life imprisonment with compulsory labor devoted to restoring the natural environment. Perhaps then this obsession with setting fires, which has afflicted the Greek people, would finally come to an end.

According to the Hellenic Fire Service:

• 35% of forest fires are attributed to negligence.
• 20% are attributed to deliberate arson.
• 45% remain of unknown origin, although it is estimated that this category includes both negligent and intentional causes.

However, the issue of wildfires runs much deeper.

1. It Begins with Greek Mythology

Was it Prometheus who was to blame for stealing fire from Father Zeus before humanity had learned how to use it properly, thus risking burning themselves and the entire earth? On the contrary, while being punished by Zeus, he left matters to his brother Epimetheus and to his wife Pandora, who learned through suffering after opening Pandora’s Box. Unfortunately, their descendants have learned nothing from so many environmental disasters.

2. Coming to the Modern Era

a) Humanity is responsible for penetrating forest ecosystems and bringing civilization into highly flammable woodland environments.

b) Modern man has neglected the natural environment by polluting the land, the seas, and the atmosphere, thereby destabilizing the entire ecosystem.

3. The Future

From now on, unless effective global measures are taken to reverse the present situation, it is only to be expected that each passing year will bring increasingly destructive megafires, floods, the degradation of marine life, the extinction of numerous animal and plant species, and the emergence of new and unprecedented conditions affecting humanity as a consequence of environmental deterioration.

This is not a punishment, but rather the establishment of a new balance—one that only nature knows how to create.

Yet the “journalists of the wildfire”—mostly women, but also men—lament and shriek in front of the cameras, supposedly to move the public with scenes of devastation. However, no one has ever been seen presenting a deliberate or negligent arsonist on television, nor inviting environmental organizations, where available, to discuss the problem in any meaningful way.

The reason is that forests have become entangled in the vortex of profit-driven exploitation: wind turbines, hotels, new roads, housing developments, and similar projects.

Wildfires create business opportunities for suppliers and contractors: more firefighting aircraft, more fire engines, reconstruction projects, rebuilding settlements, votes, kickbacks for politicians, and so on.

Conclusion

Human beings must become more humane. They must think rationally about their own future and the future of their children. They must change both their way of thinking and their way of living. This change does not require a return to primitivism, but rather a movement toward genuine progress and, above all, toward the moral and intellectual improvement of humanity itself.

This requires a return to the Greek spirit and to Greek education. Let us begin with Homer and Hesiod, so that we may ultimately arrive at the gods, at nature, and finally at mankind.

For man is, at one and the same time,

both the perpetrator and the victim.

2 August 2026

Amphiktyon
Lieutenant General (Ret.), Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τα μελτέμια ήταν, στην εποχή μου, το ζωογόνο αεράκι που δρόσιζε τα καλοκαίρια το Αιγαίο και την Ελλάδα. Αν έλειπε αυτό –λένε οι μετεωρολόγοι– η Ελλάδα θα καιγόταν σαν τη Σαχάρα. Παλαιότερα ήταν μάλλον ήπια, τα τελευταία όμως χρόνια έγιναν εντονότερα και βιαιότερα.

Αυτό εκμεταλλεύονται οι εκ συστήματος εμπρηστές και, τις ημέρες αυτές, βάζουν φωτιές σε επίκαιρα σημεία, οι οποίες είναι ανθρωπίνως αδύνατον να αντιμετωπιστούν, εάν δεν κατασβεστούν μέσα στα πρώτα λεπτά. Ο κυριότερος λόγος είναι η αδυναμία χρησιμοποίησης των εναέριων μέσων πυρόσβεσης όταν πνέουν ισχυροί άνεμοι.

Τότε δρουν τόσο οι ασυνείδητοι εμπρηστές όσο και τα αντικοινωνικά άτομα που αδιαφορούν για το καλό των πολλών, για τους νόμους της Πολιτείας και για την αγάπη προς το περιβάλλον και προκαλούν πυρκαγιές από αμέλεια.

Για τους πρώτους, κατά την άποψή μου, η ποινή θα έπρεπε να είναι η θανατική καταδίκη, ενώ για τους δεύτερους ισόβια κάθειρξη με καταναγκαστική εργασία για την αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος. Ίσως τότε να σταματούσε αυτή η πυρομανία που έχει καταλάβει τους Έλληνες.

Κατά την Πυροσβεστική Υπηρεσία:

• 35% των δασικών πυρκαγιών αποδίδεται σε αμέλεια.
• 20% αποδίδεται σε εμπρησμό από πρόθεση.
• 45% παραμένει με άγνωστη αιτία, η οποία εκτιμάται ότι περιλαμβάνει τόσο περιπτώσεις αμέλειας όσο και πρόθεσης.

Όμως το θέμα των πυρκαγιών είναι βαθύτερο.

1. Αρχίζει από την Ελληνική Μυθολογία

Φταίει ο Προμηθέας που έκλεψε το πυρ από τον πατέρα Δία, πριν οι άνθρωποι μάθουν πώς να το χρησιμοποιούν, ώστε να μη καούν οι ίδιοι και μαζί τους ολόκληρη η γη; Αντίθετα, όντας τιμωρημένος από τον Δία, άφησε το έργο στον αδελφό του Επιμηθέα και στη γυναίκα του Πανδώρα, οι οποίοι μαθαίνουν από τα παθήματά τους, (όταν άνοιξαν τον πίθο της Πανδώρας). Δυστυχώς, οι απόγονοί τους δεν έμαθαν τίποτε από τόσες περιβαλλοντικές συμφορές.

2. Και για να έρθουμε στη σύγχρονη εποχή

α) Φταίει ο άνθρωπος που εισχώρησε στον δασικό ιστό και μετέφερε τον πολιτισμό του μέσα στο εύφλεκτο δασικό περιβάλλον.

β) Ο σύγχρονος άνθρωπος αδιαφόρησε για το φυσικό περιβάλλον, μολύνοντας τη στεριά, τη θάλασσα και τον αέρα και καθιστώντας το οικοσύστημα ασταθές.

3. Το μέλλον

Από εδώ και στο εξής, εάν δεν ληφθούν σε παγκόσμιο επίπεδο μέτρα για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης, είναι επόμενο κάθε χρόνο να έχουμε ολοένα και περισσότερες καταστροφικές μεγαπυρκαγιές, πλημμύρες, αλλοίωση της θαλάσσιας ζωής, εξαφάνιση πολλών ειδών ζώων και φυτών και εμφάνιση στον άνθρωπο νέων, πρωτόγνωρων καταστάσεων, που θα οφείλονται στην κακή κατάσταση του περιβάλλοντος.

Δεν πρόκειται για τιμωρία, αλλά για τη δημιουργία μιας νέας ισορροπίας, όπως μόνο η φύση γνωρίζει να δημιουργεί.

Κι όμως, οι «δημοσιογράφοι της πυρκαγιάς» –κυρίως γυναίκες αλλά και άνδρες– κλαυθμυρίζουν και τσιρίζουν για να συγκινήσουν δήθεν τον κόσμο από τη μανία της πυρκαγιάς. Κανέναν όμως δεν είδαμε να παρουσιάζει στην οθόνη έναν συνειδητό ή ασυνείδητο εμπρηστή, ούτε να καλεί, εφόσον υπάρχουν, τις περιβαλλοντικές οργανώσεις να μιλήσουν ουσιαστικά για το πρόβλημα.

Γιατί τα δάση έχουν μπει στη δίνη της κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης: ανεμογεννήτριες, ξενοδοχεία, νέοι δρόμοι, οικισμοί κ.ά.

Οι πυρκαγιές φέρνουν δουλειές στους προμηθευτές και στους κατασκευαστές: περισσότερα πυροσβεστικά αεροσκάφη, οχήματα πυρόσβεσης, έργα αποκατάστασης και ανοικοδόμησης οικισμών, ψήφους και μίζες στους βουλευτές κ.ο.κ.

Συμπέρασμα

Ο άνθρωπος πρέπει να εξανθρωπιστεί, να σκεφθεί λογικά το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του, να αλλάξει τρόπο σκέψης και ζωής. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να κάνει μεταβολή όχι προς τον πρωτογονισμό, αλλά προς την πραγματική πρόοδο και, πρωτίστως, προς τη βελτίωση του ίδιου του ανθρώπου.

Τούτο απαιτεί την επιστροφή στο ελληνικό πνεύμα, στην ελληνική παιδεία. Ας αρχίσουμε από τον Όμηρο και τον Ησίοδο, για να φθάσουμε στους θεούς, στη φύση και, τελικά, στον άνθρωπο.

Γιατί αυτός είναι, συγχρόνως, ο θύτης και το θύμα.

2 Αυγούστου 2026

Αμφικτύων
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org