Αμφικτύων

MR. RUBIO, SOCRATES FROM THE PNYX ACCUSES YOU

By Major General (Ret.) K. Ch. Konstantinidis

Mr. Rubio,

Just days after your speech at the Pnyx, where you paid tribute to the principles of democracy and freedom, the U.S. State Department, commenting on the Turkish-Libyan Memorandum, stated:

“We encourage our partners in the Eastern Mediterranean to resolve their maritime differences through good-faith negotiations.”

Does this mean that Greece is being asked to negotiate with those who challenge its rights, on the basis of faits accomplis imposed against it?

Turkey and Libya signed a memorandum that disregards the rights of Greek islands, including Crete, Karpathos and Rhodes. Greece disputes its legality as contrary to the Law of the Sea. Yet, instead of taking a clear position in support of international law, you confine yourselves to general calls for dialogue.

Is this what you call neutrality, Mr. Rubio?

Greece is a steadfast ally of the United States, providing vital strategic facilities, notably Souda Bay in Crete, as well as Alexandroupolis, a gateway to the northbound corridor. Turkey, by contrast, frequently pursues policies that clash with American interests. Yet Washington appears to equate the two sides when Greek rights are at stake.

We are not asking you to replace international justice. We are asking you not to equate the law with unilateral claims — in other words, not to equate the victim with the aggressor. Dialogue cannot mean legitimizing faits accomplis, nor can it turn a country’s rights into an object of coercive negotiation.

And one more question: would the United States accept two foreign countries arbitrarily reaching an agreement at America’s expense, disregarding its rights? If not, why should such conduct be considered acceptable when Greece is concerned?

Mr. Rubio,

The Pnyx is no place for eloquent words without consistency. It is a symbol of democracy and public accountability, where words must ultimately be judged by actions.

Does that remind you of anything, Mr. Rubio? Socrates did not spare the powerful. He questioned them.

And the question today is simple:

Was your speech at the Pnyx a genuine commitment to the principles of freedom and justice, or merely a ceremonial address?

Greece does not ask for favors. It demands respect for international law and consistency from its allies.

The Turkish-Libyan Memorandum does not become lawful through the silence of the powerful. And Greek rights will not be surrendered through diplomatic courtesies.

Regrettably, Mr. Rubio, your words at the Pnyx raised expectations. The current stance of American diplomacy has brought disappointment.

Socrates from the Pnyx still asks you: Where is the consistency between your words and your actions?

24 October 2026

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

Κύριε Ρούμπιο,

Λίγες ημέρες μετά την ομιλία σας στην Πνύκα, όπου τιμήσατε τις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, δήλωσε:

«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων».

Δηλαδή, η Ελλάδα καλείται να διαπραγματευτεί με εκείνους που αμφισβητούν τα δικαιώματά της, πάνω σε τετελεσμένα που δημιούργησαν σε βάρος της;

Η Τουρκία και η Λιβύη υπέγραψαν ένα μνημόνιο που αγνοεί τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, όπως η Κρήτη, η Κάρπαθος και η Ρόδος. Η Ελλάδα αμφισβητεί τη νομιμότητά του ως αντίθετου προς το Δίκαιο της Θάλασσας. Κι εσείς, αντί να διατυπώσετε σαφή θέση υπέρ του διεθνούς δικαίου, περιορίζεστε σε γενικόλογες εκκλήσεις για διάλογο.

Αυτό το ονομάζετε ουδετερότητα, κύριε Ρούμπιο;

Η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και προσφέρει στρατηγικές διευκολύνσεις ζωτικής σημασίας, με επίκεντρο τη Σούδα στην Κρήτη και την Αλεξανδρούπολη πύλη του κάθετου διαδρόμου προς βοράν. Η Τουρκία, αντίθετα, ακολουθεί συχνά πολιτική που συγκρούεται με αμερικανικές επιλογές. Κι όμως, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να εξισώνει τις δύο πλευρές, όταν διακυβεύονται ελληνικά δικαιώματα.

Δεν σας ζητούμε να υποκαταστήσετε τη διεθνή δικαιοσύνη. Σας ζητούμε να μην εξισώνετε το δίκαιο με τις μονομερείς διεκδικήσεις,δηλαδή το μύμα με το θύτη. Ο διάλογος δεν μπορεί να σημαίνει νομιμοποίηση τετελεσμένων ούτε να μετατρέπει τα δικαιώματα μιας χώρας σε αντικείμενο εκβιαστικής διαπραγμάτευσης.

Και κάτι ακόμη: θα δεχόσασταν οι Ηνωμένες Πολιτείες δύο τρίτες χώρες να συμφωνήσουν αυθαίρετα σε βάρος των δικών σας δικαιωμάτων; Αν όχι, γιατί να θεωρείται αυτό αποδεκτό όταν αφορά την Ελλάδα;

Κύριε Ρούμπιο,

Η Πνύκα δεν προσφέρεται για ωραίους λόγους χωρίς συνέπεια. Εκεί όπου γεννήθηκε η δημοκρατική δημόσια κριτική, τα λόγια κρίνονται από τις πράξεις.

Σας θυμίζει κάτι αυτό, κύριε Ρούμπιο; Ο Σωκράτης δεν χαριζόταν στους ισχυρούς. Τους έθετε ερωτήματα.

Και το ερώτημα σήμερα είναι απλό:

Ήταν η ομιλία σας στην Πνύκα δέσμευση στις αρχές της ελευθερίας και του δικαίου ή απλώς ένας πανηγυρικός λόγος;

Η Ελλάδα δεν ζητεί χάρη. Απαιτεί σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και συνέπεια από τους συμμάχους της.

Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο δεν γίνεται νόμιμο με τη σιωπή των ισχυρών. Και τα ελληνικά δικαιώματα δεν εκχωρούνται με διπλωματικές φιλοφρονήσεις.

Κρίμα, κύριε Ρούμπιο. Με τα λόγια σας στην Πνύκα δημιουργήσατε προσδοκίες. Με τη σημερινή στάση της αμερικανικής διπλωματίας προκαλείτε απογοήτευση.

Ο Σωκράτης από την Πνύκα εξακολουθεί να σας ρωτά: πού βρίσκεται η συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις σας; ( 24/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΚΥΡΙΕ ΡΟΥΜΠΙΟ, Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΝΥΚΑ ΣΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ

Κύριε Ρούμπιο,

Λίγες ημέρες μετά την ομιλία σας στην Πνύκα, όπου τιμήσατε τις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, δήλωσε:

«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων».

Δηλαδή, η Ελλάδα καλείται να διαπραγματευτεί με εκείνους που αμφισβητούν τα δικαιώματά της, πάνω σε τετελεσμένα που δημιούργησαν σε βάρος της;

Η Τουρκία και η Λιβύη υπέγραψαν ένα μνημόνιο που αγνοεί τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, όπως η Κρήτη, η Κάρπαθος και η Ρόδος. Η Ελλάδα αμφισβητεί τη νομιμότητά του ως αντίθετου προς το Δίκαιο της Θάλασσας. Κι εσείς, αντί να διατυπώσετε σαφή θέση υπέρ του διεθνούς δικαίου, περιορίζεστε σε γενικόλογες εκκλήσεις για διάλογο.

Αυτό το ονομάζετε ουδετερότητα, κύριε Ρούμπιο;

Η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και προσφέρει στρατηγικές διευκολύνσεις ζωτικής σημασίας, με επίκεντρο τη Σούδα στην Κρήτη και την Αλεξανδρούπολη πύλη του κάθετου διαδρόμου προς βοράν. Η Τουρκία, αντίθετα, ακολουθεί συχνά πολιτική που συγκρούεται με αμερικανικές επιλογές. Κι όμως, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να εξισώνει τις δύο πλευρές, όταν διακυβεύονται ελληνικά δικαιώματα.

Δεν σας ζητούμε να υποκαταστήσετε τη διεθνή δικαιοσύνη. Σας ζητούμε να μην εξισώνετε το δίκαιο με τις μονομερείς διεκδικήσεις,δηλαδή το μύμα με το θύτη. Ο διάλογος δεν μπορεί να σημαίνει νομιμοποίηση τετελεσμένων ούτε να μετατρέπει τα δικαιώματα μιας χώρας σε αντικείμενο εκβιαστικής διαπραγμάτευσης.

Και κάτι ακόμη: θα δεχόσασταν οι Ηνωμένες Πολιτείες δύο τρίτες χώρες να συμφωνήσουν αυθαίρετα σε βάρος των δικών σας δικαιωμάτων; Αν όχι, γιατί να θεωρείται αυτό αποδεκτό όταν αφορά την Ελλάδα;

Κύριε Ρούμπιο,

Η Πνύκα δεν προσφέρεται για ωραίους λόγους χωρίς συνέπεια. Εκεί όπου γεννήθηκε η δημοκρατική δημόσια κριτική, τα λόγια κρίνονται από τις πράξεις.

Σας θυμίζει κάτι αυτό, κύριε Ρούμπιο; Ο Σωκράτης δεν χαριζόταν στους ισχυρούς. Τους έθετε ερωτήματα.

Και το ερώτημα σήμερα είναι απλό:

Ήταν η ομιλία σας στην Πνύκα δέσμευση στις αρχές της ελευθερίας και του δικαίου ή απλώς ένας πανηγυρικός λόγος;

Η Ελλάδα δεν ζητεί χάρη. Απαιτεί σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και συνέπεια από τους συμμάχους της.

Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο δεν γίνεται νόμιμο με τη σιωπή των ισχυρών. Και τα ελληνικά δικαιώματα δεν εκχωρούνται με διπλωματικές φιλοφρονήσεις.

Κρίμα, κύριε Ρούμπιο. Με τα λόγια σας στην Πνύκα δημιουργήσατε προσδοκίες. Με τη σημερινή στάση της αμερικανικής διπλωματίας προκαλείτε απογοήτευση.

Ο Σωκράτης από την Πνύκα εξακολουθεί να σας ρωτά: πού βρίσκεται η συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις σας; ( 24/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Κύριε Ρούμπιο,

Λίγες ημέρες μετά την ομιλία σας στην Πνύκα, όπου τιμήσατε τις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, δήλωσε:

«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων».

Δηλαδή, η Ελλάδα καλείται να διαπραγματευτεί με εκείνους που αμφισβητούν τα δικαιώματά της, πάνω σε τετελεσμένα που δημιούργησαν σε βάρος της;

Η Τουρκία και η Λιβύη υπέγραψαν ένα μνημόνιο που αγνοεί τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, όπως η Κρήτη, η Κάρπαθος και η Ρόδος. Η Ελλάδα αμφισβητεί τη νομιμότητά του ως αντίθετου προς το Δίκαιο της Θάλασσας. Κι εσείς, αντί να διατυπώσετε σαφή θέση υπέρ του διεθνούς δικαίου, περιορίζεστε σε γενικόλογες εκκλήσεις για διάλογο.

Αυτό το ονομάζετε ουδετερότητα, κύριε Ρούμπιο;

Η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και προσφέρει στρατηγικές διευκολύνσεις ζωτικής σημασίας, με επίκεντρο τη Σούδα στην Κρήτη και την Αλεξανδρούπολη πύλη του κάθετου διαδρόμου προς βοράν. Η Τουρκία, αντίθετα, ακολουθεί συχνά πολιτική που συγκρούεται με αμερικανικές επιλογές. Κι όμως, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να εξισώνει τις δύο πλευρές, όταν διακυβεύονται ελληνικά δικαιώματα.

Δεν σας ζητούμε να υποκαταστήσετε τη διεθνή δικαιοσύνη. Σας ζητούμε να μην εξισώνετε το δίκαιο με τις μονομερείς διεκδικήσεις,δηλαδή το μύμα με το θύτη. Ο διάλογος δεν μπορεί να σημαίνει νομιμοποίηση τετελεσμένων ούτε να μετατρέπει τα δικαιώματα μιας χώρας σε αντικείμενο εκβιαστικής διαπραγμάτευσης.

Και κάτι ακόμη: θα δεχόσασταν οι Ηνωμένες Πολιτείες δύο τρίτες χώρες να συμφωνήσουν αυθαίρετα σε βάρος των δικών σας δικαιωμάτων; Αν όχι, γιατί να θεωρείται αυτό αποδεκτό όταν αφορά την Ελλάδα;

Κύριε Ρούμπιο,

Η Πνύκα δεν προσφέρεται για ωραίους λόγους χωρίς συνέπεια. Εκεί όπου γεννήθηκε η δημοκρατική δημόσια κριτική, τα λόγια κρίνονται από τις πράξεις.

Σας θυμίζει κάτι αυτό, κύριε Ρούμπιο; Ο Σωκράτης δεν χαριζόταν στους ισχυρούς. Τους έθετε ερωτήματα.

Και το ερώτημα σήμερα είναι απλό:

Ήταν η ομιλία σας στην Πνύκα δέσμευση στις αρχές της ελευθερίας και του δικαίου ή απλώς ένας πανηγυρικός λόγος;

Η Ελλάδα δεν ζητεί χάρη. Απαιτεί σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και συνέπεια από τους συμμάχους της.

Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο δεν γίνεται νόμιμο με τη σιωπή των ισχυρών. Και τα ελληνικά δικαιώματα δεν εκχωρούνται με διπλωματικές φιλοφρονήσεις.

Κρίμα, κύριε Ρούμπιο. Με τα λόγια σας στην Πνύκα δημιουργήσατε προσδοκίες. Με τη σημερινή στάση της αμερικανικής διπλωματίας προκαλείτε απογοήτευση.

Ο Σωκράτης από την Πνύκα εξακολουθεί να σας ρωτά: πού βρίσκεται η συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις σας; ( 24/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η νεότερη επιστήμη, αντί να επιδοθεί στην έρευνα του ανθρώπου και στην εμβάθυνση σ’ αυτόν, προκειμένου να τον γνωρίσει καλύτερα και να τον κατανοήσει, ακολουθεί την αντίθετη πορεία. Αντί να τον διαμορφώσει, να τον βελτιώσει συναισθηματικά και πνευματικά και να τον καταστήσει τελειότερο, οι νεότεροι επιστήμονες εγκατέλειψαν τον άνθρωπο στη διάκριση των παθών του, τα οποία, εξ ενστίκτου αλλά και λόγω της φυσικής του ατέλειας, τον επηρεάζουν, τον κατευθύνουν, τον συγκλονίζουν και τον κυβερνούν.

Δεν παραδειγματίστηκαν από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι πρώτοι χάραξαν, με τρόπο αξιοθαύμαστο, τον δρόμο της διερεύνησης των προβλημάτων των ατόμων και των κοινωνιών. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και άλλοι Έλληνες σοφοί της αρχαιότητας.

Η νεότερη επιστήμη αδιαφορεί για τον άνθρωπο, τόσο για την ψυχική του υγεία όσο και για την πνευματική και ηθική του διαπαιδαγώγηση. Τα αποτελέσματα είναι ορατά στον καθένα. Οι κοινωνίες έχουν μεταβληθεί σε ζούγκλες.

Από τα προσωπικά μου βιώματα, ύστερα από σχεδόν έναν αιώνα ζωής, διαπιστώνω ότι η κατάσταση, σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, είναι χειρίστη και δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη που επικρατούσε πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα ουδείς δύναται να γνωρίζει πού θα οδηγήσει η αλματώδης έρευνα σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα υπό την επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αλλά και οι ενεργειακές μεγακρίσεις, η απότομη αύξηση των τιμών και η μείωση της παγκόσμιας παραγωγής εκτιμάται από ειδικούς ότι θα έχουν ολέθριες συνέπειες για τον παγκόσμιο πληθυσμό.

Μήπως, λοιπόν, οι κρίσεις αυτές και οι σχεδόν αναίτιοι πόλεμοι δεν είναι τυχαίοι, αλλά προσχεδιασμένοι με σκοπό τη μείωση του πληθυσμού;

Ο άνθρωπος αποδεικνύεται ένα ανόητο πλάσμα, που αδυνατεί να συμβιώσει αρμονικά, όπως συμβαίνει με όλα τα όντα επί της Γης.

Αλλά και η επιστήμη σήμερα αντιμετωπίζει την τρομερή αλήθεια ότι η Φύση, η Δημιουργία, δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να αποκαλύψει ολόκληρη την αλήθεια και να την εμπιστευθεί στον ανώριμο άνθρωπο.

Ο άνθρωπος, που δημιούργησε αυτό το σπουδαίο επίτευγμα, την Τεχνητή Νοημοσύνη, δεν γνωρίζει ακόμη πώς να τη χρησιμοποιήσει, καθώς φοβάται μήπως αυτή αποδειχθεί αιτία καταστροφής του.

Διότι δεν είναι μόνο τα πυρηνικά όπλα και η μόλυνση του περιβάλλοντος που τον απειλούν, αλλά και τα βιολογικά όπλα, οι κυβερνοεπιθέσεις, οι επιδημίες, οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες και πολλά άλλα.

Ο άνθρωπος, αυτό το ανόητο ον της Δημιουργίας, θεώρησε ότι θα μπορούσε να αποκαλύψει τα μυστικά της και να γίνει θεός. Δεν είναι τυχαίο ότι επαίρεται πως έγινε Υπεράνθρωπος (superman) και πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στον κόσμο, έχοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μέγιστη δύναμη που κρατεί στα χέρια του ο πρόεδρος των ΗΠΑ, κ. Τραμπ.

Το φοβερό είναι ότι, όσο προχωρεί ο άνθρωπος στην έρευνα, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η αδυναμία του να ελέγξει ακόμη και τα δημιουργήματα που έχει επιτύχει έως σήμερα. Και ενώ θα περίμενε κανείς, με τόσο μεγάλη τεχνολογική πρόοδο, να είχαν βελτιωθεί οι συνθήκες διαβίωσής του, παρουσιάζεται τον τελευταίο καιρό ακριβώς το αντίθετο. Συνεχώς προχωρούμε στον κατήφορο και στο χάος.

Καθώς ο άνθρωπος είναι γέννημα της Δημιουργίας, είναι παρανοϊκό να θέλει να συλλάβει τα μυστικά της. Όπως είπε και ο Πίνδαρος: «Μάνα θνητή τον γέννησε».

Ιδού, λοιπόν, το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ανθρωπότητα με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη του τεχνικού και μηχανικού πολιτισμού μας.

Και δεν γνωρίζει πλέον κανείς ποιους πρέπει πρώτα να οικτίρει και να λυπάται: τη νεότερη επιστήμη και τους επιστήμονες, οι οποίοι, εκτραπέντες από τον προορισμό τους, οδήγησαν την ανθρωπότητα στα σημερινά φοβερά αδιέξοδα, ή την ίδια την ανθρωπότητα, η οποία είχε την ατυχία, κατά τους νεότερους χρόνους, να έχει ως πνευματικούς ηγέτες εκείνους που προετοίμασαν τα σημερινά φοβερά αδιέξοδα;

Οι πολιτικοί νάνοι και τα ανδρείκελα της σύγχρονης εξουσίας στερούνται φρονήσεως, ανδρείας, δικαιοσύνης και σωφροσύνης.

Τώρα, μάλιστα, με την Τεχνητή Νοημοσύνη, γεννάται και ο φόβος μήπως αυτή, κάποια στιγμή, στραφεί εναντίον του ανθρώπου, θεωρώντας το ανθρώπινο γένος ανάξιο και ευτελές και θελήσει να το τιμωρήσει.

 «Μέτρον πάντων Άνθρωπος»(Πρωταγόρας)

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον άνθρωπο ως το σημαντικότερο αντικείμενο της φιλοσοφικής αναζήτησης και πίστευαν ότι η πραγματική του αξία δεν βρίσκεται μόνο στη γνώση, στη δύναμη ή στα υλικά επιτεύγματα, αλλά κυρίως στην καλλιέργεια του πνεύματος, στην ηθική τελείωση και στην κατάκτηση της σοφίας.

 (24/10/26

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων

Τότε ήμουν 10 ετών μαθητής της 1^ης τάξεως του οκταταξίου Γυμνασίου της Κυπαρισσίας . Το πρωί χτύπησαν οι σειρήνες και εν ριπή οφθαλμού πέρασε το μήνυμα: «Πολεμο- Πόλεμος » Πήγαμε στο σχολείο και    μας είπαν  να συγκεντρωθούμε στην «Αγία Τριάδα», την εκκλησία στην επάνω πόλη κοντά στο σχολείο μας. Οι καθηγητές μας πήγαν στα κέντρα επιστράτευσης και έμειναν μόνο οι γυναίκες καθηγήτριες και ο διευθυντής. Καθώς θυμάμαι εκείνη την ημέρα δεν κάναμε σχολείο .  Είχαμε μαζευτεί  πολλά παιδιά  στο προαύλιο της εκκλησίας , ενώ γίνονταν και  ομιλίες για τον πόλεμο και την νίκη από διαφόρους . Ξαφνικά ακούμε βόμβο αεροπλάνων να έρχεται από το Ιόνιο πέλαγος και σε λίγο βλέπουμε σμήνη αεροπλάνων να πετάνε σε μεγάλο ύψος προς βορράν  σε σχηματισμούς . Τα θεωρήσαμε Ελληνικά  και  ξεσπάσαμε σε  ζητωκραυγές,  νομίζοντας ότι πάνε να βομβαρδίσουν την Ιταλία,  ενώ όλα έδειχναν ότι ήταν ιταλικά και πετούσαν προς βορράν. Ήταν τόσο ο ενθουσιασμός μας ώστε αν κάποιος ειδήμων μας έλεγε ότι είναι Ιταλικά θα τον γιουχάραμε. Το βράδυ πληροφορηθήκαμε ότι βομβαρδίστηκε η Πάτρα με αρκετούς νεκρούς και μεγάλες καταστροφές. Και να σκεφθείτε ότι στην Πάτρα υπήρχε  Ιταλική κοινότητα και οι Πατρινοί είχαν ισχυρή ιταλική πολιτιστική επίδραση ιδιαίτερα στη μουσική και στη γλώσσα. Μετά από λίγες ημέρες βομβάρδισαν και την Κυπαρισσία με λίγα θύματα. Επειδή στο λιμάνι της  πόλης  είχε εξοκείλει λόγω θαλασσοταραχής  το βαπόρι  «Αγία Ζώνη»   είχε γίνει μόνιμος στόχος της Ιταλικής αεροπορίας, Το σπίτι μας ήταν στην παραλία και κάθε φορά που βομβάρδιζαν οι Ιταλοί  εμείς κρυβόμαστε στον ελαιώνα. Φοβόμαστε την αστοχία των Ιταλών που ποτέ δεν βρήκαν το στόχο  . Αργότερα ,  οι Γερμανοί χτύπησαν  την «Αγία Ζώνη»  με  Στουκας και σχεδόν  την μισοβύθισαν, αλλά έμεινε το κουφάρι της για πολλά χρόνια.  . Παντού επικρατούσε ενθουσιασμός και χαρά λες και είχαμε νικήσει . Οι νέοι έτρεχαν με το χαμόγελο στα χείλη στο σιδηροδρομικό σταθμό προς Καλαμάτα να  καταταγούν  στο 12^ον Σύνταγμα.  Ολες τις ημέρες του πολέμου  το σχολείο της Κυπαρισσίας υπολειτουργούσε λόγω ελλείψεως καθηγητών. Τα νικηφόρα νέα τα μαθαίναμε από τις καμπάνες που χτυπούσαν δαιμονισμένα όταν έπεφτε κάποια πόλη της Βορείου Ηπείρου . Ο πατέρας μου εκδότης της εφημερίδας   ΑΓΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ» έκανε έκτακτη.  έκδοση με τον πόλεμο σε μονόστηλο. Τα     παγκόσμια νέα τα μαθαίναμε από την αθηναϊκή   εφημερίδα «ΑΣΥΡΜΑΤΟΣ» που έπαιρνε ο πατέρας μου  Από την 28^η Οκτωβρίου και μετά χάσαμε την παιδική μας νεότητα και αθωότητα και γίναμε άνδρες .Αντί για παιχνίδι παρακολουθούσαμε με αγωνία τις νικηφόρες  επιχειρήσεις του στρατού μας και αργότερα των Γερμανών και Συμμάχων, Συχνά δεχόμαστε   εξογκωμένες πληροφορίες από φήμες. Και τότε οργίαζε η παραπληροφόρηση και η προπαγάνδα της 5^ης Φάλαγγας   από διάφορα κέντρα  . Και τότε δρούσαν  πράκτορες Ιταλοί και Γερμανοί που έρριχαν τις διαδόσεις  για να κάμψουν το ηθικό μας . Παράλληλα, άρχισαν να σπανίζουν και τα τρόφιμα γιατί πήγαιναν για το στρατό μας στην Αλβανία και άρχισαν να λειτουργούν τα λαικά συσσίτια . Τα λιγοστά αυτοκίνητα είχαν επιταχθεί ακόμη και τα ζώα (άλογα και μουλάρια) και η ζωή μας άρχισε να γίνεται λιτή ,  σκληρή και ανώμαλη . Κρύβαμε τα φώτα με φούμο  και κάναμε συσκότιση και στα τζάμια βάλαμε  ταινίες για την προστασία μας από θραύσματα σε περίπτωση βομβαριρδισμού. Μια ενδόμυχη αγωνία μας κατείχε για την τελική  έκβαση του πολέμου γιατί η Ιταλία ήταν τότε πανίσχυρη και εμείς διαθέταμε  υπεροχή μόνο στην λεβεντιά και στο υψηλό ηθικό μας. Τότε είχαμε πλήρη ΕΝΟΤΗΤΑ και ΣΥΜΠΝΟΙΑ και αυτή μας έσωσε από χειρότερα δεινά. Το πρώτο μας μέλημα ήταν η νίκη του στρατού μας. Τότε δεν φανταζόμαστε πόση παγκόσμια  επίδραση θα είχε στην εξέλιξη του πολέμου . Για μας ήταν ένα φυσιολογικό γεγονός. Τότε  η φυλή μας  ξαναζούσε τις ένδοξες σελίδες των Θερμοπυλών, του Μαραθώνα, της Σαλαμίνας , το Σούλι κλπ  όπου οι ολίγοι και ελεύθεροι στο φρόνημα δεν μετρήσαμε τους πολυάριθμους  εχθρούς και τους αριθμούς των όπλων   και οι γονείς και τα μεταλύτερα αδέλφια μας είπαν το    ΟΧΙ στον   εισβολέα , έστω και αν οι αριθμοί ήταν για μας λίαν δυσμενείς .

.Έτσι  βίωσα τις πρώτες ώρες και  ημέρες το  Κοσμοϊστορικό ΟΧΙ  (28 Οκτωβρίου 2024)

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων

Τότε ήμουν 10 ετών μαθητής της 1^ης τάξεως του οκταταξίου Γυμνασίου της Κυπαρισσίας . Το πρωί χτύπησαν οι σειρήνες και εν ριπή οφθαλμού πέρασε το μήνυμα: «Πολεμο- Πόλεμος » Πήγαμε στο σχολείο και    μας είπαν  να συγκεντρωθούμε στην «Αγία Τριάδα», την εκκλησία στην επάνω πόλη κοντά στο σχολείο μας. Οι καθηγητές μας πήγαν στα κέντρα επιστράτευσης και έμειναν μόνο οι γυναίκες καθηγήτριες και ο διευθυντής. Καθώς θυμάμαι εκείνη την ημέρα δεν κάναμε σχολείο .  Είχαμε μαζευτεί  πολλά παιδιά  στο προαύλιο της εκκλησίας , ενώ γίνονταν και  ομιλίες για τον πόλεμο και την νίκη από διαφόρους . Ξαφνικά ακούμε βόμβο αεροπλάνων να έρχεται από το Ιόνιο πέλαγος και σε λίγο βλέπουμε σμήνη αεροπλάνων να πετάνε σε μεγάλο ύψος προς βορράν  σε σχηματισμούς . Τα θεωρήσαμε Ελληνικά  και  ξεσπάσαμε σε  ζητωκραυγές,  νομίζοντας ότι πάνε να βομβαρδίσουν την Ιταλία,  ενώ όλα έδειχναν ότι ήταν ιταλικά και πετούσαν προς βορράν. Ήταν τόσο ο ενθουσιασμός μας ώστε αν κάποιος ειδήμων μας έλεγε ότι είναι Ιταλικά θα τον γιουχάραμε. Το βράδυ πληροφορηθήκαμε ότι βομβαρδίστηκε η Πάτρα με αρκετούς νεκρούς και μεγάλες καταστροφές. Και να σκεφθείτε ότι στην Πάτρα υπήρχε  Ιταλική κοινότητα και οι Πατρινοί είχαν ισχυρή ιταλική πολιτιστική επίδραση ιδιαίτερα στη μουσική και στη γλώσσα. Μετά από λίγες ημέρες βομβάρδισαν και την Κυπαρισσία με λίγα θύματα. Επειδή στο λιμάνι της  πόλης  είχε εξοκείλει λόγω θαλασσοταραχής  το βαπόρι  «Αγία Ζώνη»   είχε γίνει μόνιμος στόχος της Ιταλικής αεροπορίας, Το σπίτι μας ήταν στην παραλία και κάθε φορά που βομβάρδιζαν οι Ιταλοί  εμείς κρυβόμαστε στον ελαιώνα. Φοβόμαστε την αστοχία των Ιταλών που ποτέ δεν βρήκαν το στόχο  . Αργότερα ,  οι Γερμανοί χτύπησαν  την «Αγία Ζώνη»  με  Στουκας και σχεδόν  την μισοβύθισαν, αλλά έμεινε το κουφάρι της για πολλά χρόνια.  . Παντού επικρατούσε ενθουσιασμός και χαρά λες και είχαμε νικήσει . Οι νέοι έτρεχαν με το χαμόγελο στα χείλη στο σιδηροδρομικό σταθμό προς Καλαμάτα να  καταταγούν  στο 12^ον Σύνταγμα.  Ολες τις ημέρες του πολέμου  το σχολείο της Κυπαρισσίας υπολειτουργούσε λόγω ελλείψεως καθηγητών. Τα νικηφόρα νέα τα μαθαίναμε από τις καμπάνες που χτυπούσαν δαιμονισμένα όταν έπεφτε κάποια πόλη της Βορείου Ηπείρου . Ο πατέρας μου εκδότης της εφημερίδας   ΑΓΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ» έκανε έκτακτη.  έκδοση με τον πόλεμο σε μονόστηλο. Τα     παγκόσμια νέα τα μαθαίναμε από την αθηναϊκή   εφημερίδα «ΑΣΥΡΜΑΤΟΣ» που έπαιρνε ο πατέρας μου  Από την 28^η Οκτωβρίου και μετά χάσαμε την παιδική μας νεότητα και αθωότητα και γίναμε άνδρες .Αντί για παιχνίδι παρακολουθούσαμε με αγωνία τις νικηφόρες  επιχειρήσεις του στρατού μας και αργότερα των Γερμανών και Συμμάχων, Συχνά δεχόμαστε   εξογκωμένες πληροφορίες από φήμες. Και τότε οργίαζε η παραπληροφόρηση και η προπαγάνδα της 5^ης Φάλαγγας   από διάφορα κέντρα  . Και τότε δρούσαν  πράκτορες Ιταλοί και Γερμανοί που έρριχαν τις διαδόσεις  για να κάμψουν το ηθικό μας . Παράλληλα, άρχισαν να σπανίζουν και τα τρόφιμα γιατί πήγαιναν για το στρατό μας στην Αλβανία και άρχισαν να λειτουργούν τα λαικά συσσίτια . Τα λιγοστά αυτοκίνητα είχαν επιταχθεί ακόμη και τα ζώα (άλογα και μουλάρια) και η ζωή μας άρχισε να γίνεται λιτή ,  σκληρή και ανώμαλη . Κρύβαμε τα φώτα με φούμο  και κάναμε συσκότιση και στα τζάμια βάλαμε  ταινίες για την προστασία μας από θραύσματα σε περίπτωση βομβαριρδισμού. Μια ενδόμυχη αγωνία μας κατείχε για την τελική  έκβαση του πολέμου γιατί η Ιταλία ήταν τότε πανίσχυρη και εμείς διαθέταμε  υπεροχή μόνο στην λεβεντιά και στο υψηλό ηθικό μας. Τότε είχαμε πλήρη ΕΝΟΤΗΤΑ και ΣΥΜΠΝΟΙΑ και αυτή μας έσωσε από χειρότερα δεινά. Το πρώτο μας μέλημα ήταν η νίκη του στρατού μας. Τότε δεν φανταζόμαστε πόση παγκόσμια  επίδραση θα είχε στην εξέλιξη του πολέμου . Για μας ήταν ένα φυσιολογικό γεγονός. Τότε  η φυλή μας  ξαναζούσε τις ένδοξες σελίδες των Θερμοπυλών, του Μαραθώνα, της Σαλαμίνας , το Σούλι κλπ  όπου οι ολίγοι και ελεύθεροι στο φρόνημα δεν μετρήσαμε τους πολυάριθμους  εχθρούς και τους αριθμούς των όπλων   και οι γονείς και τα μεταλύτερα αδέλφια μας είπαν το    ΟΧΙ στον   εισβολέα , έστω και αν οι αριθμοί ήταν για μας λίαν δυσμενείς .

.Έτσι  βίωσα τις πρώτες ώρες και  ημέρες το  Κοσμοϊστορικό ΟΧΙ  (28 Οκτωβρίου 2024)

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

5. In the Greek Language

The Greek language has been fragmented into numerous forms: Homeric Greek, Ancient Greek, Byzantine Greek, Katharevousa (the purist form of Modern Greek), Demotic Greek, the so-called “Malliari” (an extreme form of Demotic Greek), and, finally, the present-day linguistic form established by the authorities under the government of Konstantinos Karamanlis.

Although the Greek language is one and indivisible throughout its historical evolution, with words and expressions being added according to the needs of each era without necessarily abolishing earlier linguistic traditions, today the use of words and expressions from previous periods is being restricted through relevant regulations. This restriction has even been incorporated into language-checking software. In essence, this amounts to a form of “censorship,” which the author considers particularly harmful. Furthermore, the meanings of words have been altered to such an extent that people can no longer understand one another.

6. In Ideologies

The fragmentation of ideologies and their separation from one another have reached such a degree that one ideology is prevented from incorporating elements of another. As a result, within Marxist ideological frameworks, it was considered a crime for someone to express ideas that also contained elements derived from spiritual or philosophical ideologies.

7. In Human Thought and Perception

This excessive fragmentation has affected the brain and the thinking of modern human beings, rendering them incapable of grasping problems in their entirety, as the wise men of antiquity once did.

Such fragmentation can be observed in all human activities. The most characteristic example is environmental protection, an area in which humanity has failed to a considerable extent. On the one hand, people attempt to preserve the environment; on the other, they destroy it through some other, supposedly independent activity.

8. In the Economy and International Relations

An undeclared war is raging within the economy between the various social classes. These classes are clearly separated and entrenched, among other things, through state and community subsidies. Thus, when farmers go on strike by blocking roads, they harm other productive sectors. When transport workers strike, farmers are affected, along with other sectors such as tourism, and so on.

The various social classes, often encouraged by trade unionism, evidently struggle to defend and increase their own interests, yet ultimately end up harming one another. In this way, the pursuit of particular interests turns into a mutually undermining struggle, with consequences for society as a whole.

A similar undeclared war is also being waged between states, even in peacetime, with economic interests at its center.

This war is waged at the expense of weaker states, particularly when they resist the will of powerful nations seeking to plunder their wealth and resources. Indeed, the powerful do not hesitate to undermine even the broader interests of humanity, as demonstrated by the current crisis surrounding the Strait of Hormuz.

If states could cooperate for their mutual benefit, the world would be better, more humane and, above all, more peaceful.

THE FRAGMENTATION AND DIVISION OF SOCIETIES AND STATES DO NOT OCCUR BY CHANCE

Their purpose is to make the subjugation of peoples easier. This is the age-old doctrine of “divide and rule.”

When a people are united, no force can defeat them. Conversely, when they are divided, they become easy prey, even for forces inferior in strength.

That is why leaders and the global system of power keep peoples fearful, fragmented and, above all, uneducated.

EPILOGUE

The deepest cause of humanity’s decline lies in the loss of unity in thought, knowledge and moral values. The more human beings fragment knowledge, divide societies and subordinate morality to self-interest, the further they drift away from true civilization.

Scientific and technological progress, without spiritual cultivation and moral awareness, is no guarantee of advancement; instead, it can become a force of self-destruction.

Humanity will not be saved by greater power, but by greater wisdom; not by division, but by unity; not by domination over Nature, but by respect for life and Creation. This is the great challenge of our age and humanity’s ultimate responsibility toward future generations.

Image generated 1 (22 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Website: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

5. Στην Ελληνική Γλώσσα

Η Ελληνική Γλώσσα έχει πολυδιασπαστεί σε Ομηρική, Αρχαία, Βυζαντινή, Καθαρεύουσα, Δημοτική, «μαλλιαρή» και, τέλος, στη σημερινή γλωσσική μορφή που καθόρισαν οι αρμόδιοι της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ενώ η Ελληνική Γλώσσα είναι μία και ενιαία στη διαχρονία της, με λέξεις και εκφράσεις να προστίθενται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε εποχής, χωρίς να καταργείται κατ’ ανάγκην η προγενέστερη γλωσσική παράδοση, σήμερα, με σχετικές ρυθμίσεις, περιορίζεται η χρήση λέξεων και εκφράσεων προηγούμενων εποχών. Αυτός ο περιορισμός έχει ενσωματωθεί ακόμη και στις μηχανές γλωσσικού ελέγχου. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια μορφή «λογοκρισίας», την οποία ο συγγραφέας θεωρεί ιδιαίτερα επιζήμια.

6. Στις Ιδεολογίες

Παρατηρείται κατακερματισμός των ιδεολογιών και διαχωρισμός τους με τέτοιον τρόπο, ώστε η μία να μην επικαλύπτεται από στοιχεία της άλλης. Ως αποτέλεσμα, στο πλαίσιο των μαρξιστικών ιδεολογιών θεωρούνταν έγκλημα να εκφράσει κάποιος και στοιχεία που προέρχονταν από τις πνευματικές ιδεολογίες.

7. Στην ανθρώπινη σκέψη και αντίληψη

Αυτός ο πολυτεμαχισμός επηρέασε τον εγκέφαλο και τη σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, καθιστώντας τον ανίκανο να συλλαμβάνει τα προβλήματα στην ολότητά τους, όπως έκαναν οι αρχαίοι σοφοί.

Ο πολυτεμαχισμός αυτός παρατηρείται σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η προστασία του περιβάλλοντος, στον τομέα της οποίας ο άνθρωπος έχει αποτύχει σε μεγάλο βαθμό, διότι, ενώ από τη μία πλευρά προσπαθεί να το διαφυλάξει, από την άλλη το καταστρέφει μέσω κάποιας άλλης, ανεξάρτητης λειτουργίας.

8/ Στην οικονομία σοβεί ένας ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Οι τάξεις αυτές είναι σαφώς διαχωρισμένες και περιχαρακωμένες, μεταξύ άλλων, μέσω κρατικών και κοινοτικών ενισχύσεων. Έτσι, όταν οι αγρότες απεργούν κλείνοντας τους δρόμους, πλήττουν άλλες παραγωγικές τάξεις. Όταν απεργούν οι μεταφορείς, πλήττονται οι αγρότες, καθώς και άλλοι κλάδοι, όπως ο τουρισμός, και ούτω καθεξής.

Οι διάφορες κοινωνικές τάξεις, συχνά με την υποκίνηση του συνδικαλισμού, ενώ αγωνίζονται προφανώς για την προάσπιση και την αύξηση των συμφερόντων τους, τελικά καταλήγουν να ζημιώνουν η μία την άλλη. Έτσι, η διεκδίκηση επιμέρους συμφερόντων μετατρέπεται σε έναν αλληλοϋπονομευτικό αγώνα, με συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας.

Ανάλογος ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται και μεταξύ των κρατών, ακόμη και σε καιρό ειρήνης, με επίκεντρο τα οικονομικά συμφέροντα.

Ο πόλεμος αυτός αποβαίνει σε βάρος των αδύναμων κρατών, ιδίως όταν αυτά αντιστέκονται στη θέληση των ισχυρών, οι οποίοι επιδιώκουν να λεηλατήσουν τον πλούτο και τους πόρους τους. Μάλιστα, οι ισχυροί δεν διστάζουν να πλήξουν ακόμη και τα γενικότερα συμφέροντα της ανθρωπότητας, όπως καταδεικνύει η σημερινή κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.

Αν μπορούσαν τα κράτη να συνεργαστούν προς αμοιβαίο όφελος ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, ανθρωπινότερος και προ παντός ειρηνικός

Ο ΚΑΤΑΤΕΜΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΩΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΥΧΑΙΑ

Αυτός αποσκοπεί στην ευκολότερη καθυπόταξη των λαών. Είναι το παμπάλαιο δόγμα του «διαίρει και βασίλευε».

Όταν ο λαός είναι ενωμένος, τότε καμία δύναμη δεν μπορεί να τον καταβάλει. Αντίθετα, όταν είναι διχασμένος, γίνεται εύκολη λεία ακόμη και για δυνάμεις κατώτερες σε ισχύ.

Γι’ αυτό οι ηγέτες και το παγκόσμιο εξουσιαστικό σύστημα κρατούν τους λαούς φοβισμένους, κατακερματισμένους και, προπαντός, αμόρφωτους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η βαθύτερη αιτία της κατάπτωσης της ανθρωπότητας βρίσκεται στην απώλεια της ενότητας της σκέψης, της γνώσης και των ηθικών αξιών. Όσο ο άνθρωπος κατακερματίζει τη γνώση, διχάζει τις κοινωνίες και υποτάσσει την ηθική στο συμφέρον, τόσο απομακρύνεται από τον πραγματικό πολιτισμό. Η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος, χωρίς πνευματική καλλιέργεια και ηθική συνείδηση, δεν αποτελεί εγγύηση προόδου, αλλά μπορεί να γίνει δύναμη αυτοκαταστροφής. Η ανθρωπότητα δεν θα σωθεί με περισσότερη δύναμη, αλλά με περισσότερη σοφία· όχι με τη διαίρεση, αλλά με την ενότητα· όχι με την κυριαρχία πάνω στη Φύση, αλλά με τον σεβασμό προς τη ζωή και τη Δημιουργία. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας και η ύστατη ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στις επόμενες γενιές.

  (22/10/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

People who still uphold their moral values and believe in Humanism and in the spirit taught by the wise men of ancient Greece now realize that the abnormalities and upheavals shaking our age are the tragic consequences of humanity’s intellectual and moral deviation and decline.

Our leaders have set aside the theoretical sciences, which aim at the intellectual and moral elevation of the individual. Instead, since the late eighteenth century, when materialistic theories began to prevail, they have turned their attention toward the study of the natural sciences.

This shift was bound to lead to the consequences we are experiencing today: the degradation of humanity’s values and morals and its downward slide toward chaos.

Through their research, natural scientists sought to explain the mystery of our origin and existence. At the same time, they developed the conviction that human beings are capable of subjecting both Nature and Creation to their will.

Because science had indeed succeeded in explaining numerous natural phenomena, scientists believed—or even imagined—that it would also be possible to master the power that brings these phenomena into being, namely, Creation itself. In their naivety, however, they had failed to recognize—as subsequently became evident—that there are phenomena unknown to humanity, which people cannot yet even imagine, and which intervene in the overall functioning of Creation. These unknown phenomena, along with others that humanity has not yet explained, frequently exert a decisive influence and prove human assumptions wrong.

Such excessive beliefs in humanity’s dominion over Nature contributed to the spread and strengthening of materialistic theories and, by extension, socialist theories.

This, in turn, contributed to the unrestrained behavior of individuals under the influence of these theories, which led them to regard themselves as superhuman.

Materialistic theories fostered a pathological egocentrism among individuals, with tragic consequences: the disintegration of social unity, the incomprehensible and extremely bitter class struggles they engendered, and the contempt for human life, which is Nature’s greatest gift.

The fragmentation of society created hostility and discord among people and an unquenchable hatred of one group toward another. A divided society, however, cannot produce either the greatest possible material output or the harmony required for the overall cultural advancement of society as a whole.

Today, individuals are deprived of the truth that could lead them to a world of prosperity and happiness, and they struggle alone to achieve these goals. Yet a glance at Nature is enough to show us that living beings belonging to the same group strive together, united in their efforts to secure food, safety, and reproduction.

A systematic form of superficial and incomplete knowledge perpetuates the destructive state of humanity today, with the result that a few prosper while the many suffer. Even those who prosper, however, live in fear for their own lives and for the preservation of their wealth indefinitely and without disruption in the future.

Another characteristic of our age is the fragmentation of knowledge and science. This has led humanity into the dreadful and distressing predicament in which it finds itself today.

Mechanical and technocratic civilization is itself fragmented, with the result that each field is unable to grasp the full range of consequences arising from technological civilization. Thus, each field advances independently and often recklessly, showing indifference to the fate of the environment and even to humanity’s very existence.

This fragmentation is repeated at every level of life, as the following examples illustrate:

1. In Science

With the creation of countless specializations, even within the same field of study, fragmentation has reached such an extent that an ophthalmologist may be unable to treat every eye condition without possessing the relevant subspecialty.

2. In History

By dividing History into Prehistory, Archaeology, and Modern History, and by further subdividing each of these into separate specializations, it is as though different historical periods were being treated as the works of different peoples rather than as stages in their own evolution.

3. In Geography

The Earth has been carved up not according to ethnic identity, but like a piece of baklava, to serve the interests of the great powers. A glaring example of this absurdity is the Turkish-Libyan Memorandum of Understanding, which, according to the author, disregarded Crete and the Greek islands of the southeastern Aegean, without eliciting the necessary response.

4. In the Governance of the State

The will of the people has been fragmented through the creation of numerous political parties lacking principles and values. The result is a perpetual internal “civil war” among the various factions, which leads to the State’s inability to act effectively or even to the complete neutralization of its power.

Moreover, people are deprived of Direct Democracy, which, with the assistance of modern technology, could today enable citizens to express their views directly on all matters. Nevertheless, the medieval British system of “Representative Democracy” continues to be maintained.

As far as Greece is concerned, the party-political system constitutes an obstacle that keeps our country lagging behind other developed Western nations.

(21 October 2026)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author — Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org