του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες διαφόρων συγγραφέων, αλλά και με ευρήματα τα οποία έχουν κατά καιρούς αποδοθεί σε προγενέστερες επαφές μεταξύ του Παλαιού και του Νέου Κόσμου, διατυπώθηκε η άποψη ότι Έλληνες θαλασσοπόροι, ήδη από την προϊστορική εποχή, ενδέχεται να είχαν φθάσει στις ακτές της Αμερικής και να είχαν εγκαταστήσει αποικίες ή εμπορικούς σταθμούς σε διάφορες περιοχές.

Οι σχετικές θεωρίες τοποθετούν τέτοιες υποθετικές εγκαταστάσεις στον Καναδά, στη Φλόριδα και στην κάτω κοιλάδα του Μισισιπή, καθώς και στη Νότια Αμερική, στη Βενεζουέλα, στη Βραζιλία, στη Βολιβία και στην περιοχή του Αμαζονίου. Κατά τους μεταγενέστερους αιώνες, σύμφωνα με τις ίδιες απόψεις, οι θαλασσοπόροι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν προχωρήσει προς τις ακτές του Ειρηνικού, στο Περού, και από  εκεί προς τα νησιά του Νότιου Ειρηνικού.

Στην κατεύθυνση αυτή έχουν κατά καιρούς συσχετισθεί αρχαία ευρήματα και παραδόσεις της Νήσου του Πάσχα, καθώς και αναφορές σε λευκούς ανθρώπους που, σύμφωνα με ορισμένες τοπικές παραδόσεις, είχαν φθάσει στις περιοχές αυτές. Τους ανθρώπους αυτούς ορισμένοι ερευνητές και συγγραφείς έχουν θεωρήσει προγόνους των μεταγενέστερων κατοίκων. Σχετικές αναφορές περιλαμβάνονται και στο έργο του Σαρλ Μπερλίτζ Μυστήρια από Ξεχασμένους Κόσμους (σελ. 175 κ.ε.).

Οι Αιγαίοι οι πρώτοι ναυτικοί

Είναι γεγονός ότι ήδη από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. οι πολιτισμοί του Αιγαίου είχαν αναπτύξει σημαντικές ναυτικές ικανότητες. Ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης και, αργότερα, ο Μυκηναϊκός πολιτισμός των Αχαιών ανέπτυξαν αξιόλογη ναυτική τεχνογνωσία και πραγματοποίησαν εκτεταμένες θαλάσσιες μετακινήσεις και εμπορικές επαφές στην ανατολική Μεσόγειο.

Από την άλλη πλευρά, η παράδοση διασώζει μεγάλες ναυτικές εκστρατείες, όπως την Αργοναυτική Εκστρατεία προς την Κολχίδα και την εκστρατεία των Αχαιών εναντίον της Τροίας. Οι παραδόσεις αυτές μαρτυρούν ασφαλώς τη μεγάλη σημασία που είχε η θάλασσα στη μυθολογική και πολιτισμική συνείδηση των αρχαίων Ελλήνων. Η σύνδεσή τους, όμως, με την αμερικανική ήπειρο αποτελεί ζήτημα ερμηνείας και όχι ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός.

Οι Έλληνες ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο

Παράλληλα, έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι αρχαίες ελληνικές φυλές δεν κινήθηκαν μόνον προς τη Δύση, αλλά και προς την Ανατολή. Στην περιοχή της βόρειας Ιαπωνίας, για παράδειγμα, διατηρήθηκε μέχρι τους νεότερους χρόνους ο πληθυσμός των Αϊνού, για τους οποίους έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με την καταγωγή τους. Ανάλογες αναφορές για πληθυσμούς που περιγράφονται ως «λευκοί» σε απομακρυσμένες περιοχές της Ασίας και του Ειρηνικού απαντούν και σε παλαιότερα ταξιδιωτικά και λαογραφικά έργα.

Παντού εγκατέλειψαν δείγματα του Πολιτισμού τους

Ο εξερευνητής και πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού Γεράσιμος Κολαΐτης αναφέρει, μεταξύ άλλων, σχετικές παραδόσεις για τις Φιλιππίνες, καθώς και για έναν μικρό νησιωτικό τόπο του Ινδικού Ωκεανού, ο οποίος αναφέρεται επίσης στο προαναφερθέν έργο του Μπερλίτζ.

Ανάλογες θεωρίες έχουν διατυπωθεί και για τις Κανάριες Νήσους, όπου έχουν αναζητηθεί ίχνη αρχαίων πολιτισμικών επιρροών και έχουν συνδεθεί ορισμένες παραδόσεις με την πανάρχαια παράδοση της Ατλαντίδας, την οποία γνωρίζουμε κυρίως από τους διαλόγους του Πλάτωνα, Τίμαιο και Κριτία.

Η Τέχνη μαρτυρά την Αλήθεια

Έχουν επίσης επισημανθεί ορισμένες ομοιότητες ανάμεσα σε αρχαία έργα τέχνης και αρχιτεκτονικά στοιχεία των πολιτισμών της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής —Μάγια, Αζτέκων και Ίνκας— και σε γνωστά διακοσμητικά ή αρχιτεκτονικά μοτίβα του αιγαιακού κόσμου. Μεταξύ αυτών έχει αναφερθεί και η παρουσία μοτίβων που θυμίζουν τον ελληνικό μαίανδρο.

Παρόμοιες συγκρίσεις έχουν επιχειρηθεί και στο γλωσσικό πεδίο. Ορισμένοι συγγραφείς έχουν επισημάνει υποτιθέμενες ομοιότητες ανάμεσα σε λέξεις των Μάγια, των Μαορί, της Κετσούα και άλλων γλωσσών του Ειρηνικού με ελληνικές λέξεις. Ωστόσο, οι γλωσσικές ομοιότητες αυτού του είδους δεν αποτελούν από μόνες τους απόδειξη κοινής καταγωγής ή αρχαίας ελληνικής παρουσίας, καθώς απαιτείται συστηματική συγκριτική γλωσσολογική τεκμηρίωση.

 Η περίφημη πινακίδα του Γκλοζέλ

Η υπόθεση της πανάρχαιας ελληνικής παρουσίας δεν περιορίζεται στην Αμερική. Στην αρχαία ελληνική παράδοση συναντούμε επίσης αναφορές στις εκστρατείες του Ηρακλή προς τη Δύση και στη Γαλατία, καθώς και στις επαφές του ελληνικού κόσμου με μακρινούς λαούς της Δυτικής Ευρώπης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίφημη πινακίδα του Γκλοζέλ στη Γαλλία, η αυθεντικότητα της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονης επιστημονικής αντιπαράθεσης. Ορισμένοι ερευνητές την έχουν θεωρήσει αρχαιότατο εύρημα, ενώ άλλοι έχουν αμφισβητήσει την αυθεντικότητά της. Επομένως, η πινακίδα παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς επιφύλαξη ως απόδειξη αρχαίας ελληνικής εγκατάστασης στη Γαλλία.

Στο πλαίσιο ορισμένων ερμηνειών της Ορφικής παράδοσης, η πινακίδα έχει συσχετισθεί με την αρχαία ελληνική μυθολογία και τις εκστρατείες του Ηρακλή προς τη Δύση. Κατά την ίδια συλλογιστική, έχει διατυπωθεί ακόμη και η υπόθεση ότι οι Βάσκοι θα μπορούσαν να σχετίζονται με επιμειξία αρχαίων πληθυσμών της περιοχής με ομάδες που συνδέονται μυθολογικά με τις εκστρατείες του Ηρακλή. Πρόκειται, ωστόσο, για υπόθεση που δεν αποτελεί αποδεκτό ιστορικό συμπέρασμα.

Πώς  μπορούσαν να διασχίσουν οι αρχαίοι τον Ατλαντικό;

Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: πώς θα μπορούσαν οι αρχαίοι θαλασσοπόροι να διασχίσουν τον Ατλαντικό και ακόμη και τον Ειρηνικό Ωκεανό, χωρίς τις τεχνολογικές δυνατότητες της σύγχρονης εποχής;

Η απάντηση δεν είναι κατ’ ανάγκην αδύνατη από ναυτική άποψη. Στη νεότερη εποχή, θαλασσοπόροι κατόρθωσαν να διασχίσουν μεγάλους ωκεανούς με μικρά πλοιάρια, χωρίς μηχανική πρόωση, αποδεικνύοντας ότι η ανθρώπινη ναυσιπλοΐα μπορεί να πραγματοποιήσει εξαιρετικά μακρινά ταξίδια ακόμη και με περιορισμένα τεχνολογικά μέσα.

Οι αρχαίοι Έλληνες διέθεταν σημαντική ναυτική εμπειρία και ανέπτυξαν γνώσεις αστρονομίας, οι οποίες μπορούσαν να χρησιμεύσουν τόσο στον προσανατολισμό όσο και στη μέτρηση του χρόνου και των εποχών. Η ναυτική τους παράδοση, επομένως, υπήρξε αναμφισβήτητα σημαντικό επίτευγμα του αρχαίου κόσμου.

Οι λαοί του ευρωπαϊκού Βορρά εμφανίζονται ως σημαντικοί υπερπόντιοι θαλασσοπόροι αρκετούς αιώνες αργότερα. Οι Βίκινγκς, ειδικότερα, έφθασαν στη Βόρεια Αμερική γύρω στο 1000 μ.Χ., γεγονός που έχει πλέον τεκμηριωθεί αρχαιολογικά

. ( 28/9/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog:http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

— by Major General (Ret.) K. Ch. Konstantinidis.

 If one were to define loquacity, one might call it an incontinence of speech—a veritable “diarrhea of ​​words.” The chatterbox is the sort of person who, upon meeting anyone, will respond to whatever is said by claiming ignorance of the matter himself—while asserting that *he* knows everything and that the other person will learn if only they listen to him. And if the other person attempts to reply, he cuts them off, saying: “Don’t forget what you wanted to say,” or “I’m glad you reminded me,” or “It’s good for someone to speak up now and then,” or “I left that out,” or “You grasped the subject quickly,” or “Be careful whether you agree with me.” He finds such pretexts to ensure that the person he has encountered never gets a chance to catch their breath. Having exhausted individuals one by one, he is even capable of putting to flight an entire group of people who had gathered to attend to their own affairs. He even intrudes upon schools and wrestling arenas, disrupting the children’s lessons by talking incessantly to the instructors and teachers. If people say they need to leave, he is capable of walking them all the way home. If asked to recount what happened at the Assembly, he does not stop there; instead, he goes on to describe the orators’ debate during the archonship of Aristophon,¹ or the battle against the Lacedaemonians under Lysander,² or even a speech he himself delivered to great acclaim. And as he tells these stories, he interjects criticisms of the crowd, causing his listeners to either forget what he is saying, grow drowsy, or simply walk away in the middle of it all. When serving as a judge alongside others, he prevents them from deliberating; at the theater, he blocks the view of the spectators around him. When dining with others, he won’t let them eat, claiming that it is hard for a chatterbox to stay silent—that his tongue slips as if moving through water and he simply cannot stop, even though he appears more talkative than the very swallows. Yet he bears it good-naturedly when teased—even by his own children, who, when they want to fall asleep, say to him: “Daddy, tell us something so we can drift off.” COMMENTARY

1. The verbal clash between the orators: This refers to the famous trial “On the Crown” (*Peri Stephanou*), which took place during the archonship of Antiphon.

2. The change of the democratic regime: This refers to the shift from democracy to oligarchy—specifically, the establishment of the Thirty Tyrants in Athens in 404 BC, following the demand of the Spartan general Lysander.

 3. The modern “chatterbox”: Today, the Internet could be viewed as the “chatterbox”; like an incessant torrent, it conveys information day and night without pause. Modern individuals are bombarded daily with a vast volume of information—often contradictory or even false—to such an extent that they frequently find themselves unable to form a comprehensive picture or make a calm, well-founded decision.

4. The Laconians and the value of silence. At the opposite end of the spectrum from the chatterbox stand the Laconians, who taught their children that “silence is better than speaking”—meaning that remaining silent is preferable to talking, provided, of course, that one has nothing important to say. From this attitude stems the famous phrase: “To be Laconian is to philosophize.” Economy of speech does not imply a poverty of thought; on the contrary, silence often signifies self-restraint, wisdom, and respect for one’s interlocutor.

 5. Pythagoras and silence. In his renowned school, Pythagoras upheld a fundamental principle: “Observe – Listen – Be silent.” Silence was not merely the absence of speech; it was a stage of apprenticeship: first you observe, then you listen, and only when you have understood do you speak.

 6. The semiotics of power. Leaders, kings, and powerful figures often employ semiotics. Without always resorting to words, they can convey their stance or intention through a gesture, a glance, or a simple nod. In the age of imagery we live in, many concepts are expressed through symbols (such as traffic signs, digital indicators, and abbreviations) to minimize the use of written language. Some of these are ambiguous—much like the oracles of the Pythia—leaving room for varying interpretations.

7. Discourse and modern politics: Instead of engaging in dialogue and attempting to persuade through reasoned argument, today’s politicians often clash—sometimes even resorting to insults—whether in Parliament or on television. When such confrontations escalate excessively, it can even lead to physical altercations within Parliament, unfolding before a public that gets a free front-row seat to a real-life wrestling match—a phenomenon not unknown in other countries, such as Turkey.

8. From words to deeds: Most people limit themselves to mere talk. Only a small number possess the gift, determination, and practical mindset to translate words into action and innovation. For the true value of one’s words is measured not by how much one speaks, but by whether one can put those words into practice.

 9. Does this remind us of anything?

And, truly, does this chatterbox remind us of anyone from modern times?

Someone who says one thing and then another, who contradicts himself, who speaks incessantly and makes grand promises, yet often struggles to turn words into deeds?

Perhaps, after all, from Theophrastus’s day to the present, human nature hasn’t changed all that much.

The mediums, venues, and methods of communication have changed; yet verbosity, the urge to always have the last word, and the difficulty of truly listening to others remain enduring human traits.

10. And now, how will we communicate with AI?

Will we be able to control it, or will our own creation ultimately destroy and devour us? (26/9/26)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org…

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η πολυλογία, αν ήθελε κανείς να την ορίσει, θα έλεγε ότι είναι η ακράτεια του λόγου — μια πραγματική «λογοδιάρροια». Ο δε πολυλογάς είναι τέτοιος, ώστε σε όποιον τύχει να συναντήσει, ό,τι κι αν του πει, θα απαντήσει πως δεν ξέρει τίποτε, πως ο ίδιος γνωρίζει τα πάντα και πως, αν τον ακούσει, θα μάθει.

Κι αν ο άλλος πάει να αποκριθεί, τον σταματά λέγοντας:

«Μην ξεχάσεις αυτό που θέλεις να πεις»,

ή:

«Καλά που μου το θύμισες»,

ή:

«Είναι χρήσιμο να μιλά πού και πού κάποιος»,

ή:

«Αυτό το παρέλειψα»,

ή:

«Γρήγορα κατάλαβες το θέμα»,

ή:

«Πρόσεχε αν θα συμφωνήσεις μαζί μου».

Και βρίσκει παρόμοιες αφορμές, ώστε αυτός που έτυχε να τον συναντήσει να μην προλάβει να πάρει ανάσα. Κι αφού εξαντλήσει τον καθένα χωριστά, είναι ικανός ακόμη και μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων, που συγκεντρώθηκαν για τις υποθέσεις τους, να την κάνει να τραπεί σε φυγή.

Μπαίνει ακόμη και στα σχολεία και στις παλαίστρες και εμποδίζει τα μαθήματα των παιδιών, μιλώντας ακατάπαυστα στους γυμναστές και στους δασκάλους. Αν κάποιοι πουν πως πρέπει να φύγουν, είναι ικανός να τους συνοδεύσει μέχρι το σπίτι τους.

Αν του ζητήσουν να πει τι συνέβη στην Εκκλησία του Δήμου, δεν αρκείται σ’ αυτό, αλλά διηγείται ακόμη και τη λογομαχία των ρητόρων επί άρχοντος Αριστοφώντος¹ ή τη μάχη των Λακεδαιμονίων επί Λυσάνδρου² ή την ομιλία που ο ίδιος έκανε και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό.

Και, όπως τα διηγείται, παρεμβάλλει κατηγορίες εναντίον του πλήθους, ώστε αυτοί που τον ακούν είτε να ξεχνούν όσα λέει είτε να νυστάζουν είτε να τον εγκαταλείπουν στη μέση και να φεύγουν.

Όταν δικάζει μαζί με άλλους, τους εμποδίζει να κρίνουν, ενώ στο θέατρο δεν αφήνει τους άλλους θεατές να δουν. Όταν τρώει με άλλους, δεν τους αφήνει να φάνε, λέγοντας πως είναι δύσκολο για τον πολυλογά να σιωπήσει, πως η γλώσσα του γλιστρά σαν να βρίσκεται μέσα σε νερό και πως δεν μπορεί να σταματήσει, ακόμη κι αν φαίνεται πιο φλύαρος και από τα χελιδόνια.

Κι όταν τον πειράζουν, το υπομένει, ακόμη και τα πειράγματα των παιδιών του, τα οποία, όταν θέλουν να κοιμηθούν, του λένε:

«Πατερούλη, πες μας κάτι, για να μας πάρει ο ύπνος».

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

1. Η λογομαχία των ρητόρων

Αναφέρεται στη γνωστή δίκη «Περί Στεφάνου», η οποία έγινε επί άρχοντος Αντιφώντος.

2. Η αλλαγή του δημοκρατικού καθεστώτος

Αναφέρεται στην αλλαγή του δημοκρατικού καθεστώτος σε ολιγαρχία, με την εγκαθίδρυση των Τριάκοντα Τυράννων στην Αθήνα, το 404 π.Χ., ύστερα από την απαίτηση του Σπαρτιάτη στρατηγού Λυσάνδρου.

3. Ο σύγχρονος «πολυλογάς»

Σήμερα, ο πολυλογάς θα μπορούσε να θεωρηθεί το διαδίκτυο, το οποίο, σαν ακατάπαυστος χείμαρρος, μεταφέρει πληροφορίες ημέρα και νύχτα χωρίς να σταματά.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται καθημερινά έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών — συχνά μάλιστα αντιφατικών ή και ψευδών — σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλές φορές αδυνατεί να σχηματίσει ολοκληρωμένη εικόνα και να πάρει μια ψύχραιμη και τεκμηριωμένη απόφαση.

4. Οι Λάκωνες και η αξία της σιωπής

Στην άλλη άκρη του πολυλογά βρίσκονται οι Λάκωνες, οι οποίοι δίδασκαν στα παιδιά τους ότι:

«Το σιγάν κρείττον εστί του λαλείν»

— δηλαδή, το να σιωπάς είναι προτιμότερο από το να μιλάς, όταν φυσικά δεν έχεις κάτι σημαντικό να πεις.

Από αυτή τη στάση προέρχεται και η περίφημη φράση:

«Το Λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν».

Η λιτότητα του λόγου δεν σημαίνει φτώχεια σκέψης. Αντίθετα, πολλές φορές η σιωπή αποτελεί ένδειξη αυτοσυγκράτησης, σοφίας και σεβασμού προς τον συνομιλητή.

5. Ο Πυθαγόρας και η σιωπή

Ο Πυθαγόρας, στην περίφημη σχολή του, είχε ως βασική αρχή:

«Βλέπε – Άκου – Σιώπα».

Η σιωπή δεν ήταν απλώς απουσία λόγου. Ήταν στάδιο μαθητείας: πρώτα παρατηρείς, έπειτα ακούς και, μόνο όταν έχεις κατανοήσει, μιλάς.

6. Η σημειολογία της εξουσίας

Οι ηγέτες, οι βασιλείς και οι ισχυροί χρησιμοποιούν συχνά τη σημειολογία.

Χωρίς να εκφράζονται πάντοτε με λόγια, με μια κίνηση, ένα βλέμμα ή ένα απλό νεύμα μπορούν να μεταδώσουν τη θέση ή την πρόθεσή τους. Στην εποχή της εικόνας στην οποία ζουμε, πολλές έννοιες  εκφράζονται με σχήματα (Κ.Ο.Κ, ψηφιακές ενδείξεις, συντμήσεις κ.α)  προς περιορισμό του γραπτού λόγου

 Ορισμένα είναι  διφορούμενα — όπως οι χρησμοί της Πυθίας — και αφήνουν περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες.

7. Ο λόγος και η σύγχρονη πολιτική

Οι σύγχρονοι πολιτικοί μας, αντί να συνομιλούν και να επιχειρούν να πείσουν με επιχειρήματα, συχνά αντιμάχονται, ακόμη και με ύβρεις, είτε στο Κοινοβούλιο είτε στη «μικρή οθόνη».

Και όταν η αντιπαράθεση οξύνεται υπερβολικά, φτάνουμε ακόμη και σε χειροδικίες μέσα στο Κοινοβούλιο, μπροστά στα μάτια ενός λαού που παρακολουθεί δωρεάν έναν πραγματικό «αγώνα κατς» — φαινόμενο που δεν είναι άγνωστο ούτε σε άλλες χώρες, όπως η Τουρκία.

8. Από τα λόγια στα έργα

Οι περισσότεροι άνθρωποι περιορίζονται στα λόγια.

Μόνο ένα μικρό μέρος διαθέτει το χάρισμα, την αποφασιστικότητα και τον πρακτικό νου ώστε να μετατρέπει τα λόγια σε έργα και σε  καινοτομία .

Γιατί η αξία του λόγου δεν κρίνεται μόνο από το πόσο πολύ μιλά κάποιος, αλλά από το αν μπορεί να κάνει πράξη όσα λέει.

9. Μήπως κάτι μας θυμίζει;

Και, αλήθεια, μήπως ο πολυλογάς αυτός μας θυμίζει κάτι από τη σύγχρονη εποχή;

Εκείνον που λέει και ξελέει, φάσκει και αντιφάσκει, που μιλά ακατάπαυστα, υπόσχεται πολλά, αλλά συχνά δυσκολεύεται να μετατρέψει τα λόγια του σε πράξεις;

Ίσως τελικά, από την εποχή του Θεόφραστου μέχρι σήμερα, ο άνθρωπος να μην έχει αλλάξει και τόσο.

Άλλαξαν τα μέσα, άλλαξαν οι χώροι και οι τρόποι επικοινωνίας· όμως η πολυλογία, η ανάγκη να έχουμε πάντα τον τελευταίο λόγο και η δυσκολία να ακούμε τον άλλον παραμένουν διαχρονικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά.

10. Και τώρα, πώς θα συνεννοηθούμε με την AI;

 Θα μπορέσουμε να την ελέγξουμε ή, τελικά, θα μας καταστρέψει το ίδιο μας το δημιούργημα και θα μας φαει;  (26/9/26)

 Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

By Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Theophrastus of Eresos in Lesbos (372–287 BC) was one of the great Greek philosophers. He was the son of Melantas, a craftsman who was engaged in dyeing wool.

Theophrastus first studied under Alcippus and subsequently under Plato. His original name was Tyrtamus. When he later came to Chalcis and assumed leadership of Aristotle’s school, Aristotle, impressed by the beauty of his expression and the power of his speech, called him Euphrastus. Later, the people called him Theophrastus.

The late author and my good friend Apostolos Gonidelis writes that the city of Eresos in Lesbos dates back at least to the 10th century BC. Eresos became particularly famous for the incomparable poet Sappho, who lived approximately two and a half centuries before Theophrastus.

At that time, Eresos was renowned for its grain, which was considered exceptionally fine and, as it was advertised, suitable even for the “gods.”

Initially, Theophrastus taught in Lesbos, but he soon travelled to Athens, which was then the world’s centre of civilization. There he studied under Plato, together with Aristotle and other students.

After Plato’s death, Theophrastus followed Aristotle to Assos in Asia Minor, together with Xenocrates, Callisthenes, Neleus and others. An important scientific and philosophical school was established there. After the death of Hermias in 345 BC, they left with Aristotle and went to Mytilene, where they remained, teaching and collecting a wealth of biological material.

A Teacher of Alexander the Great as well

They left Mytilene when Philip summoned Aristotle to undertake the education of Alexander, and Aristotle took Theophrastus with him. While the two philosophers were in Mytilene, they also struggled against the tyrants Hermon, Heraeus and Apollodorus, who were oppressing Eresos.

All the cities of Lesbos sided with Philip, joining the League of Corinth, which was led by the Macedonian king in 338 BC.

When Aristotle founded the Lyceum in Athens, Theophrastus was once again with him. Later, when Aristotle was accused of impiety and was forced to leave Athens and settle in Chalcis, he entrusted the Peripatetic School, the Lyceum, to Theophrastus.

Theophrastus distinguished himself through his intelligence, industriousness, thirst for knowledge and character. Diogenes Laertius relates that Aristotle, comparing Theophrastus with his nephew Callisthenes, metaphorically said that the former “needed a bridle,” whereas the latter “needed a spur.”

Regarding the name Tyrtamus, the author analyses similar names which may possibly derive from earlier ancient populations. In antiquity there were names and words ending in “-amos,” such as Pergamos, Pyramos, Iasmos, Teutamos, Sesamos, and others.

In the Greek language, the forms tyrsos, tyrris and tyrsis are associated with a tall structure, tower, or fortification and, by extension, with the walls of a city. The 5th-century lexicographer Hesychius mentions words associated with walls and fortifications. We could therefore hypothesize that Tyrtamus—or Tyrsamos—might symbolically mean “the guardian of the castle.”

Certainly, here the historically uninformed and the malicious would immediately rush to search for some “pre-Greek people” who supposedly migrated from the north or the east, as though the region had previously been devoid of indigenous populations. According to the author, Greek presence in the region shows continuity from the most ancient times to the present day. Some, however, disregard future developments and promote the slogan of “open gates.”

Diogenes Laertius reports that an Athenian demagogue, Agnonides, accused Theophrastus of impiety. According to tradition, he was a common slanderer who, through his accusations, had brought several people to their deaths until the Athenians recognized his character and punished him.

A law was then passed, on the initiative of the orator Sophocles, according to which philosophers were prohibited from teaching. This forced them temporarily to leave Athens. The Athenians, however, realized their mistake, repealed the law, and the philosophers returned to the city.

Theophrastus remained unmarried because he believed that marriage interfered with philosophical studies. Aristotle had even proposed that he marry his daughter, but Theophrastus declined.

He was an advocate of moderation, which Aristotle regarded as a characteristic of virtue. He never became actively involved in politics and did not participate in political associations, parties or factions.

He was always elegant and wore clean, white garments and expensive footwear. As a genuine Aeolian, he was a lover of good food, enjoyed the comforts of life and did not despise material possessions. Indeed, he believed that pleasures, when enjoyed in moderation, were compatible with the philosophical life.

He also said that there was nothing more useless than ambition and that the hardships of life were greater in number than its benefits.

He was a cheerful man, often joked, and possessed a magnificent command of language.

Through his way of life, he disapproved of those Stoic philosophers who believed that filth, lack of cleanliness and rags in one’s clothing could make a person a better philosopher.

He left behind an enormous and wide-ranging body of work—240 books—which have not survived to the present day. The only work that has survived and made him famous throughout the world is the celebrated Characters.

He died at a very advanced age, eighty-five years old, after withdrawing from active life. During his final period he was unable to walk, and his students carried him on a stretcher.

Shortly before his death, when his students asked him to give them some final advice, he said:

“You must consider your actions.”
(Diogenes Laertius, Lives of the Philosophers, 5.36–41)

COMMENTARY

1. The Four Philosophical Schools of Athens

Four important philosophical traditions developed in Athens:

a/ The Peripatetics sought knowledge and an understanding of nature and humanity.

b/ The Stoics pursued virtue, self-control, and a life according to reason.

c/ The Cynics pursued self-sufficiency and freedom from social conventions.

d/ The Epicureans pursued tranquility, freedom from fear, and peaceful happiness.

2. Theophrastus and the Peripatetic School

Theophrastus belonged to the Peripatetic philosophical school and became Aristotle’s most important successor in the leadership of the Lyceum.

3. The Spirit Flourished in the Ancient Greek World

Even in the smallest cities, there were philosophers.

(25 September 2026)

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog:
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site:
http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Ο Θεόφραστος από την Ερεσό της Λέσβου (372–287 π.Χ.) ήταν ένας από τους σπουδαίους Έλληνες φιλοσόφους. Ήταν γιος του Μέλαντος, ενός βιοτέχνη που ασχολούνταν με τη βαφή των μαλλιών.

Ο Θεόφραστος μαθήτευσε πρώτα στον Αλκίππο και στη συνέχεια στον Πλάτωνα. Αρχικά ονομαζόταν Τύρταμος. Όταν αργότερα βρέθηκε στη Χαλκίδα και ανέλαβε τη σχολή του Αριστοτέλη, ο Αριστοτέλης, εντυπωσιασμένος από την ωραία έκφραση και τη δύναμη του λόγου του, τον αποκάλεσε Ευφραστό. Αργότερα ο λαός τον ονόμασε Θεόφραστο.

Ο συγγραφέας και αείμνηστος καλός μου φίλος Απόστολος Γονιδέλης γράφει ότι η πόλη Ερεσός της Λέσβου ανάγεται τουλάχιστον στον 10ο αιώνα π.Χ. Η Ερεσός έγινε γνωστή κυρίως από την αξεπέραστη ποιήτρια Σαπφώ, η οποία προηγήθηκε κατά περίπου δυόμισι αιώνες του Θεόφραστου.

Η Ερεσός ήταν τότε φημισμένη για τα σιτηρά της, τα οποία θεωρούνταν ιδιαίτερα εκλεκτά και, όπως διαφημιζόταν, κατάλληλα ακόμη και για τους «θεούς».

Αρχικά ο Θεόφραστος δίδαξε στη Λέσβο, αλλά γρήγορα μετέβη στην Αθήνα, το παγκόσμιο τότε κέντρο του πολιτισμού. Εκεί μαθήτευσε κοντά στον Πλάτωνα, μαζί με τον Αριστοτέλη και άλλους μαθητές.

Μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, ο Θεόφραστος ακολούθησε τον Αριστοτέλη στην Άσσο της Μικράς Ασίας, μαζί με τον Ξενοκράτη, τον Καλλισθένη, τον Νηλέα και άλλους. Εκεί ιδρύθηκε μια σημαντική επιστημονική και φιλοσοφική σχολή. Μετά τον θάνατο του Ερμία, το 345 π.Χ., έφυγαν μαζί με τον Αριστοτέλη και πήγαν στη Μυτιλήνη, όπου παρέμειναν διδάσκοντας και συλλέγοντας πλούσιο βιολογικό υλικό.

Και δάσκαλος του Μ. Αλεξάνδρου

Από εκεί έφυγαν όταν ο Φίλιππος κάλεσε τον Αριστοτέλη να αναλάβει τη διαπαιδαγώγηση του Αλεξάνδρου και εκείνος πήρε μαζί του και τον Θεόφραστο. Και οι δύο φιλόσοφοι, όσο βρίσκονταν στη Μυτιλήνη, έδωσαν αγώνα κατά των τυράννων Ερμώνα, Ηραίου και Απολλοδώρου, οι οποίοι καταδυνάστευαν την Ερεσσό.

Όλες οι πόλεις της Λέσβου τάχθηκαν με το μέρος του Φιλίππου, προσχωρώντας στη Συμμαχία της Κορίνθου, της οποίας ηγήθηκε ο Μακεδόνας βασιλιάς το 338 π.Χ.

Όταν ο Αριστοτέλης ίδρυσε το Λύκειο στην Αθήνα, ο Θεόφραστος ήταν και πάλι μαζί του. Αργότερα, όταν ο Αριστοτέλης κατηγορήθηκε για ασέβεια και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα και να εγκατασταθεί στη Χαλκίδα, παρέδωσε την Περιπατητική Σχολή, το Λύκειο, στον Θεόφραστο.

Ο Θεόφραστος διακρίθηκε για την ευφυΐα, την εργατικότητα, τη φιλομάθειά του και το ήθος του. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι ο Αριστοτέλης, συγκρίνοντας τον Θεόφραστο με τον ανιψιό του Καλλισθένη, έλεγε μεταφορικά ότι ο πρώτος «θέλει χαλινάρι», ενώ ο δεύτερος «κεντρί».

Αναφορικά με το όνομα Τύρταμος, ο συγγραφέας κάνει μια ανάλυση παρόμοιων ονομάτων, τα οποία πιθανόν ανάγονται σε παλαιότερους αρχαίους πληθυσμούς. Στην αρχαιότητα υπήρχαν ονόματα και λέξεις με την κατάληξη «-αμος», όπως Πέργαμος, Πύραμος, Ιασμος, Τεύταμος, Σήσαμος κ.ά.

Στην ελληνική γλώσσα οι τύποι «τύρσος», «τύρρις» και «τύρσις» συνδέονται με υψηλό οικοδόμημα, πύργο ή οχυρωματικό έργο και, κατ’ επέκταση, με τα τείχη μιας πόλης. Ο λεξικογράφος του 5ου αιώνα Ησύχιος αναφέρει λέξεις που συνδέονται με τα τείχη και τις οχυρώσεις. Θα μπορούσαμε, επομένως, να διατυπώσουμε την υπόθεση ότι ο Τύρταμος —ή Τύρσαμος— θα μπορούσε συμβολικά να σημαίνει τον φύλακα του κάστρου.

Ασφαλώς, εδώ οι ανιστόρητοι και δόλιοι θα έσπευδαν αμέσως να αναζητήσουν κάποιον «προελληνικό λαό» που δήθεν μετανάστευσε από τον βορρά ή την ανατολή, σαν να ήταν η περιοχή προηγουμένως άδεια από γηγενείς πληθυσμούς. Κατά την άποψη του συγγραφέα, η ελληνική παρουσία στην περιοχή παρουσιάζει συνέχεια από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα. Ορισμένοι, όμως, αδιαφορούν για τη μελλοντική εξέλιξη και ευνοούν το σύνθημα των «ανοιχτών πυλών».

Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι κάποιος Αθηναίος δημαγωγός, ο Αγνωνίδης, κατηγόρησε τον Θεόφραστο για ασέβεια. Επρόκειτο, σύμφωνα με την παράδοση, για κοινό συκοφάντη, ο οποίος, με τις συκοφαντίες του, είχε οδηγήσει αρκετούς ανθρώπους στον θάνατο, έως ότου τον αντιλήφθηκαν οι Αθηναίοι και τον τιμώρησαν.

Τότε ψηφίστηκε νόμος, με πρωτοβουλία του ρήτορα Σοφοκλή, σύμφωνα με τον οποίο οι φιλόσοφοι δεν θα μπορούσαν να διδάσκουν. Αυτό τους υποχρέωσε να εγκαταλείψουν προσωρινά την Αθήνα. Οι Αθηναίοι, όμως, αντιλήφθηκαν το σφάλμα τους, κατήργησαν τον νόμο και οι φιλόσοφοι επέστρεψαν στην πόλη.

Ο Θεόφραστος έζησε άγαμος, επειδή πίστευε ότι ο γάμος παρεμπόδιζε τις φιλοσοφικές μελέτες. Μάλιστα, ο Αριστοτέλης τού είχε προτείνει να νυμφευθεί την κόρη του, αλλά εκείνος αρνήθηκε.

Ήταν οπαδός της μεσότητας, την οποία ο Αριστοτέλης θεωρούσε γνώρισμα της αρετής. Δεν ασχολήθηκε ποτέ ενεργά με την πολιτική και δεν συμμετείχε σε εταιρείες, κόμματα ή φατρίες.

Ήταν πάντα κομψός και φορούσε καθαρά, λευκά ενδύματα και ακριβά υποδήματα. Ως γνήσιος Αιολεύς, ήταν καλοφαγάς, αγαπούσε την καλοπέραση και δεν υποτιμούσε τα υλικά αγαθά. Πίστευε, μάλιστα, ότι οι ηδονές, όταν απολαμβάνονται με μέτρο, είναι συμβατές με τη φιλοσοφική ζωή.

Έλεγε επίσης ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο άχρηστο από τη φιλοδοξία και ότι οι στερήσεις της ζωής είναι περισσότερες από τις ωφέλειές της.

Ήταν άνθρωπος χαρούμενος, αστειευόταν συχνά και διέθετε θεσπέσιο λόγο.

Με τη στάση του αυτή αποδοκίμαζε εκείνους τους Στωικούς φιλοσόφους που πίστευαν ότι η ρυπαρότητα, η απλυσιά και τα ράκη στην ενδυμασία μπορούσαν να κάνουν κάποιον καλύτερο φιλόσοφο.

Άφησε ένα ογκωδέστατο και πολύπλευρο έργο   240 βιβλίων, τα οποία δεν σώζονται σήμερον . Το μόνο που σώθηκε  και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό είναι οι ςπερίφημοι «Χαρακτήρες»,      .

Πέθανε σε βαθιά γεράματα, σε ηλικία ογδόντα πέντε ετών, μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Τον τελευταίο καιρό αδυνατούσε να περπατήσει και οι μαθητές του τον μετέφεραν με φορείο.

Όταν, λίγο πριν από τον θάνατό του, οι μαθητές του τού ζήτησαν να τους δώσει κάποια τελευταία συμβουλή, εκείνος τους είπε:

«Εσείς πρέπει να σκεφθείτε τις πράξεις σας.»
(Διογ. Λαέρτ. Βίοι Φιλοσόφων, 5, 36–41)

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

1. Οι τέσσερις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας

Στην Αθήνα αναπτύχθηκαν τέσσερις σημαντικές φιλοσοφικές παραδόσεις:

α/ Οι Περιπατητικοί αναζητούσαν τη γνώση και την κατανόηση της φύσης και του ανθρώπου.

β/ Οι Στωικοί επιδίωκαν την αρετή, την αυτοκυριαρχία και τη ζωή σύμφωνα με τον ορθό λόγο.

γ/ Οι Κυνικοί επιδίωκαν την αυτάρκεια και την ελευθερία από τις κοινωνικές συμβάσεις.

δ/ Οι Επικούρειοι επιδίωκαν την αταραξία, την απαλλαγή από τον φόβο και την ήρεμη ευδαιμονία.

2. Ο Θεόφραστος και η Περιπατητική Σχολή

Ο Θεόφραστος ανήκε στην Περιπατητική φιλοσοφική σχολή και υπήρξε ο σημαντικότερος διάδοχος του Αριστοτέλη στην ηγεσία του Λυκείου 

3. Στον  αρχαίο  Ελληνικό Κόσμο ήκμαζε το Πνεύμα

Και στις πιο μικρέςς πόλεις υπήρχαν φιλόσοφοι    (25/9/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

by Major General (Ret.) K. H. Konstantinidis

CONTINUATION OF THE COMMENTARY

5. The Syrinx and the First Cultural Activities

The Syrinx of Pan constitutes a particularly important symbol.

Music, dance, and song are among the oldest expressions of human civilization. The shepherd, far from the cities and immersed in nature, had the time to observe his surroundings, listen to its sounds, and create his own melodies.

The Syrinx, therefore, may be regarded as a symbol of humanity’s first attempt to transform the sounds of nature into music.

6. Pastoral Life

Pan is closely associated with pastoral life.

The shepherd spent much of his time outside organized settlements, following his flocks. In summer he stayed in the meadows and mountains, while in winter he sought shelter in caves and makeshift dwellings.

This image is particularly significant, because Pan appears to express a way of life situated between nature and human civilization.

The author had the opportunity to experience elements of this older pastoral way of life, when shepherds played their syrinxes—their flutes—and their sweet melodies travelled through the ravines over great distances.

7. The Shepherd’s Staff — the Glitsa

The shepherd’s staff, the well-known glitsa, was not merely a practical tool of the shepherd. In certain traditions and local forms of craftsmanship, its top could bear decorative shapes, even a snake carved into flexible wood.

The forked end of the staff could be used practically to catch an animal by the leg when necessary.

Thus, a simple object of pastoral everyday life was connected at the same time with practical knowledge, the protection of the flock, and the symbolic language of the shepherd.

8. The Nymphs and the Shepherd Girls

In the myth of Pan, the Nymphs constitute an integral part of the natural landscape.

From a folkloric perspective, they could bring to mind the young shepherd girls who tended their flocks and met the young shepherds at springs and rivers.

The spring was a natural meeting place, since animals were led there to drink water at specific times of the day.

Thus, the ancient myth of the Nymphs may be associated with real images of pastoral life, without, however, identifying the mythological Nymphs with historical shepherd girls.

9. The Shepherd as Producer and First Craftsman

The shepherd of earlier times was not concerned only with raising animals.

From milk he prepared cheese, butter, yoghurt, and other dairy products. At the same time, through the appropriate processing and preservation of food, he could create products that would keep through the winter, such as trahanas, hilopites, and various sweets.

Pastoral society therefore possessed a broad range of practical knowledge, essential to its survival and self-sufficiency.

10. Observation of Nature and Divination

Shepherds, living every day within nature, developed a remarkable ability to observe the weather, animals, and natural phenomena.

They knew the signs of changing weather and, through experience, could anticipate changes that affected their flocks and their movements.

At the same time, in ancient tradition Pan is associated with divination and with the transmission of knowledge to Apollo. The myth thus transforms empirical knowledge of nature into divine knowledge and the power of prophecy.

11. Pan Still Lives in Greece

With a mobile phone in hand and with flocks of sheep and goats, he still exists in the foothills of the mountains of Attica, in Marathon, Nea Makri, and elsewhere, while from their milk they produce quality products for the international market and, above all, Greek feta cheese.

Epilogue

Pan is not merely a god of pastoral life. He is a complex figure who stands at the threshold between man and nature, between instinct and consciousness, between fear and joy, between freedom and social order.

His form preserves within it something of primitive man: the one who lived close to animals, observed the sky, feared the unknown forces of nature, fell in love, danced, sang, and sought to understand the world around him.

Perhaps this is why Pan remains to this day one of the most fascinating figures in Greek mythology: he symbolizes not only nature outside man, but also the nature that continues to exist within man himself. The animal that still exists beneath his skin.

(24/9/26)

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Literary Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥ  ΣΥΝΕΧΕΙΑ

5. Η Σύριγγα και οι πρώτες πολιτιστικές δραστηριότητες

Η Σύριγγα του Πανός αποτελεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό σύμβολο.

Η μουσική, ο χορός και το τραγούδι αποτελούν από τις αρχαιότερες εκδηλώσεις του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο ποιμένας, μακριά από τις πόλεις και μέσα στη φύση, είχε τον χρόνο να παρατηρεί το περιβάλλον, να ακούει τους ήχους του και να δημιουργεί τις δικές του μελωδίες.

Η Σύριγγα, επομένως, μπορεί να ιδωθεί ως σύμβολο της πρώτης προσπάθειας του ανθρώπου να μετατρέψει τους ήχους της φύσης σε μουσική.

6. Η ποιμενική ζωή

Ο Παν συνδέεται στενά με την ποιμενική ζωή.

Ο ποιμένας περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του έξω από τους οργανωμένους οικισμούς, ακολουθώντας τα κοπάδια του. Το καλοκαίρι βρισκόταν στα λιβάδια και στα βουνά, ενώ τον χειμώνα αναζητούσε προστασία σε σπήλαια και πρόχειρα καταλύματα.

Η εικόνα αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί ο Παν φαίνεται να εκφράζει έναν τρόπο ζωής που βρίσκεται ανάμεσα στη φύση και στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Ο γράφων πρόλαβε να γνωρίσει στοιχεία αυτής της παλαιότερης ποιμενικής ζωής, όταν οι βοσκοί έπαιζαν τις σύριγγες —τις φλογέρες— και οι γλυκοί σκοποί τους ταξίδευαν μέσα από τις χαράδρες σε μεγάλες αποστάσεις.

7. Η ποιμενική ράβδος — η γκλίτσα

Η ποιμενική ράβδος, η γνωστή γκλίτσα, δεν ήταν μόνο ένα βοηθητικό εργαλείο του βοσκού. Σε ορισμένες παραδόσεις και τοπικές κατασκευές μπορούσε να φέρει στην κορυφή διακοσμητικά σχήματα, ακόμη και φίδι, σκαλισμένο σε εύκαμπτο ξύλο.

Η διχάλα της ράβδου μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πρακτικά για τη σύλληψη ενός ζώου από το πόδι, όταν αυτό ήταν απαραίτητο.

Έτσι, ένα απλό αντικείμενο της ποιμενικής καθημερινότητας συνδεόταν ταυτόχρονα με την πρακτική γνώση, την προστασία του κοπαδιού και τη συμβολική γλώσσα του βοσκού.

8. Οι Νύμφες και οι βοσκοπούλες

Στον μύθο του Πανός, οι Νύμφες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του φυσικού τοπίου.

Σε μια λαογραφική ανάγνωση, θα μπορούσαν να θυμίζουν τις νεαρές βοσκοπούλες που έβοσκαν τα κοπάδια τους και συναντούσαν τους νέους βοσκούς στις πηγές και στα ποτάμια.

Η πηγή αποτελούσε φυσικό τόπο συνάντησης, καθώς εκεί οδηγούνταν τα ζώα για να πιουν νερό σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας.

Έτσι, ο αρχαίος μύθος των Νυμφών μπορεί να συσχετιστεί με πραγματικές εικηςόνες της ποιμενικής ζωής, χωρίς όμως να ταυτίζονται οι μυθολογικές Νύμφες με τις ιστορικές βοσκοπούλες.

9. Ο ποιμένας ως παραγωγός και  πρώτος βιοτέχνης

Ο ποιμένας της παλαιότερης εποχής δεν ασχολούνταν μόνο με την εκτροφή των ζώων.

Από το γάλα παρασκεύαζε τυρί, βούτυρο, γιαούρτι και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα. Παράλληλα, με την κατάλληλη επεξεργασία των τροφίμων μπορούσε να δημιουργεί προϊόντα που διατηρούνταν για τον χειμώνα, όπως τραχανά, χυλοπίτες και διάφορα γλυκίσματα.

Η ποιμενική κοινωνία επομένως διέθετε ένα ευρύ φάσμα πρακτικών γνώσεων, απαραίτητων για την επιβίωση και την αυτάρκειά της.

10. Η παρατήρηση της φύσης και η μαντική

Οι ποιμένες, ζώντας καθημερινά μέσα στη φύση, ανέπτυξαν μεγάλη ικανότητα παρατήρησης του καιρού, των ζώων και των φυσικών φαινομένων.

Γνώριζαν τα σημάδια της αλλαγής του καιρού και μπορούσαν να προβλέπουν, μέσα από την εμπειρία τους, τις μεταβολές που επηρέαζαν τα κοπάδια και τις μετακινήσεις τους.

Παράλληλα, στην αρχαία παράδοση ο Παν συνδέεται με τη μαντική και τη μετάδοση γνώσεων στον Απόλλωνα. Ο μύθος μετατρέπει έτσι την εμπειρική γνώση της φύσης σε θεϊκή γνώση και μαντική ικανότητα.

11. Ο Πσν  ζει ακομη στην Ελλάδα 

Με το κινητό στο χέρι και με την μονάδα αιγοπροβάτων υπάρχει ακόμη και στις υπώρειες των βουνών της Αττικής , στο Μαραθώνα , στη Νέα Μάκρη κλπ και με το γάλα προσφέερουν προιόντα ποιότητας στην διεθνή αγορά και ιδιαίτερα την Ελληνική φέτα

Επίλογος

Ο Παν δεν είναι μόνο ένας θεός της ποιμενικής ζωής. Είναι μια σύνθετη μορφή που βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, ανάμεσα στο ένστικτο και τη συνείδηση, ανάμεσα στον φόβο και τη χαρά, ανάμεσα στην ελευθερία και την κοινωνική τάξη.

Η μορφή του διατηρεί μέσα της κάτι από τον αρχέγονο άνθρωπο: εκείνον που ζούσε κοντά στα ζώα, παρατηρούσε τον ουρανό, φοβόταν τις άγνωστες δυνάμεις της φύσης, ερωτευόταν, χόρευε, τραγουδούσε και προσπαθούσε να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του.

Ίσως γι’ αυτό ο Παν παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές της ελληνικής μυθολογίας: δεν συμβολίζει μόνο τη φύση έξω από τον άνθρωπο, αλλά και τη φύση που εξακολουθεί να υπάρχει μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Το ζώον που ακόμη υπάρχει κάτω από το δέρμα του .

 (24/9/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

by Lieutenant General (Ret.) K. H. Konstantinidis

Pan is, according to a broader symbolic interpretation of his name, the god of the All and the embodiment of nature and the universe. He is considered the son of Hermes and a Nymph, daughter of Dryopos, according to the Homeric Hymn to Pan. There are many different traditions concerning his parentage. Some traditions make him the son of Uranus and Gaia, others of Zeus and Thymebris, Callisto, or another Nymph, while Aether and Hera or Cronus and Gaia are also mentioned as his parents. There are even traditions that attribute his paternity to different gods or mythical heroes. Of particular interest is the tradition according to which the shepherd Crathis fathered Pan with a she-goat.

The best-known Pan was born in Arcadia, on Mount Lycaeus, and was worshipped as the protector of shepherds and their flocks. Another Pan, the son of Zeus and Thymebris, is mentioned as a seer and as the one who taught the art of divination to Apollo.

The Form of Pan

Pan is depicted as a monstrous daimon, with a human torso and the legs of a goat. He has a hairy, goat-like face, a beard, and horns on his forehead. His intense sexuality is a characteristic of his divine nature and is associated with fertility, vitality, and the unconquerable power of nature.

According to one tradition, as soon as he was born he began laughing loudly and causing noise and disturbance. His strange and frightening appearance terrified his mother, who abandoned him. Hermes, however, took him and brought him to Olympus, where the immortal gods welcomed him and gave him the name Pan.

Pan was raised by the Nymph Sinoe. He lived in the mountains and on the peaks of Arcadia, on Mount Mainalos, Mount Cyllene, and Mount Lycaeus. During spring and summer he wandered through the mountains and meadows, while in winter he took refuge in caves.

He occupied himself with flocks, music, dancing, and hunting. His inseparable companions were the Nymphs, who danced around him, enchanted by the melodies of the Syrinx, the shepherd’s pipe that he played.

Many times he descended to the seashore, sat upon the rocky cliffs, and played his melodies, while the sound of his pipe travelled far through the ravines and valleys.

Pan in Mythology (Lived, Undated Greek Archaeology)

There are many stories concerning Pan and his worship in various regions of the ancient world.

In one of the best-known traditions, Pan competed with Apollo in music played on the Syrinx, with Tmolus as judge. Midas considered Pan’s music superior. According to the myth, Apollo punished Midas for his judgment by giving him the ears of a donkey.

Pan is also presented as an ally of the gods in the Gigantomachy, while in other traditions he participates as a general in Dionysus’ campaign in India.

Throughout the ancient world, we encounter many myths associated with the turbulent and timeless presence of Pan.

Pan is also credited with the invention of the seven-reed Syrinx, the shepherd’s pipe, one of the most important symbols of pastoral life.

The Symbols and Worship of Pan

Pan was worshipped particularly in Arcadia, but his cult spread to other regions of the ancient world as well. The place to which the flocks descended from Arcadia to spend the winter was Kyparissia, which was also known by the name “Arcadia.”

His emblem was the Syrinx, the shepherd’s pipe, the shepherd’s staff—the well-known glitsa—as well as the pine tree and its branches, with which he was often crowned.

On Mount Lycaeus and Mount Mainalos in Arcadia there were sanctuaries of Pan, sacred groves, and places of worship. He was also associated with springs, caves, and places where shepherds and their flocks gathered.

At Marathon in Attica there was a cave dedicated to Pan. Its entrance led to a space associated with goats and pastoral worship.

The worship of Pan is also found in Egypt, where he became associated with local deities and religious traditions. There is also mention there of Panopolis, a city dedicated to Pan.

Sources: Homer, Homeric Hymn to Pan; Apollodorus; Pausanias; Plutarch; and other ancient sources.

COMMENTARY

1. Pan as a Symbol of the Wild

Pan is one of the strangest, most enigmatic, and most multifaceted gods of ancient Greek mythology. His form, half human and half animal, appears to signify something deeper than a simple monstrous depiction.

Pan is not merely the god of shepherds and flocks. On a symbolic level, he may represent:

Nature before civilization — the wild, spontaneous, and untamed element of life.

The animal and instinctive part of the human being — desire, sexuality, aggression, fear, but also joy.

Freedom and spontaneity — music, dance, erotic energy, and the immediacy of life.

Primitive fear — the sudden and uncontrollable fear that takes hold of a human being. From Pan’s association with this emotion comes, etymologically, the word “panic.”

Vital energy — a force that does not readily submit to rules, social conventions, or reason.

Pan, therefore, may be regarded as the primordial part of human existence that precedes organized society and civilization.

2. Hermes and the Connection with the Unknown

The paternity of Pan by Hermes is of particular symbolic interest.

Hermes is the god of communication, transition, and movement between different worlds. He connects gods and human beings, the familiar with the unknown, the upper world with the lower.

Through this symbolic reading, the relationship between Hermes and Pan may point to the human effort to communicate with the unknown and to understand the unseen forces of nature and the universe.

3. The Human Being and the Animal

Pan’s half-human and half-animal form constitutes one of the most important elements of his symbolism.

This image may take us back to a very ancient age, when human beings had not yet symbolically distanced themselves from the natural world and from animals.

Pan exists precisely on the boundary between human and animal. He is both civilized and wild, human and animal, spiritual and physical.

4. Many Traditions Concerning His Birth

The many different traditions concerning Pan’s origins demonstrate the great antiquity and widespread nature of his worship.

Pan appears in different mythological traditions and is associated with different divine genealogies. This may be interpreted as an indication that his figure was shaped and enriched over the centuries by different local traditions.

(23/9/26)

Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org**

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Ο Παν είναι, σύμφωνα με μια ευρύτερη συμβολική ερμηνεία του ονόματός του, ο θεός του Παντός και η ενσάρκωση της φύσης και του σύμπαντος. Θεωρείται γιος του Ερμή και μιας Νύμφης, θυγατέρας του Δρύοπος, σύμφωνα με τον Ομηρικό Ύμνο στον Παν. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές παραδόσεις για την καταγωγή του.

Άλλες παραδόσεις τον θέλουν γιο του Ουρανού και της Γης, άλλες του Δία και της Θύμβρης, της Καλλιστώς ή άλλης Νύμφης, ενώ αναφέρονται ακόμη ως γονείς του ο Αιθέρας και η Ήρα ή ο Κρόνος και η Γαία. Υπάρχουν μάλιστα παραδόσεις που αποδίδουν την πατρότητά του σε διαφορετικούς θεούς ή μυθικούς ήρωες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο βοσκός Κράθις γέννησε τον Παν με μια κατσίκα.

Ο γνωστότερος Παν γεννήθηκε στην Αρκαδία, στο όρος Λύκαιο, και λατρευόταν ως προστάτης των ποιμένων και των κοπαδιών τους. Ένας άλλος Παν, γιος του Δία και της Θύμβρης, αναφέρεται ως μάντης και ως εκείνος που δίδαξε τη μαντική τέχνη στον Απόλλωνα.

Η μορφή του Πανός

Ο Παν παρουσιάζεται ως τερατόμορφος δαίμων, με ανθρώπινο κορμό και πόδια τράγου. Έχει μαλλιαρό, τραγοειδές πρόσωπο, γένια και κέρατα στο μέτωπο. Η έντονη σεξουαλικότητά του αποτελεί χαρακτηριστικό της θεϊκής του φύσης και συνδέεται με τη γονιμότητα, τη ζωτικότητα και την ακατάβλητη δύναμη της φύσης.

Σύμφωνα με μία παράδοση, μόλις γεννήθηκε άρχισε να γελά δυνατά και να προκαλεί θόρυβο και αναστάτωση. Η παράξενη και τρομακτική μορφή του φόβισε τη μητέρα του, η οποία τον εγκατέλειψε. Ο Ερμής όμως τον πήρε και τον έφερε στον Όλυμπο, όπου οι αθάνατοι θεοί τον υποδέχθηκαν και του έδωσαν το όνομα Παν.

Ο Παν ανατράφηκε από τη Νύμφη Σίνοη. Ζούσε στα βουνά και στις κορυφές της Αρκαδίας, στο Μαίναλο, στην Κυλλήνη και στο Λύκαιο. Την άνοιξη και το καλοκαίρι περιπλανιόταν στα βουνά και στα λιβάδια, ενώ τον χειμώνα κατέφευγε στα σπήλαια.

Ασχολούνταν με τα κοπάδια, τη μουσική, τον χορό και το κυνήγι. Αχώριστη συντροφιά του ήταν οι Νύμφες, οι οποίες χόρευαν γύρω του μαγεμένες από τις μελωδίες της Σύριγγας, του ποιμενικού αυλού που έπαιζε.

Πολλές φορές κατέβαινε στα ακρογιάλια, καθόταν πάνω στους σκοπέλους και έπαιζε τις μελωδίες του, ενώ ο ήχος του αυλού ταξίδευε μακριά μέσα από τις χαράδρες και τις κοιλάδες.

Ο Παν στη μυθολογία (βιωμένη αχρονολόγητη Ελληνική Αρχαιολογία)

Υπάρχουν πολλές ιστορίες για τον Παν και τη λατρεία του σε διάφορες περιοχές του αρχαίου κόσμου.

Σε μία από τις γνωστές παραδόσεις, ο Παν συναγωνίστηκε τον Απόλλωνα στη μουσική της Σύριγγας, με κριτή τον Τμώλο. Ο Μίδας θεώρησε ανώτερη τη μουσική του Πανός. Ο Απόλλων, σύμφωνα με τον μύθο, τιμώρησε τον Μίδα για την κρίση του, χαρίζοντάς του αυτιά γαϊδάρου.

Ο Παν παρουσιάζεται επίσης ως σύμμαχος των θεών στη Γιγαντομαχία, ενώ σε άλλες παραδόσεις συμμετέχει ως στρατηγός στην εκστρατεία του Διονύσου στην Ινδία.

Σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο συναντούμε πολλούς μύθους που συνδέονται με την πολυτάραχη και διαχρονική παρουσία του Πανός.

Στον Παν αποδίδεται επίσης η ανακάλυψη της επτάφωνης Σύριγγας, του ποιμενικού αυλού, ενός από τα σημαντικότερα σύμβολα της ποιμενικής ζωής.

Τα σύμβολα και η λατρεία του

Ο Παν λατρευόταν ιδιαίτερα στην Αρκαδία, αλλά η λατρεία του εξαπλώθηκε και σε άλλες περιοχές του αρχαίου κόσμου. Το μέρος που κατέβαιναν για να ξεχειμωνιάσουν τα κοπάδια από την Αρκαδί α ήταν η Κυπαρισσία η οποία είχε και την ονομασία” Αρκαδιά”

Έμβλημά του ήταν η Σύριγξ, ο ποιμενικός αυλός, η ποιμενική ράβδος —η γνωστή γκλίτσα—, καθώς και το πεύκο και τα κλαδιά του, με τα οποία συχνά στεφανωνόταν.

Στα όρη Λύκαιο και Μαίναλο της Αρκαδίας υπήρχαν ιερά του Πανός, άλση και χώροι λατρείας. Συνδεόταν επίσης με πηγές, σπήλαια και τόπους όπου συγκεντρώνονταν ποιμένες και κοπάδια.

Στον Μαραθώνα της Αττικής υπήρχε σπήλαιο αφιερωμένο στον Παν. Η είσοδός του οδηγούσε σε χώρο που συνδεόταν με τις αίγες και την ποιμενική λατρεία.

Η λατρεία του Πανός απαντάται επίσης στην Αίγυπτο, όπου συνδέθηκε με τοπικές θεότητες και λατρευτικές παραδόσεις. Εκεί αναφέρεται και η Πανόπολις, πόλη αφιερωμένη στον Παν.

Πηγές: Όμηρος, Ομηρικός Ύμνος στον Παν· Απολλόδωρος· Παυσανίας· Πλούταρχος και άλλες αρχαίες πηγές.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

1. Ο Παν ως σύμβολο της άγριας φύσης

Ο Παν είναι ένας από τους πιο παράξενους, αινιγματικούς και πολυσήμαντους θεούς της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Η μορφή του, μισή ανθρώπινη και μισή ζωική, φαίνεται να δηλώνει κάτι βαθύτερο από μια απλή τερατόμορφη απεικόνιση.

Ο Παν δεν είναι απλώς ο θεός των βοσκών και των κοπαδιών. Σε συμβολικό επίπεδο μπορεί να εκφράζει:

• Τη φύση πριν από τον πολιτισμό — το άγριο, αυθόρμητο και μη εξημερωμένο στοιχείο της ζωής.
• Το ζωώδες και ενστικτώδες μέρος του ανθρώπου — την επιθυμία, τη σεξουαλικότητα, την επιθετικότητα, τον φόβο αλλά και τη χαρά.
• Την ελευθερία και τον αυθορμητισμό — τη μουσική, τον χορό, την ερωτική ενέργεια και την αμεσότητα της ζωής.
• Τον πρωτόγονο φόβο — τον ξαφνικό και ανεξέλεγκτο φόβο που καταλαμβάνει τον άνθρωπο. Από τη σύνδεση του Πανός με αυτό το συναίσθημα συνδέεται ετυμολογικά και η λέξη «πανικός».
• Τη ζωτική ενέργεια — μια δύναμη που δεν υπακούει εύκολα σε κανόνες, κοινωνικές συμβάσεις ή στη λογική.

Ο Παν, επομένως, μπορεί να θεωρηθεί ως το αρχέγονο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης που προηγείται της οργανωμένης κοινωνίας και του πολιτισμού.

2. Ο Ερμής και η σύνδεση με το άγνωστο

Η πατρότητα του Πανός από τον Ερμή παρουσιάζει ιδιαίτερο συμβολικό ενδιαφέρον.

Ο Ερμής είναι ο θεός της επικοινωνίας, της μετάβασης και της διακίνησης ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. Συνδέει θεούς και ανθρώπους, το οικείο με το άγνωστο, το πάνω με το κάτω.

Μέσα από αυτή τη συμβολική ανάγνωση, η σχέση Ερμή και Πανός μπορεί να παραπέμπει στην ανθρώπινη προσπάθεια να επικοινωνήσει με το άγνωστο και να κατανοήσει τις αθέατες δυνάμεις της φύσης και του σύμπαντος.

3. Ο άνθρωπος και το ζώο

Η μισή ανθρώπινη και μισή ζωική μορφή του Πανός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του συμβολισμού του.

Η εικόνα αυτή μπορεί να μας παραπέμψει σε μια πολύ παλιά εποχή, όταν ο άνθρωπος δεν είχε ακόμη απομακρυνθεί συμβολικά από τον φυσικό κόσμο και τα ζώα.

Ο Παν βρίσκεται ακριβώς στο όριο ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο. Είναι ταυτόχρονα πολιτισμένος και άγριος, ανθρώπινος και ζωικός, πνευματικός και σωματικός.

4. Πολλές   οι παραδόσεις για τη γέννησή του

Οι πολλές και διαφορετικές παραδόσεις σχετικά με την καταγωγή του Πανός δείχνουν τη μεγάλη αρχαιότητα και τη διάδοση της λατρείας του.

Ο Παν εμφανίζεται σε διαφορετικές μυθολογικές παραδόσεις και συνδέεται με διαφορετικές θεϊκές γενεαλογίες. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως ένδειξη ότι η μορφή του διαμορφώθηκε και εμπλουτίστηκε μέσα στους αιώνες από διαφορετικές τοπικές παραδόσεις

. (23/9/26)

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη

Η σύγκρουση Χριστιανισμού έναντι Ελληνισμού είναι σύγκρουση δύο διαφορετικών κοσμο-αντιλήψεων για τον άνθρωπο:

Του ανθρώπου που πρέπει να υποτάξει τη φύση αντί να την σεβαστεί

και του ανθρώπου που πρέπει να μάθει να καταφάσκει στη ζωή αντί να την χαίρεται

Και ανάμεσα στους δύο βρίσκεται ο Έρωτας.

Όχι ως απλή σεξουαλική πράξη, αλλά ως δύναμη δημιουργίας, ένωσης και μεταμόρφωσης.

Γιατί ίσως ο μεγαλύτερος φόβος κάθε αυστηρής ηθικής δεν είναι ο έρωτας ως ηδονή.

Είναι ο έρωτας ως ελευθερία.

Και εδώ και οι δύο αβρααμικές θρησκείες υποδούλωσαν τον άνθρωπο και ιδιαίτερα τη γυναίκα

Η Ορθοδοξία κάτω από την επίδραση του Ελληνικού πνεύματος που ενυπάρχει στους Έλληνες χριστιανούς διαφοροποιήθηκε από τη Δυτική Ευρώπη.

 Η Ορθοδοξία δίνει μεγάλη έμφαση στη μεταμόρφωση του ανθρώπου

Κεντρική έννοια είναι η θέωση: ο άνθρωπος δεν καλείται απλώς να υπακούσει σε έναν κώδικα ηθικών κανόνων ή να «σωθεί» νομικά από την αμαρτία, αλλά να μεταμορφωθεί και να κοινωνήσει με τον Θεό.

Γι’ αυτό στην ορθόδοξη παράδοση έχουν τόσο μεγάλη σημασία:

• η προσευχή,
• η νηστεία,
• η μετάνοια,
• η ησυχία,
• η ασκητική ζωή,
• η λατρεία,
• τα μυστήρια,
• η εσωτερική κάθαρση,
• και τελικά η θέωση.

Ιδιαίτερα στην ησυχαστική παράδοση, ο στόχος είναι η εμπειρική κοινωνία με τον Θεό και η «θέα» του ακτίστου φωτός. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από μια αντίληψη της θρησκείας ως απλής τήρησης εντολών.

Το ενδιαφέρον σημείο είναι ότι:

Η Ορθοδοξία δεν απορρίπτει το σώμα με τον ίδιο τρόπο που συχνά παρουσιάζεται ο χριστιανισμός σε απλουστευμένες ιστορικές αφηγήσεις.

Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική ενότητα.

Δεν σώζεται μόνο η ψυχή.

Η ίδια η ορθόδοξη θεολογία στηρίζεται στην Ενανθρώπηση: ο Θεός γίνεται άνθρωπος, δηλαδή προσλαμβάνει ανθρώπινη σάρκα. Και η Ανάσταση δεν είναι απελευθέρωση της ψυχής από το σώμα, αλλά ανάσταση του ανθρώπου.

 Άρα η Ορθοδοξία δεν μπορεί   να ταυτιστεί με έναν απλό «πόλεμο εναντίον του σώματος».

Από την άλλη, η ασκητική της παράδοση αντιμετωπίζει την ανεξέλεγκτη επιθυμία και τη σεξουαλικότητα ως δυνάμεις που χρειάζονται πνευματική πειθαρχία. Εδώ πράγματι υπάρχει συνέχεια με τη γενικότερη χριστιανική ηθική  

Και η γυναίκα;

 Η Ορθοδοξία δεν χειραφετεί θεσμικά τη γυναίκα με τη σύγχρονη έννοια: η ιεροσύνη παραμένει ανδρική και η εκκλησιαστική δομή είναι σε μεγάλο βαθμό πατριαρχική.

Αλλά ταυτόχρονα η γυναικεία πνευματικότητα έχει τεράστια θέση.

Η Παναγία, οι μάρτυρες, οι μοναχές, οι ασκήτριες και οι αγίες δεν παρουσιάζονται ως απλές «βοηθητικές» μορφές. Μερικές αποκτούν τεράστιο πνευματικό κύρος.

Και υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση:

η γυναίκα μπορεί να μην αποκτά ιερατική εξουσία, αλλά μπορεί να αποκτήσει τεράστια πνευματική εξουσία.

Αυτό είναι πολύ διαφορετικό πράγμα.

Άρα, είναι η Ορθοδοξία «πιο πνευματική»;

 Η Ορθοδοξία έχει ιδιαίτερα έντονο μυστικιστικό και βιωματικό προσανατολισμό. Δεν είναι όμως «πιο πνευματική» με την έννοια ότι οι άλλες χριστιανικές παραδόσεις δεν έχουν πνευματικότητα.

 Και το ερώτημα παραμένει :

Τι απέγινε ο ελληνικός τρόπος αναζήτησης του θείου όταν ο ελληνικός κόσμος πέρασε από την πολυθεϊκή κοσμοαντίληψη στον χριστιανικό μυστικισμό;

Γιατί τότε θα ανακαλύψεις κάτι πολύ πιο σύνθετο.

Η Ορθοδοξία μπορεί να ιδωθεί όχι μόνο ως ρήξη με τον ελληνικό κόσμο, αλλά και ως μεταμόρφωση στοιχείων της ελληνικής φιλοσοφικής παράδοσης μέσα σε ένα χριστιανικό πλαίσιο. Πέρασε δηλαδή με νέο μανδύα την πανάρχαια παράδοση της Ορφικής λατρείας με το πρόσωπο ενός Ιουδαίου  θεού.

 Η ελληνική φιλοσοφία δεν εξαφανίστηκε. Ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, οι Στωικοί και αργότερα ο νεοπλατωνισμός πέρασαν —με τεράστιες μεταμορφώσεις— μέσα στη χριστιανική σκέψη. Ο αρχαίος όμως Ελληνας μεταμορφώθηκε σε χριστιανικό υβρίδιο

 Συμπέρασμα

Ο Ελληνισμός, από τη στιγμή που επικράτησε ο Χριστιανισμός, δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει έναν νέο πολιτισμό αντάξιο της αρχαίας του κληρονομιάς και οδηγήθηκε σε μια σχέση πολιτισμικής εξάρτησης από ξένα πρότυπα. Θα μπορούσε, επομένως, να παραλληλιστεί με έναν νέο Τάνταλο: κάθε φορά που επιχειρεί να προσεγγίσει την «ελληνική λίμνη», γεμάτη από το πνεύμα και τις αξίες των προγόνων του, αυτή απομακρύνεται. Η απόσταση αυτή συνδέεται με τη ριζική θρησκευτική και κοσμοθεωρητική μεταβολή που επέφερε ο Χριστιανισμός, αλλά και η απομάκρυνση του από την αρχαία μας γλώσσα. Καθώς ο αρχαίος ελληνικός κόσμος, τον οποίο ο χριστιανισμός αντιμετώπισε ως «ειδωλολατρικό», στηριζόταν σε διαφορετικές αντιλήψεις για τον άνθρωπο, τη φύση, το σώμα, την αρετή και το θείο. Έτσι, το χάσμα ανάμεσα στον νεότερο Ελληνισμό και την αρχαιότητα δεν παρουσιάζεται απλώς ως ιστορική απόσταση, αλλά ως συνέπεια μιας βαθύτερης αλλαγής στον τρόπο με τον οποίο νοείται η ελληνικότητα..

Αυτή είναι και η κύρια αιτία που αδυνατούμε να διδαχθούμε και να διαδώσουμε το Ελληνικό πνεύμα στον κόσμο διότι  μπορεί να έχουμε το Ελληνικό DNA αλλά μας λείπει η θρησκεία του Ολύμπου και η αρχαία μας γλώσσα , όπως το έχουν επισημάνει όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί  πατέρες του Ελληνικού Έθνους

Τέλος  (22/9/26) 

Υποστράτηγος  ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org