Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Τον πλου θα υμνήσω της Αργώς, της πολύκωπης και δοξασμένης,
που από την Ιωλκό ξεκίνησε, απ’ άκρα θεσσαλική γη,
και δρόμους άνοιξε σε πέλαγα που άνθρωπος δεν γνώρισε.
Καθώς και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος δίδαξε,
πρώτα στον Εύξεινος Πόντος επήγαν οι ανδρείοι,
και στην Κολχίδα τη βαθυγείτονα·
εκεί τους κυνήγησε ο Αιήτης ο φοβερός.
Κι εκείνοι, σοφά φρονώντας,
όχι προς νότον έστρεψαν τα πανιά,
μα προς τον βορρά, να φύγουν απ’ την παγίδα.
μπορεί και από περιέργεια
Ποταμούς και παραπόταμους διέσχισαν, και γη παγωμένη με από τους υπερβορείους φιλοξενήθηκαν
με την Αργώ σε εκτάσεις λευκές και άγριες παρασύρθηκαν,
ως που έφτασαν στα πέρατα του Αρκτικού,
εκεί όπου η γη με τον ουρανό συνομιλεί
και τον Πολικό Αστέρα άνωθεν της κεφαλής
Κι από εκεί στον μέγα Ωκεανό κατέβηκαν, τον Ατλαντικό,
και μέσω των Ηρακλείων Στηλών
επέστρεψαν πάλι σε γνώριμα νερά.
Αλλά και δεύτερον πλου ετόλμησαν οι Αργοναύτες,
με κυβερνήτες τον Ιάσονα και τον θεσπέσιο Ορφέα,
πάνω στην Αργώ, την αγαπημένη των θεών.
Ένα πρωί, από την Ιωλκό, τον σημερινό Βόλο,
ξεκίνησαν — στόλος πολύς,
και άνδρες γενναίοι, πλήθος αμέτρητο.
Κι όλη η πόλη τούς συνόδευσε με ευχές,
καθώς άφηναν πίσω τους τη γη των πατέρων.
Με ούριους ανέμους διέσχισαν τη Μεσόγειο,
κι έφτασαν στις Ηράκλειες Στήλες,
όπου στάθηκαν να ξαποστάσουν
και να γεμίσουν τα σκεύη με νερό και τροφή.
Κι έπειτα άνοιξαν πανιά για τη μακρινή Ατλαντίδα
τις Αζόρες.
Θαύμα μεγάλο αντίκρισαν τα μάτια τους:
νησιά πράσινα, γαλήνια, ευλογημένα.
Κι ενθυμήθηκαν όσα ο Πλάτων δίδαξε,
για χώρα που ο Ζευς καταπόντισε
για την ύβρη των ανθρώπων της.
Εκεί πέρασαν τον χειμώνα,
με βροχές πολλές, μα δίχως παγετό.
Και ύστερα ακολούθησαν τον «Μεγάλο Ποταμό»,
που αδιάκοπα ρέει από ανατολή σε δύση,
σαν φλέβα της γης.
Το ρεύμα τους έφερε πρώτα προς τον βορρά
κι έπειτα προς τον νότο·
και τότε αντίκρισαν τα νησιά των Βερμούδων
Άνδρο ονοματήσανε ένα νησί βορείως αυτών
Στις Βερμούδες έμειναν για καιρό,
να αναπαυθούν και να συλλέξουν γνώση
για ανέμους, για ρεύματα και για θάλασσες άγνωστες.
Φιλόξενος ήταν ο λαός εκείνος.
Και επισκεύασαν το πλοίο τους,
κατάρτι και αμπάρι.
Στο Μπίμινι, ένα πιθάρι με λάδι
χάθηκε στα βάθη της θάλασσας·
κι όσο κι αν οι δύτες αγωνίστηκαν,
δεν μπόρεσαν να το ανασύρουν.
(Και σήμερα απορούν οι άνθρωποι
πώς βρέθηκε εκεί ελληνικός αμφορέας.)
Έπειτα διέπλευσαν τις ακτές της Νοτίου Αμερικής,
περνώντας από τη Τζαμάικα, το Πουέρτο Ρίκο,
την Ισπανιόλα και το Τρινιντάντ.
Και μπήκαν στον μέγα Αμαζόνιος,
ποταμό αχανή σαν θάλασσα.
Πολλούς λαούς γνώρισαν,
πολλές φυλές και τόπους άγνωστους.
Κι έφτασαν ως το Κούσκο,
στους Ίνκας του Περού.
Εκεί αντάλλαξαν σοφία και τέχνες,
και δίδαξαν πολλά από τον πολιτισμό τους.
Σημεία ιερά άφησαν:
τη Μέδουσα, την τρίαινα του Ποσειδώνα,
και άλλα σύμβολα αρχαία και την Γοργόνα
Και σαν θεούς τους τίμησαν οι άνθρωποι εκείνοι,
και τους φιλοξένησαν με αγάπη.και τους κοίμησαν σε κλίνη
Όταν ήρθε η ώρα του γυρισμού,
τους αποχαιρέτησαν με δώρα και δάκρυα·
γιατί αγαπητοί ήταν οι Έλληνες σε κάθε γη παντού
. Τους δωρίσαμε ακόμα
το ανεμολόγιο (πλάκα Εκενικ) του Ποσειδώνα
χρήσιμο στους ναυτικούς
Μα ύστερα, όταν ήρθαν οι ξένοι κατακτητές,
πολλά από αυτά χάθηκαν ή κρύφτηκαν,
για να σβηστεί η μνήμη των θεών και να επικρατήσει των κατακτητών
Μόνο η Αργώ, λέγουν, τόλμησε τέτοιον πλου —
πέρασε πέτρες και κύματα φοβερά,
και διέσχισε τον Ατλαντικό
μέσα από κύκλους παγωμένους.
Και ο Όμηρος τραγούδησε:
«ἡ δέ τοι οὐκ ἄν τις ναῦς ἀνδρῶν ἀλεείνοιτο…»
Διότι καμία ναυς ανθρώπων δεν μπορούσε να περάσει εκεί,
παρά μόνον η Αργώ,
που την οδήγησαν οι θεοί.
Γιατί αυτή ήταν πλοίο που πετούσε και στον αέρα
τη βαρύτητα την έκαναν πέρα
και δε χρειάζοταν τιμονιέρης να την πηδαλιουχεί,
από τον πλοίαρχο έπαιρνε άυλη την εντολή
Και καθώς λέγεται, ο δρόμος προς τη Δύση
δεν ήταν ίσος,
μα γεμάτος κύκλους, κινδύνους και περιπλάνηση.
Διότι η Δύση τότε ήταν άγνωστη και φοβερή—
χώρος χαμού ή ατέρμονης πορείας, εκεί και του Πλούτωνα η κατοικία
πιο αβέβαιος κι από ταξίδι προς τη σελήνη.
(21/4/26)
Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org