Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Ποιος κάθεται τα ταξίδια του να καταγράφει;
Απέραντος ο κόσμος, πέρα απ’ της αυλής σου τον φράχτη.
Μακρινό ταξίδι ανέλαβε με την Αργώ ο Οδυσσέας,
δεινός καπετάνιος και αρχηγός,
κι έπλευσε στον Ατλαντικό, σε πελάγη νέα.
Μόνο ο Όμηρος τούτο το ταξίδι ιστορεί:
«Στων δυο Σειρήνων το νησί
το ωραίο καράβι φτάνει·
που ο πρύνος το γοργόσπρωνε,
κι αμέσως πέφτει τ’ αγέρι
και γαλήνη απλώνεται στη θάλασσα λαμπρή,
σαν κάποιος θεός τα κύματα να αποκοιμίσει».
Στην Κούβα και στην Ισπανιόλα
πρωτοέπιασε η Αργώ,
κι εκεί κατέβηκε το πλήρωμα.
Γιορτές και πανηγύρια οι ιθαγενείς,
μα πριν μας γνωρίσουν, ήταν επιφυλακτικοί.
Σχεδόν γυμνά τα σώματα των γυναικών,
κατά το έθιμο το τοπικό—
με φύλλο συκής στολίζαν το κορμί,
και οι άνδρες παρόμοια, αλλιώς στολισμένοι.
Σαν αγάλματα ελληνικά, μα μελαμψά—
ο ισημερινός τα είχε σμιλέψει με φως.
Κι οι ναυτικοί μας ένιωθαν σαν στο σπίτι τους,
γλυκά και οικεία.
Μείναμε μέρες αρκετές εκεί,
να συλλέξει ο καπετάνιος γνώση και καιρό,
να μάθει για τόπους και ανέμους,
και να εφοδιαστούμε νερό και τροφή.
Μια τροπική καταιγίδα μάς κράτησε,
μα ασφαλείς της Κούβας το καταφύγιο
Μέρη εξωτικά, άγνωστοι καρποί—
γλυκείς, χυμώδεις, πρωτόγνωροι.
Το πλοίο στην αμμουδερή ακτή,
κι εμείς σε καλύβες, στου δάσους τις παρυφές,
αγναντεύαμε τις θάλασσες τις ζεστές
και του μεγάλου ποταμού το στόμα—
εκεί που άλλαζαν οι άνεμοι
και μπαίναμε σε άλλο ρεύμα.
Ερωτικές οι γυναίκες, ελευθερωμένες,
ιδίως οι νέες, οι παρθένες—
διψασμένες για έρωτα.
Στον λαμπρό ήλιο έλαμπαν σαν έβενος,
κι οι ναύτες πρόθυμοι.
Σειρήνες μάς αιχμαλώτισαν με τη γοητεία τους,
μας χάρισαν έρωτες και χορούς της λατρείας τους.
Κάποιοι ήθελαν εκεί να μείνουν,
μα η μνήμη της πατρίδας τούς τράβηξε πίσω.
Αναχωρήσαμε ένα πρωί προς το νοτιά,
με ρεύμα ευνοϊκό που φούσκωνε τα πανιά—
προς Τζαμάικα, Πουέρτο Ρίκο,
την Ισπανιόλα και το Τρινιντάντ.
Πανέμορφα, καταπράσινα νησιά,
παρθένα φύση παντού,
φιλική στους Αργοναύτες.
Και τέλος φτάσαμε στον Αμαζόνιο—
στην αρχή τον πήραμε για θάλασσα πλατιά,
μα πλέοντας κόντρα στο ρεύμα
καταλάβαμε το λάθος.
Διαπλεύσαμε τον μέγα ποταμό,
γνωρίσαμε λαούς πολλούς,
παραποτάμους, όρμους και λιμάνια,
τόπους ιερούς και φαράγγια
Κι ως το στόμα της Γοργόνας φτάσαμε—
μόνο που ξεχάσαμε αποδείξεις να κρατήσουμε,
για να πιστέψουν σήμερα
τα παιδιά της ΑΙ
την αλήθεια των λεγομένων.
Αυτά τα γράψαμε στον ήλιο και στ’ αστέρια—
και, λένε, λεπτομερώς
στου Ομήρου τα τεφτέρια .(19/4/26)
Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org