ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ ΔΕΣΜΩΤΗΣ
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Ο πόλεμος δεν είναι μπάλωμα να ξηλωθεί—
είναι πληγή που ανοίγει και δεν κλείνει.
Φέρνει σορτάρισμα στις αγορές τον βυθίζει στις εκλογές
και τον αδύνατο τον κάνει θύμα εξιλαστήριο και τον σβήνει
Άμα αρχίσει, κανείς δεν ξέρει
πότε και πώς θα τελειώσει·
ποιος θα ζήσει, ποιος θα πεθάνει,
και τι ζωή θα απομείνει μετά.
«Πόλεμος πατήρ πάντων»—μα και κολαστήριο,
κι όποιος τον ανάψει, θα υποστεί μαρτύριο
Εκείνος που τον ξεκινά
χίλιες φορές να τον ζυγίζει,
πριν το σίδερο στο σώμα του καρφωθεί και πριν τους άμαχους στην πυρά τους καβουρντίζει
Η αλαζονεία ακριβά πληρώνεται—
θεοί και άνθρωποι τον αλαζόνα τιμωρούν και αυτός ματώνεται.
Η ευθύνη του ηγέτη βαριά:
όχι κατακτητικοί πόλεμοι,
όχι ψέματα να νανουρίζουν τους πολλούς.
Πριν βαδίσεις στη φωτιά,
το «μαντείο» να ρωτάς:
αν δεν είναι για πάτριο χώμα,
μην ανοίγεις πόλεμο και μην τον ξεκινάς.
Ο πόλεμος δεν αστειεύεται—
όλα τα αναποδογυρίζει, δεν γυρίζει πίσω,
σαν φωτιά απλώνεται όπου φυσά ο άνεμος,
και όποιον πάρει, ο χάρος .
Κι όμως, κάποιοι λίγοι πλουτίζουν,
αετονύχηδες μέσα στο χάος.
Κι ένας-ένας μπαίνουν στον χορό·
κι αν η ορχήστρα λάθος σκοπό παίζει,
στον Ορμούζ στενεύει ο δρόμος—
κι ο πρώτος που πέφτει είναι ο αρχηγός.
Ο Κόλπος—μήτρα πλούτου του κόσμου—
μα ο Άρης καραδοκεί στα στενά του όρμου
Αν η «γέννα» στραβώσει, επεμβαίνει,
κι από εκεί να εκραγεί το μπαρούτι στο βαρέλι
και παγκόσμια πυρκαγιά να φέρει
Άφρων όποιος το τολμήσει—
«μαύρη τρύπα θα σε ρουφήξει»,
θα έλεγε της Πυθίας το μαντείο.
Κι ο Ποσειδώνας θα εκδικηθεί:
Όποιον χτυπήσει πλοίο
και το εμποδίσει να αρμενίσει,
θάλασσα και ουρανός θα δηλητηριαστούν,
ο κόσμος θα παγώσει από τρόμο και θα κρυώσει
Και του Κόλπου η Γοργόνα θα τους πετρώσει
.
Στην άμμο έχτισαν παλάτια—
κι όταν το πετρέλαιο τελειώσει,
ούτε ο τουρισμός θα τους σώσει
και η καμήλα εν υπνώσει.
Ο πόλεμος σκληραίνει τους ανθρώπους—
άλλους σκοτώνει, άλλους σακατεύει,
και σε έναν πυρηνικό Αρμαγεδδώνα
ό,τι απομένει θα ζει σαν σκιά.
Ο αλαζόνας περιφρονεί τα πάντα,
η γλώσσα τρέχει πιο γρήγορα απ’ τον νου,
κι ένας «δαίμονας» τον σπρώχνει.
Τρεις λαοί—Ιράν, Λίβανος, Ισραήλ—
βουλιάζουν στην οδύνη και βόμβες μετρούν
Οι λαοί σαν κοπάδι λογίζονται:
αν πέσει ο «τσοπάνης»,
η στάνη στον εισβολέα θα παραδοθεί—
σε τέτοια παραζάλη στροβιλίζονται
Η εξουσία αλλού κατοικεί:
στις «δημοκρατίες» δήθεν στους λαούς,
στις θεοκρατίες στον φόβο και στον φανατισμό.
Υπάρχουν και οι φωτισμένοι—
λίγοι και μόνοι—
ενάντια σε θεοκράτες και πολεμοκάπηλους.
Μα το σύστημα τους φοβάται:
τους φυλακίζει, τους σβήνει σαν απροσάρμοστους
ή τους ρίχνει στη σιωπή σαν άλαλους
Όσοι δεν θέλουν άλλη Γάζα,
ούτε μπούργκα ούτε σκλαβιά,
ζητά ελευθερία η νέα γενιά
τους πνίγουν οι κρίσεις και τ’αδιέξοδα.
Και ο «μεγάλος» έπεσε στην παγίδα—
παρασύρθηκε, από τον μικρά γίγα,
και τώρα διέξοδο γυρεύει.
Χτύπησε την ηγεσία—
μα ο πόλεμος φουντώνει,
και ο πυρηνικός ίσκιος πλησιάζει
και η ανθρωπότητα φοβισμένη τον κοιτάζει.
Χωρίς σχέδιο, χωρίς σύνεση,
επιτέθηκε σε παλιά αυτοκρατορία,
βομβαρδίζει—μα ο εχθρός με αυτοθυσία,
κρυμμένος βαθιά στη γη.
Τώρα, στο σκοτάδι του Κόλπου,
χτυπά χωρίς σκοπό—
κι η ανθρωπότητα διψά για ενέργεια,
ενώ ο πλούτος καίγεται παντου χαμός
Τα Στενά του Ορμούζ δεσμώτης—
οι συμφωνίες έσπασαν,
ο λόγος χάθηκε, η απειλή κάηκε.
Και απέναντι στέκονται φανατικοί
που δεν ζητούν ειρήνη, μόνο εκδίκηση,
κατάσταση αλλοφροσύνης
Τίποτα δεν έχουν να χάσουν—
τρέχουν από τρύπα σε τρύπα.
Κι όταν όλα γκρεμιστούν,
αν κάποιοι επιζήσουν,
ίσως τότε σκεφτούν.(24/3/26)
Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
amphiktyon.org