Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων
Ο Επιμενίδης 6ος αιών. π.Χ καταγόταν από την Κνωσό της Κρήτης. Ήταν γιός του Φαιστίου , ή του Δοσιάδου, ή του Αγεσάρκου και της Νύμφης Βάλτης, ή Βλάστης. Όταν ήταν ακόμη παιδί τον έστειλε ο πατέρας του στον αγρό για να ζητήσει ένα χαμένο πρόβατο. Αυτός το μεσημέρι μπήκε σε ένα σπήλαιο και εκεί κοιμήθηκε πενήντα επτά(57) ολόκληρα χρόνια και κατ’ άλλους μόνο πενήντα(50) ή σαράντα(40) Όταν αναστήθηκε από τον ύπνο ζήτησε το πρόβατο νομίζοντας ότι κοιμήθηκε τον συνηθισμένο ύπνο. Όμως δεν το βρήκε και ήρθε στον αγρό και εκεί βρήκε άλλο ιδιοκτήτη και τον αγρό αγνώριστο και εντελώς ανακαινισμένο. Τότε ήρθε στην πόλη στο σπίτι του και εκεί βρήκε την ίδια κατάσταση . Τον ρωτούσα ποιος ήταν και τι ζητούσε; Τέλος βρήκε ένα νεώτερο αδελφό του γέροντα πλέον και από αυτόν έμαθε όλη την αλήθεια όπως εθρυλλείτο στο χωριό του αναφορικά με την απώλεια του.
Εξ αυτού θεωρήθηκε θεοφιλής ο Επιμενίδης και ο λόγος του ήταν πολύτιμος και σεβαστός μεταξύ των Ελλήνων της εποχής του. Για αυτόν τον λόγο τον κάλεσαν οι Αθηναίοι για να καθαρίσει την πόλη από το «Κυλώνιο άγος». Αυτός έχτισε στην Αθήνα και το Ιερό των «Σεμνών θεών» . Τότε είδε το λιμάνι της Μουνιχίας και είπ προφητικά: «Πόσα μεγάλα κακά θα σας προξενήσει αυτό το λιμάνι» και οι Αθηναίοι τον μίσησαν για αυτό φοβερά. Καθώς φαίνεται ο Επιμενίδης προβλέπει ότι θα φτάσει το κακό επειδή είδε αυτό το φυσικό λιμάνι ξέφρακτο , ατημέλητο και εγκαταλειμμένο από την πόλη . Και πράγματι δεν άργησε να καταληφθεί από τους Πέρσες και να προσορμιστεί εκεί ο Περσικός στόλος ο οποίος προξενησε μεγάλο κακό στην πόλη της Αθήνας .Οι Αθηναίοι ψήφισαν ένα τάλαντο αμοιβή του αλλά αυτός δεν το δέχθηκε , Συμφώνησε δε φιλίαν και συμμαχία μεταξύ των Κνωσίων και Αθηναίων , έπειτα λαβών κλώνον από την «ιερή ελαία» αναχώρησε για την Κρήτη και σε λίγο πέθανε. Εζησε εκατόν πενήντα επτά (157)χρόνια ή εκατόν σαράντα τέσσερα. Οι Κρήτες έλεγαν ότι έζησε διακόσια ενενήντα εννέα (299) χρόνια.
Ο Επιμενίδης άκμασε στην εποχή των επτα σοφών και μάλιστα υπάρχει και επιστολή του προς τον Σόλωνα στην οποία ο τελευταίος έλαβε συμβουλή του Επιμενίδη για την νομοθεσία . Ήταν άνθρωπος υψηλής μορφώσεως , προφητικός και μάλιστα προείπε την νίκη των Αρκάδων επί των Λακεδαιμονίων . Άφησε έργα: την Θεογονία, τα Αργοναυτικά, την Πολιτεία του Μίνωος και Ραδαμάνθυος . Δυστυχώς δεν σώζονται τα έργα του . Η αβρααμικές θρησκείες( Χριστιανισμός και πρόσφατα ο ισλαμισμός) για να επιβληθούν κατέστρεψαν τα Ελληνικά έργα τέχνης και πνευματικά τοιαύτα. Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ορισμένα Ελληνικά μοναστήρια έσωσαν αρχαιοελληνικά έργα ως τις μέρες μας.
Όταν έχτιζε το ιερό των Νυμφών ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Όχι των Νυμφών αλλά του Διός»
Έλεγε ότι ήταν Αιακός προσποιούμενος ότι ανέζησε πολλές φορές στο παρελθόν . Στην Κρήτη υπάρχει ένα μεγάλο υπόγειο άντρον που αρχίζει από την Κνωσό μέχρι το όρος Δίκτυ όπου εκεί ανετράφη ο Ζευς από τις Νύμφες Εκεί έγραψε τους νόμους του ο Μίνως της Κρήτης. Στο σπήλαιο αυτό έζησε και ο Επιμενίδης κρυμμένος από τον κόσμο. Μερικοί λένε ότι έμεινε μερικό καιρό στα όρη ασχολούμενος με την «ριζοτομία» Έπειτα φανερωθείς είπαν ότι κοιμήθηκε στο σπήλαιο και ότι οι Νύμφες του έδιναν φαγητό σε «χηλήν» βοδιού, το οποίο δεν τελείωνε ποτέ. Ούτε αυτός φαινόταν ότι έτρωγε. Ο Παυσανίας γράφει ότι οι Λακεδαιμόνιοι που ήταν σε πόλεμο με τους Κνωσίους, συνέλαβαν τον Επιμενίδη και τον σκότωσαν επειδή προέλεγε κακές προφητείες και είχαν εκεί τον τάφο του. Αλλά οι Λακεδαιμόνιοι το διαψεύδουν . Είπε και το «Κρήτες αεί ψευσται» που διαψεύδει και τον εαυτόν σαν Κρης και αυτός (το παράδοξο του Επιμενίδη)
Σχολιασμός:
1/ Κνωσσός πρωτεύουσα του Μινωικού κράτους Το μινωικό ανάκτορο είναι ο κύριος επισκέψιμος χώρος της Κνωσού (ή Κνωσσού), σημαντικής πόλης κατά την αρχαιότητα, με συνεχή ζωή από τα προϊστορικά χρόνια έως τον 5ο αι. Είναι χτισμένο στον λόφο της Κεφάλας, με εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα αλλά και στο εσωτερικό της Κρήτη
2/ Η παρακμή του Μινωικού Πολιτισμού οφείλεται είτε σε φυσική καταστροφή, σε συνδυασμό με την πιθανή εισβολή των Μυκηναίων, Παρόλο που εξαφανίστηκε, ο Μινωικός πολιτισμός άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία, και τα επιτεύγματά του συνεχίζουν να θαυμάζονται μέχρι σήμερα.
3/ Το Κυλώνειον Άγος: Ο Κύλων εκμεταλλευόμενος το γεγονος ότι ήταν Ολυμπιονίκης και ευγενής, καθώς και τη συνήθεια να κάνουν θυσίες στους βωμούς στις γιορτές μαζί τον αδελφό του και τους οπαδούς του κατέλαβε την Ακρόπολη το 632 π.Χ., (ή το 628 π.Χ.). Δεν πέτυχε όμως το σκοπό του γιατί ο τότε επώνυμος άρχων της Αθήνας Μεγακλής, που ανήκε στην ισχυρή οικογένεια των Αλκμαιωνιδών, αντέδρασε δραστήρια και πολιορκώντας την Ακρόπολη ανάγκασε τον μεν Κύλωνα και τον αδελφό του να διαφύγουν στα Μέγαρα, τους δε οπαδούς του να καταφύγουν ικέτες στο βωμό της Πολιάδος Αθηνάς.
Τότε όσοι κατέφευγαν στους βωμούς θεωρούνταν προστατευόμενοι των θεών και συνεπώς ήταν απαραβίαστοι. Οι οπαδοί όμως του Μεγακλή, ενώ τους υποσχέθηκαν πως αν βγουν από το ιερό δεν θα τους πείραζαν, παραβαίνοντας το πανελλήνιο ιερό έθιμο, τους εφόνευσαν προ του ιερού των Ευμενίδων, τη στιγμή που κατέρχονταν από την Ακρόπολη κρατώντας κατά την παράδοση ταινίες των οποίων η άλλη άκρη ήταν δεμένη στο βωμό, αφού προηγουμένως έκοψαν αυτές τις ταινίες (έτσι, θεώρησαν ότι δεν τυγχάνουν πλέον της θείας προστασίας).
4/ Οι Σεμνές Θεές(Χάριτες) :Τρεις ήταν οι Χάριτες: Αγλαΐα, Ευφροσύνη και Θάλεια. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν παιδιά του Δία και της Ωκεανίδας Ευρυνόμης,ή της Ήρας ή η της Αρμονίας, ενώ κατά άλλους έχουν αρχαιότερη καταγωγή και ήταν κόρες του Ουρανού. Εκπροσωπούν δε το άκρον άωτον της ομορφιάς και της χάρης
5/ Ο Λιμένας Μουνιχίας είναι ο τρίτος και μικρότερος φυσικός λιμένας του Πειραιά, το σημερινό Μικρολίμανο
6/ Ριζοτομία: Επέμβαση στο νευρικό σύστημα της σπονδυλικής στήλης και η αποκοπή ορισμένων νεύρων που προκαλούν τον πόνο.
7/ Χηλή βοός: Δοχείο που ταΐζαν τα βόδια.Ηταν δε τόσο μεγάλο που δεν φαινόταν όταν έτρωγε ( 6/7/25)
*Αμφικτύων ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
amphiktyon@gmail.com
http://amphiktyon.blogspot.com/
https://amphiktyon.org
Όποιος επιθυμεί να διαγραφεί να επιστρέφει το παρόν με την ένδειξη
«διαγραφή» «σύμφωνα με το άρθρο 14 του νόμου 2672/98