Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης Αμφικτύων
Ο κηπος μου γέμισε πανέμορφα λουλούδια
Γλάστρες με βασιλικά , αρώματα και στολίδια
Να και το πρώτο χελιδόνι
Η Φύση οργιάζει στα βουνά λίγο πέφτει χιόνι
Ο κότσυφας συναγωνίζεται το αηδόνι
Και ακόμη βροντάει το κανόνι
Νάτην και η όμορφη μας Καρδερίνα
Σε άλλο σώμα στεγαζόταν η ψυχή της
τα παλιά χρόνια εκείνα
Στον πρώτο μου αγνό Έρωτα αλλά άτυχο
με την Ιωάννα
Είχε και κείνη όμορφα μάτια πλάνα
Πήρε την ψυχή και τη μορφή της
Έκτοτε την θεωρώ εγγονή μου
και εγγονή της
Την αγαπώ σαν παιδί μου
Και το συντροφό της συνάμα
Κάποιο μήνυμα αργεί να μου μεταφέρει
Το ακατόρθωτο αδυνατεί να καταφέρει;
Σε μας η γλώσσα των ευγενών πουλιών αδιανόητη
Αλλά σε κείνα είναι ευνόητη
Δυο καρδιές παππούς και εγγονή
Μια ιστορία που μοιάζει φανταστική
Που δεν γνωρίστηκαν ακόμα
Αλλα κατά τους Έλληνες η ψυχή
δεν πάει στο χώμα σε άλλο μπαίνει σώμα
Της πολυαγαπημένης μου η ψυχή
Μετεμ Φυτεύτηκε σε κείνη
Η ψυχή αποστάσεις δεν υπολογίζει
Σε τρανό κλουβί φρόντισε στο βορρά να πάει
Και στη καινούργια της φωλιά
μελωδικά κελαηδάει
Τα ωδικά πουλιά σε βαθιά τα έβαλε σκέψη
Βασίλισσα να την κάνουν και σμήνη να πάνε στη στέψη
Αυτό θα γίνει κάποια μέρα όταν ο καιρός έρθει
Ως τότε ευχές στο λέοντα να μακροημερεύσει
Το «παλληκάρι» από την Κύπρο να θυμηθεί
Εκείνο το αμούστακο πουλί στα φυλακισμένα μνήματα που τώρα στέκει
Και μετά θάνατον αναμένει να το αμνηστεύσει
Μακραίωνα φιλία θα εδραιώσει
Αυξημένο κύρος θα του δώσει και γοητεία
Τη σκλαβωμένη Κύπρια Αφροδίτη να ελευθερώσει
Οι ψυχές Αγάπη ζητούν και Ελευθερία (10/4/25)