Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Φίλος του Έλληνα επιστήθιος,
μαζί του γίνεται ηλίθιος·
τον διχασμό δεν τον αλλάζει,
τον ξένο σαν διαιτητή πάντα φωνάζει.
Ακόμα και τον εχθρό αγκαλιάζει,
αρκεί το κομματικό πάθος να ταιριάζει.
Κι ο ξένος έρχεται με το αζημίωτο,
την καρδιά να ξεριζώσει στον επίορκο.
Στον εμφύλιο συνταραχτήκαμε,
αδερφός τον αδερφό σφαχτήκαμε,
χωρίς οίκτο και έλεος,
ούτε ένα ευχέλαιο.
Οι μεν Αθηναίους καλούσαν,
οι δε Σπαρτιάτες ζητούσαν,
κι οι Ρωμαίοι ευκαιρία γυρεύαν
να μας διαλύσουν και να μας δέσουν.
Δημοκρατία οι μεν, ολιγαρχία οι άλλοι,
μα στο τέλος σε δουλεία έπεσε πάλι.
Στην ειρήνη ο κόσμος προκόβει,
στον εμφύλιο αγριεύει ,
έρχονται μίση και συγκρούσεις·
ο εμφύλιος φέρνει αλληλοσκοτωμό:
αδερφός τον αδερφό, παιδί τον πατέρα,
κι η Έρις τη λογική κάνει πέρα.
Πρόσεχε τι λες και σε ποιον μιλάς,
τις πεποιθήσεις σου να μην αποκαλύπτεις.
Είτε κόκκινος είτε θαλασσής,
στο σφαγείο θα βρεθείς —
αυτά τα έζησα στην κατοχή και στον εμφύλιο.
Μη εμπιστευτείς ούτε τον ήλιο,
τη γλώσσα κράτα σφιχτή —
«σιγάν κρείττον εστί».
Ο εμφύλιος τα πάθη φουντώνει,
η ρουφιανιά θεριεύει, σκοτώνει.
Με δόγματα τα πλήθη ποτίζουν,
την πατρίδα να λησμονήσουν ζητούν,
για μια ουτοπική διεθνιστική ελπίδα.
Στα «κριάρια» αξιώματα και χρήμα,
στα «πρόβατα» μαντρί και αυστηρή σιωπή.
Η πράξη εγκληματική γίνεται ανδρεία,
η σωφροσύνη προδοσία,
κι η λογική χωρίς ισχύ.
Εθνικές διεκδικήσεις θυσία,
ένεκα της κομματοκρατίας.
Στις πλατείες συνθήματα, όχι διάλογος,
ο λογικός ύποπτος, ο έξαλλος ένδοξος
ο σώφρων ακατάλληλος
Κόσμος παράλογος .
κόμματα σαν συμμορίες,
με πλεονεξία και παρανομίες.
Η συνοχή τους συνενοχή
και η πατρίδα θυσία στο κομματικό συμφέρον.
Υπόσχονται ισότητα, μιλούν για αξιοκρατία,
μα όταν κυβερνήσουν — η μια η άλλη πεντοζάλη·
στενά για τον λαό, άνετα για εκείνους., παραζάλη
Με εκδίκηση κυβερνούν,
το συμφέρον της πλειοψηφίας προσποιούνται,
μα υπηρετούν το δικό τους.
Χωρίς ηθικούς φραγμούς,
με ωραία λόγια αρχίζει ο εμφύλιος.
Άγρια τα ήθη εκείνη την εποχή,
ο ήλιος κρυβόταν από ντροπή·
αδερφός σκότωνε αδερφό,
κι ο διχασμός γινόταν τέρας.
«Εθνικόφρων» ή εχθρός —
λέξη αόριστη και φονική.
Κι ο λαός στη μέση χαμένος,
να μη ξέρει πού να σταθεί.
Με προδοσίες και φόβο,
στον Αχέροντα σε στέλναν εύκολα.
ανακρίσεις, διώξεις, στρατόπεδα,
μια χώρα στα δύο,: βουνό και πόλη,
σε Ανατολή και Δύση.
Κι ενώ έπρεπε τα δίκαια μας να διεκδικούμε,
εμείς μεταξύ μας σκοτωνόμαστε.
κι’ έτσι η Ελλάδα βαθιά πληγώθηκε—
και σώθηκε με βαρύ τίμημα.
Το αίμα των παιδιών μας δικαιώθηκε
Ποτέ πιά εμφύλιος
Ποτέ πια διαμάχη
Ακόμη και στα κόμματα
Το νέο Σύνταγμα να τ’ αλλάξει
Οι φατρίες ακόμη σε κρυφό εμφύλιο
και η πρόοδος δεν βλέπει τον ήλιο
η δολερή έριδα όλα τα εξουδετερώνει
και κάθε πρόοδο τη ματαιώνει(14/4/26)
Αμφικτύων α– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com
https://www.amphiktyon.org