Αμφικτύων

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

These days, Ankara is being transformed into an international arms marketplace. Thirty-two heads of state, heads of government, and senior officials are gathering to conclude multi-billion-euro agreements on weapons systems and defense technologies.

The very leaders who proclaim every day that they are defending democracy, human rights, and international law are rushing to arm a country that continues to maintain occupation forces in Cyprus, threatens Greece with casus belli, challenges Israel, questions international treaties, restricts political freedoms, and imprisons political opponents.

Profit recognizes neither friends nor principles. In its pursuit of profitability, capitalism is constantly seeking new markets. The famous saying attributed to Karl Marx—that “the capitalist will even sell the rope with which he will be hanged”—seems more relevant today than ever.

History offers instructive examples. After the Second World War, the reconstruction of Europe and Japan created future economic competitors for the United States. Likewise, the transfer of technology to China contributed to its emergence as a technological and industrial superpower that now competes directly with the West.

Something similar may well happen with Turkey.

Today, Western countries are transferring advanced weapons systems, technological expertise, and industrial co-production capabilities to Ankara. The United States is providing support through the F-35 program and engines for the sustainment of the F-16 fleet. The United Kingdom is cooperating through the Eurofighter program and naval projects. Italy is contributing through its defense and aerospace industries. Spain is engaged in partnerships for the construction of major naval combat vessels. France is supplying advanced missile systems. Many other European countries are also competing for a share of a defense market worth billions of euros.

Turkey, however, is not merely buying weapons. It is acquiring know-how. And whoever acquires know-how will, sooner or later, seek to produce independently.

This is precisely Ankara’s long-term objective: to build a self-sufficient and powerful defense industry capable not only of meeting its own military requirements but also of exporting advanced weapons systems worldwide.

Today, foreign companies are going to Ankara to sell. Tomorrow, they may well return as customers of a new competitor whose rise they themselves helped to create. At the same time, they are doing business with a country that has contributed little to the Western Alliance while consistently pursuing a policy of balancing between opposing geopolitical camps.

Strategic thinking cannot be confined to the next balance sheet or the next electoral cycle. It must look two or even three decades ahead.

Turkey appears to be planning with a generational horizon, guided by the doctrines of the “Blue Homeland” and President Erdoğan’s vision of the “Borders of the Heart.” Europe, by contrast, too often thinks within the horizon of a four-year political term.

History teaches that empires do not collapse solely because of their enemies. Quite often, they arm their own future rivals.

Amid this geopolitical transformation, Greece continues to occupy the same historical position it has held for centuries: at the southeastern frontier of Europe and the Eastern Mediterranean, serving as a breakwater against the turbulence of the wider region. This makes strategic foresight and national vigilance even more essential if Greece is to address any advantages that its neighboring country may gain.

Perhaps the time has come to speak openly.

8 July 2026

Amphiktyon

Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Official Website: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η Άγκυρα μετατρέπεται αυτές τις ημέρες σε διεθνές εμπορικό κέντρο εξοπλισμών. 32 Αρχηγοί κρατών, κυβερνήσεων και κορυφαίοι αξιωματούχοι συρρέουν για να κλείσουν συμφωνίες δισεκατομμυρίων ευρώ σε οπλικά συστήματα και αμυντική τεχνολογία.

Οι ίδιοι που διακηρύσσουν καθημερινά ότι υπερασπίζονται τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο, σπεύδουν να εξοπλίσουν μια χώρα που εξακολουθεί να διατηρεί στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο, απειλεί την Ελλάδα με το casus belli, αμφισβητεί το Ισραήλ .τις διεθνείς συνθήκες, περιορίζει πολιτικές ελευθερίες και φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους.

Το κέρδος δεν γνωρίζει φίλους ούτε αρχές. Ο καπιταλισμός, για να διατηρήσει την κερδοφορία του, αναζητά διαρκώς νέες αγορές. Η περίφημη φράση που αποδίδεται στον Καρλ Μαρξ, ότι «ο καπιταλιστής θα πουλήσει ακόμη και το σχοινί με το οποίο θα κρεμαστεί», μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.

Η ιστορία προσφέρει διδακτικά παραδείγματα. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και της Ιαπωνίας δημιούργησε μελλοντικούς οικονομικούς ανταγωνιστές των Ηνωμένων Πολιτειών. Η μεταφορά τεχνογνωσίας προς την Κίνα συνέβαλε στην ανάδειξή της σε τεχνολογική και βιομηχανική υπερδύναμη, η οποία σήμερα ανταγωνίζεται ευθέως τη Δύση.

Κάτι ανάλογο ενδέχεται να συμβεί και με την Τουρκία.

Σήμερα η Δύση μεταφέρει στην Άγκυρα προηγμένα οπλικά συστήματα, τεχνογνωσία και βιομηχανικές συμπαραγωγές:

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες με τα F-35 και κινητήρες για την υποστήριξη για τα F-16.
• Η Βρετανία με τα Eurofighter και ναυτικά προγράμματα.
• Η Ιταλία μέσω της αμυντικής της βιομηχανίας. Και αεροναυπιγικής
• Η Ισπανία με συνεργασίες στη ναυπήγηση μεγάλων πολεμικών μονάδων.
• Η Γαλλία με προηγμένα πυραυλικά συστήματα.
• Και πολλές ακόμη ευρωπαϊκές χώρες που διεκδικούν μερίδιο από μια αγορά δισεκατομμυρίων.

Η Τουρκία, όμως, δεν αγοράζει μόνο όπλα. Αγοράζει τεχνογνωσία. Και όποιος αποκτά τεχνογνωσία, αργά ή γρήγορα επιδιώκει να παράγει μόνος του.

Αυτό ακριβώς αποτελεί τον μακροπρόθεσμο στόχο της Άγκυρας: η δημιουργία μιας αυτάρκους και ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας, ικανής όχι μόνο να καλύπτει τις δικές της ανάγκες αλλά και να εξάγει οπλικά συστήματα διεθνώς.

Σήμερα οι ξένες εταιρείες πηγαίνουν στην Άγκυρα για να πουλήσουν. Αύριο δεν αποκλείεται να επιστρέψουν ως πελάτες ενός νέου ανταγωνιστή που οι ίδιες συνέβαλαν να δημιουργηθεί. Και συναλλάσσονται με μια χώρα που τίποτα δεν προσέφερε στη Δυτική Συμμαχία καθώς πλέει πάνω  σε δύο βάρκες

Η πολιτική σκέψη δεν μπορεί να περιορίζεται στον επόμενο ισολογισμό ούτε στον επόμενο εκλογικό κύκλο. Οφείλει να βλέπει δύο και τρεις δεκαετίες μπροστά.

Η Τουρκία φαίνεται να σχεδιάζει με ορίζοντα γενεών με την «Γαλάζια πατρίδα» και τα «Σύνορα της καρδιάς του κ. Ερνογάν

 Η Ευρώπη, αντίθετα, συχνά σκέφτεται με ορίζοντα τετραετίας.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν μόνο από τους εχθρούς τους. Συχνά εξοπλίζουν μόνες τους τους μελλοντικούς ανταγωνιστές τους.

Και μέσα σε αυτή τη γεωπολιτική μεταβολή, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στην ίδια ιστορική θέση που κατέχει επί αιώνες: στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου , ως  κυματοθραύστης  απέναντι στις αναταράξεις της ευρύτερης περιοχής. Αυτό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία τη στρατηγική διορατικότητα και την εθνική εγρήγορση για να  αντιμετωπίσει τα τυχόν πλεονεκτήματα που θα επιτύχει η γείτονα. Μήπως ήρθε η ώρα να τα πούμε ανοιχτά;  (8/7/26)

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Official Website: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

The report that FIFA reviewed and suspended the red-card sanction imposed on U.S. footballer Folarin Balogun, following political intervention by President Donald Trump, has sparked not only concerns about the independence of sports justice but also a deeper question: Who ultimately governs sport—the rules of the game, political power, or violent hooligans armed with Molotov cocktails?

When Emperor Theodosius I abolished the ancient Olympic Games, history remembered him as the ruler who brought an end to one of humanity’s oldest institutions. Today, there is no need to abolish sporting competitions, for they have become immensely profitable. It is enough to abolish the impartiality of their rules.

The moment political authority—or any powerful interest—is able to influence the outcome of a match or overturn a sporting sanction, fair play ceases to be a fundamental principle and becomes nothing more than an empty slogan.

For the ancient Greeks, the athlete stood alone before his opponent. No one could intervene on his behalf or influence the judges. Victory or defeat depended solely upon his own strength, discipline, and virtue. No political authority could overturn a referee’s decision, nor could anyone purchase more favorable rules. Equality before the law of the contest was the very soul of the Olympic ideal.

The judges of Olympia swore an oath before Zeus, protector of the Olympic sanctuary, that they would judge impartially and incorruptibly—and they honored that oath.

If, however, sporting authorities begin to yield to political influence or economic interests, then athletes will no longer rely solely on talent, training, discipline, and character. They will need powerful political patrons, financial influence, and business alliances. Victory will no longer be the reward of merit but the product of shameful bargaining.

Modern sport is already under assault from violence, fanaticism, hooliganism, and excessive commercialization. If public confidence in the equal application of the rules is also lost, then sporting competition will cease to be a genuine contest. It will become a spectacle in which the winner is not the best athlete, but the most powerful.

If such developments become acceptable, it is not merely a rule that is abolished. It is the very morality of sport that is destroyed. And when fair play dies, stadiums cease to be arenas of honorable competition and risk becoming, at least metaphorically, modern Roman arenas—or even jungles—where it is no longer virtue that triumphs, but the power of the strong.

7 July 2026

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Official Website: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Η πληροφορία ότι η FIFA επανεξέτασε και ανέστειλε την ποινή της κόκκινης κάρτας που είχε επιβληθεί στον ποδοσφαιριστή Φόλαριν Μπαλογκάν, έπειτα από πολιτική παρέμβαση του κ. Ντόναλντ Τραμπ, προκάλεσε όχι μόνο αντιδράσεις για την ανεξαρτησία της αθλητικής δικαιοσύνης, αλλά και έναν βαθύτερο προβληματισμό: ποιος κυβερνά τελικά τον αθλητισμό, οι κανόνες  , η πολιτική ισχύς ή οι χούλιγκαν με τα μολότωφ;

Όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ κατήργησε τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, έμεινε στην ιστορία  ως ο καταστροφέας ενός  πανάρχαιου  θεσμού. Σήμερα δεν χρειάζεται να καταργηθούν οι αγώνες γιατί είναι κερδοφόροι . Επομένως αρκεί να καταργηθεί η αμεροληψία των κανόνων τους. Από τη στιγμή που μια πολιτική εξουσία ή ένας ισχυρός μπορεί να επηρεάζει την τύχη ενός αγώνα ή μιας ποινής, το «ευ αγωνίζεσθαι» παύει να είναι θεμελιώδης αρχή και μετατρέπεται σε κενό σύνθημα.

Για τους αρχαίους Έλληνες, ο αθλητής ήταν μόνος απέναντι στον αντίπαλό του, κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει ή να επηρεάσει τους κριτές και στη συνείδησή του. Νικούσε ή έχανε με τις δικές του δυνάμεις. Κανείς δεν μπορούσε να μεσολαβήσει για να αλλάξει την απόφαση των κριτών, κανείς δεν μπορούσε να εξαγοράσει ευνοϊκότερους κανόνες. Η ισότητα απέναντι στον νόμο του αγώνα αποτελούσε την ψυχή του αθλητικού.ιδεώδους. Τότε οι κριτές ορκίζονταν στον Δία προστάτη της Ολυμπίας ότι θα είναι αμερόληπτοι και αδέκαστοι και το τηρούσαν.

Αν, όμως, οι αποφάσεις των αθλητικών αρχών αρχίσουν να υποχωρούν μπροστά στην πολιτική επιρροή ή στα οικονομικά συμφέροντα, τότε ο αθλητής δεν θα χρειάζεται μόνο προπόνηση, ταλέντο και ήθος. Θα χρειάζεται ισχυρούς πολιτικούς προστάτες, οικονομικά κέντρα και επιχειρηματικές συμμαχίες. Και τότε το έπαθλο της νίκης  ΔΕΝ  θα είναι καρπός άμιλλας αλλά προϊόν αισχρής  συναλλαγής.

Ο αθλητισμός ήδη δοκιμάζεται από τη βία, τον φανατισμό, τον χουλιγκανισμό και την εμπορευματοποίηση. Αν χαθεί και η εμπιστοσύνη ότι οι κανόνες ισχύουν το ίδιο για όλους, τότε δεν θα μιλάμε πλέον για αθλητικούς αγώνες αλλά για μια παράσταση όπου νικητής δεν θα είναι ο καλύτερος, αλλά ο ισχυρότερος.

Αν όλα αυτά είναι αποδεκτά, τότε δεν καταργείται απλώς ένας κανόνας. Καταργείται η ίδια η ηθική του αθλητισμού. Και όταν πεθαίνει το «ευ αγωνίζεσθαι», τα γήπεδα παύουν να είναι χώροι άμιλλας και κινδυνεύουν να μετατραπούν, έστω μεταφορικά, σε σύγχρονες ρωμαϊκές αρένες, και ζούγκλα ,  όπου ΔΕΝ θριαμβεύει η αρετή αλλά η δύναμη  του ισχυρού  (7/7/26)

 Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

I do not concern myself with the sterile competition among political parties for power, which I consider futile, at a time when the country and its people are facing entirely different problems.

Nevertheless, I consider it the duty of every responsible citizen to express publicly his opinion on the course of the country, especially when, as today, it stands at a critical crossroads:

• Shall it descend the left-wing and dead-end path, leading to the chaos of new bailout memoranda?
• Or shall it continue its upward course with renewed vigor and renewed courage, after first correcting its major mistakes?

The reorganization of the entire Left has now found the opportunity to exploit the mistakes and the fatigue of the electorate caused by the Mitsotakis governments, and above all the electorate’s shift toward the political center and the Left. Although it has governed for the past seven years without any substantial opposition, it has committed major errors and omissions, such as:

a) The disgraceful law on same-sex marriage.

b) The policy of “calm waters” with Turkey, as well as the failure to extend Greece’s territorial waters to 12 nautical miles, together with other shortcomings in our foreign policy.

c) The enormous increases in the prices of basic goods compared with those paid by other European citizens.

d) Immigration, through the opening of our borders, with the result that the country has become a place of refuge for every third-world immigrant, especially Muslims, without limits.

e) The housing crisis, which prevents young couples from starting a family.

f) The inability to attract high-technology companies.

g) The inability to undertake a global cultural campaign.

h) The many major scandals, particularly during the latest Mitsotakis administration, which have irreparably damaged our country’s international image, among others.

None of these constitute characteristics of the political movement itself, namely New Democracy, which ideologically is in a stronger position than the Left. Rather, they are mistakes and weaknesses of the Mitsotakis governments.

In view of the above, I believe that both the political movement and, more generally, the country need a new leader in order to correct the mistakes of the past and continue Greece’s upward course.

In my opinion, the most suitable leader today to continue the country’s upward course and to rescue it from the chaos of a left-wing adventure is Mr. Antonis Samaras, since he is a dynamic, honest, distinguished, and ardent patriot who would enjoy better access to the White House.

If Mr. Mitsotakis possessed greater patriotism and less partisan prejudice, he should hand over the leadership, through a New Democracy party congress, to Mr. Samaras, Mr. K. Karamanlis, or any other person elected by the congress, so that the country’s upward course may continue.

How this replacement and the renewal of New Democracy’s dynamic course should take place is not my concern; it is a matter for New Democracy and the Greek people.

Greece must not return to the most sinful period of its past, because that would amount to national suicide. The leaders of the Right should come to an understanding and assume their responsibilities toward Greece.

(6 July 2026)

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Δεν ασχολούμαι με τον στείρο ανταγωνισμό των κομμάτων για την εξουσία, τον οποίο θεωρώ ανώφελο, τη στιγμή που η χώρα και ο λαός βιώνουν διαφορετικά προβλήματα.

Ωστόσο, θεωρώ καθήκον κάθε υπεύθυνου πολίτη να εκφράζει δημόσια την άποψή του για την πορεία της χώρας, όταν μάλιστα αυτή βρίσκεται, όπως σήμερα, σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι:

1. Να πέσει στον αριστερό και αδιέξοδο κατήφορο, οδηγούμενη στο χάος νέων μνημονίων;
2. Να συνεχίσει την ανοδική της πορεία με νέο σφρίγος και νέο θάρρος προς τα εμπρός, αφού πρώτα διορθώσει τα μεγάλα σφάλματά της;

Η ανασυγκρότηση όλου του αριστερού χώρου βρήκε τώρα την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τα λάθη και την κόπωση του εκλογικού σώματος από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη, καθώς και, κυρίως, τη στροφή του προς το Κέντρο και την Αριστερά. Και ενώ τα τελευταία επτά χρόνια κυβέρνησε χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση, υπέπεσε σε μεγάλα σφάλματα και παραλείψεις, όπως, λ.χ.:

α) Τον κατάπτυστο νόμο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων.

β) Τα «ήρεμα νερά» με την Τουρκία, καθώς και την αδυναμία να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ., όπως και άλλες αστοχίες της εξωτερικής μας πολιτικής.

γ) Τις τεράστιες αυξήσεις στις τιμές των βασικών προϊόντων, σε σχέση με τους λοιπούς Ευρωπαίους πολίτες.

δ) Το μεταναστευτικό, με το άνοιγμα των συνόρων μας, ώστε η χώρα να έχει γίνει τόπος φιλοξενίας κάθε τριτοκοσμικού και ιδιαίτερα μουσουλμάνου, χωρίς όρια.

ε) Το στεγαστικό πρόβλημα, που εμποδίζει τα νέα ζευγάρια να δημιουργήσουν οικογένεια.

στ) Την αδυναμία να προσελκύσει εταιρείες υψηλής τεχνολογίας.

ζ) Την αδυναμία να αναλάβει μια παγκόσμια πολιτιστική εκστρατεία.

η) Τα πολλά και μεγάλα σκάνδαλα, ιδιαίτερα της τελευταίας διακυβέρνησης Μητσοτάκη, τα οποία εξέθεσαν ανεπανόρθωτα τη χώρα μας διεθνώς, κ.ά.

Όλα αυτά δεν αποτελούν χαρακτηριστικά της παράταξης, όπως είναι η Νέα Δημοκρατία, η οποία ιδεολογικά βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση έναντι της Αριστεράς, αλλά σφάλματα και αδυναμίες των κυβερνήσεων Μητσοτάκη.

Κατόπιν των ανωτέρω, φρονώ ότι η παράταξη και, γενικότερα, η χώρα χρειάζονται έναν καινούργιο ηγέτη, για να διορθώσει τα σφάλματα του παρελθόντος και να συνεχίσει την ανοδική πορεία της χώρας.

Κατά την άποψή μου, ο καταλληλότερος σήμερα ηγέτης, για να συνεχίσει την ανοδική πορεία της χώρας και να την αποσπάσει από το χάος μιας αριστερής περιπέτειας, είναι ο κ. Αντώνης Σαμαράς. Δεδομένου ότι αυτός είναι ένας δυναμικός , έντιμος, προβεβλημένος και ένθερμος πατριώτης ο οποίος θα είχε καλύτερη πρόσβαση στον Λευκό Οίκο

Αν ο κ. Μητσοτάκης είχε περισσότερο πατριωτισμό και λιγότερη κομματική εμπάθεια, θα έπρεπε να παραδώσει, μέσω συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, την ηγεσία στον κ. Σαμαρά ή στον κ.Κ.  Καραμανλή ή σε οποιονδήποτε άλλον εκλεγόταν από το συνέδριο, ώστε να συνεχιστεί η ανοδική πορεία του τόπου.

Το πώς θα γίνει αυτή η αντικατάσταση και η ανανέωση της δυναμικής πορείας της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι δικό μου θέμα, αλλά αφορά τη Νέα Δημοκρατία και τον ελληνικό λαό.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να ξαναγυρίσει στο πλέον αμαρτωλό παρελθόν της, γιατί αυτό θα σημάνει αυτοκτονία. Οι ηγέτες της Δεξιάς ας τα βρουν και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην Ελλάδα. (6/7/26)

 Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Παράξενος ο τίτλος, αλλά αληθινός και ουσιαστικός. Η τρομοκρατία στην Ελλάδα είναι γέννημα της Μεταπολίτευσης. Έπρεπε να κάνουν και εδώ την αλλαγή. Δηλαδή, την ασφάλεια και την τάξη της χούντας να τη μετατρέψουν σε βία, τρόμο, φόνους και προβοκάτσιες, για να αποκτήσουν τα παιδιά της Αριστεράς «ελευθερία» δράσεως.

Τώρα, αν βλάπτονταν τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, αυτό δεν ακουμπά ακόμη τα κόμματα της Μεταπολίτευσης.

Και ενώ η πόρτα ήταν ανοιχτή, έπρεπε αυτοί να τα σπάνε κάθε φορά, για να φανεί η αλλαγή. Και, βέβαια, τα σπασμένα πληρώνει το σύνηθες υποζύγιο, ο λαός.

Τα οργισμένα παιδιά της Αριστεράς, που αρχικά ξεκίνησαν απεργίες και καταλήψεις στα πανεπιστήμια και τις μετέφεραν ακόμη και στα δημοτικά σχολεία, καλλιέργησαν το έδαφος για να φυτρώσει η άγρια τρομοκρατία, η οποία δεν σέβεται ούτε κανόνες, ούτε θεσμούς, ούτε νόμους, ούτε ατομικά δικαιώματα και χλευάζει τη δημοκρατία. Αιχμή όλων αυτών ήταν η διαβόητη 17Ν, που ταλαιπώρησε επί δεκαετίες τη χώρα.

Απλά θέλει να γίνει το αντικράτος και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα προς τούτο.

Η τρομοκρατία στην Ελλάδα, παρόλο που είναι σάρκα εκ της σαρκός της Αριστεράς, είναι το αγαπημένο παιδί όλων των κομμάτων, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Και, προπαντός, είναι το αγαπημένο παιδί του εκάστοτε  κράτους. Κάνει όλες τις βρώμικες δουλειές. Όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις τη χρησιμοποιούν για να φιμώσουν το λαϊκό κίνημα, όταν αυτό διογκωθεί. Όταν η πίεση αυξηθεί πολύ, τότε ρίχνουν στη μάχη εναντίον του λαού την τρομοκρατία, με εντολή να ρίξει τις πρώτες μολότοφ, ώστε να αποδεσμεύσει το κράτος τα χημικά και να διαλύσει το λαϊκό κίνημα. Έτσι το κράτος, με αριστερό όπλο, χτυπάει τον λαό και επιβάλλει την τάξη.

Αυτά δεν τα γράφω επειδή τα άκουσα, αλλά γιατί τα βίωσα, όταν συμμετείχα στις συγκεντρώσεις εναντίον των Μνημονίων και στις άλλες εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών. Θα χρησιμοποιήσω τη φράση ενός ανώτατου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ. και μετέπειτα βουλευτή, ο οποίος μου είχε εκμυστηρευτεί:

«Αν με άφηναν ελεύθερο, θα είχα διαλύσει την τρομοκρατία εντός 24ώρου.»

Απλώς δεν υπάρχει πολιτική βούληση, για κάποιους λόγους. Αν ήθελε το κράτος, θα την είχε διαλύσει, όπως διέλυσε και τη «Χρυσή Αυγή».

Με την πρόσφατη δολοφονία της αείμνηστης Βάγιας Νέστορα από τρομοκράτες με γκαζάκια άρχισε και πάλι ένας νέος κύκλος στείρας αντιπαράθεσης για ένα θέμα που παίζεται επί μισό περίπου αιώνα, με διπλό όφελος για την κυβέρνηση:

α) για να στριμώξει τα κόμματα της Αριστεράς εν όψει εκλογών

β) για να κρύψει τα κύρια θέματα που απασχολούν τον λαό (αυξήσεις τιμών, στεγαστικό, κυκλοφοριακό, περιβάλλον κ.ο.κ.).

Είναι βέβαιο ότι και πάλι δεν θα θίξει ούτε τρίχα στην κεφαλή της τρομοκρατίας (5/7/26)

 Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

In the Greek tradition, the Muses (their name derives from mao or mosis (desire), or from omou ouses (“being together”)) received their name from Pieros, as Herodotus states. They were born of the gods in the most ancient times and were the guardians of Knowledge in the Museums (libraries and schools), which perpetuated the Greek Logos.

Historically, the Muses of Parnassus were great teachers who taught the most ancient Greek history and the genealogy of the Olympian gods through the writings of Hesiod.

Almost all Greek authors invoke them at the beginning of their works as real, timeless beings and beseech them to help them express their spoken and written words correctly.

They are portrayed as ethereal figures of contemplation and divine beauty, holding laurel branches and musical instruments, reciting or singing around the great teacher Apollo. No one questioned their existence. The Muses are inseparably connected with Knowledge, the Logos, letters, and the arts.

The first generation of the Muses consisted of seven daughters of Uranus and Gaia (as many as the vowels of the Greek alphabet).

The second generation consists of the nine daughters of Mnemosyne and Zeus.

Their Origin

Zeus is said to have deceived the beautiful and exceedingly intelligent Mnemosyne and lay with her for nine nights, each alike in every respect. Mnemosyne entrusted the nymph Eupheme with their upbringing and appointed Apollo as their teacher.

The Names of the Muses

Clio – Muse of History and the lyre. She glorifies the fame of heroes.

Euterpe – Muse of Mathematics and Dialectics. She delights educated people.

Thalia – Muse of Comedy, Geometry, Architecture, and Agriculture.

Melpomene – Muse of Tragedy, Rhetoric, and Melody (from melpo and molpe).

Terpsichore – Muse of Dance, the harp, and education. The Greeks accompanied education with music. Terpsichore delights.

Erato – Muse of Love Poetry, Marriage, Music, and Dialectics.

Polyhymnia (“she who praises many people”) – Muse of Divine Hymns, theatrical imitation, Geometry, History, and Grammar.

Urania – Muse of the Heavenly Bodies, what today we would call Astronomy, and of Space.

Calliope – She was the highest-ranking and most renowned of them all. She accompanies kings and supreme rulers in order to impose, through her words, obedience and justice. She was named Calliope because she possessed a beautiful appearance.

These things took place in the Greek world in times beyond memory, when the other peoples lived in spiritual darkness and primitivism.

(4 July 2026)

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Μούσες στην ελληνική παράδοση (το όνομα τους προέρχεται εκ του «μάω ή μωσις (επιθυμία) ή ομού ούσες) πήραν την ονομασία από τον Πίερο, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος. Γεννήθηκαν από τους θεούς στα πανάρχαια χρόνια και ήταν φύλακες της Γνώσης στα Μουσεία(βιβλιοθήκες και διδακτήρια) που διαιώνιζαν τον Ελληνικό Λόγο.

 Ιστορικά οι Μούσες του Παρνασσού ήταν μεγάλες δασκάλες και δίδαξαν την πανάρχαια Ελληνική ιστορία και την γενεαλογία των θεών του Ολύμπου, μέσα από τα κείμενα του Ησιόδου.

Όλοι σχεδόν οι Έλληνες συγγραφείς τις επικαλούνται στην αρχή των έργων τους σαν υπαρκτά διαχρονικά πρόσωπα και τις ικετεύουν να τους βοηθήσουν να δώσουν σωστά τον προφορικό και γραπτό λόγο τους.

Παρουσιάζονται σαν αέρινες μορφές με στοχασμό και θεϊκή ομορφιά  που κρατούν δάφνες και μουσικά όργανα  , απαγγέλλουν ή τραγουδούν ολόγυρα από τον μεγάλο δάσκαλο Απόλλωνα. Κανείς δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη τους. Οι Μούσες είναι δεμένες με την Γνώση, το Λόγο , τα γράμματα και τις τέχνες.

Στην πρώτη γενιά των μουσών ανήκαν επτά θυγατέρες του Ουρανού και της Γης(όσα τα φωνήεντα του ελληνικού  αλφαβήτου)

Η δεύτερη γενιά περιλαμβάνει εννέα θυγατέρες της Μνημοσύνης και του Διός.

Η καταγωγή τους

Ο Ζευς λέγεται ότι ξεγέλασε την όμορφη και πανέξυπνη Μνημοσύνη και κοιμήθηκε μαζί της εννέα νύχτες και ήταν όμοιες σε όλα. Η Μνημοσύνη της έδωσε στην νύμφη Ευφήμη να τις αναθρέψει και δάσκαλο τους όρισε τον Απόλλωνα.

Τα Ονόματα των Μουσών

Κλειώ   της Ιστορίας και της κιθάρας . Εξυμνεί το κλέος των ηρώων

Ευτέρπη  των Μαθηματικών και της Διαλεκτικής. Τέρπει τους μορφωμένους ανθρώπους.

Θάλεια   της Κωμωδίας , Γεωμετρίας, Αρχιτεκτονικής και της Γεωργίας

Μελπομένη  της Τραγωδίας , της ρητορικής και της μελωδίας (εκ του μέλπω και μολπή)

Τερψιχόρη  του Χορού, την άρπα και την παιδεία ,  οι Ελληνες συνόδευαν την παιδεία με μουσική . Η Τερψιχόρη τέρπει

Ερατώ  των Ερωτικών ποιημάτων ,του γάμου  της μουσικής και της διαλεκτικής

Πολύμνια (υμνεί πολλούς ανθρώπους) Των θεϊκών Ύμνων αλλά και της υποκριτικής

μίμησης , της γεωμετρίας της ιστορίας και της γραμματικής

Ουρανία  των Ουράνιων Σωμάτων , αστρονομίας σήμερα θα λέγαμε και του Διαστήματος

Καλλιόπη Ήταν η ανώτερη και διασημότερη όλων . Συνοδεύει τους βασιλείς και τους ανώτατους άρχοντες  για να επιβάλλει με τα λόγια της   υποταγή και   δικαιοσύνη.

ομάστηκε Καλλιόπη διότι είχε ωραία όψη.

Αυτά συνέβαιναν στον Ελληνικό κόσμο προ αμνημονεύτων χρόνων όταν οι άλλοι λαοί ζούσαν στο πνευματικό  σκοτάδια και στον πρωτογονισμό (4/7/26)

 Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

In the pre-Classical era, Museums were the schools with libraries of knowledge where the initiates studied. Many of the oracles of antiquity bore the old title “Museum” because they possessed large libraries and accepted young people for studies. The largest oracle and Museum was the Dodonaean Oracle of Olympus, which, after the great floods and the upheavals of the Aegean land (following the Deluge of Ogygus, approximately 25,000 B.C.), saw its priests transfer the sacred books to Egypt and establish the Oracle of Ammon Zeus.

This was located in a coastal area that later became a desert (due to subsidence of Atlandis

).

The Muses and the priests—the guardians of the Logos—translated the books and were responsible for the preservation, protection, and dissemination of the treasures of knowledge: the sacred traditions of the ancestors, letters, arts, and more.

In a later era, some of the priests of Ammon Zeus returned to Greece and founded the later Oracle of Dodona in Epirus. In these Museums many of the ancient sages studied human wisdom.

Commentary

1/ A correction to the previous article “CABEIRIAN MYSTERIES.” The correct wording should be: “Our most ancient Pelasgian ancestors were the Proto-Greeks” (the correct term), and not “Pre-Greeks,” as some historically uninformed people call them. We are indigenous and not newcomers.

2/ The ancient oracles played the role of today’s Think Tanks and Research Centers, which advise governments for a fee and make predictions concerning the outcome of serious issues.

2/ Kapodistrias was the successor of the ancient Greek sages.

3/ Education as the foundation of the State.

He believed that the rebirth of Greece had to begin with education.

1. He founded schools in as many regions of the country as possible, so that even poor children would have access to knowledge.
2. He founded the Model Teachers’ Training School of Aegina, where young teachers were trained to staff the schools of the State.
3. Combination of humanistic and practical education.

He was not limited only to classical studies, but also promoted the teaching of agriculture, the arts, navigation, and other practical knowledge that would contribute to the country’s economic progress.

4. Moral and spiritual cultivation.

For Kapodistrias, education was not limited to the transmission of knowledge. Its purpose was the formation of virtuous citizens, endowed with faith, morality, self-discipline, and a sense of social responsibility.

Conclusions

Kapodistrias was the continuator of the vision of the ancient Greek spirit as it had been established by the Orphics, the Pre-Socratic philosophers, and the classical sages. He believed that “education is the safest foundation of the freedom and prosperity of a nation.” If the later leaders of Greece had continued his ambitious work, today Greece would be the greatest university in the world, an admirable country respected by all nations. The leaders of the world should follow the footsteps of the first Governor of Greece, Ioannis Kapodistrias, who was assassinated by Greeks with the cooperation of foreign secret services for their own  interest.

(3 July 2026)

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis

Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org