Αμφικτύων

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Θα συμφωνήσετε με τη γνώση κατ’ επιλογήν;
Στους μετανάστες, στους τρομοκράτες και στους εχθρούς,
η τεχνητή νοημοσύνη να είναι βλαπτική,
όταν πέσει σε χέρια κακόβουλων  αλλοδαπών;
Δικλείδες ασφαλείας από τώρα σχεδιάζουν,
για να μην αιφνιδιαστούν και τρέχουν και δεν φτάνουν.

Το μέγα δίλημμα είναι ποιος θα κρίνει τον εχθρό;

Μπορεί κι’ αυτός να είναι  επίβουλος και πονηρός

Όπως συνέβη με το «Σχέδιο Περικλής»

Που η χούντα το χρησιμοποίησε εφεξής

Το μέτρο είναι πολύ παλιό.
Από την εποχή του Πυθαγόρα και των Ορφικών,
μύστες γίνονταν ολίγοι, εκλεκτοί
ώστε την αποκάλυψη των  θέσφατων  
 να τηρήσουν μυστική

«Βλέπε, άκου, σιώπα» η εντολή,
κι όποιος φλυαρούσε, πάραυτα έξω από τη σχολή.

Ουδείς όμως το έπραξε  

 προειδοποιητική  η εντολή

«Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον».
Κι αν οι θα ΗΠΑ διατηρήσουν της Α.Ι. το μυστήριο,
η Κίνα ίσως το βγάλει στο προσήλιο.
Άκρως μυστικά έμειναν μόνον τα Ορφικά·
αυτά ποτέ δεν ανακοινώθηκαν.
Τον όρκο τους οι Ορφικοί τον τήρησαν με αυστηρότητα·
ουδείς εκ των μυστών αποκάλυψε την ταυτότητά  .

Από μια άποψη καλή είναι η μυστικότητα,
τα απόρρητα να μη δίνονται στην ολότητα,
ούτε σε άτομα με  παρελθόν εγκληματικό
ή προς   έθνος   εχθρικό.

Αλλά στην Α.Ι. ανακύπτει μια παραδοξότητα:
αυτοί που χειρίζονται την τεχνητή νοημοσύνη
είναι άτομα αγαθά,
ή έχουν κάποια βλαπτική ιδιαιτερότητα;

 Θα τα δώσουμε σε ατομα που  διαφεντεύουν την ανθρωπότητα;

Σε άτομα με αμύθητο  χρήμα,

Σε άτομα θρησκόληπτα ή  με κάποιο ελάττωμα  στην ιδιοσυγκρασίας;

Ή εμφορούνται από κάποια ακραία ιδεοληψία;
Σ’ αυτή την περίπτωση,
κακό μπορεί να προξενήσουν σε όλη την  κοινωνία.

Όλα στη Δύση έχουν κάποια τιμή,
μικρή ή μεγάλη.
Αν το μυστικό πουληθεί σε τρομοκράτη,
 αυτός  την ανθρωπότητα θα  βλάψει.

Βρισκόμαστε σε εποχή καχυποψίας.
Η σωφροσύνη υποχώρησε υπέρ της κακίας.
Βία παντού επικρατεί και μαζική τρομοκρατία.
Ο κόσμος σε μπλοκ έχει χωριστεί
και η Δύση φοβάται την Ανατολή.
Η αποκάλυψη, εκατέρωθεν, των μυστικών
συχνά επαναφέρει την ισορροπία

Το ρόλο αυτό αναλαμβάνει η κατασκοπία

Στην εποχή μας, που δυο-τρεις έχουν πλούτο
όσο μεσαία κράτη,
ο κίνδυνος της ΑΙ μπορεί να  προέλθει  από   αυτούς

 και είναι δύσκολο από τους δημοκρατικούς πολίτες

ν’ αντιμετωπιστούν αν από τώρα δεν νιαστούν

Όμως φρονώ ότι η ανθρωπότητα,
ενωμένη αν ενεργήσει,

και τον πιο  ισχυρό  τύραννο    μπορεί να αντιμετωπίσει

Στην αρχαία Αθήνα τους εξοστράκιζαν αυτούς·
τώρα τους κάνουν βασιλιάδες και τους θεοποιούν.
Τότε η ευθύνη βρίσκεται στους εαυτούς μας,
που τα δημόσια προβλήματα αμελούμε.

Άριστο πολίτευμα η δημοκρατία,
αλλοτε μεταπίπτει  σε οχλοκρατία.
 συχνότερα  μεταβάλλεται σε  ολιγαρχία και  δικτατορία,
και ο κύκλος κλείνει με κάποια επανάσταση ή καταστροφή.

Το ιδανικό, που ακόμη δεν έχει βρεθεί,
είναι η αριστοκρατία των σοφών.

στη θέση των ανίκανων  προέδρων και  πρωθυπουργών
Είθε κάποια μέρα  να ανακαλυφθεί και εφαρμοστεί  εδωπέρα

Όταν κρυπτογραφούμε τα στρατιωτικά   σχέδια,
τις συνδιαλέξεις, τα κρατικά μυστικά
και τα κρυπτο-συστήματά μας,
πώς να αφήσουμε φανερή την τεχνητή νοημοσύνη,
και μάλιστα με δική μας ευθύνη,
σε άτομα που ίσως μας οδηγήσουν
στην απόλυτη  υποταγή και μας φέρουν οδύνη;

Να τους χαρίσουμε ένα τόσο έξυπνο όπλο

που πολλές πόρτες ανοίγει

αυτό μέγιστη θα ήταν αφροσύνη.

16/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Ever since we changed our faith,
we forgot the gods of our forefathers;
those whom once we honored,
today we have given over to the dogs.

It is sorrowful to reflect
that the gods who gave birth to learning,
who inspired philosophy and art,
were left to dust and ridicule,
and to the hostility of every scoffer,
once man ceased to think for himself
and ceased to create art.

Human and familiar gods,
who dwelt upon Olympus,
with passions, virtues, and weaknesses,
walking beside humankind,
helping them,
and who have not grown weary even now.

People felt them as neighbors and kin,
flesh of the flesh of our nation;
yet we replaced them
with foreign gods.

Different customs, a different worldview,
a different understanding of man and life;
and with them changed our values,
our reason, our way of thinking, and our philosophy.

We forgot the native gods,
after centuries of imposed force;
yet their names still survive,
as a distant echo of memory, in “Mythology.”

The neighbor’s dog is called Hera.
A she-wolf of foreign breed,
who dearly loves me and waits for me from afar,
the last lover left to me;
and another who saves lives at sea,
without ever seeking glory or praise.

Thus the queen of wealth, the wife of Zeus,
has returned, unwittingly, to everyday life—
not to temples and altars,
but to the courtyards of ordinary people.

It Is Time Also for the Ancestral Names to Return to Our Children

According to tradition, our first gods
were kings, heroes, and benefactors.
Our ancestors deified them,
believing they deserved the immortality of memory
and festive celebrations.

Today we praise and glorify others;
yet Athens continues to illuminate the world
with its spirit.

The ancestral gods left behind no miracles;
they left ideas, philosophy, theater, science,
and faith in the power of the human mind—
the highest of gifts.

For this reason, it is time to remember them;
not in order to return to the past,
but to recognize our roots
and become united.

To bring forth the spirit they engendered:
freedom of thought,
the search for truth,
the harmony between humanity and nature,
before the veil of Eurybia covered them.

The Greek eagle remains double-headed;
one head looks toward the East,
the other toward the West.
It is time for it to reclaim its eastern head as well.

The destiny of Hellenism has always been
to bridge worlds,
to synthesize rather than divide,
to create rather than destroy.

And perhaps one day the ruined temples
will cease to be merely monuments.
They may once again become symbols of memory,
education, and living culture.

Then the forgotten gods
will ask for no worship.
It will be enough that we remember
that once they taught humankind
to raise their eyes toward the heavens,
not out of fear,
but out of wonder.

(14 June 2026)

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Writer – Member of the Greek Society of Literature

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Αφ’ ότου αλλάξαμε θρησκεία,
τους πατρώους θεούς λησμόνησαμε
κι εκείνους που άλλοτε τιμούσαμε
σήμερα στα σκυλιά τους δώρισαμε

Είναι θλιβερό να συλλογίζεσαι
πως θεούς που γέννησαν παιδεία,
που ενέπνευσαν φιλοσοφία και τέχνη,
τους άφησαν στη σκόνη και στη  χλεύη

και στην εχθρότητα του κάθε θεομπαίχτη

αφ’ ότου έπαυσε  δική του νάχει σκέψη

και έπαυσε να παράγει τέχνη

Θεοί ανθρώπινοι και οικείοι,
που στον Όλυμπο κατοικούσαν,
με πάθη, αρετές και αδυναμίες,
κοντά στους ανθρώπους περπατούσαν

και τους  βοηθούσαν

και ως τώρα δεν κουραστήκαν

Γείτονες και συγγενείς τούς ένιωθαν,
σάρκα από τη σάρκα του λαού μας
κι όμως τους αντικαταστήσαμε
 με τους ξενοθεούς μας.

Άλλες συνήθειες, άλλη κοσμοθεωρία,
άλλη αντίληψη για τον άνθρωπο και τη ζωή·
και μαζί άλλαξαν οι αξίες,
η  λογική   ο τρόπος σκέψης .και  η φιλοσοφία

Τους γηγενείς θεούς λησμονήσαμε,
ύστερα από αιώνες  επιβολής της βίας·
κι όμως τα ονόματά τους επιζούν ακόμη,
σαν μακρινός απόηχος μνήμης,  στη « Μυθολογία»

Τη σκύλα του γείτονα τη λένε Ήρα.
Μια λύκαινα ξενόφερτης γενιάς,
 με υπεραγαπά και από μακριά με  περιμένει

η τελευταία που μου απέμεινε ερωμένη  ·
και η άλλη που σώζει   στη θάλασσα ζωές

χωρίς καν δόξα. να ζητά  και τιμές

Κι έτσι η βασίλισσα του πλούτου, γυναίκα του Δία
επέστρεψε άθελά της στην καθημερινότητα,
όχι σε ναούς και βωμούς,
αλλά στων ανθρώπων τις αυλές

 Καιρός και για την προγονική ονοματολογία στα παιδία  

Οι πρώτοι θεοί μας υπήρξαν, κατά την παράδοση,
βασιλείς, ήρωες και ευεργέτες.
Οι πρόγονοι  μας  τους  θεοποίησαν,
γιατί πίστεψαν πως άξιζαν την αθανασία της μνήμης

και τις εορταστικές  φιέστες.

Σήμερα άλλους υμνούμε και δοξάζουμε·
κι όμως η Αθήνα εξακολουθεί να φωτίζει τον κόσμο
με το πνεύμα της.

Οι πατρώοι θεοί δεν άφησαν πίσω τους θαύματα·
άφησαν ιδέες, φιλοσοφία, θέατρο, επιστήμη,
και την πίστη στη δύναμη του ανθρώπινου νου.

  ύψιστα   αγαθά

Γι’ αυτό καιρός είναι να τους θυμηθούμε·
όχι για να επιστρέψουμε στο παρελθόν,
αλλά για να αναγνωρίσουμε τις ρίζες μας.

και να  ενωθούμε

Να αναδείξουμε το πνεύμα που γέννησαν,
την ελευθερία της σκέψης,
την αναζήτηση της αλήθειας,
την αρμονία ανθρώπου και φύσης

.πριν  το πέπλο της Ευρυβίας  τα καλύψει

Ο ελληνικός αετός παραμένει δικέφαλος·
η μία κεφαλή προς την Ανατολή,
 η  άλλη προς τη Δύση

.καιρός και την ανατολική κεφάλή του  να ανακτήσει

Η μοίρα του Ελληνισμού ήταν πάντοτε
να γεφυρώνει κόσμους,
να συνθέτει αντί να διχάζει,
να δημιουργεί αντί να καταστρέφει.

Και ίσως κάποτε οι ερειπωμένοι ναοί
να πάψουν να είναι μόνο μνημεία.
Να γίνουν ξανά σύμβολα μνήμης,
παιδείας και πολιτισμού εν ενεργεία

Τότε οι λησμονημένοι θεοί
δεν θα ζητούν λατρεία.

Θα αρκούνται στο να θυμόμαστε
ότι κάποτε δίδαξαν στους ανθρώπους
να σηκώνουν το βλέμμα προς τον ουρανό,
όχι από φόβο,
αλλά από θαυμασμό.

(14/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Some memorandum has been signed,

that the Strait of Hormuz may open,

that oil may flow freely,a

that confidence may return to the markets,

and that the global economy may not sink,

nor the crisis deepen any further.

But for how long will it remain in force?

Will this newborn survive and walk its course?

Or will it perish before it has grown,

leaving us days of sorrow and unknown?

As long as it suits them, it will endure—

ask the Pythia, my friend, if you seek the cure.

All have a vital interest,

and the people, forever distressed,

wish that peace may take root and remain,

and that violence be driven away again.

Let ships sail freely on the seas,

let sailors live in safety and ease,

let the world enjoy a tranquil life,

and let hatred yield and end its strife.

Yet may it not last only like the rose,

and once again the wheel of war impose,

with Uncle Sam’s carriers taking the stage,

declaring and retracting threats in rage,

claiming that Iran will be brought low,

while uncertainty continues to grow.

Bombs may be unleashed,

targets carefully marked,

while the suffering of peoples increases,

and death darkens the roads it passes.

With “smart” precision weapons they boast,

they bring the war to the leader’s doorstep most.

Hundreds of thousands dead and wounded lie,

while funerals pass in silence by.

Their numbers remain military secrets,

lest the enemy learn the details of the deficits.

And for the missing, decades will be spent,

searching for names and traces long absent.

As Penelope waited for Odysseus to return,

and news from the distant sea did yearn,

with her endless weaving and unweaving art,

she kept her suitors forever apart.

The greatest battles are fought at the table,

where the victor strikes deepest, if able.

And he who begins a needless war,

often pays a heavy price thereafter.

As history may one day judge Trump’s way,

if such a measure is applied one day,

he found himself upon a difficult road,

beneath a complicated and uncertain load.

Now he maneuvers and changes direction,

seeking to avoid the appearance of rejection,

lest it seem once more to all who see

that he has lost his wager publicly.

Reality now begins for the Iranians too,

with fears, ruins, and reckonings due.

How will such vast wounds ever heal?

What accusations of betrayal will become real?

Who faltered before the enemy’s gaze?

Who will vanish and who will rise in praise?

And who will ascend to the highest station

when the accounts of war demand explanation?

He who began the war performed his own harakiri;

the formidable Bibi drew him into the whirl completely.

Now he walks upon nails like a fakir,

a figure both tragic and severe.

Even the Caliph mocks him without pity;

how has the West fallen into such adversity?

(13 June 2026)

Amphickyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphiktyon Blog: Amphiktyon Blog
Amphiktyon Official Site: Amphiktyon Official Site

If I had been an easy  boy, obedient and compliant,
my work would have spread far and wide,
and by now I would be a famous name.

All I had to do was say “yes”
to the supreme wielder of power.
He would have taken care of everything else,
the small obstacles and the great ones.

I would have become a celebrity,
for they know well how to open every door,
and I would have become wealthy too.

But I refused fame,
so that I would not fall into murky waters.
The responsibility is mine;
I declined the offer.

I would have become renowned
in both East and West,
for no one would have known
that I had been bought.

Had I belonged to the system
and accepted the proposal of the Great One,
I would now be pulling the strings
in the constellation of Taurus.

Instead, I remain in the constellation of Hellenism,
the source of the light of Civilization.
Its brilliance blinds the system.

The standing order is clear:
either obscure Hellenism
or, better still, reduce it to ruins.

For it is a nuclear weapon of ideas.
Many times it has been used successfully.
It conquered humanity peacefully,
without resorting to violence.

That is why, wherever it appears,
they cast their nets.

To stop it,
to neutralize and suppress it,
or to accuse it and stain its name.

Its ideas must not prevail.

The guardians know well,
and first of all our own people will act.

The system lies endlessly.
It can even turn a donkey
into a nightingale.

It knows no limits and no restraint;
it launches wars one after another.

An award from the state?

No, I have received none.

Someone once asked me,
perhaps to provoke me:

“They never honored you
for all that you have written.”

Then I would have to wonder:

“What harm have I done to Hellenism?”

The truth does not interest them.
Only what is politically correct serves their interests.

They made Helen of Troy black,
though she was fair as the blue and white,
with the appearance and refinement of a goddess.

Fortunately she is not alive today
to demand compensation from the director;
she would have reduced him
to the role of an usher.

Ancient writers
are treated with suspicion.

Their writings are not regarded
as evidence.

They even question
the entire body of ancient Greek literature.

Long ago they received
their first enlightenment free of charge.

Was it correct then?

Yet with that light
they emerged from the slavery of primitivism.

For events of prehistory
they demand documentation
before they will believe them,
according to the standards
of scientific orthodoxies.

Now they demand proof
for thousands of years
of Greek prehistory.

Otherwise, they dismiss it as “mythology.”

If that is not folly,
then what is?

What they fail to understand
is that mythology is often
the undated memory of world history.

Thus they begin history deceptively
from the fourth millennium BCE,
to the glory of the well-known
triple religion.

Likewise, they begin European history
with Charlemagne.

“There is a Sun
that sees all things.”

And archaeology,
time and again,
exposes their dark falsehoods
and the crimes committed
against humanity—
a macabre undertaking.

(11 June 2026)

Amphiktyon
Major General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Society of Greek Writers

Amphictyon Blog: Amphictyon Blog
Official Website: Amphictyon Official Site

 Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάποιο μνημόνιο υπεγράφη,
του Ορμούζ ν’ ανοίξει το Στενό,
το πετρέλαιο ελεύθερα να ρεύσει,
στις αγορές να φθάσει εμπιστοσύνη,
κι η παγκόσμια οικονομία να μη βυθιστεί.

κι’ κρίση άλλο  να μην βαθύνει

Μα πότε άραγε θα ισχύσει;

Θα ζήσει το νεογνό και θα βαδίσει;

Ή θα σβήσει πριν ακόμη μεγαλώσει
κι ημέρες συμφοράς θα μας κληρώσει;

Όσο τους βολεύει θα κρατήσεις

Την Πυθία, φίλε, να ρωτήσεις.

Όλοι έχουν ζωτικό συμφέρον,
κι ο λαός, ο πάντοτε υποφέρων,
να στεριώσει η ειρήνη και να μείνει,
και τη βία μακριά να απομακρύνει.

Τα πλοία ελεύθερα να πλέουν,
οι ναυτικοί ασφάλεια να χαίρουν,
ο κόσμος ήσυχος να ζήσει,
κι η έχθρα να λυγίσει και να σβήσει.

Μα να μην κρατήσει όσο τα ρόδα,
και ξαναδούμε του πολέμου τη ρόδα,
τα αεροπλανοφόρα του μπάρμπα Σαμ εν δράσει,
να λέει και να ξελέει πως το Ιράν θα βουλιάξει.

Βόμβες να εξαπολύει,
στόχους να σημαδεύει,
κι η οδύνη των λαών να μεγαλώνει,
ενώ ο θάνατος τους δρόμους να σκοτώνει.

Με τα «έξυπνα» χειρουργικά όπλα,
τον πόλεμο φέρνουν στου αρχηγού την πόρτα.

Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί και τραυματίες,
σε στενό κύκλο και οι κηδείες.
Στρατιωτικό απόρρητο ο αριθμός τους,
να μη  μάθει  τίποτε ο εχθρός τους.

Και για τους αγνοουμένους δεκαετίες θα γυρεύουν,
ονόματα και ίχνη που ολοένα θα ξεφεύγουν.
Όπως η Πηνελόπη τον Οδυσσέα καρτερούσε,
και νέα από το πέλαγος ζητούσε.

Με τον ιστό που δεν είχε τελειωμό,
κρατούσε τους μνηστήρες στο κενό.

Οι μεγαλύτερες μάχες δίνονται στο τραπέζι,
εκεί ο νικητής βαθιά το μαχαίρι μπήγει.
Κι εκείνος που τον πόλεμο άσκοπα αρχινά,
στο τέλος βαρύ τίμημα πληρώνει ακριβά.

Όπως ο Τραμπ, αν έτσι τον μετρήσει η ιστορία,
που βρέθηκε μπροστά σε δύσκολη πορεία.

Τώρα ελιγμούς και δολιχοδρομίες κάνει,
για να μη φανεί πως έχασε το στοίχημά του πάλι

Να το χάνει.

Η πραγματικότητα αρχίζει και για τους Ιρανούς,
με φόβους, ερείπια και λογαριασμούς βαρείς.
Πώς οι τεράστιες πληγές θα επουλωθούν;
Ποιοι για προδοσία θα κατηγορηθούν;

Πόσοι ενώπιον του εχθρού λύγισαν και ποιοι;
Ποιοι θα χαθούν κι ποιοι θα φανούν ισχυροί;
Και ποιοι στα ύπατα αξιώματα θ’ ανεβούν,
όταν οι λογαριασμοί του πολέμου ζητηθούν;

Αυτός που τον πόλεμο άρχισε έκανε χαρακίρι,
τον παρέσυρε ο φοβερός ο Μπίμπης στο τριγύρι.
Τώρα πάνω στα καρφιά βαδίζει σαν φακίρης,
και μοιάζει για γέλια και για κλάματα ο κακομοίρης.

Άγρια τον περιπαίζει κι ο Χαλίφης·
σε τέτοιο κατάντημα πώς ξέπεσε η Δύση;

( 13/6/26)

 Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Αν ήμουν βολικό παιδί και φρόνιμο,
το έργο μου θα είχε διαδοθεί
και τώρα θα ήμουν επώνυμος.

Αρκεί να έλεγα το «ναι»
στον μέγιστο εξουσιαστή.
Αυτός θα φρόντιζε όλα τ’ άλλα,
τα μικρά εμπόδια και τα μεγάλα.

Θα είχα γίνει διασημότητα,
καθώς εκείνοι ξέρουν το κατώφλι,
και πλούσιος θα είχα γίνει.

Μα αρνήθηκα τη φήμη,
για να μην πέσω στα θολά νερά.
Δική μου η ευθύνη·
αρνήθηκα την προσφορά.

Θα είχα γίνει ξακουστός
σε Δύση και Ανατολή,
καθώς κανείς δεν θα ’ξερε
πως θα είχα πουληθεί.

Αν ήμουν του συστήματος
και είχα δεχθεί την πρόταση του Μεγάλου,
τώρα θα έλυνα και θα έδενα
στον αστερισμό του Ταύρου.

Παραμένω, όμως, στον αστερισμό του Ελληνισμού,
που το φως έδωσε του Πολιτισμού.
Τυφλώνει το σύστημα η μεγάλη του λάμψη.
Πάγια εντολή:
τον Ελληνισμό ή να τον συσκοτίσει,
καλύτερα όμως στα ερείπια να τον φτάσει.

Γιατί όπλο είναι πυρηνικό.
Πολλές φορές το χρησιμοποίησε με επιτυχία.
Την ανθρωπότητα ειρηνικά κατέκτησε,
χωρίς να χρησιμοποιήσει βία.

Γι’ αυτό, όπου ξεμυτίσει,
του στήνουν δίχτυ.
Να τον σταματήσουν,
να τον αδρανοποιήσουν και να τον εξουδετερώσουν,
ή να τον κατηγορήσουν και να τον λερώσουν.

Οι ιδέες του να μην περάσουν.
Έχουν γνώση οι φύλακες,
και πρώτιστα οι ημέτεροι θα δράσουν.

Το σύστημα λέει ψέματα αράδα.
Μπορεί ακόμη και τον «γάιδαρο»
να τον κάνει σουσουράδα.
Δεν έχει όρια και δεν έχει γράδα·
πολέμους ξεκινάει αράδα.

Βραβείο από την πολιτεία;
Όχι, δεν έχω πάρει.

Και κάποιος με ρώτησε,
για να με πειράξει:

«Δεν σε τίμησαν για ό,τι έχεις γράψει»

Τότε θα διερωτόμουν:

Τι κακό στον Ελληνισμό έχω διαπράξει;

Η αλήθεια δεν τους ενδιαφέρει.
Το πολιτικώς ορθόν μόνο τους συμφέρει.

Έκαναν νέγρα την Ωραία Ελένη,
ενώ ήταν γαλανόλευκη,
όψη είχε  θεάς και εξευγενισμένη.

Ευτυχώς που δεν ζει
να ζητήσει αποζημίωση
από τον σκηνοθέτη

θα τον υποβίβαζε σε ταξιθέτη

Τους αρχαίους συγγραφείς
τους έχουν υπό αμφιβολία.
Δεν θεωρούν τα γραπτά τους
αποδεικτικά στοιχεία.

Αμφισβητούν ακόμη
και την αρχαία ελληνική γραμματεία.

Παλιά πήραν τα πρώτα φώτα δωρεάν.
Τότε ήταν σωστά;
Με αυτά όμως βγήκαν
από του πρωτογονισμού τη σκλαβιά.

Από την προϊστορική εποχή
ζητούν τεκμηρίωση
για τις σχετικές πληροφορίες,
ώστε να γίνουν πιστευτές
από τις επιστημονικές μαφίες.

Τώρα ζητούν αποδεικτικά στοιχεία
για χιλιάδες χρόνια
της Ελληνικής Προϊστορίας.

Διαφορετικά τα θεωρούν «μυθολογία».

Αν αυτό δεν είναι βλακεία,
τότε τι είναι;

Όμως αγνοούν
ότι αυτή είναι
η αχρονολόγητη παγκόσμια Ιστορία.

Έτσι αρχίζουν δολίως
από την 4η χιλιετία,
προς δόξαν της γνωστής
τριπλής θρησκείας.

Όπως και την Ευρωπαϊκή Ιστορία
την αρχίζουν από τον Καρλομάγνο.

«Ἔστιν ἥλιος,
ὃς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ».

Και οι ανασκαφές
διαψεύδουν συχνά πυκνά
το ψέμα τους το μαύρο

και τα εγκλήματα
κατά της ανθρωπότητας,
έργο μακάβριο.

(11/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία
και κάποια Κίρκη τον ελέγχει.
Άλλος έχει προβλήματα υγείας,

κάποιος από τον έρωτα προδομένος

άλλος από την εργασία του απογοητευμένος

κι άλλος στους γιατρούς διαρκώς τρέχει.
ο χρόνος και  η ανάγκη όλους μάς κατέχει

Άλλον κάποια αρρώστια στο σπίτι τον κρατά,
άλλον κάποιο έργο   τον τραβά.
Ένα άτομο ΑΜΕΑ δύσκολα να φροντίζεις,
τον χρόνο τότε δεν πρέπει να τον υπολογίζεις.

Όλοι κρύβουν κάποιο πόθο στην καρδιά
για την πολυπόθητη λευτεριά.
Πως κάποια μέρα ο παντοδύναμος Δίας
θα τους βγάλει από τη δουλεία και τη μαύρη σκλαβιά,
στο ξέφωτο, στην αμμουδιά, στο περιγιάλι
να νιώσουν  αυτοί  χαρά και οι άλλοι

Την ίδια προσμονή είχα κι εγώ.
Προσπάθειες έκανα, το καλοκαίρι τουλάχιστον, να ελευθερωθώ,
να απολαύσω τη θάλασσα και το βουνό,
όπως κάθε καλοκαίρι στο παρελθόν,
στο θερινό μου σπίτι,
που αγναντεύει θάλασσα και βουνό.

Όμως, σαν τον Τάνταλο μέσα στη λίμνη,
που όταν έσκυβε να πιει νερό εκείνο υποχωρούσε,
έτσι κι εμένα η ελευθερία απομακρυνόταν.
Όλες οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες·
μάταιες οι ενέργειες, άσκοπες οι ελπίδες.

Η λευτεριά έγινε το πρόβλημά μου
και η σκλαβιά η κανονικότητά μου.

Σαν το πουλί που έμαθε στο κλουβί,
που τρώει καναβούρι και κεχρί
και κελαηδά για να ξεχάσει
τη μοίρα που δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Υπεράνω των δυνάμεών σου
είναι μια ΑΜΕΑ να την κάνεις υγιή.
 Όμως δεν παραιτείσαι  δε λες:
«Μέχρις εδώ αρκεί». Λες υπομονή

Και νιώθεις σαν ταξιδιώτης
με καπετάνιο ισαλοθραύστη,
ή σαν επιβάτης σε πτήση
με πιλότο που τα έχει χάσει.
Η τύχη σου συνδέθηκε με αυτόν,
στα ευχάριστα και στον χαμό.

Τα όνειρα καλά όταν κοιμάσαι·
ξύπνιος όμως  να ’σαι.
Ν’ αγωνιστείς, μα πάντα εφεδρείες να κρατήσεις
και τις δυνάμεις σου άσκοπα να μην εξαντλήσεις.

Για τα στερνά,
που σαν βουνά ορθώνονται μπροστά,
και μοναδική χαρά απομένει να  αποδράσεις ·
γιατί ό,τι η μοίρα γράφει δεν ξεγράφει.

Να μετράς τις άχαρες ημέρες
και να ελπίζεις ακόμη στο αύριο.
Η ρουτίνα γίνεται ο σταθερός ρυθμός.

«Φάτα όλα», σου λένε συμβουλευτικώς·
μα δεν βλέπεις τον τελειωμό;
Ο χρόνος κονταίνει·
βρίσκεσαι πια προς το τέλος.

Όχι! Μέσα μου καίει κάποιο φως
που με κρατάει ζωντανό.

Αφού έζησα με τούτον τον ρυθμό,
γιατί να εναντιωθώ στο βέλος;
Γιατί να το ρίξω στη σπατάλη
και στην υλική κραιπάλη;
Να μπω της υπερκατανάλωσης στη ζάλη;

Θα ήταν ομολογία
πως λάθος δρόμο είχα πάρει·
της φρόνησης, της περισυλλογής,
του μέτρου και της λιτότητας
θα αρνιόμουν την αξία,
δείχνοντας σαθρή τη φιλοσοφία μου.

Το μαγαζί δεν κλείνει όσο αναπνέεις.
Τα ράφια μη διαλύσεις.
Όσο νέο πράγμα μπορείς να προσφέρεις,
μην τ’ αφήσεις αδειανά.

Τις αιώνιες αξίες
να προσφέρεις δωρεάν.

7/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία
και κάποια Κίρκη τον ελέγχει.
Άλλος έχει προβλήματα υγείας,

κάποιος από τον έρωτα προδομένος

άλλος από την εργασία του απογοητευμένος

κι άλλος στους γιατρούς διαρκώς τρέχει.
ο χρόνος και  η ανάγκη όλους μάς κατέχει

Άλλον κάποια αρρώστια στο σπίτι τον κρατά,
άλλον κάποιο έργο   τον τραβά.
Ένα άτομο ΑΜΕΑ δύσκολα να φροντίζεις,
τον χρόνο τότε δεν πρέπει να τον υπολογίζεις.

Όλοι κρύβουν κάποιο πόθο στην καρδιά
για την πολυπόθητη λευτεριά.
Πως κάποια μέρα ο παντοδύναμος Δίας
θα τους βγάλει από τη δουλεία και τη μαύρη σκλαβιά,
στο ξέφωτο, στην αμμουδιά, στο περιγιάλι
να νιώσουν  αυτοί  χαρά και οι άλλοι

Την ίδια προσμονή είχα κι εγώ.
Προσπάθειες έκανα, το καλοκαίρι τουλάχιστον, να ελευθερωθώ,
να απολαύσω τη θάλασσα και το βουνό,
όπως κάθε καλοκαίρι στο παρελθόν,
στο θερινό μου σπίτι,
που αγναντεύει θάλασσα και βουνό.

Όμως, σαν τον Τάνταλο μέσα στη λίμνη,
που όταν έσκυβε να πιει νερό εκείνο υποχωρούσε,
έτσι κι εμένα η ελευθερία απομακρυνόταν.
Όλες οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες·
μάταιες οι ενέργειες, άσκοπες οι ελπίδες.

Η λευτεριά έγινε το πρόβλημά μου
και η σκλαβιά η κανονικότητά μου.

Σαν το πουλί που έμαθε στο κλουβί,
που τρώει καναβούρι και κεχρί
και κελαηδά για να ξεχάσει
τη μοίρα που δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Υπεράνω των δυνάμεών σου
είναι μια ΑΜΕΑ να την κάνεις υγιή.
 Όμως δεν παραιτείσαι  δε λες:
«Μέχρις εδώ αρκεί». Λες υπομονή

Και νιώθεις σαν ταξιδιώτης
με καπετάνιο ισαλοθραύστη,
ή σαν επιβάτης σε πτήση
με πιλότο που τα έχει χάσει.
Η τύχη σου συνδέθηκε με αυτόν,
στα ευχάριστα και στον χαμό.

Τα όνειρα καλά όταν κοιμάσαι·
ξύπνιος όμως  να ’σαι.
Ν’ αγωνιστείς, μα πάντα εφεδρείες να κρατήσεις
και τις δυνάμεις σου άσκοπα να μην εξαντλήσεις.

Για τα στερνά,
που σαν βουνά ορθώνονται μπροστά,
και μοναδική χαρά απομένει να  αποδράσεις ·
γιατί ό,τι η μοίρα γράφει δεν ξεγράφει.

Να μετράς τις άχαρες ημέρες
και να ελπίζεις ακόμη στο αύριο.
Η ρουτίνα γίνεται ο σταθερός ρυθμός.

«Φάτα όλα», σου λένε συμβουλευτικώς·
μα δεν βλέπεις τον τελειωμό;
Ο χρόνος κονταίνει·
βρίσκεσαι πια προς το τέλος.

Όχι! Μέσα μου καίει κάποιο φως
που με κρατάει ζωντανό.

Αφού έζησα με τούτον τον ρυθμό,
γιατί να εναντιωθώ στο βέλος;
Γιατί να το ρίξω στη σπατάλη
και στην υλική κραιπάλη;
Να μπω της υπερκατανάλωσης στη ζάλη;

Θα ήταν ομολογία
πως λάθος δρόμο είχα πάρει·
της φρόνησης, της περισυλλογής,
του μέτρου και της λιτότητας
θα αρνιόμουν την αξία,
δείχνοντας σαθρή τη φιλοσοφία μου.

Το μαγαζί δεν κλείνει όσο αναπνέεις.
Τα ράφια μη διαλύσεις.
Όσο νέο πράγμα μπορείς να προσφέρεις,
μην τ’ αφήσεις αδειανά.

Τις αιώνιες αξίες
να προσφέρεις δωρεάν.

7/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Konstantinos Konstantinidis – Amphiktyon

Wickedness is easily victorious,
if the State so desires.
Violence is painted upon its face;
it always aims at profit,
and folly possesses it,
running ahead of those who pursue it.

You will not find wickedness only among the wealthy;
there you may also find compassion.
If you lend to the poor,
do not calculate interest,
and you may lose what you lent,
receiving ingratitude in the end.

Wickedness sows discord,
bringing the apple of Eris,
dragging countless evils along with it;
with fair words and lies it delights us.
It brings us gifts from Ithaca
like Saint Nicholas at the hearth.

The cause of wickedness is the lack of reason;
it seeks distinction by every means,
through money and through falsehood,
and in extreme circumstances, through bloodshed.

Many have a noble appearance,
yet their soul is black,
full of cunning and darkness.
In the depths of the evil soul lies Hades;
rarely does it change its nature.

Do not be deceived by their attire,
their words and innocent gaze,
nor by their often imaginary wealth,
their flattery and deceit;
look deeper, even into their lineage.

Wickedness will use every means,
provided it achieves its goal.
The harm it causes is of no concern to it,
so long as it brings profit to itself.

For example, it steals things of common utility,
often through gangs of Roma.
It unravels the warp and weft of society.
Another gang, wealthier and more powerful,
steals the money of farmers
and livestock breeders.
Such a person is a hardened criminal;
the punishment should be exemplary,
and the stolen funds returned.

A most grievous misfortune is the wicked neighbor,
who keeps Asia Minor under subjugation.
It has brought genocides upon peoples,
sowing despotism and slavery,
understanding only the barrel of a gun.

Wickedness never remains the same;
it evolves continually.
It becomes criminal and beastly
if not checked at once.
Humanity will shrink in fear.

Among many wicked people,
the one wise person is lost in the mud.
Wickedness, like the Lernaean Hydra,
extends its tentacles everywhere;
the fish rots from the head.

Wickedness harms every good thing
that stands before it.
It will accuse it, slander it,
and perhaps send it to prison or to the grave.
Yet society must not be afraid,
nor surrender.

In our days, the wicked have become so numerous
that if the law were fully applied,
most would end up in prison
and the country would be deserted.
Judges and lawyers would be left unemployed,
and not a few from Parliament as well.

Whoever harms society,
even if he does not strike everyone directly,
sooner or later you too will feel
the arrows of violence and injustice.
Lamentation then will be futile.

Man is a domesticated beast;
animals walk on four legs, he on two.
Civilization has changed him little;
he remains beastly and wicked.
Otherwise, laws would be unnecessary,
and he would obey the commands of Mother Nature.

By his conscience he would correct himself,
for Nature granted him reason as an exception,
making him superior to the animals.

For, as they say, Prometheus
gave one nature to every creature;
only to man did he give many:
some cowardly, wicked, and cunning,
others criminal and bloodthirsty,
pretending to be the strong.

Never turn against everyone.
That is not the mark of the intelligent,
but rather of the wicked and the weak.
Nor should you praise evil
and condemn the good.

First strive to improve yourself,
so that you may judge the actions of others,
and not be one who teaches others
yet fails to keep the law himself.

Living near barbarians,
we have become somewhat barbarized ourselves;
we have forgotten our virtuous
and law-abiding ancestry,
our rich heritage and our virtue.

Whoever greedily appropriates the goods
that Nature granted collectively to all
is considered a thief of the commonwealth.
Like the brave warrior
who, instead of fighting the enemy, plunders;
like the valiant man who prefers stealing,
or the handsome man who prefers adultery to marriage.

The modern ultra-rich,
worshipped like gods and exalted as supreme figures—
states, banks, multinational corporations, shipping empires,
and their owners, materialistic Croesuses.
Alas! Everything will remain behind in this world.
No Croesus can enter Paradise
with immeasurable fortunes,
unless they perform benefactions
for the good of the many.

4 June 2026

Amphiktyon – Lieutenant General (Ret.) Konstantinos Konstantinidis
Author – Member of the Greek Society of Writers

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org