Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
Συγκλονίστηκα από τις φωτογραφίες —
δραματικές,
με ηρωικές μορφές
στου Σκοπευτηρίου τη μάνδρα.
Χωρίς αιτία.
Χωρίς δίκη.
Εγκλήματα που θα βαραίνουν
τους Γερμανούς για πάντα.
Αυθεντικές τις λέω,
γνήσιες,
και αποδεικτικές των ειδεχθών. εγκληματών
Πολυτιμότατες.
Θα πουν την κρυμμένη Αλήθεια
να τελειώσουν επί τέλους τα ψέματα
και να λάμψει η Αλήθεια
οι Πολεμικές Αποζημιώσεις δεν είναι παραμύθια.
Ματωμένα τα περισσότερα σπίτια.
Έζησα την αλλοφροσύνη,
το αίμα και την οδύνη.
Η Κατοχή — κόλαση που δεν σβήνει.
Τη θυμάμαι σαν χθες.
Στην Ιερά Οδό .
Είδα τη φάλαγγα να κατηφορίζει.
και από τα καμιόνια
στεντόρεια φωνή.
Μελλοθάνατοι.
Προς εκτέλεση.
Ξαπλωμένοι στις καρότσες,
δεμένοι σαν ψώνια.
Φρουροί όρθιοι,
με εφ’ όπλου λόγχη.
Κι εκείνοι τραγουδούσαν.
Και τραγουδούσαν.
Εμβατήρια αντιστασιακά
που ακούστηκαν στο Αιγάλεω,
σε κάθε γειτονιά.
Φωνή που ακόμη,
σχεδόν έναν αιώνα μετά,
με συγκλονίζει.
Δεν είδα πρόσωπα.
Μα είδα λεβεντιά.
Αταραξία μπρος στον θάνατο.
Ήρεμη ματιά.
Η τελευταία τους μάχη — νικηφόρα.
Στο Δίστομο,
στα Κερδύλια,
στην Κάνδανο,
στα βουνά της Τριφυλίας —
ολοκαυτώματα.
Χωριά καμένα.
Γυναίκες μαυροφορεμένες.
Παιδιά ορφανά.
Κι η μάνα μου —
πέντε παιδιά,
χωρίς σπίτι,
χωρίς ψωμί
στην κατοχική Αθήνα.
Πείνα.
Λοιμός.
Δυστυχία.
Τα εγκλήματα έμειναν βουβά.
Σκεπασμένα.
Ξεχασμένα.
Μα το έγκλημα,
αν δεν δικαστεί,
στοιχειώνει.
Κακοφορμίζει.
Δεν σβήνει.
Τώρα οι φωτογραφίες
ζητούν Δικαιοσύνη.
«Δικαιοσύνη, γιοί μας»
ψιθυρίζουν οι εκτελεσθέντες.
Οι γενοκτονίες
δεν σβήνουν με άρνηση.
Δημιουργούν τρικυμίες στους αιώνες.
Οι φωτογραφίες και οι Ερυνίες
θα δικάσουν.
Όσο η Δίκη εκκρεμεί
το μίσος γιγαντώνεται.
Και μόνο όταν έρθει η Δικαιοσύνη
θα αποκατασταθεί
φιλία,
συμμαχία,
ειρήνη.( 21/2/26)
Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.comamphiktyon.org