ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΤΗΝ: Η μήνυση κατά Κοτζιά για εσχάτη προδοσία, απιστία κατά την υπηρεσία, παράβαση καθήκοντος,

Η μήνυση κατά Κοτζιά για εσχάτη προδοσία, απιστία κατά την υπηρεσία, παράβαση καθήκοντος,

Η μήνυση κατά Κοτζιά για εσχάτη προδοσία, απιστία κατά την υπηρεσία, παράβαση καθήκοντος, επιβουλή της ακεραιότητας της χώρας και ηθική αυτουργία του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα στα αδικήματα αυτά (ΠΚ 14, 26, 27, 42, 45, 46, 47, 48, 134, 138, 256, 259)

επικαλείται

  • την απόφαση του Αρείου Πάγου (1448/2009), στην οποία ήταν εισηγήτρια η σημερινή νομική σύμβουλος του Πρωθυπουργού Βασιλική Θάνου, η οποία είχε κρίνει, ότι «δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος και κατά συνέπεια μακεδονικός πολιτισμός και μακεδονική γλώσσα» και είχε απορρίψει τους ισχυρισμούς φιλοσκοπιανού Σωματείου.
  • τις θέσεις της συγκλήτου της Ακαδημίας Αθηνών της 8ης Ιανουαρίου 1992, σύμφωνα με τις οποίες «η πολιτική αξίωση της Δημοκρατίας των Σκοπίων να ονομασθεί “Μακεδονία” αντιβαίνει στα ιστορικά δεδομένα που είναι αποδεκτά από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα».
  • την επιστολή του 1992 των 6 πνευματικών ταγών της χώρας μας, που υπογράφεται από: Οδυσσέα Ελύτη, Μελίνα Μερκούρη, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Δημήτρη Τσάτσο, Αριστόβουλο Μάνεση και Γιάννη Γεωργάκη.

ΕΝΩΠΙΟΝ

Του κ. EΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ

Του Παναγιώτη Σταμάτη του Δημητρίου, με την ιδιότητα του πολίτη του Ελληνικού Κράτους, που με την παρούσα ασκώ δικαίωμα συνταγματικά καθιερωμένο, και ως αμέσως ζημιωθείσης από την προσβολή από τους αναφερόμενους, των ατομικών και πολιτικών εννόμων αγαθών μου, Πλωτάρχη του Πολεμικού Ναυτικού ε.α, κατοίκου Αθηνών, οδός …, αριθμ. 48. ΑΔΤ:…., Τ.Α. Εξαρχείων.                                                                       (….@yahoo.gr)

Κ Α Τ Α

  1. Του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος, Νικολάου Κοτζιά, κατοίκου Αθηνών, οδός Βασιλίσσης Σοφίας, αρ. 5.
  2. ΠΑΝΤΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ – συμμετόχου και εμπλεκομένου, διά κοινής δράσης και κοινού δόλου, αρμοδίου υπηρεσιακού παράγοντος και εξωθεσμικού τοιούτου συναυτουργού ή ηθικού  αυτουργού, κατ’ άρθρα 45-49 ΠΚ.
  3. Και κάθε άλλου προσώπου ως προς το οποίο προκύπτουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής.

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ

(ενδεικτικά: 14,26,27, 42,45,46 παρ. 1β, 47, 48, 134, 138, 256, 259 ΠΚ)

**************************************

  1. Εισαγωγή

Αξιότιμε κύριε Εισαγγελεύ,

Εκθέτω στην κρίση Σας τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά που πραγματώνουν την τέλεση σοβαρών ποινικών αδικημάτων, αυτεπαγγέλτως διωκόμενα  (ενδεικτικά: 134 ΠΚ, 138 ΠΚ, 256 ΠΚ και 259 ΠΚ κακουργηματικού χαρακτήρα), όπως ακριβώς περιγράφονται κατωτέρω, με την επιφύλαξη και για τυχόν άλλα αδικήματα, που θα προκύψουν από την επισταμένη και διεισδυτική έρευνά Σας, εις βάρος των Ελληνικού Έθνους και των Ελληνικών συμφερόντων και αιτούμαι τα κατά το νόμο.

Τα κρίσιμα περιστατικά και οι σύστοιχες συμπεριφορές πραγματώθηκαν από τον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, (ενδεικτικά από 17.6.2018 τις 11.30 πμ έως και σήμερα και αφορούν την υπογραφή της συμφωνίας στο ψαροχώρι Ψαράδες στη Λίμνη Πρέσπα.                                                                         (ΣΧΕΤ.1)

Αναφέρομαι σε Εσάς κ. Εισαγγελεύ ζητώντας τη συνδρομή σας, προκειμένου να διερευνηθεί από τα αρμόδια όργανα της Ελληνικής Δικαιοσύνης αυτή η κατάφωρη αδικία εις βάρος του Έθνους μας.

  1. Τα κρίσιμα νομικά και πραγματικά περιστατικά.

1.-Πρόσφατα περιήλθε εις γνώση μου το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας που υπογράφηκε στο ψαροχώρι Ψαράδες στη Λίμνη Πρέσπα, από τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδος, Νικόλαο Κοτζιά και τον αντίστοιχο της πΓΔΜ, Νικολά Ντιμιτρόφ, τις 17.6.2018,  παρουσία των  Πρωθυπουργών Ελλάδος Αλέξιο Τσίπρα και Ζόραν Ζάεφ της πΓΔΜ, με τίτλο: «ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ 817 (1993) ΚΑΙ 845 (1993), ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΟΥ 1995 ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ».

2.-Η συμφωνία χαρακτηρίζεται σαν τελική και από τη θέση της σε ισχύ τερματίζει την Ενδιάμεση Συμφωνία μεταξύ των Μερών που υπεγράφη στη Ν. Υόρκη στις 13.9.1995.

3.-Τα Μέρη αναγνωρίζουν ως δεσμευτικό τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων που διεξήχθησαν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, στις οποίες «και τα δύο (2) Μέρη έχουν δεσμευτεί κατ’ εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817 (1993) και 845 (1993) καθώς επίσης και της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995. Μόλις η πΓΔΜ γνωστοποιήσει την ολοκλήρωση των συνταγματικών τροποποιήσεων και όλων των εσωτερικών νομικών διαδικασιών του προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η παρούσα Συμφωνία, η Ελλάδα θα κυρώσει χωρίς καθυστέρηση την Συμφωνία.

4.- Όμως υπάρχει ειδική πρόβλεψη στο άρθρο 2 παρ. 4 για την είσοδο της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ με χρονικό ορίζοντα «Με τη λήψη της γνωστοποίησης της κύρωσης της παρούσας Συμφωνίας από το Κοινοβούλιο  του Δεύτερου Μέρους, το Πρώτο Μέρος (Ελλάς) χωρίς καθυστέρηση». Δηλαδή η Συμφωνία περιλαμβάνει ρήτρα «προσωρινής εφαρμογής», που αρχίζει από την κύρωση της συμφωνίας από τη βουλή των Σκοπίων.

5.- Το κοινοβούλιο της πΓΔΜ επικύρωσε τις 20.6.2018, σε ειδική συνεδρίαση, τη συμφωνία που υπογράφηκε την Κυριακή στις Πρέσπες με την Ελλάδα για την επίλυση του ονοματολογικού και τη μετονομασία της χώρας σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας».

6.- Η ρήτρα προσωρινής εφαρμογής συνήθως προνοεί ότι, από την υπογραφή της συμφωνίας μέχρι την έναρξη ισχύος της, η διεθνής συμφωνία ή συγκεκριμένες πρόνοιες αυτής, τίθενται προσωρινά σε εφαρμογή μέχρι να ολοκληρωθούν οι εσωτερικές συνταγματικές διαδικασίες κάθε συμβαλλόμενου μέρους σε σχέση με την κύρωσή της και να τεθέι μσε ισχή η συμφωνία. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο (βλ. σχετ. το άρθρο 25 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών του 1969), η συμφωνία για προσωρινή εφαρμογή παράγει τα ίδια έννομα αποτελέσματα όπως οποιαδήποτε άλλη διεθνής συμφωνία. Συνιστά δηλαδή νομικά δεσμευτικό και εκτελεστό νομικό έγγραφο μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών.

7.- Η μονογραφή μια διεθνούς συμφωνίας συνιστά ένα μέσο επιβεβαιώσεως της αυθεντικότητας του κειμένου και της οριστικοποίησής του. Η μονογραφή μιας διεθνούς συμφωνίας παράγει νομικώς δεσμευτικά αποτελέσματα, αν η βούληση των συμβαλλομένων μερών ούτως επιτάσσει. Η δε μονογραφή ενός κειμένου και η μεταγενέστερη υποβολή εισήγησης για τροποποιήσεις στη μονογραφηθείσα συμφωνία, προκαλεί αναπόφευκτες καθυστερήσεις στην οριστικοποίηση και υπογραφή του κειμένου και έχει επιπτώσεις στην εμπιστοσύνη του αντισυμβαλλόμενου μέρους.

8.-Κατόπιν όλων των προαναφερομένων προκύπτει χωρίς δυνατότητα οποιασδήποτε αμφισβήτησης ότι η προσωρινή αυτή συμφωνία δεσμεύει άμεσα την Ελλάδα και έχει άμεσες έννομες συνέπειες που η μη τελική κύρωσή της δεν μπορεί να τις αποτρέψει ιδίως ως προς την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Η μη τήρηση των συμφωνηθέντων από την Ελλάδα, θα έχει ως συνέπεια να εκτεθεί η χώρα σε διεθνείς περιπέτειες, όπως προσφυγή των Σκοπίων στο Διεθνές Δικαστήριο κ.α.

9.-Στο Άρθρο 13 της συμφωνίας αναφέρει: «Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το γεγονός ότι το δεύτερο συμβαλλόμενο μέρος, τα Σκόπια, είναι περίκλειστο κράτος, τα συμβαλλόμενα μέρη θα καθοδηγούνται από τις σχετικές προβλέψεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας». Δηλαδή παραχωρούμε δικαιώματα πρόσβασης στο Αιγαίο, που θα είχε η πΓΔΜ εάν είχαμε ανακηρύξει ΑΟΖ.

10.-Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι στα εμπορικά σήματα και τις ονομασίες προέλευσης προϊόντων που παραπέμπονται σε διαδικασίες που προϋποθέτουν υψηλό επίπεδο καλόπιστης συνεργασίας. Στη Βόρεια Ελλάδα διαθέτουμε διεθνώς εμπορεύσιμα και παγκοσμίως αναγνωρίσιμα προϊόντα που το εμπορικό τους σήμα περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία», η συμφωνία δεν πως τα συγκεκριμένα προϊόντα δεν θα γίνουν αντικείμενο χρήσης, άρα παράνομης υιοθέτησης του συγκεκριμένου εμπορικού σήματος, από επιχειρήσεις με έδρα τη πΓΔΜ. Ο όρος «Μακεδονία» για τις εμπορικές επωνυμίες ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα. Διατηρούνται τα αποδοθέντα από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (ISO) κωδικών της χώρας ¨ΜΚ΄ και ¨MKD¨ για κάθε άλλο σκοπό-χρήση εξαιρουμένων των πινακίδων αυτοκινήτων της πΓΔΜ.

11.-Το σχέδιο συμφωνίας είναι προδήλως προβληματικό, γιατί αποδέχεται ανακριβείς και εσφαλμένους χαρακτηρισμούς ως προς δυο κρίσιμα ζητήματα υψηλού συμβολισμού: τη γλώσσα και την ιθαγένεια. Σε συνδυασμό μάλιστα με την αποδοχή, στο άρθρο 7 του σχεδίου, ως εξίσου αποδεκτών των αντιλήψεων των δύο πλευρών ως προς το τι σημαίνουν οι όροι «Μακεδονία» και «Μακεδόνας». Ρήτρα που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή γιατί στην πράξη μπορεί να αλλοιώνει κάθε συμφωνία για την ονομασία και την erga omnes χρήση της.

12.-Η ιθαγένεια, που προσδιορίζεται σε σχέση με συγκεκριμένο κράτος, πρέπει να παραπέμπει στο όνομα του κράτους αυτού. Στην προκειμένη περίπτωση η ιθαγένεια πρέπει να προσδιορίζεται όχι ως «Macedonian / citizen of the Republic of North Macedonia», αλλά ως «βορειομακεδονική» ή απλώς ως ιδιότητα του «citizen of the Republic of North Macedonia». Στην αγγλική μάλιστα διατύπωση του σχεδίου αυτό δεν αφορά τη citizenship, αλλά τη nationality, δηλαδή τη διεθνή όψη της ιθαγένειας. Είναι παράδοξο ένας πολίτης της γειτονικής χώρας που ανήκει στην αλβανική κοινότητα να προσδιορίζεται διεθνώς ως Macedonian και όχι ως citizen of the Republic of North Macedonia.

13.-Η γλώσσα, ενώ κατατάσσεται ρητά στις Νότιες Σλαβικές γλώσσες (και μάλιστα γράφεται με κυριλλική γραφή), δεν ονομάζεται «σλαβομακεδονική», αλλά «Μακεδονική/Macedonian». Είναι χαρακτηριστικό ότι στο διάγγελμά του της 12.6.2018 ο κ. Τσίπρας αναφέρεται σε «Ελληνομακεδονική γλωσσική κληρονομιά» από την οποία διακρίνεται η γλώσσα του γειτονικού κράτους. Η ελληνική γλωσσική κληρονομιά ονομάζεται ατυχώς «ελληνομακεδονική» από τον Έλληνα πρωθυπουργό προφανώς σε αντιδιαστολή προς τη σλαβομακεδονική γλώσσα της γείτονος που πρέπει να ονομάζεται ακριβώς έτσι και όχι «Μακεδονική».

14.-Το χειρότερο δε είναι ότι η ελληνική πλευρά δέχεται στο σχέδιο συμφωνίας ότι η γλώσσα αυτή έχει αναγνωρισθεί διεθνώς και από την Ελλάδα ως «Μακεδονική» ήδη από το 1977. Κατά τη λογική όμως αυτή και η ομόσπονδη τότε «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στους κόλπους της Γιουγκοσλαβίας μπορεί κάποιοι να ισχυριστούν ότι είχε αναγνωριστεί με το όνομα «Μακεδονία». Αυτό όμως δεν γίνεται δεκτό και γι’ αυτό υπάρχει το ανοικτό διεθνές ζήτημα του ονόματος.

15.-Αβάσιμος είναι ο ισχυρισμός ότι έγινε ένας συμβιβασμός σύμφωνα με τον οποίο η Ελλάδα πήρε το σύνθετο όνομα και την erga omnes χρήση που διασφαλίζεται και με αναθεώρηση του Συντάγματος και έδωσε τον χαρακτηρισμό της γλώσσας και της ιθαγένειας.

16.-Η Ελλάδα δίνει την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, δηλαδή το σύνολο του διπλωματικού της οπλοστασίου και άρα το αντίβαρο ως προς την ακύρωση του αλυτρωτισμού θα έπρεπε να είναι πλήρες, να αφορά δηλαδή και τον ακριβή χαρακτηρισμό της γλώσσας και της ιθαγένειας.

17.-Εκτός από τη γλώσσα και την ιθαγένεια υπάρχει πρόβλημα και με το συγχρονισμό των διαδικασιών αφενός μεν θέσης σε ισχύ της συμφωνίας, αφετέρου δε ένταξης της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ και έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της με την ΕΕ.

18.-Με το πρώτο όμως βήμα της κύρωσης της συμφωνίας από την πλευρά  της πΓΔΜ και πριν αυτή τεθεί σε ισχύ, η Ελλάδα θα γνωστοποιήσει στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ότι υποστηρίζει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και στον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ ότι υποστηρίζει την πρόσκληση προς το γειτονικό μας κράτος προκειμένου να ενταχθεί στη Συμμαχία. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα αποφασισθεί από το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο πριν τεθεί σε ισχύ η συμφωνία, δηλαδή με το σημερινό προσωρινό όνομα, και οι όροι από τους οποίους εξαρτάται η θέση σε ισχύ της συμφωνίας πρέπει να έχουν εκπληρωθεί προκειμένου η Ελληνική Βουλή να κυρώσει το πρωτόκολλο ένταξης των γειτόνων στο ΝΑΤΟ μαζί με την κύρωση της συμφωνίας για το όνομα. Στο μεταξύ όμως θα έχουν κυρώσει το πρωτόκολλο οι άλλες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ.

19.-Πρόβλημα συγχρονισμού υπάρχει και με την πρακτική εφαρμογή των αλλαγών ως προς το όνομα και την erga omnes χρήση τους που χρειάζεται πέντε χρόνια και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη περισσότερα μετά τη θέση σε ισχύ της συμφωνίας, με μόνο μοχλό πίεσης το μη άνοιγμα κεφαλαίων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ.

20.- Χωρίς να έχει εξουσιοδότηση ο Ν. Κοτζιάς,  δεδομένου ότι στις εκλογές του 2015 το ζήτημα αυτό δεν συζητήθηκε καν κατά την προεκλογική περίοδο ούτε συμπεριλαμβανόταν στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα η από τον Ιανουάριο του 2015 συμπόρευση στην κυβέρνηση του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ με το κόμμα των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ διαβεβαίωνε τον Ελληνικό λαό ότι ποτέ (σύμφωνα και με το καταστατικό του κόμματος καθώς και τις αμέτρητες ομιλίες του Πάνου Καμμένου) δεν θα παραχωρείτο το όνομα Μακεδονία, διότι το κόμμα του είχε θέση ως κόκκινη γραμμή στην συνεργασία αυτή, δεν θα συμφωνούσε σε παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονία, κι ένεκα τούτου θα ήρε την ψήφο εμπιστοσύνης του στην κυβέρνηση, θα την «έριχνε» κατά την δική του δέσμευση, γεγονός από το οποίο κατά τον ρουν των γεγονότων ο επικεφαλής του πολιτικού φορέα των ανεξαρτήτων ελλήνων έχει αποστεί, παρά την ρητή προς τούτο προεκλογική δέσμευσή του.

21.-Ο Ν. Κοτζιάς με την υπογραφή της σύμβασης κατέστησε αυτή αμετάκλητη καθώς δεν μπορεί κάποιος στο μέλλον να ανατρέψει την τετελεσμένη κατάσταση, με το διεθνές κλίμα να είναι προφανώς αντίθετο με κάθε πρωτοβουλία αμφισβήτησης ή διόρθωσης σχετικά με το όνομα, τη γλώσσα ή την ιθαγένεια.

22.-Η πράξη αυτή του Ν. Κοτζιά,  να υπογράψει μια επώδυνη, ταπεινωτική, κακή συμφωνία που απεμπολεί τα εθνικά δίκαια της χώρας, με διαδικασίες που δεν έχει προβλέψει κανείς, μια συμφωνία που δίνει κρατική υπόσταση σε ένα εθνοκατασκεύασμα, η οποία υποκρύπτει μελλοντική απόπειρα αλυτρωτικών προθέσεων και που πλήττει τα οικονομικά συμφέροντα της Β. Ελλάδος, παρά την απόλυτη αντίθεση της πλειονότητας του ελληνικού λαού, χωρίς εξουσιοδότηση από το υπουργικό συμβούλιο ή από τον ελληνικό λαό (δημοψήφισμα), παραχωρώντας το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», οριοθετήθηκε ένας γεωγραφικός χώρος ο οποίος περιέχει την έννοια του «Μακεδονικού Έθνους», όχι με την Ελληνική ιστορική, πολιτιστική και εθνολογική έννοια αλλά με ακαθόριστη και ομιχλώδη «Βαλκανική» χροιά. Επίσης σε συνδυασμό με την αναγνώριση ιθαγένειας και Μακεδονικής γλώσσας, δημιουργούν ένα άκρως εκρηκτικό περιβάλλον για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η συμφωνία για “Βόρεια Μακεδονία” που υπεγράφη από Κοτζιά και Ντιμιτρόφ “κρύβει” μια λεπτομέρεια που ανατρέπει πολλά δεδομένα, ουσιαστικά στο κείμενο της συμφωνίας αναγνωρίζει “Μακεδονική” εθνικότητα στους Σκοπιανούς και σε συνδυασμό με τη γλώσσα ανοίγει τον δρόμο για δημιουργία “Μακεδονικού έθνους”. Στο αγγλικό κείμενο, στο κείμενο που υπέγραψαν Κοτζιάς και Ντιμιτρόφ, υπάρχει αναφορά σε εθνικότητα και όχι σε ιθαγένεια, όπως αναφέρει το ελληνικό κείμενο. Στο ελληνικό κείμενο υπάρχει η λέξη ιθαγένεια, όμως στο αγγλικό κείμενο η λέξη αντικαθίσταται από τη λέξη “nationality” που σημαίνει εθνικότητα. Το γεγονός αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει στους Σκοπιανούς “Μακεδονική” εθνικότητα, καθώς οι υπογραφές των δυο υπουργών Εξωτερικών μπήκαν σε αυτό το κείμενο το οποίο είναι αυτό που αναγνωρίζεται πλέον διεθνώς ως συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών. Όπως μάλιστα επισημαίνεται η συμφωνία αυτή για όποιον κάνει των συνδυασμό του ονόματος με την γλώσσα και την εθνικότητα επί της ουσίας ανοίγει τον δρόμο για δημιουργία ενός έθνους, “μακεδονικού” και μάλιστα με την υπογραφή της Ελλάδας. Όλα αυτά συνιστούν πιθανότατα κατά την μάλλον ορθή νομική μου σκέψη αδικοπραγίες, τουλάχιστον όπως αυτές προβλέπονται  στις προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας που προβλέπονται και τιμωρούνται από το άρθρο 135 παρ 1 και 2 με παραπομπή στις διατάξεις του άρθρου 134 παρ 1 Β, β και 2, α εκδοχή 3 ΠΚ, στο 138 ΠΚ, καθώς και της απιστίας 256 ΠΚ ή άλλως και της παράβασης καθήκοντος 259 ΠΚ.

23.-Ο Υπουργός δεν έλαβε υπ’ όψη του, την απόφαση του Δ΄ Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου 1448/2009 με εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου (σημερινή νομική σύμβουλο του Πρωθυπουργού), η οποία με την από 11/12/2008 έκθεσή της, εισηγήθηκε την απόρριψη της από 22/6/2007 αίτησης αναίρεσης του Σωματείου “ΣΤΕΓΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ” η οποία έγινε δεκτή με το σκεπτικό :  «Όπως είναι γνωστό, τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Κράτος των Σκοπίων (FYROM), εξ αιτίας της αυθαίρετης και ιστορικά ατεκμηρίωτης αξιώσεως του τελευταίου να αναγνωρισθεί διεθνώς ως Κράτος, με το όνομα “Μακεδονία”. Προκειμένου να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια ως προς το σφετερισμό του ονόματος της Μακεδονίας από το νεοσυσταθέν Κράτος των Σκοπίων (FYROM), το οποίο επιχειρεί να αποκτήσει εθνική ταυτότητα με όνομα που αποτελεί ιστορική, πολιτιστική και εθνική κληρονομιά της Ελλάδας, είναι αναγκαίο να επισημανθούν συνοπτικά τα ακόλουθα ιστορικά δεδομένα. Ο όρος Μακεδονία, από αρχαιοτάτων χρόνων είναι όρος ιστορικός και γεωγραφικός και όχι εθνολογικός. Οι Μακεδόνες δεν είναι, ούτε υπήρξαν κατά το πρόσφατο και το απώτερο παρελθόν, ιδιαίτερος εθνολογικός σχηματισμός. Απλώς, ως Μακεδόνες, ονομάζονται ανέκαθεν οι κάτοικοι της γνωστής από την αρχαιότητα περιοχής της Ελληνικής Μακεδονίας, όπως αντίστοιχα ονομάζονται, Θράκες, οι κάτοικοι της Θράκης, Θεσσαλοί , οι κάτοικοι της Θεσσαλίας κ.ο.κ., χωρίς να υπάρχει αντίστοιχα Θρακική ή Θεσσαλική Εθνικότητα. Επομένως, Μακεδόνες κατά την εθνικότητα δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν να “δημιουργηθούν”, στα πλαίσια του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού των κατοίκων της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, όπως πιο κάτω αναφέρεται. Επιπλέον, οι αρχαίοι Μακεδόνες, ήταν αναμφισβήτητα Έλληνες, δωρικό ή κατ’ άλλη έκδοση, αιολικό φύλο. Το όνομα Μακεδονία αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο, έχει δε γνήσια Ελληνική, δωρικής προέλευσης, ρίζα, “Μακεδνός ή Μακεδανός”, που σημαίνει μακρύς, υψηλός, λόγω του ύψους των Μακεδόνων, όπου μάκος = μήκος (Ηροδότου Ιστορίαι Α, 56). Ήδη από τον 1° π.Χ. αιώνα ο μεγάλος γεωγράφος της αρχαιότητας Στράβων, διαπίστωνε : “Εστίν ούν Ελλάς και η Μακεδονία” (Στράβων, Γεωγραφικά,VII.9). Ως Έλληνες, οι αρχαίοι Μακεδόνες, χρησιμοποιούσαν την ίδια, με τους Ελληνες της νομίμου Ελλάδας γλώσσα, πίστευαν στους ίδιους θεούς και είχαν τον ίδιο (Ελληνικό) πολιτισμό. Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης υπήρξε δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τα ευρήματα της Βεργίνας αποτελούν σταθμούς της παγκόσμιας ιστορίας και στοιχεία του παγκόσμιου πολιτισμού που αποδεικνύουν την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Αντίθετα, οι Σλάβοι, δηλαδή τα διάφορα σλαβικά φύλα που εμφανίσθηκαν στην περιοχή των Βαλκανίων, βορείως της Μακεδονίας, κατά τον 7° μ.Χ. αιώνα, δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες Μακεδόνες. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους των ετών 1912-1913, που είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση, πλην άλλων περιοχών, και της Μακεδονίας, από την Οθωμανική κυριαρχία και το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οριοθετήθηκαν οριστικώς τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας αφενός και Σερβίας και Βουλγαρίας αφετέρου. Κατόπιν Διεθνών Συμφωνιών και ιδίως της συνθήκης του NEUILLY, που ίσχυσε από το 1919, το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας, με τη γεωγραφική του όρου έννοια, περιήλθε στην Ελλάδα, ήτοι το 51,5%, ενώ στη Σερβία περιήλθε το 38,4% και στη Βουλγαρία το 10,1% αυτής. Έτσι, η αρχαία (κλασική) Μακεδονία, η επονομαζόμενη από γεωγραφική άποψη “Μείζων Μακεδονία”, που περιλαμβανόταν μεταξύ Αιγαίου Πελάγους και των ορέων Καμβούνια, Πιέρια και Όλυμπος προς νότο, των λιμνών Αχρίδα και Πρέσπες, και των ορέων Μπαμπούνα, Σκόμιον, Ροδόπη προς Βορρά, του ποταμού Νέστου, ανατολικά και των ορέων Γράμμος και Πίνδος, δυτικά, κατατμήθηκε εν μέρει, μεταξύ των παραπάνω Κρατών, όπως έχει εκτεθεί. Πρέπει να σημειωθεί ότι λόγο της ελευθέρας διακίνησης των πληθυσμών, κατά τους χρόνους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχαν εγκατασταθεί στην Ελλάδα, ιδίως στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας, Βούλγαροι, σλαβόφωνοι, που είχαν σλαβική εθνική συνείδηση. Μετά την οριστικοποίηση των συνόρων, κατά τα προεκτεθέντα, οι περισσότεροι απ’ αυτούς διασκορπίσθηκαν στην περιοχή των Σκοπίων, ή μετανάστευσαν σε διάφορα Κράτη. Οι ολίγοι εναπομείναντες στην Ελλάδα και συγκεκριμένα, στους νομούς Φλώρινας και Έδεσσας, εδήλωσαν Ελληνική Εθνικότητα και έτσι, από την εποχή εκείνη έπαυσε να υπάρχει θέμα σλαβικής μειονότητας. Πριν από το 1944 “Μακεδονία” ως σλαβικό κράτος και “Μακεδονικό Έθνος”, ως ιδιαίτερη εθνότητα ήταν έννοιες παντελώς άγνωστες. Στις 2-8-1944, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο Κροάτης Τίτο δημιούργησε το Γιουγκοσλαβικό ομόσπονδο κράτος (ένα από τα έξι της τότε Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας που προέκυψε ως ενιαίο Κράτος το 1918), της λεγόμενης Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με πρωτεύουσα τα Σκόπια. Έως τότε, οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων δεν είχαν ούτε σερβική, ούτε βουλγαρική, παρά τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα των περισσότερων κατοίκων της και πολύ περισσότερο, δεν είχαν “μακεδονική” εθνική συνείδηση. Την τελευταία, τους έπεισε να την αποκτήσουν ο Τίτο, προκειμένου να αποκολλήσει τους Σκοπιανούς από το άρμα των Βουλγάρων, έχοντας ως απώτερο σκοπό, την σύσταση ενιαίου μακεδονικού κράτους, υπό σλαβικό μανδύα και την έξοδο της χώρας του στο Αιγαίο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην περίοδο του μεσοπολέμου, η κυβέρνηση του Βελιγραδίου υποστήριζε, ότι οι κάτοικοι της περιοχής Σκοπίων ήταν Σέρβοι. Αργότερα, όμως, για να υποβοηθηθεί η προσπάθεια “μακεδονοποίησης” του πληθυσμού της Λ. Δ. Μακεδονίας, που κατοικείτο τότε από ακαθόριστης εθνικότητας πληθυσμούς, με υπεροχή των σλαβόφωνων, αλβανόφωνων και τουρκόφωνων, έπρεπε να αναπτυχθούν όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα λαό, ως διαφορετικό έθνος, δηλαδή η γλώσσα, η ιστορία και ο πολιτισμός. Καταρχήν, ιδιαίτερη φροντίδα δόθηκε στη λεγόμενη ” μακεδόνικη” γλώσσα, που αποτελείτο κατά βάση από λέξεις σλαβικής προέλευσης, εμπλουτισμένη και με ελληνικές αυτούσιες ή παραλλαγμένες, καθώς επίσης και λέξεις τουρκικές, βλάχικες, αλβανικές κ.λ.π. Το ιδίωμα αυτό στην ουσία ήταν η δυτική διάλεκτος της βουλγαρικής γλώσσας, την οποία ομιλούσαν οι κάτοικοι της περιοχής των Σκοπίων. Μετά το 1944, Σκοπιανοί γλωσσολόγοι προσπάθησαν να αφαιρέσουν όλα τα βουλγαρικά στοιχεία από τη διάλεκτο αυτή και να τα αντικαταστήσουν με λέξεις σερβοκροατικές, ώστε να μπορεί η λεγόμενη ” μακεδόνικη” γλώσσα, έτσι όπως εξελίχθηκε, να γίνει πλέον κατανοητή από τους σερβοκροατικούς πληθυσμούς της βόρειας Γιουγκοσλαβίας. Ακόμη δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στην εκ των υστέρων ” κατασκευή” της ιστορίας του “Μακεδονικού” έθνους. Το Δεκέμβριο του 1948 ιδρύθηκε στα Σκόπια το Ινστιτούτο Εθνικής Ιστορίας του Μακεδονικού Λαού. Το ενδιαφέρον των Σκοπιανών ιστορικών επικεντρώθηκε στην απόδειξη της υπάρξεως ενός ξεχωριστού “μακεδονικού” έθνους, έστω και αν το ” έθνος” τούτο, στο παρελθόν, δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Στη συνέχεια, οι πολιτικοί των Σκοπίων δεν περιορίσθηκαν στην προσπάθεια τους ” μακεδονοποίησης” του πληθυσμού της περιοχής. Για να ευαισθητοποιήσουν τα πλήθη, αλλά και τη Διεθνή Κοινότητα, δημιούργησαν μία “Μεγάλη ιδέα” περί πλήρους εθνικής αποκατάστασης του “Μακεδονικού” έθνους, διακηρύσσοντας ότι η Μακεδονία στο σύνολο της, δηλαδή τα τρία Βιλαέτια (περιφέρειες) της αυθαίρετης τότε διαίρεσης της τουρκικής Διοίκησης στη Μακεδονία, κατά τους χρόνους της Οθωμανικής κυριαρχίας, που είχαν ως πρωτεύουσες τη Θεσσαλονίκη, το Μοναστήρι και τα Σκόπια, είναι χώρα σλαβική, και ως προς την ιστορική της προέλευση και ως προς την εθνική της σύσταση. Γι’ αυτό (κατά τη “Μεγάλη Ιδέα”), πρέπει να ενωθεί και να αποτελέσει ένα ενιαία κράτος, δεδομένου ότι μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο το Γιουγκοσλαβικό Τμήμα της Μακεδονίας αποκαταστάθηκε εθνικά, στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας (θεωρία του “αλυτρωτισμού”). Η προβολή αυτής της “Μεγάλης Ιδέας” στα Σκόπια και στο εξωτερικό δημιούργησε τις σημερινές προστριβές με την Ελλάδα, η οποία δεν είναι δυνατό να ανεχθεί αυτή την έστω “ακαδημαϊκή”, καταρχήν, προσβολή της ακεραιότητας του εδάφους της και της ομοιογένειας του πληθυσμού της, που επιχειρείται από την πλευρά των Σκοπίων. Εξάλλου, ουδείς πολιτισμένος λαός μπορεί να ανεχθεί την πλαστογράφηση της Ιστορίας του. Στην προσπάθεια αυτή των Σκοπίων που άρχισε μετά τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, αφότου το κράτος των Σκοπίων απέκτησε οντότητα, το έτος 1991, εντάσσεται η διάδοση των παραπάνω ιδεών από διάφορους εθνικιστές μετανάστες, οι οποίοι, μέσω οργανώσεων και σωματείων, που δρουν κυρίως στο εξωτερικό (Αυστραλία, Καναδά, ΗΠΑ), με ομιλίες, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις πολιτιστικές κλπ παραπληροφορούν το κοινό, δημιουργώντας εσφαλμένες περί υπάρξεως “Μακεδονικού” έθνους και πολιτισμού, “μακεδονικής” γλώσσας και συνείδησης. Παράλληλα, καλλιεργούν και την ιδέα του “αλυτρωτισμού”, όπως προεκτέθηκε επιχειρώντας να δημιουργήσουν αποσχιστικές τάσεις, θέτοντας και το ανύπαρκτο θέμα της λεγόμενης “μακεδονικής μειονότητας” που ζεί στην Ελλάδα.»

24.-Η Ακαδημία Αθηνών ασχολήθηκε πολλές φορές κατά το παρελθόν με το Σκοπιανό και με βάση αυστηρά επιστημονικά κριτήρια. Και συγκεκριμένα αμέσως μετά την υποβολή του αιτήματος των Σκοπίων (8 Ιανουαρίου 1992) να ενταχθούν στα Ηνωμένα Εθνη με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η Σύγκλητος της Ακαδημίας Αθηνών (με πρόεδρο, αντιπρόεδρο και γ.γ. τότε τους αείμνηστους Μ. Σακελλαρίου, Κ. Δεσποτόπουλο και Π. Θεοχάρη) αντέδρασε αμέσως με συνέντευξη που οργάνωσε στις 17 Ιανουαρίου 1992, δηλαδή έπειτα από μία εβδομάδα από την αίτηση των Σκοπίων. Στην ανακοίνωση της Συγκλήτου, που κοινοποιήθηκε στην κυβέρνηση, στα κόμματα, στις ξένες Ακαδημίες και στα πνευματικά ιδρύματα εντός και εκτός της χώρας, αναφερόταν ρητά:«Η πολιτική αξίωση της Δημοκρατίας των Σκοπίων να ονομασθεί “Μακεδονία” αντιβαίνει στα ιστορικά δεδομένα που είναι αποδεκτά από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα». Επίσης τονιζόταν ότι το κράτος των Σκοπίων δεν περιλαμβάνει παρά ελάχιστα τετραγωνικά χιλιόμετρα της ιστορικής Μακεδονίας (μεταξύ των ελληνικών συνόρων και του Μοναστηριού και περί τη Δοϊράνη). Η «ψευδεπίγραφη Μακεδονία» διεκδικεί την πραγματική Μακεδονία, που είναι τμήμα της Ελλάδας και κατοικείται από Έλληνες. Και κατέληγε πως «Η (πρώην) ομόσπονδη Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία έχει δικαίωμα να γίνει κυρίαρχο κράτος, δεν δικαιούται όμως να αποκτήσει με διεθνή αναγνώριση ένα πλεονέκτημα που δεν έχει κανένα κράτος στον κόσμο: Να χρησιμοποιεί ένα όνομα που και μόνο του προπαγανδίζει εδαφικές επιδιώξεις».

25.-Ο Υπουργός δεν έλαβε υπ’ όψη του τις ανακοινώσεις της Ακαδημίας Αθηνών: «Τα ονόματα Μακεδόνες και Μακεδονία ανάγονται στην αρχαιότητα» αναφέρει ανακοίνωση της συγκλήτου της Ακαδημίας, ήδη από την 17η Ιανουαρίου 1992, τότε που το σκοπιανό απασχολούσε και πάλι την Ελλάδα. «Έτσι κάθε χρήση τους στην εποχή μας παραπέμπει σε αρχαία δεδομένα, είτε νομίμως είτε καταχρηστικώς. Συντελείται κατάχρηση όταν το όνομα “Μακεδονία” αποδίδεται σε εδάφη που δεν κατοικήθηκαν από Μακεδόνες και δεν αποτέλεσαν τμήματα του μακεδονικού βασιλείου. Υπ’ αυτές τις συνθήκες η γνώση των αρχαίων δεδομένων δεν είναι απλή επιστημονική περιέργεια. Οι αδέσμευτοι ερευνητές συμφωνούν ότι το μέγιστο μέρος της μέχρι τώρα ομόσπονδης δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας που διεκδικεί το γεωγραφικό όνομα “Μακεδονία” και το εθνικό όνομα “Μακεδόνες” εκτείνεται ως επί το πλείστον σε εδάφη όπου κατά την αρχαιότητα κατοικούσαν όχι Μακεδόνες, αλλά Παίονες, Δάρδανοι και άλλοι λαοί. Η σημερινή πόλη των Σκοπίων είναι στην αρχαία Δαρδανία. Οι Δάρδανοι παρέμειναν έως το τέλος οι αμείλικτοι εχθροί των Μακεδόνων, από τους οποίους, όπως παραστατικά γράφει ένας Λατίνος ιστορικός, τους εχώριζε “άσβεστο μίσος” (odium immortale). Οι Παίονες έμειναν και αυτοί ως επί το πλείστον ανεξάρτητοι. Στα διαστήματα που ήσαν υποτελείς των Μακεδόνων, δεν έπαυαν να έχουν δικούς τους βασιλείς και τα νομίσματά τους να φέρουν το εθνικό ΠΑΙΟΝΩΝ, αντί του εθνικού ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. Έτσι τα βόρεια σύνορα του μακεδονικού βασιλείου δεν ξεπέρασαν ποτέ την Ηράκλεια (Μοναστήρι-Βιτώλια), τις κορυφογραμμές του όρους Βαρνούς (Nidze), τις Ιδομενές (στο ύψος της Γευγελής) και το όρος Όρβηλος (Μπέλες). Επομένως η σημερινή ομόσπονδη δημοκρατία με το όνομα της Μακεδονίας δεν περιλαμβάνει παρά ελάχιστα τετραγωνικά χιλιόμετρα της ιστορικής Μακεδονίας (μεταξύ των ελληνικών συνόρων και του Μοναστηριού, και περί την Δοϊράνη)»

26.-Κατόπιν, η σύγκλητος της Ακαδημίας υπεισέρχεται στα κίνητρα, αναφέροντας: «Επί πλέον του ότι δεν έχει δικαίωση, η ως άνω χρήση των ονομάτων “Μακεδόνες” και “Μακεδονία”, δεν έχει καν αθώα κίνητρα: Η ψευδεπίγραφη “Μακεδονία” διεκδικεί την πραγματική Μακεδονία, που είναι τμήμα της Ελλάδας και κατοικείται από Έλληνες. Ήδη η ομόσπονδη δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (σ.σ. εκεί υπάγονταν τα Σκόπια το 1992) με το όνομα “Μακεδονία” έχει προπαγανδίσει την ιδέα απελευθερώσεως της “υπόδουλης” Μακεδονίας. Ένα ανεξάρτητο κράτος με το όνομα “Μακεδονία” θα συνεχίσει με μεγαλύτερη έμφαση αυτήν τη εκστρατεία.

Η ομόσπονδη γιουγκοσλαβική δημοκρατία έχει δικαίωμα να γίνει κυρίαρχο κράτος. Δε δικαιούται όμως να αποκτήσει με διεθνή αναγνώριση ένα πλεονέκτημα που δεν έχει κανένα κράτος στον κόσμο: Να χρησιμοποιεί ένα όνομα που και μόνο του προπαγανδίζει εδαφικές επιδιώξεις.»

27.-Αρκετά χρόνια μετά, το 2008, η Ακαδημία επανέρχεται με άλλη ανακοίνωση στην οποία είναι πιο αναλυτική. Όπως λέει, «η Μακεδονία αποτελεί σήμερα γεωγραφική ζώνη, τα όρια της οποίας εκτείνονται σε περισσότερα του ενός κράτη της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το αρχαίο ελληνικό όνομα “Μακεδονία” φέρει μια συγκεκριμένη περιφέρεια της σύγχρονης Ελλάδος. Υπό το όνομα Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΣΔΜ) λειτούργησε ένα από τα ομόσπονδα κράτη που συναποτελούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία. Το όνομα όμως της Μακεδονίας έφερε, αρχικά, επί μακρούς αιώνες κατά την αρχαιότητα, η περιοχή η οποία ταυτίζεται -κατά περίπου 90%- με τη σημερινή ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. Η τυχόν απόδοση του ονόματος αυτού σε ένα ανεξάρτητο κράτος, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό που να αντανακλά σαφώς τις γεωγραφικές και ιστορικές αυτές πραγματικότητες, συνεπάγεται τον κίνδυνο να διεκδικήσει το συγκεκριμένο κράτος και μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα τη χρήση του όρου “Μακεδονία” ή των παραγώγων του στην ιστορία, τον πολιτισμό, τις εκδηλώσεις της καθημερινής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κ.λπ.»

28.-Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το ίδιο έγγραφο της Ακαδημίας, «η κλασική Μακεδονία του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου εκτεινόταν προς βορρά στα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας, καθώς και σε ολίγα χιλιόμετρα εντός της ΠΓΔΜ και της Βουλγαρίας. Μέσω κάθε μορφής ιστορικών πηγών και αρχαιολογικών ευρημάτων μαρτυρείται ότι οι τότε Μακεδόνες συμπεριελάμβαναν την επικράτειά τους μεταξύ των άλλων ελληνικών χωρών. Τα πρώτα σλαβικά φύλα, τα οποία, αυτονόητα, ουδεμία είχαν σχέση με τους παλαιότερους κατοίκους της περιοχής, κατήλθαν στη Βαλκανική μετά δέκα αιώνες, κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Η παραμονή τους έκτοτε στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου συνέβαλε στη βαθμιαία διαμόρφωση των σλαβικών εθνών χωρίς να υπάρξει έως τη σύσταση, κατά τον 19ο αιώνα, και την πρώτη ανάπτυξη των σλαβικών κρατών της περιοχής -της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας- αναφορά σε ιδιαίτερο “Μακεδονικό” έθνος. Χαρακτηριστικά, ακόμη και κατά την επαύριο του Αʼ Παγκοσμίου Πολέμου ούτε οι εκπρόσωποι των βαλκανικών κρατών, αλλά ούτε και οι οικοδόμοι της ειρήνης -προεξάρχων ο Γούντροου Ουίλσον- οραματιστές μιας διεθνούς κοινωνίας συγκείμενης ακριβώς από κράτη-έθνη έκαμαν την παραμικρή νύξη σε έθνος “Μακεδόνων”. Η ύπαρξή του επιδιώχθηκε να τεκμηριωθεί στο πλαίσιο της συγκρότησης από τον στρατάρχη Τίτο της νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας κατά την επαύριο του Βʼ Παγκοσμίου Πολέμου. Η επιτυχία, μάλιστα, του τολμηρού εγχειρήματος της εθνικής μετάλλαξης των σλάβων κατοίκων της συγκεκριμένης γεωγραφικής ζώνης θα ήταν άκρως δυσχερής χωρίς την προπαγάνδα που επί ήμισυ, σχεδόν, αιώνα ασκήθηκε υπό καθεστώς ολοκληρωτικό.»

29.-Στην ίδια ανακοίνωση καταγράφεται πως ο χαρακτηρισμός «των κατοίκων της περιοχής αυτής ως Μακεδόνων δεν προσέλαβε εθνικό περιεχόμενο κατά τους νεώτερους χρόνους έως και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η προβολή, κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, των σερβικών και βουλγαρικών διεκδικήσεων επί των εδαφών που κατοικούνταν κατά πλειοψηφία από το σλαβικό στοιχείο συνάπτεται οπωσδήποτε με το γεγονός της πληθυσμιακής υπεροχής στη συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη. Είναι όμως αυτονόητη η εφαρμογή της ίδιας αρχής και στα περισσότερο εκτεταμένα εδάφη της νότιας Μακεδονίας που κατοικούνται από Έλληνες.»

30.-Τελικά απορρίπτει την ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» ή «Άνω Μακεδονία» για τα Σκόπια η Ακαδημία Αθηνών. Αποδέχεται μόνο τους όρους «Σλαβομακεδονία» ή «Νέα Μακεδονία», και μάλιστα σε μια λέξη στη σκοπιανή γλώσσα, «Novomakedonija».

31.-Η Ακαδημία Αθηνών συζήτησε το επίμαχο ζήτημα της ονομασίας της FYROM σε κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίασή της στις 11 Νοεμβρίου 2004.Τα κυριότερα αποσπάσματα της απόφασης της Ακαδημίας τα παρουσίασε το «ΠΑΡΟΝ» τις 27/07/2008. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η απόφαση εστάλη στον τότε υπουργό Εξωτερικών Πέτρο Μολυβιάτη. Στο ιστορικό, απόρρητο κείμενό της η Ακαδημία υπογραμμίζει ότι οποιαδήποτε άλλη ονομασία, πλην των δύο προαναφερθεισών, δεν επιλύει το πρόβλημα, αλλά αντίθετα το περιπλέκει. Ειδικότερα, η Ακαδημία απορρίπτει κατηγορηματικά τους λεγόμενους γεωγραφικούς προσδιορισμούς «Βόρεια» ή «Άνω» Μακεδονία, διότι, όπως επισημαίνει, «δημιουργούν συνειρμούς εκθρεπτικούς διεκδικήσεων εκ μέρους των Σκοπίων επί του συνόλου της συνολικής Δυτικής Μακεδονίας».  Τα κυριότερα αποσπάσματα αυτής της απόρρητης ιστορικής απόφασης της Ακαδημίας Αθηνών έχουν ως εξής:

32.-Η Ακαδημία Αθηνών συνεζήτησε εισήγηση μέλους της με θέμα την καταλληλότερη ονομασία της πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας, προ ημερησίας διατάξεως, κεκλεισμένων των θυρών, την 11η Νοεμβρίου 2004. Η εν λόγω εισήγηση περιλαμβάνει τρία μέρη: 1) Μακεδονία και «Μακεδονία». 2) Η πολιτική εκμετάλλευση των ονομάτων «Μακεδονία» και «Μακεδόνες». 3)Κρίσεις για τις προτεινόμενες λύσεις. Το τελευταίο μέρος έχει ως εξής:

α. «Βόρεια Μακεδονία» και «Άνω Μακεδονία». Και ο ένας και ο άλλος όρος, πρώτον, αυτομάτως εξυπονοεί τμήματα μιας ψευδο-«Μακεδονίας» (βλ. μέρος 1) και, δεύτερον, θα διαιωνίσει τις συγχύσεις που ήδη επικρατούν σε ευρείας διαδόσεως πληροφορικά όργανα, όπως οι εγκυκλοπαίδειες και το διαδίκτυο (βλ. μέρος 2). Ο όρος «Άνω Μακεδονία» είναι φευκτέος και για ειδικούς λόγους, συνδεόμενους με την ιστορία του. Κατά την αρχαιότητα, σήμαινε περιοχή που αντιστοιχεί με τους σημερινούς νομούς Κοζάνης, Γρεβενών, Καστοριάς και Φλωρίνης και όπου περιορίζονταν οι Μακεδόνες πριν εξαπλωθούν στην πεδινή Μακεδονία. Αυτά μαρτυρούνται από τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη και επαναλαμβάνονται στην επιστημονική βιβλιογραφία. Κατατέθηκαν φωτοαντίγραφα των σχετικών χωρίων των αρχαίων συγγραφέων, καθώς και των σελίδων 227 κεξ. της κλασικής μονογραφίας της Φανούλας Παπάζογλου, «Villes de Macedoine a I’epoque romaine», 1988, όπου σχολιάζονται οι αρχαίες μαρτυρίες και τα συμπεράσματα των νεωτέρων ερευνητών. Όπως είναι φανερό, η ομωνυμία «Άνω Μακεδονία» για το κράτος των Σκοπίων και «Άνω Μακεδονία» για τμήμα της γνήσιας Μακεδονίας, και δη το αρχαιότερό του, θα δημιουργεί συνειρμούς εκθρεπτικούς διεκδικήσεων εκ μέρους των Σκοπίων επί του συνόλου της ελληνικής Δυτικής Μακεδονίας.

β. «Νέα Μακεδονία». Η ονομασία «Νέα Μακεδονία» είναι η ολιγότερο επιβλαβής λύση. Ναι μεν διατηρεί το όνομα «Μακεδονία», αίρει όμως τις πλείστες από τις επιζήμιες επιπτώσεις του. Πρώτον, «Νέα Μακεδονία» δεν είναι η Μακεδονία, όπως το Νέο Ψυχικό δεν είναι το Ψυχικό. Δεύτερον, κόβει την ιστορική συσχέτιση του κράτους των Σκοπίων με την αρχαία Μακεδονία και τη γεωγραφική ταύτισή του με μέρος της γνήσιας Μακεδονίας. Τρίτον, τερματίζει τη συστέγαση πληροφοριών για την αρχαία (και συνάμα σημερινή ελληνική) Μακεδονία και για τη «Μακεδονία» του 19ου αιώνα (κατά ένα μέρος της, αλλότρια προς την αρχαία Μακεδονία). Λεξικά και διαδίκτυο θα έχουν δύο λήμματα χωριστά, και απομακρυσμένα μεταξύ τους: «Macedonia» και «New Macedonia», «Macedoine» και «Nouvelle Macedoine», «Mazedonien» και «Neu-Mazedonien» και ούτω καθεξής. Κατά την επακολουθήσασα συζήτηση, ο εισηγητής και οι περισσότεροι από τους παρεμβάντες συμφώνησαν να αποφευχθεί η δημοσιοποίηση της εισηγήσεως και των διαμειφθέντων, αλλά να τεθούν υπόψη των αρμοδίων, τηρουμένων των εξής αρχών: Η Ακαδημία δεν διατυπώνει λόγον εις τα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Εν τούτοις, έχει εκ τουΝ.4398/1929 (εισαγωγή και άρθρο 1γ) το προνόμιο και το χρέος να εισηγείται στην κυβέρνηση επί ζητημάτων μείζονος σημασίας. Επί της ουσίας, και η Ακαδημία φρονεί ότι έχει επιστεί ο καιρός προς επίλυσιν του προβλήματος και ότι η παράταση της εκκρεμότητος όχι μόνον δεν ωφελεί, αλλά αποβαίνει οσημέραι βλαπτικότερη. Υπό την παρούσα συγκυρία, η Ελλάς δεν μπορεί να απαιτήσει τη λύση που αποφασίσθηκε από τους πολιτικούς αρχηγούς το 1992. Βάσει της εισηγήσεως, η ολιγότερον βλαπτική ονομασία είναι «Νέα Μακεδονία», ει δυνατόν σε μία λέξη: «Novomakedonija». Η Ακαδημία, λαμβάνοντας υπόψη τα μέρη 1 και 2 της εισηγήσεως, διατυπώνει την ευχή να χαραχθεί από την Πολιτεία μακροχρόνιο σχέδιο προς αντιμετώπιση της οικειοποιήσεως εκ μέρους της  FYROM μέρους της ημετέρας ιστορίας και των, βάσει αλυτρωτικών συνθημάτων, διεκδικήσεών της επί εδαφών συνεχώς κατοικουμένων από Έλληνες επί τέσσερες χιλιετίες. Η Ακαδημία, εάν κληθεί, θα συνεργασθεί επί καθαρώς επιστημονικού επιπέδου.

33.-Σημερινή κατάσταση Ο διεθνής παράγων (κυρίως ΗΠΑ και ΕΕ) τάσσεται υπέρ της σταθερότητος στην περιοχή και σ’ αυτό -νομίζει- θα συνέβαλε το κλείσιμο του θέματος μ’ ένα όνομα που πιστεύεται ότι δίδει βιωσιμότητα στο κράτος των Σκοπίων. Γεγονός είναι ότι δεν μπορείς να επιτύχεις την ονομασία ενός κράτους κατά την επιθυμία σου και το Δ. Δίκαιον δεν συνηγορεί σ’ αυτό. Όμως και το κράτος των Σκοπίων, αν όντως επιθυμεί την ειρήνη στην περιοχή, δεν μπορεί με την αδιαλλαξία του να διαταράσσει τους όρους καλής γειτονίας και συνεργασίας με τον κυριότερο γείτονά του. Γιατί επί του θέματος να φαίνεται στα μάτια τρίτων η Ελλάδα ως «ταραξίας» και όχι τα Σκόπια; Ίσως διότι δεν καταστήσαμε σαφές στους τρίτους το «δίκαιόν» μας, ίσως διότι δεν πείσαμε για τους κινδύνους ως προς την ειρήνη στην περιοχή, που συνεπάγεται η συνταγματική ονομασία και σήμερα ευρισκόμεθα προ αδυναμιών υπεράσπισης της θέσης μας. Ήδη διεξάγεται διάλογος υπό τον ΟΗΕ και οι υπάρχουσες πληροφορίες (δημοσιογραφικές κυρίως) ομιλούν για πιέσεις που δεχόμεθα και για προτεινόμενες ονομασίες («Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας – Σκόπια ή απλώς «Δημοκρατία της Μακεδονίας – Σκόπια»), που δύσχρηστες στην πράξη καθώς είναι, θα περιορισθούν στη λέξη «Μακεδονία» και μόνον. Η πρόταση Νίμιτς για αναγνώριση του συνταγματικού ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας», με διεθνή χρήση του ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας – Σκόπια», σε τίποτε δεν βελτιώνει το θέμα, μάλλον το καθιστά πλέον επιζήμιο. Τελικά και αυτή εξουδετερώνεται από τον όρο της απαγόρευσης χρήσης του όρου «Μακεδονία» και των παραγώγων του, που δείχνει ότι το θέμα δεν αντιμετωπίζεται με τη δέουσα υπευθυνότητα. Κατά την ουσία του θέματος (όπως εξετέθη υπό την επικεφαλίδα «Αιτία της Διαφοράς»), η Ελλάδα καλείται πλέον να υπερασπίσει την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της από αλλοτρίωση με οδυνηρές συνέπειες. Προ αυτού του ενδεχομένου, καίτοι στερούμεθα σωστής πληροφόρησης και γνώσης των διαθέσεων των ΗΠΑ και της ΕΕ και των υπ’ αυτών ασκουμένων πιέσεων στη χώρα μας, ώστε να εκτιμήσουμε τα πιθανά περιθώρια συμβιβασμών που θα μπορούσαν να γίνουν, σταθερά παραμένει η άποψη ότι η βιωσιμότητα του κράτους των Σκοπίων και η σταθερότητα στην περιοχή είναι ανεπίτρεπτο να αποδεχθούμε να γίνουν αναλώμασι της ιστορίας μας και του πολιτισμού μας, συμβάλλοντες στη δημιουργία σοβαρών προβλημάτων για τις επόμενες γενιές Ελλήνων.

34.-Ακόμα κι αν αποστασιοποιηθούμε από την απόφαση των Πολιτικών Αρχηγών του 1992, ύστερα από την τροπή που έχουν λάβει τα πράγματα, και δεχθούμε ένα σύνθετο όνομα που να περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία», αυτός θα πρέπει να δηλώνει γεωγραφικό προσδιορισμό ή να διαχωρίζει χρονικά το σημερινό κράτος των Σκοπίων από την ελληνική (μακεδονική) ιστορία. Κατόπιν των ανωτέρω εκτεθέντων, εισηγούμεθα:

Α. Την αποδοχή δύο ονομασιών. Κατά κύριον λόγον του ονόματος «Σλαβομακεδονία» ή «Δημοκρατία της Σλαβομακεδονίας» (γεωγραφικός προσδιορισμός η Μακεδονία και σλαβικός ο εθνοτικός) και κατά δεύτερον λόγον του ονόματος «Νέα Μακεδονία» σε μία λέξη στη σκοπιανή γλώσσα, «Novomakedonija» ( διότι διαχωρίζει ιστορικά τη Μακεδονία). Οποιαδήποτε άλλη ονομασία δεν επιλύει το πρόβλημα, αλλά το περιπλέκει.

Β. Εφόσον οι ανωτέρω ονομασίες δεν επιτυγχάνονται, τότε να μη συναινέσουμε στο κλείσιμο του θέματος (να μείνει ανοικτό από δικής μας πλευράς), να καταγγελθεί η ενδιάμεση συμφωνία, να παύσει οποιαδήποτε μεσολαβητική προσπάθεια και να εφαρμοσθεί πολιτική σχέσεων με το κρατίδιο των Σκοπίων, η οποία να προστατεύει την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά μας και να υπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας κατά τον καλύτερο τρόπο, σε αναμονή πλέον ευνοϊκών συνθηκών για την επίλυση του θέματος.

35.-Ο Υπουργός δεν έλαβε υπ’ όψη του, την διαυγή, συντριπτική και πλήρη, από 28/3/1992 επιστολή επί του θέματος των 6 πνευματικών ταγών της πατρίδας μας το 1992 στην «Ελευθεροτυπία» 28 Μαρτίου 1992.

«ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ».

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ – ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΞΙ ΕΛΛΗΝΩΝ. Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ, της ΜΕΛΙΝΑΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, της ΕΛΕΝΗΣ ΓΛΥΚΑΤΖΗ – ΑΡΒΕΛΕΡ, του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΑΤΣΟΥ, του ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΥ ΜΑΝΕΣΗ και του ΓΙΑΝΝΗ ΓΕΩΡΓΑΚΗ.

«Στην  Ελληνική μυθολογία με το όνομα Μακεδών είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα: «1. Γιος του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκαλίωνα (ή της Αιθυίας). Ο Μακεδών ήταν αδελφός του Μάγνητα και χαρακτηρίζεται από τον Ησίοδο ως «ιππιοχάρμης» (αυτός που μάχεται από το άρμα του). Ο Μακεδών πήρε ως σύζυγό του την Ωρείθυια, κόρη του Κέκροπα, και απέκτησαν μαζί τον Ευρωπό. Σύμφωνα όμως με άλλη παράδοση, ο Μακεδών πήρε αυτόχθονα γυναίκα της Θράκης (γυναίκα που την ονόμασαν αργότερα «Μακεδονία») και απέκτησαν μαζί δύο γιους, τον Πίερο και τον `Ημαθο ή Άμαθο.           2. Ο ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα, πατέρας του Πίνδου και κατά μία άποψη επώνυμος ήρωας της Μακεδονίας. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, ο γενάρχης και επώνυμος των Μακεδόνων ήταν γιος του Αιόλου ή «γηγενής».

«Οι υπογραφόμενοι θεωρούμε υποχρέωσή μας τόσο απέναντι στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, την Ελλάδα, όσο και στη μεγαλύτερη πατρίδα μας, την Ευρώπη, να απευθυνθούμε σε σας και να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα:

Σας είναι ασφαλώς γνωστή η προσπάθεια που άρχισε παλιότερα και συστηματοποιήθηκε μετά το 1944 με την ίδρυση, στο πλαίσιο της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ενός ομόσπονδου κρατιδίου υπό το όνομα ”Δημοκρατία της Μακεδονίας” με αποκλειστικό στόχο, τότε και τώρα, την αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, εντός των οποίων περικλείεται η ελληνική Μακεδονία, ως περιοχή της βόρειας Ελλάδας, με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, κατοικούμενη από αμιγώς ελληνικό πληθυσμό. Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων αποτελούσε, τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας.

Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωρισθούν τα Σκόπια ως χωριστό κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου, και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία“, η επιβουλή κατά της Ελλάδας καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.

Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο αλλά μέρος μόνο του εθνικού γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομά του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά, να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό των κατοίκων του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας. Η ειρήνη στα Βαλκάνια προϋποθέτει το σεβασμό των συνόρων.

Η χρήση της ονομασίας “Μακεδονία” από ένα αναβαθμισμένο σε ανεξάρτητο πλέον κράτος των Σκοπίων συνιστά απροκάλυπτη αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, μια αμφισβήτηση που δεν εκτοπίζεται και δεν εξουδετερώνεται ούτε με διεθνή σύμφωνα ούτε με συνταγματικές διατάξεις.

Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας ”Μακεδονία” τα Σκόπια -αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας- δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και θα καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα” την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θα θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” -όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία- με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Έλληνες.

Τέτοια ήταν άλλωστε, καθώς το μαρτυρούν πάμπολλα στοιχεία, η προοπτική και αρχικά, όταν το 1944 ο Τίτο ίδρυσε το ομόσπονδο κρατίδιο της “Μακεδονίας” και κατασκεύασε αντίστοιχη “εθνότητα”.

Ενόψει όλων των ανωτέρω, η εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τυχόν αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με την ονομασία ”Μακεδονία” θα αποτελούσε επίσημη αμφισβήτηση των συνόρων της Ελλάδας και συνακόλουθα βαρύτατο πλήγμα κατά ενός μέλους της Κοινότητας.

Ο ελληνικός λαός -αυτό το έδειξαν και οι 1.000.000 διαδηλωτές που ξεχείλισαν τους δρόμους της μακεδονικής μας πρωτεύουσας, της Θεσσαλονίκης, στις 14 Φεβρουαρίου- δεν ξέρουμε κατά πόσο θα μπορέσει να παραμείνει απαθής μπροστά σ’ αυτή την απειλή κατά της εδαφικής του υπόστασης και της εδαφικής του ακεραιότητας. Θα πρόκειται άλλωστε για απειλή και για την Ευρώπη και πάντως για την ειρήνη στην περιοχή των Βαλκανίων.

Ελπίζουμε ότι θα θελήσετε να λάβετε υπόψη σας όσα θεωρήσαμε σκόπιμο, όχι από απλή ευαισθησία, αλλά ως ηθική, νομική και πολιτική υποχρέωσή μας να θέσουμε υπόψη σας.   Για μας η ψυχή μας είναι το όνομά μας.

Παρακαλούμε να δεχθείτε την έκφραση της διακεκριμένης υπόληψής μας» .

(τέλος της επιστολής των 6)…………………………………………………………………………

36.-Όπως έχω αναλύσει διεξοδικά σε άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο καθώς και σε ναυτικό περιοδικό, ο Τίτο ήταν ο νονός των Σκοπίων με το όνομα της «Μακεδονίας».

Ακολουθεί το άρθρο:

«Ο κομμουνιστής νονός (Τίτο) της ¨Δημοκρατίας της Μακεδονίας¨»

          Άρθρο του Π. Σταμάτη*

Η Γιουγκοσλαβία ήταν ένα κράτος της Ευρώπης στο δυτικό μέρος των Βαλκανίων κατά το μεγαλύτερο διάστημα του 20ου αιώνα. Σχηματίστηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918 με το όνομα Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μετά τη συγχώνευση του προσωρινού Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων (που αυτοανακυρήχθηκε μετά την διάλυση της πρώην Αυστροουγγαρίας) με το ανεξάρτητο Βασίλειο της Σερβίας. Η σερβική βασιλική οικογένεια της Καραγεώργεβιτς έγινε η δυναστεία του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.

Το Βασίλειο κέρδισε τη διεθνή του αναγνώριση στις 13 Ιουλίου του 1922 στη Διάσκεψη των Πρεσβευτών στο Παρίσι. Η χώρα ονομάστηκε έτσι από τους Νότιους Σλαβικούς λαούς που σχημάτισαν την πρώτη τους ένωση, μετά από αιώνες στους οποίους τα εδάφη τους ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας.

Μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας στις 3 Οκτωβρίου 1929 και στις 6 Απριλίου 1941 οι δυνάμεις του Άξονα εισέβαλαν στην Γιουγκοσλαβία και τη διαμέλισαν. Το 1943 ανακηρύχθηκε η Δημοκρατική Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Το 1944, ο βασιλιάς τους αναγνώρισε ως νόμιμη κυβέρνηση, αλλά το Νοέμβριο του 1945 η μοναρχία καταργήθηκε. Η Γιουγκοσλαβία μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας το 1946, όταν και σχηματίστηκε η κομμουνιστική κυβέρνηση.

Στις 2 Μαρτίου του 1945, στην ελεύθερη Γιουγκοσλαβία εγκαταστάθηκε τριμελής αντιβασιλεία. Ως ηγέτης του Εθνικού Μετώπου ο Τίτο ανέλαβε πρωθυπουργός (7 Μαρτίου του 1945). Τον Αύγουστο, διακήρυξε πως η βασιλεία είναι ασυμβίβαστη με την εθνική κυριαρχία. Στις εκλογές (11 Νοεμβρίου του 1945), το Εθνικό Μέτωπο πήρε 6.725.000 ψήφους έναντι 707.000 της αντιπολίτευσης. Η κάλπη έδινε στον Τίτο παντοκρατορία. Η εθνοσυνέλευση (29 Νοεμβρίου του 1945) κήρυξε τον βασιλιά έκπτωτο και ανάγγειλε τη δημιουργία της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Ομόσπονδα κράτη ανακηρύσσονταν τα Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο και Μακεδονία, ένα κομμάτι γης που αφαιρέθηκε από τη Νότια Σερβία.

Με λυμένα τα «τεχνικά ζητήματα», οι Γιουγκοσλάβοι ρίχτηκαν στην οικοδόμηση του σοσιαλιστικού κράτους. Παράλληλα, ξανάβγαλε στην επιφάνεια ένα παλιό σχέδιο για ομοσπονδία με τη Βουλγαρία, την Αλβανία και (αντί για τη Ρουμανία που αρχικά προβλεπόταν) την Ελλάδα, «μόλις νικούσαν οι αντάρτες». Ο ηγέτης της Βουλγαρίας, Δημητρώφ, το συζητούσε. Ο Στάλιν κάλεσε και τους δυο στη Μόσχα (Ιανουάριος του 1948). Ο Δημητρώφ πήγε. Ο Τίτο έστειλε τον Μίλαν Τζίλας. Το τι ειπώθηκε ανάμεσα στους τρεις, μας είναι γνωστό από το βιβλίο του Τζίλας «Συνομιλίες με τον Στάλιν».

Σύμφωνα με τα όσα ο Τζίλας γράφει, ο Στάλιν τους έβαλε τις φωνές απορρίπτοντας τα σχέδιά τους για ομοσπονδία και τους κατηγόρησε ότι θέλουν να υποκαταστήσουν τη Σοβιετική Ένωση.

Ο Τίτο δε φαινόταν να έχει ιδιαίτερες δυσκολίες με τις εθνότητες και με την εθνική καθαρότητα. Τέσσερα χρόνια πριν από την επίσημη αναγνώριση της ύπαρξης «μακεδονικού έθνους» με κρατική οντότητα, είχε αναγνωρίσει και την ύπαρξη «μουσουλμανικής εθνότητας» στη Βοσνία. Μόνο που τότε κανένας δεν είχε πρόβλημα. Ήταν στα 1941, όταν η Βοσνία δόθηκε στην «ανεξάρτητη» Κροατία ως αντιπαροχή για την αφαίρεση της Δαλματίας, που πήραν οι Ιταλοί. Οι επικεφαλής των μουσουλμάνων έσπευσαν να συνεργαστούν με τους Ουστάσι της Κροατίας, αλλά πολύ σύντομα ο Τίτο και οι παρτιζάνοι του εγκαταστάθηκαν στη Βοσνία και δημιούργησαν ελεύθερες ζώνες. Ο Τίτο ζήτησε τη βοήθεια των μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής και τους υποσχέθηκε αναγνώριση ως χωριστή εθνότητα. Έτσι, στη χώρα βρέθηκαν Σέρβοι, Κροάτες και ξεχωριστά οι μουσουλμάνοι. Στα ενδιάμεσα, ο Τίτο δε δίστασε να ανοίξει τα σύνορα του Κοσσυφοπεδίου προς την Αλβανία και να δεχτεί την εγκατάσταση χιλιάδων Αλβανών, που έφτασαν να αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων.

Ως τότε, το Κοσσυφοπέδιο παρέμενε αδιαφιλονίκητα σερβικό έδαφος.

Με όλα τούτα, όμως, στο παλιό βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων είχαν προκύψει ακόμα τρεις εθνότητες: Οι «Αλβανόφωνοι», οι «μουσουλμάνοι» και οι «Μακεδόνες», χωρίς να λογαριάζονται οι Σέρβοι του Μαυροβουνίου. Ο ανταγωνιστής σύντροφος Στάλιν τα είχε καταφέρει με τις εθνότητες της Σοβιετικής Ένωσης, πριν να γίνει αρχηγός του κράτους. Ο Τίτο πίστευε πως κι αυτός μπορούσε. Το τι πραγματικά πέτυχαν και οι δυο φάνηκε ανάγλυφο μετά το 1989, αλλά κανένας τους δε ζούσε να το δει. Όμως, για τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, ένας νέος μπελάς, αθέατος για την ώρα, ξεπρόβαλλε στον ορίζοντα: Η πανίσχυρη πια Δυτική Γερμανία ξαναθυμόταν την έξοδό της στη Μεσόγειο μέσα από ένα τελικό πλήγμα στους αλαζόνες της μισητής Σερβίας: Από το 1971, η προσπάθειά της ήταν να ενισχύσει τις εθνικές αντιθέσεις στους κόλπους της ομοσπονδίας.

Οι Γερμανοί δεν περιορίζονταν πια στη χρηματοδότηση των εμιγκρέ Ουστάσι αλλά πλησίαζαν και τους «εθνικοκομμουνιστές» της Κροατίας και τους Αλβανόφωνους στο Κοσσυφοπέδιο. Βοήθησε κι ο ίδιος ο Τίτο με το νέο σύνταγμα που απέκτησε η ομοσπονδία (21 Φεβρουαρίου του 1974): Το Κοσσυφοπέδιο ανακηρύχθηκε ισότιμη αυτόνομη περιοχή, όπως και η Βοϊβοντίνα, κι ουσιαστικά έγινε νέο κράτος μέσα στο κράτος της Σερβίας.

Ο Τίτο πέθανε στις 4 Μαΐου του 1980. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε περίπου δέκα χρόνια αργότερα. Μετά τη διάλυση, οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου σχημάτισαν ένα μικρότερο κράτος την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ΟΔΓ), η οποία φιλοδοξούσε να έχει την ιδιότητα του μοναδικού νόμιμου διαδόχου της ΣΟΔΓ, αλλά οι ισχυρισμοί αυτοί βρήκαν αντίθετες τις άλλες δημοκρατίες. Τελικά, η Σερβία και το Μαυροβούνιο αποδέχθηκαν την γνώμη της επιτροπής Μπατιντέρ για την από κοινού διαδοχή. Η ΟΔΓ μετονομάσθηκε σε Ένωση Κρατών Σερβίας και Μαυροβουνίου το 2003. Η Σερβία και το Μαυροβούνιο χωρίστηκαν το 2006 και έγιναν ανεξάρτητα κράτη, ενώ το Κοσσυφοπέδιο διακήρυξε την ανεξαρτησία του το 2008.

Η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, για συντομία ΠΓΔΜ σύμφωνα με τη συνταγματική της ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας, είναι χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στα κεντρικά Βαλκάνια.

Καταλαμβάνει συνολική έκταση 25.333 τετραγωνικών χιλιομέτρων (ξηρά: 24.856 τ.χλμ., ύδατα: 477 τ.χλμ.). Χώρα περίκλειστη, συνορεύει με το Κόσοβο στα βορειοδυτικά, τη Σερβία στα βόρεια, τη Βουλγαρία στα ανατολικά, την Ελλάδα στα νότια και την Αλβανία στα δυτικά. Αποτελεί περίπου το βορειοδυτικό τρίτο της μεγαλύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, που περιλαμβάνει επίσης τα γειτονικά τμήματα της βόρειας Ελλάδας και μικρότερα τμήματα της νοτιοδυτικής Βουλγαρίας και της νοτιοανατολικής Αλβανίας. Η γεωγραφία της χώρας καθορίζεται πρωτίστως από βουνά, κοιλάδες και ποτάμια. Στην πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη Σκόπια ζει περίπου το ένα τέταρτο των 2,06 εκατομμυρίων κατοίκων.

Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Σλαβομακεδόνες, ένας νότιος Σλαβικός λαός. Οι Αλβανοί αποτελούν μια σημαντική μειονότητα, περίπου 25% του πληθυσμού της χώρας, ακολουθούμενοι από τους Τούρκους, Σέρβους, Ρομά και άλλες μικρότερες μειονότητες.

Η ιστορία της χώρας ανάγεται στην αρχαιότητα, αρχίζοντας με το βασίλειο της Παιονίας, κράτος Θρακικό. Στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. η περιοχή ενσωματώθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών και στη συνέχεια καταλήφθηκε από το Ελληνικό βασίλειο της Μακεδονίας τον 4ο αιώνα π.Χ.

Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή τον 2ο αιώνα π.Χ. και την ενέταξαν στην πολύ μεγαλύτερη επαρχία της Μακεδονίας, που παρέμεινε τμήμα της Βυζαντινής (Ανατολικής Ρωμαϊκής) Αυτοκρατορίας και δέχθηκε συχνές επιδρομές και εποικισμούς Σλαβικών λαών, που άρχισαν τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Μετά από αιώνες αντιπαράθεσης μεταξύ Βυζαντινής και Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας πέρασε σταδιακά στην Οθωμανική κυριαρχία από τον 14ο αιώνα. Η ιδέα της ύπαρξης χωριστού σλαβομακεδονικού έθνους γεννήθηκε αρχικά σε έναν μικρό κύκλο διανοουμένων Σλάβων της Μακεδονίας στο μεταίχμιο 19ου και 20ου αιώνα.

Με τους Βαλκανικούς πολέμους, η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας διανεμήθηκε μεταξύ Βουλγαρίας, Σερβίας και Ελλάδας, αλλά ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός υποστηρίχθηκε από τα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής κατά το Μεσοπόλεμο και η διάδοσή του ευνοήθηκε από τα προβλήματα που δημιούργησε η γιουγκοσλαβική διοίκηση.

 Οι ρίζες του ζητήματος του ονόματος ανάγονται στην επ΄αύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Τίτο διαχώρισε από τη Σερβία την περιοχή που καλείτο μέχρι τότε Vardar Banovina (δηλαδή τη σημερινή Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), χορηγώντας της καθεστώς ομόσπονδης συνιστώσας της τότε νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας και μετονομάζοντάς την αρχικά σε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και, στη συνέχεια, σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παράλληλα, άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα ενός χωριστού και διακριτού «μακεδονικού έθνους».

Κατά το Β΄ Παγκόσμιο, στην κατεχόμενη Μακεδονία του Βαρδάρη αναπτύχθηκε ένα αντιφασιστικό αντάρτικο, που μετά τον πόλεμο οδήγησε στην ίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως ομόσπονδης δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1991, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία έγινε ανεξάρτητο κράτος με τη συνταγματική ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

 Η περιοχή, που σήμερα παρουσιάζεται ως κρατίδιο με την ονομασία Π.Γ.Δ.Μ ή κοινώς Δημοκρατία των Σκοπίων, καθ΄ όλη τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή εποχή όχι μόνον δεν ελογίζετο ως Μακεδονία αλλ΄ ούτε ως τμήμα αυτής της, αλλ΄ ως εντελώς ιδιαίτερη χώρα που έφερε την ονομασία, «ΔΑΡΔΑΝΙΑ».

Με αυτή την ονομασία ήταν γνωστή ήδη από τα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου, προχριστιανικά Ρωμαϊκά χρόνια μέχρι το μεσαίωνα.

Εάν λοιπόν οι γείτονες ορέγονται και επιθυμούν να αποκτήσουν κάποιο ιστορικό όνομα, που να εκφράζει το παρελθόν τους, την ιστορία και τον χαρακτήρα τους, δεν έχουν παρά να αποδεχθούν αυτό που είχαν επί χίλια και πλέον χρόνια, πριν χάσουν την αυτοσυνειδησία και την ιστορική τους μνήμη και ταυτότητα.

Ούτε απάτορες, ούτε αμήτορες, ούτε αγενεαλόγητοι, ούτε «αβάπτιστοι», υπήρξαν και είναι (και πατέρες και μητέρες είχαν τους Δαρδάνιους ή Δάρδανες, και όνομα είχαν).

Αλλά το να θέλουν να απαλείψουν ή να λησμονήσουν το παρελθόν, την ονομασία και την ιστορία τους και να μη θέλουν να βγάλουν στην επιφάνεια την πραγματική πατρογονική τους ονομασία,  αλλ΄ αντίθετα να ωρέγονται να ιδιοποιηθούν αλλότρια ονόματα, ιστορία, παρελθόν, ταυτότητα και συνείδηση, αποδεικνύει ότι όχι μόνον διακατέχονται από αισθήματα μειονεκτικότητας, αλλά και επεκτατικές βλέψεις και μελλοντικές διεκδικήσεις σε βάρος της Μακεδονίας και κατ΄ επέκταση σε βάρος της Ελλάδας, ώστε να έχουν πρόσβαση στο Αιγαίο.

Το ζήτημα του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας δεν είναι απλώς μια διαφορά περί ιστορικών γεγονότων ή συμβόλων. Πρόκειται για τη συμπεριφορά ενός κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών, της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η οποία αντιστρατεύεται τις θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς έννομης τάξης, και πιο συγκεκριμένα τον σεβασμό της καλής γειτονίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας.

Υπό το πρίσμα αυτό, το ζήτημα του ονόματος είναι ένα πρόβλημα με περιφερειακή και διεθνή διάσταση, το οποίο συνίσταται στην προώθηση αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων εκ μέρους της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με κύριο όχημα την πλαστογράφηση της ιστορίας και την οικειοποίηση της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

Όπως σας ανέπτυξα, πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να συναινέσουμε σε ονομασία της ΠΓΔΜ που να περιέχει το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Είμαι σίγουρος ότι γελάει από τον τάφο του ο Τίτο, με τους ελληνικούς χειρισμούς και αναπαύεται ήσυχος για το δημιούργημά του.

                    *Ο Π. Σταμάτης είναι συγγραφέας και αξιωματικός ΠΝ.

Τέλος του άρθρου………………………………………………………………………………………

Συμπερασματικά όλα συντείνουν στο αυτονόητο, στο αυταπόδεικτο και  στο πασίδηλα οφθαλμοφάνερο, όπως Σας ανέλυσα διεξοδικά και προς αποφυγήν ασκόπων επαναλήψεων, ότι, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και ο Πρωθυπουργός Αλέξιος Τσίπρας ως ηθικός αυτουργός, αν και γνώριζαν όλα τα προαναφερόμενα, με πλήρη γνώση τους, ο πρώτος υπέγραψε και ο δεύτερος παρευρέθη για να δώσει αυξημένο κύρος και τη συγκατάθεσή του στην υπογραφή μιας επιβλαβούς και καταστροφικής, για τα συμφέροντα της Ελλάδος συμφωνία (οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά), η οποία παράγει άμεσα έννομα αποτελέσματα από την υπογραφή της και την επικύρωση από τη βουλή των Σκοπίων. Η συμφωνία εμπεριέχει το σπέρμα του αλυτρωτισμού, καθώς εκτός από την ονομασία, αποδέχεται και κατοχυρώνει τις έννοιες της εθνικότητας του «μακεδόνα» πολίτη και της «μακεδονικής» γλώσσας. Η συμφωνία θα πλήξει περισσότερες από 3.400 ελληνικές μακεδονικές επιχειρήσεις, που παράγουν ή εμπορεύονται αυτή τη στιγμή προϊόντα με ονομασίες «μακεδονικό». Οι οποίες θα υποχρεωθούν όχι μόνο να αποκτήσουν έναν αθέμιτο ανταγωνιστή, αλλά θα υποχρεωθούν σε αλλαγές ονομάτων και σε νέες δυσμενέστερες συνθήκες εξαγωγών. Η συμφωνία προβλέπει ότι όλο αυτό το τεράστιο και μείζον θέμα θα λυθεί από ανεξάρτητες επιτροπές ομιχλώδους σύνθεσης και αγνώστου χρονικού ορίζοντα. Η συμφωνία εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε Σκοπιανή κυβέρνηση,  μπορεί πλέον να εγείρει νομικά ζητήματα αναγνώρισης ιδιοκτησιών και να διεκδικήσει στο μέλλον μία ενιαία Μακεδονία. Μάλιστα μπορεί να διεκδικήσει απαιτήσεις και αντιρρήσεις επί οτιδήποτε αφορά στην Ελληνική Μακεδονία, δεδομένου ότι η συμφωνία δεν προβλέπει πουθενά ότι διασφαλίζει πως η Ελληνική Μακεδονία θα λέγεται Μακεδονία και δεν θα υποχρεωθεί σε Νότια Μακεδονία για να μην ανταγωνίζεται τους γείτονες. Με τη συμφωνία αυτή η κυβέρνηση αναγνωρίζει για πρώτη φορά ότι υπάρχει Ελληνικός αλυτρωτισμός έναντι των Σκοπίων. Ότι δηλαδή το επίσημο Ελληνικό κράτος και οι δομές του επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητα των γειτόνων. Με δεδομένη τη διαφωνία άνω του 80% των Ελλήνων πολιτών και άγνωστου ποσοστού Σκοπιανών, το μόνο που κάνει η συμφωνία με  το ξεπούλημα ιστορίας, γλώσσας και εθνότητας, είναι να πυροδοτεί τον εθνικισμό και να μετατρέπει ακόμα και μετριοπαθείς πολίτες σε ακραίους και  τους ακραίους σε επικίνδυνους. Η συμφωνία ξεχωρίζει ότι οι Σκοπιανοί  δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, γεγονός που δεν διασφαλίζει τον αρχαίο Μακεδονικό πολιτισμό, καθώς οι Σκοπιανοί δεν θεωρούν ότι ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνες, αλλά, ότι κατέκτησαν τους Έλληνες Θηβαίους, Αθηναίους και υπολοίπους. Επομένως, θεωρούν τους αρχαίους Μακεδόνες κοινή κληρονομιά και μάλιστα κληρονομιά για εκμετάλλευση σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως συνάγεται  οι δύο ανωτέρω, επέδειξαν βιασύνη, προχειρότητα και ασέβεια προς τις διαμαρτυρίες και την πικρία της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού και με την παρούσα συμφωνία έβλαψαν ανεπανόρθωτα το Ελληνικό κράτος και το Ελληνικό Έθνος.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι ο Υπουργός προχώρησε στην υπογραφή της συμφωνίας παρά την από 12/2/2018 εξώδικο δήλωση πρόσκλησή και την από 29/5/2018 ΜΗΝΥΣΗ στην ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΑ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΩΝ ΣΕΡΡΩΝ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδονίας, οι οποίες του είχαν επιδοθεί και είχε γίνει μεγάλη συζήτηση για το περιεχόμενό τους από τον πρόεδρο της Βουλής (ΣΧΕΤ. 2) καθώς και των πολυάριθμων διαδηλώσεων- διαμαρτυριών του Ελληνικού λαού, κατά της ονομασίας και αναγνώρισης των Σκοπίων.

Είναι προφανές ότι η εθνική μας υπόσταση  με την υπογραφή της συμφωνίας, από τον Υπουργό των Εξωτερικών, διέρχεται τεράστιο και άμεσο κίνδυνο, λόγω της ενδοτικής και ιδεοληπτικής στάσης της κυβέρνησης και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, με την παράδοξη και αδικαιολόγητη ανοχή των ΑΝΕΛ, ως προς την επίλυση της ονοματοδοσίας της πΓΔΜ, η οποία σφετερίζεται προκλητικότατα και ανιστόρητα το όνομα «Μακεδονία», με προφανείς και εξόφθαλμούς λόγους.

III. Νομική θεμελίωση της παρούσας μηνυτήριας αναφοράς.

1.-Οι διατάξεις των άρθρων 26 και 27 Π.Κ προσδιορίζουν την έννοια της υπαιτιότητας και του δόλου, που συνιστούν προϋπόθεση του ποινικού κολασμού των κακουργηματικών πράξεων.

2.-Κατά το άρθρο 46 παρ. 1β` του ΠΚ, “με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται όποιος με πρόθεση παρείχε άμεση συνδρομή στο δράστη κατά τη διάρκεια της πράξης και στην εκτέλεση της κύριας πράξης”. Από τη διάταξη αυτή σαφώς συνάγεται ότι, για την ύπαρξη άμεσης συνέργειας στην τελούμενη από άλλον αξιόποινη πράξη, απαιτείται παροχή άμεσης συνδρομής από τον δράστη στον αυτουργό κατά την τέλεση και κατά την διάρκεια εκτέλεσης της κύριας πράξης και μάλιστα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε χωρίς αυτή τη συνδρομή δεν θα ήταν δυνατή με βεβαιότητα ή διάπραξη του εγκλήματος υπό τις περιστάσεις που τελέστηκε.

3.-Κατά τη διάταξη του άρθρου 134 § 2 Π.Κ., «με ισόβια ή πρόσκαιρη κάθειρξη τιμωρείται όποιος: α) επιχειρεί …με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του Κράτους να καταλύσει ή να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό διαρκώς ή προσκαίρως το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού, β) επιχειρεί με τα μέσα που αναφέρονται στο προηγούμενο εδάφιο και με τρόπο πρόσφορο να διαταράξει την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος…».Στη διάταξη του άρθρου 134Α Π.Κ. ορίζεται ότι «ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ θεωρούνται στο πλαίσιο του προηγούμενου άρθρου: … γ) το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, ε) η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, στ) η αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας από το Σύνταγμα και τους νόμους και η) η γενική ισχύς και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων που προβλέπει το Σύνταγμα». Στο ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ του Ειδικού Μέρους του Π.Κ., με τις διατάξεις των άρθρων 134 & 134Α διώκονται και τιμωρούνται τα εγκλήματα κατά του Δημοκρατικού Πολιτεύματος που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή κατά των θεμελιωδών αρχών ή θεσμών του Πολιτεύματος αυτού (134 § 2 εδ.α΄ Π.Κ.). Το έννομο αγαθό στο Κεφάλαιο αυτό του Π.Κ. είναι το Δημοκρατικό Πολίτευμα που στηρίζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, σύμφωνα με την οποία, κυρίαρχος είναι ο λαός και αυτός αποτελεί τη μόνη πηγή εξουσίας και το ανώτατο όργανο του κράτους. Αναγκαία συνέπεια της κατοχύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας είναι η διασφάλιση των ατομικών ελευθεριών που συγχρόνως αποτελεί και την αναγκαία προϋπόθεση για την ουσιαστική εφαρμογή της (κατά τον Δ.Τσάτσο, η διασφάλιση της ελευθερίας με την κατοχύρωση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων είναι η πρώτη συνέπεια της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας). Με την καταγραφή των θεμελιωδών θεσμών του πολιτεύματος στο άρθρο 134Α Π.Κ., ο νομοθέτης θέλησε να προσδιορίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια το Πολίτευμα που προστατεύεται στο Α΄ Κεφάλαιο του Ειδικού Μέρους του Π.Κ.

Οι προσβολές του Πολιτεύματος είναι εξίσου σημαντικές είτε αφορούν το σύνολο των θεμελιωδών του θεσμών είτε και έναν μόνο από αυτούς. Οι θεσμοί αυτοί καταλύονται όταν εξαφανίζεται το σύνολο των ιδιοτήτων των συγκεκριμένων κρατικών οργάνων που τους απαρτίζουν, αδρανοποιούνται όταν οι ιδιότητες και λειτουργίες των κρατικών οργάνων διατηρούνται σ΄αυτά μόνο τυπικά, αφού τους έχει αφαιρεθεί το ουσιαστικό τους νόημα και αλλοιώνονται όταν καταργούνται ορισμένες μόνο από τις ιδιότητες και λειτουργίες των κρατικών οργάνων, έτσι ώστε οι θεσμοί να χάνουν πια την αρχική τους μορφή με την οποία και προστατεύονται στον Ποινικό Κώδικα.

Ως θεμελιώδης θεσμός του Δημοκρατικού Πολιτεύματος κατοχυρώνεται επίσης στο άρθρο 134Α περ. (στ) η αρχή της δέσμευσης του νομοθέτη από το Σύνταγμα και της εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας από το Σύνταγμα και τους νόμους. Η δέσμευση αυτή αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη διαπίστωση της τυπικής έστω ισχύος του κράτους δικαίου (κατά τον Α.Μάνεση, Συνταγματικόν Δίκαιον (πανεπιστημιακαί παραδόσεις), Τ.Α΄, 1967, 410/411: «Δια να υπάρχη ‘κράτος δικαίου’ πρέπει ο ‘αυτοπεριορισμός’ (της κρατικής εξουσίας) να συνίσταται συγκεκριμένως εις τον περιορισμόν των εκάστοτε ενεργούντων κρατικών οργάνων … εις τρόπον ώστε η δι΄αυτών εκφραζομένη βούλησης να μη δύναται να ισχύση και επιβληθή ως κρατική βούλησης, παρά μόνον εάν και εφ΄όσον είναι σύμφωνος προς τους ισχύοντας κανόνας δικαίου και ειδικώτερον προς τους ιεραρχικώς υπερτέρους κανόνας της εννόμου τάξεως και εν τελευταία αναλύσει, προς το Σύνταγμα» (βλ. Ελ.Συμεωνίδου-Καστανίδου, «Προσβολές του Πολιτεύματος», άρθρα 134-137 ΠΚ, Εκδόσεις Ποινικού Δικαίου-Διευθυντής σειράς: Ι.Μανωλεδάκης, Εκδ.Σάκκουλα Θεσσαλονίκη 1988).

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ 134 ΠΚ

Η πλήρωση της εσχάτης προδοσίας προϋποθέτει τη χρησιμοποίηση συγκεκριμένων μέσων από τον/τους δράστες. Ειδικότερα, στις περιπτώσεις της παρ. 2 του άρθρ. 134 Π.Κ., μεταξύ των άλλων μέσων, ορίζεται και ο σφετερισμός της ιδιότητας του οργάνου του κράτους. Έτσι, αξιόποινη είναι εκείνη η αλλαγή/αλλοίωση κλπ. του δημοκρατικού πολιτεύματος ή η διατάραξη της ομαλής λειτουργίας του, όταν πραγματοποιείται με τα συγκεκριμένα αυτά μέσα. Δράστης, επομένως, αυτής της μορφής εσχάτης προδοσίας μπορεί να είναι μόνο όργανο του κράτους που ως τέτοια θεωρούνται όλα τα πρόσωπα που ασκούν την κρατική εξουσία. Ο νομοθέτης, με την τυποποίηση του σφετερισμού της ιδιότητας κρατικού οργάνου, θέλησε να αντιμετωπίσει τις περιπτώσεις εκείνες που η εσχάτη προδοσία τελείται «από πάνω» (Εισηγ.Εκθέσεις στα νομοσχέδια της 22.9.1982 και 29.3.1983), από εκείνους που κατέχουν τους μηχανισμούς της εξουσίας και γι΄αυτό δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν βία για την πραγμάτωση των στόχων τους. Σφετερισμός υπάρχει σε κάθε περίπτωση που ένα κρατικό όργανο καταλύει τους μηχανισμούς ελέγχου των πράξεών του (αφού η εξουσία αυτή βρίσκεται έξω από τα καθήκοντά του). Ο νομοθέτης, λοιπόν, στο άρθρο 134 § 2 περ.α Π.Κ. αναφέρεται σε εκείνα τα κρατικά όργανα που εξαιτίας της θέσης τους έχουν τη δυνατότητα να διαβρώνουν «από μέσα» τους θεμελιώδεις πολιτικούς θεσμούς χωρίς να χρησιμοποιούν βίαια μέσα. Αναφέρεται επομένως μόνο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τη Βουλή ως σώμα, τον Πρωθυπουργό και τα μέλη της Κυβέρνησης. Ο σφετερισμός πρέπει να τείνει στην προσβολή των πολιτικών θεσμών που απαριθμούνται στο άρθρο 134ΑΠΚ, επομένως η εξουσία που σφετερίζονται οι δράστες θα πρέπει να σχετίζεται με τη λειτουργία των συγκεκριμένων πολιτικών θεσμών. Η πραγμάτωση του σφετερισμού της ιδιότητας του κρατικού οργάνου, εφόσον με αυτόν επιχειρείται η διατάραξη της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος, πρέπει να γίνεται με τρόπο πρόσφορο (134 § 2 περ. β Π.Κ.). Δηλαδή, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται τα μέσα τέλεσης της εσχάτης προδοσίας με τέτοιο τρόπο, ώστε κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων η ενέργεια όπως έγινε, να ήταν πρόσφορη να επιφέρει το εγκληματικό αποτέλεσμα. Η διατάραξη της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος αφορά το πολίτευμα ως σύνολο και όχι ως επιμέρους θεσμούς και πρέπει να είναι τόσο σοβαρή ώστε αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τις επιδιώξεις του δράστη, να μπορεί να εξομοιωθεί με πράξεις άρνησης της δημοκρατίας και έτσι να δημιουργείται κίνδυνος κατάλυσης, αλλοίωσης ή αδρανοποίησης του πολιτεύματος.

ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ 134 ΠΚ

Η πλήρωση της υποκειμενικής υπόστασης της εσχάτης προδοσίας προϋποθέτει δόλο, έστω και ενδεχόμενο. Ο δόλος πρέπει να καλύπτει όλα τα στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης και επιπλέον τη σχέση μέσου προς σκοπό που υπάρχει ανάμεσα στον σφετερισμό της ιδιότητας του κρατικού οργάνου και την ανατροπή του πολιτεύματος ή τις προσβολές των πολιτειακών οργάνων. Δεν χρειάζεται επομένως επιδίωξη του αποτελέσματος αρκεί να προβλέπει ο δράστης ότι, με τον σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του κράτους, είναι ενδεχόμενο έστω να επέλθει προσβολή του πολιτεύματος ή προσβολή της λειτουργίας των βασικών οργάνων του κράτους και να το αποδέχεται (Α.Κωσιάρας, Ποινικό Δίκαιο, Επιτομή Ειδικού Μέρους, 2007, 25, Μ.Μαργαρίτης, Π.Κ. 2003, 337). Οι δε ενέργειες αλλοιώνουν ή και αδρανοποιούν Θεμελιώδεις Δημοκρατικούς μας Θεσμούς, ή παράγουν αποτελέσματα με τέτοια αλλοίωση ή αδρανοποίηση. Παραγραφή των αδικημάτων δεν υφίσταται. Τα εγκλήματα είναι κακουργηματικού χαρακτήρα, διαρκή και συνεχή και αυτόφωρου χαρακτήρα, η δε παραγραφή τους αρχίζει από τη στιγμή που θα αποκατασταθεί η προσβολή των συγκεκριμένων Θεμελιωδών Δημοκρατικών Θεσμών. Η έναρξη της ποινικής προδικασίας, η εξέλιξή της και η συνέχισή της, δεν κωλύεται για βουλευτές και κρατικούς υπαλλήλους. Για υπουργούς, η δικογραφία διαβιβάζεται στη Βουλή μετά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης.

4.-Κατά το άρθρο 138 ΠΚ προβλέπεται και τιμωρείται η επιβουλή της ακεραιότητας της χώρας. Άρθρο 138. « 1. Όποιος επιχειρεί με σωματική βία ή με απειλές σωματικής βίας να αποσπάσει από το ελληνικό κράτος έδαφος που ανήκει σ’ αυτό ή να συγχωνεύσει έδαφος του ελληνικού κράτους σε άλλη πολιτεία τιμωρείται με θάνατο. 2. Οι διατάξεις των άρθρων 135 και 137 έχουν και εδώ εφαρμογή».

5.-Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 256 του ΠΚ, “υπάλληλος, που κατά τον προσδιορισμό, την είσπραξη ή τη διαχείριση φόρων, δασμών, τελών ή άλλων φορολογημάτων ή οποιωνδήποτε εσόδων ελαττώνει εν γνώσει του και για να ωφεληθεί ο ίδιος ή άλλος τη δημόσια, δημοτική ή την κοινοτική περιουσία, της οποίας η διαχείρισή του είναι εμπιστευμένη, τιμωρείται α) με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών, β) αν η ελάττωση είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, γ) με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών, αν: α) ο υπαίτιος μεταχειρίστηκε ιδιαίτερα τεχνάσματα και η ελάττωση της περιουσίας είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας ανώτερης συνολικά των 30.000 ευρώ  ή β) το αντικείμενο της πράξης έχει συνολική αξία μεγαλύτερη των 120.000 ευρώ “. το έγκλημα της απιστίας της σχετικής με την υπηρεσία, το οποίο, λόγω της ιδιότητας του υποκειμένου του, ως υπαλλήλου μόνο κατά την έννοια του άρθρου 13 α και 263 Α Π.Κ., ανάγεται σε ιδιαίτερο έγκλημα (delictum proprium) και σκοπό έχει την προστασία της χρηστής διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και γενικά της δημόσιας κλπ περιουσίας (έγκλημα κατά της υπηρεσιακής χρηστότητας). Από τη γραμματική διατύπωση της διάταξης αυτής (256 Π.Κ.) προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απιστίας περί την υπηρεσία απαιτείται να συντρέχουν αθροιστικώς: ελάττωση της δημόσιας περιουσίας, η διαχείριση της οποίας είναι εμπιστευμένη στον υπάλληλο, η ελάττωση να λαμβάνει χώρα κατά τον προσδιορισμό, την είσπραξη ή κατά τη διαχείριση των φόρων, των δασμών, των τελών ή άλλων φορολογημάτων ή των οιωνδήποτε εσόδων και άμεσος δόλος του υπαλλήλου (εν γνώσει, άρθρ. 27 Π.Κ.), που συνίσταται στη θέλησή του να ελαττώσει τη δημόσια κλπ περιουσία και τη γνώση του, ότι με την πράξη ή την παράλειψή του επέρχεται η ελάττωση, ως και σκοπός του να ωφεληθεί ο ίδιος ή άλλος, ανεξαρτήτως της πραγματοποιήσεώς του. Εξάλλου, η απαιτούμενη από το νόμο χρηστή συμπεριφορά από όλους ανεξαιρέτως τους υπαλλήλους, τους επιφορτισμένους με τον προσδιορισμό, την είσπραξη ή τη διαχείριση, ασφαλώς είναι η ίδια, αφού και ο σκοπός του Κράτους παραμένει ο ίδιος και, έτσι, την απαίτησή του αυτή τη θωρακίζει με απειλή της ίδιας ποινής για όλους, αφού η παρανομία οποιουδήποτε από τους προαναφερόμενους υπαλλήλους θα καθιστούσε ανέφικτη την επιτέλεση του σκοπού του, προσέτι δε η διαφορετική ποινική μεταχείριση αυτών θα ήταν αντίθετη με την ισονομία των πολιτών, πράγμα το οποίο ο Νομοθέτης ασφαλώς και δεν ηθέλησε. Εδώ πρέπει να σημειωθεί, ότι ζημιώδεις διαχειριστικές πράξεις του υπαλλήλου, από τις οποίες επέρχεται ελάττωση της δημόσιας περιουσίας, είναι οπωσδήποτε και οι επιζήμιες για το Δημόσιοσυμβάσεις του υπαλλήλου, που αυτός για λογαριασμό του (Δημοσίου) συνήψε με τρίτους.

6.-Η και άλλως, κατά τη διάταξη του άρθρου 259 ΠΚ ¨υπάλληλος που με πρόθεση παραβαίνει τα καθήκοντα της υπηρεσίας του με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών αν η πράξη αυτή δεν τιμωρείται με άλλη ποινική διάταξη¨. Το έννομο αγαθό που προστατεύεται από την ανωτέρω διάταξη είναι η λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών αποκλειστικά προς το συμφέρον της πολιτείας και της κοινωνίας, που έχουν ταχθεί να εξυπηρετούν οι υπάλληλοι με χρηστότητα και καθαρότητα. Πρόκειται για έγκλημα γνήσιο ιδιαίτερο, ενεργητικό υποκείμενο του οποίου μπορεί να είναι μόνον υπάλληλος κατά την έννοια των άρθρων 13 περ. α’ και 263 Α’ ΠΚ, στον οποίον έχει ανατεθεί δημόσια εξουσία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων του, συνεπώς και οι υπάλληλοι του ΓΛΚ. Για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της παραβάσεως καθήκοντος, απαιτούνται α) παράβαση από τον υπάλληλο του υπηρεσιακού του καθήκοντος, όπως αυτό καθορίζεται από το νόμο ή διοικητική πράξη ή από ιδιαίτερες κατά νόμο οδηγίες της Προϊσταμένης αρχής ή ενυπάρχει στη φύση της υπηρεσίας του, β) δόλος του δράστη που περιέχεται στη βούληση του να παραβεί το καθήκον του και γ) σκοπός του δράστη, επιπλέον, να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομη υλική ή ηθική ωφέλεια ή να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλο, χωρίς όμως να απαιτείται για την πραγμάτωση του εγκλήματος και η επίτευξη του σκοπού αυτού (βλ. Α. Κονταξή, ό.π., σ. 2278-2279, με παραπομπές σε νομολογία και περαιτέρω ΑΠ 727/2000, ΑΠ 1035/2003, ΑΠ 1591/2007,   ΑΠ 1153/2010,   ΑΠ 549/2011, ΑΠ 298/2011, ΑΠ 28/2012 και ΑΠ 137/2012, δημοσιευμένες στην Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών ΝΟΜΟΣ). Έτσι, αξιόποινη είναι η ελεγχόμενη πράξη (ενέργεια ή παράλειψη) του υπαλλήλου μόνον αν συνιστά (θετικά ή αποθετικά) έκφραση πολιτειακής βουλήσεως και άσκηση κρατικής εξουσίας μέσα στον κύκλο των δημοσίων υποθέσεων και όχι απλώς η παράβαση υποχρεώσεων, που ανάγονται και εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα των δημοσίων υπηρεσιών ή οργανισμών, όπως η εύρυθμη λειτουργία αυτών, η τήρηση της υπαλληλικής δεοντολογίας κλπ (βλ. Α. Κονταξή, ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ,   Τόμος   Β’,   2000,   σ.   2288-2289,   ΑΠ   727/2000,   ΠοινΧρον2001,   σ.   63   και ΑΠ1153/2010, ό.π.). Στις περιπτώσεις εκείνες όπου μια υπηρεσιακή ενέργεια αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια και κρίση των υπαλλήλων, παράβαση υπηρεσιακού καθήκοντος υπάρχει, όταν ο υπάλληλος παραβιάζει κατά την τέλεση ή την παράλειψη αυτής της ενέργειας τα κριτήρια και τον γενικότερο ή ειδικότερο σκοπό που προκύπτουν από το νόμο που διέπει τη συγκεκριμένη υπηρεσιακή δράση. Στο μέτρο που διακριτική ευχέρεια δεν σημαίνει απόλυτη ελευθερία δράσης εκ μέρους του υπαλλήλου, αλλά κρίση στο πλαίσιο μιας νομοθετικές, εξουσιοδότησης που καθορίζει κάποια κριτήρια και ένα σκοπό, βάσει των οποίων θα πρέπει να γίνει η αξιολόγηση των πραγματικών δεδομένων και να ληφθεί υπόψη η απόφαση στη συγκεκριμένη περίπτωση, παράβαση καθήκοντος συνιστά είτε η υπέρβαση εκ μέρους του υπαλλήλου της δοθείσας από το νόμο εξουσιοδότησης, είτε η καταχρηστική άσκηση της ευχέρειας αυτής (βλ Μπιτζιλέκη Τα υπηρεσιακά εγκλήματα σελ. 48-49). Η παράβαση μπορεί να συντελεσθεί και με την κακή χρήση αυτής, την υπέρβαση δηλαδή των ακραίων ορίων της, τα οποία επιβάλλουν οι αρχές της υπεροχής του δημοσίου συμφέροντος, της χρηστής διοίκησης, της καλής πίστης, της αμεροληψίας της διοίκησης, της ισότητας και εξυπηρέτησης του σκοπού του νόμου ή με την κατάχρηση εξουσίας, η οποία υπάρχει στην περίπτωση που αν και δεν παραβιάζεται κάποια διάταξη νόμου, η πράξη ασκείται για την εξυπηρέτηση σκοπού καταδήλως ξένου προς το σκοπό, στην οποία απέβλεψε ο νόμος, όταν δηλαδή είναι απόρροια ελατηρίων και κινήτρων που καταδήλως αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση σκοπού άλλου από εκείνον του νόμου (ΑΠ 208/12 ΠοινΔ 2012, 1042. Γνωμ. ΕισΑΠ 3/10 ΠΧ ΞΑ 472). Ο δόλος του δράστη συνίσταται είτε στη θέληση είτε στη γνώση και αποδοχή της παράβασης των υπηρεσιακών του καθηκόντων (άμεσος ή ενδεχόμενος δόλος). Για να συντρέχει δε σκοπός παράνομης ωφέλειας ή βλάβης πρέπει όχι μόνο η βούληση του δράστη να κατατείνει προς αυτόν, αλλά και η συμπεριφορά του, όπως αναπτύσσεται, να μπορεί αντικειμενικά να οδηγήσει στην επίτευξη του, αφού ο όρος με σκοπό να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος ή για να βλάψει το κράτος ή κάποιον άλλον, λογικά σημαίνει ότι η πράξη, όπως επιχειρείται από το δράστη, δύναται να οδηγήσει στην απόκτηση παράνομου οφέλους ή  στην πρόκληση βλάβης τρίτου (αντικειμενικό στοιχείο) και επιπλέον ότι η βούληση του δράστη κατευθύνεται στην απόκτηση του οφέλους ή στην πρόκληση της βλάβης (υποκειμενικό στοιχείο). Έτσι, μεταξύ της πράξεως και του σκοπού του οφέλους ή βλάβης πρέπει να υπάρχει μια τέτοια αιτιώδης σχέση, ώστε η πράξη της παράβασης καθήκοντος, αν δεν είναι ο αποκλειστικός τρόπος,  πάντως πρέπει να  είναι  ο πρόσφορος  τρόπος περιποίησης του  σκοπούμενου οφέλους ή της βλάβης, πράγμα που συμβαίνει όταν το σκοπούμενο όφελος ή η βλάβη δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με την παράβαση του συγκεκριμένου καθήκοντος, ο δράστης δε πρέπει να τελεί σε γνώση της εν λόγω προσφορότητας (βλ. Α. Κονταξή, ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ, ό.π., ΑΠ 28/2012, ΑΠ 1153/2010,  ΑΠ 1035/2003, ό.π.).  Συνιστά επίσης παράβαση καθήκοντος (εφόσον, εννοείται, συντρέχουν και οι λοιποί όροι του α. 259 ΠΚ), όταν ο υπάλληλος (ή δικαστής ή εισαγγελέας): α) δεν λαμβάνει υπόψη του έγγραφα που του προσκομίζονται (Δικ Αγωγών Κακοδ. 3/64 ΝοΒ 13.10, Φ. Αγγελής, ΝοΒ 13.97), γ) δίδει στα αποδεικτικά μέσα αποδεικτική αξία διαφορετική από αυτή που ορίζει ο νόμος, δ) λαμβάνει υπόψη του ανύπαρκτα στοιχεία, ε) δεν αιτιολογεί την κρίση του (16/95 ΔιατΕισεφΠατρ. ΤΝΠ 156880).

Επειδή, έχω το απαραίτητο έννομο συμφέρον (αρθ. 40 ΚΠΔ), είναι δε νόμιμη, βάσιμη, αληθής και εξαιρετικής φύσης.

Επειδή, προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι το Δημοκρατικό Πολίτευμα , επιβάλλεται η ανίχνευση και εν συνεχεία η τεκμηρίωση των καταγγελλομένων.

Επειδή, τα  υπόλοιπα πρόσωπα που διέπραξαν τα ανωτέρω αναφερόμενα αδικήματα είναι δυνατόν να προσδιορισθούν από την διενεργηθησοµένη ανάκριση.

Επειδή, οι ανωτέρω πράξεις τιμωρούνται από τις διατάξεις του Π.K. και των ειδικών νόμων.

Επειδή, συμφώνως με την έννοια του μεν άρθρου 36 ΚΠοινΔικκαθιερώνεται η αρχή της αυτεπαγγέλτου ποινικής διώξεως η οποία μη υποκειμένη εις τύπον γίνεται άμα ο αρμόδιος εισαγγελεύς πληροφορηθεί την τέλεση του εγκλήματος, είτε κατόπιν μηνύσεως ή αναφοράς δημοσίας αρχής ή ιδιώτου (άρθρ. 37-40 και 42), είτε κατόπιν οιασδήποτε “άλλης ειδήσεως” όπως εξ ιδίων πληροφοριών ή ιδίας αντιλήψεως εξ επιστολής (και ανωνύμου έτι) ή και της κοινής φήμης όταν, εννοείται, εις την τελευταίαν αυτή περίπτωση έχει ο εισαγγελεύς σοβαρούς λόγους να πιστεύει ότι ετελέσθη έγκλημα (Μπουρόπουλος όπου ανωτ. σελ. 57) παθών εκ του οποίου, ειρήσθω, είναι παν πρόσωπον είτε νομικόν είτε φυσικόν, είτε ικανό προς καταλογισμόν είτε ακαταλόγιστον, το οποίον είναι φορεύς του εννόμου αγαθού, καθ’ ού στρέφεται η πράξη (Χωραφάς όπου ανωτ.).

Επειδή, Σας είναι γνωστό, ότι δια την άσκηση ποινικής διώξεως είναι αρκετή και η απλή πιθανότητα τελέσεως αξιόποινων πράξεων καθώς και ότι στην παρούσα περίπτωση υπάρχει πλούσιο αποδεικτικό υλικό, πολλαπλώς διασταυρωμένο, το οποίο επιβάλει την άσκηση ποινικής δίωξης κατά των υπαιτίων, η ύπαρξη απλής και μόνο πιθανότητας τέλεσης αξιόποινης πράξης ή απλών ενδείξεων ενοχής του μηνυομένου ως δράστη αυτής καθιστά υποχρεωτική για τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών την άσκηση της ποινικής δίωξης (βλεπ. Κ. Σταμάτη «Η προκαταρκτική εξέταση»,σελ,.257,274). Η Εισαγγελική Αρχή δεν είναι διάδικος αλλά αυτοτελές όργανο της δικαιοσύνης και κατά την κυρία και βασική λειτουργία της ανήκει στη δικαστική, με ευρεία έννοια, λειτουργία, και η άσκηση ή μη της ποινικής δίωξης (κατ΄άρθρα 27, 43 Κ.Π.Δ.) συνιστά για τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών κυρία λειτουργική αρμοδιότητα με οιονεί δικαιοδοτικό χαρακτήρα (βλεπ. Κ. Σταμάτη «Ο Εισαγγελικός Θεσμός» Ποιν. Χρον. Λ΄ σελίς 609 επομ.) και όχι απλή έκφραση γνώμης.

Επειδή, η δικαιοσύνη αποτελεί σ’ αυτούς τους πραγματικά δύσκολους καιρούς την υπέρτατη προσδοκία και ελπίδα του πολίτη.

Επειδή, ύστατο καταφύγιο τούτη την έσχατη ώρα αποτελεί ο θεσμός της Δικαιοσύνης. Ένας θεσμός πολλαπλώς βαλλόμενος. Ένας θεσμός ενοχλητικός σε εκείνους που έχουν συνηθίσει στην αυθαιρεσία και στο ανέλεγκτο αυτής.

Επειδή, ο Ελληνικός λαός προσβλέπει σ’ Εσάς για την ευθυδικία, την τήρηση της νομιμότητας και στην εν λόγω περίπτωση.

Επειδή, οι νόμοι του κράτους μας υπάρχουν για να εφαρμόζονται και όχι να παραμένουν ανενεργοί, σαν «ακάλυπτες νομικές επιταγές».

Επειδή, οι υπαίτιοι εγκληματικών πράξεων πρέπει να ανευρίσκονται και να τιμωρούνται αναλόγως.

Επειδή, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος: «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».

Επειδή, όλως ενδεικτικά, οι εν λόγω πράξεις έχουν τελεστεί από 17-6-2018, μέχρι  και σήμερα.

Επειδή, στις ανωτέρω πράξεις εμπλέκεται Υπουργός, πράξη την οποία τέλεσε κατά την άσκηση των καθηκόντων του, θα πρέπει η παρούσα να διαβιβασθεί αμελλητί, κατ΄άρθρ. 86 του Συντ., στη Βουλή.

Επειδή,  στις ανωτέρω πράξεις είναι βέβαιο ότι εμπλέκονται και άλλοι άγνωστοι σε μένα υπάλληλοι, οι οποίοι συνέταξαν και συνδιαμόρφωσαν την επίδικη και επιβλαβή συμφωνία, οφείλετε να διαχωρίσετε τη δικογραφία και να σχηματίσετε αυτοτελή δικογραφία για αυτούς.

Με την παρούσα μηνυτήρια αναφορά δεν έχω σκοπό να δυσφημήσω ή να εξυβρίσω τους αναφερόμενους, αλλά υποβάλλω αυτή επειδή αντιλαμβάνομαι ότι έχουν  διαπραχθεί οι αυτεπαγγέλτως αξιόποινες πράξεις και ως αξιωματικός και πολίτης δημοκρατικού κράτους, έχω δικαιολογημένο συνταγματικό δικαίωμα και ενδιαφέρον, ηθικά και νομικά.

Η εκδήλωση της παρούσας μηνυτήριας αναφοράς γίνεται για τη διαφύλαξη και την προστασία των δικαιωμάτων μου και από δικαιολογημένο ενδιαφέρον ως πολίτης Δημοκρατικού Κράτους και αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού εν εφεδρεία και συνηγορεί ενεργητικά υπέρ των Δικαίων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάστασή τους και δεν αφορά μόνο τη δίωξη και τον ποινικό κολασμό αυτών που προσέβαλαν βάναυσα τον Ελληνικό λαό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ

ΑΥΤΟΥΣ

Παρακαλώ για τις δικές Σας ενέργειες προκειμένου να διερευνήσετε, αν συντρέχει περίπτωση τέλεσης ποινικών αδικημάτων, καθώς επίσης και τα   ταυτοποιηθούν τα υπόλοιπα πρόσωπα, τα οποία τέλεσαν κατά συναυτουργία τα ανωτέρω, αποκαθιστώντας, έτσι, τη νομιμότητα.

Επιπλέον δηλώνω παράσταση πολιτικής αγωγής για όλα τα αδικήματα που συρρέουν από τα αναφερόμενα, για την υποστήριξη της κατηγορίας και για χρηματική ικανοποίηση 44 ευρώ, με επιφύλαξη, λόγω ηθικής βλάβης επελθούσας σε μένα από την εν λόγω πράξη.

Μάρτυρές μου προτείνω:

1.-Τον τ. υπουργό εξωτερικών και ε.τ πρέσβη  κ. Πέτρο Μολυβιάτη

2.- Τον ε.τ. Αρχηγό ΓΕΣ και πρώην ΥΕΘΑ, Στρατηγό Φράγκο Φραγκούλη

3.- Τον ε.τ. Αρχηγό ΓΕΣ Στρατηγό Κωνσταντίνο Ζιαζιά

Προς απόδειξη όλων των παραπάνω, προσάγω και επικαλούμαι: (3) αντίγραφα:

  1. Την από 17.6.2018 συμφωνία, στη Λίμνη Πρέσπα  (ΣΧΕΤ. 1)
  2. Την μήνυση και το εξώδικο των Μακεδονικών ενώσεων   (ΣΧΕΤ. 2)
  3. «Ο κομμουνιστής νονός (Τίτο) της ¨Δημοκρατίας της Μακεδονίας¨»(ΣΧΕΤ.3)

Αθήνα, 27.6.2018

Η μήνυση, όπως εδώ δημοσιεύθηκε, κατατέθηκε και από την Κωσταντινιά Ντέμου του Δημητρίου, πτυχιούχου Σ.Α.Ν – Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής greek army Νοσ. Ψυχιατρική & Ουρολογία, Γεννηθείς εις Σέρβια και Κατοίκου Ν. Κοζάνης Δείτε την εδώ

ΠΟΙΑ Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΠΟΥ

ΠΟΙΑ Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΠΟΥ

1/ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ -ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟ- ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΔΥΟ ΑΘΩΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥ ΧΩΡΑΣ. ΕΤΣΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΟΙΝΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΣΕ ΣΥΜΜΑΧΙΚΑ ΛΙΜΑΝΙΑ Ή ΚΟΙΝΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΦΟΒΟ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΤΟΥΣ;

2/   ΟΥΔΕΝ ΕΠΡΑΞΕ ΩΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ  ΝΑΤΟΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΒΟΡΕΙΑ ΚΥΠΡΟ ; ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ  ΤΟ ΝΑΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΖΕ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΤΤΙΛΑ   ΤΟ 1974

3/ ΟΥΔΕΝ ΕΠΡΑΞΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΗΡΗΘΕΙ  ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ , ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΙ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥ ΧΩΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

4/ ΠΩΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΤΙΣ ΝΑΤΟΙΚΕΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΝΑ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΜΙΑΣ ΟΥΔΕΤΕΡΗΣ ΧΩΡΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΝΕΙ ΤΩΡΑ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΙΡΑΚ;

5/ ΠΩΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΝΑΤΟ ΝΑ ΕΞΟΠΛΙΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΑΤΟΙΚΗ ΟΠΩΣ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ  ΡΩΣΙΚΟΥΣ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ Σ-400 ; ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΙΝΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ; ΓΙΑΤΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΥΒΕΙ ΟΤΙ  ΤΟΣΟΝ ΤΟΥΣ  ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ Σ-400 ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΑ Α/Φ Φ-35  ΘΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΕΤΟΙΑ ΛΥΚΟΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙ ΚΑΙ ΑΣΚΟΠΗ ΔΑΠΑΝΗ . ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΣΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΝΑΤΟ; ΤΙ ΑΛΛΟ ΚΑΚΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ;

ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ 

ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΣ ΝΑ  ΣΩΣΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΣ ΝΑ  ΣΩΣΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ



Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗΣ ΑΝΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑΣ  ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ  ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ   ΚΥΟΦΟΡΕΙ ΜΕΙΖΟΝΑ  ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ . 


 ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΕΛΟΣ ΗΔΗ ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ. 

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΚΕΛΟΣ  ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΤΑΙΡΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΝΟΡΩΝ  ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ.


  ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΚΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΛΕΟΝ  ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ, ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΜΕΤΑ ΔΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ  ΤΑΓΙΠ-ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΩΣ  ΙΣΌΒΙΟΥ  «ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ» ΜΕ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΠΑΡΩΔΙΕΣ ΚΑΘΕ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ 

 .

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ  ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΠΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΥΠΗΡΧΕ ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ -ΟΠΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΓΛΩΣΣΙΑ ΤΣΙΠΡΟΚΑΜΜΕΝΟΥ- ΚΑΙ ΤΟΤΕ Ο ΛΑΟΣ ΗΤΑΝ ΕΧΘΡΟΣ  ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ ΟΠΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ  ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ  ΑΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ, ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΙΧΕ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙ Η ΕΛΛΑΣ ΑΠΟ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΟΠΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΟΝ, ΚΑΙ ΤΟΤΕ Η ΧΟΥΝΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΗΤΑΝ ΕΧΘΡΙΚΗ  ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΕΒΡΙΖΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΟ ΣΑΝ ΚΟΚΚΙΝΟ  ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ,  ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΕΝΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΟΠΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ  ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΡΕΙΚΕΛΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ.


 ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ Ο ΑΤΤΙΛΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ  . ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΙΩΑΝΝΙΔΗ; ΚΑΙ ΑΝ ΤΩΡΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΤΙ ΗΘΙΚΟ ΚΥΡΟΣ ΘΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΘΥΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΑΚΩΝΟΥΝ  ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ  ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΩΡΟΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΗ ;


Η ΡΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΙΚΑ ΔΙΑΚΕΙΜΕΝΗ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΦΡΟΣΥΝΗΣΗΣ ΚΟΤΖΙΑ(ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ Ο  ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ CIA) Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙ ΣΑΝ  ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. ΟΙ ΗΠΑ ΑΣΦΑΛΩΣ ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ  ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΑΝΤΙΛΑΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ  ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΤΗΝ  ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΤΟ 10-15 % ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΩΣ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟ  ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ,  

Η Ε.Ε ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΙΚΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ  ΦΙΛΑ ΠΡΟΣΚΕΙΜΕΝΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ  ΜΑΣ ,  ΜΟΝΟ ΚΑΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ

ΤΟ ΝΑΤΟ ΠΑΝΤΑ ΕΧΘΡΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

ΤΟΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕ  ΩΡΕΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΤΗΝ  ΑΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ ΜΕ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ   ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΛΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ  ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ.




*ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ 

11/7/2018

*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,

Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών

http://amphiktyon.blogspot.com/  

Ο ιστοχώρος   έχει σαν αρχή να μη στέλνει μήνυμα  αν πρώτα δεν λάβει κάποιο μήνυμα από τον   . αποστολέα Ενημερώσετε  μας με μήνυμά σας αν δεν

επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά email  να σας διακόψουμε

«Σύμφωνα με το άρθρο 14 του Νόμου 2672/98

Ο ΕΠΙΘΥΜΩΝ  ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΔΕΙΞΗ  «ΔΙΑΓΡΑΦΗ»

  

ΟΙ Ε.Δ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΟΙ Ε.Δ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΟΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑΝ ΓΙΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΗ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ , ΔΗΛΑΔΗ ΑΠΑΓΩΓΗ ΑΡΙΘΜΟΥ ΤΟΥΡΚΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΧΘΗΚΑΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΣΑΝ ΤΑ ΙΜΙΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗ ΤΗΣ ΑΚΤΑΙΩΡΟΥ. ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝΙΣΕΙ ΟΤΙ Η ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΣΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ . ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΒΕΒΑΙΟΝ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΟΛΟΥ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ . ΟΜΩΣ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΑΡΤΟΥΦΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟΥ ΑΡΧΙΠΡΟΔΟΤΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΠΑΝΟΥ ΚΑΜΜΕΝΟΥ ΟΥΔΕΝ ΕΠΡΑΞΕ -ΩΣ ΩΦΕΙΛΕ-  ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΜΕ ΕΠΙΛΕΚΤΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΝ ΑΠΑΓΩΓΗ ΑΡΙΘΜΟΥ ΤΟΥΡΚΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΩΝ. ΠΕΡΑΝ ΤΟΥΤΟΥ Η ΚΥΒΗΕΡΝΗΣΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΕΤΡΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΧΩΡΑ.

ΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΙΑ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ; ΑΥΤΟΙ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΝΔΙΙΑΦΕΡΘΟΥΝ ΓΙΑ ΔΥΟ ΑΘΩΑ ΘΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΣΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ; 

ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΕΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ  ΜΕ ΕΠΑΝΑΝΣΤΑΣΗ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΑΝ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΓΟΥΔΙ ΤΟΥ 1909. ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΗ ΚΑΙ Η ΝΔ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

ΔΥΟ ΠΡΩΤΟΚΛΑΣΑΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ ΠΗΓΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΣΝ ΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟ.

ΟΣΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΥΣΣΩΜΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΣΟ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΠΙΟ ΒΑΡΙΕΣ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΣΤΑ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ Ή ΝΑ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ  ΜΕ ΤΕΛΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ

Στο πρόσωπο των δυο Ελλήνων στρατιωτικών παραδόθηκε άνευ όρων ολόκληρος ο ελληνικός στρατός στην Τουρκία

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2018  ΑΑΝΑΛΥΣΕΙΣΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ,      Του Δημήτρη Καζάκη

Μετά την απόδοση τιμών σε ένστολους που εγκατέλειψαν εθνικό χώρο σε δυνάμεις άλλης χώρας, δηλαδή της Τουρκίας, ήρθε και η θεσμοθέτηση επιδόματος ομηρίας για όσους στρατιωτικούς κρατούνται ή θα κρατηθούν από ξένη δύναμη. Να λοιπόν ένας καλός και βολικός τρόπος για όσα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να προσφερθούν ως όμηροι της Τουρκίας και να περάσουν κάμποσους μήνες υπό συνθήκες «Εξπρές του Μεσονυκτίου». Άλλωστε υπάρχει καλύτερη εγγύηση αξιοπρεπούς μεταχείρισης στις φυλακές της Τουρκίας από εκείνη που δίνει η παρέμβαση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ; Ύστερα πίσω στην πατρίδα με μια παχυλή ανταμοιβή με την μορφή επιδόματος.

Ποια άλλη χώρα στον κόσμο; Ποιος άλλος υπουργός άμυνας; Ποια στρατιωτική ηγεσία στον πλανήτη θα ανεχόταν έναν τέτοιο εξευτελισμό για την τιμή και την υπόληψη των στελεχών της; Καμία, σας διαβεβαιώ. Με μοναδική εξαίρεση φυσικά την Ελλάδα.

Βρείτε μου σας παρακαλώ άλλη χώρα που αντιμετωπίζει την παράνομη κράτηση δικών της στελεχών με τον ίδιο τρόπο;

Βρείτε μου σας παρακαλώ άλλη χώρα που να παραιτείται επίσημα και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων της Βουλής, από το καθεστώς ετεροδικίας των στελεχών της έναντι ξένης δύναμης;

Όσο και να ψάξετε δεν θα βρείτε. Όσο μικρή κι αν είναι. Όσο ασήμαντη κι αν είναι από άποψη παγκόσμιας πολιτικής.

Το λέμε και το ξαναλέμε γιατί σαν πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να αντιληφθούμε το μέγεθος του εγκλήματος σε βάρος της πατρίδας που έχει συντελεστεί. Δεν έχει να κάνει τόσο με τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς που κρατούνται παράνομα στην Ανδριανούπολη, αλλά με το αν αναγνωρίζει ή όχι η Τουρκία την εθνική κυριαρχία της χώρας μας.

Κάθε ελάχιστα νοήμων νομομαθής ανά την υφήλιο γνωρίζει ότι τα εντεταλμένα όργανα ενός κράτους δεν υπόκεινται στην δικαιοδοσία των δικαστηρίων άλλου κράτους. Πρόκειται για μια αρχή που ισχύει από τότε που αναγνωρίστηκε επίσημα το απαραβίαστο της κρατικής κυριαρχίας. Δηλαδή από την εποχή της Συνθήκης της Βεστφαλίας το 1648.

Ένα κράτος δεν μπορεί να δικάσει στα δικά του δικαστήρια εντεταλμένα όργανα άλλου κράτους. Ακόμη κι αν τα όργανα αυτά είναι στρατιωτικοί και παραβιάζουν τον εθνικό χώρο αυτού του κράτους. Ακόμη κι αν έχουν συλληφθεί ως αιχμάλωτοι λόγω εμπολέμου κατάστασης, ή εχθροπραξιών. Τελεία και παύλα!

Αυτό που γνωρίζει ακόμη και ο πιο άσχετος πρωτοετής φοιτητής νομικής σχολής σ’ ολόκληρο τον κόσμο, δεν βρέθηκε ούτε ένας επίσημος φορέας να το ισχυριστεί στην Ελλάδα. Ούτε η κυβέρνηση, αλλά ούτε και η στρατιωτική ηγεσία, η οποία επιμένει με σκόπιμες διαρροές στη δημοσιογραφία της φημολογίας, του κουτσομπολιού και της κλειδαρότρυπας να σπιλώνει τα δυο στελέχη που κρατούνται ως όμηροι από την Τουρκία.

Κι έτσι εμφανίζονται ευφάνταστα σενάρια που θέλουν τους δυο στρατιωτικούς να έχουν προσκληθεί σε τέιον από την τουρκική πλευρά, αλλά πηγαίνοντας εκεί βρήκαν να τους περιμένουν οι Τούρκοι στρατοχωροφύλακες. Αλήθεια, πόσο σοβαροί μπορούν να θεωρούνται οι δημοσιογράφοι που παίρνουν στα σοβαρά τέτοιες «πληροφορίες»;

Με άλλα λόγια επιδιώκουν να ρίξουν την ευθύνη στους δυο στρατιωτικούς γιατί δήθεν δέχθηκαν την πρόσκληση για τσάι. Δηλαδή να χρεώσουν την ευθύνη της ενέδρας στα θύματά της. Κι επομένως να δικαιολογήσουν τη δική τους απραξία, τη δική τους προδοσία επενδύοντας στα κατώτερα ένστικτα του πιο χυδαίου ωχαδερφιστή: ηθελέστα και παθέστα!

Δεν υπάρχει τίποτε πιο πρόστυχο από αυτή την διατεταγμένη φημολογία. Ακόμη κι αν ισχύει αυτή η δικαιολογία της ντροπής, ένα είναι σίγουρο. Η αναγνώριση της δικαιοδοσίας των τουρκικών δικαστηρίων για τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς συνιστά πράξη καραμπινάτης προδοσίας της ανώτατης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Τόσο με βάση το Ποινικό Κώδικα, όσο και με βάση τον Στρατιωτικό Κανονισμό. Ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της εθνικής κυριαρχίας της χώρας έναντι ξένης δύναμης, και πιο συγκεκριμένα της Τουρκίας.

Ποια χώρα θεωρεί ότι τα δικά της δικαστήρια έχουν αρμοδιότητα να δικάζουν ακόμη και εντεταλμένα όργανα άλλου κράτους; Μόνο εκείνη η χώρα που δεν αναγνωρίζει την εθνική κυριαρχία του άλλου κράτους. Και για την Τουρκία η Ελλάδα δεν έχει το δικαίωμα να ασκεί εθνική κυριαρχία, ούτε καν με τις ένοπλες δυνάμεις της. Να γιατί οι δυο Έλληνες στρατιωτικοί αντιμετωπίζονται ως απλοί παραβάτες του τουρκικού νόμου.

Πότε μια χώρα δεν αναγνωρίζει την άσκηση εθνικής κυριαρχίας από τα εντεταλμένα όργανα άλλου κράτους; Μόνο όταν η συγκεκριμένη χώρα έχει την πρόθεση και σχεδιάζει να προσαρτήσει το κράτος, ολόκληρο ή μέρος του, του οποίου δεν αναγνωρίζει την άσκηση εθνικής κυριαρχίας.

Αυτό που έκανε η Τουρκία με την ομηρία των δυο Ελλήνων στρατιωτικών είναι τόσο βάναυση καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, όσο η σύλληψη και κράτηση ως ομήρων των πρεσβευτικών αρχών. Η χώρα που προχωρά σε μια τέτοια κίνηση έχει τουλάχιστον σχεδιάζει την πολεμική εμπλοκή με την χώρα της οποίας την εθνική κυριαρχία προσβάλει.

Κι αυτή η άμεση πολεμική απειλή δεν μπορεί να αποτραπεί με ενδοτισμό, ή κατευνασμό, αλλά με τις προβλεπόμενες ενέργειες σε στρατιωτικό, πολιτικό και διπλωματικό πεδίο. Κάθε άλλη ενέργεια ενδοτισμού δίνει σήμα στον επιτιθέμενο να προχωρήσει με τα σχέδια του.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως Failed State, δηλαδή ως «αποτυχημένο κράτος» – σύμφωνα με την ορολογία των αναλυτών εξ ΗΠΑ, η οποία χρησιμοποιείται για ένα κράτος το οποίο έχει αποτύχει στην άσκηση της εθνικής του κυριαρχίας. Κι αυτό συμβαίνει όταν το κράτος δείχνει:

  • Αδυναμία στον έλεγχο της γεωγραφικής του επικράτειας.
  • Αδυναμία της νόμιμης αρχής στη λήψη αποφάσεων.
  • Αδυναμία παροχής βασικών υπηρεσιών στον πληθυσμό.
  • Αδυναμία συνεργασίας με άλλα κράτη και λειτουργίας ως υπεύθυνου μέλους της διεθνούς κοινότητας.

Οι θεωρητικοί και πολιτικοί εμπνευστές του συγκεκριμένου όρου επιμένουν ότι το πρόβλημα των «αποτυχημένων κρατών» μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω ενός συστήματος «νεοκηδεμονίας», το οποίο αποκαλούν «μεταμοντέρνο ιμπεριαλισμό». Με άλλα λόγια στην περίπτωση ενός «αποτυχημένου κράτους» δικαιολογείται η επέμβαση είτε απευθείας της «διεθνούς κοινότητας», είτε άλλων συγκροτημένων και ισχυρών κρατών προκειμένου υπό τον άμεσο έλεγχό τους να ανοικοδομηθεί το συγκεκριμένο κράτος για το καλό της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Και φυσικά για το καλό του πληθυσμού του, που κινδυνεύει από την κατάρρευση του failed state.

Ο Ερντογάν καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου δεν έπαψε να τονίζει πώς το ελληνικό κράτος έχει καταρρεύσει και πώς αδυνατεί να φροντίσει τον πληθυσμό του. Αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός του «αποτυχημένου κράτους».

Συνεπώς η ισχυρή Τουρκία δεν μπορεί να αντιμετωπίζει ένα «αποτυχημένο κράτος» με τους ίδιους όρους κυριαρχίας που αντιμετωπίζει ένα οποιοδήποτε άλλο κράτος στον κόσμο. Να γιατί δεν αναγνωρίζει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας. Διότι πολύ απλά ως «αποτυχημένο κράτος» δεν μπορεί να την ασκήσει αποτελεσματικά. Κι επομένως δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ισότιμα με την ίδια, όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο.

Και σ’ αυτό η Τουρκία έχει την πλήρη υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και του ΝΑΤΟ. Δείτε με τι ευκολία τόσο η ΕΕ, όσο και το ΝΑΤΟ αποδέχθηκαν τη δικαιοδοσία των τουρκικών δικαστηρίων για τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς. Μόνο για «δίκαιη δίκη» μιλούν.

Γνωρίζουν πολύ καλά που μας οδεύουν. Γνωρίζουν πολύ καλά την άνευ προηγουμένου καταστροφή που επιβάλλουν στην Ελλάδα και τον λαό της με το καθεστώς κατοχής υπέρ των δανειστών. Και είναι απολύτως διατεθειμένοι να αναγνωρίσουν στην Τουρκία του Ερντογάν δικαιώματα ανοικοδόμησης σε εδάφη του «αποτυχημένου κράτους» έναντι ανταλλαγμάτων για τους ίδιους.

Η επίσημη Τουρκία εφαρμόζει μια πολύ παλιά αρχή της τέχνης του κατακτητικού πολέμου. Την αποτυπώνει καθαρά ο Σουν Τζου όταν πριν από 2400 χρόνια μιλούσε για την «επίθεση με στρατήγημα»:

«Στην πρακτική τέχνη του πολέμου, το καλύτερο από όλα είναι να κατακτήσεις τη χώρα του εχθρού ολόκληρη και άθικτη. Να την τσακίσεις και να την καταστρέψεις δεν είναι τόσο καλό. Επίσης, είναι καλύτερο να συλλάβεις έναν στρατό ολόκληρο από το να τον καταστρέψεις, να συλλάβεις ένα σύνταγμα, ένα απόσπασμα ή έναν λόχο ολόκληρο από το να τον καταστρέψεις.»

«Ως εκ τούτου η εμπλοκή και η κατάκτηση με μάχες δεν είναι η υπέρτατη αξία. Η υπέρτατη αξία συνίσταται στο σπάσιμο της αντίστασης του εχθρού χωρίς μάχες.»

Αυτό επιχειρεί η Τουρκία με τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς. Την στρατηγική ήττα των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας, χωρίς καν να διεξαχθεί μάχη.

Στο κάτω-κάτω της γραφής τόσο η πολιτική ηγεσία, όσο και η στρατιωτική αναγνώρισαν επίσημα ότι η Τουρκία έχει κάθε δικαίωμα να μην αναγνωρίζει την κρατική κυριαρχία της Ελλάδας. Και σαν αποζημίωση για ότι πάθουν τόσο οι δυο κρατούμενοι ως όμηροι Έλληνες στρατιωτικοί, όσο κι όσοι στρατιωτικοί συλληφθούν και κρατηθούν στο μέλλον από ξένη δύναμη, θεσμοθέτησαν το επίδομα ομηρίας.

Πρόκειται επί της ουσίας για ανοιχτή πρόσκληση προς την Τουρκία να προχωρήσει με τα σχέδια προσάρτησης εθνικού χώρου της Ελλάδας. Δεν έχει να φοβηθεί τίποτε.

Πώς μετά από μια τέτοια κίνηση μπορούμε να μιλάμε για αξιόμαχο στράτευμα;

Και φυσικά η Τουρκία πήρε το μήνυμα. Δυνατά και καθαρά! Σε απάντηση έστειλε επίσημη επιστολή προς τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου με την υπογραφή του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, Αχμέτ Μπεράτ Τζονκάρ, με ημερομηνία 31 Μαΐου. Σ’ αυτήν ο Τούρκος αξιωματούχος κατηγορεί ευθέως τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ότι συμπεριφέρονται με δύο μέτρα και δύο σταθμά στις υποθέσεις των δύο Ελλήνων και των οκτώ Τούρκων αξιωματικών, τους οποίους μάλιστα αποκαλεί «δολοφόνους» και «εγκληματίες», και στηλιτεύει το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα υπέρ της επιστροφής των Ελλήνων αλλά όχι υπέρ της έκδοσης των Τούρκων.

Με τα λόγια αυτά και με τον πιο επίσημο τρόπο η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνωρίζει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, κρατώντας παράνομα του δυο Έλληνες στρατιωτικούς, αλλά αρνείται και στην ελληνική δικαιοσύνη τη δικαιοδοσία να κρίνει το αίτημα για πολιτικό άσυλο των 8 Τούρκων στρατιωτικών. Με άλλα λόγια ο Τούρκος αξιωματούχος θεωρεί τη δικαιοδοσία της Τουρκίας, αλλά και των δικαστηρίων της, ανώτερη της Ελλάδας και της ελληνικής δικαιοσύνης.

Πώς απάντησε η ελληνική πλευρά; Με την (ν)τροπολογία του Καμμένου για το επίδομα ομηρίας στους στρατιωτικούς. Δηλαδή αναγνωρίζοντας επίσημα ότι όντως η δικαιοδοσία της Τουρκίας είναι υπεράνω της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδα.

Μετά από την (ν)τροπολογία δεν μου βγάζει κανένας από το μυαλό ότι οι δυο Έλληνες στρατιωτικοί συνελήφθησαν σε ενέδρα – που τώρα πια ομολογεί και η ίδια η κυβέρνηση – με σκοπό να κρατηθούν ως όμηροι με τη σύμφωνη γνώμη και συμμετοχή της ελληνικής πλευράς. Και γι’ αυτό είμαι απολύτως βέβαιος.

Όπως επίσης είμαι απολύτως βέβαιος ότι η συμφωνία που έχει γίνει στα παρασκήνια με την σχεδιασμένη απαγωγή και ομηρία των δυο Ελλήνων στρατιωτικών κι ότι ακολουθήσει δεν έγινε για τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς. Έγινε με κύριο σκοπό τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος που να ευνοεί την αποστρατικοποίηση του Έβρου και στη συνέχεια της Θράκης.

Όπως άλλωστε έχει γίνει ήδη στις παραμεθόριες περιοχές της Μακεδονίας, της Ηπείρου και πολλών νησιών του Αιγαίου.

Η «δυτική Θράκη» έχει ήδη παραδοθεί στις ορέξεις της Τουρκίας. Κι αυτό έχει συναποφασιστεί με την ελληνική πλευρά να γίνει – φυσικά με τις ευλογίες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ – με τον τρόπο που έχει διδάξει από τα πανάρχαια χρόνια ο Σουν Τζου. Δηλαδή μέσω της «επίθεσης με στρατήγημα».

Άλλωστε ποιος θα αντισταθεί; Κανένας από τους ανευθυνοϋπεύθυνους της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Κανένας από τους ευαγείς εκπροσώπους της νομικής και δικαστικής εξουσίας στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν τόλμησαν ούτε καν να δηλώσουν το αυτονόητο ακόμη και για έναν πρωτοετή της νομικής: τα κρατικά όργανα δεν τελούν υπό την δικαιοδοσία άλλων κρατών!

Μόνο ο λαός υπάρχει. Κι αυτός δεν πρέπει να αντιληφθεί με τι έχει να κάνει, πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Δεν πρέπει να αντιληφθεί ότι στο πρόσωπο των δυο Ελλήνων στρατιωτικών έχει παραδοθεί ολόκληρη η άμυνα, το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων της χώρας στην Τουρκία. Μαζί με την εθνική κυριαρχία της χώρας.

Είναι τόσο, μα τόσο σοβαρά τα πράγματα, αλλά μάλλον θα χρειαστεί να δούμε τις βόμβες να πέφτουν στα κεφάλια μας, ή να δούμε ξένους στρατούς στους δρόμους μας για να αντιληφθούμε το παιχνίδι που μας παίζουν σήμερα.

Μέχρι τότε μπορεί ο καθένας να πάρει το σημαιάκι του, το κουβαδάκι του και να παίξει τον πατριώτη στις σικέ διαδηλώσεις εκτόνωσης για το λεγόμενο «μακεδονικό». Δυστυχώς η μασκαράτα σ’ αυτή την χώρα δεν έχει ανάγκη τις Απόκριες για να βρεθεί στο απόγειό της. Για πολλούς άλλωστε πατρίδα δεν είναι το έδαφος, η ενιαία και αδιαίρετη επικράτεια της χώρας και ο λαός που έχει τεθεί υπό κατοχή και εκποίηση, αλλά η μυθιστορία και οι μουτσούνες του εθνικισμού.

Βλέπετε είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο άνανδρο να διαρρηγνύει κανείς ακινδύνως τα ιμάτιά του για ένα όνομα, παρά να βάλει το κεφάλι του στο ντορβά για να ανατρέψει το καθεστώς κατοχής της πατρίδας.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Πρόεδρος του Ε.ΠΑ.Μ.

@@@@σι  και πρόστιμο!!

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η μεγάλη κι ατέλειωτη αλητεία των μνηνονιακών κυβερνήσεων με την τάχα «δημοσιονομική μεταρρύθμιση» μπάζει από παντού και την έχουμε πάρει όλοι είδηση.
     Η ουσία είναι τα πρόστιμα.
 Όποιες ειδήσεις κι αν ακούσεις, όποιες
εφημερίδες κι αν διαβάσεις, η μόνιμη επωδός, η σπέκουλα κι η τρομοκρατία μαζί είναι τα «αυστηρά πρόστιμα», τα «πρόστιμα φωτιά», τα «εξοντωτικά πρόστιμα».
     Οι νόμοι που ψηφίζονται, οι ερμηνευτικές διατάξεις, οι εγκύκλιοι, τα πάντα έχουν έναν μόνο σκοπό: εισπρακτικό. 
     Με αιχμή του δόρατος τα πρόστιμα.
     Όλα για τις τσέπες των αφεντικών-τοκογλύφων τών προδοτών που μας κυβερνούν όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια.

     Φτιάχνουν νόμους και διατάξεις για τα πιό ακραία και βλακώδη πράγματα μόνο και μόνο για εισπρακτικούς λόγους, για λόγους εξόντωσης του πολίτη και έμμεσης δήμευσης των εσόδων και της περιουσίας του.
     Σε λίγο θα ψηφίσουν νόμους για το κάθε πότε πρέπει να βάφουμε τα παράθυρα των σπιτιών μας, και για το αν τα μπαλκόνια μας είναι βορεινά ή ανατολικά, ή πόσες μέρες μπορούμε να αφήνουμε παρκαρισμένο το αυτοκίνητό μας.

     Όσοι θα είναι συνεπείς με τους κατοχικούς αυτούς νόμους θα πληρώνουν κάποια παράβολα, κάποιες εισφορές, κάτι θα πληρώνουν τέλος πάντων απρόσμενο, έκτακτο και φορομπηχτικό,
     ..οι δε υπόλοιποι θα πληρώνουν τα «τσουχτερά πρόστιμα».
     Όσοι δεν πληρώνουν ούτε αυτά, σε λίγο καιρό μέσω της πατέντας «βεβαίωση στην εφορία» θα δούνε λογαριασμούς μισθοδοσίας και συντάξεων να μπλοκάρονται (έτσι ώστε το σύστημα να είναι βέβαιο πως με τα 1250 ευρώ τον μήνα που αφήνουν κανείς δεν θα μπορεί να πληρώσει τίποτα, και άρα το πλιάτσικο θα είναι σίγουρό), και κατοικίες να βγαίνουν στο (ηλεκτρονικό) σφυρί.

     Η αλητεία (πολιτική και προσωπική), η απάτη, η μοχθηρία, σε όλο τους το μεγαλείο.
Τελικά όλη αυτή η κυβέρνηση (όπως και οι προηγούμενς μνημονιακές) είναι ένα πρόστιμο.
     Ένα πρόστιμο για να μάθουμε να ψηφίζουμε,
      ..για να μάθουμε να μη ξεσηκωνόμαστε.

     @@@@σι και πρόστιμο μας χρειάζεται.
     Ήτανε δίκαιο κι έγινε πράξη!..                                Πηγή: mandatoforos

Παζάρι, αποπροσανατολισμός και απόλυτο έλλειμμα δημοκρατίας

 Κυριακή, Ιουλίου 08, 2018  ΑΝΑΛΥΣΕΙΣΠολιτική


Από τον Ρούντι Ρινάλντι 

Σε ένα εντελώς θολό τοπίο όπου τα πάντα ανακατεύονται και δεν ξεκαθαρίζουν, και διάφοροι κύκλοι της βαθιάς κρίσης συναντώνται δημιουργώντας μεγάλα κύματα, το πολιτικό σκηνικό προσπαθεί να συγκρατήσει το χάσμα που το χωρίζει από την κοινωνία.  Ιδιαίτερα τώρα που εισερχόμαστε σε μια προεκλογική περίοδο με την επικείμενη τριπλή εκλογική αναμέτρηση. Όμως, ο εκλογικός σχεδιασμών επιτελείων, κομμάτων, λόμπι και ομάδων, δεν είναι αρκετός για να αναχαιτίσει τα κύματα των σημαντικών γεγονότων που εκτυλίσσονται στην περιοχή και την αντανάκλαση που αυτά έχουν στις λαϊκές διαθέσεις.

Ο ευρωσκεπτικισμός και η απώλεια κάθε εμπιστοσύνης προς τον πολιτικό κόσμο που ακολουθεί τις συνταγές της παγκοσμιοποίησης, μαζί με το άνοιγμα του ασκού του Αιόλου στην ταραγμένη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, προμηνύουν την είσοδο σε μια περίοδο σημαντικών πολιτικών γεγονότων και ανακατατάξεων που δεν αντιμετωπίζονται με «ασπιρίνες». Το Μεταναστευτικό προκαλεί πολιτική κρίση στην Ε.Ε., το Μακεδονικό ανοίγει μια περίοδο μεγάλης δυσπιστίας και ρευστότητας στα Βαλκάνια, ο τουρκικός επεκτατισμός δεν αποποιείται διόλου τις στοχεύσεις του, ενώ τα οικονομικά προγράμματα εποπτείας της χώρας, μόνο κατ’ ευφημισμό μπορούν να ονομάζονται «έξοδος από μνημόνια». Με δυο λόγια, οι κομπίνες και τα μικροεπεισόδια που γεννιούνται στη βάση του στημένου «διπολισμού» που επιλέγουν ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ., δεν μπορούν διόλου να συγκρατήσουν τα κύματα που ογκώνονται.

Γενικευμένο παζάρι     Οι εξελίξεις είναι τέτοιες που πιστοποιούν ότι πολλά θέματα υπόστασης μιας χώρας (οικονομία, πολιτική, παιδεία, πολιτισμός κ.λπ.) μπαίνουν στο πάγκο του κρεοπωλείου σε κάθε διάσκεψη, διαπραγμάτευση και ενέργεια της μυστικής διπλωματίας ή στις συναντήσεις με τους πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων και τα παραόργανα που στήθηκαν στο Χίλτον και πέριξ αυτού.

Οι αποκαλύψεις που έγιναν από τον χώρο των ΑΝΕΛ πως για την συμφωνία των Πρεσπών έπεσαν στο τραπέζι και ανταλλάγματα για το χρέος, δείχνουν την «υπευθυνότητα» των διαπραγματευτών Κοτζιά-Τσίπρα-Καμμένου.

Ακόμα πιο κυνικά, ο ίδιος ο Τσίπρας δηλώνει έτοιμος να δεχτεί επαναπροωθήσεις μεταναστών από Γερμανία προς Ελλάδα για να διευκολυνθεί η Μέρκελ. Διάβαζε, για να τηρηθούν συμφωνημένα και παζαρεμένα ζητήματα για Μακεδονικό, επιτήρηση και μέτρα. Πίσω από αυτές τις διευκολύνσεις και κάπως πονηρά, ασκούνται αιτήματα για κάποια «ρεγάλα» προς την ελληνική κυβέρνηση ώστε οι περικοπές στις συντάξεις να γίνουν με πιο εύσχημο τρόπο και μοίρασμα επιδομάτων.

Η στάση «λέμε ναι σε όλα», «υπογράφουμε ό,τι ζητήσουν» με ολίγα ανταλλάγματα δευτερεύουσας σημασίας φτάνει να κάνουμε τη δουλειά μας, απηχεί την «εθνική στάση» της κυβέρνησης και το γενικό παζάρι που έχει στήσει. Παζάρι που είχε και εσωτερική πλευρά. Το είδαμε με τους βουλευτές που έκαναν μεταγραφή από το ΠΑΣΟΚ το 2014, τους καναλάρχες, τους βαρόνους του ποδοσφαίρου, τους ανθρώπους του καραμανλικού και πασοκικού κατεστημένου στο δικαστικό σώμα. Το βλέπουμε και τώρα με τον χώρο του Ποταμιού για στήριξη στο Μακεδονικό.

Βέβαια, το παζάρι υπήρχε και με τον κυβερνητικό συνέταιρο, τους ΑΝΕΛ. Τώρα λέγεται ότι Παπαχριστόπουλος και Κουντουρά… τσιπρίζουν, ενώ ο Καμμένος φαίνεται να είχαν συνεννοηθεί με τον Τσίπρα για «βελούδινο διαζύγιο» λίγο πριν τις εκλογές. Τώρα, η μπόρα του Μακεδονικού αλλάζει τους σχεδιασμούς και ο Τσίπρας είναι ξεκάθαρο πως έχει τελειώσει με τους ΑΝΕΛ.

Διαλυτικός αποπροσανατολισμός Βασικό στοιχείο της πολιτικής Τσίπρα και Μαξίμου, είναι η παραπλάνηση και το συνεχές άνοιγμα θεμάτων που λειτουργούν διαλυτικά μέσα στην κοινωνία. Η διαρκής μετάθεση των ζητημάτων, το γενικευμένο ανακάτωμα, το άνοιγμα «μετώπων» όπως φύλο, εκκλησία, κάνναβη κ.λπ. Από κοντά, η υποκριτική ανάδειξη του φασισμού σε υπ’ αριθ. 1 πρόβλημα. Επί της ουσίας, στόχος τους είναι κάθε λαϊκή αντίδραση (που βαφτίζεται φασιστική), ενώ την ακροδεξιά τη «φουσκώνουν» για ψηφοθηρικούς λόγους. Αλλά και η ασύστολη χρήση άσχετων ιστορικών προηγούμενων για τρέχουσες βρώμικες υποθέσεις. Ο Μπουτάρης γίνεται… Λαμπράκης και η αποχώρηση Λαζαρίδη ή η επίθεση του Ρουβίκωνα στα γραφεία του Κατσίκη συγκρίνονται με τα Ιουλιανά!

Η μηχανή του αποπροσανατολισμού περνά λοιπόν μέσα από την ανάδειξη στο προσκήνιο πολλών ζητημάτων. Πετάγεται, για παράδειγμα, η πονηρή ιδέα περί δημοψηφίσματος για τον χωρισμό εκκλησίας και κράτους, για να παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές. Άστο να παίζει το θέμα και βλέπουμε… Αδιαφορούν βέβαια αν οι πράξεις τους διαιωνίζουν ή ενισχύουν διάφορες αντιθέσεις, όπως αυτή ανάμεσα στον ελληνικό Βορρά και το «κράτος των Αθηνών».Όλα αυτά σκοπεύουν στην κονιορτοποίηση της συνείδησης και την κατασκευή ενός βολικού σχήματος: Η κυβέρνηση και οι φίλοι της σώζουν τον τόπο και κάποιοι οπισθοδρομικοί προσπαθούν να ανακόψουν αυτήν την πορεία. Η παραπλάνηση έχει ανάγκη από το ψέμα, το διευρυμένο ψέμα. «Έξοδος από τα μνημόνια», «παράθυρο ευκαιρίας», «κλείσιμο των εκκρεμοτήτων με τους γείτονες», «δεν μειώνονται οι συντάξεις», «δεν κόβεται σε κανέναν το ρεύμα», «δεν γίνονται πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας», «η ανεργία μειώνεται»…

Σε αυτά τα παιχνίδια μέχρι τώρα ήταν αποτελεσματικός και ικανός ο Τσίπρας. Βέβαια, ο λαός λέει κάτι (λαϊκιστικό) για αυτούς που «πηδάνε πολλά παλούκια». Τώρα έχει να αντιπαλέψει την φθορά του και την οργή που αναπτύσσεται μέσα στην κοινωνία. Τα μηνύματα από τη Μακεδονία τα λαμβάνει, όπως και απ΄ όλη την χώρα. Τα επιχειρήματα των Καρτερού-Κυρίτση της κυβερνητικής προπαγάνδας και οι πιρουέτες του Βούτση, δεν πείθουν. Είναι μεγάλη η σαπίλα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας…

Δεν χρειάζεται δημοκρατία!

Μετά το «mea culpa» για το δημοψήφισμα, ο Τσίπρας πήρε φόρα και ανέπτυξε τις παράδοξες απόψεις του για την δημοκρατία. Σε συνέντευξη στο γαλλικό περιοδικό Le Point, αναφερόμενος ξανά στο δημοψήφισμα, δηλώνει: «Μερικές φορές πρέπει να ξέρει κανείς να πάει κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα, κόντρα στα στερεότυπα επίσης… Μερικές φορές όμως είναι απαραίτητο να πάμε ενάντια στην πλειοψηφία. Τούτο ονομάζεται υπευθυνότητα». Τον άκρως επικίνδυνο αυτό ορισμό της «υπευθυνότητας»,  αποπειράται να τον δικαιολογήσει ως εξής: «Οι γενναίες αποφάσεις χρειάζονται χρόνο για να αποκαλύψουν την αξία τους»… Έτσι, για το Μακεδονικό δηλώνει: «Πολλές εθνικιστικές δυνάμεις κατήγγειλαν την απόφαση αυτή. Θα ήταν εύκολο να παίξει κανείς με τα συναισθήματα των Ελλήνων. Το αρνήθηκα όμως, προτίμησα να κοιτάξω πιο μακριά: Σκέφθηκα το καλό της περιοχής».

Πάμε ενάντια στην πλειοψηφία γιατί αυτό είναι υπευθυνότητα, εθνικιστικές δυνάμεις δεν βλέπουν το καλό της περιοχής (όπως το βλέπει για παράδειγμα το ΝΑΤΟ). Γράφουμε δηλαδή στα παλιά μας τα παπούτσια τον λαό, τη θέλησή του, τη δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία. Βαράμε παλαμάκια στους ευρωατλαντιστές, παραχωρούμε την κυριαρχία της χώρας σε πολλούς τομείς και αρχίζουμε να περιφρονούμε ανοιχτά τη δημοκρατία.

Όταν υπογράφει ο Τσακαλώτος («τα Ιμαλάια του μαρξισμού…») στα Eurogroup, δεσμεύει ολόκληρη τη χώρα σε πράγματα που ουδείς γνωρίζει αλλά όλοι θα πληρώσουν. Ξέρει αυτός το καλό της χώρας…

Όταν υπογράφει ο «τιτάνας της διπλωματίας» Κοτζιάς στις Πρέσπες, δεσμεύει επίσης τη χώρα, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου στα Βαλκάνια, περηφανεύεται σε δηλώσεις ότι αρκούν οι 151 για την κύρωση της συμφωνίας, αγνοώντας το Σύνταγμα και ολόκληρη σχεδόν την κοινωνία που έχει εκφραστεί κατά της συμφωνίας. Λάτρης κι αυτός της δημοκρατίας, από καλή σχολή.

Εμπιστοσύνη στον λαό – Δημοκρατία – Δημοψήφισμα για την συμφωνία των Πρεσπών

Χωρίς πολλά πολλά λόγια. Είναι ανάγκη να απαιτηθεί η διεξαγωγή Δημοψηφίσματος για ένα μόνο θέμα, αυτό της Μακεδονίας για να μην ισχύσει η συμφωνία των Πρεσπών. Τόσο απλά. Καμία εμπιστοσύνη σε 151 –ή λίγο περισσότερους– βουλευτές που δεν εκφράζουν το λαό και δεν έχουν καμιά δικαιοδοσία να πάρουν τέτοια απόφαση που θα δεσμεύσει την χώρα. Η πιο πλατιά λαϊκή και εθνική ενότητα είναι απαραίτητη. Απέναντι σε όσους βαράνε παλαμάκια σε ό,τι τους υπαγορεύουν τα υπερεθνικά αφεντικά και οι δικές τους μικρόψυχες σκοπιμότητες.    Πηγή: e-dromos,

Το καντήλι και η Φωτιά.  

Σημ.ΔΛ: Ακολουθεί κείμενο που αναφέρεται σε πραγματικά «»ασφυξιογόνα»» γεγονότα και εκφράζει απόψεις που αναμφίβολα ταυτίζονται με εκείνες  του 90% των Ελλήνων. Αυτό το 90% χαρακτηρίζεται «»κομματικός συρφετός και ετερόκλητος όχλος….»» εάν δηλώσει και ….ψηφοφόρος του συγκεκριμένου κόμματος??  Είναι Αναίσθητος ο Λαός??

Συμπληρώσαμε 8 χρόνια Μνημονίων και 2 χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015 και βεβαίως είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι με την «αρωγή» των κατά καιρούς ξενόδουλων κυβερνήσεων έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο, κατά την οποία το Ελληνικό κράτος μεταβάλλεται ολοένα και περισσότερο σε ανοιχτή αποικία, ο δε Ελληνικός Λαός υποβαθμίζεται με κεντρικό στόχο την μετατροπή του, σε μακροπρόθεσμη βάση, από ένα Ομοιογενές Εθνικό Σύνολο σε ετερογενή πολυεθνικό πληθυσμό.

Τόσο οι διεθνείς τοκογλύφοι-νεοαποικιοκράτες όσο και οι νεοοθωμανοί της Τουρκίας είναι αυτοί που, ο καθένας από την δική του πλευρά, σχεδιάζουν το κατοχικό μέλλον της Ελλάδας. Η μετατροπή των «αντιμνημονιακών δυνάμεων» των ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ σε ηθελημένα εξαρτημένα ανδρείκελα των ΗΠΑ σε γεωστρατηγικό επίπεδο και της Γερμανίας (και της ΕΕ συνολικά) σε οικονομικό επίπεδο, έδειξε τον πραγματικό χαρακτήρα αυτών των αδίστακτων πολιτικών απατεώνων, οι οποίοι αποδείχθηκαν τελικά ότι οι μόνες υπαρκτές «κόκκινες γραμμές» που είχαν ήταν η όσο το δυνατόν περισσότερη χρονική προσκόλλησή τους στις άνετες και κερδοφόρες καρέκλες της εξουσίας.

Την ίδια αθλιότητα και σπουδή που έδειξαν στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των διεθνών τοκογλύφων φρόντισαν να επιδείξουν και στα λεγόμενο «προσφυγικό». Αντί οι «αντιμνημονιακοί» να αποδεχθούν πως αυτό αποτέλεσε ένα εγχείρημα γερμανοτουρκικής κοπής, ένα ακόμα βήμα για την μεταβολή της Χώρας μας σε χώρο και του Ομοιογενούς Λαού της σε ετερογενή πληθυσμό (δηλαδή, σε έναν πολυπολιτισμικό χυλό που θα εξυπηρετεί τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα οποιουδήποτε άλλου εκτός της Ελλάδας), προτάσσει έναν γενικό και αόριστο «ανθρωπισμό» των Ελλήνων. Έναν «ανθρωπισμό», ο οποίος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να κρύψει το σοβαρότατο πλήγμα που υπέστη η Πατρίδα και ο Λαός στο συλλογικό Εθνικό επίπεδο και επί της ουσίας κρύβει την παραίτηση από την Εθνική Κυριαρχία, τα σύνορα, την υπεράσπιση της Πατρώας Γης. Όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε στρωθεί το κατάλληλο «χαλί», με την εγκατάλειψη της Κύπρου και την αποδοχή των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, την προσπάθεια κοσοβοποίησης της Θράκης, την συκοφαντία και την περιθωριοποίηση του Στρατού, της Εκκλησίας, της Οικογένειας.

Όμως, όπως δεν είμαστε διατεθειμένοι να χαριστούμε στο ελάχιστο σ’ αυτούς τους εγχώριους εντολοδόχους που ξεπουλούν σε καθημερινή βάση το Έθνος των Ελλήνων, έτσι δεν πρόκειται και να χαϊδέψουμε τα αυτιά του Ελληνικού Λαού, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το πώς φτάσαμε στην σημερινή οικτρή κατάσταση, τόσο σε Εθνικό όσο και σε Κοινωνικό επίπεδο. Εάν οι Έλληνες δεν αντιληφθούν ότι η μεταπολιτευτική και μνημονιακή παρακμή έχει έναν καθολικό χαρακτήρα στο περιεχόμενό της, τότε δεν μπορούν να βαδίσουν πραγματικά εναντίον της. Δεν αρκεί να επισημαίνονται οι τεράστια καταστροφικές ευθύνες της πολιτικής και «πνευματικής» ηγεσίας όλες αυτές τις δεκαετίες, αλλά και η (είτε εκούσια είτε ακούσια) συμπαράσταση των Ελλήνων σε αυτές ακριβώς τις θλιβερές πρακτικές. Ο παρασιτικός-εκτρωματικός εκσυγχρονισμός της μεταπολίτευσης δεν αποσύνθεσε μόνο τις διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες, αλλά «αρρώστησε» και τον Ελληνικό Λαό.

Σήμερα, λοιπόν, και έχοντας μπροστά μας την επικείμενη εθνική προδοσία με την παραχώρηση του ονόματος (αρχικά) της Μακεδονίας ΜΑΣ στους σκοπιανούς σφετεριστές, φαίνεται ο κύκλος της μεταπολίτευσης να κλείνει με (μια ακόμη) εθνική καταστροφή, όπως συνέβη το 1922 και το 1974. Μια εθνική καταστροφή ευρισκόμενη σε ακόμη χαμηλότερο σκαλί μάλιστα, καθώς η Χώρα δείχνει να πνέει τα λοίσθια. Σε αυτά τα 8 χρόνια της μνημονιακής κατοχής αρκετοί ήσαν οι αγνοί μεν, ανενημέρωτοι δε, πατριώτες που δεν είχαν την απαραίτητη πολιτική ωριμότητα για να αντιληφθούν το μέγεθος του κοσμοπολιτισμού και του εθνομηδενισμού που διέπει την ΕΕ και την σταδιακή επιστροφή της Ελλάδος υπό το τουρκικό (νεοοθωμανικό) άρμα.

Παράλληλα, δεν είχαν τα κατάλληλα πολιτικά εργαλεία γνώσης για να «ανιχνεύσουν» σ’ όλο το βάθος την γενικευμένη δημογραφική, πολιτισμική, κοινωνική, παιδαγωγική, οικονομική παρακμή, ορθώνοντας έτσι αποτελεσματική αντίσταση στην πολυποίκιλη αποσύνθεση. Στην απαρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου, το διακύβευμα της οποίας είναι η ίδια η επιβίωση του Έθνους μας, απαιτείται μια νέα Εθνική και Λαϊκή Επανάσταση με σαφή πολιτικό χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα που δεν έχει το παραμικρό περιθώριο για «θαύματα»-απάτες και σωτηρίες από ξένους ηγέτες, «προφητείες» ακόμη και… διαστημόπλοια με εξωγήινους και παρόμοιες φαιδρές συνομωσιολογίες. Μακριά από αυτή την λεωφόρο αυταπατών, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε καταστροφικά αδιέξοδα, έχει τεράστια σημασία να μετατρέψουμε σε πύρινη φωτιά το «καντήλι» που επί πολλά χρόνια κρατάει αναμμένο το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, σε πλήρη ταύτιση με το βαθύ νόημα της Καζαντζάκειας ρήσης «Φωτιά! Να το μέγα χρέος μας σήμερα μέσα σε τόσο ανήθικο και ανέλπιδο χάος». Για το Αίμα και την Τιμή, την Ελευθερία και την Ευτυχία της Πατρίδας και του Λαού των Ελλήνων! ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΤΡΩΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΤΡΩΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

 

Κατάλογος των εις Τροία στρατευθέντων Ελλήνων

 

Δείτε πόσες πόλεις και στόλο  είχε

η ομηρική Ελλάδα !!!

τώρα     στον τάφο   την ρίξαν  σαν

νεκρή αγελάδα

κι’ αν εδώ και χιλιετίες οι ξένοι   μας

αφανίζουν με  γενοκτονία

τώρα μόνοι μας με τα μνημόνια και

τους λαθρομετανάστες    κάνουμε  αυτοκτονία

Φευ!!  Το  ιστορικό μας  έθνος  αυτοβούλως

σύρεται  στην ευθανασία!!!

Οι συνδυασμένες επιχειρήσεις

οι πλέον περίπλοκες είναι και λίαν λεπτές

ακόμη πιο δύσκολες είναι οι αποβατικές

και όμως οι Έλληνες ήταν τότε ικανοί

σήμερα επαιτούμε σαν ζητιάνοι

ακόμη και το ψωμί.

πόσο άλλαξαν οι καιροί

ή μήπως αλλάξαμε εμείς ;

 

Οι εντός της Πελοποννήσου σύμμαχοι

 

α. Ηλείων: Στρατηγοί Αμφίμαχος,  Διώρης, Θάλπιος, Πολύξενος,

Πλοία: 40

Πόλεις: Ηλις, Βουπράσιον,Μίρσινος, Υρμίνη

β. Πυλίων: Στρατηγοί Νέστωρ

Πόλεις: Πύλος,Θρύον, Αίπυ, Αμφιγένεια, Αρήνη, Δώριον, Ελος, Κυπαρισσήεις, Πτελεός

γ. Λακεδαιμονίων: Στρατηγοί Μενέλαος

Πλοία: 60

Πόλεις: Σπάρτη, Αυγειαί, Βρασειαί, Ελος, Λάας, Μεσσήνη, Οίτυλος, Φαρίς, Αμύκλαι

δ. Αργείων: Στρατηγοί: Διομήδης, Σθένελος, Ευρύαλος

Πλοία:  80

Πόλεις: Αργος , Αίγινα, Ασίνη, Επίδευρος, Ερμιόνη, Ηιόναι, Μάσης, Τύρινς, Τροιζήν

ε. Μυκηναίοι Στρατηγοί: Αγαμέμνων

Πλοία: 100

Πόλεις: Μυκήναι, Αιγιάλεια, Αίγιον, Αρεθυραία, Γονόεσσα , Ελίκη, Κόρινθος, Κλεωναί, Ορνειαί, Πελλήνη, Συκιών, Υπερησία

στ. Αρκάδες Στρατηγοί: Αγαπήνωρ,

Πλοία : 60

Πόλεις:  Τεγέα, Ενίσπη, Μαντίνεια, Ορχομενός, Παρρασία, Ρίπη, Στρατία, Στύμφαλος, Φενεός

 

Οι εκτός Πελοποννήσου σύμμαχοι

 

ζ. Αιτωλοί, Στρατηγοί: Θοας

Πλοία: 40

Πόλεις: Καλυδών, Πλευρών, Πυλήνη, Χαλκίς, Ωλενος

η. Φωκαείς Στρατηγοί: Σχέδιος, Επίστροφος

Πλοία: 40

Πόλεις: Πανοπεύς , Ανεμώρεια, Δαυλίς, Κρίσσα, Κυπάρισσος, Λιλαία , Πυθών, Υάμπολις

θ. Βοιωτοί Στρατηγοί: Πηνέλεως, Λήιτος, Αρκεσίλαος, Προθοήνωρ, Κλώνιος

Πλοία: 30

Πόλεις: Υποθήβαι, Αλίαρτος, Ανθηδών, Αρμα, Αρνη, Αυλίς, Γλίσσας, Γραίαι, Ελεών, Ειλέσιον, Ετεωνός, Ερυθραί, Εύτρησις, Θεσπειαί , Θίσβη, Κορώνεια , Κώπαι, Μεδεών, Μίδεια , Μυκαλυσσός, Νίσσα, Ογκηστός, Πετεών, Πλαταιαί, Σχοίνος, Σκώλος, Υλη, Υρίαία, Ωκάλεια

ι. Ορχομένιοι της Βοιωτίας : Στρατηγο, Ιάλμενος,

Πλοία: 30

Πόλεις : Ορχομενός, Ασπληδών

ια. Αθηναίοι Στρατηγοί: Μενεσθεύς

Πλοία:50

ιβ. Λοκροί Οπούντιοι και Επικνημίδιοι: Στρατηγοί: Αίας ο Λοκρός,

Πλοία: 40

Πόλεις:  Οπούς, Αυγειαί, Βήσσαι, Θρόνιον, Καλλίαρος , Κύνος, Σκάρφη, Τάρφη

ιγ. Φθιώται Έλληνες, Αχαιοί και Μυρμηδόνες, οι αυτοί αποκαλούμενοι  Στρατηγοί: Αχιλλεύς

Πλοία: 50

Πόλεις: Ελλάς, Αλος, Αλόπη, Αργος, Τραχίν

ιδ. Φθιώται άλλοι Στρατηγοί: Πρωτεσίλαος

Πλοία: 40

Πόλεις:  Φυλάκη, Αντρών,  Ιτωνός, Πτελεός, Πυρρασος

ιε. Φθιώται άλλοι Στρατηγοί: Φιλοκτήτης

Πλοία 7

Πόλεις: Θαυμακία, Μελίβοια, Μεθώνη, Ολιζών

ιστ  Μάγνητες Στρατηγοί : Πρόθοος

Πλοία 40

ιζ. Πελασγιώται,    Στρατηγοί: Εύμηλος

Πλοία: 10

Πόλεις: Φεραί, Βοίβη, Γλαφυραί, Ιωλκός

ιη.Πελασγιώται άλλοι: Στρατηγοί : Ευρύπυλος

Πλοία: 40

Πόλεις: Ορμένιον, Αστέριον

ιθ. Περραιβοί Στρατηγοί: Πολυποίτης, Λεοντεύς

Πλοία: 40

Πόλεις: Αργεισσα, Γυρτώνη, Ηλών, Ολοσσών. Ορθη

κ. Περραιβοί Αινιάνες, Στρατηγοί: Γουνευς,

Πλοία: 22

Πόλεις:  Κύφος, Δωδώνη

κα. Ιστιώται Στρατηγοί: Μαχάων, Ποδαλείριος,

Πλοία: 30

Πόλεις: Τρίκκη, Ιθώμη, Οιχαλία (Μεσσηνία)

Νησιώτες

κβ.  Κεφαλλήνες , Στρατηγοί: Οδυσσεύς,

Πλοία: 12

Πόλεις: Ιθάκη, Αιγίλιψ, Ζάκυνθος, Σάμος

κγ. Δουλίχιοι, Στρατηγοί: Μέγης

Πλοία: 40

Πόλεις: Εχινάδες νήσοι

κδ. Σαλαμίνιοι, Στρατηγοί: Αίας ο Μέγας

Πλοία: 40

κε. Ευβοείς, Στρατηγοί: Ελεφήνωρ

Πλοία:40

Πόλεις:  Χαλκίς, Ερέτρια, Ιστιαία, Κήρινθος, Δίον, Κάρυστος, Στύρα

κστ. Κώοι, Στρατηγοί:  Φείδιππος, Αντιφος

Πλοία:30

Πόλεις: οι νήσοι Κως, Κάρπαθος, Κάσος, Νήσιρος, Καλύδναι

κζ. Συμαίοι, Στρατηγοί: Νιρεύς

Πλοία : 3

κη.  Ρόδιοι, Στρατηγοί: Τληπτόλεμος

Πλοία: 9

Πόλεις:  Ιαλυσός , Κάμειρος, Λίνδος

κθ. Κρήτες, Σστρατηγοί: Ιδομενεύς, Μηριόνης

Πλοία: 80

Πόλεις: Κνωσσός, Γόρτυν, Λύκτος, Μίλητος, Λύκαστος,  Φαίστος, Ρύτιον.(η Κρήτη ήταν εκατόμπολις αλλά ο Ομηρος μόνο αυτές αναφέρει)

 

Προετοιμασία της Εκστρατείας

 

Αν   κάθε πλοίο  120 άνδρες   μεταφέρει

και στα μικρά καμιά πενηνταριά

σύνολο πλοίων χίλια διακόσια τα  υπολογίζουν

100.000 άνδρες  της Τροίας υπολογίζεται   η στρατιά

και άλλοι  εθελοντές πήγαν  μεμονωμένοι

πολλοί με την Ελένη ήταν   ερωτευμένοι

Δέκα χρόνια την εκστρατεία ετοιμάζουν

πρώτα τα Μυκηναϊκά  επιτελεία την σχεδιάζουν

πολύ χρόνο   χρειάστηκαν  για διαπραγματεύσεις

άνδρες , πλοία και εφόδια στην  Αυλίδα

χρειάστηκε  καιρός  να τα μαζέψεις

Πάμπολλα εμπόδια υπήρξαν και θεομηνίες,

άνεμοι αντίξοοι και θεϊκές αντιγνωμίες

τελικά όλα τακτοποιήθηκαν με της Ιφιγένειας

την θυσία

άνεμος    ούριος φύσηξε και άγκυρα σήκωσαν

για την Τροία τα πλοία

Μερικοί  φρονούν  ότι συνέβη κι’ άλλη εκστρατεία

αυτή  αποκρούστηκε  υπο του Τηλέφου στη Μυσία

η  Ιλιάδα ήταν η δεύτερη στρατολογία

όπως και νάναι  περί  της πρώτης

δεν έχουμε αρχεία

Οι Τρωαδίτες δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια

απορρίψαντες την ειρηνική επιστροφή

της Ελένης  της Ωραίας

του Μενελάου και Οδυσσέα    η  πρεσβεία

που μετέβησαν στην Τροία

άπρακτοι επέστρεψαν και υβρισμένοι

οι Έλληνες αισθάνθηκαν οργισμένοι και ταπεινομένοι

κάλεσμα    έκανε ο  μεγάλος Έκτορας βασιλέας

στους συμμάχους του  στην Ασία , Θράκη και Μακεδονία

όλοι προθυμοποιήθηκαν ακόμη και από την Αιθιοπία

 

Οι Σύμμαχοι των Τρωαδιτών

 

Αρχιστράτηγος ήταν ο Έκτωρ

του Πριάμου ο γιός

ο Αινείας και οι  δύο γιοί του Αντίνορος

Ακάμας και Αρχίλοχος  είχαν τους  Δαρδανίους,

ενώ ο Πάνδαρος είχε του Ζελείους

οι δε  κάτοικοι   των πόλεων:

Αδραστείας, Απαισού και της Πιτύας

στρατηγούς είχαν τον  Αδραστο και Αμφιο

γιούς του μάντεως Μέροπος του Περκουσίου

Των δε κατοίκων της Περκώτης, Πρακτίου,

Σηστού, Αβύδου και Αρίσβης

στρατηγοί τους ήταν  ο Ασιος και Ιρτακίδης

Τους δε Πελασγούς κατοίκους της Λαρίσσης

(δεν είναι της Θεσσαλίας)

είχε ο Υπόθοος και   Πύλαιος γιοί του Λήθου

Όλοι οι ανωτέρω γείτονες ήταν των Τρωαδιτών

ο Χρώμις και Εννομος με τους Μυσούς

ήθον εκ της Μυσίας ως αρρωγός

Των Αλιζώνων στρατηγοί ο   Οδίος και Επίστροφος

ήλθον εκ της Αλύβης  της Βιθυνίας

Ο στρατηγός   Πολυμένης με στρατεύματα  των πόλεων Κυτώρου, Σησάμου, Κρώμνης και Κωβιαλού, ή Αιγιαλού και τους Ενετούς  ήλθον εκ της Παφλαγονίας

Οι στρατηγοί Φόρκος και Ασκάνιος   ήλθον εκ της πόλεως Ασκανίας  της  Φρυγίας

Οι Μενέσθης και Αντιφος γιοί του Πολυμένους

ήλθον εκ Παιονίας (πριν φυσικά την κάνουν οι

σύγχρονοι «Μακεδονία»)

έχοντες τους περί τον Τμώλον Μαίονας

ο δε Νάστης και Αμφίμαχος γιοί του Νομίονος

έχοντες και του Μιλησίους και Μυκαλίους

ήλθον εκ της Καρίας

Ο δε Σαρπηδών και Γλαύκος εκ της Λυκίας

οι προαναφερθέντες  σύμμαχοι ήταν

των Τρωαδιτών  εκ της Ασίας

Οι κατωτέρω  ήλθον εξ Ευρώπης  :

Ο Ακάμας και Πείρως   εκ της Θράκης έχοντες τους

Παραελλησπονδίους Θράκας

Ο   Εύφημος με τους Κίκονες   εκ της Κικονίας

Ο Πυραίχμης  με τους περί τον Αξιόν ποταμόν πόλεως Αμυδώνος ήλθε   εκ   Μακεδονίας

Όπως ο καθείς   παρατηρεί

ονόματα Ελληνικά είχαν όλοι οι στρατηγοί

και οι   πόλεις

οι πλείστοι εξ αυτών ανήκαν σε Ελληνικά φύλλα

κοινή πελασγική ρίζα είχαν σχεδόν όλοι

ομαιμον, ομόθρησκον  , ομότροπον και ομόγλωσσον

με γλωσσικά  ιδιώματα γνώριμα σε όλο τον Ελληνισμό

ένεκα  του γεωγραφικού διαχωρισμού

τούτων των πληθυσμών

Μετά ήλθον  ο Ρήσος   από τα ενδότερα

της   Θράκης

και ο Μέμνων εκ της Αιθιοπίας

(άλλοι την  τοποθετούν  στην Αφρική και άλλοι στην Ινδία

συχνά ταξίδευε στην  Αιθιοπία   ο Δίας)

η Πενθησίλεια των Αμαζόνων

από τον αλαργινό Πόντο

και ο Ευρύπυλος γιος του Ηρακλείδη Τηλέφου

και της Αστυόχης, ήρωας της Μυσίας

αυτός σκότωσε τον Μαχάωνα

όπως  γράφει ο Παυσανίας

οι σύμμαχοι των Τρώων πήγαν  δια ξηράς

οι δε των Ελλήνων δια θαλάσσης

 

Πολιορκία της Τροίας

 

Οι Τρώες ανέμεναν  την  Ελληνική  εκστρατεία

Και προετοίμαζαν την άμυνα της Τροίας

τον Πολίτη γιό του Πρίαμου στέλνουν στην ακτή

την  άφιξη  να κατασκοπεύσουν

για να τους  ειδοποιήσουν όταν έλθουν

πριν βγούνε στην ακτή να τους αποκρούσουν

στο μνήμα της Αμαζόνος Μυρίνης το στρατό

τους  συγκεντρώνουν

και από τη Βάτεια ο κάθε στρατηγός προς

την ακτή κατεβαίνει

μάχη συνάπτεται φοβερή και ο Πρωτεσίλαος πεθαίνει

και άλλοι πολλοί

του Σιγείου ο λιμένας κοκκίνησε από το αίμα

οι Έλληνες εντός της πόλεως

τρέπουν τους Τρωαδίτες σε φυγή

και   το αποβατικό κύμα τελικώς στη γη

θα  αποβιβαστεί

Από την Τένεδο ο Κύκνος  από θαλάσσης

Θυελλώδη επίθεση   αναλαμβάνει

σπέρνοντας στους Έλληνες     ταραχή

τους αιφνιδιάζει

τελικά τον Κύκνο σκοτώνει ο Αχιλλέας

και το τμήμα του διαλύει  σε μια μάχη τρομερή

Οι Τρωαδίτες κλείνονται στης πόλεως τα τείχη

για την επίθεση  προετοιμαζόμενοι

που αναμένουν  ότι σύντομα  θα αρχίσει

Οι Έλληνες εκτιμώντας  ότι τα τείχη είναι δύσκολο

εξ εφόδου να    εκπορθήσουν

απόφαση λαμβάνουν την πόλη

να   πολιορκήσουν

Προς τούτο βγάζουν τα πλοία στην ακτή

στρατόπεδο οργανώνουν το στράτευμα

μόνιμα  να εγκατασταθεί

,  πύλες και πύργους φτιάχνουν και  φράχτη

πέριξ του στρατοπέδου τάφρο  έχουν σκάψει

από επιθέσεις να ασφαλιστούν

σε επίκαιρα σημεία βάζουν και σκοπούς

βγάζουν και περίπολα  την περίμετρο να επιτηρούν

ακόμη περισσότερο που ο Αχιλλέας και

τα στρατεύματα του

λόγω της γνωστής φιλονικίας  αδρανούν

Όλα αυτά τα χρόνια τις  γύρω  πόλεις και

χωριά λεηλατούν

τρόφιμα και χρειώδη προς το ζειν  αποκτούν

επειδή περισσότερα χρειάζονται

καλλιεργούν τους αγρούς και

εκ  της γεωργίας  τα ανεφοδιάζονται

Δώδεκα πόλεις κυρίευσαν δια του στόλου

και δέκα δια του πεζικού

ο μεν Αχιλλεύς  κυριεύει   Λυρνησόν, Πήδασον,

Ζέλειαν, Αδράστειαν,   Περκώτην, Αρίβην,

Αβυδον, Χρύσην,  Κίλλαν και Πυθία

ο δε Αίας ελεηλάτησε την Θράκην, άλλοι την Τένεδο

και άλλες πόλεις   σύμμαχες της Τροίας

οι επιχειρήσεις  για απομόνωση της  Τροίας έγιναν

αλλά και  για λαφυραγωγία

Στα εννιά αυτά χρόνια το στράτευμα   καθήκοντα ανέλαβε ποικίλα άλλοι στη γεωργία, άλλοι στην λαφυραγωγία, άλλοι στον αποκλεισμό

και ελάχιστοι στην άλωση της Τροίας

Οι ηγήτορες το χρόνο τους περνούν

είτε με συζητήσεις, είτε με έριδες ομφαλοσκοπούν

παίζουν τους  κύβους και γενικά αδρανούν

Ο Αγαμέμνων κύβους παίζει με τον Θερσίτη

ένα  θρασύτατο , δειλό, αθυρόστομο

και  άσχημο  κοπρίτη

δεν  λείπουν οι  φιλονικίες  τούτο τον καιρό

και  τον σοφότατο Παλαμήδη φονεύει  χέρι  Ελληνικό

εκτός από  αψιμαχίες, αρπαγές  τροφών

. ομηρίες , αποκλεισμός

και ταλαιπωρία των Τρωαδιτών

κρίσιμη  μάχη δεν έγινε καμία

τον πόλεμο να κρίνει  με ήττα των Ελλήνων

ή την άλωση της Τροίας

Επειδή ο Αχιλλέας το δέκατο χρόνο του πολέμου

οργίζεται

το ηθικό  των Ελλήνων καταπεπτωκώς

και η επιχειρησιακή τους ικανόντητα  κλονίζεται

«όσο  εγώ πολεμούσα  κανείς Τρωαδίτης

να εξέλθει  από την πόλη δεν τολμούσε

άπαξ ο Έκτωρ τόλμησε ως τις Σκαιές Πύλες

να  εμφανιστεί

το έβαλε στα πόδια εκ των χειρών μου

να μη   φονευθεί»

ταύτα λέγει προς τον Αγαμέμνονα ο Αχιλλέας

ο Ησίοδος αναφέρει  την Πήδασσον

επί μακρόν πολιρκών

και αδυνατών να την καταλάβει ο Αχιλλέας

ήταν έτοιμος να αναχωρήσει

όταν μια παρθένα του έγραψε σε   μήλο

με γράμματα   Ελληνικά-και όχι Φοινικικά-

καλλιγραφικά ωραία

«μη σπεύδε Αχιλλεύς, ύδωρ γαρ ούκ έχουσι»

και η πόλη έπεσε σαν ξερό φύλλο

*Αμφικτύων

7/7/2018

 

*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,

Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών

http://amphiktyon.blogspot.com/

Ο ιστοχώρος   έχει σαν αρχή να μη στέλνει μήνυμα  αν πρώτα δεν λάβει κάποιο μήνυμα από τον   . αποστολέα Ενημερώσετε  μας με μήνυμά σας αν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά email  να σας διακόψουμε«Σύμφωνα με το άρθρο 14 του Νόμου 2672/98

Ο ΕΠΙΘΥΜΩΝ  ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΔΕΙΞΗ    «ΔΙΑΓΡΑΦΗ»

Ιστορία και ονομασίες των αρχαίων ελληνικών φύλων που γέννησαν το ελληνικό Εθνος

Ιστορία και ονομασίες των αρχαίων ελληνικών φύλων που γέννησαν το ελληνικό Εθνος

01/07/2018 – 20:27

Ιστορία και ονομασίες των αρχαίων ελληνικών φύλων που γέννησαν το ελληνικό Εθνος

Translate this page

Πελασγοί: Το κοινό όνομα όλων τών προϊστορικών καί προκατακλυσμιαίων Ελληνικών φύλων. Σύγχρονοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και γλωσσολόγοι έχουν προσπαθήσει να συνδέσουν τους «Πελασγούς», έναν όρο με μάλλον ασαφές περιεχόμενο, με διάφορους υλικούς πολιτισμούς, γλωσσολογικές ομάδες κ.λ.π. αλλά πρόκειται περί άλυτου «προβλήματος».

Οι συνεχείς επεξεργασίες των ελληνικών παραδόσεων και μύθων καθιστούν δύσκολο το διαχωρισμό σαφών «αναμνήσεων ιστορικών γεγονότων» και μυθοπλασίας όσον αφορά τις πληροφορίες που δίνουν οι αρχαίοι συγγραφείς για τους Πελασγούς.

όπως η Θεσσαλία και η Αττική θεωρούνταν παραδοσιακά ως περιοχές στις οποίες κατοικούσαν Πελασγοί. Γενάρχης των Πελασγών αναφέρεται ο Πελασγός. Με τ’ όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.

Αχαιοί: Ελληνικό φύλο πού ήλθε από τήν Ήπειρο. Τό όνομα προέρχεται απ’ τόν Αχαιό γιό τού Ξούθου, εγγονό τού Έλληνα καί δισέγγονο του Δευκαλίωνος. Στήν εκστρατεία κατά τής Τροίας περί τό 1200 π.Χ κατά τήν συμβατική ιστορία έλαβαν μέρος 44 ηγεμόνες, από τήν Ήπειρο καί Θεσσαλία μέχρι τήν Κρήτη, αυτόνομοι μέν αλλά στά μάτια τών ξένων φάνταζαν ως έν έθνος, όπως άλλωστε ήταν αφού ίσχυε τό όμαιμον, τό ομόγλωσσον τό ομόθρησκον καί κυρίως η κοινή συνείδησις.

Τούς απέδιδαν δέ διάφορα ονόματα, όπως Αργείοι, Δαναοί, Αχαιοί μέ κυρίαρχο τό Αχαιοί.

Ίωνες: Ελληνικό φύλο πού ήλθε κι αυτό από τήν Ήπειρο καί τά παράκτια νησιά τού Ιονίου. Τό όνομα έλκει τήν καταγωγή του από τόν Ίωνα, αδελφό τού Αχαιού, γιό τού Ξούθου, εγγονό τού Έλληνα καί δισέγγονο τού Δευκαλίωνος.

Εγκαταστάθηκαν περί τό 1900 π.Χ. κατά τήν συμβατική πάντα ιστορία στήν Αττική. Ήλθαν σέ επαφή μέ τούς ανατολικούς λαούς καί γι αυτό τόν λόγο οι τελευταίοι αποκαλούσαν όλους τούς Έλληνες Ίωνες (Γιουνάν ), πράγμα πού εξακολουθεί νά ισχύει καί σήμερα καί μάλιστα καί η ίδια η Ελλάδα αποκαλείται Γιουνανιστάν.

Οι Ίωνες κατά την εποχή του Χαλκού ήταν εξαπλωμένοι μεταξύ της Εύβοιας, της Αττικής και της βορειοανατολικής Πελοποννήσου. Το 1100 π.Χ. περίπου κατά την αρχή της γεωμετρικής περιόδου, που σηματοδοτήθηκε από την κάθοδο των Δωριέων, οι ανακατατάξεις στο εσωτερικό της Ελληνικής χερσονήσου τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν μεγάλο μέρος της περιοχής στην οποία ζούσαν.

Οι μετακινήσεις αυτές των αρχαίων ελληνικών φύλων ονομάζονται Α’ Ελληνικός αποικισμός. Οι Ίωνες λοιπόν μετακινήθηκαν προς τα ανατολικά δημιουργώντας αποικίες στα νησιά του Αιγαίου (Χίος, Σάμος κ.α.) καθώς και στην κεντρική Μικρά Ασία, στην περιοχή γνωστή ως Ιωνία. Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών του Αιγαίου, με εξαίρεση τη Λέσβο, την Τένεδο και τη Ρόδο αποικήθηκε από τους Ίωνες, ενώ οι σημαντικότερες αποικίες στην Ιωνία ήταν η Μίλητος και η Έφεσος.

Η δημιουργία αποικιών στη Μικρά Ασία ήταν μια προοπτική που χρόνια απασχολούσε τα αρχαία ελληνικά φύλα και κυρίως τους Αχαιούς, δεδομένου ότι ήταν πολύ πιο εύπορα από την ορεινή και σχετικά άγονη ελληνική χερσόνησο.

Οι Ίωνες μιλούσαν την ιωνική διάλεκτο. Η διάλεκτος αυτή αποτελεί τη γλώσσα της επικής ποίησης, καθώς το ομηρικό ιδίωμα έχει ως βάση του την ιωνική εμπλουτισμένη με στοιχεία από την αιολική και την αρκαδοκυπριακή.

Οι λυρικοί ποιητές όπως ο Τυρταίος, ο Αρχίλοχος και άλλοι, χρησιμοποιούσαν την ιωνική διάλεκτο για τις ελεγείες τους. Επίσης ιστορικοί όπως ο Ηρόδοτος έγραφαν στην ιωνική. Χαρακτηριστικά τα α και ε μακρά γράφονται η και η εξάλειψη του συμφώνου F (δίγαμμα). Επίσης ο σχηματισμός των απαρεμφάτων σε -ναι είναι ιωνικό στοιχείο.Κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. η Μίλητος και η Έφεσος έγιναν κέντρα όσον αφορά τη σκέψη πάνω στο φυσικό κόσμο.

Με βάση αυτή τη σκέψη δημιουργούνταν υποθέσεις που εξηγούσαν τα φυσικά φαινόμενα χωρίς να αποδίδεται το αίτιό τους στο θείο, όπως γινόταν μέχρι τότε. Οι υποθέσεις αυτές διαχέονταν από την έρευνα και από προσωπικές εμπειρίες. Οι εκπρόσωποι αυτού του κινήματος λέγονταν «Φυσικοί» ή «Φυσιολόγοι».

Κύριος εκπρόσωπος ήταν ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο οποίος ήταν κι ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Και ο λεγόμενος «σκοτεινός» φιλόσοφος Ηρακλειτος από την Έφεσο.

Δωριείς: Οι Δωριείς ήταν ελληνικό φύλο, ένα από τα τέσσερα της αρχαιότητας, το οποίο καταγόταν σύμφωνα με τις γραπτές παραδόσεις από την οροσειρά της Πίνδου.

Κατά την παλαιά παραδοσιακή θεωρία και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι Δωριείς κατέβηκαν στη νότια Ελλάδα περίπου τον 12ο π.Χ. αιώνα και κατέλυσαν τον Μυκηναϊκό πολιτισμό, καθώς διέθεταν όπλα από σίδηρο, που ήταν ανώτερα από τα χάλκινα των Μυκηναίων.

Νεώτερες όμως μελέτες συνδυάζουν την έλλειψη αρχαιολογικών ευρημάτων που να συνηγορούν σε μια τέτοια βίαιη εισβολή και γλωσσολογικών στοιχείων από την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β, και αμφισβητούν έντονα την εκδοχή αυτή.

Η μετακίνησή τους αυτή, που είναι γνωστή ως «Κάθοδος των Δωριέων», παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα σκοτεινότερα σημεία της ελληνικής ιστορίας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, όταν βασίλευε ο Δευκαλίων, οι Δωριείς κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Από εκεί, ενώ βασιλιάς τους ήταν ο Δώρος, από τον οποίο πήραν και το όνομά τους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου, στην περιοχή που ονομαζόταν Ιστιαιώτις.

Οι Κάδμειοι τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν την περιοχή αυτή και να εγκατασταθούν στην Πίνδο, σε μια περιοχή που εκτείνεται από την περιφέρεια Καστοριάς, Γρεβενών έως και την επαρχία Μετσόβου, όπου ονομάστηκαν Μακεδνοί.

Από εκεί ξεκίνησε η λεγόμενη «Κάθοδος των Δωριέων» στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ., μέσω του περάσματος της Δεσκάτης, που αποτέλεσε ιστορικό γεγονός μεγάλης σπουδαιότητας, και είχε το χαρακτήρα εγκατάστασης ενός λαού σε πιο εύφορα και προσοδοφόρα εδάφη.

Αυτή η εσωτερική μετανάστευση των Δωριέων αποτέλεσε τμήμα της γενικότερης προσπάθειας των δυτικών φυλετικών ομάδων να κατακτήσουν νέες περιοχές. Οι ακριβείς συνθήκες της μετακίνησής τους προς νότον παραμένουν άγνωστες. Οι Δωριείς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους τόπους εγκατάστασής τους, καθώς είτε δέχτηκαν την πίεση άλλων φυλετικών ομάδων, είτε οι διαθέσιμοι φυσικοί πόροι δεν επαρκούσαν.

Ενώ παλαιότερα εικάζοταν ότι η εξάπλωση των Δωριέων ήταν το κυριότερο αίτιο κατάρρευσης του μυκηναϊκού κόσμου, οι ιστορικοί σήμερα τείνουν στην αντίθετη εκδοχή, ότι η κατάρρευση του μυκηναϊκού κόσμου των Αχαιών αποτέλεσε το κυριότερο αίτιο της γρήγορης εξάπλωσης του δωρικού στοιχείου. Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται η άποψη ότι ότι οι Δωριείς ήταν ένα ελληνικό ποιμενικό και πρωτόγονο σχετικά φύλο που κατοικούσε στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας, και το οποίο μετά τη διάλυση του μυκηναϊκού κόσμου κατέλαβε πεδινές περιοχές.

Πέρα από τις μαρτυρίες των ιστορικών, υπάρχει και το αντίστοιχο μυθολογικό πλαίσιο. Οι Δωριείς κατάγονταν από τον Δώρο, γιο του Έλληνα, ο οποίος είχε υπό την εξουσία του την ηπειρωτική Ελλάδα. Σε αυτούς κατέφυγαν οι απόγονοι του Ηρακλή, μετά το θάνατο του Ύλλου και τον διωγμό τους από την Πελοπόννησο.

Ακόμη, αναφέρεται ότι, όταν οι Ηρακλείδες έφθασαν στον Αιγιμιό, βασιλιά των Δωριέων, ο Ύλλος ζούσε. Ο Αιγιμιός υιοθέτησε τον Ύλλο και μαζί με τους δυο γιους του, Πάμφυλο και Δυμάνα, τον έκανε συγκληρονόμο στο ένα τρίτο του βασιλείου του. Διωγμένοι από τα γειτονικά φύλα οι Δωριείς κατέφυγαν, μετά από πολλές μετακινήσεις, στη Δωρίδα και από εκεί στην Πελοπόννησο.

Τη χώρα τη μοίρασαν οι δισέγγονοι του Ύλλου, Τήμενος, Κρεσφόντης και Αριστόδημος, μαζί με τους Πάμφυλο και Δυμάνα. Την κατάκτηση της Πελοποννήσου και την κυριαρχία τους στους αχαϊκούς πληθυσμούς, οι Δωριείς την ερμήνευσαν με το μύθο της «επανόδου των Ηρακλειδών», δηλαδή την επιστροφή των απογόνων του Ηρακλή στην αρχαία τους κοιτίδα.

Αιολείς: Ήλθαν από τήν Θεσσαλία περί τό 1900 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στήν Πελοπόννησο καί συγχωνεύτηκαν μέ τούς Αχαιούς. Τό όνομα ανατρέχει φυσικά στόν Αίολο τόν γιό τού Έλληνα καί εγγονό τού Δευκαλίωνος. Γιός τού Αιόλου ήταν ο Αθάμας, ο οποίος μέ τήν Νεφέλη έκανε τόν Φρίξο καί τήν Έλλη, εξ ής καί ο Ελλήσποντος καλείται.

Γραικοί: Από τόν Γραικό πού όπως καί ο Έλλην γενεαλογείται απ’ τόν Δευκαλίωνα ή κατ’ άλλους θεωρείται αδελφός τού Λατίνου. Τό όνομα ετυμολογείται από τό γηραιός καί γραία κι αυτό από τήν Γαία καί επομένως αντιλαμβάνεται κανείς τό παμπάλαιον αφ’ ενός τού ονόματος αφ’ ετέρου δέ τό γηγενές αυτού. Επεκράτησε κατά τούς μέσους χρόνους (ανασυρθέν φυσικά από τό βαθύτατο παρελθόν) ως εθνική ονομασία τών Ελλήνων ιδίως στήν ύπαιθρο, διότι τό Έλληνες σήμαινε πλέον ειδωλολάτρες.

Διά τών Λατίνων πού τό παρέλαβαν από τήν γειτονική Ήπειρο διαδόθηκε στήν Δύση (παρεφθάρη φυσικά όπως άλλωστε καί η Ελληνική γλωσσα πού κατακρεουργημένη κατέληξε στίς διαφόρους διαλέκτους), καί έχουμε τό γνωστό Graeci καί τά σημερινά ακατανόητα Greece, Grece, καί τά λοιπά παρόμοια.

Μετά μάλιστα τήν δημιουργία νέας αυτοκρατορίας απ’ τούς Δυτικούς μέ φορέα τού αξιώματος τόν Κάρολο τό 800 μ.Χ., πού ήταν τό αποκορύφωμα τής διάστασης μεταξύ τής παπικής εξουσίας καί τής πολιτικής εξουσίας τής Κωνσταντινουπόλεως, έγινε κατασυκοφάντησις τών Ελλήνων, ώστε τό όνομα Γραικός νά σημαίνει αίρεση καί κατά τούς χρόνους τής Φραγκοκρατίας μάλλιστα ενισχύθηκε εντονότατα ο μισελληνισμός.

Γνωστή είναι η φράση τού » πρωθυπουργού» τού Κ. Παλαιολόγου Λουκά Νοταρά » κρειττότερον ιδείν εν μέσει Πόλει φακιόλιον Τούρκου ή ρωμαϊκήν καλύπτραν». Νά σημειώσουμε μέ τήν ευκαιρία ότι ο Κάρολος ζήτησε σέ γάμο τήν 1η γυναίκα αυτοκράτειρα τήν Ειρήνη τήν Αθηναία.

Μετά τήν πτώση τής Πόλης, εκτός από τό ρεύμα λογίων πού συνέρευσε στήν Δύσι καί προκάλεσε τήν αναγέννηση, υπήρξαν καί πολλοί δυστυχείς πρόσφυγες, πολλοί από τούς οποίους παρανομούσαν γιά νά καταφέρουν νά επιβιώσουν καί αυτό συνέτεινε ώστε τό «Γραικός» νά σημαίνει καί «απατεών».

Δαναοί: Ελληνικό φύλο, πού προερχόμενο από τήν Ήπειρο, εγκαταστάθηκε κυρίως στήν Πελοπόννησο περί τό 2000 π.Χ. Timeo Danaos et dona ferentes (= φοβούμαι τούς Δαναούς καί δώρα φέροντας). Η φράση αυτή ανήκει στόν γαλάτη Βιργίλιο καί ασφαλώς εκφράζει τόν φθόνο κατά τών Ελλήνων αλλά καί τήν προσπάθεια υποτίμησης τού Ελληνικού Πνεύματος πού ήταν κυρίαρχο ακόμα καί κατά τήν Ρωμαϊκή στρατιωτική κυριαρχία. Άλλωστε κατά τόν Οράτιο «η Ελλάς ηττηθείσα τόν τραχύν νικητήν ενίκησε καί τάς τέχνας εισήγαγε εις τό αγροίκον Λάτιον».

Σελλοί: Κατά τόν Αριστοτέλη πανάρχαιοι κάτοικοι τής κεντρικής Ηπείρου πού καλούνταν τότε μέν Γραικοί, τώρα δέ Έλληνες. Απ’ τό όνομα αυτό κατά μία εκδοχή καί τό Έλληνες.

Έλληνες: Το ελληνικό φύλο τού Αχιλλέα πού κατοικούσε τήν Φθία. Εκαλούντο καί Μυρμιδόνες. Ήλθε από τήν Ήπειρο καί επεκτάθηκε σέ ευρύτερη περιοχή. Τό όνομα προέρχεται από τον Έλληνα, γιό τού Δευκαλίωνος πού γεννήθηκε μέ «σπέρμα Διός». Τόν 8ο π.Χ. αιώνα όλα τά Ελληνικά φύλα πήραν αυτό τό όνομα. Στά πρώτα χρόνια τής επικράτησης τού Χριστιαννισμού τό όνομα Έλλην κατέληξε νά σημαίνει ειδωλολάτρης.

Απ’ τόν 9ο αιώνα όμως μέ τόν Φώτιο καθηγητή καί μετέπειτα πατριάρχη, πού τό σπίτι του είχε μετατραπεί σέ κέντρο φιλολογικών συναναστροφών, πού επανιδρύθηκε τό Πανεπιστήμιο Κωνσταντινουπόλεως καί συνεστήθη πλήθος άλλων ιδιωτικών ανωτάτων σχολών έχουμε επανεμφάνιση τού ονόματος «Έλλην». Τόν 11ο αιώνα έχομε νέα ενίσχυση τού ονόματος μέ τόν Μιχαήλ Ψελλό καί τήν Άννα Κομνηνή.

Ο Θεόδωρος Β’ Λάσκαρις αυτοκράτωρ Νίκαιας έλεγε: » Πάσαν τοίνυν φιλοσοφίαν καί γνώσις Ελλήνων εύρεμα…Σύ δέ ώ Ιταλέ τίνος ένεκεν εγκαυχά; «Ο Γεώργιος Γεμιστός τόνιζε στόν Μανουήλ Παλαιολόγο, ότι οι άνθρωποι, τών οποίων ηγείται είναι «Έλληνες» τό γένος ως ή τε φωνή καί η πάτριος παιδεία μαρτυρεί.

ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ  !!!!

ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ  !!!!

ΟΙ ΤΣΙΠΡΑΣ-ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑ( ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΑ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΠΟΡΟΘΕΣΜΑ )  ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:
1/ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ. Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ . ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΔΕ ΕΚΔΗΛΩΝΟΥΝ- ΣΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ- ΤΙΣ ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ
2/ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΜΠΟΛΙΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ , ΙΜΒΡΟ , ΤΕΝΕΔΟ κλπ
3/ ΜΕ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΟΥΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ Ε.Ε ΑΝΕΛΑΒΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΥΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ κ. ΜΕΡΚΕΛ, ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΕ ΧΥΤΑ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε
5/ Η ΑΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΛΙΚΑ ,ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΟΣΟ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ .
Η ΑΠΕΜΠΟΛΙΣΗ ΜΕΙΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΒΥΘΙΖΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ. ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΘΑ ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΔΟΣΕΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΘΑ ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΣΑΝ ΑΤΟΜΑ ΣΤΑ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΠΟΔΙ
6/ Η ΑΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΛΙΚΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΟΣΟ Ο ΕΛΛΗΝΙΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ .
6/ Η ΑΝΑΡΧΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΛΙΚΑ ,ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ , ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΟΣΟ Ο ΕΛΛΗΝΙΤΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ .
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΣΧΑΤΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΗΣ ΜΑΚΡΑΙΩΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ . Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΙΑ ΙΣΩΣ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΕΚΘΕΜΑΤΑ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΦΥΠΝΙΣΤΟΥΜΕ .ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 120 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ 

ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ

ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΥΚΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΥΚΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

 

Όχι δεν πρόκειται για την αγριοσυκή

του Ομήρου

που σιμά στο μνήμα ήταν  του Ιλου

επίσημη συκιά της Τροίας

ούτε της Καλαμάτας,

έχει απομείνει άραγε καμία;

Έλληνες και Τρώες γενιά ήταν του Δία

Μην πάει ο νούς σας στις πολύχρωμες «συκιές»

τις άκαρπες σαν του Αδη τις Ιτιές

που σύκα δεν  παράγουν

κάνουν παρελάσεις  με γυναικείες φορεσιές

πολύχρωμες και παρδαλές και τα ήθη υποβιβάζουν

για την ελάττωση του πληθυσμού τις έφτιαξαν

οι «παγκοσμιοποιητές»

τις κοινωνίες μας να  δηλητηριάζουν

Ήταν της γειτονιάς μας η συκιά

σύριζα την έκοψε η κυρά η  κακιά

επειδή στην αυλή της έμπαιναν τα κλωνιά

παρότι ο κορμός της σε οικόπεδο ήταν διπλανό

ο ιδιοκτήτης κάποιος ομογενής  Αμερικανός

άδεια είχε δώσει να κόβει σύκα ο  κάθε περαστικός

Αυτό ενοχλούσε  την κυρά την κακιά

όταν      σύκα έκοβαν τα παιδιά της γειτονιάς

και δίνει εντολή η  συκιά να  ξεριζωθεί

επειδή  έβγαζε ωραία σύκα

και   τα χαίρονταν  πολλοί

ζηλόφθονη η κυρά και  αντιζωική

Πόσοι δεν  γεύτηκαν τα σύκα της

τα βασιλικά;

μαύρα- μελανά με ανταύγεια ξανθιά

έσταζαν μέλι  κυριολεκτικά

μεγάλα σαν τα δίκροκα αυγά

τέρψη του ουρανίσκου τα

πρωινά

και  για την κοιλιά λίαν ευεργετικά

Πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου

η πρώτη σοδειά

τέλη Σεπτεμβρίου η τελευταία

έτρωγαν όλοι, άνθρωποι, ζώα και

όλων των ειδών  έντομα και φτερωτά

και πάλι ατέλειωτα ήταν  τα σύκα της

τα ωραία

«Τα ψηλά τα τρώει   η κουρούνα»

έλεγε η γιαγιά μου

άλλοι  με μπουνάτσα τράβηξαν και άλλοι με φουρτούνα

γίνε και σύ αετός να  υψιπετάς

με τα φτερά σου

και ίσως από εκεί να ξεπετάξεις

τους προδότες της γενιάς σου

Ο καθένας ΄κόβει  όσο  φθάνει

η εξουσία  με τη φορολογία σε προκάνει

και  σαν την άτυχη συκιά σε πετσοκόβει

να σε ξεκάνει

σαν την κακιά  κυρά  δεν θέλει να ορθοποδήσεις

φτωχός και  αμόρφωτος νάσαι   να τους ξαναψηφίσεις

Την συκιά σου κόβει τάχα  για να σε

εκσυγχρονίσει

σύκα από την υπεραγορά και

μάλιστα ξένα   για να ψωνίσεις

εσύ τίποτα να μην παράγεις και να ψοφήσεις

ή   σαν σκλάβος  να πουληθείς

τώρα που  έχεις χρεοκοπήσει

τις περιφέρειες της Ελλάδος να ξεπουλήσει

και όλα αυτά την καρέκλα του

για να κρατήσει

και εσύ  έτοιμος  να τον ξαναψηφίσεις;

Αείμνηστη συκιά μας

η γειτονιά δεν θα σε  ξεχάσει

τον Αύγουστο που το διαρκές μνημόνιο

χρέους ξεκινά

μνημόσυνα  θα σου   ετοιμάσει

τα σύκα σου τα  γλυκά με το Ευρώ

δεν θα τα ξαναδοκιμάσει

Αμφικτύων

 

26/6/2018

*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,

Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών

http://amphiktyon.blogspot.com/

ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΔΕΙΞΗ «ΔΙΑΓΡΑΦΗ» «Σύμφωνα με το άρθρο 14 του Νόμου 2672/98

ΑΝΑΜΕΤΑΔΙΔΕΤΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΜΜΕ

ΑΝΑΜΕΤΑΔΙΔΕΤΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΠΕΡΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΜΜΕ. Η ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ ΚΑΙ ΒΔΕΛΥΡΗ ΤΟΥΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΤΣΙΠΡΟΚΑΜΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

 ΤΩΡΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ. ΘΑ ΦΑΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ. 

ΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, ΘΡΑΚΗΣ , ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ-ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ


ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ 

ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΙ ΣΤΗ ΦΑΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΤΩΝ  ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΙ ΣΤΗ ΦΑΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΤΩΝ  ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ




ΟΙ ΤΣΙΠΡΟΚΑΜΜΕΝΟΙ ΚΑΙ  ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΗΜΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΤΝΙΚΌ ΣΤΗ ΦΑΚΑ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΕΞΟΔΟ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΟΡΓΗ

 . ΑΡΧΙΚΑ ΝΟΜΙΣΑΝ ΟΤΙ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ . ΟΜΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ . ΟΣΟ Ο ΛΑΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΛΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΟΠΩΣ  ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΜΑΣ, ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ, ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΜΑΤΩΝ, ΤΩΝ ΧΟΡΩΝ , ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΞΟΡΓΙΖΕΤΑΙ . ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΔΏ ΚΑΙ  ΕΚΑΤΟ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΡΩΤΑΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΑΝ ΤΟ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΣΘΗΜΑ , Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ . 

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΛΥΛΕΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΕ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ. ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΕΛΛΑΔΑ, ΔΙΟΤΙ ΑΝ ΛΕΜΕ ΤΗ ΛΕΞΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΥΤΟ ΔΙΕΘΝΩΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΚΟΠΙΑ . ΕΧΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΜΠΕΡΔΕΥΤΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΩΣΤΕ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΣΤΡΙΒΕΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΚΑΙ ΨΕΥΤΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ.

ΣΤΟ ΕΞΗΣ Ο ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΣ ΘΑ ΔΡΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΑΜΤΙΚΟΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΕΘΝΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕ Η ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΚΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΩΝ 

ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΠΟΥ   ΞΕΣΗΚΩΣΑΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ. ΤΟ ΤΩΡΙΝΟ ΓΙΟΥΧΑΡΙΣΜΑ ΘΑ ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ ΜΠΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ. ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΚΑΘΑΡΗ ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ . ΤΩΡΑ Ο ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΕΝΕΡΓΗΣΟΥΝ ΤΑΧΙΣΤΑ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ  ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΝΑ ΤΗΝ ΑΡΟΥΝ 

 ΘΑ ΤΡΙΒΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ. ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΧΑΘΟΥΝ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΗΣ  . ΚΑΙ Ο ΝΟΩΝ ΝΟΗΤΩ. Η ΦΥΛΑΚΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΕΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΑΞΑΝ 



ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ

Η κυβέρνηση αναζητεί διέξοδο για την εκχώρηση της Μακεδονίας μετά τις τεράστιες λαϊκές αντιδράσεις

Translate this page

Φρένο φαίνεται πως βάζει η Ε.Ε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας. Οι υπουργοί Εξωτερικών αποφάσισαν αυτές να ξεκινήσουν τον 2019 και όχι άμεσα.

Μια απόφαση που βρήκε αντίθετο τον Νίκο Κοτζιά, ο οποίος υποστήριξε πως τόσο η «Βόρεια Μακεδονία» όσο και η Αλβανία πρέπει να ξεκινήσουν τώρα τις διαπραγματεύσεις και η Ε.Ε να κρατήσει τον λόγο της.

Αντίθετο επίσης είναι και το Βερολίνο, το οποίο καλεί την Γαλλία και την Ολλανδία, που διαφώνησαν ως προς τους όρους των συνομιλιών, να επιτρέψουν την άμεση έναρξη των διαπραγματεύσεων.

Ο Νίκος Κοτζιάς απηύθυνε έκκληση προς όλες τις πλευρές να κατανοήσουν ότι υπάρχουν πράγματι προβλήματα με αυτές τις χώρες πΓΔΜ, αλλά αυτά μπορούν να λυθούν πιο αποτελεσματικά εάν ενταχθούν σε μια διαδικασία monitoring και screening».

«Θεωρώ ότι υπάρχουν κράτη σημαντικά που έχουν μια διαφορά: το αν θα πρέπει να συνεχίσει η Ευρώπη με διεύρυνση, ή εμβάθυνση. Επίσης, για την πορεία προς τις ευρωεκλογές, αν θα δώσουμε αφορμές και θα διευκολύνουμε τον λαϊκισμό, ή όχι. Κατά τη γνώμη μας- από τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε και έθεσε τον ορίζοντα- φέτος το καλοκαίρι θα πρέπει να ξεκινήσουμε τις τυπικές διαπραγματεύσεις με τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία, θα πρέπει την υπόσχεση που δώσαμε να την υλοποιήσουμε» είπε ο υπουργός και πρόσθεσε: «Λέω στους συναδέλφους μου ότι μπορούν να είναι όσο πιο αυστηροί θέλουν. Αλλά δεν πρέπει να κόψουμε αυτή την προοπτική.

Φοβάμαι ότι εάν δεν δοθεί ημερομηνία ένταξης των διαπραγματεύσεων στη Βόρεια Μακεδονία, όλη αυτή η προσπάθεια που κάναμε με μεγάλες θυσίες και συμβιβασμούς, θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο. Επίσης, εάν ξεκινήσει η διαδικασία για μια από τις δύο χώρες και μείνει πχ η Αλβανία εκτός, θα δημιουργηθεί κατάσταση αστάθειας στην περιοχή. Εάν κάποιοι είχαν προβλήματα, καλό θα ήταν να μη φθάσουμε στην έκθεση της Επιτροπής και στην πρόταση να εξετάσουμε το άνοιγμα της διαπραγμάτευσης. Τώρα φθάσαμε και πρέπει να το κάνουμε. Η Ευρώπη πρέπει να κρατάει τον λόγο της».

Ο υπουργός Εξωτερικών επισήμανε επίσης ότι «η Γερμανία πρέπει να ανταποκριθεί περισσότερο στις προτάσεις Μακρόν ή να τις απαντήσει τουλάχιστον αναφορικά με το μέλλον της Ευρώπης. Η κ. Μέρκελ έδωσε μια απάντηση, αλλά υποθέτω χρειάζονται περισσότερες διευκρινίσεις. Και η γαλλική πλευρά θα πρέπει να συναινέσει να ξεκινήσουν αυτές οι διαπραγματεύσεις λαμβάνοντας υπόψη και μια πιο θετική διάθεση που θα δείξει το Βερολίνο. Δεν έχουμε να χάσουμε ή να κερδίσουμε ή να χωριστούμε σε δύο στρατόπεδα ηττημένων και κερδισμένων. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να προωθήσουμε το ευρωπαϊκό όραμα».